Δήμητρα Ιωάννου , Νυχτερινή Αφροδίτη

                                                                                Δήμητρα Ιωάννου , Νυχτερινή Αφροδίτη
                                               Είδος:Aισθηματικό/Μυστηρίου
Βαθμολογία: 9/10

Μετά την Κληρονόμο του Ποταμού και τα μυστήρια του θανάτου, η έμπνευση της Δήμητρας Ιωάννου μας συστήνει ένα νέο γοητευτικό χαρακτήρα.
Με όχημα τη "Νυχτερινή Αφροδίτη",λοιπόν, ο φεγγαρόφωτος καλλιτέχνης με τα λαμπερά μάτια,ο Μιχαήλ Μπόκαρης, μας οδηγεί στα άδυτα των Χρωμάτων μέσα από τον μαγικό κόσμο της Ζωγραφικής.
Μια πορεια γεματη βαθυ αισθησιασμο, αληθινη αγαπη και μια αναποδραστη θλιψη.
Ενα αδυσωπητο παιχνιδι της μοιρας που ζητα εξιλεωση- γυρω απο εναν μυστηριωδη πινακα, με πληθος απειλητικά μυστικα...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Μια νύχτα φεγγαρόλουστη, το σκοτάδι και το φως ενώνονται κι από το ερωτικό τους σμίξιμο ξεπηδά η ίδια η Ομορφιά, επενδυμένη με το αστροκέντητο πέπλο του παθους.

            Χρόνια αργότερα ο παγκοσμιου φήμης Σπετσιώτης εικαστικός, Μιχαήλ Μπόκαρης, εορτάζει στην έπαυλή του και ανάμεσα στις καλεσμένες του βρίσκονται η ονειροπόλα Νεφέλη, η δυναμική Σουζάνα και η ευαίσθητη Μαλένα, τρεις ανερχόμενες καλλιτέχνιδες προσδοκούν την ετήσια Υποτροφία του ιδρύματός του.

Η βραδιά όμως θα σημαδευτεί από τη μυστηριώδη κλοπή ενός πίνακα αμύθητης αξίας που θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου ανασύροντας ένα χθες γεμάτο πάθη, λάθη και οδύνη.

Ένας εφιαλτικός χορός ερωτημάτων κι αναμνήσεων;

Ποιος έκλεψε τον πίνακα και γιατί;

Ποιο θανάσιμο μυστικό κρύβει η μαγεία του πολυθρύλητου αριστουργήματος;

Στέλλα, Νεφέλη, Μαλένα, Τζίνα ,Μαριώ, Καλομοίρα -γυναίκες μοιραίες καθορίζουν την ψυχή και τη ζωή του Μιχαήλ.Και πάνω από όλα εκείνη: Η Αφροδίτη της Νύχτας που ψάχνει μια χαραυγή...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το έκτο κατά σειρά βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου είναι ένα μυθιστόρημα αέρινο, ονειρικό με στοιχεία μυστηρίου και έντονης δραματικότητας- γνωρίσματα που συνοδεύουν όλα της τα έργα και έκαναν το κοινό να αγαπήσει τη γραφή της.

          Η Νυχτερινή Αφροδίτη, διατηρεί την ηδύτητα ενός λόγου γεμάτου καλολογικά στοιχεία ενόσω  εξελίσσεται με φόντο τις γραφικές Σπέτσες, το διαμαντι του Αργοσαρωνικού με τη βαριά Ιστορία και πλήθος ηρώων της Λευτεριάς.

         Αυτή τη φορά κεντρικό διακύβευμα είναι η Τέχνη, καθώς ο κεντρικός της ήρωας είναι ένα πλάσμα ταμένο στην καλλιτεχνική δημιουργία...Ένας Ζωγράφος που το ταλέντο του ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Ο Μιχαήλ Μπόκαρης είναι ίσως ο πιο σαγηνευτικούς ήρωας που συνάντησα σε πρόσφατο ελληνικό βιβλίο...

Ένα πλάσμα αρχαιοελληνικής τελειότητας, που λάμπει στο απολλώνειο φως του κάλλους και της καλλιτεχνικής έκφρασης.
Ευφυής κι εύθραυστος, συμπονετικός και ιδιότυπα μοναχικός, εγκρατής και βαθιά ερωτικός ο Μιχαήλ εμπνεει τον θαυμασμό και μια βαθιά συγκίνηση στους αναγνώστες μέσα από τις αντιφάσεις του!

Ένας μπερδεμένος έφηβος στη σκιά ενός ακαθόριστου πένθους, που πάνω στον καμβά ανακάλυψε την Ιθάκη του, κι εκεί μπόρεσε να απωθέσει τον πόνο και τους πόθους της ψυχής του.Ένας γνήσιος εραστής του Ωραίου.

Ένας ήρωας που καταθέτει την ύπαρξή του όλάκερη στη μοναδική, την αναπόδραστη μέθεξη με την Τέχνη του.

           Η Δήμητρα Ιωάννου, σαν δεξιοτέχνης του καβαλέτου,  ιχνηλατεί μαζί του τη μυσταγωγία των χρωμάτων και τη σιωπηρή συνομιλία τους με τον δημιουργό που τους δίνει πνοή για να αφηγηθούν ξεχωριστές ιστορίες που εκκινούν από τον πυρήνα της δικής του καρδιάς...

Ο καλλίτέχνης της πάνω στην παλέτα του ανιχνεύει και γαληνεύει τις αποχρώσεις της δικής του ταραγμένης ψυχής.

       Μια τέτοια νύχτα δημιουργίας, δυο άκρα βρέθηκαν σε πλήρη αρμονία γεννήθηκε μια ανεπανάληπτη σύλληψη...

Ένα πορτρέτο μεταφυσικής ομορφιάς...

Ένα πορτρέτο που αφουγκράστηκε τις καρδιές, ένα πορτρέτο που πάγωσε τη μνήμη, ένα πορτρέτο που αποκρυστάλλωσε την εικόνα του τέλειου έρωτα όπως τον ορίζει ο παγκόσμιος Νόμος της Φυσικής κι η εξ αντιθέτων σύνθεσις του Ηράκλειτου.

Ένα πορτρέτο που αιχμαλώτησε τις ψυχές όπως οι ρομαντικές- μαζί κι εφιαλτικές- προσωπογραφίες στο φαουστικό οδοιπορικό του Ματτίας του Mossadieu

Πράγματι, το φοβερό μυστικό του πορτρέτου διατρέχει ολόκληρο το μυθιστόρημα που μας σεργιανά από την καλοκαιρινή αυρα των Σπετσών, στη βουή της κοσμικής Αθήνας του 70.

Μια πορεία προς την κορυφή, που δεν της λείπουν οι στιγμές ενός αισθησιασμού... αρκετά "επιθετικού" κάποιες στιγμές.
Μια πορεία που ανακόπτεται από ενα χρονικό χάσμα που μόνο στο φινάλε αποσαφηνίζεται...Μα μέσα σε όλα η σαγήνη του Μιχαήλ.

      Δίπλα του, πρόσωπα που καθένα κατορθώνει να διασώσει τη δική του ομορφιά και τη σημασία του στην επιδέξια πλεγμένη εξέλιξη. Η ευαίσθητη κι οξυδερκής Μαλένα με τις επώδυνες παιδικές αναμνήσεις...Η διεκδικητική, εγωπαθής Τζίνα. Η ερωτική Στέλλα με τα θρυματισμένα όνειρα.Η πρόωρα γερασμένη Ευανθία που θα αναζητήσει μια δευτερή ευκαιρία στη ζωή.Η γλυκιά Καλομοίρα μας σημαδεύει σα φιγούρα από ποίημα του Απολλιναίρ και τις σελίδες της Μπροντέ!
      Πίσω και πάνω από όλα, το Πεπρωμένο, το μοιραίο ,που καθορίζει καταστάσεις ερήμην των ανθρώπων αλλά πάντα ζητά ανταπόδοση για να κλείσει τους κύκλους με τη συμμετρία που μόνο το σύμπαν ξέρει να αποκαθιστά. 
Στιςε παρυφές των εξελίξεων, η  Νυχτερίνη Αφροδίτη μας επιφυλάσσει ένα ξεχωριστό στιγμιότυπο: Tο σύντομο πέρασμα της θρυλικής Νατάσας των Φάρων που περιμένει να μας αφηγηθεί τη δική της ιστορία μέσα από το μυθιστόρημα της Πηνελόπης Κουρτζη "Η Ερωμένη των Φάρων"...

       Όπως στα περισσότερα βιβλία της έτσι και στη "Νυχτερινή Αφροδίτη" η Δήμητρα Ιωάννου πλέκει έναν ακόμη ευφυή γρίφο, που ξεδιπλώνεται κομμάτι -κομμάτι, σαν ένα παζλ- και καταπλήσσει με την κατάληξή του!
Αυτή τη φορά παρακολουθούμε ένα ιδιότυπο Κυνήγι Θησαυρού, όπου ο θιασώτης του αθέατος κινεί τα νήματα μέχρι την εκούσια αποκάλυψή του.Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη κι οι αποκαλύψεις συγκλονίζουν, γι' άλλη μια φορά, ενώ μια χροιά μεταφυσική διαπερνά σαν αεράκι απαλό το βιβλίο με έναν τρόπο που κατορθώνει να εντείνει τη φόρτιση και να αιφνιδιάσει!Μέσα στο εργο την παρουσία τους κάνουν μερικά λαογραφικά στοιχεία γύρω από το ηρωικό νησί των Σπετσών με την ένδοξη ναυτική παράδοση και τη συνδρομή στην Επανάσταση του 1821.Όλα αυτά συντελλουν σε ένα απολαυστικό σύνολο. 
Παρόλη την πλοκή όμως, εκείνο που χαράσσεται στην ψυχή του αναγνώστη ως απόηχος είναι το μοναδικό αχνάρι της Τέχνης στην καρδιά και την Ιστορία.Αχνάρι συχνά ...ματωμένο:
Ναι.Αυτό που μου άρεσε είναι πως η συγγραφέας δεν πέφτει στην παγίδα της ωραιοποίησης και ταυτόχρονα με τη μαγεία της Τέχνης παρουσιάζει και τη σκιά πίσω από αυτήν.Βλέπετε, ο Μιχαήλ έχει τα πιο μελαγχολικά μάτια της σύγχρονης λογοτεχνίας μας.
Ετούτη η θλιμμένη μορφή του Μιχαήλ απορροφά τον αναγνώστη στον πυθμένα ενός σπαραγμού απο τα μύχια της ψυχής για να αναδυθεί μέσα από τη δημιουργία.
Είναι γεγονός πως η οδύνη είναι συχνά μήτρα αριστουργηματων και συχνά μια ζωή κάτω από τη σκιά της μελαγχολίας είναι το τίμημα που καταβάλλουν οι μεγάλες μορφές για να κατακτήσουν την κορυφή και την αθανασία μέσω του Έργου τους.
Υπό αυτο το πρίσμα λοιπόν, η Δήμητρα Ιωάννου παρουσιάζει και τον κίνδυνο που ενέχει η απαρέγκλιτη αφοσίωση στην Τέχνη.Η απανθρωποιήση κι η αποποίηση των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών που νοηματοδοτούν την ύπαρξή μας κι εξασφαλίζουν την ψυχική ισορροπία.
Μέσα από τον Μιχαήλ Μπόκαρη, η Δήμητρα Ιωάννου αναζητά την  λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική ιδιοφυία και την τρέλα, την έμπνευση και την απόδραση από την πραγματική ζωή, την πληρότητα του δημιουργού και την πραγματική ευτυχία!
Γιατί πάνω από την ηδονή των κορμιών και τον οργασμό της καλλιτεχνικής έκφρασης παραμένει η αδιαπραγμάτευτη ανάγκη της ψυχής για ανθρώπινη επαφή και τη χειροπιαστή αγάπη !

Γιατί αν η Τέχνη αποτελεί "ανάμνηση του Ουρανού" μόνο η αγάπη είναι η γέφυρα που ενώνει τη χθόνια διαδρομή του ανθρώπου με τον ουράνιο προορισμό του...
         Άλλο ένα όμορφο μυθιστόρημα από τη Δήμητρα Ιωάννου, που στήνει μοναδικά έναν ακόμη μικρόκοσμο γεμάτο ενδιαφέροντες χαρακτήρες ,έρωτα, μυστήρια αλλά και ουσιώδη μηνύματα για τη ζωή, κάνοντας μας να ανυπομονούμε για την επόμενη έμπνευσή της...

Υ.Γ. Διαβάζοντας την Νυχτερινή Αφροδίτη μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να παρατείνω τη συμπόρευσή μου με αυτόν τον μοναδικό καλλιτέχνη και να επικοινωνήσω με τον Μιχαήλ Μποκαρη μέσα από τα social media σε ένα ιδιότυπο διαδραστικο παιχνίδι φιλαναγνωσίας
Διαβάσετε, λοιπόν, τη Νυχτερινή Αφροδίτη και στείλτε κι εσείς τα μηνύματα και τις ερωτήσεις σας στον τόσο ξεχωριστό ζωγράφο, Μιχαήλ Μπόκαρη! 
FACEBOOK: Mιχαήλ Μπόκαρης
Instagram: michaelbokaris

Δήμητρα Ιωάννου, Η Κληρονόμος Του Ποταμού

                                                                 Η Κληρονόμος Του Ποταμού, Δήμητρα Ιωάννου
                                    Είδος: Θρίλερ Εποχής
                                    Βαθμολογία: 10/10

              

Η Δήμητρα Ιωάννου έχει αγαπηθει για τις ξεχωριστές εμπνεύσεις της, που προσφέρουν άφθονο συναίσθημα διαποτισμένο με την αχλύ του μεταφυσικού- στοιχεία που τάσσονται πάντα  στην αέναη πάλη του Καλού με το Κακό..
"Η Κληρονόμος του Ποταμού" είναι το πιο σκοτεινό ίσως δείγμα της γραφής της: Μια ιστορία γεμάτη άφθονες συγκινήσεις κι ένα μυστήριο πλεγμένο  από την μακραίωνη παράδοση σχετικά με το μυστήριο του θανάτου. 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Αθήνα του σήμερα: Η Ρόζα Παλαιολόγου , ιδιοκτήτρια του θρυλικού ινστιτούτου Αισθητικής Rosaline, θα βρεθεί νεκρή μια νύχτα γιορτινή, μπρος στα μάτια της έντρομης εγγονής της, της Λευκής, που θα ζητήσει τη βοήθεια του ιδιωτικού ερευνητή, Χρήστου Βαράγκη.
Το νήμα της αλήθειας θα οδηγήσει τη νεαρή κοπέλα σε έναν πολύπλοκο γρίφο, που φτάνει ως το Σταυροδρόμι της Ζωής και του Θανάτου:
Τούτος ο δρόμος όμως εκκινεί από τη δεκαετία του 50:
Δίπλα στις όχθες του Αχέροντα, σε ένα χωριό της Ηπείρου μεγαλώνει η Φιλίτσα, καρπός του δεσμού ανάμεσα σε μιαν έκλυτη γυναίκα κι έναν βίαιο μέθυσο.
Μοναδική παρηγοριά της μέσα στη βία και την ορφάνια, η ελπίδα που της δίνει το σχολείο της και οι τρεις φίλοι της:Ο Βάσος, ο Φώτης, κι η εκθαμβωτικά όμορφη Ειρήνη, παρουσία ανέλπιστη για τη μικρή, απόβλητη Φιλιώ.
Θρέφοντας το όνειρο "να αναζητήσει την τύχη της στην Αθήνα", η Φιλιώ θα γευθεί τη χειρότερη μορφή προδοσίας.
Πάνω στην απόγνωση της, όμως, θα συναντήσει τη μυστηριώδη Λευκοθέα που θα τη μυήσει στα άδυτα του Βασιλιά- Ποταμού και στα θαυματουργά βότανα της ηπειρωτικης γης...

     Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα φέρουν ανατροπές για όλους. Αναβαπτισμένο στα νερά του "Βασιλιά"- θα αναδυθεί τελικά ένα θηλυκό διψασμένο για έρωτα κι εκδίκηση, που θα συντρίψει τους εχθρούς του για να δικαιώθουν τα δάκρυά του....Θα επιβάλλει μια νέμεση ανθρώπινη που θα εγείρει την Άτη...Θα περιδινηθεί στις διαδρομές του έρωτα, σαρώνοντας ο,τι της σταθεί εμπόδιο.

Ποιο θα είναι, όμως, το τίμημα της Συνείδησης;
Ποια μυστικά κουβαλά ο ποταμός στο αδιάκοπο κελάρυσμά του για αυτούς που έχουν μάθει να αφουγκράζονται;
Πού οδηγεί η λύση του γρίφου;
Πού θα καταβάλει το τίμημα την ώρα της πληρωμής;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η γητεύτρα της γραφίδας, Δήμητρα Ιωάννου, το 2018, μας άνοιξε ξανά τον λογοτεχνικό της κόσμο, που είναι πασπαλισμένος με έρωτα και όνειρο, για να μας προσφέρει αυτήν τη φορά, ένα σκοτεινό, μυστηριακό παραμύθι, κεντημένο με θρύλους, πάθη, θυμό και θάνατο: Ένα βιβλίο που συναρπάζει, εγείροντας συνάμα ποικίλους στοχασμούς γύρω από την προσωπική ηθική, αλλά και την ύπαρξη του ανθρώπου:
"Η Κληρονόμος του Ποταμού" , με μια φράση, αποτελεί μια κατάδυση στον Άδη που επιζητά την άνοδο στο Φως, με όχημα τον έρωτα και την αυτογνωσία.
Συνάμα συνιστά μια δυνατή κοινωνική ιστορία για την αδικία και την εκδίκηση, σε ένα κράμα ρεαλισμού και λυρισμού που ταξιδεύει την ψυχή στη μυσταγωγία της Φύσης.
Ολοκληρη η αφήγηση κινείται στον διττό άξονα του παρόντος και του παρελθόντος.
Το παρόν κομίζει το αστυνομικό μυστήριο ,ενώ η εμβόλιμη και πολυσέλιδη αναδρομη του χθες εξελίσσεται με τους όρους μιας κοινωνικής ιστορίας -αισθηματικής διάθεσης, που συγκινεί κι ξετυλίγεται συναρπαστικά ,για να βρει τις απαντήσεις στο σήμερα.
              Συνδετικός κρίκος και των δύο, η Φιλιώ μια μάλλον τυπική περίπτωση κοινωνικής περιθωριοποίησης στη φοβική και περίκλειστη  ελληνική επαρχία του 60.
Την ύστατη στιγμή της πιο βαθιάς απόγνωσης, βλέπει έναν καινούριο δρόμο να της ανοίγεται, γεμάτος θαύματα και μυστικά αρχέγονο που εδράζονται σε παλιούς θρύλους
Είναι ο υδάτινος δρόμος του αεικίνητου ποταμού που οδηγεί στη Γνώση. Μια γνώση που μαζί της φέρνει ευθύνη και συνεπάγεται  ηθικό χρέος όπως το όρισε ο Αριστοτέλης "Πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία, αλλ' ου σοφία φαίνεται."
Αντίστοιχος προβληματισμός, αλλωστε,  ενυπήρχε άλλωστε σπαρακτικά και σε ένα ακόμη  βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου, "Το Τραγούδι της Αννέτας"
Η πορεία της ηρωίδας στην "Κληρονόμο του Ποταμού", τρικυμιώδης. Η προσωπικότητά της φλογερή, αδάμαστη και ανεξιχνίαστη, καθώς πορεύεται στον χρόνο μαζί με πλήθος προσώπων που κι εκείνα κρύβουν δικά τους μυστικά κι απωθημένα. Ειρήνη, Ισμήνη, Τηλέμαχος, Λευκή, Χρήστος, Διονύσης, Φώτης, Άγγελος, πατήρ Ιωαννίκιος, Μαριά και πλήθος άλλοι...Τόσα πρόσωπα! Χαρακτήρες πειστικοί-  αρκετά δουλεμένοι, που δεν εκπίπτουν σε μια απλουστευτική μονοσημία, αλλά παρουσιάζουν φωτοσκιάσεις, παλεύοντας με τη συνείδησή τους, και συχνά ενδίδοντας καβαφικά. Κανείς δεν είναι απόλυτα αθώος και κανείς δεν είναι απόλυτα φαύλος.Θύτες και ταυτόχρονα θύματα όλοι- οπως μια ωριμη συγγραφική ματιά μπορούσε να τους παρουσιάσει.
Οι ήρωες έχουν όλοι μερίδιο στη συμπόνια της συγγραφέως που τους αντιμετωπίζει με κατανόηση και προσπαθεί να ερμηνεύσει τα σφάλματα και τις επιλογές τους.
Ιδανική είναι η ένταξη του βιβλίου στο χωροχρονικό πλαίσιο όπου εκτυλίσσεται: "Η Κληρονόμος του Ποταμού" εμπεριέχει ηθογραφικά στοιχεία καθώς ιχνηλατεί τις προκαταλήψεις , τις δεισιδαιμονίες και τη φτώχεια που χαρακτήριζε την εληνική ύπαιθρο μετά τον Εμφύλιο.
Η κοινωνική κατακραυγή, προς κάθετι διαφορετικό, η γυναικεία υποτακτικότητα καθώς κι ο θεσμός της ψυχοκόρης αναδεικνύονται μέσα από την πορεία των πρωταγωνιστών.
Ταυτόχρονα υπογραμμίζεται και η γοητεία της μεγαλούπολης που αποτελεί το απώτατο όνειρο για τη φτωχολογιά της υπαίθρου στην κορύφωση της αστυφιλίας, αφού στην πόλη έχει αρχίσει να αναφύεται ένας νέος, αστραφτερός κόσμος, γεμάτος ανέσεις, παραστάσεις, λάμψη, έστω και απατηλή.
Στις σελίδες του βιβλίου, ζωντανεύουν μουσικές και θρυλικά κέντρα διασκέδασης των Αθηνών ενώ  κάνουν σύντομο περάσμα προσωπικότητες του θεάματος που σημάδεψαν μιαν ολόκληρη εποχή όπως η Ρένα Βλαχοπούλου ή η Τζένη Καρέζη, προσδίδοντας άλλη αίγλη στις σελίδες μας και τα εγχειρήματα των ηρώων.
Δεν αποκρύπτεται όμως και μια κοινωνική μάστιγα που έχει αρχίσει να απλώνει τα πλοκάμια της στη νεολαία , τα ναρκωτικά που θα διαδραματίσουν τον δικό τους ρόλο στην πλοκή.
Εκείνο όμως που σίγουρα ξαφνιάζει τον αναγνώστη προκαλώντας τον θαυμασμό του αναγνώστη είναι τα πλούσια λαογραφικά στοιχεία.
Θρύλοι από την αρχαιοελληνική και τη νεότερη λαική μας παράδοση μέσα από την πένα της Δήμητρας Ιωάννου αποκτούν πνοή ζώσα και υπόσταση στην πλοκή.
Κυρίαρχος όλων ο Ποταμός Αχέρων , το τρομερό υδάτινο μονοπάτι του Βαρκάρη Χάροντα, που μεταφέρει τις ψυχές.Το πέρασμα από το εφήμερο στο αιώνιο, από τη δράση, στην Κρίση, από τη Ζωή στον Θάνατο.
Εκεί όπου τρέμουν κι οι όρκοι των θεών.
Τόπο φοβερόν, "φρικτόν", που μόνον ο ηρωισμός του Ηρακλή, η δολιότητα του Σισύφου και ο έρωτας του Ορφέα σε αναζήτηση της Ευρυδίκης του τόλμησαν να διαβούν -κι η χιουμοριστική πέννα στους "Νεκρικούς Διαλόγους" του Λουκιανού να καταλύσει σαρκαστικά...

Εδώ η πλοκή διαποτίζεται με ένα πέπλο μαγείας και στοιχεία παραμυθιακά τυλίγουν τους ήρωες και την ψυχή μας, συμπλέκοντας μύθο και ρεαλισμό αξεδιάλυτα.
Γέφυρα ανάμεσα στους δυο αντιφατικούς κόσμους, η παράξενη Λευκοθέα με το διαπεραστικό " δίκροκο βλέμμα ξεπηδά θαρρείς μέσα από την ηπειρωτική γη ως "από μηχανής θεός" σε τραγωδία του Ευρυπίδη, επιτρέποντας όμως στους ήρωες την ευθύνη των επιλογών τους και της προσωπικής τους μάχης.
Υπάρχει κι εδώ ένα μυστηριώδες αντικείμενο που συμβολίζει τον πόθο των ανθρώπων για την Αθανασία, όπως η φιλοσοφική λίθος για τους αλχημιστές.
Το μυστήριο συνδυάζεται αριστοτεχνικά με έναν αστυνομικής υφής γρίφο που οδηγεί στην εξιχνίαση μιας δολοφονίας. Με εντυπωσίασε ο ευφυής τρόπος που η Δήμητρα Ιωάννου σκηνοθέτησε τη σταδιακή αποκάλυψη των στοιχείων σε ένα επιδέξιο παζλ φιλοσοφικών αποχρώσεων.
Η πορεία της έρευνας και της ανακαλυψης των στοιχείων παραδόξως ακολουθεί τη διαδρομή του ίδιου του ανθρωπίνου πνεύματος ανά τους αιώνες...
Ξεκινά από τα ομηρικά έπη και τη Νέκυια, συνεχίζει με τις κορυφαίες στιγμές της ελληνικής φιλοσοφίας από τον Πλάτωνα για να συναντηθεί με τους νεοπλατωνικούς του Χριστιανισμού και εν τέλει το απώτατο ευαγγελικό μήνυμα.
Από την σχεδόν ανιμιστική λοιπόν θεώρηση της φύσης όπου -και- η ελληνική μυθολογία προσωποποιούσε ως μικρές θεότητες ποικίλα στοιχεία της φύσης- όπως οι ποταμοί ή οι δρυάδες των δένδρων- τελικά η συγγραφέας κλιμακωτά μας οδηγεί στην ανώτατη ηθική στιγμή της Ανθρωπότητας, τη Σταυρική Θυσία και την ελπίδα που κόμισε στον κόσμο.
Κεντρικό διακύβευμα , όμως, που διατρέχει σχεδόν όλα τα βιβλία της κυρίας Ιωάννου( άρα και την Κληρονόμο του Ποταμού) είναι η αιώνια δίαμάχη  του Καλού με το Κακό, που εκπροσωπήθηκε άλλωστε, σε όλες τις Μυθολογίες και τα θρησκευτικά κείμενα ως εναρκτήριο λάκτισμα και κινητήριος μοχλός της Δημιουργίας και της Ιστορίας.
Από την Τιτανομαχία και το σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας, ως τη βιβλική ανταρσία του Εωσφόρου και τη μάχη των ψυχών, τούτος ο υπαρξιακός ηθικός πόλεμος Καλού και Κακού είναι- με τις άπειρες εκπροσωπήσεις και τις απειράριθμες εκδοχές του- το αρχετυπικό δίπολο που προσδιορίζει τη Δημιουργία και την ίδια τη ζωή.
Είναι εμφανής η αγωνία της συγγραφέως γι' αυτή τη μάχη που την παρακολουθεί μέσα από τα πάθη των ηρώων της. όπου επιστρατεύει τα γήινα αλλά και τα ακατάληπτα για τις ανθρώπινες αισθήσεις. Θυμίζει τα δημοτικά μας τραγουδια όπου ξωθιές, νεράιδες και σοφοί συντροφεύουν τα ευγενή παλικάρια και τις δίκαιες κόρες στον αγώνα της ζωής και της αγάπης κόντρα στο Σκότος.
Το λογοτεχνικό σύμπαν της Δήμητρας Ιωάννου στην αν;ζήτηση της Αγάπης πάντα, δεν μένει προσκολλημένο στα χθόνια αλλά πασχίζει να αποκωδικοποιήσει εκείνα που δε βλέπουν τα μάτια, ενόσο επιθυμία συμφιλίωνεται  με τη φύση.
Με άλλα λόγια, η Δήμητρα Ιωάννου  ψηλάφεί τις διαδρομές της ψυχής και το θείο σε πολλές εκφάνσεις του, ως ενατένιση του Αγαθού. Γιατί τελικά η οδός του ουρανού ανοίγει όταν ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τη Φύση που τον γέννησε επιλέγοντας τον δύσβατο δρόμο του Καλού και της υψίστης ίσως έκφρασής του, της Συγχώρεσης. Γιατί η συγχώρεση είναι Ελευθερία κι αυτή τελικά επιφέρει τη θέωση που κάθε ανθρώπινη ψυχή κυοφορεί.
Η "Κληρονόμος του Ποταμού" εγχαράσσεται βαθιά μες στην ψυχή όχι μόνο για τη θυελλώδη αισθηματική ιστορία που αφηγείται, ούτε για το αρχικό δέος που προξενεί μπρος στους αχαρτογράφητα ακόμη μονοπάτια του πνευματικού κόσμου.
Είναι κυριως για τη βαθιά του αλήθεια που το Ποτάμι ψιθυρίζει στις αγαθές ακόμη ψυχές που έχουν μάθει να "ακούν" και στα νερά να αναζητούν τη μυστική πηγή της αλήθειας κι οχι το καθρεφτισμά του εαυτού τους...
Αυτή η πνευματική γενναιοδωρία διακρίνει τη γραφή της Δήμητρας Ιωάννου που μας ταξιδεύει όμορφα ψυχή και νου και που στην "Κληρονόμο του Ποταμού" μεγαλούργησε.

Δήμητρα Ιωάννου, To Tραγούδι της Αννέτας

                                 To Tραγούδι της Αννέτας, Δήμητρα Ιωάννου
                                      Είδος: Αισθηματικό /Εποχής
                                      Βαθμολογία: 10/10

                                       

Η Δήμητρα Ιωάννου που τόσο μας γοήτευσε με την "Κασσάνδρα" , αποδείχθηκε αληθινή "μάγισσα" της πένας με ένα νέο βιβλίο- σαγηνευτικά λυπητερό.
Το νέο της βιβλίο είναι μια πολυδιάστατη εμπειρία, που αφήνει μελωδικό απόηχο στην ψυχή μας την πιο μελαγχολική και γλυκιά σύνθεση,το...Τραγούδι της Αννέτας. 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Άννα , μια εκθαμβωτική κοπέλα στο κατώφλι των 40, βιώνει το απόλυτο γυναικείο όνειρο, όταν στον δρόμο της συναντά τον ισχυρό επιχειρηματία Ανάργυρο Σοφιανό, που διευθύνει τον Ιατρικό Όμιλο "Μαίανδρος".
Σύντομα εκείνος την οδηγεί σε έναν γάμο που όλα φαντάζουν ιδανικά, αλλά σταδιακά εξελίσσονται σε εφιάλτη.
          Όταν η Αννα αρρωσταίνει ανεξήγητα, μοναδική παρηγοριά της έχει τον τρυφερό δάσκαλο της Μουσικής, Μενέλαο, όμως γύρω τους έχει απλώσει τα ολέθρια πλοκάμια του ένα εφιαλτικό ιατρικό κύκλωμα κι η μάχη αυτή θα είναι θανάσιμη...
Επτάνησα 17ος αιώνας.
Η Αννέτα Οριφερίνα μοιράζεται μια ιδανική αγάπη με τον τροβαδούρο, Μέλιο Ρενέση, κάτω από το φθονερό βλέμμα της αδελφής της, Λουίζας.
Η ομορφιά της τη θέτει στο στόχαστρο του κόντε Νικηφόρου Τεμπέστα που, εκβιάζοντας τον πατέρα της, κατορθώνει να την αιχμαλωτίσει σπίτι του. 
Ενώ ο Μέλιος κι η Αννέτα σχεδιάζουν πλάνο διαφυγής και μια νέα ευτυχισμένη ζωή, ένας κατά συρροήν δολοφόνος κάνει την εμφάνισή του και ανατρέπει τα σχέδιά τους...
Ποιος είναι ο  Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα πρόσωπα μεταξύ τους;
Θα κατορθώσει το χθες να βρει τη δικαίωσή του στο σήμερα;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Όπως ήδη μαντεύετε, το Τραγούδι της Αννέτας αποτελέι μια συγκλονιστική εμπειρία αγάπης, όπως αυτή διασχίζει τον χρόνο!
Το πηγαίο συναίσθημα όμως, είναι εμπλουτισμένο με μια χροιά μυστηρίου που τελικά ενσταλάζει πινελιές ενός αυθεντικού γοτθικού θρίλερ, που καθηλώνει ως τις τελευταίες σελίδες!
Ένα έργο πολυδιάστατο, που καταδύεται άφοβα στην τραγικότητα του έρωτα χωρίς ωραιοποιήσεις, για να επεκταθεί και σε κοινωνικούς προβληματισμούς- δίνοντας και εικόνες από εποχές αλλοτινές.
Η αχλύ του μεταφυσικού τυλίγει με ένα αχνό πέπλο όλοκληρη την ιστορία, προσδίδοντας ξεχωριστή υποβλητικότητα...
           
       Ο μύθος του βιβλίου εξελίσσεται σε δύο χρονικά  επίπεδα.
Από τη μια έχουμε ένα πολύβουο σήμερα που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς- εκεί όπου κυριαρχούν ο αμοραλισμός και ο κυνισμός της σύγχρονης εποχής.
             Παράλληλα, ταξιδεύουμε στα ονειρικά Επτάνησα της Ενετοκρατίας, για να χαθούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν γλυκιές μελωδίες, ζωηρά χρώματα και γεύσεις...
Αν και δεν κατονομάζεται οι περιγραφές κλίνουν προς τη Ζάκυνθο του 17ου αιώνα...
Σε κάθε περίπτωση τοπία και χαρακτήρες συνθέτουν μοναδικούς συγγραφικούς "πίνακες", που μαγνητίζουν με την ομορφιά και το πάθος τους.
Νόμπιλι και ποπολάνοι εκπροσωπούν παραστατικά τα κοινωνικά χάσματα που ο αντάρτης έρωτας πάσχισε να γεφυρώσει.
         Οι δυο ιστορικές εποχές εναλλάσσονται σε μια αρμονική κατανομή ,διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον καθώς ξεδιπλώνονται σε μιαν άρτια σκηνοθετημένη παραλληλία...
          Κάτι που θεωρώ καινοτόμο στο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου είναι πως η μεταφορά στον χρόνο γίνεται διακριτή μέσα από τη γλώσσα:
Τα κομμάτια που αναφέρονται στα Επτάνησα, είναι γραμμένα σε μια υποδειγματικά δουλεμένη ντοπιολαλιά, που δεν αρκείται σε ευκαιριακές εκφράσεις της εποχής ,αλλά συνθέτει ένα λαογραφικό πανόραμα από παραδόσεις, γνωμικά, διαλέκτους. 
Γλωσσικό ιδίωμα και τραγικές φιγούρες τόσο ανάγλυφα και με τέτοια φυσικότητα δοσμένα, που θαρρείς ξεπήδησαν από τις σελίδες του Γρηγόρη Ξενόπουλου!
Ασθενικές γυναίκες, παράφορες γυναίκες που υπερέβησαν την εποχή τους με αποκοτιά ,φθονερές υπάρξεις παρελαύνουν στο Τραγούδι της Αννέτας θύμιζοντας όμορφα εμβληματικές φιγούρες του πρωτοπόρου μυθιστοριογράφου! 
        Μια αφήγηση λεπτοδουλεμένη και δυσεύρετη σαν παλιό κέντημα στο σεντούκι της αγαπημένης προγιαγιάς!
Λυρισμός και αστυνομικό μυστήριο συμπλέκονται μοναδικά.

Στο σήμερα, συναντάμε μια ηρωίδα που παρά το καθηλωτικό της κάλλος , διατηρεί στοιχεία αναγνωρίσιμα στη σημερινή γυναίκα των 35+ που παραπαίει ανάμεσα στη χειραφέτηση και την ανάγκη για οικογένεια. 

Οι δυο ιστορίες εξελίσσονται σε μιαν αριστοτεχνική αντιστοιχία.
Και στις δυο κυριαρχεί ένας έρωτας ατελέσφορος που συναντά το πρόχωμα ενός άπληστου άντρα, που ενσαρκώνει την ειδεχθέστερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
           Η εωσφορική αυτή αρσενική φιγούρα σαρώνει τις ζωές όσων βρεθούν στο τοξικό περιβάλλον του που κρύβεται πίσω από την ισχύ του χρήματος.

Κεντρική φιγούρα και συνδετικός κρίκος στις δυο ιστορίες είναι η Γυναίκα , η μεγάλη καταπιεσμένη των Αιώνων, η Διαχρονική Αιχμάλωτη όπως τη συναντάμε στο συγκλονιστικό ποίημα της Δημουλά:
Δέσμια της Φτώχειας και Λεία άνομων πόθων στα Επτάνησα του 17ου αιώνα.
Στο σήμερα η "σκλαβιά" της Γυναίκας συνίσταται σε μια κοινωνία που τής ορίζει ένα συγκεκριμένο πρότυπο επαγγελματικής και προσωπικής "πραγμάτωσης" , τοποθετημένο σε αυστηρά χρονοδιαγράμματα, που δημιουργούν τω όντι αίσθημα μειονεξίας και νευρώσεις σε κείνες που δεν το ακολουθούν.
         Ως ψυχολόγος κι η ίδια η Ιωάννου σκιαγραφεί πλήρως τον τρόπο που κοινωνικό και οικογενειακό πλαίσιο υπονομεύουν την αυτοεκτίμηση της Γυναίκας, οδηγώντας την ενίοτε σε βεβιασμένες, καταστοφικές επιλογές, που μαραζώνουν την ψυχή της.
Η θλιβερή ιστορία της Ιωάννου πρωτίστως κομίζει ένα μήνυμα ελευθερίας και αυτογνωσίας, που μόνο αυτά οδηγούν στην ευτυχία.

Ωστόσο, πέρα από την αισθηματική παράμετρο, στο Τραγούδι της Αννέτας υπάρχει η τόλμη μιας ηχηρής καταγγελίας.
Απερίφραστα η Δήμητρα Ιωάννου υψώνει συγγραφικό ανάστημα απέναντι στα εφιαλτικά ιατρικά κυκλώματα που κουρελιάζουν τον Όρκο του Ιπποκράτη και κατακρεουργούν την αθρώπινη ζωή για το κέρδος...
         Μια επιστήμη όπου αναστρέφεται η ανθρωπιά της Αρχαιοελληνικής Φιλοσοφίας όταν δια μέσου του Πρωταγόρα όριζε πως "Πάντων χρημάτων μέτρον ,Άνθρωπος"...
       Μια Ιατρική που σύμφωνα με την αριστοτελική ρήση που επανέλαβε ο Γκάντι, "στερείται ανθρωπιάς και άρα καταλήγει από σοφία όλεθρος για την κοινωνία"...
          Δυστυχώς είναι  αλήθεια πως η ανθρώπινη ζωή στα χέρια ορισμένων επιστημόνων δεν είναι παρά res...
Είτε φαρμακοβιομηχανίες που υπερκοστολογούν φάρμακα κρίσιμα για την επιβίωση ασθενών, είτε όσοι καθιστούν την ιατρική παρέμβαση αντικείμενο συναλλαγής.
Είναι ένα ζήτημα στο οποίο η κοινωνία πρέπει να επαγρυπνεί και που στο βιβλίο συνθέτει ένα αγωνιώδες σκηνικό με μια φρενήρη πορεία.
       
Στο κρίσιμο σημείο η δραματική ιστορία της Άννας θα βρει  τη γλυκιά Αννέτα του χθες για να οδηγηθεί στη λύση του μυστηρίου...
Ένα μυστήριο που στο "παρελθόν" χαρίζει ένα "φινάλε σχεδόν μποντλερικό", με μια κορύφωση που μου θύμισε το "στερνό όραμα του Χήθκλίφ", και που σήμερα ζητάει να ατενίσει φως...
        Κι ανάμεσα σε όλα η Μουσική ταξιδεύει στον χρόνο σφιχταγκαλιασμένη με τον Έρωτα σε μια ένωση που συγκινεί κάθε καρδιά.
         Ένα βιβλίο που θα σας παρασύρει σε μια δίνη συναισθημάτων και εικόνων και θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο σε κάθε ψυχή.
       


Προς καθε "παραληπτη":Η μορφωση εχει σκοπο να μας κανει ταπεινοτερους, επιεικεστερους, συμπονετικοτερους, αλλιως τζαμπα την εχουμε...Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ αλλωστε οριζε πως "Γνωση που απεχει απο τη δικαιοσυνη κ την αρετη γενικα ειναι επιζημια για την κοινωνια".
Οταν βλεπουμε ανθρωπο που δεν ειχε τις δικες μας ευκαιριες να μορφωθει , τοτε φροντιζουμε να τον αντιμετωπιζουμε ταπεινα κ να μην υπογραμμιζουμε ποσα ξερουμε εμεις, αλλα χαμηλωνουμε τον πηχυ για να μη νιωσει αυτος ασχημα.
.Ο Αληθινα ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΚΑΙ: ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΟΣ!
Στο κατω κατω, η μορφωση ειναι σχετικη. Εγω οσα πιο πολλα μαθαινω τοσο συναισθανομαι το μεγεθος της αγνοιας μου απεναντι στον ωκεανο της Γνωσης
κ ποσο "μικρη" ειμαι απεναντι σε αυτον τον μεγαλο κοσμο και τη θνητοτητα που μας οριζει!
"Εν οιδα οτι ουδεν οιδα " ελεγε ο παππους -Σωκρατης και γαληνια πηρε το κωνειο του...Ποτε θα απολογηθουμε αραγε εμεις σε αυτον;


Γεμισαμε ειδημονες και αδειασαμε απο Ανθρωπους!