Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Μελίνα Τσαμπάνη, O Πρώτος Αμέθυστος

                                                    O Πρώτος Αμέθυστος, Μελίνα Τσαμπάνη
                                    Είδος: Eποχής
                                    Βαθμολογία 8,5/10

Σελίδες : 640
Ημερομηνλια Έκδοσης : 2015
Επανέκδοση 2019
Τιμή 15 ευρώ

Έχει σαρώσει την φετινή τηλεοπτική σεζόν με την πολυσυζητημένη σειρά εποχής "Άγριες Μέλισσες" , σηματοδοτώντας πανηγυρικά την επάνοδο της ελληνικής μυθοπλασίας στο γυαλί.
Το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού, αμείωτο μέσα από μια πλοκή πολύπλευρη και πολυπρόσωπη, που έκανε τη διαφορά. 

Στο αναγνωστικό όμως κοινό η σεναριογράφος Μελίνα Τσιαμπάνη είχε συστηθεί ήδη από το 2015 με ένα δυνατό μυθιστόρημα εποχής που προδιέγραφε όλα τα γνωρίσματα που αγαπήσαμε στην πέννα της μέσα από τη δημοφιλή σειρά: 
Και στον "Πρώτο Αμέθυστο",λοιπόν, εντοπίζουμε... μεθυστικά στοιχεία γραφής, που καθηλώνουν: Πάθη θυελλώδη, πολυδιάστατους χαρακτήρες και καλή αναπαράσταση της ιστορικης συγκυρίας όπου ανήκει η αφήγηση.
"Ο Πρώτος Αμέθυστος" αποτελεί ένα οικογενειακό δράμα, γεμάτο συναισθήματα κι ανατροπές, παραμονές της Επανάστασης του 1821 που αδύνατον να μη σε παρασύρει στη δίνη του.
Πρωτοκυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κέδρος και φέτος επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ, προαναγγέλλοντας μια νέα ταλαντούχα συγγραφέα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Στην προνομιακή αλλά πάντα τουρκοκρατούμενη Τήνο του 1789, ο καραβοκύρης Γιώργης Σκαρλατος κι η πολυαγαπημένη του Μαριγώ αποκτούν τον δεύτερο γιο τους τον Μιλτιάδη, που θα μεγαλώσει ξέγνοιαστα παρέα με τον συνετό, αλληλέγγυο αδελφό του, Λεωνίδα, και θα αναπτύξει έναν χαρακτήρα ηγετικό και αψύ.
Διαποτισμένος με ένα πνεύμα ανυπότακτο και φυσική γοητεία, ο Μιλτιάδης από νωρίς θα ακολουθήσει τον πατέρα του στα εμπορικά ταξίδια του σε Αιγαίο και Κωνσταντινούπολη και θα ανακαλύψει τον κόσμο της θάλασσας, των πειρατικών ρεσάλτο και των καινούριων πολιτειών.
Μια απροσμενη συνάντηση θα σφραγίσει την παιδική ψυχή του.
Αργότερα και ο Λεωνίδας θα παρει το μερίδιο του στη ναυτική μοίρα της οικογένειάς του ξεδιπλώνοντας έναν  γλυκομίλητο έμπορο.
Ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και δυο γυναικεία μάτια θα θέσουν σε εφαρμογή ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας που απειλεί την οικογενεική γαλήνη και τους ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς.
Εν τω μεταξύ, η δράση της Φιλικής Εταιρείας κλιμακώνεται κι η Επανάσταση ξεσπά, με τον Μιλτιάδη να ακολουθεί το σάλπισμα της ελευθερίας και στρατεύεται στον Αγώνα.
Κατά τον εμβολισμο μιας ναυαρχίδας στα χέρια του θα πέσει ως λάφυρο ένα δαχτυλίδι από αμέθυστο που φέρει βαριά κατάρα μιας Τουρκάλας μάγισσας και ζητά αίμα.Αίμα που θα το πάρει από δίκαιους ή άδικους...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
"Ο Πρώτος Αμέθυστος" είναι ένα εξαίσιο μυθιστόρημα εποχής, σε γλώσσα απλή κι όμορφη, που διαβάζεται πραγματικά απνευστί, χάρη στα άκρως ενδιαφέροντα πρόσωπα και τις έντονα δραματικές καταστάσεις ,που περιγράφει.Μια πλοκή κινηματογραφική και βαθιά βιωματική, που συναρπάζει κι εξελίσσεται σε γλώσσα άμεση κι αφτιασίδωτη.
Ασφαλώς στις σελίδες του, οι...υποψιασμένοι πλέον αναγνώστες θα συναντήσουν αγαπημένα χαρακτηριστικά από τη γραφή της Μελίνας Τσαμπάνη που έκαναν και την πολυαγαπημένη σειρά της, "Άγριες Μέλισσες", να ξεχωρίσει:
          Και στον "Πρώτο Αμέθυστο"- όπως στις "Άγριες Μέλισσες"- πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζουν οι χαρακτήρες και οι οικογενειακοί δεσμοί που αλώνονται τελικά από το περασμα του παντοδύναμου και υπεράνω όλων έρωτα.
Θα μπορούσε να είναι μια σχετικά κοινότυπη τραγωδία πάθους και συμπτώσεων αλλά η Μελίνα Τσαμπάνη με τη συγγραφική της επιδεξιότητά της "προστάτευσε" το έργο της από τον κίνδυνο αυτόν και εκτόξευσε την ποιότητά του.
Καταρχήν, επέλεξε να εντάξει τη δράση σε μια περίοδο που δεν έχει κορεστεί στη μυθοπλασία.
Είναι τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα στο τουρκοκρατούμενο Αιγαίο, τα χρόνια προεργασίας της Επανάστασης και οι πρωτες μάχες της.
     Στις Κυκλάδες, δεσπόζει η λάμψη της Μυκονιάτισσας αρχοντοπούλας Μαντώς Μαυρογένους, αλλά η Τσαμπάνη μας ταξιδεύει στη γειτονική Τήνο με το επίσης προνομιακό καθεστώς και την πλούσια ναυτική παράδοση.
Η συγγραφέας αναπλάθει πειστικά το κυκλαδικό τοπίο υπό τη σκιά των Τούρκων που με στιγμές βαρβαρότητας δεν παραλείπουν να επισημάνουν την παρουσία τους μέσα στην ευρύτερη ευημερία του νησιού.
Στον "Πρώτο Αμέθυστο" υπάρχει ένας λαογραφικός πλούτος όπου ξετυλίγεται η εθιμοτυπία, η δομή της οικογένειας, οι διατροφικές συνήθειες, λαϊκή τέχνη, και η θέση της γυναίκας.
Η Μελίνα Τσαμπάνη ιχνηλατεί υποδειγματικά και το φαινόμενο της διευρυμένης οικογένειας δηλαδή των στενών δεσμών ανάμεσα στους συγγενείς και τη συμπραξη τους σε ποικίλες δραστηριότητες-που υπήρξε συνεκτικό στοιχείο του έθνους και αποφασιστικός παράγοντας της επιβίωσης του μέσα στους χαλεπούς καιρούς.
Ένα μοτίβο ήπιας πατριαρχίας όπου η αγάπη κι η ομόνοια κυριαρχεί μέχρι την κρίσιμη στιγμή που το συμφέρον κι ο εγωισμός θα αναδυθούν απειλητικά, όπως ενίοτε συμβαίνει διαχρονικά σε μια οικογένεια...
Πάνω από όλα όμως έχουμε την πλούσια εμπορική δραστηριότητα και τη ζωή του ναυτικού.
        Η συγγραφέας εξοικειώνει τον αναγνώστη με τον καημό του ναυτικού, και το δέσιμο του καπεταναίου με το πλοίο του που είναι "ό,τι το άλογο για τον παλιό ιππότη"...Η πάλη με τα κύματα, η ανάγνωση των αστεριών, η αγωνία των πειρατών , οι αποχωρισμοί κι η νοσταλγία...
      Από την άλλη όμως, η συγγραφέας ανιχνεύει μικρά μυστικά του εμποριου όπου διέπρεψε το ελληνικό στοιχείο καθόλην την Τουρκοκρατία.
Η έξαψη του ταξιδιού, οι εναλλασσόμενες εικόνες από τα καινούρια μέρη, οι επιχειρήσεις...
Το μόνο που μένει ανεπαρκές είναι το ιστορικό πλαίσιο που παραμένει ένα παρασκήνιο χωρίς να παρουσιάζεται εκτενώς, παρα μονάχα με σπερματικές αναφορές μέσα από τις αλληλεπιδράσεις των προσώπων.Δυστυχως δε μας δίνεται η ευκαιρία να βιώσουμε από κοντά μεγάλες μάχες της Ρούμελης και του Μωριά ή να γνωρίσουμε προσωπικότητες σαν τν Κολοκοτρώνη, κι είναι η μοναδική αδυναμία του βιβλίου αυτού.
         Κατά τα άλλα, αίσθηση μου έκανε επίσης, η ανεύρεση της ιερής εικόνας του Ευαγγελισμούπου έχρισε το κυκλαδίτικο νησί "μητρόπολη της Παναγιάς" κι από τα πιο ονομαστά προσκυνήματα της Ορθοδοξίας.
         Το δυνατότερο στοιχείο του βιβλίου της, όμως, είναι σίγουρα τα ίδια τα πρόσωπα και ο τρόπος που έχουν σκιαγραφηθεί.
Όλοι οι χαρακτήρες- από τους πρωτεύοντες μέχρι τους δευτεραγωνιστές- είναι καλοδουλεμένοι σε μέγιστο βαθμό , με αποτέλεσμα να γίνονται πρόσωπα οικεία κι αγαπημένα για τον αναγνώστη, που ευφραίνεται κι αυτός με τις χαρές τους, συμπάσχει με τις αγωνίες τους και κατανοεί τα πάθη τους.Οι αντιδράσεις τους είναι απόλυτα τεκμηριωμένες και αληθοφανείς, υλοποιώντας ιδανικά την αριστοτελική οπτική της τραγωδίας όπου ο "θεατής" γεύεται την κάθαρση, συμμετέχοντας στα πάθη των ηρώων...
Και στον Αμέθυστο , λοιπόν, οι ήρωες γίνονται δικοί μας.
Σε αυτό συμβάλλει ότι η συγγραφέας μας τους συστήνει από τα παιδικά τους χρόνια κλιμακώνοντας τη δράση από την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας και χαριτωμένα στιγμιότυπα αδελφικής αγάπης, μέχρι την έντονη εφηβεία και την ενηλικίωση με τα κρυμμένα μυστικά και την αμαρτία.
             Ο ανατρεπτικός Μιλτιάδης σαγηνεύει με τον ανυπότακτο χαρακτήρα του και τη φλόγα του.
Ο νηφάλιος και γενναιόδωρος Λεωνίδας γαληνεύει με τη γλυκύτητά του ως ένα αντίβαρο του παθιασμένου αδελφού του.
Ο πατέρας κ αρχηγός της οικογένειας , ο Γιώργης παραμένει στο σταθερό σημείο αναφοράς με τη στιβαρή λεβεντιά του και τη βαθιά αγάπη στη γυναίκα του τη Μαριγώ που αποτελεί ιδανική ενσάρκωση της μάνας που ισορροπεί, παρηγορεί και σκορπίζει τη θαλπωρή...
        Η άδολη Ζαχαρούλα -όπως όλοι οι αθώοι- γίνεται εκεινη το απόλυτο θύμα της σκληρότητας που την περιβάλλει και δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.Έπειτα η Μυρσίνη με τον διπλό πόνο, ο αθόρυβα ηρωικός αγιογράφος Δημητρός που θα θέλαμε να τον έχουμε γνωρίσει λίγο περισσότερο...
Μέσα σε όλα, πάνω από όλα εκείνη, η πανώρια , αντισυμβατική Φρόσω που κυοφορεί τον όλεθρο, μέσα σε πάθος άνομο μα κι αναπόδραστο ανάμεσα σε δυο αδέλφια.
Μια Ύβρις που ενεργοποιεί την Άτι όπως ακριβώς στις Αρχαίες τραγωδίες, κι έχουμε μια σπειροειδή αποψίλωση της οικογενειακής γαλήνης μέχρι την τελική καταβύθιση στο χάος.
Το καταραμένο δαχτυλίδι με τον αμέθυστο σίγουρα συνιστά μια πινελιά μεταφυσικής και συμβάλλει στην υποβλητικότητα της ατμόσφαιρας.
Η κατάρα του δαχτυλιδιού, όμως, και θέτει ένα διλημματικό ερώτημα: Ποιο είναι το μερτικό της μοίρας στις ευθύνες μας;
Μπορεί ένα αντικειμενο και μια προκατάληψη να γίνουν άλλοθι των πράξεών μας;
Μπορεί να φταίει, άραγε, μια κατάρα για τις συμφορές των ανθρώπων ή είναι οι "επιλογές μας με τις συνέπειές τους" που ορίζουν το πεπρωμένο μας;
Όποια απάντηση κι αν δώσει κάθε αναγνώστης το βέβαιο είναι ότι θα δοκιμάσει μαζί με τους ήρωες την παραφορά, την απελπισία, την οργή, το αδιέξοδο και τη συντριβή& αυτό γιατί η ίδια η Μελίνα Τσαμπάνη τον καθιστά, με την ένταση της γραφής της,κοινωνό όλων των ευτυχισμένων στιγμών και των παθών που τις ανατρέπουν...
Κλείνοντας το βιβλίο σίγουρα ο αναγνώστης νιώθει πυρπολημένος από τον άνομο έρωτα, νοτισμένος από την αλμύρα και σοφότερος από το ταξίδι...Συμπαραστάτης και συνένοχος.Ταξιδευτής κι αγωνιστής.
            Σίγουρα, μέσα από τον Πρώτο Αμέθυστο προέκυψε ένα συγγραφικό ταλέντο που γεννά προσδοκίες μεγάλες και μας κάνει να ανυπομονούμε για τη συνέχεια- όχι μόνο στη θεαματική τηλεοπτική παρουσία -αλλά και στην καθεαυτή λογοτεχνία.
Άλλωστε κι οι ίδιες οι "Άγριες Μέλισσες" θα στέκονταν άνετα ως μυθιστόρημα εποχής κι η συγγραφέας δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μιας απόδοσής τους σε βιβλίο.


Η Εκδότρια κυρία Ελενη Κεκροπούλου, η Μλίνα Τσαμπάνη , ο...Δούκας Σεβαστός(Λεωνίδας Κακαούρης) και η Θεοδοσία (Χριστίνα Χειλά -Φερμέλη) απο την ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΜΕΘΥΣΤΟΥ


Η Μελίνα Τσαμπάνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1976. Σπούδασε Νομική στο ΑΠΘ και FilmmakingStudiesστο UWCN. Έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 
Ο "Πρώτος Αμέθυστος" είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα, ενώ αυτό το διάστημα υπογράφει το σενάριο της επιτυχημένης σειράς του Αντέννα, "'Αγριες Μέλισσες".

Μαρίνα Αραπάκη, Ταξιδεύοντας με τον ΜΥΘΑΓΟΡΑ

                                                 Ταξιδεύοντας με τον Μυθαγόρα, Μαρίνα Αραπάκη
                                                                           Είδος: Σχολικό Βοήθημα
                                                                               Βαθμολογία: 10/10!
Προσφάτως έπεσε στα χέρια μου ένα εξαιρετικό σχολικό  βοήθημα που με εντυπωσίασε τόσο, ώστε θέλησα να το παρουσιάσω..
Ο Μυθαγόρας της Μαρίνας Αραπάκη που μας ταξιδεύει στην Ιστορία της Γ Δημοτικού:
Επιτέλους!!! Ένα βοήθημα Ιστορίας έξω από τα τετριμμένα!!!
Βαρέθηκα τα βοηθήματα που απλώς αναπαράγουν κοινότυπα το κείμενο κάθε ενότητας κι έπειτα το συνοδεύουν με απλές, μηχανικές ερωτήσεις και καμια ασκηση συμπλήρωσης κενού περιλαμβάνοντας περιστασιακά μόνο καμιά ευφάνταστη ακροστοιχίδα,
Όχι!Εδώ έχουμε εντελώς ξεχωριστό:
Πρόκειται για ένα βοηθημα που αποτελεί τον ορισμό  της Διαθεματικότητας όπως την εισηγείται η Σύγχρονη Παιδαγωγική.
Με αφορμή το κείμενα του βιβλίου,λοιπόν, η συγγραφέας εξακτινώνει τις δραστηριότητές κάθε κεφαλαίου Ιστορίας σε ποικίλες θεματικές και σχεδιάζει παιγνιώδεις δραστηριότητες που αφορούν στην ύλη όλων των μαθημάτων της Γ τάξης.
Ανάλογα τη συγκυρία, η Μαρίνα Αραπάκη εκμεταλλεύεται ονόματα και εκφράσεις του εκάστοτε κειμένου Μυθολογίας και Ιστορίας, ώστε να συμπεριλάβει σε αυτά προβλήματα Μαθηματικών , ασκήσεις Γραμματικής, ερωτήσεις γραπτού λόγου και ασκησεις γύρω από τη Μελέτη Περιβάλλοντος!
Κάποια κεφάλαια περιλμβάνουν όμορφα σταυρόλεξα , γρίφους εκφράσεων μέχρι και κουίζ Αγγλικών .
Είναι πολύ ευρηματικός ο τρόπος με τον οποίο λόγου χάρη οι Άθλοι του Ηρακλή γίνονται αφορμή για ασκήσεις γύρω από τα ζώα ή τη Γεωγραφία της πατρίδας μας!


Με αυτόν τον τρόπο η Ιστορία καθίσταται ένα παιχνίδι συνειρμών που διασκεδάζει τον μαθητή κι  οξύνει τη σκέψη του, καθώς τον εξασκεί να αντιμετωπίζει κάθε αντικείμενο με έναν τρόπο έξω από τα στεγανά και να το συνδέει με άλλες πλευρές της γνώσης και της ζωής.

Όλες οι δραστηριότητες είναι προσεκτικά σχεδιασμένες , πολύ έξυπνες και άκρως ευχάριστες !

Όλες οι άσκησεις είναι αυστηρά στοχευμένες ώστε να πραγματεύονται έστω κι ακροθιγώς σχεδόν όλα τα σημαντικά θέματα της ύλης. Χρόνοι λεξιλόγιο, επιχειρηματολογία, κλασματα, δεκαδικοί, συμμετρία παρελαύνουν σε αυτές τις ευχάριστες σελίδες.
      Είναι γεγονός πως έλειπε ένα τέτοιο βοήθημα που να διατηρεί μια πρωτοτυπία κι αποφεύγει τους στείρους μιμητισμούς των ανέμπνευστων και κακοδομημένων σχολικών εγχειρημάτων.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια ιδανική τράπεζα ιδεών για τον κάθε εκπαιδευτικό ώστε να προεκτείνει σε ένα πολυθεματικό πλαίσιο τις δυνατές ασκήσεις που μπορούν να συνοδεύουν το μάθημα και τη διδασκαλία- ειδικά σε αντικείμενα σαν την Ιστορία , αλλά και τη Μελέτη Περιβάλλοντος! 
Μέσα σε μια πληθώρα βοηθημάτων, νομίζω πως ο Μυθαγόρας είναι ένα εμπνευσμένο βοήθημα που αξίζει να βρει θέση σε μια σχολική βιβλιοθήκη, αποτελώντας για έναν εκπαιδευτικό μια καλή πυξίδα προς τα απρόβλεπτα "νερά" μιας ευέλικτης προσέγγισης της σχολικλης γνώσης.

Προσωπικά εύχομαι να υπάρξει μια συνέχεια από τη συγκεκριμένη συγγραφέα και να δώσει μια σειρά παρόμοιων βιβλίων, και για την Ιστορία των υπολοίπων τάξεων και για άλλα μαθήματα, προσφέροντας μια πινελιά καλαισθησίας, πρωτοτυπίας και συμπυκνωμένης γνώσης και για άλλα αντικείμενα όπως η Μελέτη Περιβάλλοντος, όπου η βιβλιογραφία είναι φτωχότατη.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

Πηνελόπη Κουρτζή, Η Ερωμένη των Φάρων

                                                                         Η Ερωμένη Των Φάρων, Πηνελόπη Κουρτζή
                                  Είδος: Aισθηματικό 
                                  Βαθμολογια:10/10 


Κόσμημα πάνω στα βράχια, αγερωχος μπροστά στη μανία της τρικυμίας, φωτοβόλος μεσα σε άναστρες νυχτιές, παρηγοριά των ναυτικών κι ελπίδα ναυαγών στέκει διαχρονικά το σύμβολο του φάρου:
Κάστρο ταπεινών που δε γνώρισε λάβαρα, σάλπιγγες και οικόσημα!
Πύργος δίχως πολεμίστρες- με ένα μπαλκόνι αγκαλιά των αστεριών.
Μοναξιά που αγρυπνεί για τους μοναχικούς!...................
Αυτή θα είναι η δύναμη κάθε φάρου -από το γνωστό "Θαύμα της Αλεξάνδρειας ως την ύστατη τρεμάμενη ακτίνα από τα ερείπια της Γαμβρούσας:
...Φως των συσκοτισμένων καραβιών!
...Απανέμι για τους στρατοκόπους των κυμάτων!
...Ρολόι που μετρά τη μοναξιά!
...Οδηγός πλανεμένων "οδοιπόρων"!
...Σιγουριά σε "σύμπαν ρευστό" κι αμφίθυμο!
..........Μα για τη Νατάσα πάντα ήταν...... 
...Φιλία και Φενάκη
...Αγάπη κι Απαντοχή 
...Ρίζα κι αδιάκοπη Ροή
...Οδηγός και Οξυγόνο
...Στοργή και Σκέπη στις θύελλες.
Γιατί εκείνη πάντα της αναζητούσε έναν ...Φάρο!
Τον Φάρο που θα της έδειχνε επιτέλους το αληθινό φως.
Τον Φάρο που η ίδια θα μπορούσε να γίνει για τους καραβοτσακισμένους, ξορκίζοντας μαζί και τη δική της "Πληγή".
Γιατί εκείνη- τόσο ερωτική κι ερωτευμένη- υπήρξε πάντα της η Ερωμένη των Φάρων.
...Κι η Πηνελόπη Κουρτζή μας διηγείται τη συναρπάστική ιστορία της σε ενα αλησμόνητο βιβλίο από αυτά που σου αιχμαλωτίζουν καρδιά και σκέψη ερήμην σου!
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Δεκαετία του 30, σε ενα τραγικό ναυάγιο προς τις ακτές τις Σερίφου, διασώζεται μια ετοιμόγεννη γυναίκα, που με τη στερνή της πνοή δίνει ζωή σε ένα κοριτσακι.Τη μικρη ορφανή αναλαμβάνει να αναθρέψει ο λιγομίλητος, αλλά καλόψυχος φαροφύλακας, ο καπετάν -Νικόλας.
Η μικρή Νατάσα μεγαλώνει μοναχικά στον φάρο μαθαίνοντας τα μυστικά του όσο αυτός αντιστέκεται στις τρικυμίες και τα σκότη της νύχτας.
Στην εφηβεία της ένας σαρωτικός έρωτας θα ανατρέψει τις ισορροπίες της κι εκτοτε αρχίζει για κείνη μια αγωνιώδης περιπλάνηση.
Η Νατάσα θα γυρίσει όλη την Ελλάδα, κάνοντας στάση σε όλους τους φάρους της.
Φάρους μικρούς και μεγαλύτερους...Φάρους ζεστούς ή αφιλόξενους.
Φάρους ερειπωμένους ή γεμάτους ζωή.
Φάρους που φιλοξενούν πάθη και μνήμες, διαστροφές κι ευαισθησίες, απολογισμούς κι ανομολόγητους καημούς.
Θα γευθει αγκαλιές αντρικές- ποτισμένες αλμύρα, ηδύτητα κι αίμα.
Η δική της... δε θα γεμίσει από το μοναδικό παιδί που γέννησε.
Θα λάβει το προσωνύμι Πόρνη των Φάρων και θα γίνει θρύλος θαλασσινός.
Θα καταφέρει όμως να βρει το φως που θα την οδηγήσει στη δική της "στεριά";

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ύστερα από τεσσερα βιβλία είναι πια εμφανές:Η Πηνελόπη Κουρτζη είναι μια πένα που, όχι μόνο ήρθε για να μείνει, αλλά κάθε φορά καταδύεται σε θεματα καινοτόμα κι αχαρτογράφητα- με κάθε της βιβλίο να διαφοροποιείται σαφώς απο τα προηγούμενά της.
Η "Ερωμένη των Φάρων" όμως δεν ξεπέρασε κατά πολύ μονάχα τα προηγούμενα βιβλία της κυρίας Κουρτζή, αλλά και κάθε αναγνωστική προσδοκία.
Δυσκολεύομαι να συμπυκνώσω σε λέξεις τον συναισθηματικό απόηχο αυτού του μυθιστορήματος, που το ολοκλήρωσα "νοτισμένη" από τη θαλασσινή αύρα και ολότελα "πλανεμένη από τις σειρήνες των νερών".
Πρωτότυπο- ολότελα έξω απο τα τετριμμένα το μυθιστόρημα αυτό με αιφνιδίασε και με κέρδισε ολοκληρωτικά!
Η Ερωμένη των Φάρων της Πηνελόπης Κουρτζη είναι ένα ταξίδι σε τόπους άγονους και καρπερούς, μια πορεία ανακάλυψης, οδύνης και αγάπης.
Ένα αριστούργημα πλούσιο σε εικόνες πρωτόγνωρες, όπως οι αφηγήσεις απόμαχων θαλασσινών.
Μια Χαλιμά της θάλασσας με άφθονες εγκιβωτισμένες ιστορίες- απίστευτες κι απτές, τρυφερές και άγριες, όμορφες και τρομακτικές.
Ένα "παραμύθι για ενήλικες" -όσους μες στην καρδιά τους διατήρησαν το παιδί που αναζητά ένα αστέρι να ευχηθεί, μια θάλασσα να αφήσει μια "βαρκούλα από χαρτόνι"...
Η ιστορία της Νατάσας των Φάρων αποτελεί ένα αξέχαστο οδοιπορικό αλμύρας κι έρωτα που ταξιδεύει, σαγηνεύει, συγκλονίζει!!
Η Νατάσσα γίνεται ο νοητός μίτος που ενώνει σε κλωστή νοερή τους φάρους της χώρας μας, ανασύροντας από τα υπόγειά τους θησαυρούς και μυστικά ανεκτίμητα κι εφιαλτικά.
           Η ιστορία αρπάζει τον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες της που προδιαγράφουν την περιπετειώδη φύση της.
Η αφήγηση εξελίσσεται σε έναν διττό αλλά ανισομερή άξονα.
Από τη μια η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Νατάσσας που ακολουθεί μια σχετική γραμμικότητα και σε αυτήν παρεμβάλλονται στιγμιότυπα από την έρευνα του μυστηριώδους κι άτεγκτου Φιλιππου που ο σκοτεινός του ρόλος ξεδιαλύνεται όσο προχωρά η πλοκή, κερδίζοντας δικαίως την ψυχή του αναγνώστη.
Η αρχή της ιστορίας μας φέρνει στο νου το γνώριμο και τραγικό σκηνικό που συνατήσαμε στο "Φως Ανάμεσα Στους Ωκεανούς" του Στέτμαν, όπου πάλι ένας φάρος γίνεται αφετηρία και νόστος.
Και το κοριτσάκι μας μεγαλώνει στα χέρια ενός αληθινού ανθρώπου που δίχως πολλά λόγια την έμαθε να συλλαβίζει την αγάπη στα καθημερινά και άδολα.
Η συνέχεια μας αποκαλύπτει μια ψυχή ανήμερη, μια γυναίκα εκρηκτική, αντισυμβατική, που είναι αδύνατον να ενταχθεί σε νόρμες...
Ένα θηλυκό χαρισματικό- ζυμωμένο από τα τέσσερα θεμελιώδη συστατικά της Δημιουργίας, που σε κείνη αλληλοπεριχωρούνται ιδανικά:Το χώμα, το νερό, τη φωτιά και το όνειρο (ή αήρ).
Έτσι η Νατάσσα -της θάλασσας ταμένη- καταφάσκει τη σάρκα, παραδίδεται στο πάθος, αποζητά τη σωτηρία της ψυχής της στην αληθινή αγάπη!
Κι όμως μέσα σε τόσα πάθη ποτέ δεν έχασε την αγνότητά της: Κι ας έγινε γνωστή ως "Πόρνη των Φάρων", η Νατάσα ποτέ της δεν εκπορνεύτηκε:Ούτε κι η ίδια αφήγηση, όμως καθώς διατήρησε τον ερωτισμό της με μια φυσικότητα που δεν της επιτρέπει να εκπέσει στη χυδαιότητα, διασώζοντας την υψηλή της αισθητική.

Καράβι και Ιθάκη της Νατάσας ο Φάρος ως ακούραστο σύμβολο της ασφάλειας, της συμπόνιας, της σιγουριάς, πκυ πάντα της αποζητούσε...
Η  Νατάσα, λοιπόν, στους φάρους θα βρει άλλοτε ανακούφιση, άλλοτε τη φρίκη, αποκαλύπτοντας στον αναγνώστη τον σχετικά άγνωστο μικρόκοσμο των φαροφυλάκων, που αναμετρώνται με την απομόνωση, τις θύελλες και τον ίδιο τους τον εαυτό- άλλωτε βιώνοντας τον φάρο ως "φωλιά" άλλωτε ως φυλακή τους.
Η πολυτάραχη διαδρομη της Νατάσας καταλήγει σε μια καλειδοσκοπική εξερεύνηση της ανθρώπινης και δη της αντρικής ψυχής που συνταράσσει, εξοργίζει, γοητεύει:
Τα βάθη της σαν τους ωκεανούς απύθμενα, κι ο φάρος τα φωτίζει" αποκαλυπτικά".
Στην πορεία της Νατάσας συναντούμε ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών, έξεων και ιδιαιτεροτήτων με αποτέλεσμα να δοκιμάζουμε ετερόκλητες συγκινήσεις.
Από τη ζεστασιά στην απογοήτευση -από τη θαλπωρή στην οδύνη κι από την απορία στη φρίκη, η ψυχή του αναγνώστη παραδίδεται σε πλήθος διακυμάνσεις αδυνατώντας να μείνει αμέτοχος παρατηρητής στα τεκταινόμενα.
Οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη, με κάθε φάρο να γίνεται ένας παραμυθάς με τη δική του μοναδική αφήγηση!
Παρότι η πρωταγωνίστρια Νατάσσα δε βγαίνει από τα όρια του ελλαδικού χώρου, με όλα αυτά, αισθάνθηκα πως μαζί της είχα κάνει τον περίπλου της γης- Μαγγελάνος των παθών- με κάθε πρόσωπο να φανερώνει μια "νέα ήπειρο".


Λέξεις και περιγραφές ενορχηστρωμένες από τις μελωδίες που ταξίδεψαν στα χείλη κάθε Ελληνα τους θαλασσινούς στίχους του Νίκου Καββαδία -ίσως και του Γιάννη Σκαρίμπα...
Δεν περίμενα ποτέ πως θα "αισθανόμουν" τόσο βαθιά τους ναυτικούς στίχους του Νίκου Καββαδία μέσα από μια γυναίκα, αλλά αυτό ακριβώς συνέβη στην "Ερωμένη των Φάρων"- κι όχι εξαιτίας καποιων εμβόλιμων ποιημάτων εκείνου μέσα στο βιβλίο, αλλά γιατί η πορεία κι ο ψυχισμός της Νατάσσας ζωντάνεψαν θαρρείς εικόνες από το "Πούσι" και το "Μαραμπού" με έναν τρόπο απροσδόκητο και πολύ ευφυή.
Είναι τα συναισθηματικά βάθη και  η υπαρξιακή παραφορά κάποιων ηρώων όπου βρήκα την υπόγεια επικοινωνία με τον μεγάλο "ποιητή των υπερπόντιων πόθων".
Η "Ερωμένη Των Φάρων", άλλωστε, διαθέτει μια δική της εσωτερική ποίηση, όπως οι λαϊκοί θρύλοι και οι δοξασίες του λαού μας που δε θα τις "καταλύσει" ποτέ η άχαρη λογική...
Έτσι -ανεξήγητα- κατακτά την ψυχή,
έτσι -ακατέργαστα-εγγράφεται στην αναγνώστική μας συνείδηση-
 στάμπα ανεξίτηλη κι ανάμνηση ενός ταξιδιού, που πάντα θα νοσταλγούμε,
 όπως εκείνα που ποθήσαμε ανεκπλήρωτα...
Πηνελόπη Κουρτζή, ένα "μπράβο" είναι πολύ φτωχό για το εμπνευσμένο σου βιβλίο, όμως σε συνοδεύει μαζί με την ολόψυχη ευχή να συνεχίσεις το ίδιο ψηλά, χαρίζοντας στη Λογοτεχνία μας κι άλλους τόσο όμορφους "σταθμούς" που θα μας κάνουν να ανυπομονούμε για το επόμενο "ταξίδι".



Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

Σέρβη Κατερίνα: Γλαύκος, Ο μικρός Μινωίτης

                                                                          Γλαύκος, Ο μικρός Μινωίτης, Σέρβη Κατερίνα- Λουγιάκη Αλεξία(εικ.)
                                        Κατηγορία :Παιδικό (3-6 ετών)
                                         Είδος: Ιστορικό
                                       Βαθμολογία 9/10

  Σελίδες :32
Ημ Έκδοσης: Ιούνιος 2019

Χρόνια η Κατερίνα Σέρβη γράφει όμορφα ιστορικά βιβλία για ηλικίες Δημοτικού και κάποια για παιδιά Γυμνασίου.
Από το 2019 ξεκίνησε από τις εκδόσεις Πατάκη μια χαριτωμένη σειρά παιδικών βιβλίων με επίκεντρο την αρχαία Ιστορία όπως μας την παραδίδουν τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Πρωταγωνιστές είναι μικρα παιδιά από την εποχή που περιγραφεται κάθε φορά, κι αυτά γίνονται φίλοι και ξεναγοί του μικρόυ αναγνώστη:
"Οι Αρχαίοι Μας Φίλοι", από την πένα της Κατερίνας Σέρβη και τα πινέλα της Αλεξίας Λουγιάκη, έρχονται να ταξιδεψουν παιδιά νηπιακής ηλικίας, αναβιώνοντας επικές εποχές χαμένων πολιτισμών που λάμπουν ακόμη!
Πρόκειται για βιβλία μικρού μεγέθους, που απευθύνονται σε νηπιακή ηλικία και εξοικειώνουν τα μικρά παιδιά με τον μαγικό κόσμο των αρχαιολογικών τόπων!
Ξεκινάμε με τη Μινωική Κρήτη που αναλαμβάνει να μας τη συστήσει ένα πριγκιπόπουλο, το στερνοπούλι του βασιλιά Μίνωα, ο μικρός Γλαύκος.
Στο βιβλίο δενυ πάρχει συγκεκριμένη πλοκή παρά ακολουθούμε τον Γλάύκο σε μια τυπική ημέρα του- με το κείμενο σε α πρόσωπο να διατηρεί την παιγνιώδη διάθεσή του.
         Μαζί με τον μικρό Γλαύκο το παιδι ταξιδεύει ευχάριστα στο "νησί των τάυρων και της γοητείας", και περιηγείται στα υπόγεια του δαιδαλώδους ανακτόρου της Κνωσού, της Ζάκρου κι αλλού.
Ενόσω "αναζητά τον Μινώταυρο" θα βρεθεί τελικά μπροστά σε πλήθος άλλα ενδιαφέροντα αληθινά ευρήματα: Βασιλικές σφραγίδες, κοσμήματα, τοιχογραφίες αλλά και τα ξεχωριστά νεώρια των Μινωιτών...
Ο μικρός αναγνώστης  παρέα με τον μικρό ήρωα  θα γευθεί ακόμημινωικές λιχουδιές ενώ θα αναμετρηθεί με τον μυστηριώδη Δίσκο της Φαιστού!
      Η ωραία Κρητη και τα μινωικά παλάτια αναβιώνουν μέσα από μια εικονογράφηση γλυκιά, εκφραστική, με ανάλαφρες γραμμές, εξαίσια χρώματα και φιγούρες γελαστές- ιδανικές για νηπιακές ηλικίες.
Μια εικονογράφηση τρυφερή κι άλλο τόσο καλαίσθητη, που καθιστά το ξεφύλλισμα αυτού του βιβλίου απόλαυση.
Παρατηρεί κανείς πως ίσως η παρουσίαση της Μινωικής Κρήτης στον "Μικρό Μινωίτη"  παραμένει αρκετά περιληπτική καθώς απουσιάζουν πολλά ακόμη ερεθίσματα που αυτή προσφέρει στους περιηγητές της.
Απουσιαζουν, δηλαδη πολλά κομβικά στοιχεία από τη Μινωική Τέχνη που θα ήταν γοητευτικά για ένα παιδί και θα καθιστούσαν την παρουσίαση αυτη πληρέστερη. (Λόγου χάρη η αίθουσα του θρόνου, τα δελφίνια, αναπαραστάσεις ζώων, λουλούδια, οι προσεγμένες Μινωίτισσες, τα επιτραπέζια της μινωικης εποχής). Όλα αυτά συντείνουν σστο γεγονός ότι αυτή η πρώιμη προσέγγιση της Κρήτης απευθύνεται ξεκάθαρα στην προσχολική ηλικία και στο Νηπιαγωγείο. .
Πράγματι,"Ο Μικρός Μινωίτης" παραμένει μια πολύ καλή επιλογή για ένα παιδάκι 3 με 6 ετών, αλλά και για λίγο μεγαλύτερα παιδιά που δεν έχουν αγάπη στο διάβασμα και υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να αξιολογηθεί ως ένα υπέροχο νηπιακό ανάγνωσμα:
             Μέσα στην απλότητά τους, τέτοια παιδικά βιβλία μπορούν να επιτελέσουν σημαντικότατο ρόλο, καθώς εξοικειώνουν το παιδί με το σύμπαν της ιστορικής γνώσης κι αποτελούν ένα ιδανικό έναυσμα ώστε το παιδί να αγαπήσει την Ιστορία και να αναζητήσει περαιτέρω αναγνώσματα σχετικά με την αρχαία εποχή  -είτε σε επίπεδο μύθων, είτε καθεαυτής Ιστορίας.
Με βιβλία σαν τον Μικρό Μινωίτη το νήπιο πρωτοσυλλαβίζει την ιστορική γνώση  και ψηλαφεί ανώδυνα μορφές που μαρτυρούν ένα ένδοξο χθες, που αξίζει να γνωρίσουμε ως Έλληνες αλλά και παγκόσμιοι πολίτες.
Ο "Μικρός Μινωίτης" αποτελεί μια όμορφη επιλογή για μικρά παιδιά και σίγουρα χρήσιμη προσθήκη για κάθε σχολική βιβλιοθήκη!
Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η συνέχεια της σειράς αυτής με τη σκυτάλη στην "Αλεξάνδρα, (τ)η Μικρή Μυκηναία".


                                      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ Κ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥ


Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Σπύρος Πετρουλάκης, ΑΜΑΛΙΑ

                                         Aμαλία, Σπύρος Πετρουλάκης
                                  Είδος:Κοινωνικό Θρίλερ(Αυστηρά για ενήλικες)
                                  Βαθμολογία: 10/10


Σημερα θα μιλησω για ενα απο τα πιο σκοτεινα θριλερ που διαβασα ποτε μου...Ενα βιβλιο συγκλονιστικο, που αξιζει να αναγνωστει "σωστα" απο την ελληνικη κοινωνία, γιατι εχει να δωσει πολλα- περα από την καθεαυτη ισχυρή συγκινηση ενος δυνατου αστυνομικου...
          Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα μιας συγγραφικής πένας είναι να έχει ταυτότητα και στιλ που την καθιστά αναγνωρίσιμη ανάμεσα στις δεκάδες άλλες!
Μια τέτοια πένα- διακριτή ανάμεσα σε άλλες- είναι αυτή του Σπύρου Πετρουλάκη, που την χαρακτηρίζουν σταθερά έντονος κοινωνικός προβληματισμός, βαθιά παραφορά, ακραία δραματικότητα και μια πλοκή πολυκύμαντη, με ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή.(Το Παράθυρο της Νεφέλης, Η Εξομολόγηση, Η Παναγια της φωτιάς, Το Τελευταίο Δαχτυλίδι)
          Κάθε βιβλίο του κύριου Πετρουλάκη επιφυλάσσει στον αναγνώστη έντονες συγκινήσεις, αγωνία και δέσιμο με τους χαρακτήρες του.
Το έργο του ωστόσο που με σόκαρε περισσότερο από όλα είναι η "Αμαλία", ένα από εκείνα τα θρίλερ που όχι μόνο σε κρατούν ξάγρυπνο, αλλά αναμετρώνται τολμηρά με κοινωνικά ταμπού, αφυπνίζοντας μας με ηχηρό τρόπο.
Η Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκη στάθηκε για μένα ένα βιβλίο έκπληξη, καθώς σηματοδοτεί μια δυναμική διαφοροποίηση από την ως τώρα θεματολογία του, παρότι τη διακρίνουν γνώριμα στοιχεία της γραφής του, με εμφανές το κοινωνικό πρόσημο των αναφορών του.
         Φρίκη, αγωνία και γνώση για "τόπους" πρωτόγνωρους και ζοφερούς με κατέκλυσαν αφηνοντάς μου μια έντονη γεύση όταν ολοκήρωσα την ανάγνωση.
Τολμώ να πω ότι βρισκω την Αμαλία  ένα από τα κορυφαία αστυνομικά θρίλερ που γράφτηκαν στη χώρα μας αγγίζοντας σκοτάδια που δεν τολμούν εύκολα να διασχίσουν Έλληνες δημιουργοί.Ένα διαμαντάκι στο είδος του.Ας ανακαλύψουμε μαζί τα μυστήρια της Αμαλίας:

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
35 χρόνια πριν...Η νεαρή Αμαλία αναγκάζεται να φύγει από το χωριό της στην ορεινή Κορινθία - κυνηγημένη από ένα κρίμα που σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη θυσία της, αφήνοντας πίσω τα δυο της αδέλφια , τη Σταματία και τον Μιχάλη(σσ αναρωτιέμαι αν αποτελεί σύμπτωση να εορτάζουν κι οι δυο στη χάρη των Ταξιαρχών ).
          Σύγχρονη Αθήνα.Μια σειρά τελετουργικών φόνων σε βάρος ανήλικων κοριτσιών θέτει σε συναγερμό τον αρχηγό του Τμήματος Ανθρωποκτονίών Αριστείδη Καππαρο.
Η κάρτα ταρώ που μένει ως "υπογραφή" πάνω στις κατακρεουρημένες κοριτσίστικες σωρούς αποκαλύπτει πως πρόκειται για  κάτι πολύ πιο φρικιαστικό από τη δολοφονική μανία ενός "δράκου"...Είναι εμφανές ότι ο Πεντάκτινος Ιππότης έχει πολύ πιο βαθιά κίνητρα, που ο Καπαρρός πρέπει να εξιχνιάσει πριν το νέο του αιματηρό χτύπημα.
         Κι όσο τα νεκρά κορίτσια πληθαίνουν,η μυστηριώδης Αμαλία ζει στη σκιά της αρχετυπικής αντιπαράθεσης της με την αδελφή της που διαλεξε διαφορετικό πόλο από τον δικό της, ενώ η δημοσιογράφος Ρενάτα θρηνεί τη μεγάλη απώλεια και αγωνιά για την ατίθαση και πληγωμένη κόρη της ,Μαριέττα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Αμαλία" του Σπύρου Πετρουλάκη αποτελεί ένα κοινωνικό θρίλερ, αστυνομικής υφής, που κόβει την ανάσα μέχρι την τελευταία του σελίδα- κι αυτό δεν είναι λεκτικό σχήμα, αλλά αιματοβαμμένη κυριολεξία που αφήνει άναυδο τον αναγνώστη ως την τελευταία ακαριαία ανατροπή του!
Η Αμαλία είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, που απορροφά αμέσως τον αναγνώστη σε έναν κόσμο ανοίκειο, τρομακτικό, ακατάληπτο, ερεβώδη.
Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη μυστικιστική σαγήνη της "Αμαλίας" του Σπύρου Πετρουλάκη!
Το ανοίγεις με την αδημονία της Πανδώρας, το γεύεσαι με την αποκοτιά της Εύας, καταφάσκονταςτον τρόμο και την αλήθεια του κι ας χαθεί μια για πάντα η αθωότητά σου!
  Το θέμα του μυθιστορήματος αυτού είναι "δύσκολο", άβολο- από κείνα που σιγοψιθυρίζουν χείλη φοβισμένα:
         Πρόκειται για τα κυκλώματα του σατανισμού, τη δαιμονική, παραπλανητική "ομορφιά" του σκότους και τις διεργασίες που μπορεί να οδηγήσουν νέους ή και μεγαλύτερους ανθρώπους σε τέτοια ολέθρια μονοπάτια-  συχνά χωρίς επιστροφή!
Μια καλοστημένη αστυνομική πλοκή που ξετυλίγεται με τη μέθοδο του παζλ με απανωτά πισωγυρίσματα στον χρόνο κ εμβόλιμες αναδρομές που καταλύουν το χωροχρονικό συνεχές αλλά φωτίζουν το παρασκήνιο κάθε δραματικής εξέλιξης, επεξηγώντας κ αποσαφηνίζοντας αντιδράσεις των ηρώων.Αυτό γίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή επιτείνοντας τα συναισθήματικές διακυμάνσεις του αναγνώστη.
Η σταδιακή επίλυση των γρίφων -σε παρόν και παρελθόν- σε συνδυασμό με μια προσεγμένη, καλλιεπή γλώσσα συνθέτουν μια υποβλητική ατμόσφαιρα στην οποία ο αναγνώστης παραδίδεται αμαχητί!
      Είναι γεγονός πως με την "Αμαλία" ο Σπύρος Πετρουλάκης κάνει πολλά αποφασιστικά βήματα προς τη συγγραφική αρτιότητα,γιατί πραγματικά τόσο ιδιαίτερο βιβλίο με τη διαχείριση που έκανε ο Πετρουλάκης, συνιστά επίτευγμα!
Παρά το άγριο θέμα του ο συγγραφέας δεν εκβιάζει κανένα συναίσθημα.
Αντιθέτως επιδεικνύει συγγραφική σύνεση και προσεγγίζει αυτο το δύσκολο κεφάλαιο με γόνιμο τρόπο, παρουσίαζοντάς το ολόπλευρα:
Στην "Αμαλία" ενυπάρχουν ψυχολογικές, κοινωνιολογικές και λαογραφικές ακόμη- παράμετροι της πλάνης του σατανισμού, μα χωρίς το αποτέλεσμα να παρεκκλίνει από τον ορθολογισμό που προσδίδει στο βιβλίο σοβαρότητα, αληθοφάνεια, αυθεντική γοητεία και μια διδακτική αξία για την κοινωνία μας. 
Αρωγοί του Σπύρου Πετρουλάκη είναι μια σειρά ξεχωριστώ  προσώπων.
Είναι ο Αστυνόμος Αριστείδης που πασχίζει να εξιλεωθεί για ένα τρομακτικό λάθος και να ισορροπήσει την καριέρα του με τα χρέη της αγάπης...Είναι η ενορατική Αμαλία που γίνεται Αντιγόνη για την αγάπη του αδελφού της.
Είναι μια σατανική γυναίκα που υπηρετεί με κάθε κόστος το Έρεβος.
Είναι ένα φοβισμένο αγόρι που εκκλιπαρεί για ένα αποκούμπι ζεστασιάς.Είναι μια ευαίσθητη έφηβη που αναζητά την ταυτότητά της και την αποδοχή των άλλων.
Είναι μια δημοσιογράφος που αντιμετωπίζει το γνωστό δίλημμα ανάμεσα στην καριέρα και το μητρικό καθήκον.
Είναι ένας άντρας ακαταμάχητα ερωτικός και προκλητικά αινιγματικός που αμφιταλαντεύεται δραματικά ανάμεσα στον πόθο του έρωτα και τη δίψα του τέρατος.
       Μέσα από την πορεία των ηρώων του αυτών, ο Πετρουλάκης κατόρθωσε να αναπλάσει έναν κόσμο τρομακτικό οσο μας σεργιανά στα άδυτα της μαύρης μαγείας και σε τελετουργίες που εμπεριέχουν όλο το ρεπερτόριο της ανθρώπινης παράνοιας. 
Αποδεικνύοντας την επίπονη έρευνα που έχει κάνει, ο συγγραφέας παρουσιάζει την πιο σκοτεινή πλευρά της λαογραφίας μας ξετυλίγοντας μια σειρά από δοξασίες σχετικά με τις αρχαίες παραδόσεις της "σολωμονικής" και τη Λατρεία του Κακού.
Η Μαντική, η προσπαθεια του ανθρώπου να τιθασεύσει τη μοίρα, οι ακραίες εκφράσεις της libido, η αναζήτηση του υπερβατικού και το ένστικτο της καταστροφής, άλλωστε, ειναι αρχέγονα γνωρίσματα της θρησκευτικότητας του ανθρώπου ήδη από τις αρχαίες κοινωνίες (ας θυμηθούμε σε εμάς τα Ελευσίνια Μυστήρια , τα Μαντεία, τις Δελφικές Εορτές, τους Οιωνοσκόπους και τις Ανθρωποθυσίες προς εξευμενισμό της θεότητας...).Ένα κοκτείλ που βρίσκει τρόπους να εκφραστεί και στην εποχή μας. 
          Φιγούρες δαιμονικές αναφύονται, λοιπόν, πίσω από τις σκιές του ανθρώπινου ασυνείδητου και κυοφορούνται μέσα στην ιδια την αντιφατική ύπαρξη του ανθρώπου...
Μέσα σε φλόγες μίσους και τα πυρακτωμένα βέλη του πιο ανεξέλεγκτου πάθους λικνίζεται η Λιλήθ...Τα εβένινα μαλλιά της δίχτυα που αλιεύουν ψυχές ανυπεράσπιστες...
         Μια γνήσια τραγωδία, ένα εφιαλτικό χορικό- με προεξάρχοντες τον Ζερό και την Τζουβάαρτ, που προσκαλούν σε αιματοβαμμένο αισθησιασμό και σε χορό θανάτου- με την ίδια άγρια και συνάμα επικίνδυνη γοητειά που φέρει το μοναδικό αυτό διαμαντάκι από τη Νένα Βενετσάνου καθώς συνομιλεί με ένα ανέλπιδο σκοτάδι:
Κατι που θαύμασα πάντως στην Αμαλία είναι πως- παρά τη  παρά το προνομιακό πεδίο του ακραίου - ο Σπύρος Πετρουλάκης δεν καταφεύγει σε καρικατούρες μεταφυσικών αποχρώσεων αλλά συνδέει επιδέξια όλες αυτές τις δεισιδαιμονίες με την ψυχική διαταραχή, το έγκλημα και την κατακερματισμένη παιδική ηλικία.
Οι χαρακτήρες καλά σκιαγραφημένοι, με αντιδράσεις τεκμηριωμένες από το φορτίο του καθενός.
Οι "δαίμονες" της κακοποίησης κι η έλλειψη αγάπης είναι τελικά που στοιχειώνουν, φιλοτεχνώντας σκηνικά από τον εβδομο κύκλο της κόλασης κι αυτό αποδεικνύει πίσω από όλα ο συγγραφέας...
Η Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκη  συνηγορεί σε αυτό που ελεγε ο Ντοστογιέφσκι όταν όριζε ως "κόλαση τη μη βίωση της αγάπης"!
       Διαχρονικά, κυρίαρχος προβληματισμός στα βιβλία του Πετρουλάκη είναι το παιδικό τραύμα, μες σε άστοργες οικογένειες:
Αυτό κυριάρχησε και στο "Παράθυρο της Νεφέλης" του ίδιου και αναδεικνύεται ιδανικά και στην "Αμαλία" του- ενόσω εξακτινώνεται σε προβληματισμούς σχετικά με την αντιδραστικότητα της εφηβείας, την επίδραση ενός χωρισμού στα παιδιά και τους κινδύνους του διαδικτύου.
Ο συγγραφέας κατορθώνει να ιχνηλατήσει με οξυδέρκεια την επίδραση της ψηφιακής επικοινωνίας, των ρευμάτων Μουσικής πόσο έκθετη είναι μια εφηβική ψυχή όταν λαβωθεί από την απουσία κι αναζητήσει να τη γεμίσει με υποκατάστατα.
 Προσωπικά τόσο αποτροπιασμό και ιερή φρικίαση σαν αυτή που δοκίμασα με την "Αμαλία" έχω αισθανθεί μονάχα σε έργα της Mo Hayder η οποία με έμπνευση της έναν αμείλικτο ρεαλισμό με τα έργα της δίνει υπόσταση στους χειρότερους εφιάλτες μας.
Το ίδιο κατορθώνει κι ο κύριος Πετρουλάκης με το θρίλερ του αυτό, χωρίς να μένει στην ευκαιριακή φρίκη, αφού προσφέρει εν τέλει ανεκτίμητα κοινωνικά μηνύματα, για όποιον αναγνώστη αναζητήσει κάτι παραπάνω από αδρεναλίνη και στιγμές έντασης.
Θεωρω πως σε μια κοινωνία τοσο βαθιά κι ανεπούλωτα τραυματισμένη από το όνειδος των Σατανιστών της Παλλήνης, με τα δυο αδικοχαμένα "κρίναθυσία στο Έρεβος- η "Αμαλία" του Σπύρου Πετρουλάκη μας αφορά όλους:
          Αφενός αποτελεί ένα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα που συναρπάζει κάθε απαιτητικό αναγνώστη και λάτρη του είδους.
Αφετέρου καταφέρνει κατι πολύ σπουδαίο: Αφου περιπλανηθεί -με ζωηρή εικονοπλασία και παραστατικότητα στην επίπλαστη σαγήνη του Κινδύνου, του Σκότους, και του Απόλυτου Κακού κατορθώνει να τα απομυθοποίησει όλα διαμέσου των- ψυχικά διαταραγμένων -ηρώων του:Ο Περουλάκης μέσα από τη γοητευτική ιστορία του ξεγυμνώνει την αλήθεια πίσω από κάτι που προβάλλει ως δήθεν "συναρπαστική απόδραση" και δεν είναι παρά μια έκφανση της ανθρώπινης διαστροφής, αποβαίνοντας σε μια ολέθρια φενάκη σαν αυτή του βιβλικού όφεως, που θα "κάνει κομμάτια" όποιον ενδώσει σε αυτήν.
Είναι τρομερό,λοιπόν, να βλέπεις ανθρώπους που έχουν πουλήσει την ψυχή τους σε συναλλαγή φαουστική για εφήμερο κέρδος ,να καταλήγουν κελύφη κούφια, ματαιωμενη υπόσχεση "θέωσης"- πεσκέσι στον Χάρο.
        Είναι όμως η κατάληξη που έχει πάντα αυτός ο σκοτεινός δρόμος για όποιον καταφεύγει στο μίσος και υποδουλώνεται στη σκοτεινή πτυχή της ύπαρξης μας, για να υφαρπάξει τον έρωτα που τον αρνήθηκε, να εκδικηθεί, να αποκτήσει χρήμα ή να ανελιχθεί πρόσκαιρα, ώσπου να κατακρυμνιστεί έπειτα οριστικά.Γιατί σε κάθε περίπτωση αυτό θα συμβεί όπως έξοχα αποδεικνύει η έκβαση της πλοκής.
Στο κάτω κάτω δεν μπορεί να επικαλείσαι το Κακό για να γευθείς ή δήθεν να "δώσεις" καλό...
Η συντριβή είναι πάντα η πληρωμή για όσους υπηρετούν το έρεβος και ετεροκαθορίζονται από το σκοτάδι- αντίθετα από τη θεία, την πρώτιστη εντολή: "Γενηθείτο Φως"!
Είναι αυτο το κοινωνικό μήνυμα-αποτρεπτικό ρος τέτοιες επικίνδυνες ατραπούς που απογειώνει το βιβλίο και παρά τις όποιες μικρές τεχνικές αστοχίες σε επίπεδο λεπτομέρειας το καθιστά πλήρες και άκρως ικανοποιητικό στα αναγνωστικά μου μάτια.
Τέτοιου είδους βιβλία με τόσο ευαίσθητα θέματα δεν ρεπει απλώς αν εκβιάζουν την αδρεναλίνη μας κ τον αποτροπιασμό μας , αλλά πρέπει οπωσδήποτε να αφήνουν ένα δίδαγμα ώστε να μην παρανοείται η πρόθεσή τους και να προστατεύουν το κοινό από οποιαδήποτε αρνητική επιρροή.
         Θεωρώ την Αμαλία του Σπύρου Πετρουλάκηmust για όσους αγαπούν τα θρίλερ, και για όσους αναζητούν κάτι διαφορετικό να τους συγκλονίσει!
Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από θρίλερς ξένων συγγραφέων! Καθε άλλο!
Καλο, όμως, θα ήταν η "Αμαλία" να διαβαστεί κι από οσους είναι  γονείς- αφού η επίγνωση του κινδύνου μπορεί να αφυπνίσει κ να βοηθήσει στην πρόληψη δυσάρεστων καταστάσεων.
Θέλω να εξάρω τον Σπύρο Πετρουλάκη για την τόλμη του να αναμετρηθεί με ένα τετοιο κρίσιμο και δαιδαλώδες θέμα και να τον συγχαρώ γιατί το έφερε με επιτυχία και υπευθυνότητα εις πέρας.
Είναι σίγουρο ότι ο ίδιος ανεβάζει τον πήχυ των προσδοκιών για εξίσου δυνατά και γόνιμα έργα στο μέλλον..

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

ΚΛΗΡΩΣΗ:ΝΕΟ βιβλίο για τον ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΠΟΥΖΟ, [που σιγουρα θα το...ερωτευτείτε!!!

Επιλέξτε και κερδίστε το ΝΕΟ βιβλίο του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΠΟΥΖΟΥ!!!!!!!
Προς μεγάλη χαρά του αναγνωστικού κοινού η επίσημη ιστοσελίδα του ΨΥΧΟΓΙΟΥ ανακοίνωσε πως"
Ο Γιάννης Καλπούζος, ο κορυφαίος λογοτέχνης της γενιάς του, επιστρέφει με ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα, που διαδραματίζεται σε μια εποχή άγνωστη, μυθώδη, άγρια, θρησκόληπτη, σαγηνευτική, αμαρτωλή."

            Το νέο βιβλίο του κύριου Καλπούζου θα έχει τον αινιγματικό τίτλο "Εράν, βυζαντινά αμαρτήματα" και θα μας ταξιδέψει στη σκοτεινή εποχή του Βυζαντίου την κατάσπαρτη ίντριγκες, συνομωσίες, μάχες και πολυτέλεια- συστατικά που η πένα του σπουδαίου μας συγγραφέρα αναμένεται να απογειώσει!
Ερᾶν θα πει "να ερωτεύεσαι" ,κι είναι βέβαιο πως το νέο μυθιστόρημα του Καλπούζου θα γίνει ο νέος αναγνωστικός μας έρωτας!!!!!!!!!
     Ο οίκος του Ψυχογιού, όμως, δίνει στους αναγνώστες του την ευκαιρία να ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ για το νέο αυτό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, σε μια πρωτότυπη κλήρωση, η οποία λήγει στις 3 Φεβρουαρίου 2020.
Οι νικητές θα είναι τρεις και θα διαβάσουν το βιβλίο ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ!!!!!!!!!!!!!!
Παρόμοια κίνηση- θυμίζουμε- είχε γίνει από τη σελίδα του οίκου Ψυχογιός και στο "Γράμμα Από Χρυσό" της κυρίας Λένας Μαντά με τη διαφορά ότι αυτό κυκλοφόρησε και στις δύο εκδοχές που είχαν δοθεί(χρυσό και μαύρο)
Εσείς ποια εκδοχή προτιμάτε για το "Ερᾶν";
       Δηλώστε το στη σελίδα του οίκου ΨΥΧΟΓΙΟΣ και στο λινκ της κλήρωσης που δίδεται εδώ
Το ΛΙΝΚ της Κλήρωσης για τον νέο μυθιστόρημα του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΠΟΥΖΟΥ  από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ που ισχύει ως τις 3 Φεβρουαρίου 2020!
Οσοι πιστοί, προλάβετε!!!!!!!!!!!!

Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Η Λυγινή και ο Υάκινθος σύρονται το 766 μ. Χ. μαζί με πλειάδα μοναχών στον Ιππόδρομο, διαπομπεύονται και τους παντρεύουν με τη βία. 
Κρύβουν και οι δύο επτασφράγιστα μυστικά, τα οποία θα σημαδέψουν τις ζωές τους κι εν πολλοίς θα τις καθορίσουν κατά την οδύσσειά τους.
Ο Ροδανός, αγγελοπρόσωπος, ριψοκίνδυνος, θηρευτής των ηδονών, μα και με φοβερά μυστικά να τον σφιχτοδένουν, είναι συνάμα προσηλωμένος σε ό,τι θεωρεί χρέος.
Γύρω από αυτούς τους τρεις ήρωες και το μυστήριο του Ιερού Στιχαρίου, το οποίο θα μπορούσε ν’ ανατρέψει αυτοκράτορες και πολιτικές δεκαετιών, κινείται η μυθοπλασία κατά το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα με φόντο την Εικονομαχία και την καθημερινή ζωή στην Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα και στη Θράκη. 
         Σε μια μοναδική εποχή, άγνωστη και μυθώδη. 
Τους πλαισιώνουν αρκετοί δευτεραγωνιστές, όπως ο μοχθηρός Ερμάς, ο καλλιεργημένος δούλος Κιτίν, ο Αρκάδιος που τον μεγάλωσε στο δάσος μια αρκούδα, η θεατρίνα Γοργονία, ο πατρίκιος Φωκάς με την ομάδα των Λεόντων του, ο μαύρος ευνούχος Αράν και άλλοι.
Οι πρωταγωνιστές φτάνουν στα άκρα, ερωτεύονται παράφορα, ζουν ανέμελα, δίνονται στη ζωή και τους δίνεται, ταπεινώνονται, συνθλίβονται, ανακάμπτουν, ξαναπέφτουν στον βούρκο, καταρρέουν, αφιερώνονται στον Θεό ή τον απαρνούνται, γίνονται θύματα της εικόνας τους ή οδηγούνται στο εράν διά του οράν της ψυχής. Έχουν να αντιμετωπίσουν συκοφαντίες, πολέμους, ραδιουργίες, θανάσιμους εχθρούς, έναν έρωτα-σφαγή, εφιάλτη και όνειρο και, πάνω απ’ όλα, τον ίδιο τους τον εαυτό.

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ(Το πληρέστερο ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

                                    ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ για το ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ" του Ιάκωβου Καμπανέλλη


75 χρόνια από την απελευθέρωση του μαρτυρικού Άουσβιτς και στην 75η επέτειο Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος, η Eλλάδα μας απέσπασε μια σπουδαία λογοτεχνική διάκριση που τη φέρνει προεξάρχουσα της Κραυγής για Ειρήνη και του "Ποτέ Ξανά":
         Το αριστουργηματικό βιβλίο Μαουτχάουζεν (Εκδ. Κέδρος)- το μοναδικό πεζογράφημα του θεατρικού συγγραφέα Ιακωβου Καμπανέλλη-μεταφράστηκε , φέτος, πρώτη φορά στα γαλλικά κι απέσπασε  το φετινό Γαλλικό Βραβείο Μετάφρασης, εντυπωσιάζοντας στην πρωτη του έκδοση από τον οίκο Albin Michel:
Η μετάφραση της  Σολάνζ Φεστάλ-Λιβάνις (Solange Festal-Livanis) σύστησε ιδανικά στο γαλλικό κοινό τη μαρτυρία του Ιάκωβου  Καμπανέλλη από την ομηρία του στο στρατόπεδο της Αυστρίας Mauthausen, αποσπώντας, στις 24/01/2020, το Βραβείο Μεταφρασμένης Λογοτεχνίας "Prix du Livre Etranger 2020 France Inter-Le Journal du Dimanche".
      Η ουμανιστικών διαθέσεων φωνή του Καμπανέλλη κατέκτησε- και- τους Γάλλους, με  σύσσωμο τον γαλλικό Τύπο να υποκλίνεται στο ηθικό μεγαλείο του λόγου του, και τον μοναδικό αυτόν συνδυασμό αλήθειας με έναν σπαρακτικό λυρισμό- σε σημείο να το συγκρίνουν με τον Levi!

Ενδεικτικά σχόλια:
Η Le Figaro (Εφημερίδα) δίνει στο βιβλίο του Καμπανέλλη εξέχουσα θέρση ανάμεσα στις κοινές μαρτυρίες του Ολοκαυτώματος και τη φετινή εκδοτική παραγωγή λέγοντας πως το Μαουτχάουζεν «συνθλίβει όλα τα μυθιστορηματάκια του Ιανουαρίου»


LE FIGARO MAGAZINE:
"Λιγότερο φιλοσοφικό από του Πρίμο Λέβι 
και λιγότερο πομπώδες από του Χόρχε Σεμπρούν», 
αλλά «απλό και σεμνό, που παρά τις προσπάθειές του 
να μην κυλήσει στη φρίκη, περιγράφει σκηνές τις οποίες απλά η φαντασία μας δεν καταφέρνει να οπτικοποιήσει»... 
Άγνωστος στη Γαλλία, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε θρύλος στην Ελλάδα, όπου θεωρούνταν από τους σπουδαιότερους δραματουργούς της εποχής του. 
Γεννημένος στη Νάξο, και αφού πέρασε την εφηβεία του στην Αθήνα, θα μπορούσε να είχε ζήσει μια κανονική ζωή. Όμως αυτό δεν συνέβη: όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος κι οι Γερμανοί συνέθλιψαν την Ελλάδα, ο Καμπανέλλης βρέθηκε εκτοπισμένος στο στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν, στην Αυστρία. Παρέμεινε εκεί από τον Οκτώβριο του 1943 ως τον Μάιο του 1945. Η εμπειρία αυτή είναι το θέμα αυτού του βιβλίου, που μεταφράζεται για πρώτη φορά στη Γαλλία. 
Η αφήγηση του Καμπανέλλη διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα γνωστά κείμενα σχετικά με την εμπειρία των στρατοπέδων: λιγότερο φιλοσοφική από του Πρίμο Λέβι, λιγότερο πομπώδης από του Χόρχε Σεμπρούν. Ο Έλληνας καταγράφει απλά τις μέρες αυτές που περνούν, σχεδόν σαν μυθιστοριογράφος. 
Η πρωτοτυπία του βιβλίου οφείλεται επίσης στο γεγονός πως η μισή ιστορία εκτυλίσσεται μετά την απελευθέρωση του στρατοπέδου, μερικούς μήνες κατά τους οποίους οι πρώην κρατούμενοι έπρεπε να μάθουν ξανά να ζουν. Ρώσοι, Σέρβοι, Γάλλοι, Έλληνες, Γερμανοεβραίοι που ευελπιστούν να πάνε στην Παλαιστίνη, πανηγυρίζουν όπως μπορούν το τέλος του γολγοθά τους. Ειδύλλια πλέκονται, ποτήρια υψώνονται, άντρες και γυναίκες κάθε εθνικότητας αγκαλιάζονται. Είναι ένα κείμενο απλό και σεμνό, όμως παρά τις προσπάθειές του να μην κυλήσει στη φρίκη, ο Καμπανέλλης περιγράφει, σχεδόν εν παρόδω, σκηνές τις οποίες η φαντασία μας απλά δεν καταφέρνει να οπτικοποιήσει. 
Το 1995, έγραφε: «Χωρίς να μας διαπεράσουν τα όσα μας κληροδότησε το 1945 πέρασαν πενήντα χρόνια από ΤΟΤΕ».

LE MONDE:
«Το σκηνικό της αναγέννησης, σ’ αυτή την μακρόχρονη αναμονή, παραμένει σκηνικό φρίκης. Πώς να πειστεί κανείς πως το δάσος, ο ποταμός κι οι όχθες του, δεν είναι τόποι βασανιστηρίων και εκτελέσεων
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στέκεται μονίμως στο όριο ανάμεσα στην εφόρμηση προς τη ζωή, που μια ιστορία αγάπης με μια νεαρή Λιθουανή οδηγεί σε πυράκτωση, και το ίχνος της καταστροφής.          Υπάρχει πνοή και οργή στην αφήγησή του, που αποτελεί επίσης μια αξέχαστη μνημόνευση των νεκρών του Μαουτχάουζεν».


La Croix- 22.01.2020
Πάντα και ολοένα πιο επίκαιρη, η μαρτυρία αυτή μας οδηγεί ξανά στο ερώτημα που έθεσε ο Τζορτζ Στάινερ σχετικά με τη φρίκη των στρατοπέδων, και στο οποίο ο ίδιος λέει πως δεν βρήκε απάντηση: Γιατί;

Télérama- 25-31.01.2020
ΤΟ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ έχει στο επίκεντρο την αναμονή της Απελευθέρωσης.Μια αναμονή διαπνεόμενη από συναισθήματα ενίοτε αντικρουόμενα, που ορίζουν τον ανεπιτήδευτο Άνθρωπο. Και που τρέφουν αυτή τη δυνατή σαν ριπή ανέμου αφήγηση, που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1963 κι επιτέλους μεταφράζεται στα γαλλικά.

-www.franceinter.fr
Ως μαρτυρία τόσο της προσωπικής εμπειρίας του συγγραφέα όσο και των συγκρατουμένων του, αναμειγνύοντας 
τη δυστυχία με την τρέλα, 
το γκροτέσκο με το παράλογο, 
τον Έρωτα με τον Θάνατο, 
το Μαουτχάουζεν αφήνει στον αναγνώστη μια έντονη αίσθηση ανθρωπιάς, καθώς εκφράζει μια εμπειρία στα όρια του ανείπωτου, μεταμορφωμένη σε εξαίρετο άσμα αντίστασης και ζωής.


Ο "πατριάρχης" του Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου, ο σπουδαίος Ιάκωβος Καμπανέλλης, που τόσο αγαπήθηκε από έργα σαν το "Μεγάλο Μας Τσίρκο" και την "Αυλή των Θαυμάτων" ή ταινίες σαν τη "Στέλλα" και την "Οδό Ονείρων"κατέθεσε ένα και μοναδικό πεζογράφημα, που στάθηκε αρκετό για να αναδείξει την ευαισθησία και τον βαθύ του ανθρωπισμό, συγκλονίζοντας το κοινό.
           Πρόκειται για το "Μαουτχάουζεν", που συνιστά προσωπική μαρτυρία του Ιάκωβου Καμπανέλλη, από την εφιαλτική διετία 1943- 1945, που ο ίδιος- 24χρονος νεαρός- βρέθηκε όμηρος των Γερμανών στο ομώνυμο στρατόπεδο συγκέντρωσης κοντά στο Λιντς.
Η μαρτυρία Μαουτχάουζεν συνιστά ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία του Β Παγκόσμιου Πολέμου και ένα από τα ηχηρότερα αντιπολεμικά έργα της Ελληνικής, αλλά και της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στις 5 Μαΐου του 1945.
Τα συμμαχικά στρατεύματα έχουν ήδη εισέλθει στην Αυστρία και απελευθερώνουν το στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν...
          Τους Αμερικάνους στρατιώτες της 31ης Τεθωρακισμένης Στρατιάς τους υποδέχονται περίπου 140.000 αποστεωμένοι όμηροι, περιχαρείς για την ανέλπιστη σωτηρία τους από τα νύχια της ναζιστικής θηριωδίας!Είναι ένα ποσοστό 1/9 που είχε γλυτώσει...
Ανάμεσά τους κι ο νεαρός τότε  Ιάκωβος Καμπανέλλης!(κάτω σε φωτο του από τις μέρες τις Απελευθέρωσης)
Εβραίοι, Ισπανοί, Σοβιετικοί, Ισπανοί, Τσέχοι, Έλληνες γίνονται μια αγκαλιά, πανηγυρίζοντας την επιβίωσή τους, καθώς οι Αμερικάνοι στρατιωτικοί επιχειρούν να περιθάλψουν τους αρρώστους και να οργανώσουν τους επιζήσαντες σε ομάδες ,ώστε να δρομολογηθεί η επιστροφή κάθε εθνικότητας στην πατρίδα της!
'Ωσπου να οργανωθούν οι αποστολές για κάθε χώρα, οι όμηροι αναγκάζονται να συνυπάρξουν στο απελευθερωμένο πλέον στρατόπεδο, "επανασυναρμολογώντας" τα κομμάτια της ψυχής τους και ανακτώντας την ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη.
Έτσι ενώνονται πλήθος ετερόκλητων ανθρώπων, που, πληγωμένοι όλοι τους, μοιράζονται αναμνήσεις και περιστατικά από τη φριχτή τριετία τους στο Μαουτχάουζεν και τα χέρια των Ες Ες.
        Ο Αντώνης του Λατομείου, οι δραπέτες της Παράγκας 20, oi Ισπανοί Δημοκράτες όμηροι -"δωράκι" του Δικτάτορα Φράνκο στο Μαουτχάουζεν του "συμμάχου" Χίτλερ-, η κρυφή εβραϊκή σύναξη, η αλληλεγγύη των Ρώσων και πληθώρα προσώπων παρελαύνουν σε ένα σκηνικό φρίκης 3 περίπου χρόνων!
             Τώρα, οι επιζήσαντες (απελευθερωμένοι) όμηροι καλούνται να συνυπάρξουν με τις μνήμες και με την μικροκοινωνία των "αθώων" Αυστριακών αγροτών γύρω από το στρατόπεδο, οι οποίοι θα τους επιφυλάξουν δυσάρεστες εκπλήξεις και μια γνώση οδυνηρή.
            Στα μάτια του αναγνώστη λοιπόν παρελαύνουν στιγμιότυπα ασύλληπτης βαρβαρότητας, χωρίς την παρηγορητική ψευδαίσθηση ότι ανήκουν στη μυθοπλασία. Είναι όλα αλήθεια.
          Το εκπληκτικό αυτό τρίμηνο, μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο νεαρός Ιάκωβος θα αποκτήσει έναν φίλο- στοχαστή, θα αισθανθεί το σφιχταγκάλιασμα των εθνών κάτω από τον πόθο της ειρήνης, ενώ θα αισθανθεί το σκίρτημα του έρωτα να επιστρέφει σαρωτικό, στα μάτια μιας παράξενης Εβραιολιθουανής, της νεαρής Γιαννίνα Ρίμκουτι.
             Θα αντέξουν οι επιζήσαντες κάτω από την απόλυτη γνώση της ανθρώπινης σκληρότητας;
            Θα καταφέρουν άραγε να χτίσουν ξανά  μέσα από τα ερείπια μια νέα εποχή ευτυχίας και συναδέλφωσης; Πότε η Ανθρωπότητα θα πετύχει επιτέλους το "Ποτέ Ξανά;"

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη συνιστά ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, δοσμένο σαν ένα μυθιστόρημα με συγκινησιακή ισχύ μεγατόνων! Ένα βιβλίο που σοκάρει, προβληματίζει και χαράσσεται σαν καυτό τατουάζ στην ψυχή του αναγνώστη...
Όπως μαρτυρά και ο τίτλος, το "Μαουτχάουζεν" του Ιάκωβου Καμπανέλλη συνιστά έναν  φόρο τιμής σε όσα υπέφερε ο ίδιος και αμέτρητοι άλλοι αθώοι στο αυστριακό αυτό στρατόπεδο συγκέντρωσης- από τα χέρια των απάνθρωπων Ες Ες, (αλλά και της γερμανικής κοινωνίας όπως θα αποδειχθεί...)
               Το Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη ανήκει στη Λογοτεχνία του Ολοκαυτώματος, αποτελώντας μάλιστα ένα από τα κορυφαία της δείγματα!
                  Συνιστά ένα παζλ αναμνήσεων του Καμπανέλλη από το στρατόπεδο και τους συγκρατούμενούς του, που πρωτοδημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ". Το 1963, όμως η αφήγηση αυτή απέκτησε τη συμπαγή μορφή ενός καλοστημένου βιβλίου που πρωτοεκδόθηκε από τις εκδόσεις "Θεμέλιο".
Ακολούθησαν πολλές επανεκδόσεις από τον οίκο του Κέδρου και το έργο αποδείχθηκε σημαντικότατος λογοτεχνικός σταθμός, όχι μόνο για την Ελλάδα:
           Το Ολοκαύτωμα είναι θέμα που έχει συζητηθεί όσο ίσως κανενα άλλο ιστορικό ζήτημα!
Η παγκόσμια βιβλιογραφία καταμετρά πλήθος προσωπικών μαρτυριών και βιογραφιών, διασωθέντων Εβραίων.
Στην ελληνική βιβλιογραφία, ξεχώρισε η μαρτυρία του Χρήστου Σαμουηλίδη από το Μπούχενβαλντ, του Σλόμο Βενέτσια "Sonderkommando"(από τα Κρεματόρια του Άουσβιτς!) και το "Warum?" της Βάσως Σταματίου και αρκετά άλλα.
Από ξένα έργα έχουν διαδοθεί βιβλία σαν τη "Νύχτα" του Ελί Βιζέλ, το "Μυθιστόρημα Ενός Ανθρώπου Χωρίς Πεπρωμένου" του Κερτές ,"Το... Άουσβιτς όπως το Εξήγησα Στην Κόρη Μου" κι "Η Λίστα του Σίντλερ".Σε όλα αυτά αξίζει να συνυπολογιστεί το εμβληματικό έργο του φιλειρηνιστή Γερμανού Έριχ- Μαρία Ρέμαρκ "Σκελετός 509", που- αν και προϊόν μυθοπλασίας- αποτυπώνει με αφοπλιστική πιστότητα την ανθρωπογεωγραφία ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης και την ψυχολογία των τροφίμων του.
Την πρωτοκαθεδρία στα έργα του Ολοκαυτώματος, στην παγκόσμια συνείδηση, την κατέχει η κατάθεση του Ιταλοεβραίου χημικού Πρίμο Λέβι ,το "Εάν Αυτό Είναι Ο Άνθρωπος", από το Άουσβιτς
Αποτέλεσμα εικόνας για εαν αυτο ειναι ο ανθρωπος           Το "Εάν Αυτό Είναι ο Άνθρωπος" πέραν της προσωπικής μαρτυρίας, συνιστά μια ανατομία της κόλασης που ονομάζεται ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο Πρίμο Λέβι με το νυστέρι του οξυδερκούς ψυχογραφήματος συνθέτει μια κοινωνιολογική πραγματεία, αποτιμώντας ψύχραιμα το ακραίο αυτό βίωμα, διατηρώντας την απαραίτητη απόσταση που κάποιες στιγμές, όμως, αγγίζει την ψυχρότητα. Ο Πρίμο Λέβι πασχίζει να επουλώσει το ατομικό του βίωμα μέσα από την επιστήμη κ τη συλλογική αποτίμησή του.
            To Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, στον αντίποδα, δε "συμφιλιώνεται" με τη φρίκη είναι διαποτισμένο από τη μεσογειακό συναισθηματισμό κι έναν λυρισμό σπαρακτικό που το ανυψώνει ως το επίπεδο Ποίησης! Μεταδίδει αυτούσιο το βίωμα, έτσι που κανείς μας να μην... ξανακοιμηθεί πια ανυποψίαστος κι αμέτοχος!
          Επιπλέον η δομή του Μαουχάουζεν με τους πολυθάριθμους χαρακτήρες, δίνει το πλεονέκτημα μιας πολύπλευρης οπτικής που περιλαμβάνει εικόνες από διαφορετικά πρόσωπα του δράματος -κι όχι μονάχα τη μονόπλευρη οπτική "του ενός" όπως γίνεται στον Λέβι.
             Το κείμενο, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση του νεαρού Ιάκωβου, είναι χτισμένο σε ένα διττό χρονικό επίπεδοΑφετηρία είναι η μέρα της απελευθέρωσης του Μαουτχάουζεν -και η οργάνωση των επιζησάντων σε αποστολές επιστροφής στις χώρες τους.
Αυτή η συνύπαρξη των απελευθερωμένων πλέον -ανδρών και γυναικών- γίνεται αφορμή διαδοχικών flash back από διάφορα περιστατικά.
Το έργο, μέσα από την πολυπρόσωπη φύση του, ανάγεται σε ένα μωσαϊκό συγκλονιστικών διηγήσεων, που συνθέτει ένα αποτρόπαιο πανόραμα της πιο παράλογης δυστυχίας που εμπνεύστηκε ο άνθρωπος για άνθρωπο!
Ο άκρατος σαδισμός των Ες Ες στρατιωτών- από τον ανώτατη αρχή, τον Χίμμλερ και τον Τσιράις, μέχρι τον ανώνυμο φρουρό"του πολυβολείου- διαγράφεται ανάγλυφος και αποδεικνύει το εφιαλτικό αποτέλεσμα μιας αγωγής και μιας προπαγάνδας που έχει εξοβελίσει από την ψυχή του ατόμου τη Συμπόνια.
        Τα Στρατόπεδα Εξόντωσης σαν το Μαουτχάουζεν αποτελούν το τελικό στάδιο της ρήσης
"Όπου καίνε βιβλία, θα κάψουν και ανθρώπους!"
        Η "μαρτυρία" του Καμπανέλλη, λοιπόν, δίνει βήμα, όχι μόνο στην ατομική εμπειρία, όχι μόνο στις μνήμες των ζωντανών- αλλά και στους απαγχονισμένους της Πλατείας, στους αποστραγγισμένους από τη δουλειά, "στους φαγωμένους από τα σκυλιά", στους διάτρητους από σφαίρες σε παιχνίδια σκοποβολής των Ες Ες και των παιδιών τους ακόμη!
      Επιπλέον, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με τη συναισθηματική του ματιά αναδεικνύει το μέγεθος της θηριωδίας και του υποβιβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης στο "κτήνος".
Μας κάνει θεατές στη σκανδαλώδη διχοτόμηση του Ανθρωπίνου Όλου και τον χωρισμό του Αιώνιου Ζεύγους, πίσω από τα συρματοπλέγματα του Μαουτχάουζεν, πίσω από τον εξευτελισμό του ανθρώπινου κορμιού...
           "Οι Κυριακές" του Μαουτχάουζεν" αποτελούν ένα μοναδικό διαμάντι ερωτικής ποίησης που θα το ζήλευε ο κάθε Ρίλκε, ο και ο κάθε Σίλλερ κι όλοι οι ρομαντικοί του 19ου αιώνα...Ένα μεταμοντέρνο "Άσμα Ασμάτων"- όχι στα λιβάδια του Ισραήλ τώρα, αλλά στον "Κάμπο του Θανάτου...Ο έρωτας όμως είναι παρών και τις μέρες της απελευθέρωσης με τον Έλληνα Ιάκωβο να χάνεται στη μελαγχολική γοητεία της Γιαννίνα με τα μελαγχολικά μάτια-("μεγάλα για να χωράει ο φόβος").
Μια απροσδόκητη παρουσία θα σχηματίσει ένα ιδιότυπο ερωτικό τρίγωνο με απρόβλεπτη έκβαση!
              Συνοδοιπόρος, στο ταξίδι της επιβίωσης και της αυτογνωσίας του Ιάκωβου, καθώς και "συνωμότης του στον πρόσφατο έρωτά του με τη "Γιαννίνα", ο Βίλχελμ Σνάιντερ, ένας Γερμανός κομμουνιστής που με την αιχμηρή του διάυγεια στοχάζεται, ενώ θα ομολογήσει την πλήρη συνενοχή της γερμανικής κοινωνίας στο Έγκλημα :"Βλάκα! Oλα τα ξέρανε! Όλα τα βλέπανε...
Βλέπανε τους αποστεωμένους ομήρους να δουλεύουν στα έργα οδοποιίας,στα χωράφια,στα εργοστάσια". Μην τους πιστέυεις!Αν ισχυριστούν ότι δεν ξέρανε, πάει να πει ότι δε θέλουν να διορθωθούν."(Προς επίρρωσιν των λόγων του γλυκύτατου φιλέλληνα Σνάιντερ, ήρθε δυστυχώς η στάση των Αυστριακών αγροτών, απέναντι στους απελευθερωμένους ομήρους που θα τη δείτε στο βιβλίο...)
           Xωρία γνήσιας πολιτικής σκέψης και ζητήματα βαθιά ηθικά, λοιπόν, προσδίδουν φιλοσοφική διάσταση στην αριστουργηματική κι αιματηρή μαρτυρία του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Γι αυτόν τον λόγο μπορεί το Μαουτχάουζεν να συγκριθεί και με τη συγκλονιστική "Σπίθα Της Ζωής"του ανθρωπιστή συγγραφέα Ρέμαρκ που ο κεντρικός ήρωας είναι επίσης Γερμανός αντιφρονούς προ το ναζιστικό καθεστώς, που στοχάζεται στο κολαστήριο ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης.Έ χουμε κι εκεί δυνατούς χαρακτήρες και πολύ δυνατές στιγμές, όμως απουσιάζει ο λυρισμός με τον ίδιο τρόπο που λείπει από το "Ουδέν Νεότερον Από Το Δυτικό Μέτωπο"(για τα χαρακώματα του Α' ΠΠ) αν το συγκρίνουμε με τη "Ζωή Εν Τάφω" του Έλληνα Μυριβήλη.
Είναι ίσως ο "αιγαιοπελαγίτικος" λυρισμός μας, που απουσιάζει συνήθως από τον λόγο των Βορειοευρωπαίων.
       Το Μαουτχάουζεν κλείνει την περιήγηση στα τοπία της ανθρώπινης κτηνωδίας -λυπηρά, αφοπλιστικά, με μια σκοτεινή απειλή να αιωρείται ως το χειρότερο αμάρτημα του ανθρώπου, δηλαδή ως "Αμετανοησία"!
Για όλα αυτά, εγώ θεωρώ το "Μαουτχάουζεν" το ανώτερο έργο από όσα μας έχουν παραδοθεί σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Προσωπικά, τολμώ να το βάλω πάνω κι από τα εξαίσια κοινωνιολογικά κείμενα του Ιταλοεβραίου Πρίμο Λέβι, πράγμα που ίσως κάποιοι κριτικοί κύκλοι ανά τον κόσμο δε θα συμμερίζονταν.
          Το βιβλίο του Καμπανέλλη, όμως, είναι "εξίσου παγκόσμιας εμβέλειας" ,αλλά συνάμα είναι λιγότερο "επιστημονικό, παραμένοντας πολύ πιο "ανθρώπινο", γι αυτό σπαρακτικό. Αγγίζει πρώτα την καρδιά και έπειτα τη λογική. Διαπερνά σαν κομπρεσέρ κάθε ρανίδα της ψυχής με τον πόνο, με την αποστροφή, αλλά και τη λαχτάρα για ζωή ,εγείροντας μιαν γλυκιά ενσυναίσθηση, που εξευγενίζει τον αναγνώστη! Δε σου επιτρέπει να μείνεις "αλώβητος", την ίδια ώρα που ο Λέβι αισθάνομαι πως ορθώνει ένα τείχος αξιοπρέπειας και α-πάθειας, που κάποιες στιγμές αποστεγνώνει τον τρόμο σου. Δεν ξέρω πόσο η "λαική ψυχή" μπορεί να εισπράξει τα διδάγματά του.
Το Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, όμως αγκάλιασε με τρόπο προσιτό τον αγωνία του Ανθρώπου και τόσα πάσχοντα έθνη! Είναι ένα έργο διεθνές, δοσμένο με ελληνική σπιρτάδα και ποιητικότητα λόγου, που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο κάποιον, ανεξαρτήτως γνωστικής ετοιμότητας.
Η αξία του, όμως, στο παγκόσμιο στερέωμα αναδείχθηκε κυρίως μέσα από τη Μουσική, όταν ο Καμπανέλλης μετέγραψε τα μαρτυρία και τα πρόσωπα του βιβλίου, σε έναν κύκλο τραγουδιών, που ταυτίζονται με το κείμενο.
Μόλις  η μουσική ιδιοφυΐα του Μίκη Θεοδωράκη το 1966. ανέλαβε τα πολύτιμα λόγια του Καμπανέλλη, γεννήθηκε το μουσικό έπος "Μπαλάντα Του Μαουτχάουζεν", που το ερμήνευσε η 16χρονη τότε χαρισματική Μαρία Φαραντούρη ,με τρόπο ανεπανάληπτο.

Το κεντρικό κομμάτι του δίσκου , με τίτλο,"Άσμα Ασμάτων" είναι ο ωραιότερος ερωτικός θρήνος που γράφτηκε ποτέ και παραπέμπει στα θρηνητικό κάλεσμα του Βασιλιά Σολομώντα προς τη "Νύφη" στο βιβλικό "Άσμα Ασμάτων", που χρονολογείται 7 αιώνες πριν τον Χριστό.(μτφ Σεφέρης/Μεταγραφή Λ.Παπαδόπουλος)
Το τραγούδι συνιστά μια μεταφορά των μαρτυριών που πέρασαν οι Εβραίοι, όχι πλέον στην Αίγυπτο των Φαραώ, αλλά στις νέες "πυραμίδες των ναζιστικών κρεματορίων"... Από την εύφορη Χανάαν του "Ερωτευμένου Βασιλιά", στις "αφιλόξενες" βελανιδιές της Αυστρίας -κι αντί για χρυσούς "κέδρους", τώρα, ενώπιον του Νυμφίου ορθώνονται  οι καμινάδες... Είναι ο Άνθρωπος που μάταια αναζητά την Αγάπη του ξανά σε ένα Κάλεσμα Δημιουργίας".
              Στα υπόλοιπα κομμάτια συναντούμε τον Αντώνη από τους Αμπελόκηπους με την εκπληκτική ιστορία από το Λατομεία Βίντερ Γκράαμπεν, τους "δραπέτες της Παράγκας 10"(Γιάννος Μπερ) και το "τετ α τετ του Ιάκωβου με τη Γιαννίνα και τις αναμνήσεις τους στο απελευθερωμένο στρατόπεδο".
Το "Άσμα Ασμάτων" έγινε το τραγούδι μνήμης του Μαουτχάουζεν και στους εορτασμούς της Απελευθέρωσης του Μαουτχάουζεν είναι αυτό που ηχεί από τα μεγάφωνα σαν Ύμνος για χιλιάδες επιζώντες αλλά και διαδηλωτές της ειρήνης - σε κάθε επέτειο: Ναι. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με το Μαουτχάουζεν και την "κραυγή" του έρωτα κόντρα στα πολυβόλα έγινε μια παγκόσμια προσωπικότητα!
Προσωπικά πρώτα γνώρισα τον δίσκο αυτόν -γύρω στα 11μου χρόνια και ως φοιτήτρια διάβασα το εξαίσιο βιβλίο που έδωσε σάρκα και οστά στα πρόσωπα των τραγουδιών αυτών .(Βάζω τον συνδεσμο και σας προτείνω να τα ανακαλύψετε παράλληλα.)


Με αυτές τις μελωδίες συντροφιά,  το βιβλίο γίνεται ένα αλησμόνητο βίωμα απανθρωπιάς και συνάμα ανθρωπιάςΕμπειρία σπαραγμού και έρωτα. Βιβλίο επίγνωσης κι ευθύνης αναπόδραστης.
         Το "Μαουτχάουζεν" του Καμπανέλλη ενχαράσσεται στην ψυχή του αναγνώστη κι από φόρος τιμής μετουσιώνεται κάλεσμα ευθύνης  όλων μας προς "τους υπόλοιπους 8 άτυχους".Προς το 
"Κατ 'Εικόνα και κατ Ομοίωσιν", για το οποίο είμαστε πλασμένοι:
"Γιατί,... (όπως "μας κλείνει το μάτι" ο φιλέλληνας στοχαστής),...
"Αν πούμε ότι δεν ξέραμε, θα πει ότι δε θέλουμε να διορθωθούμε..."
                          
                                                               Δέδε Ελισσάβετ


                                                         ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Το βιβλίο αυτό έφερε (το 2012-2013) στο προσκήνιο ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης ανεβάζοντας μια σπουδαία παράσταση στο θέατρο Badminton.
Ο Στέλιος Μάινας υπήρξε ένας συγκλονιστικός "αφηγητής- γραφιάς"
Η Μαριάννα Πολυχρονίδου μια σεμνή, βασανισμένη "Γιαννίνα",
Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος ένας γεμάτος μεράκι για τη ζωή Ιάκωβος,
ενώ ο Άρης Λεμπεσόπουλος απέδωσε την πικρή στοχαστικότητα του Σνάιντερ.
Αυτή η παράσταση ήταν ο ιδανική μνεία στον υπέροχο Δημοκράτη και γνήσια πνευματικό άνθρωπο Ιάκωβο Καμπανέλλη και στο Μαουτχάουζεν που διαμόρφωσε ολόκληρο το καλλιτεχνικό του ύφος και την επίλογη του τα έργα του να πραγματεύονται πάντα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα κ την πολυτάραχη Ιστορία μας,  παλεύοντας για την αναβάθμιση του Ανθρώπου...
Η γαλλική έκδοση του “ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ” του Ιάκωβου Καμπανέλλη τιμήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2020 με το σημαντικό βραβείο μεταφρασμένης λογοτεχνίας Prix du Livre Etranger 2020 France Inter – Le Journal du Dimanche (εκδόσεις Albin Michel, 2020 – σε μετάφραση της Solange Festal-Livanis).

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ "ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ" και Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ (Οι όμηροι, χωρισμενοι σε άνδρες κ γυναίκες από τα συρματοπλέγματα ατενίζουν τη λαβωμένη εικόνα του αντίθετου φύλου,αναζητώντας χαμένους συντρόφους όπως ο Σολομών τη Νύφη στο βιβλικό Ποίημα σ. 219-231-"Ερωτικο") 


Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πια το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.



ΑΝΤΩΝΗΣ (ο συγκατούμενος από τρους Αμπελοκήπους κι η ιστορία του Λατομείου  σ 129-138"ο Ηρωας Πουλουσε Φρουτα")

Εκεί στη σκάλα την πλατιά
στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ
το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν
Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,
βράχο στη ράχη κουβαλούν
βράχο σταυρό θανάτου.

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή
φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ
βόηθα ν’ ανέβω τη σκάλα.

Μα κει στη σκάλα την πλατιά
και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά
τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί
και κοκκινίζει η σκάλα
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδω
βράχο διπλό κουβάλα.

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό
μένα με λένε Αντώνη
κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ
στο μαρμαρένιο αλώνι. 


Ο ΔΡΑΠΕΤΗΣ (η αντιμετώπιση που είχαν οι όμηροι κι οι δραπέτες από τους Αυστριακούς πολίτες των γύρω αγροικιών σ. 65-77)


Ο Γιάννος Μπερ απ’ το βοριά
το σύρμα δεν αντέχει.
Κάνει καρδιά, κάνει φτερά,
μες στα χωριά του κάμπου τρέχει.

"Δώσε, κυρά, λίγο ψωμί
και ρούχα για ν’ αλλάξω.
Δρόμο να κάνω έχω μακρύ,
πάν’ από λίμνες να πετάξω."

Όπου διαβεί κι όπου σταθεί
φόβος και τρόμος πέφτει.
Και μια φωνή, φριχτή φωνή
"κρυφτείτε απ’ τον δραπέτη".

"Φονιάς δεν είμαι, χριστιανοί,
θεριό για να σας φάω.
Έφυγα από τη φυλακή
στο σπίτι μου να πάω."

Α, τι θανάσιμη ερημιά
στου Μπέρτολτ Μπρεχτ τη χώρα.
Δίνουν το Γιάννο στους Ες Ες,
για σκότωμα τον πάνε τώρα.


ΑΜΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ (Ο Ιάκωβος κι η Γιαννίνα επισκέπτονται τους τόπους των βασανιστηριών και κάνουν έρωτα εκεί για να ξορκίσουν τις μνήμες του θανάτου)

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Χαρά του κόσμου, έλα στην πύλη
να φιληθούμε μες στο δρόμο
ν’ αγκαλιαστούμε στην πλατεία.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Στο λατομείο ν’ αγαπηθούμε
στις κάμαρες των αερίων
στη σκάλα, στα πολυβολεία.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Έρωτα μες στο μεσημέρι
σ’ όλα τα μέρη του θανάτου
ώσπου ν’ αφανιστεί η σκιά του.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.




Τον δίσκο συμπληρώνουν 6 ακόμη καταπληκτικά κομμάτια του Νίκου Γκάτσου k άλλων (όπως ο Λειβαδίτης,η ο Χριστοδούλου)- "άσχετα" ίσως προς το Μαουτχάουζεν -"σχετικά" όμως με την ελπίδα και τα όμορφα ιδανικά της ζωής, που όλοι μας πρέπει να υπηρετούμε για να μην ξαναυπάρξουν ποτέ Μαουτχάουζεν και Άουσβιτς.


Πηγές των φωτο: 
1)Εταιρεία παραγωγών 5η Εποχή(Πρόγραμμα Παράστασης "Mauthausen"
2)Διαδίκτυο
3) Η Επίσημη Ιστοσελίδα Του Ιάκωβου Καμπανέλλη!!! 

                               

ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ