Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ, Ο Γερμανός Γιατρός

                                                     Ο Γερμανός Γιατρός, Σόφη Θεοδωρίδου 
                                                                     Είδος: Πολεμικό Δράμα
                                                                      Βαθμολογία : 10/10

Σελίδες : 498
Έτος Έκδοσης : 21/4/2019
Τιμή 17,90- 15,93ευρώ

Η αγαπημένη μας συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου, που παρέα με ανθρώπους του μόχθου και ήρωες χειροπιαστούς ,περιδιαβάίνει τις μπόρες του 20ου αιώνα, φέτος αφήνει τα χρόνια του Εθνικού Διχασμού βενιζελικών- αντιβενιζελικών και τη φλογερή "Αγαπητικιά" και μας μιλά για τα σκοτεινά χρόνια της Κατοχής...
Εντούτοις, "Ο Γερμανός Γιατρός" της κατορθώνει να κάνει τη διαφορά, και να προσφέρει πολλά περισσότερα από "μια- ακόμη -μελαγχολική- ιστορία" από την τραγικότερη ίσως στιγμή της πατρίδας μας.Από τα βιβλία που γίνεσαι ευτυχέστερος και ηθικά πλουσιότερος όταν τα ανακαλύπτεις...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σε ένα άγνωστο νησί του Ανατολικού Αιγαίου, η 27χρονη Λήδα κουβαλά το στίγμα της προδοσίας και με τη νόθα κορούλα της την Αφροδίτη, δοκιμάζει την καθολική περιφρόνηση των συντοπιτών της.
Μοναδική εξαίρεση ο μπαρμπα Λάζαρος, ο επωνομαζόμενος Παππούς, ένας γιγαντόσωμος απόμαχος ναυτικός με τρυφερή καρδιά, που δίνει καταφύγιο στη διωγμένη Λήδα και το απροστάτευτο μωρό της, αψηφώντας τις κοινωνικές επιπτώσεις επάνω στον ίδιο.
Η θύελλα του Πολέμου και της γερμανικής εισβολής 
Απέναντί τους καταφθάνει η Ρίτα με τον ορφανό γιο της Μάριο.
Εν τω μεταξύ, στη Γερμανία, ο επίατρος Κρίστιαν Μίλλερ -μεγαλωμένος σε μια πολύτεκνη αγαπημένη οικογενεια με τέσσερις γιους- αποχαιρετά την αρραβωνιαστικιά του, τη γλυκιά και καλόβολη Μάρεν, ακολουθώντας τις διαδοχικές του μεταθέσεις από τα νερά της Νορβηγίας ως τη Μεσόγειο.
Κι ενω πίσω στο Βερολίνο, η Μάρεν αγωνιά για κείνον και την αμφιλεγόμενη συμπεριφορά της αδελφικής της φίλης της Άννε, ο Κρίστιαν καταφθάνει στο νησί της Λήδας.
Εκεί, η γερμανική διοίκηση έχει μετατρέψει τους αυτόχθονες κατοίκους "σε σκλάβους  του Γ' Ράιχ, δίχως δικαιώματα", κι ο Γερμανός επίατρος Κρίστιαν Μίλλερ θα δει να συγκρούονται μέσα του,
η αγάπη του για την πατρίδα του, από τη μια,
και οι ουμανιστικές του αρχές από την άλλη:
Αυτές όπου ο ανθρώπινος πόνος δεν γνωρίζει φυλή, χρώμα και γλώσσα, παρά μόνο ανάγκη για λίγη ανθρωπιά..

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
"Ο Γερμανός Γιατρός" είναι ένα από τα πιο βαθιά και ανθρώπινα βιβλία της Σόφης Θεοδωρίδου.
Αποτελεί ένα κόσμημα ανθρωπιάς στη βιβλιογραφία της και στον χώρο του Ιστορικού Μυθιστορήματος, εστιάζοντας στα χρόνια της Κατοχής, για να καταλήξει σε εκπληκτικά μηνύματα Ουμανισμού κι Αλληλέγγύης.
Η Σόφη Θεοδωρίδου έχει μιλήσει ξανά για τη ζοφερή περίοδο της Γερμανικής Κατοχής:Κάποια βιβλία της την άγγιξαν ακροθιγώς εκκινώντας από άλλη χρονική στιγμή.
όπως "Η Νύφη Φορούσε Μαύρα", "Η Αγαπητικιά",
"Τα Χνάρια των Ξυπόλητων Ποδιών"
Κάποια την είχαν στο επίκεντρο όπως "Η Αμαρτία Της Ομορφιάς" και το Στεφάνι Από Ασπαλαθο", που μάλιστα επεξέτεινε τον προβληματισμό του και στις επιπτώσεις του Εμφυλίου πάνω στους αθώους.
Εύλογα κάποιος θα απορήσει τι καινούριο έχει να μας προσφέρει,η συγγραφέας Θεοδωρίδου φέτος, επιστρεφοντας για τρίτη φορά ξεκάθαρα,  στο ίδιο θεματολογικό πεδίο , αυτό του του Β'ΠΠ.
Κι όμως, η Σόφη Θεοδωρίδου, ήρθε να μας χαρίσει 
ένα βιβλίο πραγματικά ξεχωριστό, πολύ βαθύτερο από ένα ακόμη ιστορικό μυθιστόρημα,,αφού το πρόκριμα είναι κάτι διαφορετικό και πιο ουσιαστικό:
Για την ακρίβεια "Ο Γερμανός Γιατρός", παρά το ισχυρό ιστορικό του πρόσημο, δεν αποτελεί ένα απλό "σχόλιο" στα εθνικά μας δρώμενα από τη σκοπιά των καθημερινών ανθρώπων.
"Ο Γερμανός Γιατρόςαποτελεί ένα χαμηλόφωνα αντιπολεμικό βιβλίο,που έρχεται να υπενθυμίσει ευγενή Ιδανικά, σε μια ίσως κυνική εποχή, και να κηρύξει τη συναδέλφωση των λαών μεσούσης της ανθρωποσφαγής , που ακόμη κ σήμερα προσλαμβάνει άλλες μορφές.
Παρά τον κινηματογραφικό του ομόλογο με τον ίδιο τίτλο, ετούτος ο γιατρός αποτελεί την επιτομή της Καλοσύνης κι ας ανήκει στις δυναμεις του Κακού...
Το ευτυχημα είναι πως αφορμή είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο:
Κατά τη συνήθεια της Σόφης Θεοδωρίδου να μεταπλάθει αληθινές αφηγήσεις γεροντότερων, σε μεγάλης δυναμικής κι ευαισθησίας μυθιστορήματα, και ο "Γερμανός Γιατρός" έχει βασιστεί στα πολύτιμα χειρόγραφα ενός ανθρωπιστή γιατρού που αξίζει μνείας και σεβασμού, του Χανς Λεμπέρ
Η Σόφη Θεοδωρίδου, με το συγγραφικό της ταλέντο, τιμά την άγια μνήμη αυτού του- προφανώς σπάνιας συμπόνιας-Γερμανού γιατρού, μετουσιώνοντας το μικρό της "προσκύνημα" και την έμπνευσή της από τις σημειώσεις εκείνου, σε μια ακόμη εξαίσια μυθιστορηματική έμπνευση:
Το βιβλίο έχει ανθρωποκεντρική κι όχι ιστοριογραφική στοχοθεσία κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι, τεχνηέντως, ο τόπος δράσης πουθενά δεν κατονομάζεται. 
Τώρα το βίωμα του πιο ολέθριου πολέμου της Ιστορίας δίδεται από δυο διαφορετικές γωνίες:Του κατακτητή και του κατακτημένου.
Έχουμε, αρχικά, το απόλυτα αναγνωρίσιμο στο συλλογικό μας υποσυνειδητο πρίσμα του υπόδουλου που πασχίζει στην απόλυτη δυστυχία  του να επιβιώσει διασώζοντας την αξιοπρέπειά του!
Αυτό εκφράστηκε από τους κατοίκους του καταληφθέντος νησιού με τις τυπικές φιγούρες του επαρχιακού μικρόκοσμου.Οι χαρακτήρες διατηρούν τη δυναμική τους προσδίδοντας ηχηρή την κοινωνιολογική διάσταση που χαρακτηρίζει το έργο της Σόφης Θεοδωρίδου συνολικά.
Έτσι συναντάμε τον ισορροπιστη μικροπολιτικών συμφερόντων γλοιώδη τοπικό άρχοντα τον Δήμαρχο, τους προύχοντες, την πατριαρχίκή ασφυκτική οικογένεια, τους σεβάσμιους απόμαχους, τους επαναστάτες τα εξιλαστήρια θύματα της ηθικοπλαστικής κοινής γνώμης, τους απόβλητους.
Πάνω από όλα, όπως σχεδόν σε όλα τα βιβλία της Θεοδωρίδου, αναδεικνύονται οι Γυναίκες που παλεύουν να ανακτήσουν τον αυτοπροσδιορισμό της και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση:
Η αδηφαγία της κοινωνικής κατακραυγής στοχεύει κυρίως αυτές κι αποτελεί η πιο θλιβερη εκφανση του φαρισαισμού και μιας σαθρής υπεροχής των δήθεν νομοταγών, που σύντομα θα συντριβεί κάτω από τη γερμανική μπότα.
Παρακολουθούμε συνακόλουθα, τη γερμανική σκληρότητα να μεταλλάσσει την ανθρωπογεωγραφία της τοπικής εκείνης κοινωνίας μεταστρέφοντας στάσεις και ηθικές επιλογές.
Η συνύπαρξη των Γερμανών με τους υπόδουλους Έλληνες όμως επεφύλασσε κ φωτεινές εκπλήξεις, όπως οΓερμανός λοχίας Φίσερ με κάτι από Ελλάδα στην αγαθή ψυχή του.
Ο έρωτας τρυπώνει απρόσκλητος προκαλώντας τριγμούς σε ασφαλείς ισορροπίες κι οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη, μοιρασμένες σε σωστούς χρόνους,
Από την άλλη, η ματιά της συγγραφέως, μάς ταξιδεύει μακρυά, στο χιτέρικό Βερολίνο, και στους καθημερινούς ανθρώπους των μετόπισθεν:
Εκείνους που ,ενθουσιώδεις-κι ίσως με έναν φόβο κρυμμένο στις ανυπόμονες καρδιές τους- ξεπροβόδιζαν τα νιάτα της χώρας τους, για να ανανακτήσουν την εθνική υπερηφάνεια, και να εκδικηθούν την ταπείνωση των Βερσαλλιών, που σφράγισε την προηγούμενη γενεά και διέγραψε δυσοίωνο το μέλλον στη δική τους.
Εκείνους τους Γερμανούς που σταδιακά είδαν το αφήγημα του ναζιστικού μεγαλείου να μουντζουρώνεται από τα καπνισμένα ερείπια και το αίμα των νεκρών παιδιών, συζύγων κι αδελφών, όπως αυτό κατέφθανε σε σημειώματα από Ανατολή Δύση , Νότο και Βορρά... 

Στις σελίδες της Θεοδωρίδου ανανβιώνουν στιγμιότυπα που θυμίζουν το εμβληματικό βιβλόο "Μόνος στο Βερολίνο" του Hans Fallanda, οποίος με θάρρος μλιησε για την τραγωδία των καθημερινών Γερμανών στα μετόπισθεν ...Φιλήσυχoι οικογενειάρχες κάτω από το καχύποτο βλέμμα πανίσχυρων παραγόντων του ναζιστικού κόμματος,και μια πολιτεία που αποσυντίθεται αργά κ βασανιστικά.
Στα πρόσωπα γονέων που θρηνούν τα σκοτωμένα τους παιδιά -προς δόξαν του Τρίτου Ράιχ, όπως τα έδειξε και η Θεοδωρίδου- αχνοφέγγει το δάκρυ του ζεύγους Κβάγκελ, της Άννας και του Όττο από τις σελίδες του Fallanda.Ο μικρόκοσμος της πολυκατοικίας όπου κατοικούν κάποιοι ήρωες κ ηρωίδες στον "Γερμανό Γιατρό" θύμισε κάποιους από τους ήρωες του Φαλλάντα, όπως ο νεαρός Περζίκε, ομαδάρχης στα Ες Ες.
Τη μεταστροφή των Κβάγκελ του Φαλλάντα  και την συμβολική αντίσταση με τις κάρτ ποστάλ αφύπνισης των Γερμανών πολιτων εναντίον του αιμοδιψούς  Φύρερ τους, προσωποποίησε εδώ η Άννε, μια μικρή Sophie Scholl, που διάβηκε ως το τέλος την οδό του μαρτυρίου της, όντας από τους λίγοστους Γερμανούς που αντιστάθηκαν γενναία στο τυραννικό καθεστώς των Ναζί, επωμιζόμενοι το ύστατο τίμημα.
Κορυφαία όμως προσωπικότητα του έργου είναι ο γλυκύτατος στρατιωτικός γιατρός της Wehrmacht, Κρίστιαν Μίλερ, μια ευγενής φιγούρα από κείνες που δικαιώνουν την πολύπαθη παρουσία του Ανθρώπινου Γένους.
Αυτό το πρόσωπο συνοψίζει μιαν υπέροχη αντίφαση: 
Ένας Γερμανός αξιωματικός, που ήρθε να φωτίσει τις ψυχές των απελπισμένων Ελλήνων, διαβρώνοντας τον ναζιστικό ζόφο με το φως της αδιαπραγματευτης συμπόνιας.
Ένας πανίσχυρος κατακτητής που έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των υποτελών του, θυμίζοντας τη μυσταγωγία του Ιερού Νιπτήρος, καθώς καταθέτει την προνομιακή του θέση στην υπηρεσία των ανίσχυρων υπόδουλών του.
Ένας ιδιότυπος ιεραπόστολος,που ενεδυμένος την αιματοβαμμένη στολή της Wehrmacht γιάτρευε αδιακρίτως και άοκνα άρρωστα κορμιά και κουρασμένες ψυχές, δίχως να ζητά διαπιστευτήρια φρονημάτων.
Ένας όμορφος άντρας που ατενισε φωτεινούς ορίζοντες στη ζωή ακολουθώντας τα χνάρια του Αλσατού συμπατριώτη του, του Αλβέρτου Σβάιτσερ, του διακεκριμένου μουσικού - γιατρού, που πήγε στην Αφρική να διακονήσει τη Μαύρη Φυλή σε μια εποχή όπου θέριευαν τα φυλετικά μίση, όπως ο Γερμανός στρατιωτικός γιατρός έπραξε προς τους σκλάβους του Reich.

Από την ενωμένη του, πολύτεκνη και καλοπροαίρετη, οικογένεια "με τη χριστιανική αγωγή"- μέχρι τις υπεύθυνες ιατρικές σπουδές κι έναν τρυφερό έρωτα , ο επίατρος Μίλλερ εξελίσσεται ηθικά, μεταβαίνοντας από την αγάπη στην πατρίδα, στη συνειδητοποίηση ότι σκοτεινά πρόσωπα καπηλεύτηκαν αυτό το όμορφο ιδανικό μετατρέποντάς το σε φονικό όπλο: Μια εφιαλτική ματαίωση κάθε αξιοπρεπούς Γερμανού που οι εθνικές αυταπάτες συμπαρέσυραν στο μηχανισμό του Πολέμου- ενίοτε τον μετέλλαξαν σε δήμιο της ειρήνης και κάθε αρχής.
Χωρίς εξιδανικεύσεις, και με μια πειστική ψυχική διαδρομή ο φωτεινός επίατρος Κρίστιαν της Σόφης Θεοδωρίδου σπάει με πρωτόγνωρο τρόπο το δικαίως παγιωμένο στερεότυπο του "άτεγκτου Γερμανού τυράννου, που έμεινε -στην καλύτερη αγκυλωμένος- σε μια απαρασάλευτη πειθαρχία απέναντι στις εντολές του Ράιχ του, απαθής στην άμετρη οδύνη κι εξαθλίωση των αθώων υποτελών του".
Ο στρατιωτικός αυτός γιατρός των ναζιστικών δυνάμεων Κατοχής ζητά "απλώς" να παραμείνει άνθρωπος μέσα από το λειτούργημά του κι όχι ο -κατά τον όρο της Πασχαλίας Τραυλού-"πολεμάνθρωπος" που αξίωνε η στολή κι ο ναζιστικός αετός στο στήθος του.
Χωρίς την αχλύ καποιου αταίριαστου ρομάντζου από τα τόσο προσφιλή στο κοινό αίσθημα, χωρίς τον έρωτα κάποιας υπόδουλης γυναίκας, ο Μίλλερ αβίαστα επιλέγει στρατόπεδο: Τον Πάσχοντα  Άνθρωπο.
Ένας χαρισματικός "Ασκληπιός", έγινε ο επίατρος Μίλλερ, που ξόρκισε τη δυναστεία της Ασθένειας στη σκιά του "παππού Ιπποκράτη".
Ένας Κατακτητής που η δύναμη της Αγάπης τον έκανε Ελευθερωτή και γέφυρα ανάμεσα στους λαούς.
Ο επίατρος Κριστιαν Μίλλερ αντιπροσωπεύει μεταξύ άλλων και τήν αυτοκριτική που το γερμανικό έθνος χρωστά απέναντι στον εαυτό του και την ανθρωπότητα ολόκληρη για το ανεπούλωτο πλήγμα που κατάφερε στον Ανθρώπινο Πολιτισμό.
Θέτει κι εκείνος εν αμφιβόλλω την πορεία της Γερμανίας του και τον παραλογισμό ενός πολέμου, που σάρωσε κάθε ηθική, ξεμπροστιάζοντας το ανθρώπινο είδος πάνω στην πιο καλή του ώρα, τη στιγμή της απόλυτης τεχνικής ακμής του.
Είναι απόλαυση να παρακολουθείς αυτόν τον ωραίο γιατρό επί το έργον, ενόσο συμφιλιώνει τον ερωτευμένο άντρα με τον ευαισθητοποιημένο κι οξυδερκή επιστήμονα.
Συνάμα ωστόσο συμπάσχεις παράλληλα, με όσους τον πλαισιώνουν, αφού κάθε χαρακτήρας κερδίζει τη θέση του στο βιβλίο, αποτρέποντας τη μονομέρεια που προδιαγράφει ίσως ο τίτλος.
Εδώ τον Έλληνα αναγνώστη κάπου ίσως τον πληγώνει η συνειδητοποίηση της οδυνηρής οπισθοδρόμησης που βίωνε η ταλανισμένη χώρα μας σε σχέση με την προηγμένη Ευρώπη που παρότι ενορχήστρωνε πολέμους, και μηχανοραφούσε εις βάρος αδύναμων κρατών, έκαμε άλματα, στο πνεύμα, στην έρευνα, στην τεχνογνωσία κ στην επιστήμη.
Η κακοδαιμονία του άγονου τόπου που θέλησε να καταπολεμήσει ο αγαπημένος μας επίατρος υπογραμμίζει πόσο ισχνή κι έκθετη ήταν η βασανισμένη Ελλάδα, παραδομένη στη φτώχεια, το κοντόφθαλμο ατομικό συμφέρον, τις προκαταλήψεις, τον αναλφαβητισμό.
Ο κύκλος της Κατοχής για το άγνωστο, αιγαιοπελαγίτικο νησί κλείνει με καθυστέρηση κάποιων μηνών όπως συνέβη στα -υπόλοιπα -Δωδεκάνησα όπου αυτό ανήκε.Αυτό θα σταθεί ιδιότυπα καθοριστικό για τις εξελίξεις.
        Το φινάλε της Θεοδωρίδου συγκινεί με τον λυρισμό του αναπαράγοντας γλυκά ενα αντιπολεμικό "εικαστικό μοτίβο" , που αναδεικνύει τη συμβολική γοητεία της Λογοτεχνίας, που ανακαλεί πίσω την λησμονημένη Ανθρωπιά χωρίς ίχνος διδακτισμού.
Για όλα αυτά ο Κρίστιαν Μίλλερ εγγράφεται στην ψυχή μας ως ο...συμπαθέστερος Γερμανός της Κατοχής σε βιβλίο τουλάχιστον. Μια ακτινοβόλα προσωπικότητα που- χωρίς τυμπανοκρουσίες- φλέγεται από έρωτα για τον Άνθρωπο που τη νιώθεις να γιατρεύει την ίδια την ψυχή σου.
Θεωρώ ότι όποιος αναγνώστης ανακαλύψει τούτον τον ωραίο Γερμανό, δε θα τον ξεχάσει ποτέ.Ένας αθόρυβος ήρωας που η δική του Αντίσταση υπήρξε πιο σεμνή αλλά πολύ πιο ουσιώδης γιατί συμπεριέλαβε πολύ  πιο διαχρονικά διακυβεύματα από μια συγκεκριμένη συγκυρία, χωροχρονικώς προσδιορισμένη..
Το ιατρικό αυτό χέρι, που δε ζητούσε ταυτότητες αλλά μονάχα πληγή να γιατρέψει, συνέτριψε εν τέλει, δομικά το ναζιστικό ιδεώδες -όχι με τα όπλα συγκεκριμένων μαχών- αλλά προτάσσοντας τη Συμπόνια και το χριστιανικό Έλεος έναντι της Σκληρότητας του Ατομικισμού, της Αλαζονείας που ζητα τα εαυτής.
Κι αν ο Ναζισμός του Χίτλερ ηττήθηκε στο Βερολίνο το 1945, μονάχα η αλληλεγγύη των λαών κι αρχές σαν την  ανιδιοτελής προσφορά στον διπλανό μπορούν να εξαλείψουν τον τοξικό του σπόρο.
Αυτή είναι η κληρονομιά του...Κρίστιαν Μίλλερ ή καλύτερα του γλυκύ Χανς Λεμπέρτ που είναι ο άνθρωπος πίσω από τον μυθιστορηματικό ήρωα, και υπήρξε- τω όντι- ένας εκλεκτός επιστήμων ιατρός, ένας εξαιρετός Στρατιώτης -όχι της Wehrmacht, όπου τον έταξε η μοίρα, αλλά των Ιδανικών του Ανθρώπου όπου τον έταξε η δική του βούληση, και το δικό του μεγαλείο που έκανε την υπέρβαση.
Οφείλουμε να μην ξεχάσουμε τον γιατρό Λέπμερ, όχι ως φυσική παρουσία που πέρασε από τη χώρα μας, αλλά ακολουθώντας τον φωτεινό δρόμο της Προσφοράς του ως απάντηση στο Μίσος.
Τού χρωστάμε να διασώσουμε την ακριβή του προίκα όπως εύληπτα διαγράφεται από την πένα της Σόφης Θεοδωρίδου, κι αυτή η αφύπνιση της ψυχής είναι το υψηλότερος κέρδος από αυτό το μυθιστόρημα- πέραν της τέρψης που, αναντίρρητα, προσφέρει η ανάγνωσή του.
"Ο Γερμανός Γιατρός" της Σόφης Θεοδωρίδου αποτελεί, λοιπόν, ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο για την Κατοχή και μια πολύτιμη προσθήκη, όχι για την αναμφισβήτητη γοητεία του μύθου του αλλά για τις αξίες  που έρχεται να κηρύξει...

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Σοφία Βόικου, Το Κορίτσι Της Ντροπής

                                         Σοφία Βόικου, Το Κορίτσι Της Ντροπής
                                                                                  Eίδος: Κοινωνικό
                                                                                  Βαθμολογία: 9/10


Η Σοφία Βόικου εδώ και χρόνια προσφέρει μυθιστορήματα γεμάτα ποιότητα- άλλοτε ιστορικά με σύντομα περάσματα από κρίσιμες περιόδους του 20ου κυρίως αιώνα, άλλοτε ταξιδιάρικα και διαφορετικά.
Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι πως πάντα αναζητά νέους θεματολογικούς δρόμους, κι αυτό φάνηκε από το πρωτότυπο βιβλίο της "Η Πόλη Που Δακρύζει" όπου μας σεργιάνισε στη Βενετία του σκοτεινού ρομαντισμού με έναν τρόπο μαγικό.
Φέτος μας προσγειώνει στη σκοτεινή περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκπλήσσοντάς μας, όμως, γι άλλη μια φορά, καθώς με το "Κορίτσι Της Ντροπής" μάς φωτίζει μια εντελώς αθέατη αλλά βαθιά τραγική του παράμετρο- παραγκωνισμένη ίσως γιατί ίσως σπιλώνει την αγιογραφία του εθνικού μύθου, που κάθε λαός διατηρεί στη μνήμη.
Ένα βιβλίο που αθόρυβα κι εντέχνως συγκλονίζει βαθιά τον αναγνώστη, εγείρονται προβληματισμούς πίσω από τις τραγωδίες των ανθρώπων που σαν ψηφίδες συνθέτουν τη Μεγάλη Εικόνα των δραμάτων της Ανθρωπινης Ιστορίας,

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ελλάδα 1960.Η Λένα μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας.Δυστυχώς όμως, ολή της η παιδική ηλικία σημαδεύεται από τη δημόσια κατακραυγή και την περιθωριοποίησή της για ένα σφάλμα που δεν είναι δικό της.
Η μικρή Λένη καλείται να κουβαλήσει το στίγμα του νόθου και μάλιστα ως καρπός ενός δεσμού ανάμεσα σε μια φτωχή Ελληνίδα κι έναν Γερμανό στρατιώτη.
Τα ξανθά μαλλιά του αθώου κορίτσιου γίνονται ένας καθρέφτης οργής μιας κοινωνίας διαλυμένης, υποκριτικής, που ζητά εξιλαστήρια θύματα για τα τραύματα του Πολέμου, τις δικές της αθέατες προδοσίες, τη φυγομαχία της.
Η Λένη πρεπει να διαχειριστεί την απόλυτη περιφρόνηση του περιγύρου, αλλά και την αποσυναρμολόγηση της ίδιας της της οικογένειας.
Παράλληλα, διαγράφει τον δικό της δρόμο αναζητώντας να λύσει το οδυνηρό μυστήριο των ανοιχτόχρωμων χαρακτηριστικών της, μακρυά στη Γερμανία...
Από την άλλη, είναι ο Γιόχαν, ο γιος ενός κοινού ναζί εγκληματία πολέμου, ενός διαβόητου Ες Ες υπασπιστή:
Ένα αγόρι που ανατράφηκε στο βαυαρικό τοπίο κατάσπαρτο εντελβάις, στη σκιά του απόλυτου τοτέμ της ναζιστικής ελίτ-του ίδιου του Χίτλερ.Ένα παιδί που το ταχτάρισε η ίδια η Εύα Μπράουν και τώρα καλείται να βιώσει την κατακρύμνιση από την κορυφή του άριου θριάμβου στην απόλυτη ήττα.
Με τις μνήμες ενός Βερολίνου σαρωμένου από τους πεισματάρηδες Σοβιετικούς, ο Γιόχαν καλείται να ζήσει με το αίμα των χιλιάδων θυμάτων του πατέρα του
να λεκιάζει τα ρούχα, τη σκέψη, την κοινωνική του ζωή και τους δεσμούς του.
Πώς τέμνονται οι δρόμοι αυτών των δυο θλιμμένων ανθρώπων που πληρωνουν αμαρτίες άλλων;
Πώς θα αποτινάξουν το ακούσιο στίγμα για να χαράξουν το δικό τους φωτεινό χνάρι στη ζωή;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το νέο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου, "Το Κορίτσι της Ντροπής" είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό μυθιστόρημα ιστορικής υφής και κοινωνικών προεκτάσεων, για το οποίο η συγγραφέας αξίζει να νιώσει...περηφάνεια!
Η περίοδος του Β Παγκοσμιου Πολέμου είναι σίγουρα μια σκοτεινή, μά και συνταρακτική περίοδος που έχει απασχολήσει όσο ίσως καμιά άλλη τη Λογοτεχνία σε παγκόσμιο επίπεδο.Η ελληνική πεζογραφία δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.
Από ανέμπνευστους συγγραφείς που αναπαρήγαγαν απλά σε μια εύκολη "σεναριακή συνταγή" οικογενειακά πολεμικά βιώματα παππούδων και γιαγιάδων, μέχρι πραγματικούς τεχνίτες της πένας που στις ιδεολογικές συγκρούσεις του ΒΠΠ και στα ακραία ηθικά του διλήμματα βρήκαν πρόσφορο ηθικό έδαφος και φιλοσόφησαν γόνιμα την ίδια την ανθρώπινη φύση και την τραγικότητά της, φαίνεται πως όλα έχουν πια ειπωθεί για την περίοδο της Κατοχής και του Πολέμου.
Ήταν λοιπόν εμφανής ο κίνδυνος για τη Σοφία Βόικου να υποπέσει στην παγίδα της κοινοτυπίας ή της επανάληψης.Κι όμως!
Στο "Κορίτσι Της Ντροπής" την απέφυγε με περισσή μαεστρία.
Η αξιόλογη αυτή συγγραφέας, που όσο λίγοι με τόσο ευρεία αποδοχή επιχειρεί τολμηρές θεματολογικές ανατροπές γεμάτες δημιουργικότητα, φαντασία μα και ερείσματα στον ρεαλισμό, έκανε για μια ακόμη φορά την έκπληξη.
"Tο Κορίτσι Της Ντροπής" κατορθώνει να συγκινήσει, να ταρακουνήσει συνειδήσεις προκαλώντας το κοινωνικό μας αντανακλαστικό, και να κομίσει καινούρια ιστορική γνώση.
Η Σοφια Βόικου σε αυτό το βιβλίο εκκινεί από τον εφιαλτη της Κατοχής αλλά αποσύρει τη ματιά της από τα δύο ηθικά άκρα που ανέδειξε μοιραία η θύελλα του Πολέμου.
Στο "Κορίτσι της Ντροπής", δεν συναντούμε επικά κατορθώματα και τον άμετρο ηρωισμό των ανυπότακτων Ελλήνων που στη συντριπτική μερίδα τους προέταξαν μια λαβωμένη,αλλά αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια και ευγενείς θυσίες απέναντι στη βαρβαρότητα του κατακτητή, δείχνοντας τον δρόμο για την Ελευθερία.
Δεν σημειώνεται εστίαση ούτε τους προδότες, τους μαυραγορίτες και τους δωσιλόγους.
Με μια έμπνευση χωρίς τυμπανοκρουσίες η Σοφία Βόικου έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που η ιστοριογραφία κ η μνήμη έχει παραμερίσει:
Πρόκειται για μια κατηγορία θυμάτων του Πολέμου που κλήθηκαν να υποφέρουν βουβά, πληρώνοντας εγκλήματα που δεν τους αναλογούν:
Πρόκειται για τα παιδιά που γεννήθηκαν κι έζησαν στο πλαίσιο του Πολέμου ή  και εξαιτίας του...
Η πρώτη ομάδα ανάμεσά τους είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν από παράνομους δεσμούς κατακτητών και κατακτημένων.
Αυτά εκπροσωπούνται από την περίπτωση της Λένας.
Είναι τα τραγικότερα πρόσωπα διότι στη συνείδηση της κοινωνίας αποτελούν το τεκμήριο μιας ασυγχώρητης αμαρτίας και μια στάμπα ανεξίτηλη, που όλοι ζητούν να ξορκίσουν.
Η Λένα ήταν κόρη της νεαρής Αθηναίας Βιολέττας που η κοινωνία δεν της συγχώρεσε το "έγκλημα " ότι δεν ήταν "ηρωίδα", αλλά μια μέση, φοβισμένη κοπέλα, που ο τρόμος και η στέρηση παραμέρισαν κάθε σκέψη ιδεαλισμού ή υπέρβασης, από αυτές που λατρεύει κάθε εθνικό αφήγημα και την έστρεψαν στην με κάθε τίμημα επιβίωση.
Ένα τίμημα που όμως ουδέποτε συμπεριέλαβε άλλους.
Το εγκλημα της Βιολέττας ήταν ότι σε καιρούς θανάτου αυτή θέλησε μονάχα να ζήσει κι όχι "να πέσει ηρωικά"...Ήταν ότι σε καιρούς θλίψης,αυτή στα 20 της χρόνια, ήθελε απλά μονάχα να απολαύσει μικρές ανθρώπινες χαρές: Ένα δειλινό, ένα ευωδιαστό φουστάνι, μια σοκολάτα:
Αυτά, μπόρεσε να της τα χαρίσει ο Γερμανός δεκανέας Γκούσταφ, που κι εκείνος ανήκε στον γκρίζο μέσο όρο: Μπορεί να κολακεύτηκε από την ιδέα της άριας υπεροχής του έθνους του, αλλά δεν την αφομοίωσε μέσα του, και στις μέρες του Πολέμου αναζήτησε απλά την ηδύτητα ενός δροσερού θερμού κοριτσιού "να μοσχομυρίζει λεμονι ,μακρυά από την παγερή ανάμνηση της σκληρόπετσης,άτεγκτης αρραβωνιατικιάς του με την αψιά μυρωδιά των αλλαντικών και της κανέλλας".Μακρυά από το φόβητρο μιας μετάθεσης στο Ανατολικό Μέτωπο...
Αυτή η έμμεση συναισθηματική συναλλαγή του Γκούσταφ και της Βιολέττας τροφοδότησε το αίσθημα δυο απλών -ίσως κι αμήχανων- παιδιών, χωρίς υπερβάσεις και δραματικές εξάρσεις.

Καρπός αυτής της ανεπίκαιρης, παράνομης ένωσης στάθηκε το αθώο κοριτσάκι που από την πρώτη μέρα της ύπαρξής του χρίστηκε βάρος ανεπιθύμητο για όλους, και πιο πολύ για τη Βιολέττα, η οποία, από τις μέρες της Απελευθερωσης έμεινε μόνη και κλήθηκε να σηκώσει αβοήθητη το στίγμα της προδοσίας-  κι ας μη ζημίωσε κανέναν με τις προσωπικές επιλογές της για την αυτοσυντήρησή της.
Γιατί ενω οι αληθινοί δωσίλογοι υφάρπαζαν περιουσίες και θέσεις εξουσίας, στέλνοντας στον θάνατο έντιμους ανθρώπους κ αγνούς αγωνιστές, οι φτωχές γυναίκες που ερωτεύτηκαν στελέχη του κατοχικού στρατού πλήρωσαν τη χαμηλή κοινωνική τους θέση, μιαν ενστικτώδη οργή της ταλαιπωρημένης κοινωνίας, μα και την εν γένει δυσμενή θέση της Γυναίκας, που ήταν έρμαιο προκαταλήψεων.
Ειναι γνωστές οι στιγμές διαπόμπευσης αυτών των γυναικών όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλα και σε χώρες σαν τη Γαλλία, με αντιστασιακό κίνημα: Γυναίκες που -είτε από έκλυση ηθών, είτε από την τρομακτική πίεση του Λιμού που δοκιμασε τους αμάχους στις κατεχόμενες περιοχές- ενέδωσαν σε ερωτικούς δεσμούς, με εκπροσωπους των δυνάμεων κατοχής γεύθηκαν ανείπωτες ταπεινώσεις περιφερόμενες σαν θεαμα τσίρκου, με το πλήθος να τις προπηλακίζει, να τις γυμνώνει, να τις πετροβολά, καταματώνοντάς τες.
Τέτοια στιγμιότυπα πρωτογονης οργής μιας απαίδευτης κοινωνίας εις βάρος εξιλαστηριων θυμάτων τα ζωντάνευσε με την σπαρακτική δηκτικότητα της πένας του ο Πάυλος Μάτεσις στη "Μητέρα του Σκύλου", όταν η νόθα Ραράου γίνεται μάρτυρας στον διασυρμό της μητέρας της από το πλήθος που [εξαιτίας δεσμού της με Ιταλό που της εξασφαλιζε φαγητό] 
την ξυρίσε και την διαπομπεύσε σε μια μασκαράτα -ίδια κι απαράλλαχτη με το Πανηγύρι των Τρελών στην "Παναγία των Παρισίων" όπου κακοποιήθηκε ο Κουασιμόδος του Βικτόρ Ουγκό,"φταίχτης", κι αυτός γιατί απλά "σκανδάλίσε" την...ευνομούμενη κοινωνία με την αθωότητά του!
Είναι, βλέπετε, διαχρονική η ανάγκη της κοινωνίας για "αποδιοπομπαίους τράγους".
Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη: Πάντοτε η οχλαγωγία της μάζας, αποζητά μια "παραμόρφωση"& μια παρέκκλιση από τις κανονικότητες της, για  να περιπαίξει και να στρεψει την κατακραυγή της αποπροσανατολίζοντας από τη δική της ασχήμια.Αυτή μπορεί να είναι σωματική ή τάχα ηθική.
Μια οποιαδήποτε βολική πρόφαση ώστε να αποσιωπήσει η κοινωνία τη δική της ενοχή, χωρίς να επωμισθεί καμια επίπτωση.
Αυτό ακριβώς το συλλογικό άλλοθι και τον καννιβαλισμό της αγέλης στους αδύναμους σκιαγράφησε αρχικά η πένα του Μάτεσι, βάζοντας τη μικρή Ραράου να γίνεται μάρτυρας στα πάθη της μητέρας της για να να εισπράξει κι εκείνη τον ...τίτλο "νόθα" και "σκύλος"...Η νομιμοφροσύνη  έχρισε ένα παιδί "ανεπιθύμητο αδέσποτο" να το κλωτσούσαν όλοι οι "καλοί, κι έντιμοι νοικοκυραίοι"...
Αυτό ακριβώς το πεπρωμένο επεφύλαξε στη μικρή Λένη ο κοινωνικός της περίγυρος.
Η Σοφία Βόικου περιγράφει αυτήν την κακοποίησή και τον σταδιακό κοινωνικό αποκλεισμό της παιδούλας, με έναν τρόπο παραστατικό που μάς προκαλεί αγανάκτηση σε σημείο πόνου, ίσως και αναδρομική ντροπή σε όλους μας για την αμετανόητη  απονιά που διακρίνει ακόμα τις κοινωνίες μας, παρά τα χρόνια που πέρασαν.
Μέσα σε όλα, υπάρχει η ευθύνη των επίσημων θεσμών που θα έπρεπε να προστατεύουν τους -έστω παραστρατημένους -ειδικά όταν διακυβεύονται παιδικές ζωούλες κι εκείνοι παραμένουν άτεγκτοι κι επικριτικοί.Σοκάρει η παρρησία με την οποία η συγγραφέας ξεμπροστιάζει τη στείρα ηθικολογία των νομοταγών, του ίδιου του κράτους, αλλά και της Εκκλησίας που θα έπρεπε να είναι καταφύγιο των διωγμένων , μα αντ'αυτού ,διατηρει το άκαμπτο πνεύμα ενός Ιαβέρη, δίχως ευελιξία κι κατανόηση που τόσο έχει ανάγκη το Απολολώς...
Σε αντίθεση, όμως, με τη σπιρτόζα Ραράου του Μάτεσι, η Λένη της Βόικου μέσα σε όλα αναδιπλώνεται σε μιαν εσωστρέφεια ανεπούλωτη και μια ομίχλη θλίψης τη σκεπάζει, όσο πασχίζει να ανακτήσει το δικαιωμα της στον αυτοπροσδιορισμό...
Η Λένη βιώνει μια δομική ήττα. Εντούτοις, διατηρεί μιαν αξιοπρέπεια αντλώντας ψήγματα αγαπης από τον παράξενο, ερωτευμένο  ζωγράφο που πασχίζει να της προσφέρει λίγο χρώμα, παραδομένος κ αυτός στις δικές του σκιές...
Ή Βόικου παρακολουθεί όλη τη σκυφτή διαδρομή της θλιμμένης Λένης που ως Άτλαντας έφερε την αναλγησία της κοινωνίας και το αμάρτημα των γονέων της στους άφταιγους ώμους της, πληρώνοντας ένα τίμημα τόσο βαρύ οπως μόνο στους αμνούς φορτώνεται.
Οι διακυμάνσεις της Λένας ξεδιπλώνονται με ψυχογραφική διεισδυτικότητα.Δεν είναι όμως μόνον εκείνη.
Στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στέκονται και τα παιδιά των αξιωματούχων του Ναζισμού, που μετά τη συντριβή του Χίτλερ κλήθηκαν να επωμιστούν την τρομακτική ενοχή που αναλογούσε στην ήττα και στα έργα των άνομων γενητόρων τους, τους χειρότερους ίσως εγκληματίες πολέμου, που γνώρισε η Ευρωπαική Ιστορία.
        Η ιστορία του Γιόχαν λοιπόν εξετάζει ένα τυπικό δείγμα ενός παιδιου μεγαλωμένου στο ναζιστικό ιδεώδες γαλουχημένου στις συλλογικότητες της Hitlerjuengend.
Η περίπτωσή του αναβιώνει στιγμές από το Obersaltzberg όπως τις πρωτογνωρίσαμε στο βιβλίο τηςAngela Lackberg για την Εύα Μπράουν και πολύ όμορφα τις παρουσίασε στους έφηβους αναγνώστες ο John Boyne με το "Αγόρι στην Κορυφή του Βουνού"
Στην περίπτωση του Γιόχαν η Σοφία Βόικου συνοψίζει εύστοχα ετερόκλητες στάσεις απογόνων των ναζί μετα την πτώση του Βερολίνου και τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια της ήττας.
Υπήρχαν εκείνοι οι Γερμανοί που μόλις αποκαλύφθηκαν τα αποτρόπαια εγκλήματα των αξιωματούχων γονέων τους σοκαρίστηκαν τόσο, ώστε αποκήρυξαν κάθε πατρική κληρονομιά, απαρνούμενοι το ονομα τους, στρεφόμενοι στον φιλειρηνικό ακτιβισμό, και φτάνοντας κάποιοι στο σημείο να επιβαλουν ως και στείρωση στον εαυτό τους για να διακόψουν τη θλιβερή διαδοχή ενός "επισφαλούς DNA"!
Τέτοια περίπτωση ήταν η ανιψιά του Himmler, ή ο πρωτότοκος γιος του Hans Frank, o Norman, που παντρεύτηκε αλλά επίσης αρνήθηκε να αποκτήσει επίσης παιδιά.
Ο δε βενιαμίν Νικλας Φρανκ έγινε πολεμικός ανταποκριτής, κι απέκτησε μια κόρη, αλλά εμπλούτισε την ιστοριογραφία του Πολέμου με καταγγελτικά βιβλία εναντίον του εγκληματία πατέρα του, όπως το Behind the Shadow of 3rd Reich για τα χρόνια της κυριαρχίας του πατέρα του στην κατεχόμενη λιμονοκτονούσα Πολωνία -εκπλήσσοντας με την οξύτητά του ,ενόσο γύριζε σε σχολεία και φορείς να διακηρύττει τον αντιφασισμό.
Είναι επίσης ο αμφιλεγόμενος γιος του Μάρτιν Μπόρμαν, που σχετίστηκε, και με την ιεροσύνη,  κι άλλες περιπτώσεις που τις έχει αποκαλύψει μεταξύ αλλων σε μιαν εξαιρετική εργασία ο ιστορικός ερευνητής Gerald Posner.
Από την άλλη, υπήρχαν κι οι αμετανόητοι, και δυο από τις ηρωίδες στη Βόικου φέρνουν στον νου την επωνομαζόμενη πριγκίπισσα των Ες Ες τη Gudrun Himmler που στήριζε τον πατέρα της και ηγέτη των SchutzStuffel SS, τον Χάινριχ Χιμμλερ ως το τέλος ,ενώ φυγάδευε κ στήριζε έκπτωτους ναζί, όντας τοτέμ όλων των νεοναζί.
Ομοίa περίπτωση ήταν η Έντα Γκέρινγκ, μονάκριβη του πανίσχυρου Στρατάρχη της Luftwaffe, Χέρμαν Γκαίρινγκ που τόσο τη λατρευε, ώστε η μέρα των γενεθλίων της ορίστηκε αργία στο Ράιχ! Ποτέ της δεν έπαψε να μιλα με αγάπη για τον απαγχονισμένο στη Νυρεμβέργη πατέρα της κυνικά απαθής στον όλεθρο που σκόρπισε.

Ο δε Ρολφ Μένγκελε όταν δεκαετία του 70 συναντησε τον καταζητούμενο πατέρα του, τον γιατρό των φρικαλέων πειραμάτων στο Άουσβιτς Γιόζεφ Μέγκελε ,δεν τον κατέδωσε...
Είναι ευφυής ο τρόπος που η Σοφία Βόικου ανεδειξε αυτήν την άγνωστη ειδικά στην Ελλάδα πλευρά της κληρονομιάς αυτού του Πολέμου.Ω, πόσο αστείρευτη πηγή πόνου και θυμάτων αμέτρητων έγινε αυτός ο Πόλεμος επιτέλους!]
Πόσα αμέτρητα ηθικά διλήμματα αηματοδότησε για τη γενιά του, καθορίζοντας όλη τη φυσιογνωμία του κόσμου και του 20ου αιώνα
Η λύση στο "Κορίτσι της Ντροπής" έρχεται με μια μοναδική αλλά και οδυνηρή φυσικότητα.
Δεν υπάρχει γλυκύτητα στο φινάλε, ούτε κάποιος παρηγορητικός εξωραισμός, διότι η Σοφία Βόικου είναι ταγμένη στην επιλογή να μην αποκρύπτει την αλήθεια, κι ας επιφέρει κόστος σε εύπεπτη γοητεία.
Τα βιβλία της Βόικου, λοιπόν, είναι γεμάτα εγκυρότητα, ζωντάνια και πηγαίο συναίσθημα χωρίς όμως καμιά προσπάθεια να εκμαιεύσουν την ευαρέσκεια μας μέσα από συγγραφικά ευρήματα και ανώδυνους ρομαντισμούς.
Με ήρωες πειστικούς και χειροπιαστούς συχνά αποδίδουν τις θλιβερότερες εκδοχές της ματαίωσης, ενώ γίνονται  και πηγή αβίαστης ιστορικής γνώσης από δύσκολους καιρούς...
Αυτή η αλήθεια είναι που διαποτίζει τα βιβλία της Βόικου με μια αυρα γλυκόπικρη πού λίγο αφήνει ένα μικρό τραύμα και ένα άρωμα από "Γλυκό Πικρό Λεμόνι".
Σαν την ίδια τη ζωή! Εκεί όμως κρύβεται η οδυνηρή γοητεία στα μυθιστορήματα της Σοφίας Βόικου που τα κάνει αξέχαστα...
Περιμένουμε με ζωηρό ενδιαφέρον το επόμενο μυθιστόρημά της, με τη βεβαιότητα ότι θα είναι κι αυτό εμπνευσμένο, βαδίζοντας σε νέους δρόμους κι όχι στην ασφαλή πεπατημένη.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ


Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΟΛΕΤΗΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ , ΧΑΝΣ ΦΡΑΝΚ, φωτογραφημένη ΤΟ 1942 στο επεταγμένο Κάστρο της Κρακοβίας , σε μια χώρα που αργοπέθαινε απο μια πολιτική γενοκτονίας...
Από αριστερά: Norman (3/6/ 1928):
Ο μελαγχολικός γιος που δεν απέκτησε παιδιά τιμωρώντας τον ευατό του για τα εγκλήματα του πατέρα του.
Sigrid (13/3/1927): Η πρωτότοκη που έζησε στη Νότια Αφρική
και πάντα υπερασπιζόταν τον πατέρα της.
Brigitte η ...μικρη: (13/1/1935): Η κόρη που ήθελε να πεθάνει στα 47 της χρόνια
όπως ο πατέρας της κ έφυγε όντως στα 47 από..καρκίνο.
Niklas(9/3/1939) :Ο βενιαμίν που αποκήρυξε τον πατέρα του, έγινε πολεμικός ανταποκριτής και γύριζε στη Γερμανία μιλώντας εναντίον της μάστιγας του Ναζισμού.Έγραψε βιβλία λίβελλους εναντίον του Hans Frank
Michael (15/2/1937) Ο γιος που υπερκατνάλωνε οκάδες γάλα και πεθανε απο παχυσαρκία
Brigitte, η σύζυγος: Γραμματέας στο δικηγορικό γραφείο του ναζί Χανς Φρανκ 5 χρονια μεγαλύτερή του, γνωστή για την ψυχρότητά της, λάτρις κι αυτή της πολυτέλειας που εξασφάλισε στον Φρανκ η λεηλάτηση της κατεχόμενης Πολωνίας, όπου οριστηκε Γενικός Κυβερνήτης.Υπέμεινε σιωπηλά τις απιστιές του.

Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Τα Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας (3)

                                            Τα Συναξάρια Της Μικρής Πατρίδας (3) , Θοδωρής Παπαθεοδώρου
                                                                                           Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                           Βαθμολογία
                                                                                       

Θοδωρής Παπαθεοδώρου Γυναίκες Της Μικρής Πατρίδας (1) 


Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Λιανοκέρια της Πικρής Πατρίδας(2)

Και επιτελους, φέτος την άνοιξη ολοκληρώθηκε η αξιόλογη τριλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για μια δυστυχώς όχι τόσο γνωστή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας που αποσιωπάται από τη σχολική ύλη, τον Μακεδονικό Αγώνα!!
"Τα Συναξάρια της Μιρκής Πατρίδας" ήρθαν να ολοκληρώσουν γλυκόπικρα τον κύκλο των αγαπημένων ηρώων που μας σεργιάνισαν στους δύσβατους δρόμους των εθνικών αγώνων, με την ίδια αφηγηματική δεινότητα και τη συναρπαστική πλοκή.
Στο πρώτο μέρος μάς συστήθηκαν οι κεντρικές ηρωίδες του τρίτομου έργου:
Οι δυο κοπέλες που εκπρόσωπησαν τους πυλώνες της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Η Νοσοκόμα Φωτεινή και η Δασκάλα Αρετή.
Από το ορφανοτροφείο της Αθήνας και τον προσφυγικό δρόμο της Ανατολικής Τωμυλίας, μέχρι τα μακεδονικά χωριά και μια πολυεθνική πολιτεία της κοσμοπολιτικής Θεσσαλονίκης που κόχλαζε από πολιτικές ζυμώσεις και συνωμοσίες.
Στο δεύτερο μέρος ανακαλύψαμε την τραγωδία των πιο αθώων θυμάτων κάθε πολέμου: Των Παιδιών που σα Λιανοκερια έλιωσαν στη φωτιά του μίσους ή που όρθωσαν την ισχνή τους προσευχούλα την ώρα του παράλογου μαρτυρίου τους, μέχρι έναν κωφεύοντα ουρανό... 
Είναι ο πρόωρα ωριμασμένος Μήλιος που είδε ασκέρια να σφάζουν την οικογένειά του κ κρατήθηκε από το λεπτό αδερφικό χερι...
.Είναι η ντροπαλή Ανθή που ονειρευόταν να γίνει δασκάλα.
Είναι η Βάσιλκα που απέδωσε σε μια ξένη τον πιο τιμητικό τίτλο: Μάνα...
Είναι εκεί που γνωρίσαμε τον εμβληματικό Παύλο Μελά που θυσίασε τα πάντα στην υπόθεση της Ελλάδας.
        Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας ολοκληρώνεται αυτή η ιδιότυπη βιογραφία των "αγίων" του έθνους μας που διώχθηκαν, πονεσαν, έπεσαν για το όραμα μιας ελεύθερης , ειρηνικής πατρίδας:
Τα Συναξάρια της Μιικρής Πατρίδας ολοκληρώνουν την πινακοθήκη αυτών των ρακένδυτων κι ανώνυμων ηρώων που κάτω απο το μαχαίρι του κομιτατζή και το φέσι του τσαούση κράτησαν άσβεστη τη φλόγα του ελληνισμού στις βόρειες επάλξεις.
Συναντάμε με αγωνία τη Φωτεινή και την Αρετή στην πιο κρίσιμη καμπή όλου του έργου...Στα πρόθυρα ενός ανοσιουργήματος και μπροστά στην πιο συγκλονιστική αποκάλυψη, ξετυλίγεται το τελέυταίο μέρος.Το ριζικό 5ων δύο υπέροχων γυναικών που έπλασε η πένα του Παπαθεοδώρου, μπαίνει στην τελική του ευθεία επιφυλάσσονυας συναντήσεις και τραγωδίες.
Η τραχύτητα του Λευτέρη θα βρει πεδίο να εκφράσει τη στοργική της πλευρά, ενώ ο Μάνος Παπαδάκης θα ακολουθήσει τα χνάρια των Κρητικών προγόνων του σε ένδοξες μάχες για τη Λευτεριά.Ο έρωτας κ η επιθυμία για ένα φωτεινό μέλλον με την αγαπημένη τους δίνει όραμα και κινητήριο δύναμη.
Συνάμα , η αθωότητα των παιδιών στον κοινό τόπο της ορφάνιας και στα κολαστήρια της Πόλης και του ισλαμικού νόμου, θα αποδείξει ότι η ανάγκη για αξιοπρέπεια κ αγάπη είναι κοινή γλώσσα όλων των ανθρώπων:
Η βασανισμένη Βάσιλκα με τις μνήμες από τον βάρβαρο κομιτατζή θείο της και τη χαμένη αδελφούλα της, 
ο Μήλιος κι η Ανθή θρηνώντας τη χαμένη οικογενειακή τους ευτυχία στο χωριό, θα ενωθούν σε ένα κοινό πεπρωμένο...
Στα "Συναξάρια" θα αφουγκραστούμε Μυστικά του Υγρού Βάλτου, και θα δούμε πίσω από τις καλαμιές του να ξεπροβάλλει η ευγενική φιγούρα του γλυκύτατου εθνομάρτυρα Τέλλου Αγαπηνού, που η λυρική του ποίηση εξύμνησε τα άγια χώματα της μελαγχολίας.
Η ηδεία φωνή του Άγρα θα χαιδέψει τα αυτιά μας κι η οδυνηρή του αθωότητα θα γεμίσει την καρδιά μας πόνο γιατί είναι αυτή που θα τον οδηγήσει στην θανασιμη ενέδρα των αφερέγγυων Βουλγάρων...
Αντάμα ο θρύλος των Βουλγάρων, ο δαιμόνιος κομιτατζής Απόστολ Πέτκωφ, ο αποτρόπαιος σφαγέας της 21χρονης δασκάλας Βελίκας Τράικου που αψήφησε το τελεσίγραφό του και συνέχισε να διδάσκει στα χωριά της Μακεδονίας, ώσπου να βρεθεί κατακρεουργημένη η γενναία Ελληνίδα από τν Πετκώφ και το ασκέρι του.
Άπιαστος, αδάμαστος, ανυπότακτος μα και αιμοβόρος , ο Απόστολ παρά το μικρό του ανάστημα υπήρξε σύμβολο του βουλγαρικόύ αλυτρωτισμού, το φόβητρο των ελληνόφωνων χωριών αλλα κι ο πονοκέφαλος των τουρκικών αρχών...Έχοντας μια ιδιοτυπη εξουσια στη γη της Μακεδονίας φηνε τα απειλητικά μηνύματα με την προσωπική του σφραγίδα ως ηγεμών αλλοτινών καιρών, σαν την εικονιζόμενη προσωπική κάρτα.
.Ο συγγραφέας μας τον συστήνει ανάμεσα στις αγωνιώδεις διαδρομές των χαρακτήρων μας και το αιματηρό του πέρασμα.
Ο κύκλος κλείνει στη μητρόπολη της Μακεδονίας την πολύπαθη Θεσσαλονίκη που θα γίνει θέατρο πυρετωδών ζυμώσεων και παιχνιδιών κατασκοπίας.
Εκεί άνθρωποι ανυποψίαστοι, ψυχές ευγενικές , των σαλονιών μα και της προσφοράς θα γνωρίσουν τη βουλγαρική δολιότητα και τη θηριωδία...
 Θα καταφέρουν όλοι οι ήρωές μας να βγουν αλώβητοι;;;
Το φινάλε αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση.Τη γεύση της θυσίας της ακόμη άγουρης για να δρέψει καρπούς που ευτυχώς για τη Μακεδονία ήρθαν το 1912 ,1913 κ παγιώθηκαν επεισοδιακά στον ΑΠΠ. 
Και στα "Συναξάρια" ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου διατηρεί αυτήν την απαιτητική γλώσσα σε μια διηγηση στολισμένη με γλαφυρές περιγραφές , έντονη παραστατικότητα και διεισδυτική ματιά στα άδυτα των ανθρώπινων ψυχών.
Η επιδεξια πέννα του συγγραφέα καθιστά τον αναγνώστη συνοδοιπόρο στους τίμιους αγώνες των πρωταγωνιστών βιώνοντας παράλληλα τα πάθη τους.
Το δάκρυ της οδύνης και της αγωνίας των πρωταγωνιστών που βρίσκονται στα πρόθυρα του θανάτου σταλάζει από τα μάτια του αναγνώστη.
Νιώθουμε την κόπωση, την πείναι και τη δίψα μέσα σε ανήλιαγα , πυρετικά κελιά...
Κάθε αναγνώστρια "γίνεται μητέρα" των παιδιών που ορφάνεψαν στη λαίλαπα του εθνοτικών παθών.
Το αίμα τόσων αδικοχαμένων λεκιάζει και τα ρούχα του αναγνώστη- θαρρείς αφήνοντας ανεξίτηλη στάμπα βαθιά στην καρδιά...
Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου μέσα από την "Τριλογία της Μικρής Πατρίδας", δηλαδή της Μακεδονίας, αναδεικνύει, γι άλλη μια φορά, την παιδευτική πολλές φορές αξία που μπορεί να έχει η Λογοτεχνία, διασώζοντας τη μνήμη  και αποθησαυρίζοντας διδαγματα.
Κυρίως όμως, ιστορικά βιβλία της ποιοτητας που μας χαρίζει ο Παπαθεοδώρου (και λίγοι άλλοι σαν αυτόν) διατηρούν τη γοητεία του μύθου τους, κι έτσι κατορθώνουν με τη "δυναμική" τους να προσανατολίζουν τον αναγνώστη σε ωραίες αξίες, ίσως ξεχασμένες κάπου - καπου στους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.
Η Τριλογία του Μακεδονικού Αγώνα κόμισε λοιπόν πολύτιμη ιστορική γνώση και αποτελεί απαραίτητη προσθήκη για κάθε ελληνική βιβλιοθήκη, για την ιστορική του εγκυρότητα 
και την υψηλή του αισθητική...


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΕΜΠΗ, Δρόμη Της Λήθης

                                                     Δρόμοι Της Λήθης, Χριστίνα Ζέμπη 
                                              Είδος :Σύγχρονο Κοινωνικό
                                              Βαθμολογία : 8,5/10
                                              

Σελίδες: 560
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Φεβρουάριος 2019
Τιμή: 17,70ευρώ

Η Χριστίνα Ζέμπη αγαπήθηκε δικαίως από το εξαιρετικό ηθογραφικών αποχρώσεων δραματικό μυθιστόρημά της "Από Πέτρα και Μέλι" εκδ Ωκεανίδα.
Σήμερα επανέρχεται δυναμικά, εγκαινιάζοντας τη συνεργασία της με τις εκδόσεις Διόπτρα μέσα από το κοινωνικό μυθιστόρημα "Δρόμοι Της Λήθης"., ένα βιβλίο που δύσκολα ξεχνάς..

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Μνημονιακή Ελλάδα.Σπίτια με κλειστά παραθυρόφυλλα, κλειστά όνειρα και κλειστές καρδιές.
Η μεσήλικη Μάρθα ασφυκτιά σε έναν τυραννικό γάμο και αναπολεί τη λεηλατημένη χαρά της αγνής αγάπης.
Μια ένοπλη ληστεία, και μια μυστηριώδης εξαφάνιση  συνταράσσουν την επικαιρότητα της μνημονιακής Ελλάδας.
Η υπαστυνόμος Δέσποινα, στο πιο γόνιμο σταυροδρόμι της ζωής της, πασχίσει να επιλύσει τις δυο υποθέσεις, καθώς διαισθάνεται ότι συνδέονται, γι αυτό αναζητά τα ίχνη του παλιού δραπέτη, του διαβόητου Μάνου που ίσως κρατά το κλειδί ..
Ένα βράδυ, η Δέσποινα συναντά τυχαία τον Διομήδη , παλιό τρόφιμο των φυλακών που μια λανθασμένη της εκτίμηση εστειλε αθώο στη φυλακή με την πιο ατιμωτική κατηγορία.
Στη φυλακή ο Διομήδης θα βρει αποκούμπι στον φοβερό Μάνο και θα γίνει ο πιο πιστός του φίλος αποτελώντας, τώρα,  τη μοναδική πρόσβαση της υπαστυνόμου σε αυτόν. Αποζητώντας την εξιλέωση η Δέσποινα βιωνει έναν απροσδόκητο έρωτα.
Στην άλλη άκρη της πόλης , ο νεαρός Δημήτηρης  βιώνει τις δικές του συγκρούσεις ψάχνοντας απαντήσεις στις ανήμερες φωτιές των Εξαρχείων...
Ζωές που συνδέονται με ένα αόρατο νήμα.Λίγο πριν την προδοσία.Λίγο πριν την άφεση...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Οι "Δρόμοι Της Λήθης" είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα δυνατών χαρακτήρων κι έντονων συναισθημάτων  που δονείται από τον παλμό της σημερινής ,σκοτεινής εποχής μας.
Από αυτήν την άποψη δεν αποτελεί μια ανώδυνη απόδραση:
Δεν νοσταλγεί παλιές εποχές, δεν παιανίζει ηρωισμούς ,ούτε ονειροβατεί έξω από επαύλεις λαμπερών ανθρώπων για να υμνήσει μεγαλεπήβολα πάθη:
Παραμένει προσγειωμένο στο ζοφερό κλίμα της θλιβερής πραγματικότητας μιας χώρας σε σήψη, συμβιώνοντας με τα πάθη καθημερινών ανθρώπων, τολμώντας, μάλιστα, να τους ακολουθήσει μέχρι την κάθοδό τους στο κοινωνικό περιθώριο!
Με τους Δρόμους Της Λήθης η Χριστίνα Ζέμπη εισχωρεί πίσω από κλειστές πόρτες επίπλαστης οικογενειακής ρουτίνας, αφουγκράζεται τον στεναγμό των φτωχών και χαρτογραφεί τα στενοσόκακα των απόκληρων, κι εξερευνά τις διαδρομές που οπλίζουν τα νιάτα με μολότωφ κ κουκούλες, αποκωδικοποιώντας ως και τους άγραφους νόμους των σκοτεινών κελιών.
Το κύριο γνώρισμα του βιβλίου όμως είναι η διεισδυτική ματιά στον ψυχισμό των ηρώων του 
Σε αυτήν την παρηκμασμένη Ελλάδα ξετυλίγονται οι μοναδικοί χαρακτήρες που καθένας εκπροσωπεί έναν αναγνωρίσιμο ανθρωπότυπο κοθρασμένου Νεοέλληνα.
Απόμαχοι και προώρως γερασμένα νιάτα.
Η Δέσποινα είναι η τυπική γυναίκα λίγο πριν τα 40 που αναζητά στην καριέρα της παρηγοριά από παλιά τραύματα πελαγοδρομώντας ακόμη στην αναζήτηση της ταυτότητάς της...
Η Μάρθα συνιστά μια αντιπροσωπευτική μεσήλικη που βιώνει έναν βαλτωμένο γάμο και πενθεί τα ανεκπλήρωτα όνειρα που τής σάρωσε η ζωή- τόσο αναγνωρίσιμη σε δεκάδες γυναίκες παραδομένες στο μικροαστικό γκρίζο μιας αποστεγνωμένης ζωής...
.Γύρω τους πλήθος ανθρώπων του αστικού ιστού αλλά και της επαρχίας που "κάτι μας θυμίζουν"...
Στο επίκεντρο όμως έρχονται τραγικά κι απρόσμενα ο κόσμος των φυλακών,  πράγμα που σηματοδοτεί και την ιδιαιτερότητά του βιβλίου αυτού.
Από σκοπιά γυναικοκεντρική αυτό ειχε γίνει με το βαθιά ανθρωπινο βιβλίο της Πένης Παπαδάκη "Αντίο ,Φιλενάδα", ενώ και στο Σημάδι ο Μένιος Σακελλαρόπουλος προσεγγισε τις τραγωδίες που παίζονται κυρίως στις αγροτικές φυλακες και τα σωφρωνικά καταστήματα ανηλίκων.
Προ 10ετίας η ξεχωριστή Έλση Τσουκαράκη , στο έργο της "Η Ποινή" μάς σύστησε με ψυχαναλυτική θεώρηση τις συνειδησιακές συγκρούσεις ενός πολύπαθου εγκληματία ως την κάθαρση: 
Όπως στην "Ποινή", έτσι και τους "Δρόμους της Λήθης" η πένα της Ζέμπη επιτυγχάνει μιαν εύστοχη κ διεισδυτική ιχνηλάτηση του τραχύ ανδρικού ψυχισμού μέσα από προσώπα που διανύουν τη δοκιμασία της καθειρξης.Πρόκειται για ένα σύμπαν σκοτεινό κι ανοίκειο, που η επιβίωση επιτυγχάνεται με ανάσυρση πρωτόγονων ενστίκτων των αρχέγονων πατρογονικών φυλών του Προιστορικού μας Χθες.
Η συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει όλο το αναπόδραστο σκοτάδι των Φυλακών 
Ωστόσο, στους "Δρόμους της Λήθης" έχουμε μια οπτική κοινωνιολογικής χροιάς, χωρίς όμως ηθικοπλαστική ή φιλοσοφική διάθεση,  που να υπερβαίνει τα...τείχη της ιστορίας αυρής.
Εδώ δεσπόζει η πιο μεγάλη εικόνα κι όχι αυστηρά η ατομικότητα, με τη  έννοια ότι οι χαρακτήρες ξετυλίγονται περισσότερο συναρτήσει των αλληλεπιδράσεων τους κι αποτελούν ψηφίδες ενός απρόσμενου συνόλου που φιλοτέχνησε η μοιρα.
Η Χριστίνα Ζέμπη φέρνει στο προσκήνιο δυο βασικές κατηγορίες εγκληματιών.Αυτών που ήταν διότι αυτόν τον δρόμο γνώρισαν -
κι εκείνων που μια άδικη συγκυρία τους απέσπασε βίαια κ παράλογα από την κανόνικοτητα πυροδότώντας τεκτονικές αλλαγές μέσα τους κ στον τρόπο που τοποθετούνται στο σύνολο.
Από τη μια, λοιπόν, διερευνάται αυτή η  δραματική ανατροπή στην ψυχή ενός αθώου που σύρεται άδικα στη φρίκη της φυλακής κουβαλώντας το στίγμα μιας ατιμωτικής κατηγορίας για να διαβρωθεί σταδιακά από αυτό, σα σαδιστικό παιχνίδι μιαε αυτοεκπληρούμενης προφητείας : 
Μαζί με τον Διομήδη, όμως, παρακολουθούμε σύνοδα την ιδιότυπη μεταστροφή του περιγύρου του, που με το θηρευτικό ένστικτο της αγέλης αναζητά ενόχους να πετροβολήσει για να μη στρέψει ποτέ τις πέτρες της στον ίδιο της τον εαυτό. Το κοινωνικό περιβάλλον του κατηγορούμενου Διομήδη μετατρέπεται σε ένα ασκέρι διωκτών, αποκαλύπτοντας το ζωώδη παρόρμηση του πλήθους που αναζητά θύματα, με τη λογική που το υπέστη κι ο απροσωπος μελλοθάνατος ήρωας του Στσεπάνοβιτς στο φιλοσοφικό διήγημα "Στόμα Γεμάτο Χώμα".
Είναι η ίδια μοναξιά που κατατρύχει τον Διομήδη ,δηλάδή των ανθρώπων οργή που θρηνούσε η Χαρις Αλεξίου στο κοινωνικό τραγούδι του Πυθαγόρα.
Η αγάπη ανακαλέι τον Διομήδη στην πρώτερη αθωότητά του κι η Χριστίνα Ζεμπη διαχειρίζεται επιδέξια το διακύβευμα αν ό σκοτεινός δρόμος του ψυχικολυ θανάτου που διένυσε ο ήρωάς της "έχει επιστροφή" στη χώρα των ζωντανών...
Το πιο συναρπαστικό πρόσωπο όμως είναι ο Μάνος: Σκληροτράχηλος, γοητευτικός, ατίθασος ,με απρόσμενη ανθρωπιά, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.Ένα σαγηνευτικό αίνιγμα ως το τέλος ο επικίνδυνος και φλογερός Μάνος.Ένας μικρός Πλούτων στον Άδη των Φυλακών που αναζητά κι αυτός την Κόρη της άνοιξης... 
        Από την κακοποίησή του μέχρι τη διολίσθησή του στο βαθύ εγκλημα και την κυριαρχία του στη μικροκοινωνία των φυλακών, η συγγραφέας συνθέτει κλιμακωτά το παζλ της πολυτάραχης ζωής του Μάνου, για να φέρει στο φως ένα προς ένα τα εφιαλτικά του μυστικά.
Η ιστορία της Χριστίνας Ζέμπη  είναι πλεγμένη αριστοτεχνικά και όλα στο τέλος συμπλέκονται κ συνδέονται με έναν πανέξυπνο τρόπο.
Μια ιστορία που κάθε αποκάλυψη κυοφορεί κατι νέο σαν ρωσική μπάμπουσκα συνεπαίρνοντας τον αναγνώστη.
Η λύση της ιστορίας κι εκείνη εκπλήσσει άλλοτε ευχαριστα, άλλοτε δυσάρεστα, με την αποκατάσταση των πραγμάτων να έρχεται όχι ιδανικά αλλά όπως στη ζωή , με διαφορετικούς κώδικες για τον καθένα.
Νομίζω , πάντως, ότι σε κάποιες πλευρές το φινάλε ήρθε λίγο πιο βιαστικά από ό,τι θα απαιτούσε μια ολοκληρωμένη αίσθηση ενώ αλλού προσέλαβε την αχλύ της μυθιστορηματικής ονειροπόλησης, αφήνοντάς μου ανολοκλήρωτο τον κύκλο κάποιων ηρώων.
Το βιβλίο όμως πετυχαίνει σίγουρα τον σκοπό του , δηλαδή να αναδείξει σπαρακτικό το αίτημα της αγάπης και τις ολέθριες συνέπειες από την απουσία αυτής...
Οι Δρόμοι Της Λήθης το σύνολο τους αποτελούν ένα αξιοπρόσεκτο κοινωνικό μυθιστόρημα, αποδεικνύοντας πως ακόμη κ αυτή άχαρη κ συγχυσμένη εποχή που διανύουμε μπορεί να αποτελέσει υλικό πρόσφορο σε εμπνευσμένους μυθιστοριογράφους για να προσφέρουν  όμορφα βιβλία , μακρυά από κοινοτυπίες.


Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

ΚΛΗΡΩΣΗ, Πασχαλία Τραυλού ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ

ΚΛΗΡΩΣΗ "ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ"
Το blog ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ  
κι οι Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
προσφέρουν ένα αντίτυπο από το νέο μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ
που συμπληρώνει την τριλογία της "Ελεγεία της Στάχτης"
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗΣ 
Τετάρτη 17 Απριλίου 2019
Πέμπτη , 2 Μα'ί'ου  2019 ΕΛΗΞΕ


Όροι Συμμετοχής:
Αφήνω σχόλιο και ΟΝΟΜΑ  
κάτω απ' την ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ βιβλιου

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗΣ-ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Θα καταρτιστεί λίστα 
με τα oνόματα όσων 
θα έχουν σχολιάσει κάτω από την παρουσιαση για το βιβλίο 
"ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ" (πατώντας εδώ)
κι αυτοί θα συμμετέχουν στην τελική κλήρωση που θα πραγματοποιηθεί
Πέμπτη απόγευμα, 2 Μα'ί'ου

Μετά τη λήξη των σχολιασμών
(Πέμπτη 2/ 5/ 2019)
τα ονόματα ανακατεύονται 
και καθένα αποκτά έναν τυχαίο αριθμό.
Ανήμερα 2 Μα'ί'ου θα ζητηθεί σε ειδική ερώτηση από τα μέλη της ομάδας ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ (Facebook).να γράψουν έναν τυχαίο αριθμό.
Με τον πρώτο αριθμό, που θα γραφτεί ,δημοσιεύεται αυτομάτως η λίστα με τα ήδη αριθμημένα ονόματα.
Νικητής ανακηρύσσεται όποιος έχει τον αριθμό που γράφτηκε πρώτος στη σχετική ερώτηση.


Το αποτέλεσμα θα αναρτηθεί ΕΔΩ Πέμπτη 2 Μα'ί'ου 2019 το απόγευμα-  και στην ομάδα μας στο FACEBOOΚ "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ".

 ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΟΔΗΓΙΕΣ ΟΙΚΟΥ "Διόπτρα"
Ο νικητής πρέπει μέχρι 3 Ιουνίου 2019 να επικοινωνήσει με την ομαδα ωστε να δοθούν τα στοιχεία του στον οίκο, αλλιώς η νίκη του θεωρείται άκυρη κι η κλήρωση επαναλαμβάνεται..
     Οι νικητές που είναι κάτοικοι Αθηνών παραλαμβάνουν από το
 βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Διόπτρα στη Στοά του Βιβλίου
(Πεσμαζόγλου 5, τηλ 210 3300774).
Τα ωράρια είναι

Δευτέρα και Τετάρτη 9:00-15:00
Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή 9:00-17:00
Σάββατο 10:00-14:00
        Οι κάτοικοι της περιφέρειας παραλαμβάνουν απευθείας μέσω courier και για την αποστολή θα χρειαστούν στα στοιχεία τους να αναγράφεται απαραιτήτως ΤΚ 
και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας..
 Αν το δώρο δεν παραλειφθεί και επιστραφεί, η αποστολή δεν επαναλαμβάνεται.

Ευχαριστώ τις εκδόσεις Διόπτρα και την υπεύθυνη του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων για τη γενναιόδωρη προσφορά τους!

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!!!!





Κατόπιν κληρώσεως νικήτρια ανακηρύσσεται η κυρία Αναστασία Ελευθεριάδου.Καλοδιάβαστο και πάντα τυχερή.