Σάββατο, 24 Ιουλίου 2021

ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ: ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ , Η ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ

 ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ: Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η...ΑΔΙΚΙΑ 


Δια πυρός και σιδήρου πέρασε ο Λευτέρης Πετρούνιας για να κερδίσει λιονταρίσια την πρόκριση του στους Ολυμπιακός Αγώνες του Τόκυο, ξεπερνώντας ένα σοβαρότατο χειρουργείο στον ώμο και πολύπλοκους μηχανισμούς πρόκρισης , με απανωτούς αγώνες.
Αντιστοίχως περιπετειώδη πορεία ακολούθησε κι η παρουσία του στον προκριματικό του Σύνθετου Ομαδικού την πρώτη μέρα των Ολυμπιακών Αγώνων της Ιαπωνίας 24/7/2021.
Ενώ λοιπόν το φίλαθλο κοινό της Ελλάδας είχε στηθεί από τις 10 η ώρα στους δέκτες αναμένοντας την προσπάθεια του Πετρούνια στους κρίκους , αυτή ποτέ δεν προβλήθηκε στην ελληνική τηλεόραση καθώς ο Ιάπωνας σκηνοθέτης επέλεξε διαφορετικά πλάνα από αλλά αγωνίσματα που εξελίσσονταν ταυτόχρονα με τη δική του προσπάθεια.
Η πρώτη αντίδραση ήταν εύλογη αγανάκτηση προς τον Ιάπωνα σκηνοθέτη, καθώς σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή όπου διεκυβεύοντο τα 8 εισιτήρια για τον τελικό των κρίκών , αυτός αγνόησε επιδεικτικά δύο κορυφαίες προσωπικότητες του αγωνίσματος,και της Παγκόσμιας Ενόργανης γενικότερα,  δείχνοντας ανούσια πλάνα:
Η ιαπωνική αναμετάδοση προσπέρασε ανερυθρίαστα τον μεγάλο σπεσιαλίστα των κρίκων με την αντρίκια  ελληνική καρδιά και ΧΡΥΣΌ ΟΛΥΜΠΙΟΝΊΚΗ ΤΟΥ ΡΙΟ Λευτέρη Πετρούνια,  αλλά και τον Βραζιλιάνο πολυνίκη Αρτουρ Ζανέττι( χρυσός το 12,αργυρός το 2016) που ποτέ δεν τους είδαμε, αλλά πληροφορήθηκαμε- για τον μεν Λευτέρη ότι προκρίθηκε ως πρώτος με ένα πρόγραμμα που άγγιξε την τελειότητα &15.330 βαθμούς, για τον δε Ζανέττι ότι θα είναι ένας εκ των δελφίνων του χρυσού τίτλου.(προκρίθηκε με 14.900)
          Η ΕΡΤ μετά από διαμαρτυρίες του κοινού έσπευσε να αποποιηθεί κάθε ευθύνη επισημαινοντας πως η ευθύνη για την επιλογή των πλάνων ανήκει αποκλειστικά στους διοργανωτές...

Σφοδρότατες-έως αφοριστικές- στάθηκαν όμως  οι αντιδράσεις του κοινού  με βασική  ένσταση "γιατί η ΕΡΤ αρκέστηκε στα δικαιώματα της Γενικής Αναμετάδοσης και δεν επέλεξε άλλο πακέτο δικαιωμάτων που θα εξασφάλιζαν  συγκεκριμένα feeds   εστιασμένα στους Κρίκους που ήταν ειδικού ενδιαφέροντος για τους Έλληνες."
Ήταν ευθύνη της ΕΡΤ να το εξασφαλίσει αυτό όπως άλλες χώρες εξασφαλίζουν πλάνα των δικών τους αθλητών για τις δικές τους κρατικές μεταδόσεις των Αγώνων
Το γεγονός προβληματίζει ακόμη περισσότερο  συνυπολογίζοντας οτι υπήρξε μεγαλύτερη μέριμνα για αλλά θέματα γύρω από την ελληνική αποστολή στο Τόκυο, όπως λόγου χάρη το... κονδύλι των 20.000 ευρώ που διατέθηκαν για τους ίδιους αγώνες , προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι... ανάγκες φωτογραφικής κάλυψης των δραστηριοτήτων του Υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Αυγενάκη, κατά την παραμονή του στο Τόκυο.
Με όλα αυτά, λίγοι τυχεροί κατάφεραν να  δουν απευθείας τον αγώνα του Πετρούνια από συνδρομητικές πλατφόρμες καθώς το EUROSPORT επέλεξε να μεταδώσει τον άρχοντα των κρικων., εν αντιθέσει με την Επίσημη Μετάδοση της ΕΡΤ.
Περισσότεροι, όμως, Έλληνες είχαν τη  ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη  προσπάθεια του Λευτέρη στο Facebook από μια ερασιτεχνική κ μη ευκρινή λήψη που κάποιος παρών στο γυμναστήριο μοιράστηκε στα social  media.
Μετά τις  πίεσεις,  η ΕΡΤ ανήρτησε τελικά το κανονικό βίντεο της προσπάθειας του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ, ενώ το προέβαλε κ μερικές ώρες μετά και τηλεοπτικά.


Εντούτοις τα ερωτήματα παραμένουν.
Παρά τη χαρά του για την πρόκριση του και τους υψηλούς του στόχους ο ίδιος ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ  ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ δεν δίστασε να τοποθετηθεί και γι αυτό το ζήτημα.
Άλλωστε διακρίνεται για την παρρησία του, αφού προ μηνών είχε εκφράσει ευθέως το παράπονο του διότι κατά τα λεγόμενα του παρέμεινε "7 ΜΗΝΕΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΣ" από τηνΟμοσπονδία του" , αποδεικνύοντας πως δε μάσα τα λόγια του εστιάζει στον αγνό του ωραίο αγώνα  και δεν αναλίσκεται σε κολακείες, παρά το τίμημα... 
Έτσι σήμερα μετά τον εξαιρετική του εμφάνιση και την υψηλότατες  Βαθμολογία του, ο Λευτέρης Πετρούνιας , ξετύλιξε όλα του τα αντιφατικά συναισθήματα.Χαρά, περηφάνια, αγάπη αλλά και αιχμές...
Συγκεκριμένα , ο 31χρονος Πρωταθλητής μας έστειλε τα φιλιά του στις "γυναίκες της ζωής του" , τις νεοαποκτηθείσες κόρες του,  Σοφία και Λένια,  καθώς και στη σύντροφό της ζωής του την 37χρόνη πάλαιμαχη αθλήτρια της ενόργανης Βασιλική Μιλούση, που διακρίθηκε στη δοκό ισορροπίας.
Έδωσε κατόπιν υπόσχεση για υψηλότερες επιδόσεις , επισημαίνοντας με αυτοπεποίθηση πως 
"το σημερινό μου πρόγραμμα ήταν πολύ καλό αλλά σίγουρα μπορεί να πάει ακόμα παραπάνω ο βαθμός κι η διαφορά μου με τους άλλους αθλητές θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη .Σκοπεύω να παρουσιάσω ένα καλύτερο πρόγραμμα στους τελικούς κι οι κριτές ας επιλέξουν ποιος αθλητής αξίζει περισσότερο.Περιμένετε και θα δείτε..."
       Τέλος έθιξε το επίμαχο ζήτημα της μη μετάδοσης του αγώνα του από την Ελληνική Κρατική Τηλεόραση.
"Είμαι απογοητευμένος που δεν έδειξε η ΕΡΤ την προσπάθεια μου. Εγώ δεν είμαι ποδοσφαιριστής η μπάσκετμπολίστας με αγώνες κάθε Σαββατοκύριακο.Νιώθω απογοητευμένος και με θλίβει που κάποιοι Έλληνες -λίγοι η πολλοί, δεν ξέρω- ξύπνησαν νωρίς και περίμεναν να δουν Πετρούνια  και Πετρούνια  δεν είδαν...
Θεωρώ ότι είναι ατόπημα και άδικο."
Απογοητευμένη για τον ίδιο λόγο δήλωσε κι η σύντροφος του Πετρούνια, ενώ τη δυσφορία της για την παράλειψη της ΕΡΤ εξέφρασε και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.

Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΩΝ ΚΡΙΚΩΝ διεκδικώντας το δεύτερο χρυσό της καριέρας του
2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 11ηΩΡΑ και ο αγώνας του θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ2...
Αν μη τι άλλο είμαστε βέβαιοι πως αυτήν τη φορά θα μεταδοθούν, αναπόφευκτα,  τα πλάνα του, αφού πρόκειται για Τελικό...
Οι πιθανότητες του Πετρούνια για τον μεγαλύτερο θρίαμβο στην Ιστορία της Ελληνικής Γυμναστικής (2 χρυσά) είναι συντριπτικά υπέρ του , καθώς σε κάθε αγώνα του ξεχωρίζει με απόσταση από τον δεύτερο, ενώ στις 25 Ιουνίου , στην Ντόχα του Κατάρ προκρίθηκε με αστρονομική διαφορά βαθμών από τον εκεί δεύτερο.
Στο Τόκυο σήμερα βαθμολογικά τον πλησίασε μονάχα ο Κινέζος Λιου Γιανγκ υπολειπόμενος κατά 33 εκατοστά με 15.300 βαθμούς έναντι 15.333 του Λευτέρη.
Εδώ ο πίνακας πρόκρισης των πρώτων 8 φιναλίστ στους Κρίκους, που δίνει σαφή τη διαφορά τους.

Βέβαια είθισται στους Τελικούς οι αθλητές να παρουσιάζουν εκπλήξεις στα προγράμματα τους ανατρέποντας την εικόνα της αρχικής πρόκρισης (λχ ο Μελισσάνίδης στην Ατλάντα είχε προκριθεί στο Έδαφος ως 4ος κ στον τελικό σάρωσε)...
Σημειώνεται πως ο Αμπλιαζιν δεν έχει Βαθμολογία γιατί είχε ήδη προκριθεί από το Ευρωπαϊκό στον ολυμπιακό Τελικό των Κρίκων.
Αξίζει να σημειωθεί πως, εξαιτίας ποινής στους Ρώσους από την Ολυμπιακή Επιτροπή λόγω υπόθεσης ντόπινγκ, ο Ρώσος Αμπλιαζίν δεν έχει δικαίωμα να αγωνιστεί με τη σημαία του αλλά κάτω από τον τίτλο "ROC"και σε περίπτωση που πάρει χρυσό δε θα γίνει ανάκρουση του ρωσικού εθνικού ύμνου,  πράγμα που ακούγεται σκληρό κι ανοίγει άλλες συζητήσεις περί δικαίου κ πολιτικής στους Αγώνες...
Εμείς ελπίζουμε να μην τεθεί τέτοιο ζήτημα και να τραγουδήσουμε με τον δικό μας Λευτέρη τον "Ύμνο εις την Ελευθερίαν" :
      Εξάλλου, η υπέροχη του Λευτέρη είναι εμφανής και αυτό που έχει να φοβηθεί είναι μονάχα ο εαυτός του.
Όλα δείχνουν ότι ο πρωταθλητής μας μετά τα 2 μετάλλια ζωής ( 2 κόρες) θα αποκτήσει 2 χρυσά μετάλλια και στην καριέρα του.
Σύσσωμη η Ελλάδα είναι μαζί του και γι αυτήν θα είναι πάντα ένας άρχοντας όχι μόνο "των κρίκων", αλλά και της ζωής της ίδιας, παράδειγμα προς μίμηση και λαμπερή  έμπνευση σε καιρούς ανέμπνευστους και σκοτεινούς.


Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2021

MO HAYDER, Τόκυο

                                                              Τόκυο, Mo Hayder
                                                                  Είδος: Ιστορικό Θρίλερ
                                                                    Βαθμολογία : 10/10                                                                      

Εκδόσεις ΚΟΑΝ
Χρονολογία Έκδοσης 2004
Σελίδες 432(+ επίμετρο με πληροφορίες και χάρτες)
Μετάφραση Κλεοπάτρα Βασιλάκου


Τη φετινή χρονιά, έχει την τιμητική της -λογω των επερχόμενων Ολυμπιακών Αγωνων του 2021- η πόλη του το Τόκυο- η μυστηριακή πρωτεύούσα της αντιφατικής Ιαπωνίας.
Γι' αυτήν την πόλη η Mo Hayder συνέθεσε πριν κάποια χρόνια μια παράξενη, γκροτεσκα ωδή θανάτου και ελπίδας, μέσα από ένα ξεχωριστό θρίλερ που μας πρόσφεραν σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση (με ελάχιστα ατοπηματάκια) οι εκδόσεις Κόαν...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Γκρέυ είναι μια 23χρονη φοιτήτρια από την Αγγλία, που την κατατρύχει ένα οδυνηρό παρελθόν, καθώς και η λαχτάρα της να βρει το μοναδικό ντοκουμέντο απο τα τρομακτικά «εγκλήματα πολέμους που ο Ιαπωνικός Στρατος διέπραξε το 1937 στην κινεζική πόλη Νανκιν.
Ο μοναδικός επιζών που κρατά στα χέρια του τό πολυπόθητο τεκμήριο, μια ταινία από τις μέρες του πολέμου, ο Κινέζος καθηγητής Γλωσσολογίας Shi Chongming μάλλον απρόθυμος να το δημοσιοποιήσει, όμως.
Η Γκρέυ καλείται να επιβιώσει στην ιαπωνικη μεγαλούπολη.Τυχαία γνωρίζεται με τον νεαρό Άγγλο Τζέισον και - με 5η μεσολάβηση εκείνου- πιάνει δουλεια ως συνοδός πολυτελείας σε ένα υπερπολυτελές κλαμπ οπου συχνάζαν εύποροι Ιάπωνες, αλλά και μέλη του υποκόσμου.(yazuka)
..Ανάμεσά τους, πάνω στην αναπηρική του πολυθρόνα, δεσπόζει ο "αιωνόβιος" Γιουνζο Φουγιούκι και η σωματώδης Νοσοκόμα του, η οποία σκορπά τον τρόμο, ενόσω προστατεύει το μυστικό «ελιξήριο που εξασφαλίζει στον υπέργηρο Φουγιούκι τη ζωή.
Ο Κινέζος καθηγητής ζητά υπέρογκο αντάλλαγμα από την Γκρέι θέτοντάς τη σε θανάσιμο κίνδυνο, για να πάρει τις δικές του απαντήσεις...
        Οσο ο καιρός περνά, η νεαρή φοιτήτρια Γκρέυ, έρχεται όλο και πιο κοντά σε εφιαλτικά μυστικά γύρω από το επονομαζόμενο «Τέρας της Σα'ι'τάμα», αλλά και τα εγκλήματα που συντελεστηκαν στη μαρτυρική Νανκιν...
Κάπου εκεί η Αλήθεια συναντάται με τη Νέμεσι σε μια αδιανόητη αποκάλυψη...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Μο Χάντερ (« Η Σιωπή Των Δέντρων", "Φονικό Κελάιδισμα") δεν είναι μια τυχαία περίπτωση.
Ορμώμενη από τη δυτική της καταγωγή, εγκατέλειψε το σχολειο και τα βήματά της την οδήγησαν στο χαοτικό Τόκυο, όπου εργάστηκε κι ως συνοδός σε κλαμπ για να επιβιώσει Με τα xpονια n MO πραγματοποίησε διάφορες σπουδές κι εξελίχθηκε στη συγγραφέα τρόμου που όλοι γνωρίζουμε.
Όλη αυτήν την περιπετειώδη νεανική της διαδρομή, η Μο την πασπάλισε με σκοτεινή φαντασία, και, επικαλύπτοντας την με το πέπλο του αυθεντικού τρόμου, τη συμπύκνωσε σε ένα σκοτεινό μυθιστορημα που κόβει την ανάσα ως την τελευταία σελιδα.
Με πρωταγωνίστρια το... μυθοπλαστικό της alter ego,( τη φοιτήτρια Γκρέι με το τραυματικό παρελθόν)η Μo Hayder αρπάζει κατευθειαν τον αναγνώστη σε μια περιήγηση στους δρομους, αλλά και την ψυχή του θορυβώδους κι αυστηρού Τόκυο, προκειμένου να φωτίσει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο  ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια που προεικονίζουν τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού:
     Πρόκειται για τη Σφαγή στην κινεζική πόλη Νανκίν τον Δεκέμβρη  1937, όπου ο Ιαπωνικός Στρατός μέσα σε 6 εβδομάδες,  έκαψε, βίασε, κατακρεούργησε και εξόντωσε 300.000 στην πολυπληθέστερη ίσως σφαγή αμάχων της σύγχρονης Ιστορίας.
Η αφήγηση εκτυλίσσεται σε δυο άξονες: 
Από τη μια, είναι, η περιπλάνηση της φοιτήτριας Γκρέι σ' ένα παρον μυστηριακό κι ερεβώδες, που κρατά καλά θαμμένα τα μυστικά του.
Από την άλλη, είναι ο καθηγητής Τσογκμινγκ, που καταβυθίζεται σε ανομολόγητες μνήμες μέσα από τις σελίδες του Ημερολογίου του όπου διασώζει όσα κάποτε αγάπησε κι έχασε, καθώς και την ειδυλλιακή εικόνα μιας ευσεβούς πολιτείας που σαρώθηκε από τη θηριωδία και τον παραλογισμό.
Αυτή η παραλληλία των 2 γενεών  προωθεί την πλοκή, προσφέροντας της εναν σύγχρονο παλμό όσο τη στολίζει με την αχλύ μιας νοσταλγίας, μέσα από τα ηχοχρώματα της μακραίωνης παράδοσης και τον θρήνο της απώλειας...
              Η μοιραία ανάδυση των μυστικών στο φως, "σκηνοθετείται μοναδικά και δίνει υπόσταση στον εφιάλτη που, καθόλη 'τη διαρκεια του βιβλίου, πλανάται ακαθόριστα και ενορχηστρώνει αθέατα τον ρυθμό της ιστορίας...
Το "Τόκυο" της Μο Χάυντερ είναι ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα που βρίθει εικόνων, περιγραφών και συναισθημάτων, - δοσμένα όλα σε μια γλώσσα που δεν κουράζει, παρ'όλες τις διεισδυτικές περιγραφές, σε μια
 πιστή αναπαράσταση του χώρου που καθιστά τον αναγνώστη συμμέτοχο σε όλη τη σκοτεινή πορεία προς την τρομακτική αποκάλυψη του Μυστικού...
Ένα κράμα Ιστορίας και Τρόμου με ηθογραφικές πινελιές από τη μυστηριακή Άπω Ανατολή καθώς και ψυχογραφικές προσεγγίσεις - ειδικά γύρω από τους δύο ξεχωριστούς πρωταγωνιστές του είναι το εξαίσιο " Τόκυο" της Μο Χάυντερ.
Η συνάντηση του Τσογκμινγκ και της φοιτήτριας Γκρέυ γίνεται το σταυροδρόμι όπου συναντώνται το Χθες και το Σήμερα, ο Θάνατος κι η Ζωή, η Αμαρτία και η Άφεση...
         Αν είχα να προσάψω μια μικρή αδυναμία είναι πως κατά τη λύση λίγο παραμερίζονται τα περιφερειακά πρόσωπα που η ίδια η συγγραφέας "έχτιζε" ταυτόχρονα με το μυστήριο και τους κεντρικούς ήρωες της...
          Ωστόσο, το δράμα ακολουθεί μια συγγραφικά "αρμονική" πορεία , ώσπου να φτάσει στην "απαραίτητη" κορύφωση του , εξαπολύοντας -σαν Κουτί της Πανδώρας- όλους του τους δαίμονες που κυκλώνουν πνιγηροί και τρομακτικοί τον αναγνώστη, συμπληρώνοντας το παζλ των γρίφων και των αποριών του, με τρόπο ικανοποιητικό.
Κάτι άλλο που παρατήρησα είναι πως η Μο αποφεύγει splatter λεπτομέρειες στις πιο άγριες σκηνές και αρκείται στα απολύτως απαραίτητα ενίοτε με "υπαινιγμούς", διότι η φρίκη απορρέει από την ανθρώπινη βαρβαρότητα κι όχι από μια ευκαιριακή απέχθεια του αναγνώστη.
       Στο "Τόκυο"  όλα είναι σερβίρισμένα σε σωστές ποσότητες και το αποτέλεσμα είναι μια μικρή αναγνωστική βόμβα που κυοφορεί μια αποτρόπαια έκπληξη που σοκάρει μέσα από  τη ζοφερή ποίηση του τρόμου, όπως αυτούσιος διασώζεται στα ένστικτα  και στους απώτατους φόβους του Ανθρώπου.
          Σας περιμένει μια από τις πιο φρικιαστικές αποκαλύψεις που έχετε βρει σε βιβλίο- ζυμωμένη δυστυχώς- με  πηλό και πνοή ανθρώπινη....
Γενικά το "Τόκυο" της Μο αποδεικνύει πως η ανθρώπινη κτηνωδία αγγίζει τέτοια σκότη ώστε ο αυθεντικός τρόμος δε χρειάζεται καθόλου "δεκανίκια" μεταφυσικής, ή "τερατογλαγνείας" για να τυλίξει τον αναγνώστη:
Αρκεί απλά να γράψεις απενοχοποιημένα την αλήθεια, ειδικότερα εκείνη που κρύβεται στα υστερόγραφα της Ιστορίας...
Με τη δε  ευρωπα'ι'κη  ιστορική μνήμη να έχει κατακλυστεί από το πέρασμα των αιμοσταγών ναζί , είναι χρήσιμο να μη λησμονούμε πως αντίστοιχη γενοκτονική φρίκη έζησαν οι λαοί της Νοτιοανατολίκης Ασίας (ιδίως Κινεζοι) κάτω από το ανελέητο εθνικιστικό ντελίριο του Ιαπωνικόύ Στρατού που εν μέρει ξεπλύθηκε από το αίμα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι...
    Το "Τόκυο" είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει από τη Mo Hayder- κι εν γένει από τα πιο ξεχωριστά μυθιστορήματα που έπεσαν ποτέ στα χέρια μου!!Αποτρόπαια αλησμόνητο!
            Κι από απόψεως τέχνης του λόγου αλλά και από ιστορικής μνήμης, το "Τόκιο " παραμένει μοναδικό κι απο τα βιβλία που οπωσδήποτε αξίζει κάποιος να έχει διαβάσει στη ζωή του.
Το θεωρώ ένα κατάφωρα" αδικημένο" βιβλίο που δεν αναδείχθηκε στην ελληνική αγορά όσο θα του άξιζε, και σας προτρέπω τώρα που το Τόκυο θα έρθει στο προσκήνιο της επικαιρότητα λόγω των Αγώνων, να ανακαλύψετε
κι αυτήν την πλευρά του- τη σκοτεινή αλλά μυστηριακά γοητευτική - μέσα από τη μοναδική πένα της Hayder...
      Η επιμέλεια των εκδόσεων ΚΟΑΝ έδωσε ένα προσεγμένο αποτέλεσμα, με άφθονες υποσημείωσεις- ως και και χάρτες από το Τόκυο και την Νανκίν.

Υ.Γ.Αυτόν τον καιρό το βιβλίο παρουσιάζεται ως " εξαντλημένο" όμως μη χάσετε την ευκαιρία να το αναζητήσετε σε ομάδες μεταχειρισμένων, η παλαιοβιβλιοπωλεία.
Θα ήταν ευχής έργον αν οι εκδόσεις Διόπτρα που έχουν τα δικαιώματα των βιβλίων της Μο Χάυντερ, αναλάμβαναν να επανεκδώσουν και το Τόκυο!!!!



Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2021

Γιώργος Πολυράκης , Προσμένοντας την ανατολή

                                                   Προσμένοντας την ανατολή, Γιώργος Πολυράκης

                                                                                               Είδος: Ιστορικό

                                                                                               Βαθμολογία 7.5/10


Ο πολυγραφότατος και τόσο αγαπημένος Γιώργος Πολυράκης επανέρχεται φέτος στα αγαπημένα του λημέρια, την Ιστορία και τη μαρτυρική Κρήτη από όπιυ έλκει την καταγωγή του και μας συστήνει 2 νέους πρωταγωνιστές που αγωνίζονται " Προσμένοντας την Ανατολή".


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Κατεχόμενη Κρήτη.Η Ναταλία Παπαδερού από τα Ανώγεια καταφέρνει να βρει θέση γραμματέως πλάι στον Γερμανό Στρατηγό Μπρόιερ χάρη στις γνώσεις της στα γερμανικά.Ο Γερμανός διοικητής την περιβάλλει με ξεχωριστή εκτίμηση συμπάθεια και προστατευτικότητα εντυπωσιασμένος από την αφοσίωσή της.
Δεν υποψιάζεται όμως ότι η Ναταλία στην πραγματικότητα παίζει διπλό ρόλο καθώς είναι οργανωμένη στην Αντίσταση και υποκλέπτει από το ευνοικό αυτό πόστο πληροφορίες.
Μαζί της στον αγώνα αυτόν και αρραβωνιαστικός της , ο Κωνσταντίνος Παρασχάκης.
Κι ενώ ο κρητικός λαός διατηρεί αδούλωτο το φρόνημο και άσβεστο τον πόθο της Λευτεριάς, οι Γερμανοί δολοφονούν αθώους κι εκριζώνουν χωριά ολόκληρα. 
Η διπλή ζωή της Ναταλίας θα αποκαλυφθεί κι αυτή θα καταφύγει στα βουνά μαζί με τον αρραβωνιαστικό της ενόσω ο στρατηγός Μπρόιερ μετατρέπεται από φίλος σε απηνή διώκτη της.
Όταν η αντιστασιακή ομάδα της Ναταλίας και του Κωνσταντίνου υπό τους Βρετανούς Λη Φέρμορ και Στάνλει Μος  αποφασίζει την απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράιπε, το σκηνικό γίνεται ρευστό και οι εξελίξεις ραγδαίες...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το "Προσμένοντας την ανατολή" είναι το εικοστό βιβλίο του Γιώργου Πολυράκη και περιλαμβάνει δυο από τις μεγάλες του αγάπες που σηματοδοτούν γνώριμα μοτίβα της γραφής του: Την Ιστορία του τόπου μας και την Κρήτη, τον τόπο καταγωγής του.
Σαν έμπνευση διασταυρώνεται σε κάποια σημεία θεματολογικά με το παλαιότερο κι εμβληματικό έργο του συγγραφέα Πολυράκη " Οι Αετοί Πεθαίνουν Ελεύθεροι".
Το "Προσμένοντας την ανατολή" όμως, είναι μικρότερο σε έκταση και παραμένει γεωγραφικά εστιασμένο στις τραγικές όσο και ηρωικές στιγμές που ακολούθησαν τη Μάχη της Κρήτης (το στερνό προπύργιο της ελευθερίας μες στο σκοτάδι της Κατοχής)
Μέσα από ενδεικτικά στιγμιότυπα και γλαφυρές περιγραφές παρακολουθούμε την επική αντίσταση του ηρωικού κρητικού λαού στις πόλεις ,στα χωριά, στα βουνά και με αποτροπιασμό μαθαίνουμε τα εξωφρενικά αντίποινα των γερμανικών δυνάμεων, τα οποια εξευτέλισαν τη στρατιωτική στολή και κουρέλιασαν κάθε κώδικα ηθικής...
Μικρά ολοκαυτώματα στέλνουν στον θάνατο αμάχους-γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους αναδεικνύοντας το βαρύτατο τίμημα της αξιοπρέπειας ενός λαού που ποτέ δε συνθηκολόγησε με τον φασισμό παρόλους τους προδότες του...
Ένα ρεπερτόριο γενναιότητας  και βαρβαρότητας ξετυλίγεται, με τους πρωταγωνιστές μας ενταγμένους αρκετά καλά στο κάδρο...

Είναι εμφανές ότι οι ήρωες του βιβλίου  δρουν στη σκιά ενός σημαντικού γεγονότος, πρωτοφανούς για ολόκληρο τον Πόλεμο: Πρόκειται για την απαγωγή του στρατηγού Kreipe που ενορχήστρωσε το Συμμαχικό Στρατηγείο κάτω από την ηγεσία του Patrick Leigh Fermor και του Stanley Moss, και την πραγματοποίησε με την ανεκτίμητη αρωγή κρητικών αντιστασιακών ομάδων καθώς και αρκετών ντόπιων.
Ο συγγραφέας αποδίδει κατατοπιστικά όλες τις φάσεις του φιλόδοξου σχεδίου μέχρι την ευόδωσή του, όντας έντονα περιγραφικός. Μέσα στις σελίδες του δίνει πνοή στα υπαρκτά πρόσωπα αυτής της εκπληκτικής καταδρομικής επιχείρησης φωτίζοντας διασκεδαστικά ακόμη στιγμιότυπα
           Οι βασικοί πρωταγωνιστές του βιβλίου-Ναταλία και Κωνσταντίνος- κινήθηκαν στις παρυφές αυτών των εξελίξεων και δεν ήρθαν σε  επαφή με το κεντρικό γεγονός. Το δικό τους δράμα εκτυλίσσεται παράλληλα. Είναι μια επιλογή του Γιώργου Πολυράκη καποιες φορές να παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα παράλληλα με τρόπο πληροφοριακό κι όχι με πλήρη συμπερίληψη των ηρώων του μεσα σε αυτά.
Κατορθώνει όμως κάποιες στιγμές, μια υποδειγματική συνύπαρξη των προσώπων της μυθοπλασίας με κάποια υπαρκτά πρόσωπα:
Το δυνατότερο, λοιπόν, σημείο της ιστορίας μας, αυτό που αιφνιδιάζει, είναι η παράξενη σχέση σεβασμού ανάμεσα στον παρασημοφορημένο Γερμανό διοικητή Μπρούνο Μπρόιερ (πρόσωπο υπαρκτό κι ένοχο για εγκληματα πολέμου που εκτελέστηκε το 1947) και τη Ναταλία Παπαδερού.
          Μια σχέση αντιφατική, χωρίς κοινοτυπίες, με έναν ιδιότυπο κώδικα τιμής που η πορεία της εντείνει τη δραματικότητα των στιγμών και τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της καταδίωξης του ζεύγους των δυο Κρητικών από τον Γερμανό διοικητή.
Ο Γιώργος Πολυράκης δε διστάζει να δώσει οδυνηρές εικόνες από τα μαρτύρια των αγωνιστών απέναντι στη ναζιστική θηριωδία...
Το φινάλε αφήνει μια επίγευση ελπίδας μέσα στον χαλασμό , ενώ εκτεταμένο είναι και το επίμετρο όπου πληροφορούμαστε για την κατάληξη των υπαρκτών προσώπων μετά τον πολεμο.
         Το "Προσμένοντας την ανατολή" αποτελεί ένα περιεκτικό μυθιστόρημα ιδανικό για τους λάτρεις της Ιστορίας, και, μάλιστα, του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Εντούτοις, παρά το συναισθηματικό υπόβαθρο, δεν είναι το μυθιστόρημα που "θα συμπαρασύρει" τον ρομαντικό αναγνώστη με τη δύναμη της ερωτικής του ιστορίας.
Είναι σίγουρο ότι τα ιστορικά γεγονότα και ο Πόλεμος κυριαρχούν ξεκάθαρα έναντι της καθαρής μυθοπλασίας και σε αυτά έγκειται η δυναμική του.
Παρόλαυτα , η Ναταλία και ο Κωνσταντίνος γίνονται ιδανικοί εκπρόσωποι της κρητικής λεβεντιάς που ορθώνεται κόντρα στα πολυβόλα, τον σωματικό πόνο και τον θάνατο για χάρη των ανώτερων ιδανικών.
Το" Προσμένοντας την ανατολή" αποτελεί εν τέλει, μια κατάδυση στην ψυχή της Κρήτης, ενός τόπου αταλάντευτα ταμένου στη  Ιδέα της ελευθερίας.
Η Κρήτη μέσα από την οπτική του Γιώργου Πολυράκη γίνεται "βίωμα" στον αναγνώστη μέσα από την άριστη απόδοση στοιχείων της διαλέκτου και της γοητευτικής τραχύτητας του τοπίου και των ανθρώπων. 
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από κάθε Έλληνα.  

                    

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2021

Λένα Μαντά, Το Πράσινο Φόρεμα

                                                                      Το Πράσινο Φόρεμα, Λένα Μαντά

                                           Αισθηματικό

                                            10/10


Η Λένα Μαντά στάθηκε πιστή στο πολυαναμενόμενο συγγραφικό της ραντεβού με τους αναγνώστες της και φέτος το Μαϊο προσφερει μια περιπετειώδη ιστορία αγάπης που δε θα απογοητεύσει το κοινο της.

Μετά της κοινωνική ιστορία των 3 φίλων (3 Άσσοι) ,η Λένα Μαντά επανήλθε σε πιο ...γυναικεία λημέρια με ένα  μυθιστόρημα που ο τίτλος προδικάζει τον ρομαντικό του προσανατολισμό.
Ας ενδυθούμε το Πράσινο Φόρεμα για έναν χορό αγωνίας κι έρωτα...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
«Το πράσινο φόρεμα, μικρό μου, είναι το ρούχο της ευτυχισμένης μας ψυχής… είναι η τρέλα που έρχεται μόνο μία φορά στη ζωή μας… είναι το επίσημο ένδυμα του ασυγκράτητου, παθιασμένου, ανείπωτου έρωτα, που ωστόσο εντός σου αφουγκράζεσαι πως σηματοδοτεί κάτι πολύ παραπάνω: το ίδιο το πεπρωμένο!… Και το φοράς μόνο μία φορά!»
Η γιαγιά Μάγδα οργανώνει το τέλειο σκηνικό, προκειμένου να αποτρέψει τον γάμο της εγγονής της μ’ έναν άντρα που η ίδια δεν εγκρίνει. 
Ξεδιπλώνει όλη την ιστορία αγάπης που κρύβεται πίσω από το πράσινο φόρεμα, με μοναδικό σκοπό να διώξει τον Λίνο από τη ζωή της Κοραλίας. Η προσπάθειά της αυτή θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Παλιές ιστορίες, σκοτεινές και απειλητικές, αναδύονται καθώς το χθες σμίγει εκρηκτικά με το σήμερα. Ο μυστηριώδης Άρης Αλαβάνος και ο γοητευτικός πιλότος Κωνσταντίνος Θαλάσσης έρχονται στο προσκήνιο με
δραματικό τρόπο, με μόνο τους κοινό στόχο να σώσουν τη ζωή της Κοραλίας…
Για ποιον από τους τρεις θα φορέσει εκείνη το πράσινο φόρεμα;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το "Πράσινο Φόρεμα" αποτελεί ένα γοητευτικό, αμιγώς αισθηματικό μυθιστόρημα της Λένας Μαντά με ένα άρωμα παλιάς δαντέλας.
Ανήκει στην ίδια κατηγορία με το "Έρωτας Σα Βροχή" και, το "Γράμμα Από Χρυσό" ενώ παρουσιάζει μια "σεναριακή" συνάφεια με το "Ταξίδι στη Βενετία".
Θεωρώ όμως ότι κατάφερε να αγγίξει την ψυχή μου περισσότερο από όλα τα προηγούμενα της κατηγορίας αυτής και γενικά το κατατάσσω ανάμεσα στα δυνατότερά της Λένας Μαντά από το σύνολο του έργου της.
Η ιδέα δεν παρουσιάζει καποια θεαματική καινοτομία:
       Μια ηλικιωμένη αρχόντισσα με ψυχικό σθένος και τη σοφία των πικραμένων της χρόνων, προσφέρει ένα οικογενειακό κειμήλιο στην εγγονή της, αφηγούμενη την προσωπική της διαδρομή προκειμένου να τη νουθετήσει και να την αποτρέψει από έναν δρόμο συνθηκολογημένης ζωής...
Αυτό το μοτίβο της στοργικής γιαγιάς που μοιράζεται την πολυτάραχη ζωή της με μια απόγονο είναι οικείο, όχι μόνο στη Λένα Μαντά, αλλά γενικά στην πρόσφατη πεζογραφία μας , καθώς αντανακλά και τη δομή της ελληνικής οικογένειας με τους άρρηκτους δεσμούς αλλά και τις συνταρακτικές ιστορικές εξελίξεις, που γεύθηκαν οι γενιές των παππούδων μας, και τις αφηγήθηκαν σε παιδιά κι εγγόνια  δίνοντας σπουδαίο υλικό για κάθε μελλοντικό συγγραφέα.
Η ίδια η Λένα Μαντά επικαλέστηκε αυτό το μοτίβο και σε άλλα έργα της, με χαρακτηριστικότερη την ιστορία της αρχόντισσας Βενετίας που προσπάθησε κι εκείνη να εμπνεύσει τις τρείς της προστατευόμενες.
Η βασική διαφοροποίηση στο "Πράσινο Φόρεμα" είναι πως, παρ'όλη τη δυναμική του χθες, η ιστορία της σύγχρονης εποχής δεν είναι... προσχηματική αφορμή "προκειμένου- να ταξιδέψουμε- σε ενα- νοσταλγικό παρελθόν",
, αλλά αποτελεί αυτή το κεντρικό διακύβευμα του βιβλίου και είναι πραγματικά συναρπαστική διατηρώντας την αγωνία μέχρι το τέλος.
Οι περισσότεροι χαρακτήρες εδώ χτίζονται με μεγαλύτερη ωριμότητα και δεν παραμένουν "σχηματικοί". 
Αντιθέτως, ο αναγνώστης μπορεί να συμπάσχει με τις πληγές τους και να κατανοεί τα λάθη τους,  καθως καθένας τους κερδίζει τον χώρο του ενώ κάποιοι μας αιφνιδιαζουν κιόλας με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Σαχίν.
Κανείς δεν μπορεί αν μείνει ασυγκίνητος από τον σκοτεινό Άρη ή να μη χαμογελάσει με τη φωτεινή φυσιογνωμία του Κωνσταντίνου. 
           Η κεντρική ηρωίδα, η Κοραλία είναι αρκετά πειστική καθως διαφοροποιειται από παλαιότερες ..."σιδηρές κυρίες" αλλων βιβλίων της Λένας Μαντά, όπου ο εγωκεντρισμός η οξυδέρκεια αλλά και η έλλειψη ηθικών αναστολών ενίοτε τις καθιστούσαν ενδιαφέρουσες, αλλα ίσως όχι τόσο συμπαθείς (Κλαίλια, Θεανώ, Ντάτα, Λήδα, 3 από τις αδελφές στο Ποτάμι" ) :
Διατηρώντας κάποια στοιχεια υγιούς δυναμισμού και δημιουργικής χειραφέτησης, έρχονται στιγμές που η Κοραλία  προβάλλει απενεχοποιημένα ευάλωτη, δίχως όμως να εκπίπτει στη μιζέρια ή στην αφέλεια άλλων ηρωίδων της συγγραφέως.(Ηρώ ,Μυρσίνη, κλπ).
         Παραλληλα, η Κοραλία είναι πιο πολύπλευρη και καλέιται να αντιμετωπίσει πιο αγωνιώδεις καταστάσεις από τη Σμαράγδα στο "Γραμμα Απο Χρυσό" για παράδειγμα.
Αυτό την καθιστά αξιολάτρευτη και πρόσφορη για τη μέση αναγνώστρια να την "ακολουθήσει" στην αναζήτηση της ως το τέλος και γιατι οχι ;- να εισπραξει κι εκείνη όμορφα μηνύματα ζωής.
Κάτι άλλο που καθιστά το "Πράσινο Φόρεμα" ξεχωριστό είναι η συναισθηματική δύναμη του βιβλίου, η αγωνία και το τέλος που δεν έρχεται με απο μηχανής θεούς ή με την υπερβολή που χαρακτήρισε άλλες "περιπέτειώδεις εμπνευεσεις" της Λενας Μαντα (λχ 5 Κλειδιά)...
Η πένα της Λένας Μαντά γίνεται πιο τρυφερή και ο σπαραγμός του έρωτα ξεδιπλώνεται αβίαστα με τρόπο που αγγιζει την καρδιά αλλά και τη διδάσκει όμορφα με ποικίλα μηνύματα...
Χωρίς να δώσει μεγάλη έκταση, η Λένα Μαντα εντεχνως άγγιξε τον ευθραυστο δεσμό μητέρας- κόρης και τις πληγές που μπορεί αυτός να επιφέρει...
Παράλληλα μέσα από ήρωες περιφερειακούς η συγγραφέας αγγίζει ακροθιγώς και άλλα κοινωνικά ζητήματα όπως ο ρατσισμός, οι θρησκευτικοί διαχωρισμοί και η φενάκη της λαμπερής κοινωνικής βιτρίνας που συχνά επικαλύπτει σοβαρότερα ελλείμματα...
           Νιώθω πως μέσα από τη σχεδόν ανατρεπτική ιστορία της Κοραλίας, αναδύεται πάνω από όλα η αναζήτηση της αλήθειας μας που τόσο υπουλα μερικές φορες σαμποτάρει ο συμβιβασμός με κοινωνικά στερεότυπα και μια "ψυχαναγκαστική αποκατάσταση" που υποβάλλει η κοινωνία και το άγχος του χρόνου στη Γυναίκα. 
          Στο μυθιστορημα αυτό αποδεικνύεται επίσης πώς μια γυναίκα μαραζώνει σε σχέσεις συμβατικές και πόσο την αποστεγνώνει συναισθηματικά ό εγκλωβισμος σε μια ένωση δίχως αγάπη- γεγονός που-  σε βάθος χρόνου , έχει ολέθριο αντίκτυπο σε όλη την οικογένεια -ακόμη και στους πιο αθώους μετουσιώνοντας την οικογενειακή ζωή σε έναν τοξικό παγετό... 
           Στο "Πράσινο Φόρεμα" λοιπόν αντιπαραβάλλονται ποικίλα παραμορφωτικά προσωπεία της ευτυχίας απέναντι στο πρόσωπο της αληθινής αγάπης που δε χρειάζεται φτιασίδια και ποτέ δεν απορρέει από τον "φόβο της μοναξιάς".
Όλο αυτό θέτει έναν γόνιμο προβληματισμό γύρω από το σωστό λόγο για να κάνουμε οικογένεια και τα σαθρά θεμέλια που αυτή έχει όταν κινητρό μας κι έμπνευση δεν είναι η αγάπη...
         Για την καλά δεμένη ιστορία του και τις αλήθειες του το Πράσινο Φόρεμα ικανοποίει τον αναγνώστη σε πολλαπλά επίπεδα, προσφέροντας του τέρψη, συναισθηματική ανάταση αλλά και κάποια τροφή για σκέψη.
Το "Πράσινο Φόρεμα" είναι ένα μυθιστόρημα εν τελει αυτογνωσίας, που συνοψίζει συγγραφικές αρετές της Λένας Μαντά συστήνοντάς μας μερικούς από τους πιο ώριμους χαρακτήρες της.
Είναι ευχαριστό να παρακολουθούμε μια πεζογράφο μας που αγαπήθηκε τόσο να μην επαναπαύεται, αλλά να προσφέρει πάντα ενδιαφέρουσες εμπνεύσεις που μας συντροφεύουν όμορφα.


Τετάρτη, 26 Μαΐου 2021

ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ, Νυφικό από Πορφύρα

        Νυφικό από Προφύρα , Σοφία Βόικου
                                                     Eίδος : Ιστορικό

                                                      Βαθμολογία 9/10



Μετά τη " Νύφη που...Φορούσε Μαύρα" της Σόφης Θεοδωρίδου, έρχεται η Σοφία Βόικου να μας συστήσει άλλη μια νύφη της Ιστορίας, που ενδύθηκε ένα "Νυφικό από Πορφύρα" σε μια μοίρα σύμφοιτη προς τον τόπο της , το Μελένικο, τον ποτισμένο από αίμα και κρασί γλυκόπιοτο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Αρχές του 20ου αιώνα. Η Θεοφανώ είναι η ατίθαση κόρη ενός εμπόρου από το Μελένικο. Σαγηνευτική και σκληροτράχηλη-υποσχόμενη χυμούς όπως το χώμα που τη γεννησε η Θεοφανώ αναστατώνει την ψυχή τριών αντρών. Ενός Έλληνα εμπόρου από τη Βιέννη, ενός Βούλγαρου κομιτατζή κι ενός δόκιμου μοναχού. Εκείνη όπως πυρπολείται από τον λόγο του ιδεαλιστή δασκάλου που διαρκώς μιλά για Λευτεριά σε μια πολυτάραχη εποχή εδαφικών ανακατατάξεων και αναταραχών ανάμεσα σε Έλληνες, απερχόμενους Τούρκους και ορμητικούς Βουλγάρους. Καθε πρόσωπο διασχίζει τις προσωπικές του θύελλες ώσπου ο άνεμος της Ιστορίας σαρώνει τα πάντα...


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το "Νυφικό από Πορφύρα" αποτελεί ένα ακόμη ιστορικό μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου. Αυτή τη φορά αφήνει τη...Θεσσαλονίκη κι ανηφορίζει ως την αντιφατική γη του Μελένικου. Εκείνο που γοητεύει για αλλη μια φορά στην πένα της Σοφίας Βόικου είναι πως η βαθιά της αγάπη για τη Νεότερη Ιστορία της δίνει την ευχέρεια να αποφύγει θεματολογικές κοινοτυπίες και να προσεγγίζει κεφάλαια λιγότερο συζητημένα, μέσα από ξεχωριστούς χαρακτήρες.
Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το "Γλυκό Πικρό Λεμόνι" όπου η συγγραφέας προσέγγισε μια λιγότερο συζητημένη πτυχή του Α Παγκοσμίου Πολέμου, την ομηρία των Ελλήνων στρατιωτών που μεταφέρθηκαν από την Καστοριά το Γκαίρλιτς.
       Έτσι και εδώ η συγγραφέας, μεσούσης της θύελλας των εδαφικών ανακατάταξεων από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αρχές του 20ου αιώνα, εστιάζει σε έναν τόπο που βρέθηκε στη συμπληγάδες των ποικίλων δελφίνων που διεκδικούσαν τους ολοπόρφυρους αμπελώνες του ως ρουμπίνια για το στέμμα του μεγαλοϊδεατισμού τους:
     Ως κομμάτι της Μακεδονίας το Μελένικο κάρπισε από την αξιοσύνη των δαιμόνιων Ελλήνων που με μεράκι καλλιεργούσαν τα αμπέλια του, καθώς και των εμπόρων του που ταξίδευαν ως τις Παροικίες τα προιόντα τους...
        Το Μελενικο με το αρχαιοελληνικό στίγμα, έγινε θέατρο συγκρούσεων μεταξύ Ελλήνων Τούρκων, Βοουλγάρων και αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για τον ελληνισμό. 
Μια γη βαμμένη με το τίμιο αίμα των Ελλήνων
          Το "Νυφικό Από Πορφύρα" βρισκεται γεωγραφικά και χρονικά σε συνομιλία με την "Προφητεία του Κόκκινου Κρασιού" της μεγάλης συγγραφέως ,ΛότηςΠέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου που εξυμνεί τη μακραίωνη αιματοβαμμένη Ιστορία του Μελένικου μέσα από ένα πρίσμα νεανικό και νοσταλγικό.
Η Σοφία Βόικου, από την άλλη, επεκτείνει αυτήν την ιστοριογραφική της ματιά σε μονοπάτια πιο σκοτεινά, επιλέγοντας ως όχημα για την αφήγησή της μια ενδιαφέρουσα γυναίκα που η μοίρα της τη δένει με τρεις άντρες: 
Είναι η πανώρια Θεοφανώ με τη φλογερή περηφάνεια και τον πύρινο πατριωτισμό. Μια παρουσία που θα στοιχειώσει τρεις ετερόκλητους άντρες που ο καθένας κερδίζει τον δικό του χώρο στην καρδιά του αναγνώστη.
         Ο Νεόφυτος, έμπορος απο τη Βιέννη κουβαλά το δικό του δράμα και θα ήθελα η προσωπικότητα του να λάμψει περισσότερο. Η περίπτωση του δείχνει το μεγαλείο του ανθρώπου που ορθώνεται στην ασθένεια και αντιπαρέρχεται την κακοδαιμονία του, διεκδικώντας παλικαρίσια το μερτικό του στη φωτεινή πλευρά της ζωής.
          Ο Βούλγαρος κομιτατζής Πετκώφ με τον σεβντά στην καλή αλλά ακατέργαστη καρδιά του που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αιμοδιψή οργή του φανατισμού και στο εξευγενισμό του αγνού έρωτα...Ο Κατακτητής παλεύει με τον Προσκυνητή μπροστά στην Αγαπημένη... Αυτός αποτελεί το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο του έργου κι η συγγραφέας μας καθιστά κοινωνούς στις εσωτερικές του συγκρούσεις εκεί όπου αντιμάχονται το Κτήνος και ο Άνθρωπος.
            Εμβληματική παρουσία σε ολόκληρο το έργο, όμως, είναι ο μοναχός Λάζαρος...Μια φιγούρα βγαλμένη θαρρείς από συναξάρι. Ένα πλάσμα που ψηλαφεί τον Θεό μέσα από το κάλλος της αθωνικής γης και την απεραντοσύνη της Θάλασσας με τις αέναες μεταμορφώσεις. Επίμονος "αναβάτης στο Όρος της Αρετής", ο Λάζαρος αναμετράται με την ίδια τη ζωή και βλέποντας να τον διεκδικούν εξίσου το σκοτάδι του γήινου πόθου και το θείο φως...Μια ύπαρξη σταυροδρόμι ανάμεσα στο πνεύμα και την πνευματικότητα της φύσης που μας περιβάλλει. Ο έρωτας κατακτά κάθε του κύτταρο με διακύβευμα τη σωτηρία της ψυχής του. Ένας πνευματικός που όσο εξελίσσεται, θυμίζει τους στάρετς των ντοστογιεφσκικών έργων.
            Τούτες οι 3 παρουσίες δίδουν ένα πολυποίκιλο υλικό δυνατών χαρακτήρων που θα μπορούσαν να απογειώσουν το βιβλίο.Νομίζω πως αυτό σκόπιμα ανακόπτεται από τον "παράξενο" χαρακτήρα της Θεοφανώς.
Η κοπέλα αυτή συνοψίζει τη σαφώς δυσμενέστερη θέση της γυναίκας που συχνά αναγκαζόταν να ζήσει στη ματαίωση των προσωπικών της πόθων, υποτασσόμενη σε μοίρα που της προέγραψαν οι άντρες.
Σε μια κοινωνία όπου η γυναίκα γίνεται πραμάτεια και είδος προς ανταλλαγή, τα συναισθήματα μαραζώνουν.Η συγγραφέας αποδίδει άριστα πώς συνθλίβεται μια γυναικεία καρδιά στις συμπληγάδες της προσωπικής ματαίωσης και της κοινωνικής καταπίεσης, γεγονός που την αποστεγνώνει.
Ανάμεσα στους ήρωες ενυπάρχει ένα στοιχείο με διαστάσεις συμβολικές όπως λειτούργησε η "Τσιγγάνα Εσρά" στους "Ψίθυρους Του Βαρδάρη" και ο "Γονδολιέρης Άντζελο" στην "Πόλη Που Δάκρυζε". Στο "Νυφικό Από Πορφύρα" έχουμε ένα μυστηριώδες ιερό κειμήλιο, με περιπετειώδη ιστορία που συνδέεται με τις βυζαντινές ρίζες του τόπου και ενορχηστρώνει υπόγεια τον παλμό όλου του έργου.
        Γενικά είναι εμφανείς ο συμβολικός χαρακτήρας του βιβλίου  καθώς η Θεοφανώ προσωποποιεί την ίδια την ψυχή του Μελένικου ενόσω τη διεκδικούν 3 άντρες. Ο Έλληνας που παλεύει και προοδεύει κόντρα σε μια εχθρική μοίρα, ο Βούλγαρος και ο λειτουργός του Θεού.όπως και την ίδια τη γη των αμπελιών την επωφθαμιούσαν 3 εθνότητες-Τούρκοι, Βούλγαροι και φυσικά οι Έλληνες που είχαν ρίζες σε αυτήν.
          Το αποτέλεσμα είναι πως το "Νυφικό από Πορφύρα" μας προσφέρει ένα υπέροχο, έντονα περιγραφικό ταξίδι όπου κυριαρχούν τα στοιχεία ηθογραφίας και η ατμοσφαιρικότητα.
          Τα ιστορικά στοιχεία που έχουν προκύψει από επίπονη έρευνα είναι αρμονικά ενταγμένα στην πλοκή του έργου.
        Οι δε κεντρικοί χαρακτήρες του έργου πορεύονται παράλληλα και τα σημεία τομής στις διαδρομές τους είναι- στα τρία τέταρτα του έργου- πολυ σύντομα για να φέρουν μια συναισθηματική κορύφωση με σαφές περίγραμμα.
Αυτήν την αίσθηση την αμβλύνει το εμπνευσμένο και πραγματικά ανατρεπτικό φινάλε! Καταστάσεις αποροσδόκητες, σύμφυτες με το ζοφερό πεπρωμένο του ελληνισμού περνούν "σαν φλας" προς τις στερνές σελίδες, συμπυκνώνοντας την πολυαναμενόμενη δράση σε λιγοστές μα διαφωτιστικές σελίδες που δίνουν τη λυτρωτική "λύση" του δράματος...
Το τέλος του βιβλίου αφήνει τον αναγνώστη άναυδο, με μια γλυκόπικρη γεύση χαρμολύπης και μια ευλάβεια μπροστά στις πολυδαίδαλες όψεις και το κρυμμένο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής.
Άλλο ένα ταξίδι από τη Σοφία Βόικου που ξεχωρίζει για την ικανότητά της να πλέκει γοητευτικές ιστορίες με αληθοφανείς χαρακτήρες πάνω στον καμβά της Ιστορίας.

Τρίτη, 18 Μαΐου 2021

Kazuo Ishinguro, H Kλάρα και ο Ήλιος

                                                                                       H Kλάρα και ο Ήλιος, Kazuo Ishinguro

                                        Είδος: Δυστοπία

                                        Βαθμολογία 9/10


Καζούο Ισιγκούρο
μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου
Ψυχογιός
384 σελ.
ISBN 978-618-01-3826-9
Τιμή €17,70


Παρά το Νόμπελ που απέσπασε το 2017, ο Καζούο Ισιγκούρο ("Τα Απομεινάρια μιας Μέρας", "Μη Μ'Αφήσεις Πότέ", "Όταν ήμασταν Ορφανοί", "Ο Θαμμένος Γίγαντας") δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του, αλλά συνεχίζει να αναζητά την ανθρωπιά διερευνώντας την κοινωνική ηθική ,με έργα ξεχωριστά , σα μικρες παραβολές φτιαγμένες με υλικά του μέλλοντος ...
         Μετά τον Θαμμένο Γίγαντα επανέρχεται με ένα συγκινητικό βιβλίο για όλες τις ηλικίες το μυθιστόρημα "Η Κλάρα και Ο Ήλιος" , που αιφνιδιάζει, συγκινεί , προβληματίζει...
Το ερωτημα ειναι αν ανταποκρίνεται στη λάμψη ενος Νομπελ καθως ειναι το πρωτο έργο του συγγραφέα μετα την απονομή της κορυφαίας διάκρισης για εναν λογοτέχνη...
Ας το ξεφυλλίσουμε παρέα

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Κλάρα είναι ένα ανθρωπόμορφο εξελιγμένο ρομπότ που φορτίζεται με ηλιακή ενέργεια και έχει κατασκευαστεί για Τεχνητή Φίλη , δηλαδή για  φίλη- συνοδός "ιδιαίτερων" παιδιών.
Μέσα από τη βιτρίνα των παιχνιδιών παρακολουθεί γεμάτη ευαισθησία τους δρόμους της μεγάλης πόλης και τους ανθρώπους παρέα με τους άλλους Τεχνητούς Φίλους που προσμένουν κι αυτοί τον αγοραστή τους.
Η Κλάρα με αγωνία περιμένει να γνωρίσει τη φίλη που θα συντροφεύει και θα υπηρετεί.
Ώσπου έρχεται η μέρα κι η Κλαρα θα αγοραστεί από τη Τζόσι, μια έφηβη που ζει με τη Μητέρα της.
Η Τζόσι είναι άρρωστη κι η Κλάρα θα αγωνιστεί με κάθε τρόπο να τη βοηθήσει ώστε να θεραπευθεί και τότε μυστικά θα αναδυθούν από την παράξενη οικογένεια του κοριτσιού...όπου εξυφαίνεται ένα σχέδιο αποτρόπαιο, φρικιαστικό, αδιανόητο- φτιαγμένο από την πιο ακραία αγάπη. 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Επιστέφοντας στην ιδιότυπο ιδεολογικό και αφηγηματικό ύφος που προσδιόρισε τη μοναδικότητά του και του χάρισε το Νόμπελ ("Απομεινάρια μιας Ημέρας", "Μη Μ' Αφήσεις Ποτέ")
ο Καζούο Ισιγκούρο επανέρχεται με ένα άκρως συγκινητικό  έργο "Η Κλάρα και ο Ήλιος "
Πρόκειται για  μια ακόμη αλληγορία, διαποτισμένη με στοιχεία δυστοπίας και με την αχλύ της επιστημονικής φαντασίας, που συναρπάσσει και, στο υπόστρωμά της, διατυπώνει βαθυστόχαστους κοινωνικούς προβληματισμούς...
Παρόλαυτα, το μυθιστόρημα αυτό είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα με την αφήγηση να κυλάει ευχάριστα και να αγκαλιάζει γι αυτό, όλες τις ηλικιακές ομάδες αναγνωστών- από την προεφηβεία κι επειτα.
Η "Κλαρα και ο Ήλιος" ειναι -βασικά - ενα συγκινητικό ταξίδι φιλίας κι ανθρωπιάς που μπορεί να διαβαστεί σε πολλαπλά επίπεδα-όσα "επιθυμεί κι αντέχει" ο εκάστοτε αναγνώστης.
Αρχικά αποτελέι μια τρυφερή ιστορία μέλλοντος αναβιώνοντας την ατμόσφαιρα οικογενειακών ταινιών επιστημονικής φαντασίας όπως λχ ο "Ανθρωπος των 2 Αιώνων" με τον Ρόμπιν Γουίλλιαμς.Εν πρωτοις αθ αγγίξει τον άγουρο ψυχισμό καθώς απόλυτη φαντασίωση ενός παιδιού θα ήταν να ζωντάνευαν οι κούκλες -φιγούρες με τις οποίες παίζει. Σε αυτο συντείνει η τάση πολλών παιδιών να επινοούν φανταστικούς φίλους ή να φροντίζουν τις κούκλες τους, τα λούτρινά τους  σα να ήταν έμψυχα.
Σε αυτήν την πρώιμη λοιπόν ψυχική τάση ανιμιστικής θεωρησης των παιδικών μας παιχνιδιών και του δεσμού μας μαζί τους, "απαντά" η τοσο ξεχωριστή Κλάρα και σίγουρα νεαροί αναγνώστες θα βρουν συναρπαστικό οτι η πρωταγωνίστρια- αφηγήτρια ειναι μια κούκλα-ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη. Ένα παιχνίδι που νιώθει!
Από και και πέρα, "Η Κλάρα και ο Ήλιος" μπορεί να αναχθεί σε μια εξαίσια αλληγορία ενηλίκων γύρω από τη μοναξιά καθώς και τα όρια της τεχνολογίας.
           Προδιαγράφοντας μια επιστημονική εξέλιξη με όρους προφητείας -όπως ο Ιούλιος Βερν το 19ο αιώνα- ο Καζούο Ισινγκούρο στον δικό του αιώνα, ατενίζει κι αυτός ένα αόριστο μέλλον τολμηρών επιτευγμάτων μέσα από ένα εύληπτο και βαθιά συναισθηματικό μυθιστορηματικό περίβλημα για να αφηγηθεί το δράμα μιας κοινωνίας που έχει κατακτήσει ασύλληπτα πεδία γνώσης, όμως δεν έχει λύσει το πρόβλημα της μοναξιάς, των σχέσεων και της ηθικής.
Το βιβλίο  έχει την πιο ξεχωριστή αφηγήτρια που αποτελεί το μεγάλο του ατού.
Πρόκειται για την Κλάρα, ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ που αποτελεί ένα από τα επιτεύγματα της τεχνητής νοημοσύνης κι έχει κατασκευαστεί για Τεχνητή Φίλη.
Η Κλάρα έχει μεγάλο βαθμό ενσυναίσθησης, ερμηνεύοντας τον κόσμο μέσα από ένα σπαρακτικό πρίσμα παιδικής αθωότητας  συμπόνιας και με αυτήν  προσπαθεί να βοηθήσει τη Τζόσι που έχει λάβει μέρος σε πείραμα γενετικής αναβάθμισης με ρίσκο την ίδια της τη ζωή...
Η Κλάρα συνδυάζει μοναδικά δυο αντιφατικές -κανονικά αλληλοαναιρούμενες έννοιες, αυτήν της μηχανής με κείνη της τρυφερής ψυχής!
Είναι δυνατόν ένα τεχνικό κατασκεύασμα να διαθέτει μέχρι αυτοθυσίας αγάπη- σα να ήταν ένας άνθρωπος;;;; 
Είναι προφανές πως μέσα από τη μοναδική Κλάρα ο Ισιγκούρο διερευνά με αγωνία  τα όρια της τεχνολογίας και τις συνέπειες της τεχνητής νοημοσύνης στο κοινωνικό γίγνεσθαι...
Γι' αλλη μια φορά επιχειρεί να ιχνηλατήσει τα όρια της επιστήμης...
Η επέλαση των μηχανών το 19ο αιώνα ανέτρεψε τις κοινωνικές δομές όπως τις γνωρίζαμε.
Το ίδιο αποφασιστική έχει σταθεί στον νέο αιώνα η ραγδαία εξέλιξη της επιστήμης όπως μάλιστα κορυφώθηκε σε νέους κλάδους όπως η αποκρυπτογράφηση του DNA , το άλμα της κλωνοποίησης ή η ρομποτική.
Το δε στοίχημα της τεχνητής νοημοσύνης έχει αναδειχθεί σε ποικίλες περιστάσεις τον περασμένο αιώνα -σε αναμέτρηση με τον άνθρωπο και χωρίς ευνοϊκά για την ανθρωπότητα αποτελεσματα...
Χαρακτηρηστική περίπτωση αυης της αναμέτρησης λχ είναι  παρτίδα σκάκι ανάμεσα στον Σοβιετικό παγκόσμιο πρωταθλητή  του Γκάρι Κασπαρωφ με τον κορυφαίο τότε  υπολογιστή της ΙΒΜ.
Σύνοδα αλλά εξίσου αγωνιώδη αναφύονται μέσα από όλα αυτά ποικίλα ερωτήματα βιοηθικής καθώς η εξέλιξη  πέρα από τα όρια οδηγεί  την ανθρωπότητα σε αχαρτογράφητα νερά κι ίσως προκύψει ενα νεο κουτί της Πανδώρας.
Καπου εδω γίνεται σαφής η αναγκαιότητα να ορίσουμε αρχικά  προθέσεις, φραγμούς όσο τα ερωτηματα της τεχνολογικής εξελιξης παραμένουν προκλησεις επιτακτικές για την Ανθρωπότητα.
,Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να υποκαταστάσει και να υπερκεράσει την ανθρώπινη;
Μπορεί μια μηχανή να αποκτήσει συναισθηματικό κόσμο μέσα από πολύπλοκους αλγορύθμους;
Πόσο ασφαλής θα είναι η ανθρωπότητα εάν δημιουργήσει μηχανές με νοημοσύνη εφαμιλλη της ανθρώπινης-δεδομένου ότι οι μηχανή μπορεί να είναι πιο ανθεκτική και λιγότερο ευάλωτη από το ανθρώπινο σώμα;;;
Υπάρχει κίνδυνος η βούληση μηχανών με νοημοσύνη να αυτονομηθεί αυτής των ανθρώπων εντολέων;
Και ακολουθούν επειτα, πλήθος ερωτημάτων που σαφώς μπορούν να προσλάβουν ακόμη και θεολογικές προεκτάσεις γύρω από το μεγάλο μυστήριο της ψυχής...
Ο ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ δεν αρθρώνει όλα αυτά τα ερωτήματα ούτε δίνει απαντήσεις φυσικά.
Αφήνει τα ηθικά διλήμματα να αιωρούνται υπαινικτικά μέσα από την πλοκή, σε μια ατμόσφαιρα υποβλητική και χαμηλόφωνα αγωνιώδη που σταδιακά ξετυλίγει τα μυστήριά της, όσο εκείνος αναζητεί απεγνωσμένα την αγάπη  μέσα από μοτίβα ανθρωπιάς, αθωότητας κι αυταπάρνησης.
Πίσω λοιπόν από το διακύβευμα της τεχνολογικής εξέλιξης που προβάλλει με όρους προφητείας- ο Ισιγκούρο επιχειρεί ένα "σχόλιο" πάνω στη Μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, ενώ μέσα από τα μάτια της Κλαρας παρατηρεί με πικρία τη ματαιοδοξία του σύγχρονου πολιτισμού που προτάσσει την επιτυχία και την ανέλιξη ως αυτοσκοπό, καταπατώντας καθημερινές χαρές , την υγεία και την ίδια την αυτοπραγμάτωση του ατόμου:
Πράγματι, το ζήτημα της ταυτότητας και της αυτογνωσίας μεσα από σκοπό είναι σε δευτερογενές επίπεδο ένα ακόμη διακύβευμα για τους ήρωες του βιβλίου αυτού.
Εξαλλου η σύγχυση ταυτότητας οντολογικά και ηθικά είναι αναζήτηση γνώριμη και για αλλους ήρωες  του Ισιγκούρο με την απα΄ντηση να δίνεται όχι σε μια ενδοσκόπηση αλλά μεσα από τη συνύπαρξη με τους άλλους και τη συναισθηματική αλληλεπίδραση μαζί τους...
             Για αλλη μια φορά, όπως στο "Μη Μ'Αφήσεις" οι ήρωες του Ισιγκούρο φέρουν την τραγικότητα της αθωότητας μέσα σε μια συγκυρία απάνθρωπη κι αναπόδραστη που τους υπερβαίνει και τους απειλέι- με κεινους να έχουν μονάχα την [ανάγκη για] αγάπη να αντιτάξουν.
Ίσως τελικά η βαθύτερη απάντηση σε όλα είναι η Αγάπη κι αυτή κυριαρχεί .
Kai βέβαια στην Κλάρα του Ισιγκούρο κυριαρχεί και παραμένει άσβεστο το αιώνιο και διαχρονικό σύμβολο του ήλιου,  που σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς αντιπροσωπεύει το αίτημα για ζωή και την ευγνωμοσύνη για το καθ'εαυτό γεγονός της ύπαρξης όλων που συντηρείται χάρη στην άοκνη "μέριμνα" εκείνου.
Ο Ηλιος επίσης, σε μια περιβαλλοντική ανάγνωση αντιπροσωπεύει τη συμφιλίωση με τη Φύση και την εξάρτηση της επιβίωσης μας από την ισορροπία εκείνης. Αυτή παραμένει η "τροφός" και η δύναμη της Κλάρας και της ίδιας ζωης εν τέλει.
Το τέλος κι αυτό υπόκωφα συγκινητικό- αν και λίγο μου έλειψε ενα σαφεστερο περιγραμμα της καταληξης καποιων ηρώων.Ακόμη κι ετσι όμως παρέμεινε συγκινητικό με ό,τι άφησε να εννοηθεί...
Μια μικρή αδυναμία του βιβλίου αυτού είναι πως δεσπόζει η προσωπικότητα της Κλαρας ανισομερώς προς τα αλλα πρόσωπα που δεν κερδίζουν ιδιαίτερα τον αναγνώστη αφού δεν αποτελούν επαρκείς πόλους προς την ανθρωπιά της Κλαρας και δεν ανταποκρινονται στον ισχυρό δεσμό που εκείνη θέλει.
Εστω κι έτσι η Κλαρα μας μένει αξέχαστη και  μας διδασκει την αληθινη φιλία που μετριέται στη θυσία...
            Ένα υπέροχο μυθιστόρημα "Η Κλαρα και ο Ήλιος" ανηκει σε κείνα τα βιβλία που, γυρίζοντας μας στην αθωότητα μας, συγκινούν και προβληματίζουν υπενθυμίζοντας την ανθρωπιά που κι ως ενήλικες οφείλουμε να διασώσουμε...
 Για όλα αυτά τα μοναδικά στοιχεία ευφυούς σύλληψης "Η Κλαρα και ο Ήλιος" ειναι ενα βιβλίο ανταξιο του Νόμπελ που το 2017 αποδόθηκε στον Ισιγκούρο για αυτήν ακριβως την κοινωνική ευαισθησία του που αναδεικνύεται μέσα από τις ενατενίσεις ενός φανταστικού μέλλοντος καμωμένου από απώτερες αλήθειες του ανθρώπου.



Κυριακή, 9 Μαΐου 2021

Ελευθερία Χατζοπούλου, ΟΙ Δρόμοι Της Βροχής

                                                                              Οι Δρόμοι Της Βροχής, Ελευθερία Χατζοπούλου

                                          Είδος Ιστορικό

                                        Bαθμολογία : 8,5/10


Ένα από τα βιβλία που έκαναν αίσθηση το προηγούμενο διάστημα είναι το ιστορικό μυθιστόρημα "Οι Δρόμοι Της Βροχής" της Ελευθερίας Χατζοπούλου.
Εκείνο που καθιστά το βιβλίο ξεχωριστό σε σχέση με άλλα του είδους, είναι πως πραγματεύεται ένα θέμα οδυνηρό, το οποίο στα ιστορικά μυθιστορήματα συνήθως.
 Πρόκειται για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών που επέβαλαν σε κατοίκους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους της Ανατολικής Ρωμυλίας οι διεθνείς συνθήκες τις 2 πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με αφορμή των διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Στο επίκεντρο, η Γιασεμή, μια κοπέλα από την Ανατολική Θράκη που η ζωή της συνέπεσε με τις μεγάλες μπόρες του Έθνους

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Το 1922 η Γιασεμή καταφθάνει ολομόναχη από την Αδριανούπολη στη Θεσσαλονίκη.
Στη μνήμη κρατά ανεξίτηλα τα αγαπημένα της πρόσωπα και τις φωτεινές ημέρες του σπιτικού στη Θράκη που βίαια διακόπηκαν από διωγμούς και τον αγώνα επιβίωσης με την αγαπημένη της οικογένεια.
Στην κοιλιά της κουβαλά τον καρπό του Τούρκου βιαστή της.
Η Βερονίκη και η Σουμέλα κουβαλούν, από την πλευρά τους, τη δική τους ιστορία και τις μνήμες της γενοκτονίας που δοκίμασε ο Ελληνισμός της Ανατολής- σε Ποντο και Μικρά Ασία.
Συνεκτικός κρίκος των 3 γυναικών ένα ανομολόγητο μυστικό, ενόσω η Γιασεμή βλέπει τη δειλία της να της λεηλατεί τις χαρές από τα χέρια της μία μία αφου 
Χρόνια αργότερα η Γιασεμή θα φτιάξει τη ζωή της με όρους λιποταξίας από τα ίδια της τα θέλω μα στο κατώφλι της αυτογνωσίας της θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις νέες μπόρες του Πολέμου αλλά και του Εμφυλίου.
Κι έπειτα , στη νηνεμία των συντριμμιών και της καινούριας αρχής μες στα συντρίμμια η φωνή του παρελθόντος την καλεί ξανά να αναμετρηθεί με τον εαυτό της 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Είναι γεγονός πως οι ανακατάξεις του 20ου αιώνα υπήρξαν σαρωτικές για την Ευρώπη αλλά και την πολύπαθη Ελλάδα μας, γεννώντας επιμέρους δράματα με πρωταγωνιστές οικεία πρόσωπα (γονείς παππούδες, θείους, γνωστούς).
Δεν είναι λοιπόν παράξενο που οι πλειοψηφία της πεζογραφίας αναπαρήγαγε οικογενειακές ιστορίες από εκείνα τα δίσεκτα χρόνια, πασπαλισμένες με μυθιστορηματική αχλύ.
Το καινοτόμο εδώ είναι πως οι "Δρόμοι της Βροχής" από την Ελευθερία Χατζοπούλου φέρνουν στο επίκεντρο μια κάπως παραγκωνισμένη πτυχή στα απόνερα των πολεμικών συρράξεων μέχρι το 1922: 
Πρόκειται για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών όπου η υψηλή πολιτική αντιμετώπισε τους ανθρώπους σα μαρκαρισμένα σφάγια οδηγώντας τους σε βίαιους ξεριζωμούς από τα χώματα οπου γεννήθηκαν και πότισαν με τον κάματό τους για πολλές γενέες.
Έτσι συνέβη με τους χριστιανικούς και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, της Ανατολικής Ρωμυλίας και της Μακεδονίας και ξεκίνησε από τις ανακαταταξεις των Βαλκανικών Πολέμων για να κορυφωθεί με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923...
Αυτό το ζήτημα του σκληρού ξεριζωμού των ανθρώπων, ["λες και.... ήταν κοπάδια ή πραμάτειες ενός γυρολόγου"] αναδεικνύει η συγγραφέας εστιάζοντας στο δράμα των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και τα προσφυγικά ρεύματα που η θηριωδία κομιτατζήδων , Οθωμανών και συμμάχων έστρεψαν κατά "ποτάμια" προς τη Μακεδονία.
          Έτσι κι η ιστορία της παιδούλας  ακόμη Γιασεμής παρακολουθεί τον πρώτο διωγμό των Ελλήνων της Αδριανούπολης στα 1913 για να τους ακολουθήσει στη Θεσσαλονίκη -όχι τον αστών ή του εβραϊκού πληθυσμού που μεσουρανούσε αλλά την "προσφυγομάνα"-
καταλήγοντας τελικά στη ζωή της μακεδονίτικης υπάιθρου...
Μέσα σε όλα μια κοπέλα κατακερματισμένη ηθικά αλλά και  σωματικά.
          Η Ελευθερία Χατζοπουλου επιλέγει τη σημειολογία της βροχής για να προεικονίσει τη δύσκολη ζωή της Γιασεμής και τη σκληρότητα της εποχής της.
Παραλληλα μες στο δράμα της Γιασεμής ένας χορός προσώπων με  εγκιβωτισμένες τις  ιστορίες τους.
            Εδώ υπάρχει ένα θέμα διαχείρισης του χρόνου καθώς εμφανίζονται αρκετά χρονικά πισωγυρίσματα που συνθέτουν εναν περίπλοκο ιστό οικογενειακών ιστοριών μες στα χρόνια της θύελλας, προκείμένου να χωρέσουν πολλά ενδιαφέροντα πρόσωπα.
Αυτό κάποιες φορές ανακόπτει ή αφήνει ημιτελή τα συναισθήματα και το δέσιμο με ήρωες και καταστασεις ενώ άλλες συμπληρώνει  αρμονικά το παζλ των εξελίξεων, διασαφηνίζοντας την έκβαση των πραγματων και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων.
Σε γενικές γραμμές όμως το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο με τις γενιές να παραλαβάνουν τη σκυτάλη από τους γεροντότερους μεσα στους χαλεπούς καιρούς.
       Καποιες στιγμές η πρωταγωνίστρια Γιασεμή παραμερίζει, στεκει στην άκρη σαν την "πόρτα" στο "Καπνισμένο Τσουκάλι" του Ρίτσου, και νέα πρόσωπα ξεπηδούν εξίσου γοητευτικά για να απαντήσουν στις προκλήσεις του αιώνα και του πολέμου...
     Παραστατικά δοσμένο είναι και το επονείδιστο κομμάτι του Εμφυλίου, με τη συγγραφέα διακριτικά να γέρνει τη ζυγαριά της θέσης της χωρίς να αποσιωπά τα εγκλήματα και τις ευθύνες της άλλης πλευράς...
Προσωπικά συμπλέω με την οπτική της στο κρίσιμο ζήτημα του Εμφυλίου και τη βρίσκω τίμια καθως αποτελει το πιο άγριο κομματι της πλοκής.Υπάρχει πιο αγριο πραγμα αλλωστε από μια αδελφοκτόνα σύγκρουση;
Με αγγιξε ο τρόπος που βίωσαν όλοι οι βασικοί ήρωες της "Βροχής" που -χτισμένοι σωστά- καθιστούν τον αναγνώστη συνοδοιπόρο τους στα πάθη και τις απώλειεές τους.
            Το τελευταίο 1/3 είναι για μένα το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου καθώς προσλαμβάνει μια χροιά προσωποκεντρική. Εδώ δηλαδή έρχεται η λύση του ατομικού "δράματος" της Γιασεμής, προκειμένου να κλεισουν όλοι οι εκκρεμείς κύκλοι με τρόπο που φέρνει την πολυπόθητη κάθαρση. Είναι σίγουρα μια συγκινητική εξελιξη, δοσμένη πειστικά.
Αυτή η κοινωνική διάσταση με ψυχογραφικά ψήγματα θεωρώ αποτελεί ένα ακόμη ξεχωριστό στοιχείο στους Δρομους της Βροχής" γιατι η Ελευθερία Χατζοπούλου  δεν αρκείται στη δυναμική της Ιστορίας, αλλα σκύβει με μερακι στους βασικούς της χαρακτήρες της σμιλεύοντας προοδευτικά και πειστικά την ατομικότητα τους καθως και την εξελιξη τους μεσα από τις επιλογές τους.  
"Οι Δρομοι της Βροχής" της Ελευθερίας Χατζοπούλου αποτελούν με όλα αυτά ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστορημα που ιχνηλατεί τα χνάρια της μνήμης των Θρακιωτών χωρις να λησμονεί . 
Θεωρω τους "Δρόμους της Βροχής" πολύ καλή προσθήκη για τη βιβλιοθήκη κάθε λάτρη της Ελληνικής Λογοτεχνίας και επαρκές συμπλήρωμα ιστορικής γνώσης για παραμέτρους του αιώνα μας λιγότερο συζητημένες. 
Αυτό το μυθιστόρημα άνοιξε τον δρόμο για το επόμενο ακόμη δυνατότερο έργο της κ Χατζοπούλου "Η Εποχή της Καταχνιάς".