Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σωτηρίου Διδώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σωτηρίου Διδώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 27 Αυγούστου 2018

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Ματωμένα Χώματα

                                                                           Ματωμένα Χώματα, Διδώ Σωτηρίου 
                        Κατηγορία:Kλασσική Ελληνική Πεζογραφία
                                              Είδος: Ιστορικό/Αντιπολεμικό
                                              Βαθμολογία: 10/10!

             Χαρακτηρίστηκε "βιβλίο που καίει" και συντάραξε το λογοτεχνικό στερέωμα , καθώς μεταφράστηκε στα τούρκικα, στα σέρβικα, στα  αγγλικά, στα βουλγαρικά, τα εσθονικά, τα γαλλικά, και τα γερμανικά!
Χάρισε στη συγγραφέα του το "Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί" .
Ο λόγος φυσικά γίνεται για το εμβληματικότερο ίσως έργο της Ελληνικής Πεζογραφίας του 20ου αιώνα, το αντιπολεμικό έργο "Ματωμένο Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου, το απόλυτο βιβλίο για τη Μικρασιατική Καταστροφή, που γράφτηκε στα1962, πούλησε 400.000 αντίτυπα ως το 2008 και ακτινοβολεί διεθνώς!
                  Έργο που, εκκινώντας από την εθνική μνήμη ,κηρύττει αξίες πανανθρώπινες, τα "Ματωμένα Χώματα" ζωντανεύουν τις τελευταίες μέρες της Μικράς Ασίας, από τον θρίαμβο των Σεβρών μέχρι τις δραματικές ώρες κατάρρευσης του Μετώπου και τις θηριωδίες των κεμαλικών ορδών στη φλεγόμενη Σμύρνη, με τις ευλογίες των Μεγάλων Δυνάμεων!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Κεντρικός ήρωας είναι ο Μανώλης Αξιώτης, γιος μιας πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας από το χωριό Κίρκιντζε.
        Η ζωή στο χωρίο ανέμελη και σκληρή, με τη σκιά του δεσποτικού πατέρα να μετράει το ανάστημα των ονείρων.
Ο Μανώλης αναγκάζεται να διαγράψει το όνειρο των γραμμάτων και να εργαστεί στα χωράφια.
Στο τσιφλίκι του Αλή μπέη θα αντικρύσει την αδικία στο πρόσωπο του επιστάτη Ανέστη αλλά και μια τούρκικη ψυχή επιρρεπή στον έρωτα.
Με προτροπή του πατέρα του σύντομα θα ανaζητήσει την τύχη του στη Σμύρνη και θα ανακαλύψει τον άνομο κόσμο του εμπορίου.
Εκεί τον βρίσκει ο Πόλεμος κι η αναπόφευκτη επιστράτευση, όπου, με προτροπή των Γερμανών οι Τούρκοι θα εκτοπίσουν τους άρρενες των χριστιανικών πληθυσμών στα τρομακτικά αμελέ ταμπουρού.
Στα τούρκικα τάγματα εργασίας ζωντανεύει μια κόλαση πείνας, τρόμου και εξευτελισμού της αξιοπρέπειας.
Παράλληλα ο Μανώλης Αξιώτης θα συναντήσει απροσδόκητη ανθρωπιά που θα του σώσει τη ζωή καθώς θα του προσφερθεί δουλειά σε έναν καλόκαρδο κτηματία...
Αυτή η εξέλιξη θα τον φέρει σε επαφή με μια Τουρκάλα κόρη, τη γλυκιά Ενταβιέ.Το πάθος του Έλληνα Μανώλη Αξιώτη με την όμορφη Τουρκάλα Ενταβιέ θεριεύει κι έρχεται σε αντίθεση με την προκατάληψη.
Δυστυχώς η άνομη σχέση αυτή θα ηττηθεί από τα εθνικά πάθη κι ο Μανώλης Αξιώτης θα το σκάσει σαν τον κλεφτη αφήνοντας την Ενταβιέ αντιμέτωπη με μιαν αμφίβολη μοίρα...
Ο Μανώλης θα προσπαθήσει μα στεριώσει στην αγκαλιά της προσφυγοπούλας Κατίνας, όμως τα όνειρα θα του ανακόψει η μικρασιατική εκστρατεία, που ο Μανώλης θα ακολουθήσει ως εθελοντής φαντάρος, υπηρετώντας το Εθνικό Ιδεώδες .
         Στην νικηφόρα πορεία προς τον Σαγγάριο θα συναντήσει μεταξύ άλλων στρατιωτών, έναν ιδεαλιστή έφεδρο, τον Νικήτα Δροσάκη, φοιτητή από την Κρήτη, που θα μυήσει τον νεαρό Μανώλη στη σοσιαλιστική σκέψη και το όραμα της δικαιότερης κοινωνίας.
Ο ακατέργαστος αγρότης Μανώλης Αξιώτης θα εκπλαγεί βλέπονταςτον Νικήτα Δροσάκη να αντιπαρατίθεται με τον αλέγκρο καιροσκόπο Λευτέρη και να υπερασπίζεται τα ιδανικά που κηρύττει με δυσβάσταχτο προσωπικό κόστος που στεριώνει μια βαθιά αντρική Φιλία...
            Η κατάρρευση του Μετώπου θα γκρεμίσει τις αυταπάτες με τον πλέον οδυνηρό τρόπο βρίσκοντας τον Μανώλη Αξιώτη να παλεύει να σώσει τη ζωή του φίλου του και να ψάχνει δρόμο επιστροφής!
Ο Αξιώτης θα φτάσει μόνος και τσακισμένος σε μια ερειπωμένη Σμύρνη που σύντομα θα την τυλίξει η κόλαση της φωτιάς, από όπου θα ξεπηδήσουν σα δαίμονες οι Τσέτες του Κεμάλ , σφάζοντας και σκορπώντας ασύλληπτο όλεθρο, που οπισθοδρομεί το ίδιο τον Ανθώπινο Πολιτισμό κάτω από τα απαθή βλέμματα των ηθικών αυτουργών Ευρωπαίων.....
            Το δράμα θα κορυφωθεί στα νέα τάγματα αιχμαλώτων όπου οι Τούρκοι εξαντλώντας την κτηνωδία τους θα σύρουν τον εκλεκτότερο ανθό των ελληνικών νιάτων, ολοκληρώνοντας την ειδεχθή εθνοκάθαρση των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας, που θεμελιώσε τη Δημοκρατία τους στα κόκκαλα των αθώων και την απεχθέστερη εκδοχή του ρατσισμού...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το...απόλυτο βιβλίο για το δράμα της Μικράς Ασίας!
Για την ακρίβεια , τα Ματωμένα Χώματα συνιστούν μια οξυδερκέστατη ανατομία του Ανατολικού Ζητήματος , που αρθρώνει ώριμο πολιτικό λόγο μέσα από τα βιώματα των μικρών, καθιστώντας την πολιτική σκεψη προσιτή στον καθημερινό αναγνώστη, που συμπάσχει με τους οικείους ήρωες...
Το μυθιστόρημα  Ματωμένα Χώματα καλύπτοντας την πολυτάραχη 8ετία από τα 1914 μέχρι τα τέλη του 1922, αναμεταδίδει την απόλυτη τραγωδία του Ελληνισμού πολιτικοποιώντας τις αναφορές του κι αυτό ακριβώς το χρίζει ως το κορυφαίο για το θέμα αυτό:
             Ανάμεσα στον "Αιχμάλωτο" του Στρατή Δούκα, την "Αιολική Γη" και το "Νούμερο 32188" του Βενέζη, καθώς και το "Καπλάνι" της Ζέη, τα "Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου υπερτερούν ακριβώς για την ξεκάθαρα ενήλικη και σφαιρική επισκόπηση του Μικρασιατικού Ζητήματος που παρέχουν στο κοινό, αναζητώντας το δράμα των καθημερινών ανθρώπων μέσα σε ένα πολιτικό παρασκήνιο βρόμικων διεθνών συσχετισμό που έθεσε σε ομηρία τα όνειρα των απλών Ελλήνων της Ιωνίας.
            Ένα βιβλίο που ζητά να αποδομήσει μύθους και να αντιταχθεί στον ιμπεριαλισμό κ τη δουλοπρέπεια προς τους Ξένους χωρίς όμως να απαξιώνει το λαικό και το εθνικό αίσθημα που ανατράφηκε με θρύλους κ πόθους για τις Χαμένες Πατρίδες...
Κεντρικός ήρωας της Διδώς Σωτηρίου είναι ο αγρότης Μανώλης Αξιώτης κι όχι κάποιος γόνος από την ακμάζουσα ελληνική  αστική τάξη της Μικρασίας.
       Αυτό έχει τη σημειολογία του, καθώς η ταπεινή καταγωγή του κεντρικού ήρωα ακυρώνει τον στερεοτυπικό διαχωρισμό "πλούσιοι Έλληνες- απαίδευτοι Τούρκοι", αναδεικνύοντας τα κοινά βάσανα των φτωχών που υπερβαίνουν εθνικούς διαχωρισμούς και τους ενώνουν κάτω από το κράτος της ανάγκης , κάτι που απηχεί την κομμουνιστική ιδεολογία της ίδιας της Διδώς Σωτηρίου.
            Η φτωχική προέλευση του Μανώλη Αξιώτη, που συνακόλουθα τον εμπόδισε να μορφωθεί, αναδεικνύει την πλευρά των αγαθών, άλλα απολιτίκ πατριωτών που έγιναν έρμαια οσων προσχηματικά επικαλέστηκαν οράματα μεγαλεπήβολα, θέλοντας να τους χρησιμοποιήσουν ως άβουλα πιόνια στη σκακιέρα των αιματηρών συμφερόντων τους.
Από τη σκληρή βιοπάλη του Μανώλη, όμως, δε λείπουν στιγμές τούρκικης αγριότητας που κλιμακώθηκε στα χρόνια του ΑΠΠ με κορυφαία τη σύλληψη χριστιανών αρρενων για τα γερμανικής έμπνευσης τάγματα εργασίας. Εντούτοις, βρίσκει χώρο να ανθίσει η λαική ψυχή, που πολλές φορές υπερβαίνει σύνορα κι εθνικά πάθη- με Τούρκους να γίνονται φορείς μεγαλοψυχίας.
Κι όσο ο Πόλεμος μένεται και αντιστρέφεται μάλιστα υπέρ των Ελλήνων, δεν απουσιάζουν δυστυχώς έκτροπα εκ μέρους του ελληνικού στρατού σε πληθυσμούς τούρκικων χωριών κι αιχμαλώτους, αποδεικνύοντας πως ο Πόλεμος αποκτηνώνει και τον πιο πολιτισμένο λαό, πόλλώ δε μάλλον τους ταλαιπωρημένους Ελληνες που είχαν μεθύσει από τη Μεγάλη Ιδέα!!
Μέσα σε αυτόν τον αναβρασμό, ωστόσο,  δε λείπουν οι ερωτικές στιγμές του Μανώλη Αξιώτη μέσα από ένα ακούσιο ερωτικό τρίγωνο , αφού ο Μικρασιάτης αγρότης συνδέεται με την προσφυγοπούλα Κατίνα, αλλά παθιάζεται με την Τουρκάλα. Ενταβιέ.
       Οι εθνικιστικές προκαταλήψεις οδηγούν τον Αξιώτη σε μιαν απρέπεια καθώς εγκαταλείπει την Ενταβιέ έγκυο και μέσα από αυτήν την ανανδρία του ήρωά της η Διδώ Σωτηριου αποδεικνύει πώς η αμορφωσιά μπορεί να μετουσιωθεί σε φανατισμό, παραμορφώνοντας σχέσεις και ηθικές αρχές.
Από την άλλη βέβαια αφήνει αιχμές για την ίδια τη διαγωγή της Τουρκάλας...
         Η ιστορία στα Ματωμένα Χώματα" από κει και μετά, κλιμακώνεται ως τις μέρες του Μετώπου όπου ο ελληνικός στρατός με παιάνες και όνειρα προήλαυνε στην Ανατολία...Εσκίρ Σεχίρ Καισάρεια, Αφιόν Καραχισάρ .
      Ο Μανώλης Αξιώτης εντάσσεται στον μικρόκοσμο ενός τάγματος με ετερόκλητες προσωπικότητες, όπου εκπροσωπούνται διάφορες ηθικές τάσεις...
Ο προδότης, ο αγνός πατριώτης, ο καλόκαρδος μπον βιβέρ , ο αγνός ιδεολόγος, μέσα από μια γυναικέια πένα που χαρτογραφεί υποδειγματικά τους κωδικές της αντρικής φιλίας και της συντοροφικότητας των συμπολεμιστών...
           Ανάμεσά τους αστραποβολά ο Νικήτας Δροσάκης ένας ιδεαλιστής στρατιώτης που πασχίζει να αφυπνίσει τον αγνό Μανώλη και να τον πολιτικοποιήσει, μετατρέποντάς τον από άβουλο αμνό σε έναν σκεπτόμενο πολίτη:
Ο δευτεραγωνιστής Νικήτας γίνεται η φωνή της ίδιας της κομμουνίστριας Διδώς Σωτηρίου, που έτσι υποβάλλει,
αφενός το φιλάνθρωπη όνειρο της κοινωνικής δικαιοσύνης,
αφετέρου μια σκληρή κριτική προς την ευπιστία που παγίδευσε τον απλό Έλληνα στις μεθοδεύσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και των οικονομικών συμφερόντων.
             Ο Νικήτας Δροσάκης κηρύττει την πανανθρώπινη ειρήνη χωρίς όμως να απεκδύεται την αγνή αγάπη στην πατρίδα και τη διεκδίκηση της ελευθερίας:
Τα διαχωρίζει όμως από τη μισαλλοδοξία και τα άνομα συμφέροντα των πολεμοκαπηλων.
Ο Νικήτας ζητά να αναβαθμίσει τον υπόδουλο φτωχό σε διεκδικητή μιας φωτεινής ζωής κι η νίκη του που υποδηλώνει το όνομά του, είναι ηθική όχι ποσοτική...
Ένα πρόσωπο που έξω από ηθικολογίες καταφάσκει τον έρωτα και τις καθημερινές χαρές της ζωής με τον τρόπο που τα αιτάται κ ο Μυριβήλης σε λυρικά στιγμιότυπα από τη "Ζωή Εν Τάφω".
Ο Νικήτας Δροσάκης είναι ένας προμηθεικός άνθρωπος που κομίζει φως και θυσιάζεται τροπον τινά, για να δείξει τον δρόμο και για να υποφέρει ο ίδιος μαζί με τους λιγότερο προνομιούχους:
Αυτό είναι ένα συνηθισμένο περίγραμμα που η σοσιαλιστική ιδεολογία ζητά από τον Λαικό Αγωνιστή, βρίσκοντας, άλλωστε, συχνά ιδεολογικό έρείσμα στη γνωστή τραγωδία του Αισχύλου...
             Αυτός ο δευτεραγωνιστής συνιστά το πρόσωπο κλειδί και εμφυσά την πνοή ολόκληρου του έργου.
Οι δικοί του προβληματισμοί χαράσσουν το στίγμα του βιβλίου και νοηματοδοτούν την αναπαραγωγή της οδύνης με τη λογική του Θουκυδίδη, που ήθελε την ιστορίκή γνώση ως δίδαγμα και παίδευση για το χτίσιμο μιας καινούριας κοινωνίας  δίχως τα λάθη του χθες.
Και πράγματι βρύθει ιστορικής γνώσης το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου, που παρά τη διεθνιστική της σκοπιά δε διστάζει να δώσει  ανατριχιαστικά στιγμιότυπα από την αποτρόπαιη σφαγή, δίχως να κρύψει τίποτα.
           Ο αναγνώστης βιώνει όλη την αγωνία, τη φρίκη και τον θάνατο που το τούρκικο μένος σκόρπισε στους ανυπεράσπιστους αμάχους της Σμύρνης...
Ο σπαραγμός των μανάδων που κτηνώδεις Τσέτες τους βίαζαν τα άγουρα κοριτσόπουλα σμίγει με τις κραυγές όσων δυστυχισμςνων ζητούν σωτηρία στη θάλασσα κ τους συμμαχικόυς στόλους για να τους ρίξουν από τα ευρωπαικά καράβια βραστό νερό...
Είναι η Έξοδος του Ελληνισμού όπως πολλοί ισχυρίστηκαν, παρομοιάζοντας την εκδιωξη των Χριστιανών από την Ιωνία με τη βιβλική καταδίωξη των υπόδουλων Εβραίων από τις ορδές του άσπλαχνου Φαραώ.
Οι σκηνές του σαδισμού των Τούρκων δεν έχουν τέλος, αφού αυτοί απαγορεύουν την αναχώρηση όσων ανδρών επεβίωσαν των πρώτων παραληρηματικών σφαγών του Κεμάλ.Έτσι φάλαγγες ομήρων σέρνονται ξανά στην Αλμυρά Έρημο είτε για να υποφέρουν δίψα, μαστιγώσεις κι αρρώστιες , είτε να βιαστούν και να διαμελιστούν απάνθρωπα από το τούρκικο μαχαίρι και το εθνικό κόμπλεξ ενός λαού που τίποτα όμορφο δε συνέβαλε ποτέ του στον Παγκόσμιο Πολιτισμό παρά Επεκτατικούς Πολέμους, σκοταδισμό και υπόδειγματα Γενοκτονιών...
    Το συγκινητικό όμως είναι ότι η Διδώ Σωτηρίου ισορροπεί ιδανικά
την αγανάκτησή της για τα μαρτυρία των Ελλήνων και τις μικρασιατικες καταβολές της ίδιας (και της αδελφής της& συντρόφου του Μπελογιάννη Έλλης Παππά)
με το αντιπολεμικό μήνυμα, χωρίς εθνικισμό ή επιθυμια εκδίκησης,
μετουσιώνοντας αυτό το σημαντικό βιβλίο σε κήρυγμα ενατίον του ιμπεριαλισμού που υποκινεί εθνικά μίση για να πλουτίζουν οι πολεμοκάπηλοι.
Η τελευταία αποστροφή ενώνει τους λαούς στον θρήνο για την ευτυχία που τούς στέρησαν τα άνομα οικονομικά συμφέροντα , ζητώντας την παράλογη αιματοχυσία των εθνών που άλλοτε ζούσαν αρμονικά!
Το "Ανάθεμα" , λοιπόν,πάέι "στους Αίτιους", (όπως αναφωνεί ο αφηγητής) κι όχι στους Διαφορετικούς...
                   Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως, παρότι τα "Ματωμένα Χώματα" περιλαμβάνουν αιματηρές και ωμές σκηνές από τις κανιβαλικές σφαγές που διέπραξαν οι Τσέτες  εις βάρος άμαχων Ελλήνων όταν πυρπολήθηκε η Σμύρνη από το κεμαλικό ασκέρι,χάρισαν στη Συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί!
Κι αυτό συνέβη διότι το βιβλίο αυτό άρθρωσε αλήθειες για να κομίσει τελικά το πανανθρώπινο μήνυμα της αμοιβαίας κατανόησης και του Ποτέ Ξανά.
          Η διεθνής απήχηση αυτού του σπουδαίου μυθιστορήματος αποδεικνύει πως η Λογοτεχνία είναι από μόνη της, πέρα από έκφραση Πολιτισμού συνιστά και μια ύψιστη πολιτική πράξη , που μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση συνειδήσεων και στη συναδέλφωση των λαών.
           Τα Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου αποτελούν ένα από τα βιβλία που κάθε Έλληνας ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ του για να τιμήσει την εθνική μνήμη και να μάθει να αναγιγνώσκει την Ιστορία με απώτερο σκοπό τη διαμόρφωση μιας οικουμενικής συνείδησης που θα επιζητει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ
...Μια αναφορα στην πραγματικη ιστορία πίσω από το βιβλίο

       Αξίζει να επισημανθεί ,παρενθετικά καταληκτικά είναι πως,
όπως ο "Συνταγματάρχης Λιάπκιν" του Καραγάτση,
έτσι και "Τα Ματωμένα Χώματα" βασίζονται στη ζωή ενός πραγματικού προσώπου:
Ο Μικρασιάτης αγρότης Μανώλης Αξιώτης ήταν υπαρκτό πρόσωπο κι η συγγραφέας παρουσίασε τη δική του δύσβατη πορεία με λιγοστές παραλλαγές, οι οποίες αποσαφηνίζονται σρην Αυτοβιογραφία που ο ίδιος ο Αξιώτης συνέγραψε το 1965 με τον τίτλο Μπερδεμένο Κουβάρι.
Μια σημαντική είναι πως η προσφυγοπούλα Κατίνα δεν ήταν τόσο σημαντική για τον αληθινό Αξιώτη όσο για τον μυθιστορηματικό.
Τουναντίον, εκείνη που δεν ξέχασε ποτέ ήταν η Ενταβιέ, που τόσο απαξίωσε η Διδώ.Οι τύψεις που την εγκατέλειψε τον καταδίωκαν τόσο που ονειρεύτηκε ότι τα παιδιά του με την ελληνίδα σύζυγό του συναντούνστον Έβρο το παιδί που εγκατέλειψε στα σπλάχα της Ενταβιέ κ συμφωνούν να μη ρίξουν ποτέ ο ένας στον άλλον.
Ένας έρωτας αντισυμβατικός σίγουρα ενάντια στο κλίμα της εποχής που εκδόθηκαν τα Ματωμένα Χώματα(κυβέρνηση ΕΡΕ- Δολοφονία Λαμπράκη) και που η Σωτηρίου απέδωσε στην προκλητικότητα της Τουρκάλας.
Η αυτοβιογραφία του Αξιώτη ανατρέπει κι  άλλες λεπτομέρειες που αποδίδει στον βίο του η Σωτηρίου οπως κάποια βάναυσα στιγμιότυπα από τα αμελέ ταμπουρού που ο ίδιος δεν αντιμετώπισε ή το κοντραμπάτο με το οποίο ο πραγματικός Αξιώτης ουδέποτε ενεπλάκη.
Παραλλαγή υπέστη και η εσκεμμένη δολοφονία του ταγματάρχη Ισμαήλ από έναν ελληνικό λόχο με τον Αξιώτη να τον  αποτέλειωνει συνειδητά.Η Σωτηρίου το παρουσίαζε ως περίπου ατυχή στιγμή κι εβαζε τους στρατιώτες να μετανιώνουν κ να στοχάζονται για το έγκλημα που στον Αξιώτη πήρε 20 χρόνια να συνειδητοποιήσει, νιώθοντας 
για τον φονευμένο Ισμαήλ ενοχές μόνον όταν είδε τους Γερμανούς κατακτητές να φονεύουν αυθαίρετα Έλληνες.
Αυτά και άλλα πολλά όπως την απόφασή του να ανέβει στο βουνό επί γερμανικής κατοχής παρουσιάζει η αληθινή βιογραφία του περιβόητου Αξιώτη.

           Ίσως ο πραγματικός Αξιώτης να έχει δίκιο στις ενστάσεις του, αλλά το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου δεν ενδιαφέρει ως βιογραφία κανενός κι ούτε κρίνεται για κάτι ο κεντρικός ήρωάς του.
            Το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηριου αποτελεί προσκύνημα στα Ματωμένα Χώματα του Ελληνισμου και αφορά τη συλλογική μνήμη κi όλους τους λαούς που μισούν τον πόλεμο.
Γι αυτό ταρακούνησε τη διεθνή γνώμη και αποτελεί ένα από τα λίγα παγκόσμια βιβλία Έλληνα συγγραφέα!
                Για την ειρωνεία του πράγματος, τα Ματωμένα Χώματα είναι το βιβλίο που (αν και μάλλον σκληρό για παιδάκια Δημοτικού) διένειμε η κυβέρνηση Καραμανλή θέλοντας να ...εξιλεωθεί για το ιερόσυλο βιβλίο Ιστορίας που η επαισχυντη Μαρία Ρεπούση συνέγραψε για τη ΣΤ Δημοτικού παρουσιάζοντας τη σφαγή στην προκυμαία και την πανικόβλητη φυγή των ανυπεράσπιστων οικογενειών ως ..."συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης"!!!!
Μια... κομμουνίστρια συγγραφέας, δηλαδή, "αποκατέστησε" το "καταρρακωμένο κύρος"  μιας λαικοδεξιάς κυβέρνησης...Και μόνο αυτό το πολιτικό παράδοξο- δείχνει πόσο ευρεία αποδοχή απολαμβάνει το αριστούργημα αυτό Ιστορίας, Μνήμης και Ανθρωπιάς κια πως η Λογοτεχνία πρέπει να γεφυρώνει με τα ιδανικά της!

          Το σίριαλ του Κώστα Κουτσομύτη με τον Γιώργο Καραμίχο, παρά το βαρύ όνομα του σκηνοθέτη με επιτυχίες όπως η αλησμόνητη "Πρόβα Του Νυφικού", δεν στάθηκε στο ύψος των περιστασεων, λειαίνοντας, μάλιστα, κάποιες πολιτικές αναφορές του βιβλίου και υπερτονίζοντας το ερωτικό στοιχείο.Υπήρξαν μάλιστα διαστρεβλώσεις που επεσειαν μέχρι και αγωγές εναντίον του τηλεοπτικού σταθμού Alpha για πλήρη αλλοίωση του βιβλίου και των προβληματισμών του καθώς περιεκόπησαν σκηνές από την Καταστροφή κι ο Ελληνισμός παρουσιάστηκε περίπου ως υπάιτιος της σφαγής του, σε μια βάναυση διαστρέβλωση της Ιστορίας!
                                                                       
                                                                               
Σήμερα το εμβληματικό αυτό έργο της Διδώς Σωτηρίου κυκλοφορεί και σε συλλεκτική έκδοση με σκληρό εξώφυλλο από τις Εκδόσεις Κέδρος

                                                                  Αποτέλεσμα εικόνας για διδω σωτηριου

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015

ΗΛΕΚΤΡΑ, Διδώ Σωτηρίου

                                           ΗΛΕΚΤΡΑ, Διδώ Σωτηρίου

                                        Είδος: Ιστορικό Μυθιστόρημα
                         Βαθμολογία:      10/10

Διασχίζοντας το Ν . Ηράκλειο ίσως έχετε αναρωτηθεί ποια είναι η γυναικεία φιγούρα στο Μνημείο της Αντίστασης, που απεικονίζει το γλυπτό της Ασπασίας Παπαδοπεράκη:
 Ένα “βιβλιαράκι” όμως έρχεται αφυπνίσει ξανά την εθνική μας μνήμη:
         Σε μιαν αξιέπαινη πρωτοβουλία οι Εκδόσεις Κέδρος φέτος (2014) επανεκδίδουν τη βιογραφική νουβέλα της Διδώς Σωτηρίου «Ηλέκτρα»  τιμώντας μια διπλή επέτειο:
     Φέτος (2014) συμπληρώνονται 70 χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο της Nεοηρακλειώτισσας ηρωίδας του Ε.Α.Μ. ,Ηλέκτρας Αποστόλου στα υπόγεια της Γκεστάπο.
Ταυτοχρόνως ,φέτος πάλι (2014) μετράμε 10 χρόνια από το θάνατο της διεθνώς αναγνωρισμένης συγγραφέως και επίσης κοινωνικής αγωνίστριας, της Διδώς Σωτηρίου(1909-2004).
           Αυτές οι δυό εμβληματικές φιγούρες του Λαϊκού Κινήματος συναντιούνται σε ένα πραγματικά σπουδαίο βιβλίο, που γράφτηκε τέλη του ΄50 και πρώτη φορά συμπεριλήφθηκε στο 2ο τόμο της  Ανθολογίας Αντιστασιακού Διηγήματος ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ (εκδ. Αναγέννηση-επιμέλεια Θέμου Κορνάρου) ,αλλά τώρα επανεκδίδεται αυτόνομο με όλες τις διορθώσεις που απαιτεί μια επιμελημένη έκδοση. 
«Σύντομο, απλό βαθύ καθώς ταιριάζει», όπως λέει ο Καρυωτάκης.
        Ένα βιβλίο μικρό, εύληπτο, που μπορεί να αγγίξει τον καθένα και που οφείλουν να  διαβάσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες!
          Ποια είναι όμως η Ηλέκτρα Αποστόλου και πώς έγινε «η Ηλέκτρα της Ελευθερίας»;
H Hλέκτρα Αποστόλου γεννήθηκε από ευκατάστατη οικογένεια στην Αθήνα το 1912.Παρόλη την προνομιακή καταγωγή της διέθετε ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και κοινωνική ευαισθητοποίηση που σύντομα την οδήγησαν στις τάξεις του Αγώνα -πρώτα μέσα από την ΟΚΝΕ και αργότερα το ΚΚΕ, όπως και τον αδελφό της, Λευτέρη Αποστόλου. 
Συμμετείχε σε διεθνή Αντιφασιστικά Συνέδρια(1934-1935)
         Στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά συνελήφθη και κρατήθηκε δύο χρόνια στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε. 
Όταν αποφυλακίστηκε, πέρασε στην παρανομία και συνέχισε την επαναστατική της δράση ως γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας-Θράκης. 
                              Μέσα σε όλα παντρεύεται τον ομοϊδεάτη της Γιάννη Σιδερίδη
Το 1939 συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στην Ανάφη. Λίγο πριν από τη μεταγωγή της στο νησί, γέννησε σε επικίνδυνες συνθήκες την κόρη τους, Αγνή.
Η έναρξη της Κατοχής τη βρήκε στην εξορία
Τον Σεπτέμβρη του 1942, ενώ βρισκόταν στο Τμήμα Μεταγωγών Αθηνών, παρέδωσε σε φιλική οικογένεια την τρίχρονη κόρη της ,που ως τότε τη συντρόφευε στις φυλακές, κι έπειτα απέδρασε.
Πέρασε πάλι στην παρανομία και εντάχθηκε στην εθνικοαπελευθερωτική, φεμινιστική οργάνωση Λεύτερη Νέα
Η Ηλέκτρα Αποστόλου μέσα από τον αγώνα της για Κοινωνική Δικαιοσύνη οραματιζόταν παράλληλα τη Γυναικεία Χειραφέτηση. 
          Επικεφαλής του Τομέα Διαφώτισης του ΚΚΕ, οργάνωσε και συμμετείχε στα αιματοβαμμένα συλλαλητήρια ενάντια στα σχέδια «πολιτικής επιστράτευσης» των δυνάμεων Κατοχής για το «Πρόγραμμα Εργασίας» του Φριτς Ζάουκελ , καθώς κι ενάντια στη βάρβαρη κατοχή των Βουλγάρων στη Μακεδονία.
                   Τον Ιούλιο του 1944, λίγο πριν ανατείλει το φως της λευτεριάς, η Ηλέκτρα θα λάβει το «Στέφανο του Μαρτυρίου»  με τον απρόσμενο και συγκλονιστικό τρόπο που γλαφυρά μας περιγράφει η πένα της μεγάλης Διδώς και βέβαια με την περιώνυμη ανάκριση, που έχει αναχθεί σε «ύμνο της Αντίστασης» και τη μνημονεύουν οι απανταχού ελεύθερα σκεπτόμενοι Έλληνες:
-Πώς λέγεσαι;
-Ελληνίδα!
-Πού μένεις;
-Στην Ελλάδα!
-Για ποιους δουλεύεις;
-Για τον Ελληνικό Λαό!
-Ποιοι είναι οι συνεργοί σου;
-Όλοι οι Έλληνες!

Αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα προσεγγίζει το περιεκτικό έργο της Σωτηρίου-συνοδευμένο από ένα διευκρινιστικό πρόλογο του Νίκου Μπελογιάννη, γιου του εκτελεσθέντος Νίκου Μπελογιάννη της αγωνίστριας Έλλης Παππά (αδερφής της Διδώς , που επίσης γέννησε το μοναχοπαίδι της στην φυλακή).
                            Δεν είναι η πρώτη αναφορά στην Ηλέκτρα. 
Έχει προηγηθεί μια, περισσότερο λογοτεχνική, από την Έφη Πανσελήνου και το «ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ», όπου λόγω της λογοκρισίας παραλλάσσονται όλα τα ονόματα(Ηλέκτρα-Ηρώ, Αγνή-Αυγή). 
Επίσης η Μέλπω Αξιώτη θα αναφερθεί στη βασανισμένη πορεία της Ηλέκτρας ανθολογώντας ήρωες της Αντίστασης. 
Η Διδώ της Αριστεράς και της Ελλάδας, ωστόσο μας δίνει το πληρέστερο κείμενο γι αυτήν την ηρωίδα με τη νουβέλα "Ηλέκτρα".
Το συνέγραψε το 1959-1960 και πρωτοδημοσιεύτηκε στο 2ο τόμο απ' την Ανθολογία Αντιστασιακού Διηγήματος (σε επιμελεία του Θέμου Κορνάρου) με τίτλο «Αρματωμένη Ελλάδα»(εκδόσεις Αναγέννηση.)
        Κείμενο που μέσα στην οικονομία της αφήγησης διαθέτει μια μοναδική περιεκτικότητα και σyγκινησιακό φορτίο μεγάλο.
           Αν είχα να προσάψω κάτι θα ήταν μόνο ότι ήθελα πλουσιότερο φωτογραφικό υλικό σε αυτήν την επετειακή έκδοση-ειδικά αυτή τη χαρακτηριστική φωτογραφία με την Ηλέκτρα να κρατά χαμογελαστή την μπέμπα της, στην Ανάφη μάλλον-μια ηλιαχτίδα μέσα στο ζόφο των απάνθρωπων και παράλογων φυλακών…(φωτο παρακατω)
               Αν και ως βιογραφία από το χέρι μιας στενής φίλης και συναγωνίστριας της Αποστόλου, το βιβλίο «ΗΛΕΚΤΡΑ» παρέχει ακριβείς πληροφορίες για τη ζωή της Αποστόλου, η δομή είναι μυθιστορηματική.
        Έτσι, δεν έχουμε μια ψυχρή αποτίμηση των γεγονότων , δεν έχουμε μια άνευρη χρονολογική παράθεση των βασικών σταθμών της ζωής της αγωνίστριας, αλλά ένα κείμενο με πύρινα συναισθήματα που πυρπολεί την ψυχή του αναγνώστη, χάρισμα που συνοδεύει όλα τα έργα της Διδώς Σωτηρίου..
                Η Διδώ θέλησε να συνθέσει ένα παραστατικότατο ψυχογράφημα της Ηλέκτρας αποδίδοντάς της κατά προσέγγιση λογισμούς και προβληματισμούς που φανερώνουν τα ευγενή της κίνητρα και την αυταπάρνησή της απέναντι στο Ιδανικό της Ελευθερίας, συστήνοντάς μας μια σπουδαία γυναίκα με σάρκα και οστά κι όχι μια χάρτινη προσωπογραφία. 

Σε αυτό συμβάλλει κι η άμεση γλώσσα που ρέει αβίαστα  κι αφήνει ανεξίτηλη στάμπα στην ψυχή με τα βαθύτατα νοήματά της.
              Με αφορμή την Ηλέκτρα, στο βιβλιαράκι αυτό  η Διδώ παραθέτει επιπλέον ένα βραχύ χρονικό των παθών του λαού κάτω από τον τριπλό ζυγό του. Χωρίς να αναλίσκεται σε ημερομηνίες ή ονόματα η Διδώ αφηγείται τα καίρια εκείνα στιγμιότυπα που καταδεικνύουν την απόλυτη βαρβαρότητα των κατακτητών και σε βρίσκουν στην καρδιά με ακρίβεια και διεισδυτικότητα σφαίρας. 
Έτσι, λιτά και αφοπλιστικά, όπως κανένας ιστορικός ίσως δε θα μπορούσε, η Σωτηρίου σε λιγοστές αράδες  ξεμπροστιάζει απόλυτα τα άλλοθι όσων τόλμησαν να συνδράμουν τις δυνάμεις κατοχής και είχαν το θράσος έπειτα να διεκδικούν δάφνες εξουσίας και …πατριωτισμού!
                Ευτυχώς ήρωες/ίδες σαν την Ηλέκτρα Αποστόλου και πλήθος άλλους ομοίους της, διέσωσαν πραγματικά την έννοια της Πατρίδας και βιβλία σαν αυτό επανατοποθετούν την… "πολυβασανισμένη" έννοια του «Πατριωτισμού» στις πραγματικές διαστάσεις της.
H Διδώ, λοιπόν, ξεκινά  την πορεία αυτής της σύντομης βιογραφίας με ένα πολύ συγκινητικό στιγμιότυπο και με την απόδραση της Ηλέκτρας από το Μεταγωγών κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Υπό τη μορφή συλλογισμών της Ηλέκτρας μας ξετυλίγονται σημαντικότερα σημεία του παρελθόντος της, γι αυτό δε μαθαίνουμε λεπτομέρειες για την προπολεμική της δράση, παρά όσα χρειάζονται για να την κατανοήσουμε.
                 Εντυπωσιαζόμαστε από την πρόωρη αφύπνιση της καλομαθημένης αστής, που παρατηρώντας τις δοκιμασίες της βιοπάλης από το προσωπικό του ίδιου της του σπιτιού, εγκατέλειψε πρόθυμα την ασφάλεια της άνετης ζωής της για να μοιραστεί με τους φτωχούς την αγωνία τους για ένα δικαιότερο αύριο. 
            Αγέρωχη την ακολουθούμε στους αγώνες της με σαφή έμφαση στα χρόνια της Κατοχής.
             Με δέος μοιραζόμαστε μαζί της την αγωνία της Μητρότητας όπως τη βίωσε η Ηλέκτρα στη φυλακή, ενώ μαθαίνουμε το προσωπικό της δράμα, που μου έφερε στο νου την εξαιρετική ταινία για τη Μαυρογένους και τη σπαρακτική στιγμή όπου η «Μαντώ»(Καρέζη) αποχαιρετά τον ετοιμοθάνατο «πρίγκιπα Δ.Υψηλάντη»(Φυσσούν)που τόσο βαθιά αγάπησε, έχοντας «θυσιάσει» την προσωπική τους ευτυχία για τον Αγώνα. Όλα για τον Αγώνα! Ακόμη κι η ίδια η Γυναίκα! Και πόση πίκρα στο τέλος…
Tέτοια ηρωίδα υπήρξε και η Ηλέκτρα! Ύστερα από την ξέγνοιαστη ζωή, ύστερα από την αποδοχή των γονιών της, ύστερα από την ασφάλειά της, απαρνήθηκε και τον αγαπημένο της όταν αυτός λύγισε και απαρνήθηκε τον κομμουνιστικό αγώνα…
Μόνο η ίδια ξέρει πόσο πόνεσε στη σκέψη ότι άφησε το Γιάννη της να αργοσβήνει μόνος από φυματίωση.
            Κι αυτό ακόμα το έδωσε στην Ελλάδα!
Κι αυτό άντεξε να το χάσει η Αλύγιστη Ελληνοπούλα- ταγός …«αμετανόητη» της Ελευθερίας!
Μαντώ και Ηλέκτρα! Πόσες ομοιότητες! Στην αγνότητα, στον πλούτο που απαρνήθηκαν για την πατρίδα , στην αυτοθυσία και στην τραγικότητα...
                  Γιατί πάνω από τη χαρά της οικογενειακής θαλπωρής η Ηλέκτρα Ήθελε Να Λέγεται Άνθρωπος, όπως σαλπίζει ο Τάσος Λειβαδίτης: Δεν ξαπόστασε στα «ηλιοβασιλέματα»,που… «φοβόταν» ο ποιητής, παρά διέσχισε τη «νύχτα» σμιλεύοντας την ανατολή που θα ατένιζαν κάποιοι άλλοι. "Μάτωσαν τα χείλη της από τις φωνές" του αγώνα σε δρόμους και πλατείες για να αντηχούν κάποτε στις στράτες μονάχα οι «φυσαρμόνικες»της ειρήνης που οραματίστηκε εκείνος…
                        Ούτε η Μητρότητα ανέκοψε την αγωνιστική ορμή της Ηλέκτρας. Αντίθετα. 
Το αγωνιστικό της φρόνημα έδωσε στη φλογερή μητρική της αγάπη για την Αγνούλα της οικουμενικές διαστάσεις –χρίζοντας τη «Μητέρα όλων των Παιδιών», που αγωνίστηκε να τους κληροδοτήσει ένα μέλλον λουσμένο στον Ήλιο της Δικαιοσύνης!
Η μάνα Ηλέκτρα Αποστόλου συγκαταλέγεται στους εκλεκτούς που εκπλήρωσαν τη «διαθήκη» του Νίκου Γκάτσου στο "Εμείς Που Μείναμε": «Και πριν για πάντα η Νύχτα να μας πάρει, θα κάνουμε τη γη προσκυνητάρι και κούνια για τ’ αγέννητα παιδιά»…

Προσωπικότητες σαν την Ηλέκτρα Αποστόλου, που ανέδειξαν οι κοινωνικοί αγώνες και οι προκλήσεις της Ιστορίας στέκουν τελικά πάνω από «κομματικά όρια» και αναδεικνύουν έννοιες πανεθνικές όπως η ενότητα, η ομοψυχία κι η αυταπάρνηση-με απώτερο σκοπό τη Διάσωση του Ανθρώπου.
Γι' αυτό δεν αρκούν τα Μνημεία σε κάποιες πλατείες αλλά οι πράξεις μας. Χωρίς αυτό εκείνα μένουν άψυχες σκαλισμένες πέτρες μοναχά.
Κι αν πλήθος εθνομαρτύρων σαν την Ηλέκτρα , που επεβίωσαν του Πολέμου, έμειναν αδικαίωτοι από την Πατρίδα δοκιμάζοντας μονάχα διώξεις και αγωνίες στον καιρό τους –ας δικαιωθούν μέσα από μια μνήμη που θα τους τιμά και μια στάση ζωής που θα κρατά άσβεστο το Φως της Ειρήνης, στο οποίο έριξαν προσάναμμα το ίδιο το κορμί τους κάποτε για να το απολαύσουμε εμείς ελεύθεροι.
Ανεκτίμητο απόκτημα λοιπόν για τη βιβλιοθήκη και την ιστορική μνήμη το διαμαντάκι της Διδώς Σωτηρίου για τη Γυναίκα , τη Μάνα ,την Αγωνίστρια –την Ηλέκτρα της Ελλάδας!

                   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ(Wikipedia)
                                   

Μεγαλύτερη αδελφή της Έλλης Παππά, γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας και το 1909 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Ήρθε ως πρόσφυγας στον Πειραιά και κατόπιν στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου και σπούδασε γαλλική φιλολογία, συνεχίζοντας τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι. Εκεί συνδέθηκε στενά με τους Αντρέ Μαλρώ και Αντρέ Ζιντ. Το 1936 άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και ως ανταποκρίτρια του περιοδικού Νέος Κόσμος της Γυναίκας στο Παρίσι.
Κατά την διάρκεια της κατοχής (1941-1944) έλαβε ενεργό μέλος στην Εθνική Αντίσταση, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες τον αντιστασιακό Τύπο. Το 1944 έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Ριζοσπάστης, όπου και ασχολήθηκε με την κάλυψη και τον σχολιασμό των εξωτερικών γεγονότων. Το Νοέμβριο του 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα μαζί με τη Χρύσα Χατζηβασιλείου στο ιδρυτικό συνέδριο της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών στο Παρίσι.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο συνεργάστηκε με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και την εφημερίδα Η Αυγή χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Σοφία Δέλτα».[1] Διετέλεσε επίσης αρχισυντάκτρια στο περιοδικό Γυναίκα και επιστημονική συνεργάτρια στα περιοδικά Γυναικεία Δράση και Κομμουνιστική Δράση δημοσιεύοντας επιφυλλίδες, χρονογραφήματα και διηγήματα. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Οι νεκροί περιμένουν κυκλοφόρησε το 1959.
Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το μυθιστόρημά της Ματωμένα χώματα έχει κυκλοφορήσει σε 250.000 περίπου αντίτυπα. Συμμετείχε ενεργά στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της χώρας μέσα από τις τάξεις της αριστεράς. Δεν εργάστηκε ποτέ ως καθηγήτρια, γιατί αφοσιώθηκε στην δημοσιογραφία και στην λογοτεχνία. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις της.
Το 2001 η Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε προς τιμήν της το βραβείο Διδώ Σωτηρίου, το οποίο απονέμεται «σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα». Τα περισσότερα έργα της μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, ενώ ή λογοτεχνία της διακρίνεται για τον ρεαλισμό, την απλότητα, τη δραματική αφήγηση και τον αδρό δημοτικό λόγο της.
Βραβεύσεις
Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί (1983)
Βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί (1985)
Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (1989)
Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1990)
Βραβείο του Ελληνικού Ινστιτούτου της Αγγλίας (1993)
Βραβείο από τον τότε πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος της Τιμής (1996)
Βραβείο από τον τότε πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Ζάκ Σιράκ με το παράσημο Commandeur De l'Ondre Du Merite

                                    Εργογραφία

  • Οι νεκροί περιμένουν (1959)
  • Ηλέκτρα (1961)
  • Ματωμένα χώματα (1962)
  • Η Μικρασιάτικη Καταστροφή και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο (1975)
  • Εντολή (1976)
  • Μέσα στις φλόγες (1978)
  • Επισκέπτες (1979)
  • Κατεδαφιζόμεθα (1982)
  • Θέατρο (1995)
  • Τυχαίο συναπάντημα και άλλες ιστορίες (2004)
  • Ηλέκτρα (πρόλογος Νίκος Μπελογιάννης) Εκδόσεις Κέδρος 2014