ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ, 'Αγγελοι Από Στάχτη (3)

                                           Η Ελεγεία Της Στάχτης (3): Άγγελοι Από Στάχτη, Πασχαλία Τραυλού                                                              Είδος: Κοινωνικό Θρίλερ 
                                                              Βαθμολογία: 10/10                                                        

Να διαβαστεί μετά τα 2 πρώτα μέρη.
Α Μέρος: Θεοί Από Στάχτη (1) - Πατήστε εδώ

Β Μέρος: Άνθρωποι Από Στάχτη (2) - Πατήστε εδώ 

Γ Μέρος Άγγελοι Από Στάχτη (3) Παρουσίαση

Η  Πασχαλια Τραυλού φέτος κλείνει την Τριλογία της Στάχτης με το τρίτο και τελευταίο μέρος.
Μετά το νοσταλγικό εποχής "Θεοί Από Στάχτη" και το ταξίδι της Ροζαλίας στην Τέχνη και τον Έρωτα,
ακολούθησαν οι "Άνθρωποι Από Στάχτη", όπου κορυφώνεται η αγάπη της Ροζαλίας με τον Ανατόλ Κοβάλσκι και ξετυλίγεται το χρονικό του δωγμού των Εβραιων και τα μαρτυρια τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
"Οι Άγγελοι από Στάχτη" ολοκληρώνουν τον κύκλο προσφέροντας ένα δυστοπικό θριλερ διαποτισμένο με  αστυνομικό μυστήριο, που διερευνά την απώτατη διαστροφή του ναζισμού ανά τον χρόνο και την οδύνη της Διαφορετικότητας...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βερολίνο, 1997.Η φοιτήτρια Εύα βρίσκεται φριχτά κακοποιημένη, πλάι στον νεκρό εγχρωμο φίλο της, τον Ααλίφ, σε μια υπόγεια στοά του Πανεπιστήμου κι ο μοναχικός αστυνομικός επιθεωρητής Νόρμπερτ Γουόκερ καλείται να εξιχνιάσει την επίθεση που δείχνει να προέρχεται από νεοναζιστικούς κύκλους.
Στην άλλη ακρη της πόλης, ο διαπρεπής ψυχίατρος Χανς Εμπερχαρντ παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες του, πασχίζοντας να κατακτήσει μιαν οδυνηρή αυτογνωσία, στα συντρίμμια μιας χαμένης φιλίας που τον σημάδεψε για πάντα.
Το νήμα της αλήθειας θα αποκαλύψει το πιο εφιαλτικό μυστικό του ναζιστικού οράματος που δυστυχώς δεν εξαερώθηκε στις καμινάδες των κρεματορίων αλλά εξακολουθεί να σημαδεύει ζωές κ συνειδήσεις.
          Παράλληλα θα απαντηθούν όλα τα ερωτήματα γύρω από τη μυστηριώδη και φλογερή Ροζαλία Σεφεριάδη, για να αποδείχθει πως στον άνθρωπο ενυπάρχει 
το καλύτερο και το χειρότερο -
η άδολη αγάπη και το διεστραμμένο μίσος,
ο Ουρανός κι ο Άδης - με αμφίβολο νικητή...


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
"Εκεί που καίνε βιβλία θα κάψουν και ανθρώπους!" προφήτευσε ζοφερά ο Χαίνε.
Αν στο "Φαρενάιτ 451" ο Bradbury Ray διερευνούσε τη...θερμοκρασία καυσης των βιβλίων από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, η Πασχαλία Τραυλού παιρνοντας άτυπη σκυτάλη, στη δική της δυστοπία διερευνά την συνέχεια της ρήσης -το στάδιο όπου καίνε τους ανθρώπους!
             "Οι Άγγελοι Από Στάχτη" είναι ίσως το πιο πρωτότυπο από όλα τα βιβλία της Πασχαλίας Τραυλού και μια απόπειρα σε αχαρτογράφητα νερά, καθώς επέλεξε να δώσει απαντήσεις για τους προσφιλείς μας ήρωες με έναν τρόπο που ξαφνιάζει και συνάμα συγκλονίζει.
Ένα καλοστημένο αστυνομικό μυστήριο που κλιμακώνεται επιδέξια- στα πρότυπα της νορβηγικής σχολής φέροντας κάτι από την ατμόσφαιρα του Κοκκινολαίμη.
Προσθέστε σε αυτό, τον ζόφο και το φανταστικό στοιχείο μιας δυστοπίας  κι έχετε μια καινοτόμα έμπνευση.
Με τρόπο παραστατικό η πλοκή αρπάζει κατευθείαν τον αναγνώστη σε μια υπόθεση ρατσιστικής επίθεσης με τραγικές συνέπειες.
Και σταδιακά μπαίνουν στη σκηνή ένας ένας οι ήρωες κερδίζοντας ο καθένας τον χώρο του με τη μοναδικότητα του, σε μια απρόσμενη , νοερή ή μη, " συνύπαρξη" με πρότερους χαρακτήρες της Τριλογίας από τη Ροζαλία και την Κλοντέτ, μέχρι τη Νεφέλη Παπανδρέου και το απέραντο πάθος της με τον ανάπηρο πολέμου Πάκη.
          Μεσα σε όλα, ξετυλίγεται μια συγκινητική ανδρική φιλία, γεμάτη αυτοθυσία κ αλληλοπεριχώρηση, θέμα που ανέδειξε με άλλον τρόπο κ στο Κλειδωμένο Συρτάρι.
Εδώ ομως η Φιλία θυμίζει μεγάλες στιγμές από τη διεθνή λογοτεχνία:
Μου έφερε στο νου το "Ξαναβρήκα Τον Φίλο Μου" του Φρεντ Ούλμαν , αλλά κυρίως τη φιλία ανάμεσα στον σαστισμένο Μαξ και τον αψύ Λουτσγιαν στο αριστουργημα της Scali MAX , που διερευνησε αριστοτεχνικά το πρόγραμμα Lebensborn -αυτό που αποτελεί πυρήνα και στους "Αγγελους Από Στάχτη".
 Η ακραία αυτή έκφραση της ναζιστικής πολιτικής όπως εκφράστηκε στα Πρόγραμμα της Ευγονικής,
κάτω από την πένα της Πασχαλίας Τραυλού  εμπλουτιζεται με γόνιμη φαντασια, κι έτσι διαστέλλεται σε ενα ευρηματικό  θριλερ που αποκτά πολιτικές αλλά και υπαρξιακές προεκτάσεις,αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη δύναμη της αγάπης .
          Η Πασχαλία Τραυλού στην "Ελεγεία της Στάχτης" δεν ιστοριογραφεί:
Αξιοποιεί την ιστορική γνώση για να στήσει έναν δικό της κόσμο καμωμένο από υλικά της πραγματικότητας, για να χαρτογραφήσει τα όρια της Ανθρώπινης Ηθικής,
και  να ανιχνεύσει τα άδυτα της ανθρώπινης νοσηρότητας, όπως αυτή ενισχύεται από την οδύνη, ή την αποχαλίνωση της ανθρώπινης ιδιοφυίας σε υψιπετή οράματα, που έχουν εξοβελίσει τη συμπόνια, το έλεος και το Φως.
Ιστορία και μύθος συμπλέκονται αξεδιάλυτα σε ένα σκηνικό βγαλμένο από τους πιο ακραίους δυστοπικούς εφιάλτες καταδεικνύουν πόσο ολέθριος  μπορεί να γίνει ο διαχωρισμός των Ανθρώπων κι πόσο επικίνδυνη είναι η Επιστήμη χωρίς την ανθρωπιά που της ζητούν ο Αριστοτέλης και ο Γκάντι.
Αυτό το είδαμε πράγματι στα πειράματα της Bayern από τα επιτελεία του Μένγκελε, του Φόρστερ, κι άλλων επίορκων γιατρών του Ναζισμού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (Dahau, Ravensbrik, Auschwitz).
Με ακραίο τροπο η Τραυλού επεκτείνει αυτα τα ναζιστικά πειράματα σε μιαν ασύλληπτη εξέλιξη που θρυμματίζει τη λογική , αλλά δεν απέχει από τη συγχρονη παγματικότητα, αφού ο εφιαλτης της Πασχαλίας υλοποιείται σήμερα, σε σκοτεινά εργαστήρια, όπου μεθοδεύονται βιολογικά όπλα , νέοι ιοί, κλωνοποιήσεις και μια βεβήλωση της φυσικής ισορροπίας σε πειράματα άγνωστα κ συγκλονιστικά,  πίσω από την πλάτη των Λαών...
Ο Νομπελίστας Kazuo Ishinguro μίλησε κι αυτός στο "Μη Μ Αφήσεις Ποτέ"  άλλωστε για μια τέτοια δυστοπική μικροκοινωνία πειραματόζωων, με την ανθρωπία να αντιμάχεται μιαν αδυσώπητη κανιβαλική Επιστήμη.
Μια τέτοια πολιτικοποιημένη ματιά επιχειρεί η Πασχαλία στο φαινόμενο του ναζισμού , ανασυστήνοντας το σκοτεινό έπος του Μίσους πίσω από το Ολοκαύτωμα.
Ως Μάρτυρες Κατηγορίας επιστρατεύει τα αθώα θύματα ενός διεστραμμένου σχεδίου.

Γιατί στόχος της Πασχαλίας Τραυλού δεν είναι αναναμασήσει συγκλονιστικές μεν αλλά χιλιοειπωμένες ιστορίες μιας εποχής ντροπιαστικής για το Γένος μας ,ούτε να εκμεταλλευτεί συγγραφικά την αυτονόητη δυναμική μιας πεπατημένης συνταγής γύρω από το Ολοκαυτωμα που ακόμη καίει.
Είναι να εκριζώσει τον σπόρο που γέννησε τους δυσώδεις και σκοτεινούς βλαστούς του θανάτου εκεί που θα πρεπε να ανθίζει ζωή, χαρά, δημιουργία..
.Για να αφυπνίσει λοιπόν παρουσιάζει το πιο ακραίο σενάριο και το παρακολουθεί να διαλύει τις ψυχές των ηρώων της.Το όραμα του Χίμμλερ για βιολογική επικράτηση της Αρίας Φυλής μέσα από πειράματα - στην Τραυλού επεκτείνεται με μια δυναμική και πειστική εικασία "Και...αν ?", με τη λογική που την  επεχείρησε κι ο Robert Harris στo Fatherland.
Παρότι οι "Αγγελοι Από Στάχτη" διαθέτουν μια σφιχτοδεμένη πλοκή με καλοδομημένους χαρακτήρες, πίσω από τη μυθιστορηματική δομή τους ενυπάρχουν γνωρίσματα ποίησης , όπως  η "υπέρβαση, η αλληγορική διάθεση , η αφαιρερικότητα και κάποια στοιχεία υπερρεαλισμού, που προσδίδουν συμβολική διάσταση σε ορισμένα πρόσωπα και καταστάσεις.
Λχ η αναμετρηση Χίτλερ κ Κοβάλσκι, παρότι ο Φύρερ δεν πάτησε ποτέ στο Αουσβιτς ήταν μια εικόνα που -ποιητική αδεία- εξυπηρετεί μια λυρική κορύφωση του δράματος σαν αναμέτρηση του Πολιτισμού με την Αποκτήνωση του Πολέμου.
Ηχηρό στοιχείο Υπερρεαλισμού είναι σαφώς η φρανκενσταινική φιγούρα του ξεχωριστού Χανς Έμπερχαντ - βγαλμένη θαρρείς από τις σελίδες μιας Μαίρης Σέλλευ κι ενός αντεστραμμένου Ουάιλντ.
Η περίπτωση  του κι ο τερατώδης κατοπτρισμός του θυμίζουν οργουελικο εφιαλτη κι έρχονται σαν προφητικό σημάδι από ένα μέλλον που η ανθρωπότητα έχει χρέος να αποτρέψει.
Από την άλλη ο Χανς Έμπερχαντ  εκφράζει τη μοναξιά και τον φόβο του διαφορετικού.Είναι μια άλλη έκφανση της  έννοιας του "Ξένου".
Κάποιες στιγμές η μόνωσή κι η τραγικότητα του Χανς μου έφεραν στο νου τον Μπεν Λόβατ από το "Πέμπτο Παιδί" της Νομπελίστριας Doris Lessing καθώς και την ακατέργαστη ενηλικίωση του ήρωα της στο δεύτερο μέρος, "Ο Μπεν Στον Κόσμο"...Άλλος ένας ξένος τρομαγμένος από μια εχθρική κοινωνία βρίσκει καταφυγή σε κείνους που δοκίμασαν ένα στίγμα.
Παράλληλα με την κεντρική στοχοθεσία στους "Αγγελους Από Στάχτη" της Τραυλού παρόν ο έρωτας σε όλες του τις μορφές από την πιο αγνή ως την πιο παράφορη και αιματηρή, πάντοτε όμως τραγικός ,σαρωτικός και αναμορφωτής ψυχών- ενίοτε δε και ολετήρας.
           Ανάμεσα στους ήρωες της Πασχαλίας Τραυλού, όμως, δεσπόζει κι αστραποβολά η ωραία ερωτική φιγούρα του έγχρωμου φοιτητή  Ααλίφ. 
Ένας ήρωας που σε σημαδεύει όσο την πολύπαθη αγαπημένη του ,Εύα- ένα πλάσμα αγαθό σε νοερή κι ακούσια ομολογία με τον έγχρωμο "άγιο" της Αναστασίας Καλλιοντζή, τον αθώο καλοκάγαθο Αφρικανό μετανάστη "Ροτίμι" στην Παρανοια.
Ο Ααλιφ , με την φωτεινή σοφία της αγάπης και της αξιοπρέπειας πρεσβεύει τους Αθώους τούτου του κόσμου και κομίζει ένα επίκαιρο αντιρατσιστικό μήνυμα σε μια εποχή που η σκιά της Ξενοφοβίας κηλιδώνει τον πολιτικό λόγο και βίο σε όλη  την Ευρώπη.
Παράλληλα, η σαγηνευτική καλλιέργεια του Ααλίφ, και η αντίσταση του σε πάσης φύσεως σκοταδισμό υπογραμμίζουν τη συμβολή της Παιδείας στην αναμόρφωση των κοινωνιών, επισημαίνοντας έτσι την Ευθύνη όσων κρατούν στα χέρια τους τη Μόρφωση των παιδιών ...το προμηθεικό πυρ που οι Εξουσίες συχνά ζητούν να αποστερούν από τις συσκοτισμένες μάζες.
Στο πρόσωπό του Ααλιφ λοιπόν, η Τραυλού συνόψισε μια φλογερή νιότη, που δε σιωπά στο Αδικο
κι απλούστευσε όμορφα τα κηρύγματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Νέλσον Μαντέλα,  διατρανώνοντας την Ισότητα και τη Συναδέλφωση των Εθνών.
Παράλληλα η συγγραφέας σαρώνει με την κριτική ματιά του Ααλίφ τα οπισθοδρομικά ήθη  καταδυνάστευσης του γυναικείου σώματος στη  Αφρική κ τον Τρίτο Κόσμο, χωρίς να εξιδανικεύει κανέναν.
Ο Ααλιφ είναι ενας αυθεντικός Πολίτης Του Κόσμου πρότυπο για κάθε δημοκράτη.
Η αδικη δολοφονία του Ααλίφ από νεοναζιστικούς κύκλους σε μια καθημερινή του βόλτα, δεν είναι απλά μοχλός της πλοκής αλλά η ουσία της.

Εκφράζει το μοτίβο ενός προβληματισμού που απαντάται, όχι συχνά αλλά καίρια ,σε καλά δείγματα της σύγχρονης Λογοτεχνίας μας, σαν κώδωνας κινδύνου
Έτσι δολοφονήθηκε ο αδικοχαμένος "Ροτίμι" ,όπως κι ο μετανάστης παντοπώλης από το νεανικό μυθιστόρημα της Λότης Πέτροβιτς "Τα Τέρατα Του Λόφου" -κι εδώ το Βιβλίο διασταυρώνεται με τη ζωή, καθώς αυτή η διπλή, ζοφερή προφητεία πραγματώθηκε όντως το 2010 με τον γλυκύ κι άφταιγο μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν που κάθε μέρα πήγαινε γελαστός με το ποδηλατό του στη δουλειά, πριν τον δολοφονήσουν αναίτια Έλληνες νεοναζί στα Πετραλωνα.
Ασφαλώς μην ξεχνάμε τη δολοφονική απόπειρα κατά του φοιτητή Κουσουρή από νεοναζι.
Η διπλή ιδιότητα του Φοιτητή Ααλίφ συμπυκνώνει αυτές τις τις επίθεσεις κατά του Μεταναστη και του δημοκρατικού λόγου, σε διττό συμβολισμό.  

Η Τραυλού κάνει μια έντεχνη υπόμνηση αυτού του διαχρονικού κινδύνου, που έμεινε ίδιος από τα πογκρομ του 1938 και τα κερματόρια, μέχρι την τυφλή βία των σύγχρονων κοινωνιών με γνώμονα το χρώμα και την ανημπόρια όπως κορυφώθηκαν στο Προσφυγικό Ζήτημα.

             Είναι γιατί το Μίσος στην Ετερότητα είναι παντού το ίδιο ειδεχθές, το ίδιο παράλογο, το ίδιο δολοφονικό:
Είναι γιατί ο Ναζισμός δεν έσβησε το 1945 με τον Χίτλερ κάτω από την Καγκελαρία, αλλά είναι εδώ ,και κραταιός!
Ενέδρευει πίσω από τη  Αμάθεια, τις διαλυμένες οικογένειες, τη βία.
Μασκαρεύεται με προσωπεία επικής κι εθνικής υπερηφάνειας.
Μα πάντα πλάνη είναι ο Ναζισμός.
Εχθρεύεται τα νιάτα, τη συμφιλίωση και τα λουλούδια, γιατί ζητά Αίμα.
Φοβάται τα Βιβλία, τη Δημοκρατία και τον Διάλογο, γιατί ζητά τα Όπλα.
Φθονεί την Ανδρεία, τον Έρωτα και τους Αθώους, γιατί εκφράζει τη Θρασυδειλία και τα Κατώτερα Ένστικτα.
Απορρίπτει τον Άνθρωπο κι επιστρέφει στο Θηρίο.
Ο Ναζισμός προωθείται από διεφθαρμένα Συμφέροντα που διχάζουν , που κατακερματίζουν τις κοινωνίες σε χειραγωγησιμες αγέλες που μισούν τυφλά- για να μη διεκδικούν οι πολίτες τη δικαιοσύνη που τούς στερούν οι κρατούντες, αλλά να εκτονώνονται στοχοποιώντας άκριτα το Ξένο.
Μισούμε τον Άλλον γιατί αρνούμαστε να δούμε και να γιατρέψουμε την προσωπική μας "αθλιότητα"
Είναι απερίφραστος και επιδέξιος ο τρόπος που η Πασχαλία τα καταδεικνύει όλα αυτά, συμπεριλαμβανοντας την ευθύνη των θεσμών- μέσα από το αίμα του Ααλίφ, την αγωνία του Νόρμπερτ, το μαρτύριο της Εύας, τη λεηλατημένη ξεγνοιασιά της Άπεργκειλ, το σαρδόνιο χαμόγελο του Σλάντερ
          Παρά λοιπόν την εντυπωσιακή - και σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα- ιστορία γύρω από την Ευγονική, για μένα αυτός ο Ναζιστικός Κίνδυνος είναι το κεντρικό μήνυμα που η Πασχαλία Τραυλού περνά διαμέσου της Εύας και του Ααλιφ- -κ δευτερευόντως μεταμφιέζοντάς το σε μια αλληγορική βουτιά σε αυτη την αποκρουστική πτυχή της  Ιστορίας.Είναι αξιέπαινη για την τόλμη της αυτή και σε λογοτεχνικό και σε κοινωνικό επίπεδο η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού που πάντα ζητά νέους δρόμους να αναδείξει κρισιμα κοινωνικά ζητήματα.
          Ας την ακούσουμε όλοι, όσο θα απολαμβάνουμε την εκπληκτική της αφήγηση,  για να μη βλέπουμε άλλο τους άφταιγους Αγγέλους του κόσμου τούτου να γίνονται Στάχτη!

Α Μέρος: Θεοί Από Στάχτη (1) - Πατήστε εδώ

Β Μέρος: Άνθρωποι Από Στάχτη (2) - Πατήστε εδώ 

Λότη Πέτροβιτς, Τα Τέρατα Του Λόφου

Μαξ , Sarah Coen Scali

Dorris Lessing , Tο Πέμπτο Παιδί

Dorris Lessing Ο Μπεν Στον Κόσμο

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ :Helena Citronova-Franz Wunsch-Η γλυκια Εβραία που αλλαξε τον SS Φρουρό

Ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ  ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ ,
ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΔΥΟ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ...

Αφηγηματική "απόδοση" υλικού&λυρικά κομμάτια: Eλισσάβετ -Μαρία Δέδε

     
Το άρθρο αφιερώνεται στην λατρεμενη μου φίλη Ζέτα Κ.
γιατί ειναι απο εκείνες τις ψυχές που ξέρουν να αγαπούν καθολικά
και να αναβαπτίζουν στο μύρο της αγάπης ο,τι αγγίζουν,
ομορφαίνοντας τουτο τον αφιλόξενο κόσμο...
                   

Ο  Έρωτας- Αδάμαστος,Ανίκητος, ακόμη και μες στον Πόλεμο χλευάζει τα σύνορα, και  προκαλεί τον άνθρωπο να απαρνηθεί τις χθόνιες μικρότητες και να Τον ακολουθήσει στην κλίμακα του Ουρανού!
                   Αξίζει να θυμηθούμε πώς ο αυτός ο "αντάρτης έρωτας" κατόρθωσε να διαπεράσει τα ηλεκτροφόρα σύρματα του Άουσβιτς, "επαναστατώντας" ενάντια στον παραλογισμό του μίσους και στην εξουσία του θανάτου, για να "σύρει ξανά τον χορό της ζωής".
        Είναι μια ιστορία αγάπης που έφερε στο φως το BBC κι ανέδειξε ανάμεσα σε πολυάριθμα περιστάτικά ο Laurence Rees στην κορυφαία πραγματεία του "ΑΟΥΣΒΙΤΣ , Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ" .Εκεί τη βρήκα κι εγώ, για να διαπιστώσω ότι έχει απασχολήσει κ ξενόγλωσσες ιστοσελίδες.

            Θα τη μοιραστώ λοιπόν, μαζί σας, αυτήν την ξεχωριστή μέρα.
Η απόλυτη ιστορία αγάπης του Πολέμου.
"Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα" του Ολοκαυτώματος.
Βρισκόμαστε στα 1942.Ο νεαρός Fransch Wunsch, απολαμβάνει την απόλυτη καταξίωση ως υπηρέτης πιστός -κι εκλεκτός συνάμα- του Ναζιστικού Καθεστώτος.
Ως τυπικό δείγμα "Άριου", δηλάδή εκπρόσωπος της "ανώτατης φυλετικής βαθμίδας", είναι επίλεκτο μέλος των Ες Ες.
         Στα 20 χρόνια του, ο Franz Wunsch, μπορεί τώρα να καμαρώνει ναρκισσιστικά την κομψή -μάρκας Hugo Boss- στολή του και τις καλογυαλισμένες μαύρες μπότες του, έχοντας "εξουσία ζωής και θανάτου" σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους-εχθρούς του "καθεστώτος", αφού εργάζεται ως φρουρός στο Άουσβιτς, της Άνω Σιλεσίας!

      Ο Frantz Wunsch- γεννημένος στις 21 Μαρτίου 1920- ήταν μόλις 11 χρονών το 1933, όταν οι ναζί κατέλαβαν την εξουσία, επομένως "βύζαξε"το τοξικό "γάλα" του ναζισμού στην ευαίσθητη εκείνη ηλικία που ο ανθρωπος αντιλαμβάνεται δομικές έννοιες της ζωής.
      Μεγαλωσε, σαν επίδοξος βαγκνερικός Τανχόιζερ, μαθαίνοντας να επιζητά τον Πόλεμο και να ομνύει στο κλέος της Θούλης Πολιτείας.
Μεγάλωσε "μικραίνοντας" την καρδιά του για να μη χωρά οίκτο, παρά μονάχα μίσος για το Διαφορετικό που το προσωποποιούσαν Εβραίοι, Τσιγγάνοι, Αδύναμοι...
      Βιώνοντας τη συντροφικότητα του Αίματος, ο Φραντς αφομοίωσε το χιτλερικό ιδεώδες κι εντάχθηκε περιχαρής ως πρόθυμος Μαθητής του Ναζισμού στα παραστρατιωτικά Ες Ες, τον αποκλειστικό φορέα που υλοποίησε όλο το ειδεχθές όραμα του Χίτλερ για την εξόντωση των Εβραίων- στο στήσιμο των εφιαλτικών στρατοπέδων και τις μαζικές εκτελέσεις "φυλετικά απόβλητων"-καθήκοντα που δεν τα καταδέχθηκαν ποτέ οι επίσημοι στρατιωτικοί της Wehrmacht.

            Ιδιαιτέρα βίαιος,ο Φραντς, εργάστηκε ως "πανάξιος" Ες Ες στη ράμπα υποδοχής των ομήρων, μη διστάζοντας να ξυλοκοπεί σαστισμένα γυναικόπαιδα που κατέφθαναν από τα τρένα, ενώ μαρτυρίες τον ήθελαν να έχει πυροβολήσει αυτοπροσώπως έναν Εβραίο όμηρο για απείθεια.
        Το επόμενο ποστο του Wunsch ήταν ο "Καναδάς", τόπος συγκομιδής των περιουσιών που υπεξαιρούνταν από τους εκτοπισμένους ομήρους, όπου ως..."αδιάφθορος, υπεράνω Αριος" θα έχει την ευκαιρία και για μικροκλοπές.

Μάρτη του 1942 καταφθάνει από τη Σλοβακία στο Άουσβιτς η 22χρονη Εβραία Helena Citronova για να δοκιμάσει την τυπική ζωή του στρατοπέδου:
Τατουάζ με τον ματωμένο αριθμό στο χέρι , ξυρισμένα μαλλιά, λιμοκτονία και σκληρή εργασία στην κατεδάφιση κτιρίων, πόστο που υποσχόταν σύντομο θάνατο από εξάντληση.

       Τότε η Έλενα οικειοποιούμενη την ταυτότητα μιας νεκρής συμπατριώτισσας της. θα παρει τη θέση της στο πόστο του "Καναδά",(της Επίσημης Αποθήκης δηλαδή) που ήταν το πιο ευνοϊκό από όλα, καθώς είχε καλύτερο φαγητό και λιγότερο κοπιαστική εργασία, όπως και πρόσβαση σε πλήθος αγαθών-ρουχισμό και τρόφιμα-ως και κοσμήματα,χτένες, χρυσά δόντια ,γυαλία, ρολόγια, κουκλες κλπ- από τους νεοφερμένους ομήρους που καταφθάνουν στο Άουσβιτς με τις βαλίτσες και το βιος τους, και "ληστεύονται" από τους επίσημους πλιατσικολόγους Ες Ες, "εις το όνομα του Reich(Ράιχ)".
Η απάτη της Helena θα αποκαλυφθεί λίγες μέρες αργότερα, αλλά η ποινή της θα αναβληθει, καθώς εκείνη την ημέρα, οι επιστάτριες(kappos) κι οι φρουροί ετοιμάζουν μια αυτοσχέδια γιορτούλα για εναν φρουρό Ες Ες που έχει τα γενέθλιά του:Είναι ο γνωστός μας Φραντς Bουνς...
Aναζητούν μάλιστα καλλίφωνες ομήρους να του τραγουδήσουν κι ανάμεσά τους είναι η Έλενα.
Εκείνη επιλέγει να τραγουδήσει ένα παλιό γερμανικό τραγούδι, για τον εορτάζοντα Frantz το Liebe Es Nie(Love Is Not).

Η μελαγχολική φωνή της γλυκιάς ομήρου συνεπαίρνει τον Φραντς κ το τραγούδι της τον ταξιδεύει στις φλαμουριές της παιδικής του ηλικίας και στο κελάρυσμα του Ρήνου.Με ένα ικετευτικό 
"Bitte" τής ζητά ταπεινά να του ξαναπεί το τραγούδι της, που το ξανακούει εκστατικός...Αυτό ήταν!
 Ο σκληροτράχηλος φρουρός, ο Αριος Ες Ες, Φραντς Wunsch είναι ερωτευμένος, "με κείνη που δεν πρέπει":Μια Untermench(= Yπάνθρωπο)
Μια Εβραία μελλοθάνατη όμηρο!

Με την εξουσία του ως αξιωματικός απαιτεί η νεαρή Εβραία να παραμείνει στο πόστο του "Καναδά"- κι έτσι μπορεί να τη βλέπει ,και να την έχει υπό τη δική του δικαιοδοσία και προστασία.

Ακολουθούν σημειώματα αγάπης, που η Ελενα τα σκίζει νευρικά.
Ματιές φλογισμένες και βουβές, που εκείνη τις αποκρούει.
Απτόητος εκείνος, κ συνεπηρμένος, τη διεκδικέι διακριτικά, προσπαθώντας να μη φανερωθεί στους υπόλοιπους.
Ακόμη κι όταν φεύγει αδειούχος λίγες μέρες τής στέλνει μπισκοτα και σοκολάτες.
To επόμενο διάστημα ο Wunsch καλεί συχνά την Ηelena, στο προσωπικό του γραφείο, με ασήμαντες προφάσεις, χωρίς να κάνει κάτι ανάρμοστο ποτέ.
Θέλει μονάχα να τη βλέπει λίγο περισσότερο, αποκλειστικά ο ίδιος ,μακρυά από τα αδιάκριτα, φθονερά βλέμματα του Στρατοπέδου.
         Μια μέρα, της ζητά να του περιποιηθεί τα νύχια "για να μπορεί να την έχει κοντά του και να την παρακολουθεί άφοβα περισσότερη ώρα".
Η Citronova αρνείται, δηλώνοντας στον Wunsch την αποστροφή της για τα εγκλήματά του και τού ζητά να την αφήσει να φύγει, κινώντας αυτοβούλως προς την πόρτα:
Aυτός βγάζει το περίστροφό του και την απειλεί, ενθυμούμενος τη σκληρότητα του Ες Ες αξιωματικού:
"Δε θα φύγεις από δω μέσα χωρίς τη δική μου άδεια.Aν βγεις από αυτήν την πόρτα δε θα ζήσεις"! 

Η Helena όμως ανταπαντά με αξιοπρέπεια:
"Πυροβολησέ με! Προτιμώ τον θάνατο από αυτο το παιχνίδι!".
Εκείνος κατεβάζει όπλο και ματιά μπροστά της, κι η Ελενα αποχωρεί "θριαμβευτικά":
Αυτός δεν αντιδρά.Αγαπά και περιμένει- "υλοποιώντας το θαυμα":

Ενας Ες Ες αξιωματικός, αγαπά και δέχεται αδιαμαρτύρητα απόρριψη και προσβολές από μια Εβραία, αρνούμενος να επιβάλει τη θέλησή του με τα όπλα! Συνεχίζει να τιμά και να προσφέρεται απλά στην αγαπημένη του ό,τι καλύτερο μπορεί! Nαι: Ο έρωτας έχει συντρίψει τη ναζιστική αλαζονεία, και συνεχίζει να επελαύνει ανίκητος στη νεανική ψυχή του Φραντς, που εξακολουθεί να προστατεύει την Εβραία της καρδιάς του-κι ας τον αποκρούει εκείνη τόσο πεισματικά. Αυτός παλεύει να της διευκολύνει την καθημερινότητα.Της παρέχει μαξιλάρι και σεντόνι για να τοποθετήσει στο αχυρένιο γεμάτο ψύλλους στρώμα του ξυλοκράβατού της. Της φέρνει φαγητό. 

Στο Άουσβιτς καταφθάνει, -εν τω μεταξύ- από τη Σλοβακία, και η αδελφή της Helena, η 30χρονη Ροζίνκα με την κορούλα της και τον νεογέννητο γιο της.

Προορίζονται κι οι τρεις για τους θαλάμους αερίων.
Η Helena το πληροφορείται και τρεχει αλλλόφρων μέσα στο στρατόπεδο να τους βρει, αδιαφορώντας για τον θανάσιμο κίνδυνο να τη σκοτώσουν επί τόπου που βγήκε δίχως άδεια, από τη σειρά της.

Μόλις ο Φραντς αντιλαμβάνεται την αποκοτιά της αποτρέπει καθε παρέμβαση των άλλων φρουρών λέγοντας πως είναι "υποδειγματική εργάτρια" κι αναλαμβάνει δράση ο ίδιος:Της χυμάει, την πετά κάτω προσποιούμενος ότι τη χτυπά-για να μην καταλάβουν οι άλλοι- και ψιθυριστά τη ρωτά τι έχει συμβεί, ζητώντας της τα στοιχεία των οικείων της.

Κατόπιν ο Wunsch τρέχει κ την τελευταια στιγμή βγάζει τη Ροζίνκα από την ομάδα των μελλοθανάτων με τη δικαιολογία ότι χρειάζεται επιπλέον χέρια στο πόστο του.

Για τα παιδάκια δεν μπορεί να κανει τίποτα κι αυτά καταλήγουν στα Κρεματόρια.

Η Rozinka γινεται,λοιπόν, δεκτή στο πόστο που ελέγχει ο Φραντς Wunsch και που εξασφαλίζει ισχυρές πιθανοτητες επιβίωσης.
Δεν μπορούμε να βαφτίσουμε ακριβώς"τύχη" για μια μάνα να επιβιώνει από αυτό που σκότωσε τα παιδιά της, κι ίσως η Ροζίνκα να προτιμούσε να πεθάνει κι εκείνη μαζί με τα παιδάκια της, κ να μην τα αφήσει μόνα τους την τρομερή ώρα του θανάτου.
Είναι όμως γεγονός, ότι η μεγαλόψυχη παρέμβαση του Wunsch έσωσε την αδελφή της Ηelena απο βέβαιο θάνατο,

          Οι ανθρώπινες συνθήκες του "Καναδα", που αυτός εξασφάλισε για τη Ηelena kai την τσακισμένη αδελφή της, έδωσαν στην καλλίφωνη Σλοβάκα την ευκαιρια να φροντίσει την αδελφή της και να της μάθει να ζει ξανά.

όταν η ΈΛΕΝΑ αρρώστησε από τύφο Δεκέμβριο του 1942 ο Βουνς της εξασφάλισε κρεβάτι στην ΄ακρη της Μεγάλης Αποθήκης του στρατοπέδου για να τη φροντίζει προσωπικα. 
         Απο κεινη τη στιγμή όλα άλλαξαν.Η Helena Citronova κατάλαβε οτι το ενδιαφέρον του Φραντζ δεν ηταν καπρίτσιο,ούτε μια χυδαία προσδοκια, αλλά έκφραση ειλικρινούς έρωτα- αγνού κι ωραίου. 

Ο Wunsch, άλλωστε, την είχε αντιμετωπίσει εξαρχής με σεβασμό, γενναιοδωρία, και ταπεινοφροσύνη.
Είχε αντιδράσει ανεξίκακα σε όλες τις εκδηλώσεις περιφρόνησης εκ μέρους της, την ίδια στιγμή που οι εκτελέσεις- ακόμη και για ένα στραβοκοίταγμα- ήταν προσφιλής αντίδραση των φρουρών! (ενώ δεν απουσιαζαν ούτε οι βιασμοί όμορφων ομήρων από τους φρούρους.)
Τώρα σώζει και την αδελφή της την ίδια με τεράστιο ρίσκο.
Η Ελενα,λοιπόν, συνειδητοποίησε πως αυτός ο Ες Ες φρουρός άπλωνε τον έρωτά του σαν προστατευτικό δίχτυ γύρω απο κείνη, κι αθόρυβα απομάκρυνε κάθε κίνδυνο που την απειλούσε στο τρομακτικό Αουσβιτς- ακόμη και ρισκάροντας ο ίδιος τη θέση του ή και την ίδια τη ζωή του ακόμη!

Σε εκεινο το κολαστήριο αποκτήνωσης ,ο νεαρός Γερμανός έγινε για τη Citronova μια υπόμνηση της χαράς, της νιότης, του πόθου για ζωή,
ενώ ο έρωτας του της επέστρεφε την ανθρώπινη υπόστασής της.
Η αγάπη του την έκανε ξανά Γυναίκα.

Η αγάπη του την ελευθερωνε, σε πεισμα της σαρκαστικής επιγραφής στην καγκελόπορτα του Αουσβιτς!Θαρρείς και αναφωνούσε χλευαστικά στους Δημίους: "Oχι ,κύριοι! Οχι " Arbeit Macht Frei", όπως ιερόσυλα γράφετε εσείς."Nur... Liebe Macht Frei!" (όχι η "Εργασία", μα "Μόνον η Αγάπη Απελευθερώνει!")

Έτσι, σταδιακά η ευγνωμοσύνη έκανε την καρδιά της Helena δεκτική στον έρωτα του Wunsch κι η νεαρή όμηρος άρχισε να ανταποδίδει στον Γερμανό φρουρό τον έρωτά του, παρά την αρχική της αντίσταση
Η αληθινή υπέρβαση φυσικά συνέβη στην ψυχή του Φραντς.
Ένας νεαρός που τάχθηκε σε μια ιδεολογία μίσους με τον φανατισμό των 20 χρόνων του, ξαφνικά παραδόθηκε στην αγάπη και μάλιστα χωρίς δικλειδες εγωισμού.Άνευ όρων.
Και την άφησε να τον παρασύρει μακρυά από το απόλυτο σκοτάδι που η ναζιστική του τύφλωση τον είχε βυθίσει.
         Ήταν κοινός τόπος πως κάτω από την επιρροή της Helena μετετράπη σε ένα "Διαφορετικό Άνθρωπο. Εξελισσόμενος από την αγάπη αυτή, ο νεαρός Wunsch πλέον είχε αναστολές στο να βασανίζει τους Εβραίους ομήρους εν αντιθέσει με την πρώτη του περίοδο στο Αουσβιτς:
Πλέον λογοδοτούσε σε μια Αγάπη. Στην Εβραία της Καρδιάς του κ αυτό μαλάκωσε την πρότερη σκληρότητά του.Για χάρη της Ελένα ο Βουνς έσωσε αρκετές ομήρους που εκείνη του υπεδείκνυε σημειωνοντας κρυφά το νούμερό τους.Εκείνος έλεγε : "Για σένα- ο,τιδήποτε!"

Πάνοπλος, λαμπερός, "άρχων απόλυτος" των ομήρων της δικαιοδοσίας του, ο Frantz Wunsch δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε μια στιγμή την απόλυτη εξουσία που έιχε πανω στο πεπρωμένο της Helena Citronova για να πάρει κάτι από αυτή, ή να την αναγκάσει να τον ικανοποίησει- παρά μονάχα για να τη βοηθήσει και να της ομορφαίνει την αφόρητη πραγματικότητα του Στρατοπέδου- ακόμη κ τις στιγμές που αυτή τον αρνιόταν.
Κατέθεσε κάθε του δύναμη στα πόδια της Εβραίας αγαπημένης του κι η εξουσία του έγινε πρόσφορο στις ανάγκες της Helena, ενώ έδειχνε ανεκτικότητα προς παραβάσεις ομήρων

Ο Wunsch άντεχε να συγχωρεί τις απανωτές ταπεινωτικές στιγμές που το επεφύλασσε η αντίσταση της Helena στο φλερτ του, χωρις να καταφύγει σε αντεκδικήσεις ή εξαναγκασμούς κι αυτό ενέχει μεγαλείο αν κανεις αναλογιστεί τι εκπαιδευση είχε ως μέλος Ες Ες. 
Είναι θαύμα πώς ένας άντρας γαλουχημένος να μισεί αγάπησε μια κοπέλα δίχως ίχνος ρεβανσισμού.
Η ίδια του η αγάπη συνέτριψε τον Ρατσισμό του με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.
Ο ναζί φρουρός αναβαπτίστηκε στο μύρο της αγάπης, ευωδιάζοντας για πλάσματα διψασμένα για λιγο έλεος και λίγη ανθρωπια...

Ο Franz Wunsch δεν ήταν ήρωας.Ανήκε στους ανθρώπους του μετρίου, που ποτέ δεν έκαναν τη μεγαλη υπέρβαση.Οχι,δε βρήκε τη δύναμη τα βροντήξει όλα, όταν είδε το λάθος,και συνέχισε να υπηρετεί τον ναζισμό .Εστω κι έτσι όμως,ο Franz Wunsch αθόρυβα, και δίχως να το καταλαβει, λίγο λιγο, βρήκε την οδό να επιστρέψει από το ζόφο του κτήνους στην οδό του Ανθρώπου.
Η "οδός" του ήταν αυτή η μικρή Εβραία που αντι να του εγείρει ταπεινά ένστικτα ενεργοποίησε την πιο ευγενή πλευρά, που ανυψώνει τον άνθρωπο από το ζώο.
Η Αντίσταση που κατέθεσε ο φρουρός Wunsch ενάντια στον ναζισμό ήταν η πιο απλή -ίσως κι η πιο επικίνδυνη εν τέλει, για το καθεστώς:
Η καθημερινή ανθρωπιά.Το φως.Ο Έρωτας που ενώνει. 

         Δεν γνωρίζουμε σίγουρα αν ο Frantz κι η  Helena είχαν ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις.Πιθανολογείται και να είχαν.Άλλωστε κράτησε χρόνια αυτή η ιστορία- από το 1942 ως την Εκκένωση του Αουσβιτς το 45.

Πάντως σίγουρα ο έρωτας τους μαθευτηκε και προκάλεσε φθόνο και σάλο στο στρατόπεδο.
Ωστόσο, η τιμωρία τους ευτυχως ήταν δυσαναλογα μικρή, αν κανεις συνυπολογίσει την άτεγκτη σκληροτητα και τον σαδισμό του Αουσβιτς.
Η Helena σίγουρα υπεφερε περισσότερο -κι ίσως ξυλοκοπήθηκε κιόλας, στην ανακριση που υπεστη
στο Block 11.
Παρόλαυτα κανείς τους δεν παραδεχθηκε αυτήν τη σχέση και κανείς δεν απομακρύνθηκε από τη θέση του.

        Ξαναβρίσκουμε την Helena και τον Frantz μαζί Γενάρη του 1945, πάντα υπό το καθεστώς του Άουσβιτς- φρουρός αυτός , όμηρος αυτή.

Οι Γερμανοί τώρα έχουν ηττηθεί κατά κράτος, κυριως χάρη στην ηρωική αντίσταση του σοβιετικού λαού .

Ο Κόκκινος Στρατός βρίσκεται πια στις παρυφές της Πολωνίας κι οι ναζί γεμάτοι λύσσα ανήμπορη θέλουν να εκκενώσουν το Αουσβιτς.Κάνουν κάτι αποτρόπαιο:

Μες στο καταχείμωνο, τέλη Γενάρη, τα Ες Ες στοιχίζουν τους αποστεωμένους,λιμοκτονούντες κι αρρωστους ομήρους σε φάλαγγες ρακένδυτους στο δριμύ ψυχος για να τους οδηγήσουν σε μια εφιαλτική πεζοπορία μέχρι τα βαθη της Αυστρίας κι άλλα στρατόπεδα όπως το Μαουτχαουζεν, το Μπέλσεν κ.α. !!!

Αυτοί συνοδεύουν τις εξαθλιωμένες φάλαγγες ντυμένοι στις πολυτελέις και ζεστές στολές με τα γούνινης επενδυσης πανωφόρια και τα άλογα τους, έχοντας ανα χειρας το μαστίγιο και το περίστροφο να σημαδεύει τους σκελετωμένους ομήρους!Όποιος όμηρος κομπιάσει ή σκοντάψει πυροβολείται επί τόπου!Οι θάνατοι εκατόμβη, μεσα σε λιγες μέρες.

          Οι νεκροί χαράσσουν ένα μονοπάτι αίματος στην Πορεία του Θανατου σαν ματωμένα ψιχουλάκια ενός υπερμεγέθη Κοντορεβυθούλη.
Οι Ναζί- αμετανόητοι, θέλουν να εξοντώσουν βασανιστικά και τους εναπομείναντες ομήρους τους- ακόμη και τώρα που έχασαν τον πόλεμο!!!Μισος χωρίς όρια.
Ο Wunsch δυστυχώς, δεν μπορεί να κανει πολλά πλεον για την αγαπημένη του.
Ο ίδιος δεν μπορεί να ακολουθησει την Πορεία και να προστατεύει πια την Helena του, γιατί έχει παρει μεταθεση στο καταρρέον Μέτωπο, στην πρωτη γερμανικη γραμμη άμυνας.
Η αγαπη του, όμως, τον κάνει ευρηματικο:Πριν αναχωρήσει απο το Αουσβιτς με τον τάγμα του, κάνει ό,τι καλύτερο για την περίσταση:

Με κίνδυνο της ζωής του βρίσκει για την Helena και για τη Ροζινκα δυο ζευγάρια μποτιτσες με γουνινη επενδυση, που- μαζι με το φαγητό- είναι η καλύτερη και μοναδική προστασια από εκείνο το φονικό κρύο, που αλέθει τα αποσκελετωμένα κορμιά- σύμμαχος της ναζιστικής Συμμορίας.

Είναι, λοιπόν, με τα μποτάκια αυτά, σα να τυλίγει τα ποδια της καλής του με την ίδια την ψυχη του ο Φραντς για να την προφυλάξει από το κρύο και τη βαρβαρότητα.Μαζί με τις μποτίτσες ο Wunsch δίνει στην Helena Citronova ενα χαρτάκι.Χαρτάκι ελπίδας.
Είναι η διευθυνση της μάνας του στη Βιέννη και ο Franz προτρέπει την Helena "να παέι να τη βρει κai να ζητήσει απο εκεινη προστασία, όταν δεν θα έχει πού αλλού να πάει... Ωσπου να έρθει κι ο ίδιος να τις βρει...".Ασφαλώς το σπιτικό του ήταν ανοιχτό και για τη Ροζίνκα την αδελφή της αγαπημένης του.

Ο ναζί αξιωματικός ανοίγει,λοιπόν, στη μικρή του όμηρο διάπλατα το σπίτι του, και της παραδίδει ο,τι ιεροτερο του έχει απομείνει:
Την αγαπη της ίδιας του της μητέρας!
"Ζητά να γίνει ο ίδιος το καταφύγιο της Εβραίας Ηelena κ όσων αγαπά εκείνη,  σε έναν απειλητικό, ρευστό κόσμο ερειπίων, που ακόμη αχνίζουν από τη φωτιά της μάχης κι από την αποφορά των νεκρών.
Κι αυτός,...αυτός τώρα θα έχει για κάτι να πολεμήσει, εκεί στην πρώτη γραμμή 'άμυνας' που τον στέλνουν οι ανώτεροί του:
Όχι πλέον για μια Γερμανία της Ντροπής, όχι για κίβδηλα ,στρεβλά ιδεώδη παραφρόνων, αλλά μονάχα για να γυρίσει ζωντανός, και να ξαναχτίσει έναν κόσμο φιλόξενο για την αγάπη του."
Στο χαρτάκι αυτό, στη διεύθυνση του πατρικού του, ο Φραντς έγραψε στην Έλενα όλες του τις ελπίδες και χαρτογράφησε τα αγνά όνειρα που έκανε για τους δυο τους- σε ένα φωτεινότερο μέλλον, όπου δε θα άχνιζαν πλέον κρεματόρια, μήτε βομβαρδισμένες πολιτείες, αλλά μονάχα γραφικά τζάκια να ζεσταίνουν χαμογελαστές οικογένειες φωλιασμένες γύρω τους.Μια τέτοια οικογένεια οραματιζόταν κι αυτός να προσφέρει στη Helena της καρδιάς του, "δίνοντας" της ταπεινά πίσω το ζεστό σπιτικό που ο πόλεμος και το μίσος τής στέρησαν τόσο άδικα.
           Η ευφυής πρωτοβουλία του Frantz με τις γούνινες μποτίτσες, ενόψει της εξόδου από το Αουσβιτς μεσα στη βαρυχειμωνιά, αποδεικνύεται σωτήρια- τω όντι- για τις αδελφές Cintronova, που σώζονται χάρη σε κείνον. Ο κόσμος, όμως γύρω τους, αποδεικνύεται πραγματικά επικίνδυνος καθώς τριγύρω μένονται ακόμη αψιμαχίες, οι άνθρωποι έχουν γίνει θηρία από τον πόλεμο κι η Helena γλυτώνει στο παρα τσακ τον βιασμό από έναν Σοβιετικό στρατιώτη, επιδεικνύοντας το τατουάζ του μαρτυρίου.
         Το χαρτάκι του Wunsch στην Helena αποτελει ένα γοητευτικό δίλημμα στο μυαλό πολλών.
Μια τέτοια συνάντηση έξω από τον ιδρυματισμό του Αουσβιτς θα είχε ενδιαφέρον και συγκίνηση.Η συνέχεια ωστόσο, είναι πιο πεζή και δεν επεφύλαξε καποιο ρομαντικό ανταμωμα στα ανθισμενα "λιβάδια της ειρήνης" για τον Φραντς και την Έλενα Σιτρόνοβα. Ο λόγος-σκληρός σαν την ίδια τη ζωή:

           Η Έλενα Σιτρόνοβα, Εβραιοσλοβάκα στην καταγωγή, δεν μπορεί να ξεχάσει όσους έφυγαν άδικα δολοφονημένοι.Γονείς, ανιψάκια κ πλήθος άλλων.

Δεν είναι ,άλλωστε, "Ιουλιέττα"-δεν απαρνείται το όνομα της, δεν ενδίδει σε ρομάντζα.
Είναι "μια ιδιότυπη Αντιγόνη" που- περήφανη και ακέραιη- τιμά τους Νεκρούς της, κι αποδίδει τις οφειλόμενες σπονδές στην Άγια Μνήμη, με καθε κόστος σε προσωπική ευτυχία:

Προτάσσοντας, λοιπον, την οικογενειακή τιμή και την λαβωμένη εβραϊκή της καταγωγή, η... Εβραία Helena Citronova κομματιάζει το χαρτάκι με τη διευθυνση του... Γερμανού- πρώην Ες Ες- Franz Wunsch- μαζί και τα ρομαντικά όνειρα που με ανυποψίαστη χαρά έθρεφε εκείνος για τους δυο τους- απορρίπτοντας οριστικά την αγάπη του.

Επιστρέφει στη Σλοβακία και αργότερα εγκαθίσταται στο Ισραήλ, όπου θα αποκτήσει χρόνια μετά, και δικό της σπιτικό.

Ο Φραντς μετά τον πόλεμο και την ήττα της χώρας του, επιστρέφει γερός και γεμάτος αγωνία αναζητά την αγαπημένη του Helena παντού.
Δυο χρόνια πάσχιζε απεγνωσμενα να εντοπίσει ο ερωτευμένος Γερμανός τη γλυκιά του Εβράια μέσω του Ερυθρού Σταυρού χωρις οι ελπίδες του για επανασύνδεση να ευοδωθούν.
              Έτσι αναγκάστηκε να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εκείνη και μάλιστα κατάφερε να αποκτήσει οικογένεια.

Παρόλαυτα δε στάματησε να τη σκέφτεται.Η κόρη του Μάγδα κατέθεσε ότι κράτησε φωτογραφία της σε πολλά αντίγραφα και έκοβε το κεφάλι για να το προσαρμόζει σε φωτο άλλων γυναικών και να φαντασιώνεται πώς θα ήταν αν έμενε με την Έλενα στη ζωή έξω από το στρατόπεδο.

Μα δεν την ξέχασε, κι ίσως αυτό το σαράκι ήταν το τίμημα που κλήθηκε να καταβάλλει στη Μοίρα ο Φραντς για όλα του τα θανάσιμα λάθη και το ναζιστικό του παρελθόν.

Τα εγκλήματά του άλλωστε ξαναορθώθηκαν μπροστά του κι από την ανθρώπινη δικαιοσύνη:

Στα 1971, λαμβάνει χώρα βοηθητική δίκη για χαμηλόβαθμους φρουρούς του Αουσβιτς.Ο Wunsch συγκαταλέγεται στους κατηγορύμενους, καθώς πέραν των άλλων εγκημάτων του είχε θητεύσει και στους θαλαμους αεριων, ρίχνοντας-κι αυτός- με μάσκα το Zyklon B στα θύματα που δολοφονούνταν μέσω ασφυξίας για να καταλήξουν στα Κρεματόρια του Αουσβιτς.

Η σύζυγος του Wunsch, Thia, έχοντας προφανως μαθει για τον ανεκπλήρωτο έρωτα του συζυγου της, εντοπίζει τη Citronova και την ικετεύει να καταθέσει υπέρ του.
Η Helena το κάνει χωρίς αποκρύψει και τα εγκληματα του Wunsch πριν τη γνωριμία τους.Ο Frantz ωστόσο απαλλάσσεται των κατηγοριών μάλλον χάρη στην καταθεση αυτή που αποδείκνυε τη μεταστροφή του.Που αποδείκνυε το θαύμα του έρωτα...
Αυτος, λοιπόν, ο καταπληκτικός έρωτας είδε το φως της δημοσιοτητας το 1999 όταν σε αφιερωμα του ΒΒC για το Αουσβιτς η Citronova έδωσε συνέντευξη.
Ο Wunsch, αν και δέχθηκε κι αυτός κρούση να μιλήσει στο ντοκιμαντέρ, δεν πήγε, διότι φημολογείται οτι η συζυγος του δεν το επέτρεψε.
Σίγουρα, υπάρχουν πλευρες αθέατες που δε θα τις μάθουμε καθώς η Helena Citronova απεβιωσε το 2005 ενώ τον Φλεβάρη του 2009 ο Frantz Wunsch άφησε κι αυτός τα εγκόσμια "για να βρει" τη Helena του- κι ίσως "εκει, στον παράδεισο", ανταμώσει την αγαπημένη του, άφοβα αυτή τη φορά για να της προσφέρει λίγους κρινανθούς...

Σιγουρα η ιστορία αν κι ειχε στιγμές παθους δεν κορυφωθηκε σε κάποιο κρεσέντο.
Όμως ανέδειξε έναν ωράιο "άγιο" της αγαπης.Ένα πλάσμα που σώζοντας ζωές τελικά ίσως διεσωσε την ίδια του την ύπαρξη.
Eναν δαίμονα που εξανθρωπίστηκε.Έναν δολοφόνο που άνέστρεψε την ηθική του κατάπτωση μέσα από τον έρωτά του.
               Νομίζω όμως ότι η περιπέτεια της Citronova ανέδειξε μέσα από το Απόλυτο Ανοσιούργημα του Αουσβιτς, θαυματουργά έναν Ωραίο Εραστή που μας δίδαξε τη θυσιαστική φύση του έρωτα.
Γιατί θυσία πάνω από όλα είναι να απαρνηθείς τα προνόμια σου έναντια του αγαπημένου σου προσώπου και να μην το πλησιάσεις για να το εξουσιάσεις αλλά για να του προσφέρεις!
Έρωτας είναι να προσφέρεις στο αγαπημένο σου πρόσωπο -άσχετα αν θα παρεις- και να νιώσεις πλουσιότερος από αυτο.
           Η απάρνηση του Εγω μας απομακρύνει από το κτηνος κ μας φέρνει λίγο πιο κοντά στον Ανθρωπο που ατενίζει Ουρανό.
Στέλνω λοιπόν, αυτό το άρθρο ως ευχή να γνωρίσουμε εναν έρωτα ελευθερωτή που να μας κάνει καλύτερους και να προάγει9 την ανθρωπιά μας.
Να αγαπήσουμε όπως αυτός ο παράξενος άντρας που εν τη αμαρτωλότητι του "αγιασε" τοσο ωραία στο αμμόνι του έρωτα.

ΠΗΓΕΣ (ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ GOOGLE)

Βασικη πηγη για τα περιστατικα ειναι το συγγραμμα του Laurence Rees, που τα παραθετει εν ειδει μαρτυριας μαλλον απο συνεντευξη της Citronova.
H λυρικη μεταφορα και το κειμενο ανηκουν 
στη Δέδε Ελισσαβετ.


Πηγες φωτογραφικου Υλικου

http://auschwitz.net

Franz_Wunsch WIKIPEDIA

Ο ΕΓΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ, Γιώργος Μπουγελέκας/ Εκδ Κέδρος

                               Ο Εγγονός Της Αννάς, Γιώργος Μπουγελέκας
                                    Είδος: Κοινωνικό
                                     Βαθμολογία 8,5/10

Η πολιτική επικαιρότητα έχει επαναφέρει δυστυχώς στον δημόσιο διάλογο το ζήτημα του ρατσισμού, καθώς και μια απαξίωση του Ολοκαυτώματος στο όνομα ενός εκ του πονηρού αναθεωρητισμού, καθώς μια μερίδα της κοινωνίας παρουσιάζει τάσεις εκφασισμού όσο η Κρίση κι η πνευματική μας οκνηρία έχει επιφέρει ιστορική λήθη.
Ένα μυθιστόρημα που αφουγκράζεται τούτα τα κρίσιμα ζητήματα, με τρόπο εύληπτο είναι ο Εγγονός Της Άννας του Μπουγελέκα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Άννα είναι μια κομψή ηλικιωμένη κυρία που ζει στο Φάληρο με την οικογένεια της κόρης της.
Συντροφιά της η αγαπημένη της φίλη, η Ντάλια στην οποία εκμυστηρεύεται τους λαθημερινούς της καημούς και τα μικρά οικογενειακά προβήματα.
Σύντομα η Άννα διαπιστώνει ότι ο μικρός της εγγονός, ο Ιάκωβος έχει εισχωρήσει σε νεοναζιστικούς κύκλους, γεγονός που πυροδοτεί τις μνήμες της από μια εποχή σκληρή, τα χρόνια της Κατοχής όταν η νεαρή τότε Άννα κλήθηκε να επιβιώσει ως Εβραιοπούλα σε μια Αθήνα κάτω από τη χιτλερική μπότα...την Αθήνα του ηρωισμού και της προδοσίας...
Η Άννα πασχίζει με όχημα την προσωπική της ιστορία να ευαισθητοποιήσει τον εγγονό της και να τον κάνει να αφουγκραστεί τη φωνή της ρίζας του και της ανθρωπιάς του, ελπίζοντας να μην είναι αργά για το νεαρό αγόρι...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που ξεπηδά από τα σπλάχνα των επίκαιρων προβληματισμών και συνάμα από τα βάθη της ιστορικής μνήμης.
         Σήμερα η Κρίση έχει απελευθερώσει δυνάμεις αντιδραστικές και έχει απενοχοποιηθεί διεθνώς ένας επικίνδυνος ίσως αναθεωρητισμός σε κεφάλαια της Ιστορίας που κανονικά θα έπρεπε να εχουν κλείσει κ να είναι σεβαστά, όπως οι άγριοι διωγμοί του ελληνικού στοιχείου από τους Τούρκους, η Αντίσταση και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.
Σήμερα η ακροδεξιά ρητορική και ριζοσπαστικοποίηση της, τείνουν να γίνουν μόδα, και σε απάντηση όλων αυτών "Ο "Έγγονός Της Άννας" ήλθε να προσθέσει τη ταπεινή φωνή του στον διάλογο.
Πρόκειται για ένα χαμηλών τόνων κοινωνικό μυθιστόρημα γραμμένο σε γλώσσα λιτή, δίχως λογοτεχνικά σχήματα ή μεγάλη εμβάθυνση.
    Η ιστορία στηρίζεται σε ένα σχετικά απλό δίπολο:
Από τη μια ο νέος που παρασύρεται από τις σύγχρονες σειρήνες της αποπροσανατολισμένης οργής,
από την άλλη ένα οικειο πρόσωπο που παλεύει να αφυπνίσει το νεαρό παιδί μέσα από το δικό του βίωμα και τιμώντας την ιστορική μνήμη.
          Η σύγχρονη πραγματικότητα δίνει αφορμή να ξεθαφτεί η ιστορία του χθες- μοτίβο κοινό σε πολυάριθμα ιστορικά μυθιστορήματα όπου ένα πρόσωπο σημερινό ανακαλύπτει κάποιο κειμήλιο, ή αναζητά προγόνους και ξετυλίγει το νήμα της οικογενειακής του ιστορίας που αγγίζει αλλοτινές εποχές.

Εδώ έχουμε την αφήγηση της γιαγιάς Άννας με το εβραϊκό παρελθόν.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση διακύβευμα είναι η ταυτότητα αν όχι κι η ίδια η ψυχή του παραστρατημένου εφήβου, του Ιάκωβου, που προσχωρεί σε νεοναζιστικούς κύκλους και η θλιβερή οικογενειακή πραγματικότητα που κρύβει η παρεκτροπή του.
Η γιαγιά Άννα αναγκάζεται να αναλάβει τα ηνία της καταστασης για να επανφέρει το εκτροχιασμένο οικογενειακό άρμα σε υγιή μονοπάτια.
       Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η ενότητα της ιστορίας από την Κατοχή, που καταλαμβάνει το κυρίως μέρος του βιβλίου.
Γνωρίζουμε ήδη αρκετά για τους Σεφαραδίτες της Θεσσαλονίκης από απειράριθμα μυθιστορήματα (όπως οι Λίγες κ Μια Νύχτες, το Κάποτε στη Σαλονίκη, τα Ρόδα Της Σιωπής, η Πόλη Των Αθώων) αλλά και αυτοβιογραφικές μαρτυρίες (όπως του Ερρίκου Σεβίλια, του Σλόμο Βενέτσια, του Κούνιο )&  εχει συζητηθεί και η κοινότητα των Εβραίων Ρωμανιώτών στα  Ιωαννίνα (πχ Τελευταία Συγγνώμη) 

Ελάχιστα, ωστόσο, έχουν γραφτεί για την εβραϊκή κοινότητα της Αθήνας που ήταν σχετικά περιορισμένη.

Ο συγγραφέας με εναν τρόπο δροσερό φωτίζει αυτήν τη σχετικά άγνωστη πτυχή, συμπλέκοντας το δράμα του Λιμού με τον διωγμό των Εβραίων.
         Η ιστορία μας αφορά στους μικρούς, καθώς στο επίκεντρο έρχονται δυο φτωχές Εβραιοπούλες που ζουν ως ψυχοκόρες σε κάποιες μεσοαστικές οικογένειες.Η φιλιά τους είναι ζέστη κι ενδιαφέρουσα.

     Παρακολουθούμε λοιπόν την επίδραση της Κατοχής στους απλούς ανθρώπους που είδαν τη ζωή να μεταλλάσσεται σε μια κόλαση ακατανόητη,  υποβάλλοντας τους σε πολύπλοκα αδιέξοδα επιβίωσης και συνείδησης.
Η καθημερινή επιβίωση, ο αθόρυβος ηρωισμός αντάμα με τη γενναία και την οργανωμένη Αντίσταση.
Άνθρωποι απτοί, της διπλανής πόρτας με χαμηλόφωνο μεγαλείο κάτω από τη σκιά ενός απάνθρωπου κατακτητή...
Πρόσωπα μυθιστορηματικά συναλλάσσονται με ιστορικά όπως ο οι αντάρτικες ομάδες στο Καρπενήσι, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και ο ραββίνος Ηλίας Μπαρζιλάι ,που παρακολουθήσαμε την η αγωνιώδη φυγάδευσή του.
            Σε αυτήν την οπτική, με πρωταγωνίστρια τη γιαγιά της οικογένειας είχε κινηθεί το επίσης χαμηλών τόνων μυθιστόρημα της Μαρίας Μηλιαρά "Θέλω Να Σε Τρομάξω", όπου πάλι υπογραμμίζεται η τρυφερή σχέση γιαγιάς κι εγγονού κι η αποφασιστική επίδραση της τρυφερής γηραίας φιγούρας στην άγουρη ψυχή ενός εγγονού -μέσα στην ίδια την Κατοχή, όμως.
     Θέλω να σταθώ στο κομμάτι του σήμερα. Είχε πολύ ενδιαφέρον το εύρημα του εφήβου που παρασύρθηκε.

Θυμάμαι ότι παρεμφερή προβληματισμό είχε καταθέσει από τηλεοπτική προσέγγιση ο Γιώργος Καπουτζίδης στην κοινωνική του σειρά Εθνική Ελλάδος.
Κι εκεί η ρίζα του εκφαδισμού ήταν ο θυμός και διαταραγμένες οικογενειακές σχέσεις κηλιδωμένες από την  ενδοοικογενεική βία.
Αυτη η βία της οικιακής ζωής κι η ευρύτερη βία που δέχεται ο Έλληνας εκτονώνεται στο κοινωνικό σύνολο& τον εκφασίζει.
        Η μοναδική μου ένσταση είναι πως στο βιβλίο τούτο το κομμάτι της καθημερινότητας παραμένει ημιτελές.
Δεν παρακολουθούμε τις ζυμώσεις και τις παρέες που έκαναν τον έφηβο Ιάκωβο να πάρει λάθος δρόμο.
   Η δε λύση έρχεται πολύ εσπευσμένα, χωρίς να χτιστεί επαρκώς.

Τουλάχιστον διατηρεί μιαν ιδιαίτερη συγκινησιακή φόρτιση.
     Παρά την εξαιρετική πρόθεση, του συγγραφέα, δηλαδή, θεωρώ πως δεν αναπτύσσονται επαρκώς οι ψυχικές συγκρούσεις του νεαρού εφήβου.

Δεν αναδεικνύεται αυτή η  μαζική κουλτούρα κ η αφομοίωσης της ατομικοτητας στις εφηβικές συντροφιές που και μέσω στρεβλών προτύπων αποκοιμίζει τη κριτικήν σκέψη ορισμένων νέων , οδηγώντας τους "άβουλα πιόνια" σε σκοτεινές πράξεις.
Δεν αποδίδεται η διαδρομή που οδήγησε τον Ιάκωβο στο μονοπάτι του νεοναζισμού, ούτε η μεταστροφή του.
Είναι λες κι η στροφή του εφήβου Ιάκωβου στον νεοναζισμό δεν είναι το διακύβευμα ,αλλά χρησιμεύει απλά για να δώσει δικαιολογία να γυρίσουμε στις μνήμες της Κατοχής ενώ θα επρεπε να θσχύει το αντίθετο.
Η δική του πορεία παραμερίζεται κι έρχεται στο προσκήνιο η γιαγιά του γεγονός πού μόνο του δεν καλύπτει πλήρως τον "ηθικοπλαστικό στόχο" του έργου.

Ο κοινωνικός χαρακτήρας υποχωρεί μπρος στον ιστορικό
Η ολοκλήρωση της αφήγησης γίνεται διεκπεραιωτικά
    Κατ' εμέ ,αν ο συγγραφέας ήθελε να έχει δώσει κάτι καινοτόμο, θα έπρεπε να εστιάσει ξεκάθαρα στον νεαρό Ιάκωβο και να έχει σταθεί στην πορεία του παιδιού.

 Οι δικές του συγκρούσεις πριν κ αφότου αναμετρήθηκε με την ιστορική αλήθεια είναι το ζητούμενο αφού σήμερα η αγωνία είναι η ροπή της νεολαίας προς τη λήθη και η δική της αφύπνιση είναι ο απώτερος στόχος.
Αυτό δεν αναδεικνύεται επαρκώς 
Παρ'όλαυτα η απλή δομή του βιβλίου, κι ο ευχάριστος τρόπος που κυλά το καθιστούν ιδανικό ανάγνωσμα για εφήβους που δεν είναι εξοικειωμένοι ακόμη με όλες τις αλήθειες της Κατοχής και θα μάθουν πολλά.
Ίσως προβάλλει πεπερασμένο για έναν αναγνώστη ενημερωμένο , όμως το προτείνω για το πλαίσιο μιας σχολικής βιβλιοθήκης.
Η ανάδυση του νεοναζισμού κι η παρείσφρησή του σε νεανικούς κύκλους είναι ζήτημα που η νεανική Λογοτεχνία οφείλει να αναδείξει.
Ο Εγγονός της Άννας μπορεί να υπηρετήσει αυτόν τον σκοπό παρέα με άλλα αντιφασιστικά νεανικά βιβλία όπως τα ρηξικέλευθα για την εποχή τους Τέρατα Του Λόφου,Το Αγόρι Με τη Ριγέ Πιτζάμα κ πολλά παιδικά αντιπολεμικά βιβλία που οφείλουν να γίνουν περισσότερα...