Ευαγγελία Ευσταθίου, Μ' Άλλα Λόγια Σ' Αγαπώ, εκδ ΜΙΝΩΑ

 Ευαγγελία Ευσταθίου, Μ' Άλλα Λόγια Σ' Αγαπώ

                        Κατηγορία: Αισθηματικό κοινωνικών προεκτάσεων .

 .                                   Βαθμολογία: 10/10

Σελίδες 624
Ημερομηνία Έκδοσης 01/01/2025
Τιμή 18,49 ευρω

Φετος με χαρά πληροφορήθηκα πως  επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ ένα από τα πιο όμορφα, τα πιο συγκινητικά αισθηματικά βιβλία της αγαπημένης Ευαγγελίας Ευσταθίου το "Με Άλλα Λόγια Σ' Αγαπώ", με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο, που συνδυάζει τη φαντασία και τη νοσταλγικότητα των παραστασεων στα αρωματικά χαρτιά αλληλογραφίας των παιδικών μας χρόνων, με έναν φλογερό συναισθηματισμό- ακριβώς όσα δηλαδή χαρακτηρίζουν αυτό το μυθιστόρημα !

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η 8χρονη Ρωξάνη μένει ορφανή με τον πλέον τραυματικό τρόπο, που της κληροδοτεί ψυχοσωματική αφωνία. Αυτό, σε συνδυασμό με τον ατίθασο χαρακτήρα της αποκλείει το ενδεχόμενο της υιοθεσίας και την οδηγεί στο Αναμορφωτήριο, όπου η αυθαιρεσία και η σκληρότητα κυριαρχούν. 
        Εκεί, η Ρωξάνη θα συναντήσει τον αρχηγό των παιδιών, το σκληροτράχηλο Ραμός Ζαρντός – νόθο γιο ενός τσιγγάνου και μιας μεγαλοαστής.
         Ο μυστηριώδης Ραμός θα πάρει υπό την προστασία του τη Ρωξάνη και θα τη στηρίξει σ’ όλη την πορεία της ενηλικίωσής της, μέχρι να εκπληρώσει το όνειρό της.              

Παράλληλα ο ίδιος θα κυνηγήσει τη φιλοδοξία του, φτάνοντας στην κορυφή. Από ‘κει θα προσπαθήσει να εκδικηθεί όσους τον πλήγωσαν.
         Αυτό θα τον απομακρύνει απ’ τη Ρωξάνη του με ολέθριες συνέπειες, που όμως δεν μπορούν να σβήσουν την αγνή τους αγάπη, ακόμη κι όταν ο θάνατος σφίξει απειλητικά τον κλοιό του γύρω τους…

               

ΣΧΟΛΙΟ
Όπως εύλογα προκύπτει από την περιληπτική παρουσίασή του, κυρίαρχο στοιχείο και σε αυτό το βιβλίο της Ευσταθίου είναι ο ρομαντικός δεσμός ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που καλείται να αντιμετωπίσει αντιξοότητες κ δραματικές ανατροπές ,που του κλείνουν το δρόμο της ευτυχίας.
       Σε τούτο της το βιβλίο ωστόσο η Ευαγγελία Ευσταθίου προεκτείνει αυτήν την επιτυχημένη συνταγή πολύ πέρα από αγαπημένες , αλλά κοινότυπες διαδρομές , συνθέτοντας ένα εξαίσιο μωσαϊκό συναισθημάτων και καταστάσεων.
              Εφιάλτης κι όνειρο, αισθησιασμός και αθωότητα, αγάπη και παραφορά σε έναν στρόβιλο που παρασέρνει τον αναγνώστη σε μια πρωτόγνωρη αναγνωστική εμπειρία.
         Γνώριμα συστατικά συνδυάζονται με τόση επιδεξιότητα ,ώστε προσφέρουν ένα άκρως πρωτότυπο αποτέλεσμα. Δρόμοι και πεπρωμένα δαιδαλώδη τέμνονται σε μια εκρηκτική συνάντηση.
        Δεν πρόκειται για άλλη μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης, αλλά για μια πλουραλιστική συναισθηματική εμπειρία που τα έχει όλα: Ρομαντισμό αβίαστο που πλημμυρίζει την ψυχή μας ζεστασιά, μυστήριο που εξάπτει το ενδιαφέρον,αγωνία που κόβει την ανάσα για να έρθει μια κορύφωση που αφοπλίζει.
          Αυτό συμβαίνει διότι η απίστευτη αυτή ιστορία είναι πλεγμένη με υλικά γνήσια και βαθιά ανθρώπινα :
Η φαντασία και ο κοινωνικός ρεαλισμός συμπλέκονται σε ένα μοναδικό κράμα που αναβλύζει τρυφερότητα, ανθρωπιά.
        Πρόκειται για ένα παραμύθι της «σύγχρονης εποχής» , που όμως ξεπηδά από τη βάση ενός γόνιμου κοινωνικού προβληματισμού-συνδυάζοντας τη γοητεία του απρόσμενου ,με την ουσία του αυθεντικού.
Σε πρώτο πλάνο έχουμε φυσικά- παρά τις όποιες υπερβολές- μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης που έχουμε συναντήσει στη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή.
        Η Ρωξάνη , ένα κορίτσι με ιδιαίτερη, φλογερή ομορφιά κουβαλάει τις δυσβάσταχτες πληγές του παρελθόντος, που τη στρέφουν στην αναζήτηση της αγάπης ακόμη και με αντίτιμο τον ίδιο της τον εαυτό.
        Ο Ραμός , ένα αρσενικό ταγμένο στο πάθος, πλασμένο για την κορυφή ,την οποία ανέβαλε μέχρι να εξασφαλίσει το μέλλον της μικρής του προστατευόμενης, για να ανακαλύψει αργά πως χωρίς εκείνη έχει “τόσο κρύο” εκεί «ψηλά»...
Μια Φωτιά που μόνο ο Δράκος μπορεί να τιθασεύσει. Μια Φωτιά προορισμένη να τον ζεστάνει, ένας Δράκος ταμένος να την προστατεύει από όλους. Ακόμη κι από τον ίδιο…

   Ο λυρισμός είναι διάχυτος σε ολόκληρο το βιβλίο.
       Σε μια εποχή όπου οι ρόλοι των δύο φύλων συγχέονται και ο ανταγωνισμός χαρακώνει τις σχέσεις ,ο Ραμός και η Ρωξάνη μας διδάσκουν την αλληλοπεριχώρηση και την αυταπάρνηση.
          Παρακολουθούμε την ανάδυση αυτής της αγάπης από τα πρώιμα παιδικά σκιρτήματα, σημείο αρκετά λεπτό από τη φύση του, που η συγγραφέας αναδεικνύει χωρίς σεμνότυφους εξωραϊσμούς:
          Αξιοποιώντας την εκπαιδευτική της ιδιότητα, με μια παιδαγωγική ματιά , η συγγραφέας Ευαγγελία Ευσταθίου μεταδίδει με φυσικότητα τα στάδια της ανάδυσης της σεξουαλικής ταυτότητας των έφηβων ηρώων της, με έμφαση στην πιο ευάλωτη θέση της προέφηβης ηρωίδας της.
          Είναι από τις ελάχιστες φορές που ένα ρομαντικό μυθιστόρημα παρουσιάζει άφοβα μια τόσο έγκυρη και διεισδυτική θεώρηση της παιδικής σεξουαλικότητας ,ισορροπώντας ανάμεσα στην απαραίτητη αθωότητα, το λιτό λόγο και τον απερίφραστο ρεαλισμό, γεγονός που καταδεικνύει την κατάρτιση της εκπαιδευτικού και την τόλμη της λογοτέχνιδας να μην επιλέγει τον εύκολο δρόμο.
Επιπλέον, η συγγραφέας, διασχίζοντας τα δύσκολα παιδικά χρόνια των ηρώων της, χειρίζεται επιτυχώς το «παιδικό τραύμα» ως τεκμήριο της μετέπειτα εξέλιξης των κεντρικών της χαρακτήρων και της μεταξύ τους σχέσης. Aυτό προσδίδει αληθοφάνεια στους χαρακτήρες και επιτρέπει στο συναίσθημά τους να ρέει με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να δεθεί νοερά μαζί τους και να συμπάσχει με τα πάθη τους.
Η συμπληρωματικότητα των δύο χαρακτήρων είναι άρτια δοσμένη και συνθέτει ένα από τα πιο πειστικά και θερμά ζευγάρια της σύγχρονης ρομαντικής λογοτεχνίας, που μένουν χαραγμένα στην καρδιά για πολύ καιρό. Έτσι ,ο αναγνώστης που δεν επιθυμεί να εμβαθύνει θα νιώσει πλήρης με αυτήν, μένοντας και στο πρώτο επίπεδο…

Η δεύτερη –βαθύτερη- πτυχή όμως, που καθιστά ξεχωριστό αυτό το μυθιστόρημα της Ευσταθίου, είναι φυσικά η έκδηλα κοινωνική χροιά που παρουσιάζει η ιστορία μας, με το πρώτο της μέρος να εκτυλίσσεται σε ένα ορφανοτροφείο-αναμορφωτήριο- στοιχείο που δίδεται χωρίς μελοδραματισμούς –επιτείνοντας αβίαστα τη συγκίνηση.
          Χωρίς βαρύγδουπες αναλύσεις, με καίρια περιστατικά, η Ευσταθίου εστιάζει στην παγερή μοναξιά που βιώνει ένα παιδί χωρίς οικογένεια, ενώ καταγγέλλει το κενό των θεσμών που αφήνουν εκτεθειμένα τα παιδιά στα συμπλέγματα ορισμένων κακών λειτουργών, αλλά και σε μία κοινωνία που κωφεύει στα πραγματικά κρίσιμα ηθικά της ελλείμματα, προτάσσοντας λανθασμένες προτεραιότητες και κίβδηλες αξίες...

       Ως απόρροια αυτών , έρχεται κι ένας αποστομωτικός προβληματισμός σχετικά με το μέλλον και τις χαμένες ευκαιρίες αυτών των παιδιών, που μας φέρνει σε αμηχανία : «1/10 των παιδιών του Ιδρύματος γλυτώνουν και πετυχαίνουν στη ζωή» λέει κάπου η υπεύθυνη του Ορφανοτροφείου και η συγγραφέας έντεχνα μας υποβάλλει την αγωνία για τα υπόλοιπα ”εννέα» παιδιά, που η ιστορία της δε μας επιτρέπει να τα αναλογιστούμε ποτέ ξανά ως αριθμούς στατιστικής…

Δεν αρκείται σε αυτό όμως η Συγγραφέας –δασκάλα αφού ο αγαπημένος ήρωας ανήκει σε μια πολύπαθη μειονότητα, η οποία έχει υποστεί τόσες φυλετικές διακρίσεις ανά τους αιώνες: Με περίσσιο σεβασμό στις ιδιαίτερες παραδόσεις τους η Ευσταθίου προσεγγίζει τους πλάνητες Τσιγγάνους.
         Η γοητευτική φιγούρα του Ραμός κι η σεβάσμια φυλή του είναι ένα έμμεσο ράπισμα στη μωρία του ρατσισμού-ενταγμένο με απόλυτη φυσικότητα στην ανατρεπτική πλοκή.     

Τόσα μηνύματα με τόσο εύληπτο και ρομαντικό επικάλυμμα!

     Τι πιο σπουδαίο για ένα βιβλίο από το να συνδυάζει την τρυφερότητα και την τέρψη με την κοινωνική ευαισθητοποίησή του αναγνώστη;          

Αυτό είναι το ύψιστο επίτευγμα της Ευσταθίου και της αξίζουν συγχαρητήρια γι αυτό!
          Μέσα από τη γνωριμία μας με την ανέστια, γλυκιά Ρωξάνη και τον ορφανό, δυναμικό Ραμός ενεργοποιείται μέσα μας μια ενσυναίσθηση-πρόκληση στην εγωπάθειά μας, που οξύνει τα κοινωνικά μας αντανακλαστικά και μας στρέφει στον Άνθρωπο ξανά.
         Αυτή η συνύπαρξη τρυφερότητας, αγωνίας και κοινωνικών μηνυμάτων ουσίας  μάς οδηγεί σίγουρα να εντάξουμε το βιβλίο αυτό στα πλέον ξεχωριστά της αισθηματικής λογοτεχνίας.
Αφήστε, λοιπόν, τη Φωτιά του Δράκου να πυρπολήσει τα συναισθήματά σας και να ζεστάνει τις καρδιές σας!          

Λίλυ Γκράχαμ Η Γερμανίδα

                                                                                                             Η Γερμανίδα, Λίλυ Γκράχαμ

                                       Είδος Πολεμικό Δράμα

                                        Βαθμολογία 9/10

                  

Σελίδες 324

Πρωτότυπο The German Girl

Μετάφραση Νοελια Ελιασά
Τιμή 14,90

Mετά το συγκινητικό "Παιδί Του Άουσβιτς", η Λίλυ Γκράχαμ προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό ένα ακόμη δυνατό μυθιστόρημα από το Ολοκαύτωμα.Η "Γερμανίδα" είναι μια συγκινητική οικογενειακή ιστορία με ενδιαφέροντες χαρακτήρες 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η νεαρή ίντα πηγαίνει στο δάσος να περιποιηθεί τον δύστροπο παππού της, που ζει απομονωμένος στο καλυβάκι του δάσους ζητώντας να απομονωθεί στις οδυνηρές του αναμνήσεις και μυστικά που κάινε κ τον έχουν απομακρύνει από την ίδια του την κόρη.Κάποια στιγμή όμως, από ένα τυχαίο γεγονός, ξετυλίγεται το νήμα που εκκινεί από τα χρόνια της κυριαρχίας του Χίτλερ.

Η 16χρονη Άστα κι ο δίδυμος αδελφός της ο Γιόχαν μεγαλώνουν ξέγνοιαστα στη Γερμανία του Χίτλερ, όπου, όμως, οι Εβραίοι αρχίζουν να χρίζονται απόβλητοι της κοινωνίας,ενώ παρεμποδίζεται και η έξοδός τους από τη χώρα, μέχρι να δρομολογηθούν πιο εντατικά οι διώξεις τους.

Τα δυο αδέλφια θα δουν την οικογένειά τους να διαλύεται και τα ίδια θα δραπετεύσουν από το δόκανο των Ες Ες.

Μοναδική ελπίδα τους η θεία τους Τρούντε που ζει κι εργάζεται στη Δανία.

Θα προσπαθήσουν να περάσουν τα σύνορα με ένα καραβάνι Εβραίων φυγάδων,ώσπου η ετερόκλητη συντροφιά από ένα ολέθριο λάθος, θα πέσει σε μια γερμανική περίπολο.

Ο Γιόχαν πέφτει αιμόφυρτος στην προσπάθειά του να γλυτώσει την αδελφούλα του κι η Άστα θα αναγκαστεί να τον αφήσει πίσω της αφού μια σκιά την αρπάζει και την παίρνει μακρυά του, εξαναγκάζοντας πρώτη φορά τα δίδυμα να χωριστούν...

Ποιος είναι ο άγνωστος άρπαγας;Πώς θα αντέξει η Άστα να ζήσει χωρίς τον δίδυμό της;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Φαίνεται πως η Lily Graham έχει πραγματοποιησει μιαν ενδελεχή έρευνα γύρω από το θέμα του Ολοκαυτώματος και τις διηγήσεις των επιζησάντων, που της έχει εξασφαλίσει μια "δεξαμενή έμπνευσης" ,από την οποία αντλεί γοητευτικές ιστορίες γύρω από το δράμα των Εβραίων της Ευρώπης.

Ύστερα από το άκρως συγκινητικό Παιδί Του Άουσβιτς η Γκράχαμ επανέρχεται και πάνω στον ίδιο θεματολογικό καμβά των εβραϊκών δεινών  πλέκει το μυθιστόρημα η "Γερμανίδα".

Στο "Παιδί του Άουσβιτς" αναδείχθηκε η γυναικεία φιλία με όλην την αυτοθυσία που μπορεί να τη χαρακτηρίζει.

Στη "Γερμανίδα" , από την άλλη, αναδεικνύεται το μεγαλείο της Οικογένειας, με τον έρωτα διακριτικά αλλά και συγκινητικά παρόντα ξανά. 

Το βιβλίο επίσης καλογραμμένο και με γλώσσα που ρέει διατηρώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη χωρίς πλατειασμούς 

Στο επίκεντρο μπαίνει βασικά ο αδελφικός δεσμός καθώς πρωταγωνιστές είναι δύο δίδυμα, η Άστα κι ο Γιούργκεν που η ύπαρξή τους ολόκληρη προσδιορίζεται από αυτήν τη..."μυστηριακή σύνδεση ψυχών" που συναντούμε στα περισσότερα ζεύγη διδύμων , παρά τις όποιες διαφορές στον χαρακτήρα:

Αλησμόνητη έμεινε στο νεανικό αναγνωστικό η περίπτωση των δύο δίδυμων Luisa και Lotte- στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Erich Kestner που βοήθησαν στο σμίξιμο των δύο χωρισμένων γονέων τους". Εδώ έχουμε δυο δίδυμους εφήβους διαφορετικού φύλου αντιμέτωπους με μια εξωτερική δυσμενή συνθήκη:Το ρατσιστικό μένος και τον πόλεμο.

Μια πανίσχυρη μορφή αγάπης ,λοιπόν, που αντιπαρατίθεται στα ναζιστικά πολυβόλα σε έναν αγώνα επιβίωσης.

Στην αρχή η Λίλυ Γκράχαμ κατορθώνει να δώσει το στίγμα της ξέγνοιαστης καθημερινότητας των δύο παιδιών με τους δυο μορφωμένους γονείς- ταμμένους στο ιατρικό λειτούργημα.

ίσως να μην είναι τυχαίο: Το υψηλό  επίπεδο των δυο γονέων καταδεικνύει με τον πλεόν εμφατικό τρόπο ότι ο αντισημιτισμός των Γερμανών του Χίτλερ στάθηκε αυτοκαταστροφικός.

όχι μονάχα για την κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπιστικών αξιών,που καταξίωσαν τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό,

αλλά και για τον ειδικό λόγο ότι οι Εβραίοι της Γερμανίας υπήρξαν ένα φωτεινό, αξιόλογο κι αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της Γερμανίας κι εντάχθηκαν πλήρως στον παραγωγικό και πολιτισμικό ιστό της χώρας, διαπρέποντας στην Επιστήμη, στα Γράμματα, στη Μουσική και γενικότερα σε όλο το φάσμα του Δυτικού Πολιτισμόυ. Αυτό το κομμάτι της η Γερμανία απέκοψε βίαια από τον κορμό της, υπονομεύοντας την ίδια της την πορεία καθώς αποψίλωσε τον δημόσιο βίο της από λαμπρά πνεύματα, φιμώνοντας το έργο τους και εξαναγκάζοντάς τα σε αυτοεξορία (Οππενχάιμερ, Τσβάιχ, Αινστάιν, Φρόυντ κοκ).

Κάτι τέτοιο  βίωσαν σε μικρότερη κλίμακα και οι "ανώνυμοι επιστήμονες" γονείς των διδύμων περνώντας άδικα στο περιθώριο.Παρόμοιο παραγκωνισμό βίωσαν όμως ως "μαθητές" και τα αδέλφια

Μέσα από στιγμιότυπα της καθημερινότητας των διδύμων ήρώων της, η Λιλυ Γκράχαμ ιχνηλατεί την ηθική διάβρωση του γερμανικού λαού σε επίπεδο καθημερινών ανθρώπων  με έμφαση των κρίσιμο χώρο της Παιδειας κι όσα επονείδιστα διαμείφθηκαν στα Σχολεία...Κάπως έτσι, η συγγραφέας προετοιμάζει για τη σταδιακή ανατροπή του σύμπαντος των διδύμων της Άστα και του Γιόχαν, οι οποίοι θα βρεθούν σε ένα καραβάνι Εβραίων στα σύνορα της Γερμανίας.

Έτσι ξετυλίγεται ένα χρονικό απώλειας και διωγμού.

Πλάι στους αξιαγάπητους διδύμους, μερικοί εξίσου ενδιαφέροντες χαρακτήρες συμπορεύονται μαζί τους σε ένα χρονικό επιβίωσης κι ενηλικίωσης.

Η καλοσυνάτη, δυναμική συντάκτρια εφημερίδας, ο συμπονετικός δασονόμος, ο μνησίκακος Ες Ες κι ένας απροσδόκητος φίλος που φέρνει γλυκό χαμόγελο σε όλους μας- όλοι τοποθετούνται σωστά ώστε το δράμα να διαγράψει πλήρη τον κύκλο του.

Στο σκηνικό εμπλέκεται και η γειτονική Δανία, μια χώρα που γενικά, κατά την κατάληψή της από τους Γερμανούς, υπέφερε λιγότερο από άλλες ευρωπαϊκές,με παρόμοια μοίρα ,ωστόσο φρόντισε να επισημάνει και τη δική της αντίσταση με κινήσεις όπως η πολεμική δραματική ταινία "Land Of Mine" με τις σχέσεις αιχμαλώτων και τιμωρών στα τέλη του 45.

Στο βιβλίο της Γκράχαμ δεν υπάρχει στρατιωτικό σκέλος 

         Από τη στιγμή της διαφυγής , οι εξελίξεις για τους δίδυμους πρωταγωνιστές μας είναι ραγδαίες και προσλαμβάνουν μιαν έντονη δραματικότητα, με τις αγωνιώδεις ανατροπές να διαδέχονται η μία την άλλη, πάντα στη σωστή στιγμή και με πειστικό τρόπο όσο τα χρόνια του Πολέμου περνούν.Ίσως κάποιες σκηνές είχαν περιθώριο να έχουν παρουσιαστεί πιο αναλυτικά,ωστόσο κι έτσι διατηρούν τη δυναμική τους, συνθέτοντας ένα καλο μυθιστόρημα που σίγουρα θα συγκινήσει τους αναγνώστες .

Ένα από τα πιο αρμονικά δοσμένα μυθιστορήματα για το Ολοκαύτωμα "η Γερμανίδα", χάρη στους νεαρούς πρωταγωνιστές της  μπορεί να διαβαστεί από ένα ευρύ ηλικιακό σύνολο- από εφήβους  μέχρι ηλικιωμένους και να τους αγγίξει όλους εξίσου.

                                                                 

Fein Luise, Η Κόρη του Ράιχ, εκ. Μινωας

                                                                               Η Κόρη του Ράιχ, Λουιζ Φάιν

                                        Είδος: Πολεμικό Δράμα

                                       Βαθμολογία: 9,5/10

Σελίδες 696

Μετάφραση Φωτεινή Πίπη

Ημερομηνία Έκδοσης 01/09/2022


Τα τελευταία χρόνια οι εκδόσεις ΜΙΝΩΑ έχουν επιδοθεί σε μια σειρά εξαιρετικών επιλογών στον χώρο του ξενόγλωσσου μυθιστορήματος με βασική εστίαση στα χρόνια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η"Κόρη του Ράιχ" το ντεμπούτο της Λουίζ Φάιν, που έρχεται να φωτίσει την άλλη πλευρά της Ιστορίας- εξίσου χρήσιμη με ένα απολαυστικο όσο και συγκινητικό page turner.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Γερμανια-Λειψία 1930. Η Χέτι Χάινριχ είναι μια έφηβη που μεγαλώνει στη  Γερμανία κάτω από τη σκιά του Αδόλφου Χίτλερ, που έχει σαγηνεύσει τη συντριπτική μερίδα του γερμανικού λαού.

Με τον πατέρα της Φραντς να έχει αναρριχηθεί στην ελίτ των Ες Ες η Χέτι συμπαρασύρεται από την εθνική φρενίτιδα νιώθοντας δέος μπρος στον νεοεμφανισθέντα ηγέτη.

Σταδιακά όμως βλέπει τον κόσμο της να αποσυντίθενται όσο η ναζιστική ιδεολογία παρεισφρέει σα δηλητήριο σε κάθε ΄έκφανση της κοινωνικής ζωής.

Η οικογενειακή γαλήνη θρυμματίζεται, φίλοι χάνονται ή αλλάζουν, 

Κάποια στιγμή η Χέτι θα νιώσει το πρώτο σκίρτημα της αγάπης με τον παιδικό της φίλο τον Βάλτερ που κάποτε της έσωσε τη ζωή μα τώρα φέρει το "στίγμα του Εβραίου"...

Σύντομα το δίλημμα θα ορθωθεί με θανάσιμες συνέπειες.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Οι Εκδόσεις Μίνωα δείχνουν την τελευταία διετία να επιλέγουν ο,τι καλύτερο κυκλοφορεί αυτήν την εποχή σε Λογοτεχνία γύρω απο τη θεματική του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και δη του Ολοκαυτώματος.

(Το Παιδί του Άουσβιτς, Η ιστορία Ενός Ορφανού Παιδιού κ.ο.κ.)

Μια περίοδος που παρά τα 80 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει παραμένει επίκαιρη, όχι μόνο επειδή έχει σημαδέψει την πολιτική σκέψη του αιώνα μας με τα πολιτικά μοντέλα που ήρθαν σε σύγκρουση,

αλλά κι επειδή μια προσεκτική ανάγνωση της εποχής, με όλους τους συμβολισμούς και τις απαραίτητες αναγωγές, μπορεί να παράσχει χρήσιμα συμπεράσματα στους δικούς μας συγχυσμένους καιρούς, αφού η εξέλιξη έχει επέλθει μονάχα σε τεχνολογικό επίπεδο, αλλά όχι σε ηθικό...

"Η Κόρη του Ράιχ" ξεχωρίζει, ανάμεσά τους, διότι αποτολμά κάτι που έχω συναντήσει σε λίγα βιβλία - τουλάχιστον στα ελληνικά:

Εστιάζει στην κοινωνική πραγματικότητα που βίωσε ο μέσος Γερμανός κατά τη διάρκεια επικράτησης του Χίτλερ, μέσα όμως από ένα πρίσμα ατομικό και σχεδόν ψυχογραφικό, με τις ιδιαιτερότητες της γυναικείας ματιάς.

Μια νεαρή  Γερμανιδούλα μέσα στο απέραντο Ράιχ.

          Δεν είναι η πρώτη φορά που συγγραφείς επιχειρούν να κατανοήσουν την καθημερινότητα στη ναζιστική Γερμανία και τον τρόπο που ο απλός πολίτης υποδέχθηκε τη ναζιστική ιδεολογία.

Βιβλίο- ορόσημο αυτής της θεματολογίας από την καθημερινότητα στη Γερμανία του 30-40 είναι το μυθιστόρημα του Χανς Φαλάντα "Μόνος στο Βερολίνο" .

Υπάρχουν επίσης και το "Και Τώρα Ανθρωπάκο" έργο του ίδιου, με τη στοχαστικότητα του Έσσε 

ή η διλογία "Λύκος Ανάμεσα Στους Λύκους" του ίδιου 

ενώ το θέμα έθιξε  "Στο Χείλος της Αβύσσου" ο γνωστός για τα παιδικά του βιβλία Έριχ Κέστνερ 

ή ο Ρέμαρκ με τον Μαύρο Οβελίσκο και κυρίως την αριστουργηματική Δύναμη της Αγάπης!

Στην "Κόρη του Ραιχ" όμως μια προσέγγιση γυναικοκεντρική όπου το κοινωνικοπολιτικό πρόσημο υποχωρεί μπροστά στο συναισθηματικό παράγοντα.

Η Μεγάλη Εικόνα της Ναζιστικής Γερμανίας, που καλπάζει προς το αποτρόπαιο "βαγκνερικό μεγαλείο",

διαθλάται τώρα  μέσα από την ατομικότητα ενός  εύθραυστου κοριτσίστικου ψυχισμού, αυτού της Χέτι Χάινριχ.

Αυτό διευρύνει το ηλικιακό κοινό του βιβλίου που -πέρα από τους ενήλικες- άνετα θα μπορούσε να συγκινήσει και μια αναγνώστρια στην ύστερη εφηβεία καθώς η νεαρή πρωταγωνίστριά του, Χέτι, παρουσιάζει καθημερινές αγωνίες οικείες σε ένα νεανικό κοινό, ανεξαρτήτως εποχής.

      Ένα ανάγνωσμα εντόνων κοινωνικών αποχρώσεων,λοιπόν με έκδηλο των συναισθηματικό προσανατολισμό που ισορροπεί ιδανικά με το ταραγμένο περίγραμμα της εποχής του Χίτλερ.

Μέσα από τα αθώα μάτια της ανυποψίαστης έφηβης Χέτι Χάινριχ  παρακολουθούμε ένα ταξίδι γυναικείας ενηλικίωσης παράλληλα με τον μετασχηματισμό της γερμανικής κοινωνίας, κάτω από τη σκιά της εθνικής ταπείνωσης στις Βερσαλλίες, όπως τη διαδέχθηκε η χιτλερική μεγαλομανία.

Η πολιτική ανατροπή, η ρευστή ψυχολογία των μαζών, ο υστερικός φυλετισμός, το μίσος προς τους Εβραίους, η παραχάραξη της Παιδείας κι η προσωπολατρεία του Χίτλερ, σε  ένα ιδιόρρυθμο πορτρέτο της δεκαετίας του '30 σε μια περιφερειακή γερμανική πόλη, αυτή της Λειψίας.

Η Γερμανία στη παράκρουση που υποβάλλει το σύνθημα Deutschland Erwachen!

Γύρω από την ευαίσθητη Χέτι, μια πληθώρα από ενδιαφέροντα πρόσωπα με το δικό τους φορτίο.

Η αριστοκρατική μητέρα με την αθέατη θλίψη της, ο λαμπερός αδελφός Καρλ, ο βλοσυρός πατέρας απορροφημένος στη ναζιστική του σταυροφορία και τα δικά του μυστικά, η Έλα με την πυρόξανθη ομορφιά, ο αδέξιος Τόμας που ζητά εκδίκηση.

Πάνω απ όλα όμως ο καλοσυνάτος Βάλτερ με το γελαστό πρόσωπο, που θα δει την πατρίδα του να γίνεται ξενιτειά αφού η εβραϊκή φυλή τίθεται υπό διωγμόν κι η ζωή του αποσαθρώνεται...

Ειδικότερα , ο πατέρας ως αξιωματικός των Ες Ες αποδίδει ιδανικά το πρότυπο μιας νοσηρής στρατιωτικού τύπου ελίτ που μετέτρεψε την εγωπάθεια και στοιχεία ναρκισσιστικής διαταραχής σε ιδεολογία...

Κάτω,λοιπόν,  από τις ναζιστικές ιαχές ανθεί ένας νεανικός έρωτας ζυμωμένος από τα αρχετυπικά υλικά ενός σαιξπηρικού πάθους:

Aθωότητα , συγκρουόμενη προέλευση των δύο ερωτευμένων και ένας εχθρικός περίγυρος, που τον καταδικάζει a priori.

Ο έρωτας αυτός ανάμεσα στα δυο παιδιά εκκινεί από ένα ιδιαίτερο γεγονός και σμιλεύεται με τα χρόνια.

Χρόνια φρενίτιδας.

Ένας Ρωμαίος και μια Ιουλιέττα στη Ναζιστική Γερμανία που μας συστήνονται μέσα από τις ημερολογιακού τύπου εκμυστηρεύσεις μιας έφηβης στη δεκαετία του 30.

Η γοητεία της στολής. Η άλωση του Εκπαιδευτικού Συστήματος από τις φυλετικές θεωρίες. Η σταδιακή αλλοτρίωση.

Η συγγραφέας ιχνηλατεί πολύ διαφωτιστικά το πώς ο ρατσισμός κι η οργή του πολιτικού λόγου κυριάρχησαν στις ψυχές άλλοτε φιλήσυχων ανθρώπων, εγείροντας κατώτερα ένστικτα   

Το πιο ενδιαφέρον εδώ είναι πως ο έρωτας "ερήμην του" προσλαμβάνει τον ρόλο του "αναμορφωτή" στην ψυχή της Χέτι Χάινριχ , αφυπνίζοντας μια συνείδηση συσκοτισμένη.

Το φως του διαπερνά το σκοτάδι του φανατισμού και του μίσους, ενώ το μονοπάτι του οδηγεί στους δύσβατους δρόμους της θυσίας...

Μέσα από τη δύναμη της πρώτης αγάπης η Χέτι θα κατακτήσει την αυτογνωσία και θα αναγνώσει με υγιή τρόπο το διαστρεβλωμένο είδωλο του κόσμου, που το εισηγήθηκε η χιτλερική πολιτική. Οι υπερβάσεις της πρωταγωνίστριάς μας παρουσιάζονται με συγγραφική ωριμότητα, ως αποτέλεσμα μιας επίπονης διαδικασίας μέσα στα χρόνια που καλύπτει η αφήγηση.

Δε είναι όμως μονάχα το δράμα της Χέτι καθώς με αυτό συμπλέκονται οι διαδρομές άλλων ανθρώπων των οποίων η ωραιοποιημένη "βιτρίνα" θρυμματίστηκε ακριβώς όπως... εκείνες των εβραϊκών καταστημάτων από την κατευθυνόμενη οργή του ναζιστικού όχλου την 9η Νοέμβρη του 1938.

          Η εξέλιξη της ιστορίας διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη με ανατροπές τοποθετημένες στο σωστό σημείο για να επέλθει μια συγκινητική κορύφωση.

Θα ήθελα να έχει αποδοθεί λίγο περισσότερο η πορεία κάποιων προσώπων τα καθεαυτά χρόνια της σύρραξης, όπως τόσο όμορφα έγινε με την πορεία τους παραμονές του πολέμου.

Παρά τη μικρή αυτήν λεπτομέρεια θεωρώ ότι "Η Κόρη Του Ράιχ" αποτελεί μια εξαιρετική αναγνωστική επιλογή κι ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία με θέμα τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ειρήνη Βαρδακη, Ο Μέντορας

                                                                     Ειρήνη Βαρδακη, Ο Μέντορας Μου

                                         Είδος: Eρωτικό Θρίλερ

                                         Βαθμολογία 9/10

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

Σελίδες 480

Ημ Έκδοσης 01/05/2021

Τιμή 15,93

Η Ειρήνη Βαρδάκη έχει ξεχωρίσει για την αγωνιώδη πέννα της, που ξέρει να γεννά ανατρεπτικές ιστορίες ,γεμάτες τρικυμιώδεις εντάσεις που μένουν αξέχαστες στους αναγνώστες.

Το πρόσφατο μυθιστόρημά της "Ο Μέντοράς Μου" έρχεται ως μια δυναμική επίρρωση του ταλέντου της, που μας προσφέρει ένα ακόμη δυνατο ψυχολογικό θρίλερ ερωτικών αποχρώσεων αριστουργηματικά ανατρεπτικό.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Ειρήνη Καρρά είναι μια φιλόδοξη δημοσιογράφος που εργάζεται σε μια κορυφαία ελληνική εφημερίδα, την "Αλήθεια", αποζητώντας τη μεγάλη ευκαιρία, στη σκιά της αιώνιας ανταγωνίστριάς της, της αισθησιακής Λάουρας Ζώτου.

Στη θέση του απερχόμενου αρχισυντάκτη της όμως καταφθάνει ο κορυφαίος δημοσιογράφος Κλέων Κυριαζής. Ναρκισσιστής, εργασιομανής, δίκαιος, κι ευφυής ο Κυριαζής θα γοητεύσει την ταλαντούχα, αλλά ακατέργαστη Ειρήνη. Εκείνη πάλι θα τον κατακτήσει σταδιακά με τον παιδικό ενθουσιασμό της, το φλογερό της ταμπεραμέντο και το σπάνιο ταλέντο της.

Σύντομα μεταξύ τους θα θεριέψει ένα πάθος παράφορο που θα σαρώσει τις ζωές τις δικές τους, συμπαρασύροντας τα πάντα γύρω τους. 

Σε αυτήν τη δίνη εδράζονται απαντήσεις για μια απροσδόκητη εξαφάνιση και το "έγκλημα της λίμνης"...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το μυθιστόρημα "Ο Μέντορας Μου" αποτελεί ένα αριστοτεχνικά πλεγμένο ψυχολογικό θρίλερ αστυνομικής ευφυίας , με διάχυτο το ερωτικό στοιχείο που δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο...

Όπως φανερώνει και ο τίτλος, το θέμα του βιβλίου αυτού εκκινεί από την αρχετυπική και πολύ ισχυρή σχέση μαθητευόμενου και δασκάλου-του νεόκοπου και του καθοδηγητή, όπως την έχουμε δει ανάμεσα στον "Πυγμαλίωνα και τη Γαλάτεια σε μια τρυφερή εκδοχή της, αλλά και στη θανατηφόρα εκδοχή ανάμεσα στον "Δαίδαλο και τον νεαρό μαθητή του,τον Αθηναίο Τάλω". Κλέων και Ειρήνη : 

Το μοτίβο αυτό, λοιπόν, μεταφέρεται, από την Ειρήνη Βαρδάκη, στην αδυσώπητη Αθήνα του σήμερα, σε έναν ανταγωνιστικό επαγγελματικό χώρο, αυτόν της Δημοσιογραφίας, ώσπου εκτοξεύεται σε ιλιγγιώδεις κορφές ερωτικής έξαψης και βάφεται με αίμα. Το αίμα τίνος, όμως;

Από ποιον;

Τα ερωτήματα στροβιλίζονται αδιάκοπα και βασανιστικά από μια πλοκή που σε αρπάζει από την αρχή.

Η αφήγηση είναι εναλλασσόμενη,σε γλώσσα 

σύγχρονη, χωρίς ιδιαίτερα καλολογικά στοιχεία που -κατορθώνει να μην εκπέσει στο "ακαλαίσθητο":

Οι καταστάσεις ξετυλίγονται γραμμικά, όμως σαν ιντερμέντζα κάνουν εμβόλιμα την εμφάνισή τους μονόλογοι με σκέψεις που πηγάζουν από τα ανεξερεύνητα μύχια του εκάστοτε ομιλητή,σχολιάζοντας από μια μεταγενέστερη χρονική στιγμή, επιτείνοντας τη δραματικότητα κ δίδοντας το τέμπο.

           Από την άλλη, έχουμε την παράθεση των καθεαυτών γεγονότων με τους δυο βασικούς  πρωταγωνιστές "του σχήματος" να επιδίδονται σε μια αφηγηματική σκυταλοδρομία, που παρουσιάζει το πρίσμα καθενός- ενώ ένα τρίτο πρόσωπο έκπληξη να παρεισφρέει, προσθέτοντας μιαν επιπρόσθετη πινελιά μυστηρίου.

Η ιστορία και οι σχέσεις όλων των βασικών προσώπων του δράματος χτίζονται λιθαράκι λιθαράκι, γεγονός που τούς προσδίδει απόλυτη αληθοφάνεια, καθιστώντας τον αναγνώστη κοινωνό στα πάθη τους.Πολύ παραστατικά ξετυλίγεται το δράμα όλων στην αρχή κινούμενο με τους όρους μιας ένοχης ίσως αλλά οικείας στην εποχή "κανονικότητας" (προσωπικά με ενθουσίασαν και ονομαστικές αναφορές στην παγκόσμια πραγματικότητα, με πρόσχημα τη δημοσιογραφική ιδιότητα των πρωταγωνιστών, η οποία κεντρίζει τον πιο αφυπνισμένο αναγνώστη να ερευνήσει κ να προβληματιστεί πολιτικά για το παγκόσμιο γίγνεσθαι).

               Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται σε βάθος κι οι αντιδράσεις τους είναι πλήρως τεκμηριωμένες, με αποτέλεσμα να γίνονται ψηφίδες ενός ολοκληρωμένου μωσαϊκού ερωτικής απελπισίας, έμπνευσης, οδύνης κι απώλειας.

Ο πυρετός της δόξας κι ο νοσηρός εγωισμός που συμπλέκεται με την απώτατη αυταπάρνηση σε ενα φρενήρες γαϊτανάκι παραφοράς.

Το αιώνιο δίλημμα Καριέρα ή έρωτας σε πρωτεϊκές μεταμορφώσεις από τον ανταγωνισμό ως την ηττοπάθεια κι από την αρπαγή ως την υπέρτατη θυσία.

Κι ύστερα υπεισέρχονται οι παράξενοι συμβολισμοί.

Το Μαύρο και -οχι το "ευθέως αντίθετό του, το "Άσπρο", όπως θα περίμενε κανείς- αλλά το Κόκκινο! 

Το Κόκκινο, που δεν υποδηλώνει την αθωότητα- κανείς δεν είναι αθώος τελικά εδώ! Το Κόκκινο συμπράττει με το Μαύρο σε ένα χαρτοπαίγνιο στημένο, μια ρουλέττα θανάσιμη , σηματοδοτώντας μιαν ιδιότυπη "συνενοχή" των δυο τους.

Μαζί Κόκκινο και Μαύρο συνθέτουν αξεδιάλυτα το πορτρέτο του σκότους, της αμαρτίας και του αίματος...

κάπου εκεί αναφύεται ένα μυστήριο δυσεπίλυτο, με την μπίλια της ενοχής να ταλαντεύεται σε ένα εκκρεμές που, αναποφάσιστο, αιωρείται πάνω από αυτό ακριβώς το τρίπτυχο του ολέθρου.

Σπάνια συναντά κανείς τόσο βαθιά ιχνηλατημένες τις σκοτεινές διαδρομές στην άβυσσο του ερωτικού πάθους όσο στον Μέντορα της Ειρήνης Βαρδάκη.

Μια σχέση που ξεκινά με τον υλιστικό κυνισμό της αποστεγνωμένης εποχής μας, για να εξορύξει σταδιακά το μάγμα που κοχλάζει απειλητικά στα έγκατα δύο ψυχών αλωμένων από έναν έρωτα αρρωστημένο μαζί και θεϊκό.

Έρωτα συνδημιουργό, έρωτα γιατρικό κι εξιλέωση.

Χωρία με τη γοτθική σκιά μιας "μποντλερικής συνομιλίας" με την κόλαση και τον θάνατο επιτείνουν τον σπαραγμό του έρωτα θυμίζοντας τα χορικά των Μεγάλων Τραγωδών της αρχαιότητας, όπου κι ανατέμνεται η ανθρώπινη ψυχή με τα ένοχα μυστικά της.

Η κορύφωση στον "Μέντορα Μου" έρχεται σε έναν φινάλε θεαματικά ανατρεπτικό- όσο και ταιριαστό στη φύση των δύο(?) πρωταγωνιστών όπως πολύ ανάγλυφα την έχει "οικοδομήσει" στη συνείδηση του αναγνώστη η Ειρήνη Βαρδάκη.

Το Κίνητρο και η Κατάληξη είναι από τα πιο αρτίως τεκμηριωμένα που εχω συναντήσει σε ανάλογες αστυνομικής υφής τραγωδίες.

Αν είχα κάτι να επισημάνω είναι πως κάπου στην πορεία προς τις τελευταίες σελίδες  ίσως ήθελα μια μεγαλύτερη διείσδυση σε μια πτυχή που μου φάνηκε πολύ βιαστικά δοσμένη, σε σχέση με το υπόλοιπο σύνολο. Πάντως οι τελευταίες γραμμές αποζημιώνουν, αφήνοντας ως απόηχο  τον σπαραγμό της αγάπης, διότι πάνω κι από τον γρίφο διακύβευμα είναι το πάθος.

          Σε κάθε περίπτωση, ο  πήχυς για τη συγγραφέα Ειρήνη Βαρδάκη έχει ανέβει πολύ ψηλά και τείνει να την εδραίωσει στον ευρύτερο χώρο του αστυνομικόυ μυστηρίου, αφήνοντας όμως τη χαρακτηριστική σφραγίδα του πάθους στις εμπνεύσεις της, που την κάνει να ξεχωρίζει, αφήνοντας ξεκάθαρα αναγνωρίσιμο ίχνος σε αυτήν την κατηγορία.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία για έναν συγγραφέα όταν πέρα από το να στήνει ενδιαφέρουσες ιστορίες, κατορθώνει-να παγιώσει μια ταυτότητα που σηματοδοτεί τη μοναδικότητά του στον χώρο δίχως όμως να επαναλαμβάνεται.

Να διαβάζεις το βιβλίο του και να αναγνωρίζεις μονομιάς την πένα του ανάμεσα σε δεκάδες άλλες.

Η Βαρδάκη το πετυχαίνει νομίζω με την ιδιαιτερότητα των συλλήψεών της , τη θεματολογική της κατεύθυνση και τον ιδιάζοντα τρόπο παρουσίασής τους, κι αυτό αποτελεί ένα ακόμη κερδισμένο συγγραφικό στοίχημα.

Αναμένω με αγωνία το νέο της βιβλίο ΖΩΝΗ 5...

 

Παμ Τζενοφφ, Η ιστορία ενός Ορφανού Παιδιού

                                                                                           Η ιστορία Ενός Ορφανού Παιδιού, Pam Jenoff
                                                                             Είδος Πολεμικό Δράμα
                                                                                  Βαθμολογία: 9/10

                      
Δεν ξέρω αν φταίνε τα τρομακτικα συνειδησιακά, ηθικά και συναισθηματικά φορτία του συγκεκριμένου ζητήματος που σημαδεψε ανεξίτηλα την Ευρωπαική Ιστορία,  πάντως το Ολοκαύτωμα αποδεικνύεται μια απύθμενη δεξαμενή έμπνευσης κι ανθρώπινων ιστορίων που παντα θα μας αφορούν,  αγγίζοντας όλο το φάσμα του Πολιτισμού μας.

       Η "Ιστορία ενός Ορφανού Παιδιού" της Παμ Τζένοφφ (από τις εκδόσεις Μίνωα) φωτίζει μιαν ακόμη άγνωστη όσο και γοητευτική πτυχή του λαικού πολιτισμού που δεν την άφησε αλώβητη το ναζιστικό μένος κι είναι το πιο πρωτότυπο από τα βιβλία της Λογοτεχνίας του Ολοκαυτώματος.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Η 17χρονη Ολλανδή Νόα ύστερα από ένα δεσμό μέναν νεαρό Γερμανό εκδιώκεται από το σπίτι της και τριγυρίζει στους δρόμους.Αναγκάζεται να δουλέψει ως καθαρίστρια στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέρνχάιμ.

Μια νύχτα καταφθάνει ένα τρένο που σε ένα του βαγόνι κρύβει ένα φτριχτό μυστικό.

Μερικές δεκάδες βρέφη εβραικής καταγωγής σε άθλια κατάστααη  πάνε προς θανατωση.

Μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα η νεαρή κοπέλα υποκύπτει σε μια επικίνδυνη παρόρμησή της και αρπάζει ένα από τα μωρά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διαφύγει μαζί του και να το διασώσει από τη μανία των ορδών του Χίτλερ.

Ημιθανής θα βρει καταφύγιο στο απροσδόκητο περιβάλλον ενός τσίρκου, που - και αυτό- κρύβει τα δικά του μυστικά.

Μοναδική της επιλογή για να σωθεί η ίδια και το ορφανό μωρό είναι να δουλέψει σε ένα από τα νούμερα του τσίρκου- το πιο ριψοκίνδυνο, που απαιτεί συνεργασία με την πιο δύστροπη εργαζόμενη του τσίρκου, την ταλαντούχα  ακροβάτισσα  Άστριντ .

Η Αστριντ δείχνει να την εχθρεύεται αλλλα η Νόα παλεύει να κερδίσει την εκτίμησή της γιατί είναι η μόνη της πιθανότητα να επιβιώσει αυτή και κυρίως το νεογέννητο Εβραιόπουλο που πια αγαπά σαν παιδί της.

Η Άστριντ σέρνει το δικό της δράμα , αλλά θα δει να ανατέλλει μια νέα ελπίδα - όσο παλεύει να συμβιβαατεί με την παρουσια της νεοφερμένης.Συνδετικός τους κρίκος το νεογέννητο αγοράκι που απειλείται...

Ο καιρός περνά και αναμεσα στις δυο ακροβάτισσες αναπτύσσεται με ιδιότυπη σχέση καχυποψίας, ανταγωνισμού αλλά και υπόκοφης τρυφερότητας που φτάνει ως τη θυσία... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Παμ Τζένοφφ κατέθεσε πως εμπνεύστηκε την "Ιστορία Ενός Ορφανού Παιδιού" από τον συνδυασμό δύο διαφορετικών περιστατικών του Ολοκαυτώματος:

Το ένα, αφόρητο να το διανοηθείς και τόσο δύσκολο να το εντάξεις σε λέξεις!

Ήταν, λοιπόν,  η μεταφορά μωρών εβρα'ι'κής καταγωγής σε ένα βαγόνι τρένου με προορισμό τη...θανάτωσή τους.

Το άλλο ήταν η άγνωστη και γοητευτική  ιστορία ενός γερμανικού τσίρκου που ο ιδιοκτήτης του έκρυψε στους κόλπους του κάποιους καλλιτέχνες εβρα'ι'ικών καταβολών σώζοντάς έτσι τη ζωή τους.

Αυτά τα δύο στοιχεία- των δεκάδων δολοφονηθέντων μωρών από τους Γερμανούς, και του πονετικού θιασάρχη- συνένωσε τόσο όμορφα  η Τζένοφφ σε έναν κοινό σεναριακό άξονα, προσφέροντας μια μοναδική ιστορία -ύμνο στη γυναικεία φιλία και τη μητρική αγάπη στις πολλαπλές μορφές της.

Κεντρικό πρόσωπο μια 17χρονη από την Κατεχόμενη  Ολλανδία, η Νόα, που η οικογένειά της της κλείνει οριστικά την πατρική εστία εξαιτίας ενός νεανικου παραπτώματος με τεκτονικές συνέπειες για τη ζωή της.

 Η κοπέλα θα περάσει από τα σκοτεινά μονοπάτια του Ναζιστικού Προγράμμτος Lebensborn, όπου από το 1936 οι Γερμανοί ζευγάρωναν ατομα άριας καταγωγής με γαλανά ματια και ξανθά μαλλιά ( ιδιως Ες Ες, με εθελόντριες-τις Braune Schwester ) και τα παιδιά που γεννιούνταν αποσπώνταν από τη μητρική αγκαλιά για να  ανατραφούν σε κρατικά ορφανοτροφεία  ως ιδανικοί Γερμανοί πιστοί στα οράματα του Αδόλφου Χίτλερ.

Από κει θα καταλήξει να βγαζει το ψωμί της καθαρίζοντας έναν γερμανικό σιδηροδρομικό σταθμό.

Στον αντίποδα η λαμπερή και πεισμων ακροβάτισσα Άστριντ, μεγαλωμένη μέσα στο τσίρκο με 4 αδέλφια, και που θα πληρώσει πολύ ακριβά την εβραική της καταγωγή, βλέποντας τη ζωή της με όσα αγάπησε,  να αποψιλώνεται σταδιακά.

Δύο φυγάδες, λοιπόν.

Ανάμεσά τους θα βρεθεί,το σύμβολο της αθωότητας, ενας αμνός προς σφαγή: 

"Ένα μωράκι ολόγυμνο απεναντι στη ναζιστική θηριωδία", θυμίζοντάς μου τη γερμανική μαρτυρία του Άμπιτς Μπρούνο που με τους συγκρατούμενους του στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ πάσχισαν να σώσουν ένα 3χρονο Εβραιόπουλο& αποδόθηκε στη γερμανική ταινία "Nackt unter Woelfen".

Πεδίο δράσης, ο μαγευτικός κόσμος του τσίρκου.

Η παράδοση του τσίρκου με την έννοια της διασκέδασης του κοινού, είτε ελιτ - είτε κατωτερων στρωμάτων- μέσα  ακροβατικά , την παρουσίαση ανθρώπινων παράδοξων, αλλά  και τη χειραγώγηση των ζώων εδράζεται στην αρχαία εποχή , πέρασε τον Μεσαιωνα κ την εποχή των βασιλικών δυναστειών κι επιβιωνει ακόμη και στον αιώνα της τεχνολογίας.

Ποτέ η διαφορετικότητα δεν αποτελεί αξιοθέατο, όμως σε άλλες εποχές κάποιοι ανθρωποι έκαναν την ιδιαιτερότητά τους ατραξιόν και μεσο επιβίωσης.

Γελωτοποιοι, άνθρωποι με ασύλληπτη σωματική ρώμη ακόμη κι άνθρωποι δύσμορφοι τραβούσαν τα βλέμματα του κοινού σε δρώμενα έξω στις πλατείες, σε βασιλικές αυλές ή στο τσίρκο.( Η λογοτεχνία το άγγιξε μέσα από τον Ερκίλ στον "Αγγελο κ το Τερας" του Βαλγκρεν ή τον "Νάνο" του Νομπελίστα Λάγκερβιστ ακόμη κ το Πανηγύρι στην Παναγία των Παρισίων του Ουγκό)

         Είναι εκπληκτικό πως ακόμη κ πί ναζιστικής εποχης υπήρχε τσίρκο!!

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση των Ουγγροεβραίων Όβιτς , μιας οικογένειας όπου πολυάριθμα μέλη της- αντρες και γυναίκες- έπασχαν από νανισμό και  εκμεταλλεύτηκαν αυτό το χαρακτηριατικό τους δίνοντας παραστασεις που αποθεώνονταν από το κοινό τις πρωτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Αυτοί οι νάνοι μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, αλλά σύντοματράβηξαν την προσοχή του τρομερού ωραιοπαθούς Αρχίατρού του, του Γιόζεφ Μένγκελε που συνεπηρμένος από τη χαριστωμενη τους ιδιαιτερότητα των νάνων Όβιτς διηνήργησε πάνω τους πειράματα , παρέτεινε όμως και τη ζωή τους, απολαμβανοντας συχνά και την καλλιτεχνική τους πλευρά.

Αυτό το πολύχρωμο σύμπαν του τσίρκο, που κινείται με δικούς του νόμους αθωότητας κι αμείλικτης συνάμα πειθαρχίας μας συστήνει η συγγραφέας εστιάζοντας όμως σε 3 πρόσωπά του:

Τον θιασάρχη Νόιχοφ, την κορυφαία του ακροβάτισσα Άστριντ και τον πρωτοκορυφαίο των κλόουνς τον Ρώσο Πετερ , έναν μικρό Σαρλό της Ανατολικής Ευρώπης που ρισκαρει πολιτικοποίηση των δικών του σατιρικών αναφορών αντίστοιχη με τον Δικτάτορα του Τσάπλιν. 

Γύρω τους όλο το παρασκήνιο αυτου του  μικρόσκοσμου κ το στήσιμο μιας παράστασης , με τους συντελεστές, τα άγρια θηρία του αλλά κυρίως τις άπειρες ώρες πρόβας, τον κίνδυνο, την αγωνία της επιβίωσης, την έξαψη του χειροκροτήματος.

Η πραγματικότητα του τσίρκου αγκαλιάζει τα πάθη των ηρώων και τον αγώνα τους για επιβίωση κάτω από την απειλή των Γερμανών.

Παρότι ο τίτλος αφορά σε ένα "Ορφανό Παιδί", στην ουσία η πραγματικότητα της ορφάνιας είναι κυρίαρχη γενικά και κατατρύχει όλους τους βασικούς  ήρωες.

Όλοι τους, με έναν ιδιότυπο τρόπο, έχουν παραμείνει ανέστιοι, εξαιτίας όχι μόνο του Πολέμου, αλλά κυρίως ελλείψει των γερών θεμελίων που θα βοηθούσαν την αγάπη να γίνει επαρκής πανοπλία στη θύελλα...

Το τσίρκο του πονετικού θιασάρχη- ενός "περιπλανώμενου Σίντλερ"-θα υποκαταστήσει  για όλους τους τη χαμένη οικογένεια και το αίσθημα του ανήκειν,

 και θα μετατραπεί σε καταφύγιο και σπιτικό για να γλείψουν τις πληγές τους...

Με όλα αυτά έρχεται στον ορίζοντα μια γυναικεία φιλία απο τις πλέον αντιφατικές.

Η πρώτη, μια λαμπερή 35αρα, ψημένη στη ζωή του πλανόδιου καλλιτέχνη, με τον ναρκισσισμό μιας αρτίστας, την σκληρότητα μιας πρωταθλητριας και τον κυνισμό μιας γυναίκας που η πιο ρομαντική της πλευρά διαψευστηκε οικτρά.

Η άλλη μια αμήχανη έφηβη στη δίνη ενός καθοριστικού  λάθους και ενός πρόωρου πόνου, πελαγοδρομεί στην ανασφάλειά της και στην τρυφερότητά της.

       Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τη φιλία τους να εξελίσσεται, με όλες της τις συγκρούσεις, τους ανταγωνισμούς και τις αναμενόμενες αντιζηλείες, μέχρι να φτάσει στην αποδοχή, στην εμπιστοσύνη και τη βαθιά αγάπη.

Μια σχέση ιχνηλατημένη με αληθοφάνεια και  βαθιά πειστικότητα μεταφέροντας στον αναγνώστη όλες της τις διακυμάνσεις, και τα διλήμματα, θανάσιμα ενίοτε.

Μια φιλία φαινομενικά αταίριαστη που όμως φέρνει αλλησυμπλήρωση στις δυο τόσο διαφορετικές γυναίκες και τους αλλάζει τη ζωή.

Μια τέτοια φιλία από τον πόλεμο τη θυμάμαι σε βιβλα όπως "Κόκινη Μεταξωτή Κλωστή", "Μίλενα απο Την Πράγα" αλλά και "Το Παιδί Απ'το Άουσβιτς", όπου παλι υπήρξε ένα παιδί προς διάσωση από δυο γυναίκες αιχμάλωτες των Ναζί.

      Εδώ όμως η διαδρομή προσφέρει περισσότερα χρώματα, πιο πλούσιες εικόνες και πιο απροσδόκητη συγκίνηση καθώς η εξέλιξη είναι πρωτότυπη.

Δε θα μπορούσε σαφως να απουσιάσει το στοιχείο του έρωτα, εδώ όμως συμβαίνει το εξής παράδοξο:

Ενώ οι καταστάσεις γύρω από τον έρωτα ειναι άκρως δραματικές, κι οι αντρικοι χαρακτήρες εξίσουν ενδιαφέροντες, νομίζω πως η συγγραφέας τις αποδίδει λίγο πιο χαμηλόφωνα από ό,τι θα τους αναλογούσε, προκρίνοντας ξεκάθαρα τη σχέση των δύο ετερόκλητων γυναικών 

αλλα και τη στοργή της Νόα προς το πρόσωπο του ανυπεράσπιστου μωρού από όπου αρχίζουν και καταλήγουν όλα...

     Ένα αξέχαστο μυθιστορημα ,από τα πιο ξεχωριστά που υπάρχουν για το  Ολοκαυτώμα, και από τα βιβλία που φωτίζουν το μεγαλείο της φιλίας , ανυψώνοντάς την σε ουρανούς που μόνον ο ερωτας ή η μητρική αγάπη  ατενίζουν.

Αξίζει πραγματικά να το ανακαλύψετε και να παραδοθείτε στις ανατροπές και τα βαθια συναισθήματα που αβίαστα φέρνει- με το αίτημα της ειρηνης και της αγάπης να κυριαρχεί στην ψυχή μας πολύ μετά αφότου κλείσουμε το βιβλίο.

Το Παιδί του Άουσβιτς, Lilly Graham

                                                                                 Το Παιδί του Άουσβιτς, Λίλι Γκράχαμ 

                                               Είδος: Iστορικό Μυθιστόρημα(Ολοκαύτωμα)

                                               Βαθμολογία: 9,5/10

Σελίδες 352

Mετάφραση Φωτεινή Πιπη

Εκδόσεις: MINΩΑ

Κανένα άλλο θέμα δεν έχει συζητηθεί στην Παγκόσμια Λογοτεχνία όσο το Ολοκαύτωμα των Εβραίων που σημάδεψε τον αιώνα μας κι εύλογα ανακύπτει το ερώτημα "τι άλλο μένει πια να ειπωθεί".

Παίρνοντας λοιπόν το ρίσκο να υποπέσει στην παγίδα της κοινοτυπίας η Λίλυ Γκράχαμ αντλεί κι αυτή έμπνευση από το φλέγον πεδίο του Άουσβιτς και κατορθώνει να μας προσφέρει τελικά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μυθιστορήματα του είδους, το "Παιδί του Άουσβιτς".

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Εύα Αντάμι καταφθάνει στο ναζιστικό στρατόπεδο του Άουσβιτς με κυρίαρχη σκέψη της να ξαναβρεί

τον σύζυγό της Μιχάλ.

           Τρομοκρατημένη, όμως, θα δει να της ξετυλίγεται μια εφιαλτική πραγματικότητα που είναι

υποχρεωμένη να τη μοιραστεί με πλήθος άγνωστες γυναίκες το ίδιο εξαθλιωμένες με κείνη.

Στον κοιτώνα της σαν αύρα δροσιστική θα την αφυπνίσει μια τρυφερή φωνή. Είναι η μπριόζα Σόφη που της εμφυσά πίστη στη ζωή και κουράγιο για επιβίωση.

Οι δυο γυναίκες θα γίνουν φίλες και θα μοιραστούν την ελπίδα να ανταμώσουν με όσους αγάπησαν - η Εύα με τον σύζυγό της, τον Μιχάλ της και η Σόφη με τον 3χρονο γιο της ,τον Τόμας...

Μια απρόσμενη εξέλιξη θα  καθορίσει την πορεία τους κ θα τις δέσει ακόμη περισσότερο...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

"Το Παιδί του Άουσβιτς" ανήκει στα βιβλία που σε αρπάζουν κατευθείαν από τον τίτλο τους και σε απορροφούν στον κόσμο των σελίδων τους με τρόπο αδιαπραγμάτευτο.

Ένας τίτλος που συνενώνει δύο στοιχεία μεταξύ τους αντίθετα, μια ανατροπή της πιο αδυσώπητης νομοτέλειας που υπέβαλε ο φασισμός για 3 ολόκληρα χρόνια σε κείνη την αιματοβαμμένη γωνιά της Άνω Σιλεσίας.

Ο θάνατος , το μίσος κι η βαρβαρότητα από τη μια,

 η χαρά, η αθωότητα κι η ελπίδα από την άλλη.

Τι γίνεται όταν αυτά τα δυο στοιχεία συναντηθούν;

Το "Παιδί του Άουσβιτς" αποτελεί ένα ακόμη δείγμα από τη "λογοτεχνία του ολοκαυτώματος" -και προσεγγίζει το θέμα από μια γυναικοκεντρική σκοπιά, φέρνοντας ταυτόχρονα στην επιφάνεια μια ιδιαίτερη πτυχή του: 

                 Είναι δύσκολο να το διανοηθεί κάποιος αλλά στο Άουσβιτς γεννήθηκαν περίπου 700 παιδιά.

Λιγοστά, "βέβαια", ήταν εκείνα που επιβίωσαν, καθώς- πέραν των αντίξοων συνθηκών και της ελλιπέστατης υγιεινής- τα Ες Ες συνήθιζαν να σκοτώνουν τα νεογέννητα (συχνά τα έπνιγαν σαδιστικά στις "βούτες" με τα περιττώματα των ομήρων) ενώ πρέπει να συνυπολογίσουμε τα πειράματα των γιατρών του στρατοπέδου, όπως ο Μένγκελε, πάνω σε εγκύους και βρέφη.

           Για ένα τέτοιο μωρό έρχεται να μας μιλήσει η Λίλη Γκράχαμ μέσα από δυο υπέροχες γυναίκες...

Διακύβευμα ένα παιδί όπως στη μαρτυρία του Αμπιτς Μπρόυνο "Γυμνό Ανάμεσα στους Λυκους" όπου μια ομάδα κρατούμενων στο Μπούχενβαλντ βρίσκει ένα νήπιο και πασχίζει να το γλυτώσει από τα νύχια των Ες Ες. 

               Και στους "Λύκους" και στο βιβλίο της Γράχαμ η φιγούρα του "παιδιού- μέσα στο- ναζιστικό στρατόπεδο" μπορεί να προσλάβει και συμβολικές διαστάσεις ενόσω προσωποποιεί ιδανικά τη λαχτάρα για ζωή και φως - όσα, δηλαδή καταστρέφει το ναζιστικό μίσος.

      Στο επίκεντρό του βιβλίου της Γκράχαμ έρχεται μια δυνατή φιλία μεταξύ δύο γυναικών από διαφορετικές γωνιές της Ευρώπης που τις ενώνει η εβραϊκή καταγωγή κι η κοινή τραγωδία του ναζιστικού μένους,.

Με τη γυναικεία τους φιλαρέσκεια αλωμένη από την ασιτία, τον φόβο , τα ρυπαρά κουρέλια, το ξυρισμένο κεφάλι η Σόφη και η Εύα πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανό το φρόνημά τους και το όνειρο να ξανασμίξουν με όσους αγαπούν.

Η πορεία αυτής της φιλίας φέρνει στον νου τη "Μίλενα από την Πράγα" της Neuman, όπου επίσης έχουμε μια γυναικεία φιλία στο ζοφερό τοπίο του Στρατοπέδου (Ράβενσμπρυκ).

Εκεί όμως η εστίαση ήταν ετεροβαρής καθώς δέσποζε η προσωπικότητα της Τσέχας Μίλενα που η αφηγήτρια γεμάτη θαυμασμό της απέδιδε φόρο τιμής, ενώ εδώ έχουμε δύο εξίσου αξιόλογες προσωπικότητες, με αυτόνομη γοητεία.Μια τέτοια φιλία συναντήσαμε στο εφηβικό "Κόκκινη Μεταξωτή Κορδέλα" με τις δυο νεαρές φίλες από το Νταχάου αλλά εδώ το θέμα της Φιλίας στο Στρατόπεδο εξελίσσεται σε μια γοητευτικά σαγηνευτική ενήλικη εκδοχή - πλαισιωμένο κι από εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Η γλώσσα ρέει διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον.

              Η σκιαγράφηση των δυο ηρωίδων μας ολοκληρώνεται  μεσα από εμβόλιμα flashback- δηλαδή κεφάλαια αναδρομής στις όμορφες στιγμές της ειρήνης και του έρωτα που σηματοδοτούν ένα πιο φωτεινό παρελθόν και παρεμβάλλονται στις γραμμικές εξελίξεις της καθημερινότητας στο στρατόπεδο.

Μιας καθημερινότητας εφιαλτικής, πασπαλισμένης με οδύνη,  που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, και μας ξεδιπλώνεται με αντιπροσωπευτικά στιγμιότυπα της ψυχικής εξουθένωσης ακόμη κι αν δεν επιστρατεύονται αποτρόπαιες σκηνές γι αυτό.

              Το "Παιδί Από το Άουσβιτς" παρουσιάζει ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα και ξεχωριστά πλέγματα σχέσεων που έχω δει σε μυθιστόρημα για τα στρατόπεδα καθώς εμπλέκει και φρουρούς των Ες Ες με τις ομήρους, με ποικιλόμορφους τροπους- άλλοτε σαδιστικούς άλλοτε αμφιλεγόμενα ευνοϊκούς- ίσως κι ερωτικούς.

Η ατίθαση Εύα κι η ηθική της μονομαχία με τον μοχθηρό φρουρό κι η όμορφη Σόφη που πασχίζει να τη σώσει με αναγκαστικές συνθηκολογήσεις.

           Οι πρωταγωνίστριες του βιβλίου απέναντι στη θηριωδία αντιπαρατάσσουν τα στοιχεία εκείνα που αποσπούν τον θλιβερό άνθρωπο από τη μιζέρια του Κτήνους και τον στρέφουν στον ουράνιο προορισμό του.

Απέναντι στον σαδισμό και στα πολυβόλα προβάλλουν ψήγματα έρωτα κι η ελευθερία του πνεύματος, για να οδηγηθούμε σε ένα φινάλε που φέρνει μια ιδιότυπη και γλυκόπικρη αίσθηση κάθαρσης.

Από τα πιο συγκινητικά και συμπαγή μυθιστορήματα με θέμα το Ολοκαύτωμα "Το Παιδί Απ'το Άουσβιτς", θα αποζημιώσει όποιον το επιλέξει...

Σπύρος Πετρουλάκης, ΑΜΑΛΙΑ

                                         Aμαλία, Σπύρος Πετρουλάκης
                                  Είδος:Κοινωνικό Θρίλερ(Αυστηρά για ενήλικες)
                                  Βαθμολογία: 10/10

Σημερα θα μιλησω για ενα απο τα πιο σκοτεινα θριλερ που διαβασα ποτε μου...Ενα βιβλιο συγκλονιστικο, που αξιζει να αναγνωστει "σωστα" απο την ελληνικη κοινωνία, γιατι εχει να δωσει πολλα- περα από την καθεαυτη ισχυρή συγκινηση ενος δυνατου αστυνομικου...
          Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα μιας συγγραφικής πένας είναι να έχει ταυτότητα και στιλ που την καθιστά αναγνωρίσιμη ανάμεσα στις δεκάδες άλλες!
Μια τέτοια πένα- διακριτή ανάμεσα σε άλλες- είναι αυτή του Σπύρου Πετρουλάκη, που την χαρακτηρίζουν σταθερά έντονος κοινωνικός προβληματισμός, βαθιά παραφορά, ακραία δραματικότητα και μια πλοκή πολυκύμαντη, με ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή.(Το Παράθυρο της Νεφέλης, Η Εξομολόγηση, Η Παναγια της φωτιάς, Το Τελευταίο Δαχτυλίδι)
          Κάθε βιβλίο του κύριου Πετρουλάκη επιφυλάσσει στον αναγνώστη έντονες συγκινήσεις, αγωνία και δέσιμο με τους χαρακτήρες του.
Το έργο του ωστόσο που με σόκαρε περισσότερο από όλα είναι η "Αμαλία", ένα από εκείνα τα θρίλερ που όχι μόνο σε κρατούν ξάγρυπνο, αλλά αναμετρώνται τολμηρά με κοινωνικά ταμπού, αφυπνίζοντας μας με ηχηρό τρόπο.
Η Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκη στάθηκε για μένα ένα βιβλίο έκπληξη, καθώς σηματοδοτεί μια δυναμική διαφοροποίηση από την ως τώρα θεματολογία του, παρότι τη διακρίνουν γνώριμα στοιχεία της γραφής του, με εμφανές το κοινωνικό πρόσημο των αναφορών του.
         Φρίκη, αγωνία και γνώση για "τόπους" πρωτόγνωρους και ζοφερούς με κατέκλυσαν αφηνοντάς μου μια έντονη γεύση όταν ολοκήρωσα την ανάγνωση.
Τολμώ να πω ότι βρισκω την Αμαλία  ένα από τα κορυφαία αστυνομικά θρίλερ που γράφτηκαν στη χώρα μας αγγίζοντας σκοτάδια που δεν τολμούν εύκολα να διασχίσουν Έλληνες δημιουργοί.Ένα διαμαντάκι στο είδος του.Ας ανακαλύψουμε μαζί τα μυστήρια της Αμαλίας:

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
35 χρόνια πριν...Η νεαρή Αμαλία αναγκάζεται να φύγει από το χωριό της στην ορεινή Κορινθία - κυνηγημένη από ένα κρίμα που σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη θυσία της, αφήνοντας πίσω τα δυο της αδέλφια , τη Σταματία και τον Μιχάλη(σσ αναρωτιέμαι αν αποτελεί σύμπτωση να εορτάζουν κι οι δυο στη χάρη των Ταξιαρχών ).
          Σύγχρονη Αθήνα.Μια σειρά τελετουργικών φόνων σε βάρος ανήλικων κοριτσιών θέτει σε συναγερμό τον αρχηγό του Τμήματος Ανθρωποκτονίών Αριστείδη Καππαρο.
Η κάρτα ταρώ που μένει ως "υπογραφή" πάνω στις κατακρεουρημένες κοριτσίστικες σωρούς αποκαλύπτει πως πρόκειται για  κάτι πολύ πιο φρικιαστικό από τη δολοφονική μανία ενός "δράκου"...Είναι εμφανές ότι ο Πεντάκτινος Ιππότης έχει πολύ πιο βαθιά κίνητρα, που ο Καπαρρός πρέπει να εξιχνιάσει πριν το νέο του αιματηρό χτύπημα.
         Κι όσο τα νεκρά κορίτσια πληθαίνουν,η μυστηριώδης Αμαλία ζει στη σκιά της αρχετυπικής αντιπαράθεσης της με την αδελφή της που διαλεξε διαφορετικό πόλο από τον δικό της, ενώ η δημοσιογράφος Ρενάτα θρηνεί τη μεγάλη απώλεια και αγωνιά για την ατίθαση και πληγωμένη κόρη της ,Μαριέττα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Αμαλία" του Σπύρου Πετρουλάκη αποτελεί ένα κοινωνικό θρίλερ, αστυνομικής υφής, που κόβει την ανάσα μέχρι την τελευταία του σελίδα- κι αυτό δεν είναι λεκτικό σχήμα, αλλά αιματοβαμμένη κυριολεξία που αφήνει άναυδο τον αναγνώστη ως την τελευταία ακαριαία ανατροπή του!
Η Αμαλία είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, που απορροφά αμέσως τον αναγνώστη σε έναν κόσμο ανοίκειο, τρομακτικό, ακατάληπτο, ερεβώδη.
Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη μυστικιστική σαγήνη της "Αμαλίας" του Σπύρου Πετρουλάκη!
Το ανοίγεις με την αδημονία της Πανδώρας, το γεύεσαι με την αποκοτιά της Εύας, καταφάσκονταςτον τρόμο και την αλήθεια του κι ας χαθεί μια για πάντα η αθωότητά σου!
  Το θέμα του μυθιστορήματος αυτού είναι "δύσκολο", άβολο- από κείνα που σιγοψιθυρίζουν χείλη φοβισμένα:
         Πρόκειται για τα κυκλώματα του σατανισμού, τη δαιμονική, παραπλανητική "ομορφιά" του σκότους και τις διεργασίες που μπορεί να οδηγήσουν νέους ή και μεγαλύτερους ανθρώπους σε τέτοια ολέθρια μονοπάτια-  συχνά χωρίς επιστροφή!
Μια καλοστημένη αστυνομική πλοκή που ξετυλίγεται με τη μέθοδο του παζλ με απανωτά πισωγυρίσματα στον χρόνο κ εμβόλιμες αναδρομές που καταλύουν το χωροχρονικό συνεχές αλλά φωτίζουν το παρασκήνιο κάθε δραματικής εξέλιξης, επεξηγώντας κ αποσαφηνίζοντας αντιδράσεις των ηρώων.Αυτό γίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή επιτείνοντας τα συναισθήματικές διακυμάνσεις του αναγνώστη.
Η σταδιακή επίλυση των γρίφων -σε παρόν και παρελθόν- σε συνδυασμό με μια προσεγμένη, καλλιεπή γλώσσα συνθέτουν μια υποβλητική ατμόσφαιρα στην οποία ο αναγνώστης παραδίδεται αμαχητί!
      Είναι γεγονός πως με την "Αμαλία" ο Σπύρος Πετρουλάκης κάνει πολλά αποφασιστικά βήματα προς τη συγγραφική αρτιότητα,γιατί πραγματικά τόσο ιδιαίτερο βιβλίο με τη διαχείριση που έκανε ο Πετρουλάκης, συνιστά επίτευγμα!
Παρά το άγριο θέμα του ο συγγραφέας δεν εκβιάζει κανένα συναίσθημα.
Αντιθέτως επιδεικνύει συγγραφική σύνεση και προσεγγίζει αυτο το δύσκολο κεφάλαιο με γόνιμο τρόπο, παρουσίαζοντάς το ολόπλευρα:
Στην "Αμαλία" ενυπάρχουν ψυχολογικές, κοινωνιολογικές και λαογραφικές ακόμη- παράμετροι της πλάνης του σατανισμού, μα χωρίς το αποτέλεσμα να παρεκκλίνει από τον ορθολογισμό που προσδίδει στο βιβλίο σοβαρότητα, αληθοφάνεια, αυθεντική γοητεία και μια διδακτική αξία για την κοινωνία μας. 
Αρωγοί του Σπύρου Πετρουλάκη είναι μια σειρά ξεχωριστώ  προσώπων.
Είναι ο Αστυνόμος Αριστείδης που πασχίζει να εξιλεωθεί για ένα τρομακτικό λάθος και να ισορροπήσει την καριέρα του με τα χρέη της αγάπης...Είναι η ενορατική Αμαλία που γίνεται Αντιγόνη για την αγάπη του αδελφού της.
Είναι μια σατανική γυναίκα που υπηρετεί με κάθε κόστος το Έρεβος.
Είναι ένα φοβισμένο αγόρι που εκκλιπαρεί για ένα αποκούμπι ζεστασιάς.Είναι μια ευαίσθητη έφηβη που αναζητά την ταυτότητά της και την αποδοχή των άλλων.
Είναι μια δημοσιογράφος που αντιμετωπίζει το γνωστό δίλημμα ανάμεσα στην καριέρα και το μητρικό καθήκον.
Είναι ένας άντρας ακαταμάχητα ερωτικός και προκλητικά αινιγματικός που αμφιταλαντεύεται δραματικά ανάμεσα στον πόθο του έρωτα και τη δίψα του τέρατος.
       Μέσα από την πορεία των ηρώων του αυτών, ο Πετρουλάκης κατόρθωσε να αναπλάσει έναν κόσμο τρομακτικό οσο μας σεργιανά στα άδυτα της μαύρης μαγείας και σε τελετουργίες που εμπεριέχουν όλο το ρεπερτόριο της ανθρώπινης παράνοιας. 
Αποδεικνύοντας την επίπονη έρευνα που έχει κάνει, ο συγγραφέας παρουσιάζει την πιο σκοτεινή πλευρά της λαογραφίας μας ξετυλίγοντας μια σειρά από δοξασίες σχετικά με τις αρχαίες παραδόσεις της "σολωμονικής" και τη Λατρεία του Κακού.

Η Μαντική, η προσπαθεια του ανθρώπου να τιθασεύσει τη μοίρα, οι ακραίες εκφράσεις της libido, η αναζήτηση του υπερβατικού και το ένστικτο της καταστροφής, άλλωστε, ειναι αρχέγονα γνωρίσματα της θρησκευτικότητας του ανθρώπου ήδη από τις αρχαίες κοινωνίες (ας θυμηθούμε σε εμάς τα Ελευσίνια Μυστήρια , τα Μαντεία, τις Δελφικές Εορτές, τους Οιωνοσκόπους και τις Ανθρωποθυσίες προς εξευμενισμό της θεότητας...).Ένα κοκτείλ που βρίσκει τρόπους να εκφραστεί και στην εποχή μας. 

          Φιγούρες δαιμονικές αναφύονται, λοιπόν, πίσω από τις σκιές του ανθρώπινου ασυνείδητου και κυοφορούνται μέσα στην ιδια την αντιφατική ύπαρξη του ανθρώπου...

Μέσα σε φλόγες μίσους και τα πυρακτωμένα βέλη του πιο ανεξέλεγκτου πάθους λικνίζεται η Λιλήθ...Τα εβένινα μαλλιά της δίχτυα που αλιεύουν ψυχές ανυπεράσπιστες...

         Μια γνήσια τραγωδία, ένα εφιαλτικό χορικό- με προεξάρχοντες τον Ζερό και την Τζουβάαρτ, που προσκαλούν σε αιματοβαμμένο αισθησιασμό και σε χορό θανάτου- με την ίδια άγρια και συνάμα επικίνδυνη γοητειά που φέρει το μοναδικό αυτό διαμαντάκι από τη Νένα Βενετσάνου καθώς συνομιλεί με ένα ανέλπιδο σκοτάδι:

Κατι που θαύμασα πάντως στην Αμαλία είναι πως- παρά τη  παρά το προνομιακό πεδίο του ακραίου - ο Σπύρος Πετρουλάκης δεν καταφεύγει σε καρικατούρες μεταφυσικών αποχρώσεων αλλά συνδέει επιδέξια όλες αυτές τις δεισιδαιμονίες με την ψυχική διαταραχή, το έγκλημα και την κατακερματισμένη παιδική ηλικία.
Οι χαρακτήρες καλά σκιαγραφημένοι, με αντιδράσεις τεκμηριωμένες από το φορτίο του καθενός.

Οι "δαίμονες" της κακοποίησης κι η έλλειψη αγάπης είναι τελικά που στοιχειώνουν, φιλοτεχνώντας σκηνικά από τον εβδομο κύκλο της κόλασης κι αυτό αποδεικνύει πίσω από όλα ο συγγραφέας...

Η Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκη  συνηγορεί σε αυτό που ελεγε ο Ντοστογιέφσκι όταν όριζε ως "κόλαση τη μη βίωση της αγάπης"!

       Διαχρονικά, κυρίαρχος προβληματισμός στα βιβλία του Πετρουλάκη είναι το παιδικό τραύμα, μες σε άστοργες οικογένειες:

Αυτό κυριάρχησε και στο "Παράθυρο της Νεφέλης" του ίδιου και αναδεικνύεται ιδανικά και στην "Αμαλία" του- ενόσω εξακτινώνεται σε προβληματισμούς σχετικά με την αντιδραστικότητα της εφηβείας, την επίδραση ενός χωρισμού στα παιδιά και τους κινδύνους του διαδικτύου.

Ο συγγραφέας κατορθώνει να ιχνηλατήσει με οξυδέρκεια την επίδραση της ψηφιακής επικοινωνίας, των ρευμάτων Μουσικής πόσο έκθετη είναι μια εφηβική ψυχή όταν λαβωθεί από την απουσία κι αναζητήσει να τη γεμίσει με υποκατάστατα.
 Προσωπικά τόσο αποτροπιασμό και ιερή φρικίαση σαν αυτή που δοκίμασα με την "Αμαλία" έχω αισθανθεί μονάχα σε έργα της Mo Hayder η οποία με έμπνευση της έναν αμείλικτο ρεαλισμό με τα έργα της δίνει υπόσταση στους χειρότερους εφιάλτες μας.
Το ίδιο κατορθώνει κι ο κύριος Πετρουλάκης με το θρίλερ του αυτό, χωρίς να μένει στην ευκαιριακή φρίκη, αφού προσφέρει εν τέλει ανεκτίμητα κοινωνικά μηνύματα, για όποιον αναγνώστη αναζητήσει κάτι παραπάνω από αδρεναλίνη και στιγμές έντασης.
Θεωρω πως σε μια κοινωνία τοσο βαθιά κι ανεπούλωτα τραυματισμένη από το όνειδος των Σατανιστών της Παλλήνης, με τα δυο αδικοχαμένα "κρίνα" θυσία στο Έρεβος- η "Αμαλία" του Σπύρου Πετρουλάκη μας αφορά όλους:
          Αφενός αποτελεί ένα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα που συναρπάζει κάθε απαιτητικό αναγνώστη και λάτρη του είδους.
Αφετέρου καταφέρνει κατι πολύ σπουδαίο: Αφου περιπλανηθεί -με ζωηρή εικονοπλασία και παραστατικότητα στην επίπλαστη σαγήνη του Κινδύνου, του Σκότους, και του Απόλυτου Κακού κατορθώνει να τα απομυθοποίησει όλα διαμέσου των- ψυχικά διαταραγμένων -ηρώων του:Ο Περουλάκης μέσα από τη γοητευτική ιστορία του ξεγυμνώνει την αλήθεια πίσω από κάτι που προβάλλει ως δήθεν "συναρπαστική απόδραση" και δεν είναι παρά μια έκφανση της ανθρώπινης διαστροφής, αποβαίνοντας σε μια ολέθρια φενάκη σαν αυτή του βιβλικού όφεως, που θα "κάνει κομμάτια" όποιον ενδώσει σε αυτήν.
Είναι τρομερό,λοιπόν, να βλέπεις ανθρώπους που έχουν πουλήσει την ψυχή τους σε συναλλαγή φαουστική για εφήμερο κέρδος ,να καταλήγουν κελύφη κούφια, ματαιωμενη υπόσχεση "θέωσης"- πεσκέσι στον Χάρο.
        Είναι όμως η κατάληξη που έχει πάντα αυτός ο σκοτεινός δρόμος για όποιον καταφεύγει στο μίσος και υποδουλώνεται στη σκοτεινή πτυχή της ύπαρξης μας, για να υφαρπάξει τον έρωτα που τον αρνήθηκε, να εκδικηθεί, να αποκτήσει χρήμα ή να ανελιχθεί πρόσκαιρα, ώσπου να κατακρυμνιστεί έπειτα οριστικά.Γιατί σε κάθε περίπτωση αυτό θα συμβεί όπως έξοχα αποδεικνύει η έκβαση της πλοκής.
Στο κάτω κάτω δεν μπορεί να επικαλείσαι το Κακό για να γευθείς ή δήθεν να "δώσεις" καλό...
Η συντριβή είναι πάντα η πληρωμή για όσους υπηρετούν το έρεβος και ετεροκαθορίζονται από το σκοτάδι- αντίθετα από τη θεία, την πρώτιστη εντολή: "Γενηθείτο Φως"!
Είναι αυτο το κοινωνικό μήνυμα-αποτρεπτικό ρος τέτοιες επικίνδυνες ατραπούς που απογειώνει το βιβλίο και παρά τις όποιες μικρές τεχνικές αστοχίες σε επίπεδο λεπτομέρειας το καθιστά πλήρες και άκρως ικανοποιητικό στα αναγνωστικά μου μάτια.
Τέτοιου είδους βιβλία με τόσο ευαίσθητα θέματα δεν ρεπει απλώς αν εκβιάζουν την αδρεναλίνη μας κ τον αποτροπιασμό μας , αλλά πρέπει οπωσδήποτε να αφήνουν ένα δίδαγμα ώστε να μην παρανοείται η πρόθεσή τους και να προστατεύουν το κοινό από οποιαδήποτε αρνητική επιρροή.
         Θεωρώ την Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκηmust για όσους αγαπούν τα θρίλερ, και για όσους αναζητούν κάτι διαφορετικό να τους συγκλονίσει!
Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από θρίλερς ξένων συγγραφέων! Καθε άλλο!
Καλο, όμως, θα ήταν η "Αμαλία" να διαβαστεί κι από οσους είναι  γονείς- αφού η επίγνωση του κινδύνου μπορεί να αφυπνίσει κ να βοηθήσει στην πρόληψη δυσάρεστων καταστάσεων.
Θέλω να εξάρω τον Σπύρο Πετρουλάκη για την τόλμη του να αναμετρηθεί με ένα τετοιο κρίσιμο και δαιδαλώδες θέμα και να τον συγχαρώ γιατί το έφερε με επιτυχία και υπευθυνότητα εις πέρας.
Είναι σίγουρο ότι ο ίδιος ανεβάζει τον πήχυ των προσδοκιών για εξίσου δυνατά και γόνιμα έργα στο μέλλον..