Zάουμε Kαμπρέ, CONFITEOR- Το Βιβλίο Φαινόμενο!!!!!

                                        Confiteor, Jaume  Cambre' (μτφ Ευρυβιάδης Σοφός)
                                            Είδος: Υπαρξιακό Δράμα/ Ιστορικό
                                            Βαθμολογία : 10/10

                                                    

Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
Σελίδες 734
Έτος Εκδοσης Απρίλιος 2016
Επιμέλεια Σκιαδέλλη Χαρά
Μετάφραση Ευρυβιάδης Σοφός
Τιμή 22ευρώ - 13,20ευρω(PublicWeb /Πρωτοπορία)
ISBN 139789604355075

Εξαίσιο,πρωτόγνωρο, απρόσμενο! Βιβλίο μοναδικό κι ανεπανάληπτο! Βιβλίο φαινόμενο!

          Ένα από τα πιο συζητημένα βιβλία της τελευτάιας σεζόν είναι το ογκώδες πόνημα και παγκόσμιο best seller του Καταλανού, Ζάουμε Καμπρέ και πράγματι!- κι εγώ... Confiteor [=Oμολογώ]:

Πρόκειται για μια από τις λίγες περιπτώσεις που ο λεγόμενος "συρμός" κινείται προς τη σωστή κατέυθυνση κι αξίζει να τον ακολουθήσουμε!

        Εμπορικότητα σε συνδυασμό με τον απόλυτο ορισμό της ποιότητας!
Ό,τι καλύτερο έχει γραφτέι τα τελευταία χρόνια, κοιτώντας κατάματα  τον Ουμπέρτο Έκο!

Συγγραφική ιδιοφυία σε συνδυασμό με μια ευαισθητοποιημένη θέαση του κόσμου, που μεγαλούργησε, προσφέροντας έναν σημαντικό "σταθμό" στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα.

         "Σταθμό", όπου κάθε βιβλιόφιλος οφείλει οπωσδήποτε να κάνει μια "στάση"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο Αντριά Αρντέβολ, καθηγητής Πανεπιστήμιου βρίσκεται στο κατώφλι του Αλτσχάιμερ και καθώς το μυαλό του αργοσβήνει, αποφασίζει να καταγράψει τα απομνημονεύματά του, για ν αδιασώσει τη Μνήμη.

         Η αφήγηση ξεκινά από τότε που ο Άντρια, 10χρονο αγοράκι, μεγαλώνει στη Βαρκελώνη σε ένα σπιτικό χωρίς στοργή- με έναν πατέρα αντικέρ και μανιώδη συλλέκτη, και μια μάνα παγερή, με μοναδική παρηγοριά τη στοργική υπηρέτρια Λόλα Σίκα- ισορροπώντας στις αντικρουόμενες προσδοκίες των γονιών του:

         O πατέρας του, Φέλιξ Αρντέβολ, θέλει να τον κάνει διανοούμενο πολύγλώσσο ενώ η μητέρα του τον οραματίζεται ως βιρτουόζο του βιολιού!

         Μια οδυνηρή εφηβεία με  συντροφιά τον ανασφαλή συμμαθητή του Μπερνάρντ και την ονειρική, αιώνια αγαπημένη Σάρα...

          Μια άγρια δολοφονία κι ένα παράξενο βιολί Στοριόνι, όμως, θα αποτελέσουν συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε τρομακτικά μυστικά που εδράζονται στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης και φτάνουν ως το Άουσβιτς και το Εβραικό Ολοκαύτωμα!

Από τη Βαρκελώνη και τον Τυμπιγκεν ως την Ουψάλα και τη Ρώμη παρακολουθούμε το χρονικό του γλυκύτατου Άντρια να παλεύει ανάμεσα στα βιβλία και την ανάγκη για ζωή- και πίσω από αυτόν τοπ χρόνικό των τελέυταίων αιώνω που έχουν παραδοθεί στη φαυλότητα!

           Γιατί πίσω από όλα ελλοχεύει η αδιαφιλονίκητη αλήθεια- ότι το Κακό παραμένει η μόνη αναλλοίωτη πραγματικότητα στο πέρασμα του χρόνου-κι ένας θεός στον οποίο οι άνθρωποι ομνύουν αμετανόητα.  

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι δύσκολο να κατατάξεις το "Confiteor"...

Μυθιστόρημα χορταστικό που αγγίζει το επίπεδο της φιλοσοφικής πραγματείας!

      Ένα έργο μνημειώδες που προσφέρει στον αναγνώστη μια πρωτόφαντη αναγνωστική εμπειρία!

        Δε θυμάμαι να ξαναέχω διαβάσει κατι παρόμοιο!

       Το απόλυτο δείγμα της τεχνικής του εγκιβωτισμού, που χώρεσε έναν ονειρικό χορό προσώπων και παθών, μέσα σε 700 σελίδες, με την περιεκτικότητα μιας ολόκληρης βιβλιοθήκης ...

          "Πολλά βιβλία σε ένα", που μπροστά στο ηθικό του διαμέτρημα, την πυκνότητα των νοημάτων και των γνώσεων του, ο αναγνώστης νιώθει ότι γίνεται "το μικρό αγοράκι του εξωφύλλου με τα κοντά παντελονάκια μπροστά στην αχανή βιβλιοθήκη"!

         Τέτοιος πολυδιάστατος "τόπος σοφίας" -σταυροδρόμι εποχών, προσώπων και συναισθημάτων είναι το Confiteor του Καμπρέ που μέσα στις πολυδαίδαλες σελίδες του χάνεται ο αναγνώστης,απρόθυμος όμως να ξεφύγει από τον μικρόκοσμό αυτόν!

Μια Χώρα αποτρόπαιων Θαυμάτων και όποιος καταδυθεί εκεί σαστίζει σαν τη μικρή Αλίκη!

        

         Η βασική καινοτομία στο Confiteor έγκειται, καταρχήν, στην ίδια την αφηγηματική τεχνική του, η οποία τελικά αναδεικνύεται σε συστατικό της μοναδικότητάς του!

          Μια φρενήρης εναλλαγή εποχών, τόπων και προσώπου αφήγησης σχιζοειδώς στην ίδια πρόταση- κι όμως!- όλο αυτό όχι απλώς βγάζει νόημα αλλά όταν μπεις στη λογική αυτή σού υποβάλλει απόλυτα το συναισθηματικό του φορτίο.

Σύντομα θα το συνηθίσετε aυτo- αρκεί να είστε διαθέσιμοι ώστε να αφοσιωθείτε στο βιβλίο αυτο -και στις σχιζοφρενικές του μεταπτώσεις, που αποτελούν "ταξίδια" ιλιγγιώδη σε χρόνο κ τις ψυχολογικές διακυμάνσεις.

Το "Confiteor", λοιπόν, διαθέτει μια δική του εσωτερική ποίηση, που καταλύει με όρους Κβαντικής τον χωροχρόνο, φέροντας  έναν σουρρεαλισμό που εντελώς "σχιζοφρενικά" κομίζει απόλυτα συμπαγή νοήματα και αγωνίες πανανθρώπινες, με έναν πλουραλισμό καταιγιστικό! Στο ιερο χαρτινο σκαρι του διασωζεται η συλλογικη μνημη απο τους κατακλυσμους της Ιστοριας κ βρισκονται εγκιβωτισμενες ετεροκλητες στιγμες της ανθρώπινης κακίας.

          Το Confiteor συνιστά ένα σπονδυλωτό αριστούργημα με κεντρικο άξονα ένα σπάνιο βιολί Storioni που ανοίγει έναν διαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους αιώνες.

Τούτο το βιολί συνιστά τον αληθινό πρωταγωνιστή πίσω από τον Άντρια Αρντέβολ και με το όνομά του "Βιάλ" αποκτά ιδιαίτερη σημειολογία!

           Συστηνόμαστε με τον Βιάλ, από τότε που έστεκε περήφανος κορμός Κυπαρισσιού κι εδώ ξετυλίγεται Μυσταγωγία του Ξύλου που αποκτά εκεί μια δική του ιδιοσυστασία και "ψυχή" σε μια μυστική σύζευξη με τον ξυλουργό- δημιουργό,σχεδόν ανιμιστική.

Κατόπιν σεργιανίζουμε μαζί τους αιώνες.
Ένας βαθιά πληγωμένος διανοούμενος κι ένα αιματοβαμμένο βιολί διατρέχει -και διασώζει- τη μνήμη.
Τη μνήμη του χαμένου παραδείσου.
Τη Μνήμη της προδωμένης αθωότητας. 

           Ο "Βιάλ" του Cambre' θυμίζει το γνωστό ,χιλιοτραγουδισμένο "Ατσάλινο Μαχαίρι" του Καββαδία, αφού είναι ζωσμένος", κι "αυτός" με ένα σωρό αιματηρές-κι αλλοκοτες ιστορίες να τον λεκιάζουν σα στίγμα ντροπής.

          Γύρω από το βιολί αυτό, λοιπόν, σχηματίζεται ένα ψηφιδωτό από ετερόκλητες καταστάσεις και διαφορετικές ιστορικές περιόδους με έναν κοινό παρονομαστή: Το απόλυτο Κακό, που διατηρείται ανέπαφο, παρ'όλη τη φαινομενική εξέλιξη του ανθρώπου, που εντέχνως υποβάλλεται στην άτσαλη προσπάθεια του Άντρια να συνηθίσει τον υπολογιστή.

           Από τον καθολικισμό και την Ιερα Εξέταση του Τορκουεμάδα
στον Φονταμενταλισμό και τον μισογυνισμό του Ισλάμ: 
Έπειτα, στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα και τα ιατρικά πειράματα του Άουσβιτς, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα
 την διαφθορά του φρανκικού καθεστώτος 
που κράτησε τη σκυτάλη του Φασισμού μετά το πέρας του Πολέμου.

Σε όλα παρούσα, η σκιά του Βιάλ...

            Από τα χέρια του φτωχού φυγάδα πέρα στα βουνά της Ιταλίας  και τους καλόγερους των καθολικών μοναστηριών και των Ιησουιτών -μέχρι έναν αστικό μύθο που ενέπελεξε τον Ρούντολφ Χοεςς σε ένα ερωτικό σκάνδαλο, με φριχτή κατάληξη- καθώς και τον οξυδερκή αμφιλεγόμενο Φέλιξ Αρντέβολ, να επιδίδεται σε πλήθος δραστηριοτήτων οι ιστορίες συντίθενται και αναπλάθονται σαν σκόρπια κομμάτια παζλ στα χέρια ενός μωρού.
Έτσι ανυποψίαστα παίζει κι ο Καμπρέ με τις εποχές - συγκλονίζοντας με την επιδεξιότητα του να στήνει πχ σε κοινό μοτίβο και άρτια σκηνοθετημένη παραλληλία τη μακάβρια στοχοπροσήλωση του Ιεροεξεταστή με τη μανίακή προσήλωση του ναζί αξιωματικού!
Τι εξαίσια, αντιφατική Τέχνη!
          Εικονοπλασία "πυρετική" ,με όρους μεγάλων κινηματογραφιστών του 20ου αιώνα,
την ίδια ώρα που η Μουσική διατρέχει όλες τις σελίδες και αρθρώνει "αλήθειες άρρητες" και για τις 11 γλώσσες(!) του γλωσσομαθούς ήρωά του!
        Βασικό διακύβευμα του "Confiteor"- ανάμεσα σε στοχασμούς για τον Θεό, την Τέχνη και τον Θάνατο- είναι η έννοια της Εξιλέωσης...

         Σε πρωτογενές επίπεδο έχουμε τις εκμυστηρεύσεις του Άντρια που αναμετράται με τις ενοχές του και μπορεί να αντιπροσωπεύει τον μέσο ανθρωπάκο- περίπου καλό , περίπου δειλό, περίπου ευσυνείδητο, περίπου λιποτάκτη.

          Ουσιαστικά με το Confiteor, ο Ζάουμε Καμπρέ μετουσιώνεται σε απολογητή της ίδιας της Ανθρωπότητας.

        Στο βιολί του βιβλίου,τον "Βιάλ", ο συγγραφεας έχει συμπυκνώσει όλα τα Αμαρτήματα του Ανθρώπινου Γένους και τον Θάνατο της Συνείδησης .

Κατ' αντιστοιχία προς το περιώνυμο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Ζάουμε Καμπρε χρησιμοποιέι ως καμβά του το το ξύλο του Βιολιού για να φιλοτεχνήσει μια εφιαλτική προσωπογραφία του Ανθρώπου ανά την Ιστορία, αποδεικνύοντας το ύψιστο κατα τις Γραφές Αμαρτημά της: Την Αυτοχειρία της Ανθρώπινης Ψυχής! Tην Αμετανοησία!
        Γιατί το "Confiteor", αν και αμφισβητεί την ύπαρξη του Θεού, είναι βαθιά "θρησκευτικό" βιβλίο, ανατέμνοντας την κόλαση που ο Άνθρωπος έχτισε όντας ο μεγάλος "ηττημ'ένος των πολέμων της Ιστορίας του!

        Δεν υπάρχει παράμετρος που να μείνει ανέγγιχτη σε αυτήν την πανδαισία συναισθημάτων και γεγονότων, με τον Έρωτα να διαδραματίζει δεσπόζοντα ρόλο απλώνοντας μια εξουσιά που ανταγωνίζεται αυτήν της Φαυλότητας!
          Ο έρωτας, λοιπόν, προβάλλει σπαρακτικός, απόλυτος, πανδαμάτωρ κι αντιπροσωπεύεται κυρίως από τη Σάρα και την αλληλεπίδραση της με τον Άντρια στο βάθος του χρόνου...
        Είναι μάλιστα μαγευτική η μετουσίωση σε συντορφικότητα,στοργή και φροντίδα.
Αντιπαρατίθεται μάλιστα προς τον απογυμνωμένο, τον επικούρειο ηδονισμό, που εκφράζεται μέσω άλλων χαρακτήρων!
Ταυτόχρονα είναι διεισδυτική η ματιά του Καμπρέ στο φαινόμενο της Φιλίας με όλους τους ανταγωνισμούς και την αλληλεγγύη της.
Ο Μπερνάρ πρεσβεύει όσες κανονικότητες  η θαυμαστή φύση του Αντριά τον εμπόδισε να ακολουθήσει-συνάμα όμως καθένας εκφράζει ανεκλπήρωτους πόθους του άλλου...
         Ο Μπερνάρ κατακτά τη Μουσική κι ο Άντρια τη Συγγραφή
Μια σχέση αφομοίωσης και άπωσης, λοιπόν, που γίνεται αιτία ανατροπής των χαρακτήρων...
          Μιλώντας με όρους κλασσικής λογοτεχνίας, την οποία ατενίζει το "Confiteor", να καταθέσω ένα μικρό μελανό σημείο σχετικά με το υπέροχο "Confiteor" -κι ας κινδυνεύω να "ριχτώ στην πυρά" όπως συνέβαινε με τους αντιφρονούντες σε δυο από τις εποχές που το βιβλίο αναφέρει στις σελίδες του:
            Το λάτρεψα, με καθήλωσε και δε με κούρασε στιγμή- όμως δε μου παρείχε εκείνη τηνσπίθα που θα πυρπολούσε την ψυχή μου.

Μου έλλειψε αυτό που θα με κάνει να επιστρέψω σε αυτό.
Δεν άφησε εκείνο το ανεξίτηλο τραύμα ψυχής που άνοιξαν μέσα μου άλλα Μεγάλα Βιβλία, φέρνοντας τεκτονικές αλλάγές στην ψυχή και τη συνείδηση.
Δεν υπήρξε κάποιο αλησμόνητο κομμάτι όπως ο "Ιεροεξεταστης" ή το "Κρεμμυδάκι"  τους Αδελφους Καραμαζώφ, το χωρίο για τον "Μικροαστό" στον Λυκο της Στέππας, η Ασκητική του Καζαντζάκη, η "αναμορφωτική συμπόνια" στους Άθλιους, η "παραφορά του Φρολό" στην Παναγία των Παρισίων, κλπ.

Το δε φινάλε με άφησε λίγο ανικανοποιήτη με μια αίσθηση εκκρεμότητας που δεν έκλεισε ποτέ...
          Παρόλαυτα, τα "Confiteor" αποτέλεσε ένα  πολύπλευρο αναγνωστικό βίωμα, που σε πρωτοτυπία μόνο για με τα "Δαιμόνια" του Ντέιβοντσοουν μπορώ να το συγκρίνω, καθώς κι εκείνο εγκιβώτιζε ετερόκλητες ιστορίες από διάφορα μήκη και πλάτη της γης, με αφετηρία πρόσωπα της σύγχρονης εποχής κι αναγωγές στο παρελθόν, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια απώτερη υπαρξιακή αγωνία.
         Τα "Δαιμόνια" συνιστούσαν Πραγματεία για την Αγάπη ενώ το "Confiteor" ανταπαντά ως Πραγματεία για το Κακό! Το Κακό πέρα από τον Θεό και τον Χρόνο... 
To Kακό που δεν δικαιούται το Άλλοθι της Άγνοιας, που του αναγνώριζε η σταυρική συγχώρεση...
          Αφεθείτε λοιπόν στην ιδιότυπη γοητέια ενός βιβλίου που όμοιό του δύσκολα θα ξαναβρείτε κι ενδώστε στην δική του Ποίηση.
Ως αναγνώστες μέσα από τον πνευματικό αυτόν οργασμό οφείλουμε να υποβάλλουμε τα σέβη μας σε αυτο το λαμπρό κι ευγενές πνεύμα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας που είναι ο γλυκύτατος Καταλανός Ζάουμε Καμπρέ...
Τα ευσημα όμως αξίζουν και στον μεταφραστή Ευρυβιάδη Σοφό που "κέντησε"!!!
            Επιβεβαιώνοντας το... επίθετό του, στάθηκε στο ύψος του μεταφραστικού αυτού Γολγοθά από τα καταλανικά και πρόσφερε στο ελληνικό κοινό την καλύτερη δυνατή εκδοχή του αριστουργήματος αυτού-ενώ το παράρτημα στο Τέλος του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενημερωμένο και κατατοπιστικό για τον Αναγνώστη (αν και ίσως θα προτιμούσαμε οι υποσημειώσεις να βρισκονταν επιτόπου στην αντίστοιχη σελίδα)!
Αφεθείτε, λοιπόν, στους μυστηριακούς τόπους αυτής της "Ομολογίας" και στοχαστείτε πάνω σε θεμελιακά ζητήματα της ζωής!
Εντούτοις φροντίστε να το κάνετε σε περίοδο που θα έχετε ψυχικό αποθεμα και χρόνο να του αφιερώσετε,ώστε να το απολαύσετε...

                                                                  Δέδε Ελισσάβετ


                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (απο biblionet.gr)

Ο Ζάουμε Καμπρέ (Jaume Cabre) γεννήθηκε το 1947 στη Βαρκελώνη. 

Σπούδασε καταλανική φιλολογία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λέριδα. Είναι επίσης μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. 

Εδώ και χρόνια συνδυάζει επαγγελματικά την εκπαίδευση και τη συγγραφή. 

Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια.
Από την πρώτη συλλογή διηγημάτων το 1974 και το πρώτο του μυθιστόρημα το 1978, ακολούθησαν πολλά μυθιστορήματα, σενάρια ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, νουβέλες, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα και δοκίμια. Ιδιαίτερα αγαπητός στη χώρα του ο Καμπρέ, έχει τιμηθεί επανειλημμένα στην Ισπανία και το εξωτερικό με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, όπως το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το Βραβείο κριτικών και το Prix Mediterranee.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες. 

Για το "Οι φωνές του ποταμού Παμάνο" τιμήθηκε το 2005 με το Βραβείο Καταλανών Κριτικών. 

Γι το "Confiteor" έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Κριτικών Serra d’Or 2012, 

το βραβείο M. Angels Anglada 2012, 

το βραβείο La tormenta en un Vaso 2012, 

το βραβείο Crexells 2012, 

το βραβείο Courrier International για το καλύτερο ξένο μυθιστόρημα του 2013.

William -Paul Young Η ΚΑΛΥΒΑ (Αναζητώντας Την Αλήθεια)

Η Καλύβα, Γουίλλιαμ Γιανγκ
                                                      Είδος: Κοινωνικό/Αλληγορικό
                                            Βαθμολογία: 8,5/10

Τίτλος πρωτοτύπου: The Shack
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Έτος έκδοσης: 2009
ΣΕΛ.: 344
Γλώσσα πρωτοτύπου: Αγγλικά
Μετάφραση: Καστανάρας, Γιάννης
Σχήμα: 14 x 20,6
Βαρος 376 γραμμάρια
ISBN: 978-960-04-3928-1

Η πιο γνωστή "Καλύβα" της Λογοτεχνίας είναι εκείνη του ευεγενικού "Μπάρμπα -Θωμά", που μέσα από την καρτερική του φιγούρα κατήγγειλε το όνειδος του Ρατσισμού, δίδαξε τη χριστιανική αρετή και κήρυξε την Συγχώρεση...
           100χρόνια σχεδόν μετά, αλλη μια "Καλύβα" αναζητά την απώτατη αλήθεια, αντιτάσσοντας τη δύναμη της αγαπης στην Οδύνη κι ατενίζοντας τον Θεό!

           Το 2009 ο Καναδός Γουίλλιαμ Γιανγκ εμπνεύστηκε, ως απαύγασμα του πόνου στη ζωή, μια ιστορία που την προόριζε για τα έξι παιδιά του ,αλλά τελικά εξελίχθηκε σε ένα αλληγορικό και ονειρικό κοινωνικό παραμύθι για εκατομμύρια αναγνώστες στον κόσμο!!!!

Ενόψει του Πάσχα, η Καλύβα είναι το ιδανικό βιβλίο για να στοχαστούμε πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα της Αγάπης, του θανάτου και του Θεού, με έναν τρόπο αξέχαστο που εισχωρεί ως τα τρίσβαθα της ψυχής!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο πολύτεκνος Μακένζυ βιώνει τον απόλυτο εφιάλτη, όταν σε μια οικογενειακή εκδρομή εξαφανίζεται η μικρότερη κόρη του, η Μίσσυ.
Στην κοντινή καλύβα του δάσους, η αστυνομία εντοπίζει τα ματωμένα κουρέλια από το φουστανάκι του κοριτσιού κι ένα παράξενο σύμβολο πάνω τους, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα οτι το κοριτσάκι δολοφονήθηκε.

Ο Μακένζυ βυθιζεται στην απελπισία, ενώ η οικογένεια του παλεύει κι αυτή με τη θλίψη και τις ενοχές...

4χρόνια μετά, ο Μακένζυ λαμβάνει ένα σημείωμα όπου Κάποιος Άγνωστος τον καλεί στην καλύβα του πόνου, υπογράφοντας ως "Μπαμπάκας".

Στη καλύβα του δάσους, ο Μακένζυ θα δοκιμάσει την πιο απροσδόκητη συνάντηση της ζωής του, σε μια εμπειρία ονειρική, που θα του αλλάξει για πάντα τη σχέση με τον εαυτό του, τον πόνο και τον Θεό, δίνοντάς του πίσω το φως της αγάπης.

Μια πορεία που αναμορφώνει τον Μακένζυ-μα και τον αναγνώστη που θα καταδυθεί στα νοήματά του βιβλίου!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Παρότι ο Γουίλλιαμ Γιανγκ αρνείται την ιδιότητα του "Συγγραφέα", το βιβλίο του "H KΑΛΥΒΑ" αναδέιχθηκε σε εκδοτικό φαινόμενο για 32 εβδομάδες στο τοπ των best sellers των New York Times!

Και πράγματι η Καλύβα είναι από εκείνα τα "χαρισματικά" βιβλία που με τρόπο σοφά απλοικό μπορούν να αναβαπτίσουν την ψυχή σου και να ανοίξουν ένα νέο, φωτεινό μονοπάτι στη θέαση του κόσμου.
Ένας συγκερασμός μυθοπλασίας και θεολογίας με τον πλέον εύληπτο τρόπο!
Η Καλύβα ρέει σαν το νερό, σε γλώσσα παραστατική αλλά ξεκούραστη, που εναποθέτει τα πολυδιάστατα νοήματά της απλά, σα μια αύρα δροσερή, με τη διακριτική "ευγλωττία" ενός φαντασμαγορικού δειλινού.

           Στο επίκεντρο της "Καλύβας", μια οικογενειακή τραγωδία σαφής και αναπόδραστη.
Αποτελεί θα λέγαμε ένα τυπικό μοτίβο, ένα συγγραφικό κλισέ, που όμως πάντα διατηρεί τη δυναμική του!
      Η ανεξήγητη εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, λοιπόν, και τα ματωμένα απομεινάρια του φέρνουν αντιμέτωπους τους ήρωες με θεμελιακά κι επιτακτικά ερωτήματα γύρω από τον Χαμό, τη Θεία Πρόνοια, τον θάνατο, υποβάλλοντας μιαν ατμόσφαιρα διάχυτου πένθους!
Μέχρι εδώ,"Η Καλύβα" παραπέμπει σε παραστατικά αστυνομικά θρίλερ όπου η παιδική αθωότητα αντιπαραβάλλεται προς τη διαστροφή, το αίμα και την παράλογη βία,σαν τις περιπετειες της Έλεν Γκρέις ή βιβλία όπως η πρόσφατη Κουκουβάγια (με θύματα παιδιά σε δάσος).
             Σύντομα όμως "H Kαλύβα" αποδεικνύεται κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά:
Ο Μακένζυ πηγαίνει στην Καλύβα, όπου δεν τον περιμένει κάποια αιματηρή μάχη , αλλά μια στοργική έγχρωμη γυναίκα , μια αέρινη Ασιάτισσα κι ένας ξυλουργός από τη Μέση Ανατολή... 
Η "απρόσμενη συνάντηση", που σκηνοθετεί το μυστηριώδες σημείωμα, όταν φτάνει στον πληγωμένο Μακένζυ, αναστρέφει τον προσανατολισμό του βιβλίου από τα χο'ι'κά στα ουράνια κι από τα γήινα στα θεικά!
Πλέον υπεισέρχονται θρησκευτικής χροιάς στοχασμοί, με ένα τρόπο καινοτόμο, που θα σας αιφνιδιάσει. 
 Με την Καλύβα του ο Γιανγκ διεξάγει μια τολμηρή θεολογία με οξυδέρκεια πρωτόγνωρη για ένα κοινό μυθιστόρημα.
          Ο Μακένζυ μπορεί να είναι ένας από εμάς...Κάποιος- σίγουρα καλοπροαίρετος- που κουβαλά πολλές πληγές και θέτει εν αμφιβόλλω την πίστη του τη δύσκολη ώρα, παρότι ακόμη τρεμοπαίζει η "φλόγα" μέσα του.
Ο Μακένζυ  θύμισε κάτι από Καζαντζάκη ο οποίος -σε όλη του τη ζωή- "πάλευε(πνευματικά) με τον Θεό", σε μια διαρκή πνευματική σύγκρουση- απλώς ο ήρωας του Γιανγκ δίνει την πάλη του με πιο απτό τρόπο- μέσα από βιώματα της καθημερινότητας.
΄Ισως στην αρχή ο αναγνώστης- και δη ο ακραιφνώς πιστός- νιώσει ένα μουδιασμα, κάτι να τον φέρνει σε αμηχανία.
        Σύντομα όμως, θα δει να ξετυλίγονται αποκωδικοποιημέρνες μεγάλες αλήθειες που μας παραδίδει η θεολογία, διαποτισμένες με συμπόνια και αγωνία για τον πάσχοντα άνθρωπο...
         Ο συγγραφέας καταρρίπτει τα εικαστικά στερεότυπα όπου η πεπερτασμένη ανθρώπινη σκέψη έχει "εγκλωβίσει" τον Θεό- παρασυρόμενη από τα κατά βάθος πατριαρχικά και ρατσιστικά ίσως μοτίβα, που την καθόρισαν αιώνες, (χωρίς όμως να τα ανατρέπει πλήρως).
Η πένα του Γιανγκ δηάδή επιχειρεί να "αποδείξει" την κορυφαία ίσως ρήση του Αποστόλου Παύλου, που θα μπορούσε να συνιστά το απόλυτο μότο του αντιρατσισμού.
"[Στα μάτια του Θεού]..., δεν υπάρχει Άνδρας ή Γυναίκα, ελεύθερος ή δούλος, Ιουδαίος και Εθνικός"
           Παράλληλα, ο Γιανγκ δείχνει απόλυτο σεβασμό στο Δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού, αναδεικνύοντας όμως την έννοια της "Κοινωνίας" στην οποία είναι προσκεκλημένος και ο Άνθρωπος.
         Μέσα από το άρρητο του Θεού, όμως αναδεικνύεται η αλήθεια που οι πληγές της Σταύρικής Θυσίας περέδωσαν στην αθρωπότητα ότι "ο Θεός Αγάπη Εστί".
Μια αγάπη άσπιλη, θυσιαστική, απόλυτα ελεύθερη που δεν πηγάζει από προσδοκίες ή αναγκαιότητες παρά μονάχα από μιαν εξαίσια αυτάρκεια που ζητά να δώσει και να συνυπάρξει!
           Είναι η αντίθεση προς τον μονισμό του Θηριου το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του Εγώ σε ένα σχήμα θνησιγενές.
Καταρρίπτεται λοιπόν η φιγούρα του Θεού Τιμωρού και αποκηρύσσεται ο φόβος, γιατί όπου υπάρχει ο φόβος δεν υφίσταται αγάπη, παρά αγωνία αυτοσυντήρησης, που παρεμποδίζει την αυτοπροσφορά και την Εμπιστοσύνη.
          Ακόμη και το Σκοτάδι του θανάτου ανακύπτει, τελικά,  όχι ως τυραννικό καθεστώς και παρουσια, αλλά, στην πραγματικότητα, ως απουσία και απομάκρυνηση από το Φως και την Πηγή της Ζωής,σε ένα ηρακλέιτειας υφής σχήμα.
           Από την άλλη φωτίζεται μια θεική πρόνοια ακατάληπτη ενίοτε, εν πρώτοις μπορεί να προβάλλει ως "άδικη" στους περιορισμενους δεκτες του ανθρώπου, που αξιολογεί πάντα μεσα από τους χωροχρονικούς και βιολογικούς περιορισμούς του.
         Με άλλον τρόπο, αυτήν την σχετικότητα την αποδεικνύει ο Μαρκ Τουέιν στο Μυστηριώδη Ξένο, όπου "ο Διάβολος" εμφανίζεται σε ένα μεσαιωνικό χωριό και αυτή τη φορά αποδεικνύει με διαφορετικό πρίσμα στους χωρικούς ότι "αυτό που στον μικρό άνθρωπο φαντάζει "απώλεια" μπορεί να  είναι κι "ευσπλαχνία" κι η πιο ανώδυνη εκδοχή ανάμεσα σε πλήθος πιθανοτήτων". 
            Αλήθεις που -και- στην Καλύβα του Γιανγκ δεν προκύπτουν βερμπαλιστικά αλλά μέσα από μια διαδρομή αυτογνωσίας του ήρωα που διανύει τα ψυχναναλυτικά στάδια του πένθους για να ανακαλύψει βαθιά μέσα του την αναντίρρητη και συγκλονιστική αλήθεια.

Μια ονειροφαντασία που χαρτογραφεί τους δύσβατους δρόμους της ψυχής για τη Συμφιλίωση και τη Συγχώρεση που λυτρώνει και οδηγεί στην ελευθερία...
(Προσωπικά έκλαψα και ένιωσα ξανά να επιστρεφω στην αθωότητα και να αναζητώ πιο έντονα τον Θεό με την εμπιστοσύνη του παιδιού.)

Δεν ξέρω αν η απλοικότητα αυτού του βιβλίου επιτρέπει να μιλήσουμε για αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας...
         Γνωρίζω όμως πως πρόκειται για ένα πολύ όμορφο βιβλίο, ένα εύχρηστο πνευματικό εργαλείο που λειτουργεί ανακουφιστικά για την ψυχή και βοηθά εκείνον που επιθυμεί να στοχαστεί για τον Θεό πέρα από το αυστηρή θεολογική ρητορική και τις ενοχοποιητικές της τάσεις.
            Δεν ξέρω αν "Η Καλύβα" απαντά πλήρως στα αγωνιώδη ερωτήματα γύρω από τον θεό ,την ελευθερία του ανθρώπου και την οδύνη (προφανώς και όχι)- νιώθω όμως ότι τα απαλύνει....
Λατρεύω τέτοιου είδους βιβλία, σαν την Καλύβα του Γιανγκ που κομίζουν γνήσια στοργή στον Πάσχοντα Άνθρωπο κια μπορούν να διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης χωρίς να παραχαράσσουν την αλήθεια και χωρίς να κομίζουν την αδιαλλάξία της αυθεντίας.

Φετος "Η Καλύβα" προβάλλεται στο σινεμά από την ΟDEON και θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η κινηματογραφιή απόδωση...
(Η άνωθι φωτογραφία από την ταινία οπτικοποιεί ιδανικά μια από τις πλέον ονειρικές σκηνές του βιβλίου.)
Μια πασχαλινή πρόταση λοιπόν με ευχές για καλή Ανάσταση!!!

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ,Richard Flanaghan

Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά
                                          Είδος:Iστορικό Μυθιστόρημα
                                         Βαθμολογία: 10/10

               

Εκδόσεις: Ψυχογιός
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σελίδες :480
Πρωτότυπος Τίτλος : "Τhe Narrow Road To The Deep North"
Τιμή στην αγορά: 17,70- 15,93 ευρω
Διακρίσεις : Βραβείο "Βooker 2014"

Το 2014 ήρθε ένα νέο αντιπολεμικό μυθιστόρημα να προστεθεί στο λογοτεχνικό πάνθεον θρυλικών έργων ,που κατέδειξαν το ειδεχθέστερο πρόσωπο του πολέμου.
Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά!
Α-λησμόνητο, α-ποτρόπαιο, α-ριστούργημα!!!!
Ένα βιβλίο που σε στοιχειώνει για πάντα!
         Ανάμεσα στις καταθέσεις του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ και του Πρίμο Λέβι, τώρα ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν συμβάλλει στην παγκόσμια μνήμη με ένα μυθιστόρημα που δικαιώνει το βραβείο Booker 2014, που θριαμβευτικά κέρδισε!
Το "Μονοπάτι Για Τα Βάθη του Βορρά" έλκει τον τίτλο του από ένα πασίγνωστο έργο του Ιάπωνα ποιητή Μπασό το 1689, όπως μας πληροφορεί κι ο εξαιρετικός μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας.
           Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, 3 αιώνες αργότερα, λοιπόν, συνθέτει ένα εκτεταμένο μυθιστόρημα που φέρνει στο νου ιαπωνικό ποίημα:
Κι αν στα αυθεντικά ιαπωνικά χαικού η θεματολογία ήταν παρμένη από εικόνες της φύσης, το μυθιστόρημα του Φλάναγκαν φιλοτεχνεί "τοπία της ανθρώπινης ψυχής" όπως αυτή αναμετράται με τον θάνατο, τον έρωτα και το Κτήνος...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα 1943, μεσούντος του Β Παγκοσμίου Πολέμου: Ο Αυστραλός χειρούργος- και έφεδρος λοχαγός- Ντορίγκο Έβανς κατατρύχεται από ένα παράνομο ερωτικό πάθος για τη γυναίκα του θείου του,την Έιμι.
Με την ανάμνησή της και την προσδοκία να την ξαναβρεί φεύγει για μια νέα στρατιωτική αποστολή, που τον οδηγεί στη Συρία κι από εκεί αιχμάλωτο των Ιαπώνων, στο πιο παράλογο κατασκευαστικό έργο": Προκειμένου να ενώσει τη Βιρμανία με την Σιάμ (Ταϊλάνδη), το Τάγμα Σιδηροδρόμων του Ιαπωνικόυ Στρατού φιλοδοξεί , μεσούντος του Πολέμου, να κατασκευάσει στο όνομα του Αυτοκράτορα  μια γιγάντιαία σιδηροδρομική γραμμή, σε ρυθμούς ιλιγγιώδεις, ανεύφικτους!
Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύονται  ντόπιοι των κατεχόμενων περιοχών και αιχμάλωτοι πολέμου- Αυστραλοί και Βρετανοί- που παγιδευμένοι στην ασιατική ζούγκλα και την ιαπωνική αναλγησία, βιώνουν μια κόλαση ασιτίας, άγριας κακοποίησης και εξαντλητικής εργασίας που τους εξολοθρεύει βασανιστικά, και πολύ αποτελεσματικά!
Ο αιχμάλωτος Ντορίγκο Έβανς πασχίζει ως αντιπρόσωπος του αιχμαλωτισμένου τάγματός του να προστατεύσει τους συντρόφους του μέσα στον παραλογισμό, μη διστάζοντας να αντιπαρατεθεί με τον Ιάπωνα επόπτη αξιωματικό Νακαμούρα- σε μια σύγκρουση ιδεών και ψυχικού σθένους...
Λίγοι θα αντέξουν! Ελάχιστοι θα επιβιώσουν από τις κακουχίες και τους ατομικούς του "δαίμονες" στο πεδίο του πολέμου και του έρωτα.Οι πιο δυνατοί!
Κι όταν όλα θα έχουν τελειώσει δε θα μείνει παρά η ομορφιά της ζωής
συμπυκνωμένη σε μια ολοπόρφυρη καμέλια...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα βιβλίο γραμμένο απο λάσπη, αίμα και σίδερο, με την πνοή της αγάπης να δίνει ζωή στις σελίδες του! 

 Έρωτας και πόλεμος: Οι δυο κινητήριοι μοχλοί της Ιστορίας αποτελούν και τον διττό άξονα στο νέο, αντιπολεμικό μυθιστόρημα του Φλάναγκαν "Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά"- όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται εξίσου, στη διττή του υπόσταση: Πάθος σωμάτων και ψυχών λοιπόν! Ο Πάσχων εν τω συνόλω Άνθρωπος!

Το Μονοπάτι Για τα Βαθη του Βορρά αποτελεί μια πολλαπλή μαρτυρία από την κόλαση των ιαπωνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και συνιστά μια σύμπραξη ωμότητας και λυρισμού, έναν ερωτικό σπαραγμό και ταυτόχρονα ένα χρονικό οδύνης και ύστατης ταπείνωσης του ανθρώπινου είδους.

Όπως στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, η φιγούρα μιας αγαπημένης γίνεται αντίβαρο στη φρίκη, που όμως φανερώνεται σε ένα πλούσιοτατο ρεπερτόριο κτηνωδίας:

To Μονοπάτι του Φλάναγκαν μπορεί για τον Έλληνα αναγνώστη να χαρακτηριστέι

"Το Μαουτχάουζεν της Ανατολής".

       Οι Ευρωπαίοι εστίασαν την συλλογική τους μνήμη στα ανατριχιαστικά ολοκαυτώματα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης(- με κορυφαίο το Άουσβιτς!)Η σύγκρουση με τους Ιάπωνες για τον μέσο Ευρωπαίο συνοψίζεται στο Περλ Χάρμπορ, στη μάχη της Ίβο Τζίμα και στο αποτρόπαια θεαματικό ραδιενεργό πυροτέχνημα θανάτου στη Χιροσίμα- Ναγκασάκι.
Λίγα έιναι γνωστά σχετικά με το τι πραγματικά διεμήφθη στην Ασία και το προσωπείο του ιαπωνικού μιλιταρισμού, ο οποίος αποδεικνύεται πως συναγωνιζόταν "επάξια" τον ναζιστικό σε εκλογικευμένη βαρβαρότητα.
Το αριστούργημα του σκηνοθέτη  Ντέιβιντ Λιν,"Η Γέφυρα Του Ποταμού Κβάι" ανέδειξε τι συνέβαινε στα ιαπωνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης - καταλύοντας και τη Συνθήκη της Γενεύης και κάθε νομιμότητα.(Η προσωπική κόντρα  ανάμεσα στον Νακαμούρα και τον Ντορίγκο του βιβλίου λ.χ. φέρνει ευθέως στον νου την κόντρα μεταξύ του Ιάπωνα διοικητή κ του Βρετανού αιχμαλώτου -Άλεκ Γκίνες στην ταινία αυτή)
Γιατί τώρα ο Φλάναγκαν συνθέτει ένα λογοτεχνικό έπος γύρω από το θέμα με αρχικό καμβά τις μνήμες του Τασμανού πατέρα του, που είχε υπάρξει αιχμάλωτος των Ιαπώνων, εξαναγκασμένος να συμμετάσχει σε ένα παράλογων διαστάσεων σιδηροδρομικό έργο ένωσης του τότε Σιαμ με τη Βιρμανία για τον ανεφοδιασμό των ιαπωνικών δυνάμεων.
Βρέτανοι, Αυστραλοί και ντόπιοι σαν Εβραίοι σκλάβοι στις Αιγυπτιακές Πυραμίδες- δοκίμαζαν το αμείλικτο ιαπωνικό μαστίγιο, τη μαρτυρική πείνα και τρομακτικές τροπικές αρρώστιες για να ολοκληρώσουν τον μεγαλεπήβολο σιδηρόδρομο στο όνομα του άπληστου Αυτοκράτορα:
      Ένας ακόμη παράφρων, ο παραγνωρισμένος, αιμοσταγής Χιροχίτο, σαν τον Χίτλερ, εκμεταλλεύτηκε την απόλυτη πειθαρχία ,την οργάνωση και την αφοσίωση του φιλόπονου λαού του σε ακατάληπτους κώδικες Χρέους, Αυτοθυσίας και θανάτου τιμής για να επιβάλλει τον ιαπωνικό ολοκληρωτισμό σε ολάκερη την Ν.Α. Ασία!
          Αυτό το παρανοϊκό όραμα χάραξε μεταξύ άλλων μια "καταραμένη" Γραμμή Πόνου κι Απόγνωσης στις ζούγκλες της Ασίας, που άφησε χιλιάδες νεκρούς ομήρους κι εκμηδενισμένες συνειδήσεις στο πέρασμά της.
Η Γραμμή της Αρρώστιας, της αποσύνθεσης, 
Μια ακόμη κηλίδα στην Ιστορία-  ως επί το πλείστον ατιμώρητη!
Μια Γραμμή που σηματοδοτεί το πισωγύρισμα του Πολιτισμού στο Μηδέν..
     Παρότι η Σιδηροδρομική Γραμμή είναι το θέμα η αφήγηση κάθε άλλο παρά... γραμμική είναι!
Το Μονοπάτι αποτελείται από διαρκείς μετατοπίσεις στον χώρο κ τον χρόνο φαινομενικά χωρίς ειρμό.
           Η διακειμενικότητα του βιβλίου χαρίζει στιγμές λυρισμού και φέρνει σε αντιπαράθεση χαικού του 17ου αιώνα με τον Σαίξπηρ,τον σύγχρονο Οδυσσέα του Τένισον και την ελληνική Μυθολογία ακόμη, προσδίδοντας  ξεχωριστή υποβλητικότητα στο κείμενο.
Σαν παιδί γύρω από τα κομμάτια ενός παζλ, ο αναγνώστης σταδιακά ανακαλύπτει την πλήρη εικόνα ως το απρόβλεπτο φινάλε που ετεροχρονισμένα αποσαφηνίζει το τελευταίο κ πιο τραγικό ερωτηματικό στη ζωή του Ντορίγκο.
Αρχίκά μας δίνεται η ζωή ενός τυπικού Αυστραλού με δυτικότροπη νοοτροπία, του Ντορίγκο Έβανς.
Η παιδική ηλικία, η κανονικότητα, το ολέθριο πάθος, η στρατολόγηση, η προσαρμογή στη μεταπολεμική κοινωνία, ως και ένα στιγμιότυπο που θα συγκινήσουν κάθε Έλληνα υπάρχουν στο βιβλίο...
Πάνω από όλα η αλησμόνητη γυναίκα που στοιχειώνει ως το τέλος.
      Μεσα από τη θύελλα του πολέμου όμως ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή και με ένα πολιτισμό αλλότριο, άγρια γοητευτικό και θανάσιμα αδιάλλακτο:
Ο ιαπωνικός κώδικας τιμής-ακατανόητος σε κείνους που αγαπούν τη ζωή ξετυλίγει το θανάσιμο πέπλο του πάνω από τις ζωές στρατιωτών κ αιχμαλώτων...Όταν η διαστροφή γίνεται καθήκον
        Το καινοτόμο στο βιβλίο του Φλάναγκαν είναι πως δίνεται βήμα και στην πλευρά των ηττημένων δημίων:Tων Ιαπώνων εγκληματιών πολέμου-ανώτερων και κατώτερων στελεχών. Συναντάμε Ιάπωνες αξιωματούχους να βρίσκουν στην αλληγορική ποίηση ηθικό έρεισμα για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους -θύματα κι αυτά μιας μαζικής αυταπάτης.Συναντάμε αριβίστες για λίγα γιεν.
            Αργότερα τους ανταμώνουμε να αντιπαλεύουν ενοχές μπροστά στο ικρίωμα ή στην προσπάθεια να ξαναχτίσουν μια τίμια ζωή, πάντα με το πνεύμα του ποιητή Ίσσα (κι εδώ διερωτάσαι "Υπάρχει ποίηση μετά του Άουσβιτς;).
Κορυφαίος χαρακτήρας του έργου-aνάμεσα σε πολυάριθμα άρτια ιχνηλατημένα πρόσωπα, (Αυστραλούς, γυναίκες ,Ιάπωνες) - είναι ο μυστηριώδης Ιάπωνας ταγματάρχης Νακαμούρα, που στέκεται στον αντίποδα του Ντορίγκο Έβανς- με το ιδιότυπο δίπολό τους, στον πόλεμο και στην ειρήνη, να αποδεικνύει τη σχετικότητα ρευστών εννοιών όπως "καλοσύνη, "συμπόνια""αφοσίωση", "φαύλοτητα", "έντιμότητα"...
Στο επίκεντρο της αφήγησης όμως είναι οι εφιαλτικές στιγμές στον Σιδηρόδρομο του Θανάτου μέσα στην τροπική ζούγκλα. Κάποιοι έχουν ενοχληθεί από τις ωμές εικόνες που υπάρχουν στο βιβλίο από τις στιγμές του μαρτυρίου:Πράγματι. Πρόκειται, όντως, για ένα κολάζ φρίκης: Έναν γκροτέσκο Πίνακα Θανάτου και Αρρώστιας, που αναδίδει την αποπνικτική δυσοσμία του παραμελημένου σώματος,των αποκρουστικών απεκκρίσεων από τη δυσεντερία και την ελονοσία, ,των βασανιστηριων, της ολοκληρωτικής εξάντλησης, της σάρκας σε σήψη, των ανεπούλωτων πληγών που θυμίζουν τη "μοναξιά του Φιλοκτήτη":Του κονιορτοποιημένου ανθρώπου...
Επιπλέον έχουμε και υπαινικτικές αναφορές σε εφιαλτικά ιατρικά πειράματα σαν αυτά που διεπράχθησαν στη Μονάδα 731 του Σίρο Ίσο!
Ελάχιστες στιγμές συντροφικότητας κι απροσδόκητης ανθρωπιάς στην κόλαση ανακουφίζουν τους χαίνοντες πια "σκελετούς" του ιαπωνικού στρατοπέδου"- και τον αναγνώστη...
Μ' άλλα λόγια, "Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά" είναι ένα ακόμη απροσχημάτιστό "Βιβλίο του -Σωματικού- Πόνου", εξίσου "γενναίο με το "Νούμερο 31328" του Ηλία Βενέζη, που αυτό προδιέγραψε ως σκοπό! 
Γι αυτό δεν πρέπει να είμαστε "εύθικτοι"...Αφού ως ανθρωπότητα αντέξαμε να τα διαπράξουμε, οφείλουμε να αντέχουμε και να τα διαβάζουμε! Για να μην ξανασυμβούν!
          Υπάρχουν και στιγμές που το Μονοπάτι συναντά την ιδιότυπη "ποίηση" που μας χάρισε ο Στράτης Μυριβήλης στον Λόφο Με Τις Παπαρούνες (από τη Ζωή Εν Τάφω), διότι είναι πανανθρώπινος ο πόθος του ανθρώπου για το φωτεινό μεγαλείο της ζωής όπως μόνο ένα αγνό λουλούδι μπορεί να "μάς" το "υπενθυμίσει" ακόμη και τις πιο σκοτεινές ώρες της Ανθρωπότητας...
 Για όλα αυτά, το βιβλίο του Φλάναγκαν, Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά" είναι... ένα "Μονοπάτι για τα Βάθη της Καρδιάς", μιλώντας τολμηρά για αλήθειες τραγικές και τρυφερές όπως όσα έργα αγάπησαν πραγματικά τον άνθρωπο μι ατένισαν την αναμόρφωσή του!
            Αυτό το αντιπολεμικό έπος έρωτα, μελαγχολίας και θανάτου, σίγουρα θα αναδειχθεί στα κλασσικά έργα- από κείνα που αφυπνίζουν τους ανθρώπους και αναδεικνύουν το σκοτάδι που μας απειλεί όταν εξοβελίζουμε την ανθρωπιά.
         
Υποδειγματική επεξεργασία του κειμένου κι οι υποσημειώσεις από τον ποιητή- μεταφραστή Γιώργο Μπλάνα που έχει βραβευθεί για τη μετάφραση του μνημειώδους "ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ"(Βασίλι Γκρόσμαν, εκδ Γκοβόστη).

Θα ήθελα μόνο να υπήρχαν παύλες ή εισαγωγικά στις εναλλαγές των διαλόγων, αλλά ίσως αυτές να απουσιαζαν κι από το κείμενο που παρέδωσε ο Φλάναγκαν.

ΥΓ 2 Η ρήση του Αριστοτέλη ορίζει τη Φιλία κι όχι τον έρωτα ως "χωρισμό μιας ψυχής σε δύο σώματα")

Ενας ενδιαφέρων σύνδεμος για τους αιχμαλώτους των ΙΑΠΩΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΙΑΤΡΙΚΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΡΟ ΙΣΟ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΑ 731

                                      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
                                       
Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν γεννήθηκε στην Τασμανία το 1961, έλκοντας την καταγωγή του όπως και οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού από Ιρλανδούς κατάδικους που μεταφέρθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Λιμού στα μέσα του 19ου αιώνα. 
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
 Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Death of a River Guide" (1994), τιμήθηκε με το βραβείο National Fiction Award της Αυστραλίας. 
Το δεύτερο, "The Sound of One Hand Clapping" (1997), σημείωσε επιτυχία στη χώρα του και μεταφέρθηκε από τον ίδιο στη μεγάλη οθόνη (σενάριο και σκηνοθεσία). 
Για το τρίτο του μυθιστόρημα, το "Gould's Book of Fish: A Novel in Twelve Fish" (2001, ελλ. εκδ. "Εγχειρίδιο ιχθύων: μυθιστόρημα σε 12 ψάρια", Άγρα 2006) τιμήθηκε με το Βραβείο Συγγραφέων της Κοινοπολιτείας το 2002. 
Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "The Unknown Terrorist" (2006, ελλ. έκδ, "Η άγνωστη τρομοκράτισσα", Άγρα 2011), 
"Wanting" (2008, ελλ. έκδ. "Απουσία", Ψυχογιός 2016) και 
"The Narrow Road to the Deep North" (2013, ελλ. έκδ. "Το μονοπάτι για τα βάθη του Βορρά", Ψυχογιός 2015), το οποίο τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Australian Prime Minister's Literary Prize (2014), The Athens Prize for Literature (2016) και με το Man Booker Prize (2014), η επιτροπή του οποίου το χαρακτήρισε ως "αριστούργημα". 
Ως σεναριογράφος, συνεργάστηκε το 2008 με τον σκηνοθέτη Μπαζ Λούρμαν στο σενάριο της ταινίας "Australia" (με πρωταγωνιστές τους Νικόλ Κίντμαν και Χιού Τζάκμαν). 
Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν θεωρείται ο πιο ταλαντούχος Αυστραλός συγγραφέας της γενιάς του. Ζει στην Τασμανία με τη γυναίκα του και τις τρεις κόρες τους.  ΠΗΓΗ biblionet

                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας

Ο Γιώργος Μπλάνας γεννήθηκε στο Αιγάλεω Αττικής το 1959. Σπούδασε ηλεκτροτεχνία και βιβλιοθηκονομία. Εργάστηκε ως ταχυδρόμος, βιβλιοθηκάριος, βιβλιοϋπάλληλος και κειμενογράφος στη διαφήμιση. Συνεργάστηκε με πολλά πολιτικά και λογοτεχνικά περιοδικά.
Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία ποίησης:
"Η ζωή κολυμπά σαν φάλαινα ανύποπτη πριν τη σφαγή", Υάκινθος, 1987,
"Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου", Διάττων, 1990,
"Νύχτα", Νεφέλη, 1991,
"Παράφορο!", Δελφίνι, 1997,
"Άννα", Ερατώ, 1998,
"Η απάντησή του", Νεφέλη, 2000,
"Επεισόδιο", Νεφέλη, 2002, και
"Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη", Γαβριηλίδης, 2010
"Στασιωτικά [1-50]", Γαβριηλίδης, 2011,                      
                          Οι κορυφαίες Μεταφράσεις του

(2016) Flanagan, Richard, Απουσία, Ψυχογιός
(2016) Αισχύλος, Επτά επί Θήβας, Γαβριηλίδης
(2016) Grossman, Vasily Semyonovich, 1905-1964, Τα πάντα ρει, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2016) Molière, Jean Baptiste de, 1622-1673, Ταρτούφος ή Ο απατεώνας, Γαβριηλίδης
(2016) Whittemore, Edward, Το μωσαϊκό της Ιεριχούς, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2015) Σοφοκλής, Αντιγόνη, Γαβριηλίδης
(2015) Σοφοκλής, Ηλέκτρα, Γαβριηλίδης
(2015) Majia, Jidi, Λόγια της φωτιάς, Κοινωνία των (δε)κάτων
(2015) Αισχύλος, Προμηθέας δεσμώτης, Γαβριηλίδης
(2015) Flanagan, Richard, Το μονοπάτι για τα βάθη του Βορρά, Ψυχογιός
(2014) Issa (Yataro Kobayashi), Μύγες και Βούδες, Γαβριηλίδης
(2013) Grossman, Vasily Semyonovich, Ζωή και πεπρωμένο, Εκδόσεις Γκοβόστη(Βραβείο Μετάφρασης)
(2012) Σοφοκλής, Αίας, Γαβριηλίδης
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Βρώμικος κόσμος, Απόπειρα
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση, Απόπειρα
(2011) Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Ηρακλής μαινόμενος, Νεφέλη
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Τρόμου και αγωνίας γωνία, Απόπειρα
(2009) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Ουλαλούμ και άλλα ποιήματα, Ηλέκτρα
(2008) Prest, Thomas Preckett, Sweeney Todd, ο φονικός κουρέας της Οδού Φλητ, Ερατώ
(2008) Thackeray, William Makepeace, 1811-1863, Κάθρην, Νεφέλη
(2008) Bierce, Ambrose, 1842-1913, Ο μοναχός και η κόρη του δημίου, Ηλέκτρα
(2006) Maturin, Charles Robert, 1782-1824, Μέλμοθ ο περιπλανώμενος, Ερατώ
(2006) Puskin, Aleksandr Sergeevic, 1799-1837, Ο νέγρος του Μεγάλου Πέτρου, Ερατώ
(2006) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Το κοράκι, Ερατώ
(2005) Bierce, Ambrose, 1842-1913, Ιστορίες φαντασμάτων, Ηλέκτρα [μετάφραση, επιμέλεια]
(2005) Wilde, Oscar, 1854-1900, Μια ζωή επιστολές, Ηλέκτρα
(2005) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Τρία αστυνομικά προβλήματα για τον Αύγουστο 

ΠΗΓΗ BIOΓΡΑΦΙΚΩΝ : biblionet

ΠΗΓΕΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟ
www.theguardian.com, 
apjjf.org,
www.daysofwonder.com και
hellfire-pass.commemoration.gov.au

Γκαστον Λερού, ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ

                                      Το Φάντασμα Της Όπερας, Gaston Leauroux

                                           Κατηγορία    : Kλασσική Λογοτεχνία
                                            Είδος: Ρομαντικό Θρίλερ
                                             Βαθμολογία: 10/10 !

                                            
Εκδότης  ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ- ΛΙΒΑΝΗΣ
Πρωτότυπος Τίτλος Le Fantome de l 'Opera
Μετάφραση  Κλαμπατσέα Άντα
Σελίδες  458
Κατηγορία Αστυνομική Λογοτεχνία
Ημερομηνία Έκδοσης 2004
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ - Φθινόπωρο του 2017!!

Εκδόθηκε 23 Σεπτεμβρίου 1909- κι όμως!!!
Τόσα χρόνια μετά, συνεχίζει να μαγεύει παγκοσμίως με τη ζοφερή του σαγήνη και τους αξεπέραστους ,ευρηματικούς χαρακτήρες - είτε μέσα από απειράριθμες μεταφράσεις, είτε πάνω στη θεατρική σκηνή ως το κορυφαίο μιούζικαλ του Andrew Loyd Weber, είτε στο σινεμά.
Ασφαλώς πρόκειται για το «Φάντασμα της Όπερας», του Γαλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερού- το θρυλικό μυθιστόρημα γοτθικού μυστηρίου, που αποτέλεσε έμπνευση για το κορυφαίο, [ομώνυμο] μιούζικαλ όλων των εποχών!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τέλη του 19ου αιώνα, η Όπερα του Παρισιού κυοφορεί στα πέτρινα σπλάχνα της ένα μυστικό θανάσιμο που απειλεί τον αστραφτερό της κόσμο…

          Ένας κόσμος παράλληλος, ένα άβατο που κρύβει μίσος, με τη μυστική του Λίμνη να καθρεφτίζει την τερατώδη όψη εκείνου, μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα…
          Ανεξήγητα ατυχήματα σε σχέση με το «απαράβατο Θεωρείο 5» της Όπερας Γκαρνιέ σκορπίζουν τον θρύλο του «Φαντάσματος» τη στιγμή που εκεί καταφθάνει η αφελής, ταλαντούχα Κριστίν Νταέ.

               Η μυστηριώδης παρουσία, που κινεί τα νήματα στον μικρόκοσμο της Όπερας γίνεται τελικά ο σπουδαίος Δάσκαλος για την ανύποπτη Κριστίν , ο «Άγγελος της Μουσικής» που τη μυεί στην Τέχνη και την οδηγεί ως την απόλυτη επιτυχία.
           Μια απαγωγή αποκαλύπτει τελικά, πως πίσω από το «Φάντασμα» κρύβεται μια ασύλληπτη ανθρώπινη τραγωδία και ένα παράφορο πάθος που απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα…
         Κι αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι- τρομακτικός και ουράνιος μαζί- ο Ύμνος του «Έρωτα- Θριαμβευτή»…

                                                               

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

  Δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για το πασίγνωστο Φάντασμα της Όπερας" του Γκαστόν Λερού.

           Πρόκειται για τον λαμπρότερο συνδυασμό αστυνομικού θρίλερ και ψυχογραφήματος, διαποτισμένου με έναν γοτθικό ρομαντισμό που σπαράσσει την καρδιά σου ως τα τρίσβαθα!

          Μια αγωνιώδης περιπλάνηση στα άδυτα του εγκλήματος και της ανθρώπινης ψυχής, ένας ύμνος στη Μουσική και στον Έρωτα!
   Το «Φάντασμα της Όπερας» αποτελεί την τρανότερη απόδειξη πως η αστυνομική λογοτεχνία μπορεί πραγματικά να αγγίξει όλο το μεγαλείο του Κλασσικού, να ανυψωθεί ως τη φιλοσοφία και να συγκινήσει τελικά τον καθένα- όχι μονάχα το «εξειδικευμένο» κοινό της…

                Όνειρο και δράμα, φαντασία και αγωνία ισορροπούν ιδανικά σε μια πρωτότυπη σύνθεση που προέκυψε τόσο απρόσμενα:

Ο Λερού εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα του καταρχήν όταν ως ανταποκριτής της Λε Ματέν κάλυπτε την Υπόθεση της Οπερας του Παρισιού όπου στα υπόγειά της στεγάστηκε κελί για στασιαστές της Κομμούνας του Παρισιού (Εξέγερση Εθνοφρουράς κι εργατών του Παρισιού). Από κει ξεκίνησαν όλα κι έτσι γεννήθηκε το μυθιοστόρημα αυτό!

Oλα "στο Φάντασμα της Οπερας" εκτυλίσσονται σε παράλληλες αφηγήσεις-ηρώων παρατηρητών που σχηματοποιούν το πορτρέτο του βασικού ήρωα -τεχνική που σαν παζλ δίνει την πλήρη εικόνα όπως στα Wathering Heights της Μπροντέ για παράδειγμα).
            Σκηνικό του δράματος στο βιβλίο του Λερού είναι η επιβλητική Όπερα Garnier του Παρισιού.
Απόλυτα εναρμονισμένο, δηλαδη, με την επικαιρότητα του 1908 όπου η Όπερα του Παρισιού ήταν ένα ακριβό στολίδι χλιδής κι ένας ναός της Τέχνης- σύμβολο ένδοξο της πολιτισμικής άνθισης ολόκληρης της Γαλλίας, αλλά με τα υπόγειά της να έχουν υπάρξει τόποι κράτησης εξεγερμένων τοπυ Παρισιού.
Όμως εδώ, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται:
Κουρτίνες από ακριβό ύφασμα- πορφυρές από το βελούδο ή το αίμα;
Ένας βαρύτιμος πολυέλαιος, που ως μετεωρίτης φλεγόμενος σηματοδοτεί τον όλεθρο.
Οι κατακόμβες αναστενάζουν από οδύνη...
Μια σκιά παραμονεύει τη μικρή, εκκολαπτόμενη σοπράνο.
          Κι όσο αγωνιούμε για τη  αδιόρατη απειλή, μάς τυλίγουν βιολιά, ο στιβαρός ήχος του κλειδοκύμβαλου ,κι η θεόπνευστη Λύρα του Ορφέα...
          Ο Γκαστόν Λερού μας σεργιανά στο μεγαλείο της Μουσικής και πλέκει αριστοτεχνικά τον εφιάλτη, αξιοποιώντας ως αλληγορικές ψηφίδες του "παζλ" αριστουργήματα της Κλασσικής Μουσικής και του Θεάτρου.
Ο συγγραφέας ξεδιπλώνει, λοιπόν, το δράμα του, μέσα από την παραβολική παρουσίαση έργων, όπως η Μαργαρίτα του Γκονέ,
ο κολασμένος Φάουστ,
 η στοιχειωμένη Κοπέλια,
ο Σικελικός Εσπερινός του Βέρντι, 
η Λουκρητία Βοργία, 
ενόσο ο δικός του "Νεκρός" προσδοκά ως "Λάζαρος" την Ανάσταση του- (χωρίς να ξέρουμε σίγουρα αν ο συγγραφέας εννοεί τον Λάζαρο του Σούμπερτ ή τη σύνθεση La Resurrection de Lazare από τον Raoul Pugno  στα 1879...*.)
            Κάπως έτσι, η Tέχνη στον Λερού γίνεται γέφυρα ανάμεσα στα χθόνια και στον Ουρανό, καθώς είναι ο τρόπος των θνητών να ψηλαφίσουν το θείο
Η Μουσική, όμως ταυτόχρονα μετουσιώνεται και σε άρνηση της ζωής , σε εκδικητική μανία, και ποινή ισόβια:
Εδώ, το Τραγούδι της Ζωής συμπλέκεται με τις συγχορδίες του Άδη, όσο καταβυθιζόμαστε στα άδυτα της Όπερας- σε έναν κόσμο βγαλμένο από τη Θεία Κωμωδία του Dante Alligueri...

Και σαν χορός σε Αρχαία Τραγωδία, διαβαίνουν τούτο το αναπόδραστο "Καθαρτήριο της Μουσικής, πρόσωπα ανυποψίαστα και συνένοχα, αποζητώντας τον χαμό ή τη λύτρωση:
Ο παράφορος Ραούλ(Raoul, Vicomte de Chagny),που αναζητά τον αδελφό του και τον παιδικό του έρωτα
η μαντάμ Ζυρί, 
και -παντεπόπτης ,θαρρείς- 
ο σπινθηροβόλος, "εξωτικός" Πέρσης- 
με την απόκρυφη γνώση μιας "Αριάδνης"- να φωτίζει σα λάμπα θυέλλης έναν λαβύρινθο ανελέητα θανάσιμο.
       Μέσα στα όλα η αέρινη κι εύθραυστη Κριστίν Νταέ (Christine Daae) στο μεγάλο Δίλημμα:
Από τη μια ένας έρωτας γήινος, αθώος και τρυφερός 
Από την άλλη, η ιερή φρίκη, η πρόκληση του απόλυτου!
Μια πρόκληση "αθανασίας, τόσο εκθαμβωτικά δυσβάσταχτη στη θνητή φύση, την προορισμένη για την ασφάλεια του "μέτριου"...
Κριστίν ,Ραούλ, Πέρσης:Αναζητούν απαντήσεις και βιώνουν πόθους καθημερινούς:
             "Ναυαγοί της Στύγας" όλοι τους, προσμένουν την ετυμηγορία του σκοτεινού "Βαρκάρη", που κινεί τη ζωή και τον θάνατο.
Μια "ετυμηγορία" που εκκινεί από το μίσος και ζητεί την "aπάντηση" στην απώτατη Αγάπη...
    Αυτός δεν είναι παρά ο Έρικ, ο αιρετικός πρωταγωνιστής του Leroux, που δεν έχει όμοιό του στα λογοτεχνικά χρονικά!
Ο Έρικ είναι ένα πλάσμα βγαλμένο από τα απώτατα ερέβη της ανθρώπινης ύπαρξης!
Ένας κληρωτός της κόλασης, ζυμωμένος με τον θάνατο- που επιμένει αμετανόητα να ατενίζει τον Ουρανό! 
             Ο απεχθής Έρικ είναι ο μεγάλος έκπτωτος, ο μεγάλος περιθωριακός, που κλείδωσαν γι' αυτόν ερμητικά όλες οι πόρτες! 
Είναι ο μεγάλος Ξένος: 
Ο Διαφορετικός που η κοινωνία τον έχρισε "τέρας" κι εκείνος της επέστρεψε τούτη την "αυτοεκπληρούμενη προφητεία", "πρόθυμος καθρέφτης" της σκληρότητάς της! 
"Πορτρέτο" ανηλεώς φιλάληθες, ο "αποκρουστικός" Έρικ ξεμπροστιάζει τον  κοινωνικό ευγονισμό, που ζητά να συντρίψει τις αποκλίσεις από τον χειραγωγήσιμο μέσο όρο.
        Σε μια κοινωνία που του ματαιώνει την ταυτότητα του ο Ιδιοφυής Μουσικός Έρικ βιώνει το παθος και την αλήθεια του- κι ας του κοστίζει την απόλυτη μόνωση.

Ο Έρικ, από ψυχαναλυτική σκοπιά συμβολίζει το εσωτερικό σκοτάδι του καθενός, τις πιο σκοτεινές γωνιές του ασυνειδήτου- του φροϋδικού μας id- όπως αυτό ισορροπεί την αλήθεια μας κι αναζητά την πλήρωσή του:
Αυτήν την εσωτερική ασχήμια που όλοι μας τρέμουμε κι αναβάλλουμε να αντιμετωπίσουμε, μένοντας μακρυά από την "ομορφιά" που μας ανήκει, και το γνώθι σ'αυτόν που τη γεννά: 
            Στη λογοτεχνική ύπαρξη του Έρικ, δηλαδή, συμπυκνώνονται καλειδοσκοπικά οι φωτοσκιάσεις της ανθρώπινης ψυχής, όπως εκείνη ταλαντεύεται ανάμεσα στο Σκότος και στο Φως ,στο Καλό και στο Κακό στη Δημιουργία και την Καταστροφή.
Κι όμως ο Έρικ παραμένει ένα πλάσμα σαγηνευτικά ακέραιο... 
Ένα πλάσμα που βιώνει την απόλυτη Ασχήμια και αναρριχάται  από αυτήν ηρωικά, για να πετάξει με τσακισμένα -μα περήφανα φτερά- ως την απρόσιτη Ομορφιά- σε ένα "τέλος θριαμβευτικό, που παιανίζει την Ανάσταση"! 
              Γιατί...ο Έρικ- πέρα και πάνω απ'όλα -προσωποποιεί την αέναη πάλη ανάμεσα στον Άγγελο και στον Δαίμονα που μένεται από καταβολής κόσμου:
Εδώ χρίζεται ξεκάθαρα ο Νικητής, ο "Θριαμβευτής", και η "μεγαλεπήβολη σύνθεση" του Έρικ ολοκληρώνεται στο κρεσέντο μιας παράξενης Θυσίας, δείχνοντας πως δεν υπάρχει άλλη Οδός "θέωσης", από τον οικειοθελή Γολγοθά για χάρη ενός Άλλου...
           Έτσι, ο παραμορφωμένος Έρικ βρίσκει τελικά το Πρόσωπό του, καταφάσκοντας την απόλυτη μέθεξη με το Μυστήριο του Έρωτα.
Είναι η αφορμή που τον βγάζει από τη μόνωση που τόσο μισούσε κατά βάθος:
"Ο Άνθρωπος που ζει μόνος του είναι ή θηρίο ή θεός" ορίζει ο Αριστοτέλης, και ο αποδιωγμένος Έρικ, που χρίστηκε "θηρίο" από τους ανθρώπους, αποζητά διακαώς τον "θεό" που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο!!!
Ο Έρικ , λοιπόν, πέρα από την Τέχνη του και μέσω αυτής επιζητεί  τη Συνάντηση με τον Άλλον,δηλαδή  τη θεϊκή πνοή της αγάπης- και με την Κριστίν Νταέ παίρνει το ρίσκο να την διεκδικήσει, βγαίνοντας από την ασφάλεια της μοναξιάς του:

Προσφέρει στην αγαπημένη του τον "πλούτο" του, δηλαδή τη Γνώση.O,τι έχει και δεν έχει!
Την φροντίζει και την προσκυνά ευλαβικά, χωρίς να αξιώσει τίποτα- ακόμη κι όταν αυτή βρέθηκε ανυπεράσπιστη στα χέρια του...

Ο Έρικ βιώνει τον έρωτά του με την "Άκρα Ταπείνωση" που ζητά η ευαγγελική περικοπή, νικώντας κατά κράτος τον πειρασμό να εξουσιάσει, όπως συνήθως προτιμάμε στις σχέσεις.
Η ανυπότακτη Ιδιοφυΐα, λοιπόν, γίνεται άφοβος Προσκυνητής της Αγάπης σε απόλυτη Παραχώρηση εαυτού, όπως μόνο οι λαβωμένοι ξέρουν να είναι...
Ο Έρικ κοινωνός της ανώτατης "Ευλογίας", όπως μόνο οι "καταραμένοι από τους ανθρώπους" μπορούν να γίνουν!
Ένας "ωραίος" αμαρτωλός, που αναδύθηκε από τα Σκότη και άγιασε στο Μαρτύριο του Έρωτά του, όσο ελάχιστοι "ενάρετοι" μπόρεσαν στον εγκρατή τους βίο...
      O τερατόμορφος Έρικ του Γκαστόν Λερού μας διδάσκει την Ομορφιά, που μόνο οι Πληγές μπορούν να "ζωγραφίσουν".

Την Αληθινή Ομορφιά.Την απρόσιτη στην ατσαλάκωτη συμμετρία...
Αυτός είναι ο τρομερός Έρικ:

Μια πρόκληση να σπάσουμε- όπως αυτός- την ασφάλεια του εγωισμού μας και να καούμε στη φωτιά του Έρωτα- για να γίνουμε φως στη νύχτα κάποιων άλλων -(παραφράζοντας και τον Χικμέτ). 
Αυτός είναι ο Έρικ:
O "Ιδανικός και... Πανάξιος Εραστής" της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας!
To αξέχαστο,απέραντα τραγικό "Φάντασμα", που αξίζει όσο λίγοι να λέγεται Άνθρωπος...

Εδώ, ας σημειωθεί πως ο Γκαστόν Λερού εμπνεύστηκε τον ήρωά του από έναν νεαρό Γάλλο πιανίστα, ονόματι Έρνεστ και τον εβαλε στα υπόγεια της Όπερας που κάποτε υπήρξαν και περιστασιακή φυλακή.
Ο φημολογούμενος Ερνστ έχασε την αγαπημένη του από φωτιά στο Ωδείο της Οδού Πελετιέ, η οποία άφησε τον ίδιο με καμμένο πρόσωπο.
         Στις 28 Οκτωβρίου του 1873, ο Ερνεστ κατέφυγε στα υπόγεια της Όπερας, όπου έζησε ως τέλος της ζωής του, συνθέτοντας ένα μνημειώδες έργο στον Έρωτα και τον Θάνατο.Η σωρός του δε βρέθηκε.
Θρύλος ή πραγματικότητα ένα είναι βέβαιο:
Πως λαμπρά πνεύματα σαν του Λερού μπορούν μέσω της Τέχνης να ανυψώνουν τον "Κληρωτό του Χώματος" ως το Αληθινό Φως, ατενίζοντας την πολυπόθητη "θέωσή" του!

                                        Ελισσάβετ  Δέδε
  

                                   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ                              

               GASTON LEROUX - ΓΚΑΣΤΟΝ ΛΕΡΟΥ (Παρίσι 6 Μαίου 1868 - Νίκαια 15 Απριλίου 1927) 
Ο Γκαστόν Λερού ήταν Γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος. 
Αρχικά δούλεψε ως δικαστικός ρεπόρτερ στην εφημερίδα "Ηχώ" του Παρισιού και αργότερα ως κριτικός θεάτρου. 
Το 1905, ως επίσημος ανταποκριτής της εφημερίδας "Λε Ματέν", πήγε στη Ρωσία και κάλυψε τις πρώτες εξεγέρσεις εναντίον του τσάρου, ενώ ταξίδεψε σε Ισπανία και Μαρόκο.

Μια άλλη υπόθεση που κάλυψε ήταν αυτή της όπερας του Παρισιού, γιατί στο υπόγειά της φυλακίστηκαν συμμετέχοντες στην Κομμούνα του Παρισιού.  
Το 1907 , ο Λερού εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία και στράφηκε στη συγγραφή βιβλίων. 
Έγραψε πολλά μυθιστορήματα και κάποια θεατρικά έργα. 
Το πρώτο του βιβλίο ήταν το "Μυστήριο του κίτρινου δωματίου", ενώ το πιο γνωστό του έργο είναι το "Φάντασμα της όπερας", το οποίο έχει ανεβεί πολλές φορές στη σκηνή κι έχουν γυριστεί πολλές ταινίες που βασίζονται σ` αυτό αλλά και το πιο γνωστό μιούζικαλ όλων των εποχών σε μουσική Andrew Loyd Weber. 
Το 1919 ο Λερού δημιούργησε τη δική του εταιρεία παραγωγής ταινιών.
 Άλλα έργα του είναι τα εξής: 
"Ο άνθρωπος που είδε το διάβολο", 
"Το στοιχειωμένο κάθισμα", 
"Η διπλή ζωή του Θεόφραστου Λονγκέ" Παντρεύτηκε δυο φορές .

                            
*Θα υπάρξει ξεχωριστό άρθρο για τις αποδόσεις του έργου στο σινεμά...

*(Πηγή σχετικά με τον "Λάζαρο""Λέσχη Του Βιβλίου -αρθρο Νικολέτα Μποντιόλη)