ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ: H Aγαπημένη Συγγραφέας μας ξεναγεί στον κόσμο των Βιβλίων της που όλοι αγαπήσαμε

ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ: "Οι ευσυνείδητοι Γιατροί μπορούν να είναι πρότυπο για την κοινωνία"

Η αγαπημένη συγγραφέας,Σόφη Θεοδωρίδου,
με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο "ο Γερμανός Γιατρός" 

και την παρουσίασή του στη σελίδα μας,
ξεφυλλίζει μαζί μας τα υπέροχα βιβλία της,
εξηγεί το παράδοξο με τους τίτλους των μυθιστορημάτων της,
και μας συστήνει έναν κατακτητή, που ήρθε να γιατρέψει κι όχι να υποτάξει...

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ

σε επιμέλεια της Δέδε Ελισσάβετ

1. Η Γερμανική ΚΑΤΟΧΗ είναι ένα θέμα που έχει εμπνεύσει πολυάριθμα λογοτεχνήματα, εδώ και πολλές δεκαετίες.
Την έχετε προσεγγίσει και η ίδια, από άλλες πλευρές στην "Αμαρτία Της Ομορφιάς"
και "Το Στεφάνι Από Ασπάλαθο"
Τι το νέο & ποια έκπληξη φέρνει σε αυτό το πολυσυζητημένο θεματικό πλαίσιο για τον αναγνώστη *ο Γερμανός Γιατρός;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τούτη τη φορά, πέρα από το δράμα των Ελλήνων, αναφέρομαι και στο δράμα ορισμένων Γερμανών, που ενάντια στις προσωπικές ουμανιστικές τους κοσμοθεωρίες βρέθηκαν να είναι μέρος των στρατευμάτων Κατοχής,

καθώς και στον τρόπο που διαχειρίστηκαν τα συναισθήματα, τις τύψεις, τις αμφιβολίες που τους φόρτωνε ένα τέτοιο γεγονός.

Ακόμη, αναφέρομαι στον τρόπο που βίωσε ο γερμανικός λαός τον Β΄ΠΠ, τον φριχτότερο πόλεμο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, όταν και άρχισε πλέον να συνειδητοποιεί πού τον οδήγησαν οι επιλογές του.

Η έκπληξη συνίσταται στο ότι ο ανθρωπισμός θριαμβεύει στο πρόσωπο του κατακτητή κι όχι του κατακτημένου.

2. Σε αυτό το μυθιστόρημα έχετε στο επίκεντρο έναν Γερμανό αξιωματικό που, αν και ανήκει στις Δυνάμεις της πιο απάνθρωπης Κατοχής, εμφανίζει μιαν απρόσμενη καλοσύνη, εκφράζοντας ανθρωπισμό ακόμη και προς τους υπόδουλους Έλληνες.Τι στάθηκε έμπνευση για ένα τέτοιο θέμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έμπνευσή μου υπήρξαν οι επιστολές προς την οικογένειά του ενός Γερμανού γιατρού, του Χανς Λέμπερ, στη μνήμη του οποίου και αφιερώνω το μυθιστόρημά μου, που βρέθηκε στην Ελλάδα επί Κατοχής.

3.Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας περισσότερα για το πρόσωπο της αφιέρωσης, τον Χανς Λεμπέρτ :Πώς ανακαλύψατε την ύπαρξή του;
Πώς ήρθατε σε επαφή με τα χειρόγραφά του;
Μοιάζει η προσωπική του ιστορία με αυτή του Κρίστιαν;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάποιες φορές αποφασίζει η τύχη για σένα.

Αυτή στάθηκε αιτία που ο γιος μου,πηγαίνοντας στη Γερμανία για κάποιο καλοκαιρινό πανεπιστημιακό πρόγραμμα πριν λίγα χρόνια, βρέθηκε να νοικιάζει δωμάτιο στο σπίτι του γιου του Χανς Λέμπερ, του δρ Γκέορκ Χανς Λέμπερ. Προφανώς,εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν Έλληνας, ο τελευταίος του μίλησε για τον πατέρα του και του δώρισε το βιβλίο που εμπεριείχε τις επιστολές που έγραφε προς τους οικείους του επί Κατοχής και είχαν μεταφραστεί με τη χορηγία κάποιων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι είχαν ευεργετηθεί τότε από τον γερμανό στρατιωτικό γιατρό Χανς Λέμπερ.

Όταν ο γιος μου, επιστρέφοντας, το άφησε στα χέρια μου και το διάβασα, με συγκίνησε τόσο ο λυρισμός που απέπνεαν εκείνα τα γράμματα, η αγάπη του για το νησί, στο οποίο βρέθηκε, και τον ντόπιο πληθυσμό αλλά και η προσωπική ιστορία του αντρός, που ένιωσα να με εμπνέει το θέμα.

Τρία χρόνια αργότερα είχε γραφτεί το «Ο Γερμανός γιατρός». Και, ναι, η ζωή του Κρίστιαν μοιάζει πολύ με την προσωπική ιστορία του Χανς Λέμπερ, δίχως να λείπουν οι μυθοπλαστικές αναφορές σε δευτερεύοντα σημεία

 Γενικώς, όμως, σεβάστηκα τη ζωή και το έργο του ανθρώπου που με ενέπνευσε.

4.Ο «Κρίστιαν Μίλλερ» προτάσσει την ανθρωπιά, που επιτάσσει η ιατρική του ιδιότητα. Μπορεί αυτός ο χαρακτήρας να διδάξει την Ανθρωπιά στην Επιστήμη όπως την εισηγούνται ο Αριστοτέλης κι ο Γκάντι; Είχατε ένα τέτοιο μήνυμα κατά νου όταν γράφατε τον Γερμανό Γιατρό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ανθρωπιά είναι διαχρονική αρετή. Δεν είναι μόνο ο Αριστοτέλης και ο Γκάντι που αναφέρονται σε αυτήν.

Αλλά για ν’ απαντήσω στην ερώτησή σας, ναι, η Ανθρωπιά μπορεί να διδάξει και να εμπνεύσει.

Ιδίως οι επιστήμονες που υπηρετούν την ιατρική επιστήμη, η οποία είναι η κατ’ εξοχήν επιστήμη που υπηρετεί τον άνθρωπο στις πιο προσωπικές και δύσκολες στιγμές του, αυτές του πόνου και της αγωνίας που κουβαλά η αρρώστια κι ο ενδεχόμενος φόβος του θανάτου,
μπορούν και να εμπνεύσουν και να διδάξουν και να αποτελέσουν πρότυπο.

Ο όρκος του Ιπποκράτη και η αριστοτελική αξιολογική κρίση ‘Πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής πανουργία, αλλ' ου σοφία φαίνεται’ 

ήταν σταθερά στη σκέψη μου κατά τη διάρκεια της συγγραφής.

5. Πώς προσεγγίζει μια γυναικεία πένα την ψυχή ενός άντρα, και μάλιστα Γερμανού στρατιωτικού; 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έχω τη γνώμη ότι, αν υψωθούμε πάνω από προκαταλήψεις και στερεότυπα, αυτό που μένει είναι ο άνθρωπος χωρίς διάκριση φύλου και έθνους. 

6. Είναι η καλοσύνη ερωτεύσιμο στοιχείο σε έναν άνθρωπο;
AΠANTHΣH Οι άνθρωποι ερωτεύονται για δεκάδες λόγους.

Γιατί όχι και από την καλοσύνη;

7. Βασικό στοιχείο στα βιβλία σας είναι ο έρωτας, στην πιο τραγική του μορφή.
Πιστεύετε ότι αντιθέσεις όπως το μοτίβο "κατακτημένου &κατακτητή",
"Γερμανού &Ελληνίδας", ενισχύουν τον έρωτα;
Μπορεί ο έρωτας να στεριώσει πάνω στις αντιθέσεις του;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο έρωτας μπορεί να στεριώσει πάνω στις αντιθέσεις του.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Ωστόσο, οι αντιθέσεις στις οποίες αναφέρεστε είναι τυχαίες.

Έχουν να κάνουν με την Ιστορία και τη διαχρονική της ιδιότητα να φέρνει τους ανθρώπους σε επαφή μέσα σε τραγικές συνθήκες. Όπως αναφέρει και ο Ευριπίδης στη Μήδεια:

«Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα οι Θεοί υφαίνουν τη ζωή μας. Εκείνα που ήταν για να γίνουν δεν έγιναν ποτέ. Κι αυτά που γίνονται δεν ήταν για να γίνουν».

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η ερωτική έλξη θα υπήρχε και έξω από το μοτίβο «κατακτημένου & κατακτητή», αν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι τύχαινε να γνωριστούν.

8. Πολλές γυναίκες που ερωτεύτηκαν άντρες από τα στρατεύματα κατοχής- διαπομπεύτηκαν κ στιγματίστηκαν, με απανθρωπιά
όπως κατέδειξε στη «Μάνα του Σκύλου» ο Παύλος Μάτεσις
και που στάθηκε θέμα και για το πρόσφατο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου
«Το Κορίτσι Της Ντροπής» :
Πιστεύετε ότι υπάρχει κατακριτέα πλευρά σε έναν τέτοιον αντιθετικό έρωτα; Υφίσταται προδοσία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτό εξαρτάται από τις συνθήκες.

Σε γενικές γραμμές παρόμοιες καταστάσεις συνηθίζεται να στιγματίζουν τους ανθρώπους, επομένως, κατά τη γνώμη μου, εξαρτάται απόλυτα από τις περιστάσεις που συνοδεύουν έναν τέτοιο έρωτα.

Εξαρτάται επίσης από το πόσο δυνατά είναι τα πατριωτικά αισθήματα ενός ανθρώπου ή πόσο διαπιστώνει, όπως η ηρωίδα στο βιβλίο «Η μητέρα του σκύλου» ή και η δική μου ηρωίδα, η Λήδα, ότι δεν τον αφορούν, καθώς για κείνους η έννοια της πατρίδας είναι συνυφασμένη με αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές.

Πάντως, το ερώτημα είναι πολύ σοβαρό και δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.

Ο Βολταίρος διατύπωσε τη φράση 

‘τα πάντα είναι σχετικά και γι’ αυτό ανεκτά’.

Έχει τεράστια σημασία πότε λες ή κάνεις κάτι. Η στιγμή, ο καιρός, οι περιστάσεις…

Ο Λουντέμης το 1958, προσκεκλημένος του Συνεδρίου της Ειρήνης στα εγκαίνια του μνημείου του Μπούχενβαλτ μίλησε σε 200.000 ανθρώπους και είπε μεταξύ άλλων τα εξής: «Έρχομαι από μια ξερή γη και φέρνω ένα ματωμένο κόκκινο τριαντάφυλλο να το καταθέσω στο μνημείο των νεκρών, που όσο ήταν ζωντανοί ήταν Γάλλοι, Εβραίοι, Πολωνοί, Ρώσοι, Έλληνες που τώρα που είναι νεκροί απέκτησαν ενιαία εθνότητα».

Για τη φράση του αυτή σε δυο μέρες το ελληνικό ραδιόφωνο ανάγγειλε ότι συκοφάντησε τη χώρα του και του αφαιρέθηκε η ιθαγένεια. Σήμερα για την ίδια φράση θα έπαιρνε βραβείο!

9. Οι Γερμανοί πολίτες σαν τον Γερμανό στο μυθιστόρημα σας, επί 10 χρόνια βομβαρδίζονταν με μιαν ανελέητη προπαγάνδα περί Αρίας φυλής, που δικαιούται να βλέπει τους άλλους σκλάβους!
Πώς μπορεί να βγει κάποιος ηθικά αλώβητος και να διατηρήσει μέσα του ανέπαφες κάποιες αξίες;

AΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι δύσκολο. Πρέπει να είσαι απόλυτα συνειδητοποιημένος, ώστε να μη σ’ αγγίξει η προπαγάνδα. Τουλάχιστον αυτό μας έχει διδάξει η ζωή και η Ιστορία.

10. Ο Γερμανός ήρωας ανήκει στη Βερμαχτ κι οχι στα Ες Ες.Ας διευκρινίσουμε στο κοινό αυτήν τη διαφορά, (χωρίς να ξεπλένουμε κανέναν)

AΠΑΝΤΗΣΗ: Πράγματι, ανήκει στη Βέρμαχτ και όχι στα Ες Ες. Η Βέρμαχτ ήταν ο τακτικός γερμανικός στρατός, που διοικούνταν από αξιωματικούς μόνιμους ή και επιστρατευμένους. Τα Ες Ες (Schutzstaffelστα γερμανικά)ήταν η μετεξέλιξη των ταγμάτων εφόδου, όργανο καθαρά του Ναζιστικού κόμματος, που μετερχόταν κάθε λογής εγκλήματα για να πετύχει τους στόχους του. 

11. Παρόλαυτα, και η Βέρμαχτ-παρότι δεν διεκπεραίωσε το Ολοκαύτωμα, βαρύνεται με γενοκτονικού τύπου εγκλήματα, κι ολοκαυτώματα (όπως το δικό μας Δίστομο, τα Καλάβρυτα Κάνδανο, το Κομμένο, τα Ανώγεια, το Λιντιτσε)
&αμέτρητες πράξεις τρομοκράτησης των πολιτών στις κατεχόμενες χώρες Είναι υπεύθυνοι μόνο οι ηγέτες σε έναν Πόλεμο ή έχουν κι οι λαοί μερίδιο ενοχής;
AΠΑΝΤΗΣΗ: Οι λαοί έχουν το μερίδιο ευθύνης που τους ανήκει, ιδίως στις δημοκρατίες. Θεωρώ ότι ο γερμανικός λαός έχει αναγνωρίσει την ευθύνη του ως προς αυτό το θέμα.
Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε άτομο σε παρόμοιες καταστάσεις έχει την προσωπική του ευθύνη. Τρανταχτό παράδειγμα είναι ο τρόπος που διαχειρίστηκαν σε καιρό πολέμου τις εντολές που έλαβαν οι Γερμανοί αξιωματικοί. Δεν ήσαν όλοι εγκληματίες, όπως καταμαρτυρούν αρκετές μαρτυρίες Ελλήνων.

12. Εξιλεώνουν παρουσίες σαν τον Γιατρό μας τα μαζικά εγκλήματα του γερμανικού λαού που εξαπέλυσε τον εφιαλτικότερο πόλεμο στην Ευρώπη,
βαυκαλιζόμενος με την ετικέττα του Herrvolk?; 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δε γίνεται να τα εξιλεώσουν. Ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη, ούτε δύο ή τρεις. Ωστόσο, δε γίνεται και να μην αναγνωρίσουμε την προσφορά αυτών των ανθρώπων.

13. Έχετε αναφέρει πως μεταφέρετε πραγματικές ιστορίες στο χαρτί, προσαρμοσμένες με μυθοπλαστικές ώστε να μη θίγουν αληθινά πρόσωπα. Νιώσατε κάποια ευθύνη απέναντί τους;
AΠΑΝΤΗΣΗ: Συνήθως, όταν υπάρχει εν ζωή κάποιο πρόσωπο που σχετίζεται με την ιστορία η οποία με εμπνέει, θεωρώ χρέος μου να τον (τους) ρωτήσω, εξηγώντας συνάμα ότι γράφω μυθιστόρημα. Αυτό έπραξα και στη συγκεκριμένη περίπτωση και έλαβα την άδεια. Η ευθύνη σαφώς υπάρχει και έχει να κάνει κυρίως με τον τρόπο που προσεγγίζεις το θέμα. Χρειάζεται διακριτικότητα και σεβασμός.

14. Υπάρχει κάποιο γενικό μήνυμα που θέλετε να υπηρετείτε με τα βιβλία σας; 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εκ των υστέρων διαπιστώνω ότι τείνω να υπηρετώ τις ανθρωπιστικές αξίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα μηνύματα που περνώ μέσα από τα βιβλία μου σε καμία περίπτωση δεν τα προκαθορίζω.Μιλάω για πράγματα που εμένα με συγκινούν και με αφορούν και ελπίζω να συγκινήσουν και να αγγίξουν και τον αναγνώστη μου. 

15. Πολλα βιβλία σας εμπεριέχουν έντονες ιστορικές αναφορες στις συγκρούσεις του 20ου αιωνα, με τους πολλαπλούς διχασμούς. Βασιλιάς Βενιζελος, ΔεξιοιΑριστεροι, κλπ.
Δικαιούται ο συγγραφεας να περνα το δικό του ιδεολογικό στίγμα ή οφειλει να μένει ουδέτερος στις αναφορές του;

AΠANTHΣH: Τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα. Αυτά δεν αλλάζουν και έτσι οφείλει να τα παρουσιάσει στον αναγνώστη ο συγγραφέας. Ο τρόπος όμως που τα προσεγγίζει καθένας από μας είναι καθαρά προσωπικός. Δε γίνεται διαφορετικά. Ωστόσο, θεωρώ ότι όσο μεγαλύτερη απόσταση έχουμε από τα ιστορικά γεγονότα, τόσο πιο εύκολο είναι να κρίνουμε όσα συνέβησαν με περισσότερη αντικειμενικότητα. Και από ορισμένα γεγονότα, όπως αυτά του Εθνικού Διχασμού, υπάρχει πλέον ασφαλής απόσταση.

16. Συμπάσχετε προσωπικά με τους χαρακτήρες σας;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο ως παρατηρητή. Αργότερα, όταν ολοκληρώνω κάποιο βιβλίο μου και το προσλαμβάνω ως αναγνώστρια, τότε ναι, συμπάσχω.

17. Πολλοί ήρωες σας έρχονται αντιμέτωποι με κρίσιμα διλήμματα .Συμφωνείτε πάντα ως Σόφη με τη λύση που επιλέγουν;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σαφώς όχι. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα ήταν απόλυτα καθοδηγούμενοι κι εμένα μου αρέσει να τους ακολουθώ εγώ κι όχι αυτοί εμένα.

18. Έχει διαβάσει κάποιος από τους πραγματικούς ήρωες ή τους άμεσους απογόνους κάποιο από τα βιβλία σας;Τι σας είπαν;

AΠΑΝΤΗΣΗ: Απ’ όσο μου είπαν, τους συγκίνησε ο τρόπος που διαχειρίστηκα την ιστορία τους.

19. Παρατηρω το παραδοξο κάποια βιβλία σας αντλούν τίτλους από κινηματογραφικές ταινιες, χωρις άμεση θεματολογική συσχέτιση "Η Νυφη Φορούσε μαύρα", "Γερμανός Γιατρός","Αμαρτια της Ομορφιας".

Γιατί αυτή η ταύτιση στους τίτλους;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δε γνώριζα ότι υπήρχε σχετικός κινηματογραφικός τίτλος για τη «Νύφη» και το «Ο Γερμανός γιατρός».

Στο πρώτο βρήκα τον τίτλο μου όταν η Αντριανή, η ηρωίδα μου, αρνήθηκε να βγάλει το φόρεμα της χηρείας της για τον γάμο.Στο δεύτερο θεώρησα ότι είναι απολύτως ταιριαστός ο τίτλος, λιτός και περιεκτικός.

Αργότερα έμαθα ότι υπήρχαν και ταινίες με τον ίδιο τίτλο, ωστόσο δε θεώρησα ότι είναι κάτι το μεμπτό, καθώς άλλο είναι ο κινηματογράφος και άλλο η πεζογραφία.

Για τον τίτλο «Η αμαρτία της ομορφιάς», παρότι γνώριζα ότι υπάρχει σχετική ελληνική ταινία, τον επέλεξα και πάλι, θεωρώντας ότι εκφράζει απόλυτα το βιβλίο, καθώς τα πρόσωπα που μου αφηγήθηκαν την ιστορία απ’ την οποία άντλησα έμπνευση επαναλάμβαναν συνεχώς ως αφορισμό «όλα έγιναν επειδή ήταν πολύ όμορφη», σαν να ήταν η ομορφιά μεγάλη αμαρτία.

20. Αλήθεια αγαπημένη ταινία έχετε;
Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη, ομολογώ όμως ότι μου αρέσει πολύ ο καλός κινηματογράφος.

21. Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σας που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα ξεχώριζα το «Πες μου αν με θυμάσαι», μόνο και μόνο για το γεγονός ότι εμπεριέχει τα δικά μου συναισθήματα. Κατά τα λοιπά είναι μυθοπλασία, αφού εγώ είχα την ευτυχία να μοιραστώ την ευθύνη για την ασθένεια της μητέρας μου, η οποία έπασχε από Αλτσχάιμερ, με τα αδέρφια μου, έχοντας στο πλευρό τον σύζυγό μου.

22. Ποιον χαρακτήρα σας έχετε ξεχωρίσει από τα βιβλία σας ως Σόφη Θεοδωρίδου;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αγαπώ όλους τους ήρωες και τις ηρωίδες μου, ακόμη κι αυτούς που «ενοχλούν» τους αναγνώστες και επισύρουν την μήνι τους. Δε θέλω να ξεχωρίσω κανέναν, όπως μια μάνα δεν μπαίνει ποτέ στη διαδικασία να ξεχωρίσει τα παιδιά της. Ωστόσο, η εμπειρία της συγγραφής του πρώτου μου βιβλίου, τότε που για πρώτη φορά ένιωσα τους ήρωές μου να ζωντανεύουν και να διεκδικούν την αυτονόμησή τους, ήταν κάτι το ανεπανάληπτο.

23. Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη συγγραφή;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα έλεγα από πολύ μικρή, όταν έγραφα τα παραμύθια μου, ζωγράφιζα τις εικόνες τους και τα έδινα στις φίλες μου να τα διαβάσουν. Αργότερα, στο Λύκειο, είχα γράψει και κάποια διηγήματα για την εφημεριδούλα του σχολείου μας.

Έκτοτε και για χρόνια πολλά περιορίστηκα στην ιδιότητα της αναγνώστριας, ώσπου με ενέπνευσε μια οικογενειακή ιστορία και θέλησα να δοκιμάσω τι μπορώ να καταφέρω.

24. Ποια 4 βιβλία σας έχουν επηρεάσει ως αναγνώστρια;
AΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν είναι μονάχα τέσσερα. Είναι τα βιβλία του Καραγάτση, του δικού μας, του Μενέλαου Λουντέμη, τα βιβλία των Τολστόι και Ντοστογιέφσκι και άλλα πολλών μεγάλων κλασσικών συγγραφέων.

25. Συγγραφείς που ακολουθείτε;
AΠΑΝΤΗΣΗ: Πολλούς. Και διαφορετικής θεματολογίας.

Δε θα ήθελα να αναφερθώ ονομαστικά. Ίσως ξεχάσω κάποιους και δε θα το ’θελα. Ωστόσο, σας εξομολογούμαι ότι αισθάνομαι την ανάγκη από καιρού εις καιρόν να επιστρέφω στους κλασσικούς συγγραφείς που πρωτοδιάβασα στη νιότη μου.

26. Πώς αντιδράτε στην αρνητική κριτική;
Καλοδεχούμενη, αρκεί να είναι καλόπιστη.

27. Ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή σας με το κοινό;
AΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι πολλές οι στιγμές. Η αγάπη του κόσμου με συγκινεί μέχρι σήμερα. Θα ξεχωρίσω όμως μία, αφού μου το ζητάτε. Ήταν η στιγμή που ένας άντρας ποντιακής καταγωγής με πήρε παράμερα και μού ανέφερε δακρυσμένος ότι δε γνώριζε τις λεπτομέρειες της ποντιακής γενοκτονίας κι ότι τον συγκλόνισε «Το κορίτσι απ’ τη Σαμψούντα».

28.Τι αγαπάτε στην Αλμωπία;
Αγαπώ τη φύση, που είναι πανέμορφη, τον τρόπο που τα βουνά σε κλείνουν ολόγυρα και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σ’ έναν δικό σου, ξεχωριστό, πλανήτη.Πάνω απ’ όλα όμως αγαπώ την αίσθηση ότι ανήκω εκεί.

29.Επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Όπως λέω συχνά, η συγγραφή είναι σαν μικρόβιο στο αίμα. Απ’ τη στιγμή που θα προσβληθείς, τότε είναι «ασθένεια» ανίατη. Οπότε, όπως ήδη καταλάβατε, κάτι γράφω. Αν στεφθεί από επιτυχία η προσπάθειά μου, τότε θα βρεθεί κάποια στιγμή στα χέρια των αναγνωστών.

30. Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του ιστολογίου μας
Να συνεχίσουν να αγαπούν τη λογοτεχνία, ώστε να μας τροφοδοτούν κι εμάς τους συγγραφείς με έμπνευση. Η αγάπη των αναγνωστών πάντα εμπνέει, τουλάχιστον αυτή είναι η προσωπική μου πεποίθηση.

Ευχαριστώ από καρδιάς γι αυτήν την όμορφη κατάθεση ψυχής...
Σας ευχαριστώ κι εγώ για τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και τη φιλοξενία.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ο...«ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ» στην πιο βαθιά συνέντευξη της ζωής του!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ:
Ο...«ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ»
στην πιο βαθιά συνέντευξη της ζωής του
με αφορμή την παράσταση Γιούγκερμαν (θέατρο Πορεία)

ξετυλίγει μια ψυχή ταγμένη στην Τέχνη και στο Φως!!
Πολυπράγμων, αισιόδοξος και ταξιδευτής της γνώσης,

ο εμβληματικός ηθοποιός
κηρύττει το πάθος για τη χαρά, 
και μιλά για τις παραστάσεις που τον σημάδεψαν, 

τις μεγάλες "μάχες" που κέρδισε
και τον Έρωτα για τον ίδιο τον Άνθρωπο…
Γιατί, Τέχνη, πάνω από όλα, είναι ο τρόπος που τοποθετείσαι στη ζωή την ίδια!
"Τέχνη" είναι να δίνεις...

"........." Δεν υπάρχει όριο στην Αγάπη".......

1.Φέτος συμμετέχετε στην παράσταση ΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ, του Θεάτρου "Πορεία": Πιστεύετε ότι ο λόγος του Καραγάτση μπορεί να είναι επίκαιρος σήμερα και να αναγνωστεί γόνιμα στην εποχή μας;
Ως προς τα βασικά θέματα ατυχώς πάντα είναι επίκαιροι οι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές.Οι χρονικές παράμετροι μεταβάλλονται, αλλά όχι τόσο ώστε να τους καθιστούν ανεπίκαιρους.
Στον Γιούγκερμαν έχουμε τον αγώνα ενός ανθρώπου να συναντηθεί με τον εξανθρωπισμένο του εαυτό.

Ο Γιούγκερμαν είναι ένα αγρίμι που "εξημερώνεται" σε έναν ον στοχαστικό, με συναισθήματα.

Αυτός ο αγώνας μάς αφορά όλους μας.

2.Τελικά… «Μονο η αγάπη», όπως αναφωνεί ο Καρλ Γιούγκερμαν, κύριε Πετρόπουλε;
 "Μόνο τότε"; Μόνο...εκεί";
Θα μου άρεσε σίγουρα να είναι το μότο της παράστασης , όχι επειδή το λέει ο ήρωας που υποδύομαι, αλλά επειδή ο ίδιος θα ήθελα να ισχύει στη ζωή. Ωστόσο λίγο μετά η "γυναίκα του ήρωά μου", στο έργο, το αμφισβητεί λέγοντας :"Εδώ δεν αγαπήθηκε κανείς." Δεν ξέρω, δηλαδή, αν το ενστερνίζεται, εν τέλει, ο Καραγάτσης.Για μένα, όμως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: 
Σίγουρα όλα καθαίρονται σε αυτόν τον Τόπο, και τον Χρόνο της Αγάπης!

3.Ως πού μπορεί να συγχωρει η Αγάπη;
Μέχρι την πλήρη αυτοθυσία, την πλήρη αυτοκατάλυση. Νομίζω δεν υπάρχει όριο στην Αγάπη...
Δεν ξέρω, καν, αν τίθεται θέμα Συγγνώμης στην Αγάπη.
Η "συγγνώμη στην αγάπη" είναι ήδη ενσωματωμένη στην πλήρη Κατανόηση και την Αποδοχή.
Δεν είναι ετεροχρονισμένη διαδικασία μετά από αποστασιοποίηση και επεξεργασία.Προϋπάρχει εξ'ορισμού...

4. Τι ρόλο έχει παίξει ο έρωτας στη δική σας ζωή;
Ο έρωτας τώρα είναι μια διαφοροποιημένη μορφή αγάπης, με κυρίαρχα άλλα χαρακτηριστικά όπως είναι ο πόθος, το πάθος, που είναι αποκλίσεις από τη θεμελιώδη αγάπη, η οποία στηρίζεται στην Προσφορά, στη δοτικότητα, στο να δίνεις προτεραιότητα στον Άλλον.
Ο έρωτας είναι πιο κτητικός, πιο βίαιος και μερικές φορές πιο συντριπτικός, αλλά πιο παροδικός.

Αν ο έρωτας δεν καταλήξει σε στοργή πέφτει σε ένα περίεργο κενό που τον αφήνει αδικαίωτο, ενώ αν μεταλλαγεί σε κάτι ηπιότερο γίνεται μια ανάμνηση τροφοδοτική!


5. O Καραγάτσης επηρεάστηκε απο τον Ντοστογιέφσκι:
Εσάς ποια βιβλία σας καθόρισαν; *
.Ως παιδί- και στην εφηβεία μου- με συγκινούσαν κάποιες παραβολές- για να μην τα ορίσω ως παραμύθια - του Oscar Wilde. Δεν ξέρω αν είναι μείζων Λογοτεχνία αλλά ο "Ευτυχισμένος Πρίγκιπας" ,με το Χελιδόνι του ή ο "Εγωιστής Γίγαντας" άφησαν μνήμες στην παιδική μου ηλικία...
Ως ενήλικας έχω διαβάσει αρκετά - χορταστικά!- και όλα τα βιβλία άφησαν τα ίχνη τους  -όχι πάντα στην καθολικότητά τους:Μπορεί να ήταν κάποια εικόνα, μια αίσθηση, μια λέξη..
Λχ άντλησα χαρά απο την εισαγωγή ενός γαλλικού νεονουάρ το "Μετά Τη Βροχή" που με σαγήνευσε η εισαγωγή του κι ας μην ήταν ανάλογη η συνέχεια.

Ως προς την ποίηση τώρα, έχει την ιδιαιτερότητα πως πρεπέι να είσαι σε διαθεσιμότητα για να σε αγγίξει.Δεν τη διαβάζεις πάντα με την ίδια ψυχική πυκνότητα.Στο μυθιστόρημα μπορεί να είσαι πιο... "αραιός".

6.Δεν αγαπάτε πολύ την αναφορά σε ονόματα, ε;

Δυστυχώς, δεν είμαι ο ιδανικός στην ...καταγραφή 
και στην απομνημόνευση ονομάτων:
Χρωστάω πολλά σε ανθρώπους που τυχαίνει να μη θυμάμαι το όνομά τους& όταν κάποια έκφραση Τέχνης με συγκινήσει, νιώθω πλημμύρα ευγνωμοσύνης για τον δημιουργο κι ας μου διαφεύγει το όνομά του...

Δεν αναιρείται όμως η ουσία που είναι η Συνάντηση.

......"Είμαι συμβατός με τον 'Ηλίθιο' του Ντοστογιέφσκι"...

7. Ως ηθοποιός καταδύεστε σε χαρακτήρες που καλείστε να ενσαρκώσετε, Ποιος λογοτεχνικός χαρακτήρας σας συγκίνησε ως αναγνώστη;** 
Δε θα είμαι ιδιαίτερα πρωτότυπος, αλλά θα επιλέξω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι: Δεν ξέρω αν αποτελεί τελική επιλογή - αφού διαρκώς μεταβαλλόμαστε- αλλά ως καταστάλαγμα της προχωρημένης ηλικίας μου και της σοφίας των χρόνων, νιώθω ότι τον Μίσκιν τον κατανοώ παρα πολύ βαθιά
και ότι υπάρχει μια συγγένεια στη δομή μας.

Η τραγικότητα του Μίσκιν έγκειται στην παράδοξη αθωότητά του,
κι εκεί εντοπίζεται κι η σπανιότητά του.

Δεν έγκειται στην καλοσύνη του, παρότι η αγνότητά του τον οδηγεί αναπόφευκτα στην καλοσύνη.
Καλοί ανθρωποι υπάρχουν, ούτως ή άλλως, πάρα πολλοί και δεν κατανοώ, γιατί αναμασάμε διαρκώς την αφοριστική πεποίθηση ότι "οι άνθρωποι είναι τάχα αλλοτριωμένοι, είναι παραποιημένοι είναι διεφθαρμένοι , είναι κίβδηλοι"...

Δεν κατανοώ ποιος είναι αυτός που αυτόκλητα βγάζει ποσοστά με τον ισχυρισμό ότι οι περισσότεροι είναι οι κακοί...

8...Θα μπορούσε κανείς να σας πει ότι αυτο τεκμηριώνεται από την ίδια την πορεία της Ιστορίας και των κοινωνιών μας...

Φαίνεται έτσι γιατί η Καλοσύνη είναι πιο διακριτικό φαινόμενο.Ίσως γιατί οι Καλοί είναι πιο ανεκτικοί και θυμώνουν πιο δύσκολα με αποτέλεσμα να μην αντιστέκονται με την ισχύ που αναλογεί στην ιδιότητά τους...Αυτό δίνει χρόνο σε κείνους με τις κακές προθέσεις να δράσουν.

........."Έγινα Ηθοποιός για να μεταδίδω στους Άλλους πίστη στη ζωή"......

9. Ποιο ήταν το κίνητρό σας να γίνετε ηθοποιός;
Υποθέτω- χωρίς καμία βεβαιότητα- ότι στην Υποκριτική με έστρεψε μια επιθυμία να μεταδώσω πίστη στη χαρά της ζωής.Ανεξαρτήτως του τι ερμηνεύεις, υπάρχουν τροποι να βγει ο θεατής σου αναπτερωμένος στη διαδρομή του, και να νιώσει ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις.
Μέσα από το Θέατρο εγώ αναζητούσα, λοιπόν, τρόπους να τονώνω το ηθικό των Άλλων, αφού εγώ είχα κι άλλους τρόπους πέρα από το θέατρο.  

10. Ποιον ρόλο θεωρείτε σταθμό στην καριέρα και στην ψυχή σας;Που ίσως σας στιγμάτισε;
Δεν ξέρω τι κάνει έναν ρόλο..."σταθμό" (γελάει); Τις φοβάμαι αυτές τις λέξεις.Ποιος..."στέκεται";
Σταθμός θα πει στάση, και η ζωή δεν έχει στάσεις, ούτε δευτερόλεπτο!
Και γιατί κάτι να με ...στιγματίσει; Κάθε μέρα αποτελείται από χιλιάδες μικρα "στίγματακια"!
Φαντάσου να αγνοείς τα "στίγματα" αυτά και να περιμένεις μάταια να συμβεί ένα "στιγμα μεγαλύτερο"- να προσδοκάς
έναν..." σταθμό"!Τι θα" 'λεγε" αυτή η ζωή;
Δε θα χαιρόσουν έτσι ποτέ το δώρο της...
Η ζωή κυλάει συνεχώς κι αυτό δεν είναι αρνητικό.
Όλοι διακρινόμαστε από τη φθαρτότητά μας:
Kαι το σύμπαν και εμείς.Είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων...


11.Υπάρχει κάποιος ρόλος του παγκόσμιου ρεπερτορίου που σας γοητεύει και θα θέλατε να τον ερμηνεύσετε;
Τον Μίσκιν θα αναφέρω πάλι. "Συναντήθηκα", μάλιστα, κάποτε μαζί του σε ένα προστάδιο θεατρικό,  όταν ένας διάσημος Πολωνός σκηνοθέτης επέλεξε  εμένα να τον ερμηνεύσω σε μια εκδοχή του Αντρέι Βάιντα με 3 μόνο πρόσωπα: Τον Μίσκιν, τον Ραγκόζιν και τη Σοφία Φιλίπποβνα.
Είναι από τις προκλήσεις που μου έδωσαν μεγάλη χαρά, παράλληλα πάντα με έναν "τρόμο ανεπάρκειας' μπροστά σε αυτό το παγκόσμιο  λογοτεχνικό μέγεθος.
Δυστυχώς δεν υλοποιήθηκε ποτέ αυτό το σχέδιο κ έμεινε σαν ένα κομμάτι από την καρδιά μου, που μου το στέρησαν και σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους.
Τώρα πια λόγω ηλικίας δεν είναι δυνατόν να ερμηνεύσω τον Μίσκιν- θα ήμουν παππούς του πια!(γελάει ξανά)

12.Στην παράσταση συνεργάζεστε με τη Ζέτα Μακρυπούλια με την οποία συνυπήρξατε στο ΠΑΡΑ 5.Σας ενοχλεί που ενώ είστε ένα κεφάλαιο στον χώρο του του θεάτρου, στο ευρύ κοινό σας συνοδεύει η ταμπέλα "Πρωθυπουργός του Πάρα Πέντε";
Όχι καθόλου, παρότι πολλές φορές μου το ρωτούν φίλοι - ενοχλημένοι μάλιστα που αντλώ από κει την αναγνωρισιμότητά μου, και που παντού- ακόμη και στο γραφείο- μου λένε για το ΠΑΡΑ 5..

Μα λογικό είναι κι αναμενόμενο ο ευρύς κόσμος να με γνωρίζει από ένα Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας .Γιατί να με προσβάλλει αυτό;Από πού θα με ήξερε δηλαδή το ευρύ αυτό κοινό; Μόνο οι θεατρόφιλοι θα μπορούσαν να με γνωρίζουν αλλιώς.

Μιας κι αναφέρθηκε το όνομα της συναδέλφου όμως, μού έχει κάνει θετική εντύπωση η αφοσίωσή κι η εργατικότητα της Ζέτας Μακρυπούλια.Μου άρεσε αυτή φιλοπονία της και πως δεν επαναπαύθηκε στην a priori αναγνωρισιμότητά της.Υπερασπίζεται με παθος τον ρόλο που της έχει ανατεθεί να υπηρετήσει.Την τιμά αυτό.

13. Ποια η σχέση σας με την εξουσία;

Η άσκηση εξουσίας,όπου διαχειρίζεσαι ανθρώπους και καταστάσεις, απαιτεί  χειριστικότητα και προδιαγραφές χαρακτηριολογικές.Αυτή η χειριστικότητα, εμένα προσωπικά "σαν Δημήτρη" με τρομάζει.Δε θέλω να την ασκώ για να μη μου την ασκήσουν κι εμένα.
Πολλές φορές συνειδητοποιούσα ότι μπορώ "να έχω εξουσία" σε δεδομένες σχέσες και φοβήθηκα και μόνο στην ιδέα , γιατί η χειριστικότητα δημιουργεί ανισότητα.Οι ρόλοι βέβαια ευτυχώς εναλλάσσονται στις σχέσεις κι εκεί που είσαι υποκείμενο της χειραγώγησης γίνεσαι ξαφνικά το αντικείμενό της αλλά σε τίποτα από τα δυο δεν υπάρχει ισορροπία.
Μπορώ να γίνω βίαιος  αν αντιληφθώ ότι επιχειρούν να με χειραγωγήσουν και αντιστοίχως δεν το κάνω.
Και δε μιλώ για κείνες τις χαριτωμένες χειριστικότητες, ή τη μικρογοητεια χωρίς ηθικές επιπτώσεις στο παιχνίδι των δυο φύλων: Το αρσενικό απολαμβάνει αυτές τις μικρές ωραίες (ας μου επιτραπεί η εκφραση) "πουτανιές" του θηλυκού - το χαμόγελο , το πονηρό βλέμμα , την τσαχπινιά...Και αυτές ωστόσο, εμπεριέχουν χειριστικότητα των ιδιοτήτων του φύλου.

"..........Ο Νόμος του Ισχυρού δεν είναι ποτέ δίκαιος"......

Βρεφική φωτο του Δ.Πετρόπουλου από την εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού στο EpsilonTV

14 .Έχετε δώσει ένα πολιτικό στίγμα στον προοδευτικό χώρο.
Ποιο είναι εκείνο το όραμα που σας έστρεψε στην Αριστερά;
Νομίζω η εκ φύσεως αίσθηση του Δικαίου.Δεν ήταν κάποια κατάκτηση δική μου αυτή:Μεγάλωσα σε μια οικογενεια που ήταν εξαιρετικά έντονο αυτό το αίσθημα του δικαίου.Οι γονείς μου το είχαν σε σημείο υπερβολής και ποτέ δε μας αντιμετώπισαν χαριστικά εμένα και την αδελφή μου , ήδη από μικρές ηλικίες.
Ποτέ δε μας ευνόησαν αν δεν είχαμε δίκιο, παρόλη την οριακή σχέση γονιού παιδιού με όλον της τον μύθο.Σκληραγωγείσαι έτσι σταδιακά, κι ας σε πληγώνει καμιά φορά...Έτσι μάθαμε κι εμείς.Αναζητούσαμε πάντα το Δίκαιο- με όλα τα τιμήματά του.Θα ήταν παράδοξο, λοιπόν, να απομακρυνθώ από αυτές τις Ιδέες.

15. Πληρώσατε τίμημα εσείς για αυτό το Δίκιο;
Πάρα πολλές φορές, αλλά δίκαια.
Πραγματικά  δεν ξέρω καν αν λέγεται "τίμημα" εφόσον μιλάμε για αποκατάσταση της Δικαιοσύνης και επαναφορά της δικαιικής τάξης.

16. Στην πολιτική μας πραγματικότητα έχουμε έλλειμμα αυτής της τάξης δικαίου.
Ναι.Χαρακτηρίζεται η Ιστορία από αυτό το έλλειμμα, αλλά δεν παύει να είναι ζητούμενο, έστω κι αν αργήσει να φανεί... Διορθωτικές μικροκινήσεις κ αποκαταστάσεις όλο και γίνονται, δίνοντας μια προσδοκία.Κάποιες φορές ανατρέπονται βέβαια γιατί έχουμε πισωγυρίσματα και υπάρχει 
ο "Νόμος του Ισχυρού" που δεν είναι ποτέ δίκαιος...

16.Πρέπει να είναι πολιτικός ο ρόλος της Τέχνης
κι αν ναι,- σε τι είναι ωφέλιμο να στρατεύεται;;
Ενδεχομένως με την έννοια που σου προανέφερα:
Από την ώρα που εγώ επιθυμώ την τόνωση του Ηθικού κάποιου, δηλαδή, τον πολλαπλασιασμό του, τη διεύρυνσή του, την αυτοαποδοχή του, ώστε να αξιοποιήσει δημιουργικά το "υλικό" που φέρει, αυτό ειναι ουσιωδέστερη παρέμβαση από τις πολιτικές πράξεις που αφορούν στη συνύπαρξη και τη διαχείριση.
Όταν επιδράς στην ψυχοσύνθεση και στη δυναμική κάποιου είναι βαθύτερο από μια κοινωνική λ.χ. αναταραχή...

Από την άλλη , ας μη μυθοποιούμε κιόλας την Τέχνη, γιατί αν, σε τόσες χιλιάδες χρόνια Ιστορίας, ήταν τόσο καθοριστική στη διαμόρφωση ψυχών, όλα θα ήταν διαφορετικά...
Ίσως η επιδραστικότητά της να είναι προσωρινή και να χαράσσει βραχείες διαδρομές.Δεν πειράζει: Είναι σημαντικό έστω κι αν κάποιος διευρύνει λίγο την αυτοαντίληψή του μέσα από την Τέχνη, έστω κι αν δεν το επεκτείνει αυτό.

Δε νομίζω, πάντως, ότι η Τέχνη "σου γεννάει κάτι" .Περισσότερο σου "θυμίζει" αυτό που ήδη είχες.Υπενθυμιστικός είναι ο ρόλος της Τέχνης, χωρίς αυτό να τη μειώνει.

17.Πώς βλέπετε την Ελλάδα της Κρίσης;

Διακρίνω υψηλή επικινδυνότητα στην εποχή μας, που έγκειται στην αναβίωση και τον πολλαπλασιασμό φαινομένων φοβικών ,ρατσιστικών και καταχρηστικών.

Ίσως να μην ακουστω πολύ δημοκρατικός, όμως, σε εποχές υψηλής επικινδυνότητας όπως η δική μας, καλό είναι η ελευθερία της Τέχνης να περιορίζεται όταν τείνει να προωθεί ιδέες ζημιογόνες για το σύνολο, όπως φασιστικές αντιλήψεις.Οι καιροί μας δεν μας επιτρέπουν πια ανεμελιά.

"Όταν ερμηνεύεις έναν ρόλο, πάντα κάτι πεθαίνει"...

18.. Μια παράσταση που σας σημάδεψε στον χρόνο ήταν το ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ του Ισπανού Ρόντολφ Σιρέρα,όπου διερευνάται η Σχέση ενός Νέου Ηθοποιού με τον Μέντορά του,με αφορμή τον ρόλο του Σωκράτη...

Στην Ελλάδα, το πρωτοπαρουσιάσατε το 1996 ,

για να επανέλθετε 20 σχεδόν χρόνια αργότερα σε αντεστραμμένους ρόλους.

Το 1996 ήσασταν εσεις αυτός ο "αγνός Πρωτόπλαστος της Τέχνης". Τώρα ο "Εκμαυλιστής"...
Τι άλλαξε στην ανάγνωση αυτού του έργου;

Ήδη έδωσες την απάντηση μέσα από τον ωραίο τρόπο που παρουσίασες τα πράγματα.

Δεν ξέρω βέβαια πόσο "αθώος" είναι ο νεαρός Γκάμπριελ, πάντως πλησιάζει τον Μέντορα με μια φιλοδοξία και "άγνοια θανάτου", ενώ ο Μέντορας συναισθάνεται πως είναι "εν κινδύνω"- υπαρξιακά, αλλά και κοινωνιολογικά, αφου βρίσκεται παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης και το κεφάλι του "παίζεται".

Εμείς προσεγγίσαμε πιο γενικά αυτήν την "αγωνία θανάτου" που είναι φυσιολογικό και υγιές να λείπει από τον νεαρό Γκάμπριελ και κάθε νέο!

19.Το "Δηλητήριο" φαντάζει σα στοχασμός επάνω στη Μέθεξη με την Τέχνη, τον Θάνατο...
 Ο "Μαρκήσιος" με την  ολέθρια σαγήνη του Λόρδου Χένρι στο "Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι", οδηγεί τον νεαρό Ηθοποιό να αφομοιωθεί μέχρι θανάτου με τον ρόλο του και να πάρει το Δηλητήριο. 

Τον καταστρέφει ή τον "ανακαινίζει";
Εγώ νομίζω πως τον εμπλουτίζει, τού ανοίγει δρόμους , γι αυτό ο θάνατος είναι συμβολικός:
Δε θα είχε νόημα αλλιώς...Θεωρούσα ότι ο φυσικός θάνατος του Γκάμπριελ θα σήμαινε ματαίωση της διαδικασίας.
Βέβαια ο ίδιος ο συγγραφέας, ο Σιρέρα όταν το συζητήσαμε από κοντά, έχει άλλη άποψη: Φοβήθηκε μηπως η απουσία φυσικού θανάτου έδινε μια παράμετρο φάρσας.

Εγώ όμως είμαι της άποψης ότι ο ρόλος του "Σωκράτη" απλώς σηματοδοτεί μια νέα ζωή για τον Γκάμπριελ.

20. Οοπ! Να ο..ρόλος -σταθμός που έλεγα πριν!!!
(γελάει)Ναι, αυτός είναι ένας οριακός ρόλος πράγματι για τον Γκάμπριελ και, με αυτά τα νέα δεδομένα στη συζήτησή μας, θα σου μιλήσω και για μένα:
Όταν το 1995 κλήθηκα να ερμηνεύσω τον Γκάμπριελ, εγώ έβγαινα από τη διαδικασία ένός καρκίνου, με φουλ θεραπείες και αλλεπάλληλους ελέγχους.
Σε ένα σημείο ο Γκάμπριελ αναφωνεί: 
"Δε θέλω να πεθάνω!":Αυτή η φράση εμένα με συνέτριβε, 
και δεν την έλεγα στις πρόβες, παρά τις ενστάσεις του σκηνοθέτη. Βρέθηκα πολύ "στριμωγμένος" ψυχικά:
Εγώ είχα οργανώσει έναν δικό μου τρόπο χειρισμού αυτού του κινδύνου που με απειλούσε 
και το "Δε θέλω να πεθάνω " επιδρούσε υπονομευτικά σε αυτόν.Κλόνιζε το...συστημά μου όλο, γιατί 
εγώ απέναντι στο ζήτημα του καρκίνου μου έλεγα"Δεν θα πεθάνω!"...
Δεν ήθελα να το αντικαταστήσω αυτό με τη φράση του Γκάμπριελ ,
γιατί το "Δεν θέλω να πεθάνω" έχει μέσα φόβο θανάτου.
Επειδή, λοιπόν, το διακύβευμα για μένα ήταν πολύ σημαντικότερο,
ήθελα να "δοκιμάσω" τη φράση αργότερα όταν θα ωρίμαζε ο Γκάμπριελ κι η κατάσταση μέσα μου.
Στην παράσταση βέβαια την είπα κανονικά.Δεν το περίμενα πάντως, όταν ξεκινούσαμε, 
ότι θα επιδρούσε έτσι πάνω μου αυτή η φράση.
Και να σκεφτείς ότι το κείμενο μού ήταν γνώριμο,
γιατί εγώ είχα μεταφράσει το Δηλητήριο, κι ήταν δική μου πρόταση να γίνει!
Δεν υπήρχε έκπληξη, δεδομένου πως ενώ το μετέφραζα είχα ήδη αναμετρηθεί με τον καρκίνο.
Τότε δεν έγινε αυτή η συγχώνευση με τη φράση.
Μού συνέβη όταν κλήθηκα να ερμηνεύσω τον Γκάμπριελ κι όσο διευρυνόταν η ψυχική μου διαθεσιμότητα προς αυτόν.

φωτο www.music-corner ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ-Aggeliki Katsarou

21.Ενέχει σπέρματα του θανάτου το Ποιείν Ήθος;
Σίγουρα.Κάτι πεθαίνει από σένα για να δώσει τη θέση του σε κάτι άλλο.Ακόμη και στο ανάλαφρο, στη "φάρσα" υπάρχει μια Απώλεια.Κάτι αποσύρεται για να γεννηθεί κάτι άλλο.
Κυρίως στον Ηθοποιό, αλλά αυτό το "τίμημα" το πληρώνουν καμιά φορά και οι...Ρόλοι που είναι πιο αθώοι...(γελάει) Πάντως, το ποτάμι άβρεχτος δεν το περνάς! "Τέλος"!


25.Ο Ηθοποιός που καλείται να υποδυθεί τον Σωκράτη.Τον οικειοποιήθηκε ή τον ακολούθησε;
Τον οικειοποιείται καταρχήν.Πας να κατοικήσεις τον ρόλο και τον αφήνεις να κατοικήσει μέσα σου, αλλά όχι σε σημείο ταυτισης!Mε θυμώνουν κάτι τέτοιες ακρότητες:
Ένα παιχνίδι είναι το Θέατρο.Έχεις δει παιδί να παριστάνει τον γιατρό; Ούτε ο πραγματικός γιατρός δεν έχει τέτοια σοβαρότητα, αίσθηση ευθύνης όση ένα παιδί όταν τον υποδύεται- κι ας το κάνει αδέξια.
Εκείνη τη στιγμή, το παιδί είναι βέβαιο ότι "είναι γιατρός".
Αυτή η απόλυτη κι ανύποπτη βεβαιότητα του παιδιού στη σύμβαση του ρόλου "του", είναι το Θέατρο!

22.Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το "Δηλητήριο" του Σιρέρα;
Το Δηλητήριο εγώ το... ερωτεύτηκα με αφορμή μια αφίσσα του που είδα στην Τουλώνη για μια περιοδεία των "Τρωάδων".Ρώτησα γι αυτό κι έτσι μου έδωσαν το κείμενο, που με σαγήνευσε και το μετέφρασα επιτόπου,
έχοντας, μάλιστα το σπάνιο προνόμιο να παίξω, σε διαφορετικές φάσεις, και τους 2 ρόλους του!
Πάντως, ομολογώ πως και την πρώτη φορά πάλι τον Μαρκήσιο ήθελα να παίξω!
Ίσως γιατί αυτός που μου πρωτομίλησε για το "Δηλητήριο", ο διευθυντής θεάτρου στο Theater Mediterrane στην Τουλόν, έπαιζε ο ίδιος τον ρόλο αυτόν και μου το παρουσίασε με τα μάτια του "Μαρκήσιου".
Στη μετάφρασή μου, λοιπόν, ακολουθησα κι εγώ το νήμα του Μαρκήσιου.Καθένας ερμηνεύει σύμφωνα με την προσωπική του συγκίνηση.Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο γι αυτό:

Ρώτησαν έναν τσαγκάρη αν του άρεσε κάποιος σπουδαίος πίνακας του Ρούμπενς στο μουσείο κι αυτός αποκρίθηκε.Ναι, αλλά πόσο κακοσχηματισμένα τα...κορδόνια!" Ερμήνευσε τον πίνακα μέσα από τα παπούτσια, που γνώριζε!
Κάπως έτσι, από το Μέρος καθενός φτάνουμε στο Όλον της αλήθειας...

23. Έχετε εκφράσει την επιθυμία να ανεβάσετε και άλλα έργα του Σιρέρα, όπως το "Τρίο".Τι είναι αυτό που σας κάνει να επιστρέφετε ξανά και ξανά στον λόγο του Σιρέρα;
Δεν είμαι "ερωτευμένος" με όλα του τα κείμενα, παρότι μου τα έχει εμπιστευτει, αλλά είναι θέμα στοιχειώδους ευγνωμοσύνης γι αυτό που μου γέννησε το "Δηλητήριο".
Δεν είναι σωστό να περιορίζεις σε ένα μόνο έργο έναν συγγραφέα τόσο πολυβραβευμένο όπως ο Σιρέρα.
Ίσως κάπου τον αδικώ με αυτό το 'κόλλημά' μου με το "Δηλητήριο"...αλλά με αυτό το έργο θεωρώ ότι έχω κλέισει τους λογαριασμούς μου...

23.Τι σας άφησε η προσωπική γνωριμία με τον θεατρικό συγγραφέα, Ροντολφ Σιρέρα;
Είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο με τον Σιρέρα και στην πρώτη μεταφορά του έργου του, όταν το πρωτομετέφρασα, κι ήταν πολύ εγκάρδιος και υποστηρικτικός μαζί μου.

Γνωρίζοντάς τον και προσωπικά, εξεπλάγην μαθαίνοντας ότι έχαιρε μεγάλής αναγνωρισιμότητας από σημαντικές τηλεοπτικές σειρές και ότι υπήρξε στην Καταλονία Υπουργός Πολιτισμού με πολλές διακρίσεις.Στάθηκε, επίσης πολύ καθοριστικός παράγων στο κίνημα Αναγνώρισης της Καταλανικής Γλώσσας (που είναι μίγμα ισπανικών και γαλλικών)όταν αυτή απαγορευόταν δια νόμου, στρώνοντας ως πρωτοπόρος το έδαφος για τους σημερινούς 40ρηδες του Ισπανικού Θεάτρου που τα έργα τους πια διαδίδονται διεθνώς μέσα από μεταφράσεις των καταναλικών.

Παρά, λοιπόν, τις τόσες του διακρίσεις κοινωνικής φύσεως και καθολικής αποδοχής, ο Ρόντολφ Σιρέρα παραμένει ένας πολύ χαμηλών τόνων άνθρωπος,πολύ εγκάρδιος, συγκινημένος και συγκινητικός.Δεν αποπνέει τίποτα από την επαρση μιας "φίρμας".

......."Ζητούμενο του Δασκάλου είναι να τον ξεπεράσει ο Μαθητής του..."

24. Στην ΟΛΕΑΝΝΑ ενσαρκώσατε εναν καθηγητή κι εκεί συναντήθηκαν οι δυο σας ιδιότητες, καθώς εκτός από ηθοποιός είστε και εκπαιδευτικός.;
Τι σας ώθησε να γίνετε εκπαιδευτικός;;
Η Παιδαγωγική" Σχέση".Κι εκεί εντοπίζω σε μένα το ίδιο κίνητρο με το Θέατρο:Στο δικό μου σύστημα αξιών, δεν υπάρχει τίποτα σηματικότερο από το να κάνεις κάποιον να πιστέψει στον εαυτό του- να τονωθεί.να πιστέψει στις δυνάμεις του και να διεκδικεί πράγματα.Πρόσεξε:Όχι "να απαιτεί", όπως κάποια σημερινά παιδιά που τα μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι "έχουν μόνο δικαιώματα και ποτέ υποχρεώσεις..." 
Να πιστέψει απλά στον εαυτό του και να το αξιοποιήσει.
Είναι πολύ σημαντικότερη αυτή η τόνωση των μαθητών από το εκαστοτε διδακτικό αντικείμενο, που ο μαθητής θα το καλύψει και χωρίς εσένα.

25.Και στην Ολεάννα και στο Δηλητηριο βλεπουμε μια σχεση Παιδαγωγού κ Μαθητη , 
με καταστροφικά αποτελεσματα.

Μέντορας- Μαθητής: "Παιδαγωγικός έρωτας", όπως ορίζει ο Πλάτων; 
"Ο Φθόνος του βιβλικού Όφεως για τη μακαριότητα του Αδάμ"; Το...Έγκλημα του Δαίδαλου;
Υπάρχει ένας θρύλος στο χωριό μου γι' αυτό, ακριβώς.

"Ο Μάστορας και το Μαστορόπουλο":

Στην αυλή της Παναγίας της Παρηγορήτριας στην Άρτα , που είναι η ωραιότερη βυζαντινή εκκλησία μετά την Αγια Σοφιά, υπάρχουν 2 βράχοι στο σχήμα δυο ανθρώπων:
Λένε λοιπόν πως "όταν ο Μάστορας αυτής της εκκλησίας .

έφυγε σε επαγγελματικό ταξίδι στην Ιταλία, την τελική υπογραφή την έβαλε ο μαθητής του, εν τη απουσία του. Επιστρέφοντας, ο Μάστορας επιθεώρησε τις κατασκευές του μαστορόπουλου και φθόνησε τόσο, που ενόσο αγνάντευαν από έναν λόφο, τον έσπρωξε για να τον σκοτώσει. Το μαστορόπουλο κρατήθηκε από πάνω του κι έπεσαν και οι δυο μαζί, κι έμειναν ως δυο πέτρες στον περίβολο του ναού αυτού.

Στον κήπο αυτης της εκκλησίας γεννήθηκα!

Τον μύθο τον είχα στην αυλή μου!

Στη γνήσια Παιδαγωγική Σχέση, πάντως πρέπει να είναι και ζητούμενο να σε ξεπεράσει ο Μαθητής σου!

Δε θέλω να παραστήσω τον υπεράνω αλλά ως καθηγητής, στην αρχή, προ 20 ετών, είχα μια μαθήτρια, με πολύ αναρχική όψη(αυτό που λέμε "φρικιό") που είχε τόσο φως, και τέτοια πυκνότητα στα νοήματά της, που με έκανε να κρατήσω, εγώ ο καθηγητής της, σημειώσεις από αυτά που έλεγε!Ήταν ένα παιδί λαμπερό από κάθε άποψη!
Συνάντησα από πολύ νωρίς λαμπερά παιδιά μέσα στην τάξη.

26. Τι θα θέλατε να αλλάξει στην ελληνική Παιδεία σήμερα;
Αχ μου κάνεις μια έρώτηση που 10 εκατομμύρια Έλληνες θα έρχονταν ως αυτόκλητοι διορθωτές να την απαντήσουν!
Με μια φράση θα σου πω, να προτάξουμε τον άνθρωπο πρώτα και μετά τη Γνώση!
Από κρι και πέρα απαιτείται μια περαιτέρω διεπιστημονική συζήτηση πολλών φορέων για το τι Παιδεία θέλουμε.

27. Ποια αρετή θεωρείτε πιο σημαντική σε έναν άνθρωπο;
Τη γενναιοδωρία!

........"Συνάντησα ρατσιστικές συμπεριφορές όσο πάλευα τον καρκίνο, αλλά διατηρούσα πίστη ότι θα ζήσω!"........

28. Μιλήσατε ανοιχτά για το ζήτημα του καρκίνου,
που «σας χτύπησε την πόρτα» στα 38 σας, μόλις, χρόνια:Γιατί;
Σκεφτήκατε ότι μπορεί να δώσετε δύναμη σε άλλους ασθενείς καταθέτοντας την εμπειρία σας;
Κι εδώ το κίνητρο μου όπως για όλα, είναι η Τόνωση του Ηθικού των Άλλων, απλώς  με ευρύτερο αριθμό "παραληπτών" τώρα.
Από την άλλη, ίσως αποτελεί και μια μορφή "απενοχοποίησης":Δηλαδή, δεν καταλαβαίνω γιατί  αποφεύγονται κάποια θέματα σαν τον καρκίνο, ενώ π.χ. για τη γρίπη μας θα μιλούσαμε άνετα...
Θέλει, δηλαδή, ηρωισμό να μιλήσεις για τον καρκίνο;
Επειδή είναι μια "θανατηφόρα ασθένεια";
Τόσα χρόνια μετά, πάντως, εγώ...ζω!.

29.Είχατε αντιδράσεις γι αυτήν την εξομολόγηση;
Από κάποιους θετικές, κάποιοι όμως φοβήθηκαν.Χάλασε μια συνεργασία, γιατί φοβήθηκε ο παραγωγός ότι διακυβεύονται τα χρήματά του με κάποιον που μπορεί να πεθάνει άμεσα... Αυτό με ενόχλησε, γιατί δεν είχε την ευθύτητα να μου το πει άμεσα:Το έμαθα έμμεσα- από τη συνάδελφο με την οποία θα συμπρωταγωνιστούσαμε, :Ενώ όλα είχαν ρυθμιστεί, ύστερα από 3 μηνες αναμονής να κληθώ στις πρόβες, η συνάδελφος με ειδοποίησε ότι δε θα είμαι στην παράσταση γιατί κάποιος καλοθελητής μίλησε στον παραγωγό για την ασθένειά μου και αυτός φοβόταν να διακινδυνεύσει" για μένα
 Εγώ, όμως, δεν έκρυβα την ασθένείά μου, το έλεγα μόνος μου...

30. Νιώσατε ρατσισμό εις βάρος σας από αυτό το σκηνικό;
Ε, δεν ήταν ρατσιστικό όλο αυτό;
Κοίταξε, αν λ.χ. επέκειτο ο θάνατός μου εντός μηνών, θα ήταν θέμα δικής μου ηθικής υποχρέωσης να αποσυρθώ, αλλά στη δική μου περίπτωση, δεν ήταν "έτσι" τα πράγματα: Η κατάστασή της υγείας μου τότε, μού επέτρεπε να ανταποκριθώ στην παράσταση.
Το αποδεικνύει ο χρόνος, εξάλλου...Είμαι εδώ!


31«Επάρατη νόσος», «θηρίο», μάστιγα» κλπ…
Γιατί συχνά οι άνθρωποι αρνούνται να το κατονομάσουν;Πρέπει να το κατονομάζουμε τον καρκίνο;
Αυτό είναι ένα παιχνίδι που κάνει ο άνθρωπος με τις λέξεις...
Πες το όπως θελεις, αν είναι σαφές τι εννοείς...
(αρχίζει να γελάει πηγαία)
Ξέρεις όμως, Έλλη, το βρίσκω λίγο αστείο!
Κάποιος που έχει ασθενήσει από καρκίνο θα βρει κωμικές αυτές οι υπεκφυγές:
Δεν είναι "επάρατη νόσος" αυτό που έχει.Είναι "απλά"...καρκίνος!

32. Πώς ξεκίνησε αυτή η μάχη τον καρκίνο και ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία;
Εγώ το εντόπισα στην παρωτίδα από ένα εξογκωματάκι που φανηκε έντονα όταν με έβγαλαν φωτογραφία!
Η διαδικασία από τη διάγνωση μέχρι τη θεραπεία και τις εξετάσεις, για να σιγουρευτείς ότι είσαι καθαρός, διαρκεί 5 περίπου χρόνια
.Αν πρέπει να επιλέξω μια στιγμή είναι αυτές οι ακαραιαίες στάσεις στον τομογράφο όπου διερωτάσαι: "Τώρα τι συμβαίνει;Γιατί σταμάτησε η σάρωση;'Κάτι είδανε"!
Όμως αυτές οι "διακοπές" είναι μέρος της εξέτασης.

33.Πόσο επηρέασε τον Δημήτρη Πετρόπουλο αυτή η μάχη;Σας άλλαξε;
Δεν ξέρω πόσο θλιβερό μπορεί να ακουστέι,

αλλά δε με άλλαξε επί της ουσίας...
Μια απώλεια όμως που είχα και δεν αποκαταστάθηκε μέσα μου, είναι πως,
με τον καρκίνο μίκρυνε το προβαλλόμενο στο μέλλον διάστημα:

Δεν έκανα πλέον μακροπρόθεσμα σχέδια.

Δε θα σχεδίαζα, ας πούμε, Απρίλη μήνα ένα πλάνο για το καλοκαίρι, γιατί δεν ήξερα
"αν θα υπήρχα μέχρι το καλοκαίρι".

Αυτό αθροιστικά κι αναπόφευκτα επέδρασε ανασταλτικά σε πολλά όπως στο ενδεχόμενο να κάνω οικογένεια ή άλλα μακρόπνοα σχέδια.

34. Τι ήταν εκείνο που σας έδωσε τόση δύναμη να το αντιμετωπίσετε;
Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα μια αίσθηση ότι "δεν κινδυνεύει η ζωή μου": Μια πίστη ιδιαίτερη ότι "δεν είναι το τέλος" ,δεν είναι η ώρα. Όχι ότι δεν είχα αυξομειώσεις και σκαμπανεβάσματα.Δεν έχω κάποια ιδιαιτερη ικανότητα που δεν έχει ο υπόλοιπος κόσμος.

Απλά είχα την πίστη ότι "εγώ δε θα πεθάνω από καρκίνο".
Είμαι γενικά θετικός άνθρωπος.Μπορεί να έχω διακυμάνσεις ή βυθίσματα, αλλά νικάει το θετικό.Δεν ήταν άλλωστε μόνο ο καρκίνος, που ίσως ακούγεται από τα πιο..." φανταχτερά  νοσήματα":
Έκανα δυο μπαλονάκια στην καρδιά μου, όταν τυχαία, χωρίς να χω συμπτώματα, βρήκα βουλωμένη στεφανιαία κατά 98% και γλύτωσα από θαύμα! Ήταν θέμα ελάχιστου χρόνου τότε, να με εγκαταλείψει η καρδιά μου.Βλέπεις;Δεν είναι μόνο ο καρκίνος:

Γι αυτό με βλέπεις να γελάω.Αποκαλούμε τον καρκίνο "επάρατο" ενώ υπάρχουν χίλιοι δυο άλλοι αστάθμητοι κίνδυνοι!  

"Είμαι ευγνώμων για το κάθετι γύρω μου!"...

35. Τι είναι εκείνο που σας γεμίζει ευγνωμοσύνη;

ΟΛΑ!!!Ανεξάντλητα είναι!Παντού, γύρω γύρω, άμα κοιτάξεις!Μάτια θέλει να βλέπεις!
Ένα φυλλαράκι!Ένας κορμός διάστικτος με πυγολαμπίδες το βράδυ...
Α, έχω το χάρισμα να χαίρομαι εύκολα- με τα πιο απλά!Μα πραγματικά, δεν χρειάζεται κάτι μεγάλο, ούτε κάτι σημαντικό!
Γεμάτη είναι η ζωή λόγους να ευγνωμονείς!
Όλη μέρα, κάθε μέρα!
Δε χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο να συμβεί!
"Τι να...συμβεί;" Το ότι ζούμε κι είμαστε εδώ δε φτάνει;

36. Πιστεύετε στον Θεό..
Έχω Πίστη ,για να το διατυπώσω διαφορετικά...
Πίστη σημαίνει ορίζοντας, προοπτική, υπέρβαση των ορίων. 
Μεγάλη, μεγάλη υπόθεση η Πίστη!
Η Πίστη είναι μέσα μου η άλλη πλευρά της ευγνωμοσύνης...


37. Θηρευτής ανήσυχος της γνώσης...Ποιο είναι το κίνητρο γι αυτήν;
Μια περιέργεια ακόρεστη κι ανεξάντλητη.Ένας διαρκής εμπλουτισμός κια μια διάθεση για αναθεώρηση.
Προσδοκάς αυτό που θα σου ανατρέψει τις βεβαιότητες.

38 .Έχετε δηλώσει εραστής των ταξιδιών.
Ποιο θεωρείτε το πιο όμορφο μέρος που επισκεφθήκατε;
Δεν είμαι των ιεραρχήσεων Αυτή τη στιγμή ανακαλώ 
ένα χάραμα που το καράβι μας έμπαινε στα νορβηγικά φιορδ Ενώ απλά διέσχιζε αυτά τα τοπία με τις τεράστιες πλαγιές και τους καταρράκτες ,χωρίς να το "καταλάβω" έκλαιγα.Ήταν τέτοια η...χαρά για αυτό το μεγαλέιο και την ομορφιά που μου έφερε αθέλητα δάκρυα.
Το Ρίο, επίσης, είναι ένα προνομιούχο γεωγραφικό σημείο. Eίναι αστείο, όμως, να κάνουμε ιεραρχήσεις στην ομορφιά της Φύσης, που είναι ανεξάντλητη!

39.. Τελικά είναι ο προορισμός που μετρά ή οι συνταξιδιώτες;
Δεν ξέρω ποιος είναι ο προορισμός!
Ίσως το άθροισμα μικρότερων προορισμών.
Σίγουρα δεν είναι το ανούσιο, το άγευστο, το άχρωμο.
Δια της ατόπου θα σου πω λοιπόν τους...συνταξιδιώτες, που μπορεί βέβαια
να μην είναι ανθρώπινα όντα!
Μπορεί να είναι συνθήκες, καιρικά φαινόμενα, ζώα...

40. Προετοιμάζετε κάποιο επόμενο θεατρικό βήμα/ τηλεοπτική συνεργασίας;
Προσχεδιασμένο όχι. Ως επιθυμία,
 είχα κάποια χτυποκάρδια για ρόλους...
Παράδειγμα ο "Οιδίποδας Τύραννος".
Τώρα πια μόνο τον "Επί Κολωνό" μπορώ να παίξω λόγω ηλικίας!.
Υπάρχουν πια περιορισμοί στους ρόλους, αλλά ανοίγεται και μια νέα γκάμα. (γελάει)
Μου αρέσει πάντως το Τυχαίο των Συναντήσεων.

Μήνυμα στους Αναγνώστες του ιστολογίου

Είναι ανεκτίμητη παρέα ένα βιβλίο αρκεί να μην υποκαθιστά τις ανθρώπινες σχέσεις...

Σας ευχαριστώ πολύ για όσα μοιραστήκατε μαζί μας
σε αυτήν τη συνέντευξη

                                                                                                           Δέδε Ελλη


Ευχαριστίες:
Ευχαριστω τις απροσδόκητες φίλες που εμπλούτισαν με το χαμόγελό τους την ωραια συνάντηση γι αυτην τη συνέντευξη και τράβηξαν τις φωτογραφίες της υπέροχης Κυριακής στην Πλάκα...


Οι δυο πρωταγωνιστές της παράστασης Το Δηλητήριο, ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΣ, εξαίσια φωτογραφημένοι από την κ.ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ , σε ένα στιγμιότυπο που έχει αποτυπώσει πλήρως την ατμόσφαιρα του φιλοσοφικού θρίλερ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ.
Διαβάστε την εμπεριστατωμένη κριτική για το ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟ Music-Corner www.musicorner.gr

ΕΠΙΜΕΤΡΟ- ΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΛΙΝΚΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟ 

H Eξαίσια Αρθρογραφία του Δημήτρη Πετρόπουλου για το Only Theater

 Άρθρο για τη Συμφωνία των Πρεσπών

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΝΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΡΟΝΤΟΛΦΟ ΣΙΡΕΡΑ

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ 
ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ
Τόπος Γέννησης: Άρτα
Επάγγελμα: Ηθοποιός
Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και Νομική Σχολή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, παράλληλα.
Μετά, Παρίσι. Licence, Maîtrise και D.E.A. Θεατρικών και Κινηματογραφικών Σπουδών, με εξειδίκευση στα Σκηνοθετικά συστήματα (Paris VIII), Conservatoire National Supérieur d’ Art Dramatique, Paris (classe J.-P. Rousillon), D.E.A. Ευρωπαϊκού Δικαίου στη Σορβόννη με εξειδίκευση στο Δίκαιο του ανταγωνισμού (Εφαρμογές σε πολιτισμικά προϊόντα) και Πρακτική εξάσκηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον Πολιτισμικό τομέα (Βρυξέλλες). Και Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία/Μεθοδολογία διδασκαλίας (Paris VIII).
Ελλάδα, πάλι. Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (Πρόγραμμα Παιδαγωγικής Κατάρτισης). Τώρα τελειώνει ένα μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Πολιτισμικών Μονάδων.
Πολλά τα χρόνια στα θρανία και… συνεχίζει αμετανόητος. Και ως μαθητής και ως δάσκαλος. Ωρομίσθιος εκπαιδευτικός από το 1999 σε ΙΕΚ, Δραματικές σχολές, Σχολές χορού και από το 2006 στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, παλεύει να ανταποκριθεί, σε αντίξοες συνθήκες, αντλώντας δύναμη από το βλέμμα των παιδιών.
Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Καλές στιγμές, κακές και ασήμαντες. 

Σκηνοθεσία, μεταφράσεις, στίχοι τραγουδιών και… μουσική. Και αρθρογραφία για συντροφιά, τα τελευταία χρόνια, εξομολόγηση και ενεργοποίηση πολιτική. 

Έρωτες, χαζολόγημα, ταξίδια, διάβασμα, μαγειρική κι ένας Αλήτης, το σκυλί του.
Παράπονο κανένα. Κάποιες δοκιμασίες μάλλον άγριες και ο αγώνας για επιβίωση σφυρηλατούσαν και σφυρηλατούν επιλογές.

Μια ερημιά και μια μελαγχολία, όχι επίμονη, αντισταθμίζονται από μια ανεξάντλητη πλημμύρα ευγνωμοσύνης.

Εύχεται μόνο να μην τσαλαπάτησε ποτέ ψυχές έστω και άθελά του.
Γεννήθηκε στην ‘Αρτα και έχει τρία εγγόνια απ΄ τα παιδιά της αδερφής του. 
Συνεργασίες μακροχρόνιες:
ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων (1995-1999, 2004, 2013, 2014)
Εθνικό θέατρο (2002-2006)