Χρυσηίδα ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, Το Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ

                                              Το Παιχνίδι του ΝΆΝΟΥ, Χρυσηίδα Δημουλίδου 

                                                  Είδος: Αστυνομικό/Κοινωνικό
                                                    Βαθμολογία : 10/10

Μετά το "Ραγισμένο Είδωλο", ένα μυθιστόρημα από τις ένδοξες εποχές του σινεμά με έντονο αισθησιασμό, η Χρυσηίδα Δημουλίδου επανέρχεται στο είδος που - κατά τα φαινόμενα - της ταιριάζει περισσότερο:
Άλλο ένα αστυνομικής χροιάς μυθιστόρημα με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις ήρθε να προστεθεί πλάι σε έργα της όπως " Η Μοναξιά Του Λύκου",ή "Οι Δαίμονες Δεν έχουν Όνομα"- αν κι εδώ η θεματολογία είναι διαφορετική.
        Το "Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής της, αν όχι το καλύτερο της και από τα ελληνικά μυθιστορήματα που ξεχωρίζουν φέτος. 

Ιδιαίτεροι χαρακτήρες, μια αγωνιώδης πλοκή και το κοινωνικό δράμα μιας αυθεντικά λαικής οικογένειας κορυφώνονται σε ενα φινάλε ανατρεπτικό και διφορούμενο συνθέτοντας ενα σαγηνευτικό σύνολο...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1987, στον απόηχο του λαμπερού τροπαίου και στη σκιά των ινδαλμάτων της εποχής , Γκάλη , Γιαννάκη, Φιλίππου, ο νεαρός Νικήτας Φωτιάδης είναι ένας φέρελπις καλαθοσφαιριστής με όνειρα.
Σύντομα ξεχωρίζει από τη συνοικιακή του ομάδα και εξασφαλίζει μια σημαντική μεταγραφή στην Ιταλία που του ανοίγει τις πόρτες μιας σημαντικής καριέρας, ενώ ο έρωτας του χτυπά την πόρτα.
Μια νύχτα όμως αρκεί για να ανατραπούν τα πάντα, συμπαρασύροντας στην απελπισία και στην αναπόδραστη θλίψη τη μητέρα του Ελπίδα και τον μικρό του αδελφό Αποστόλη...
20 χρόνια αργότερα ο Αστυνόμος Σοφοκλής Καραμάνος έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά τελετουργικών φόνων, όταν τα 3 θύματα βρίσκονται άγρια δολοφονημένα σε στάση Εσταυρωμένου, με το ομοίωμα ενός "νάνου" από το γνωστό παραμύθι της Χιονάτης", ακουμπισμένο πλάι τους.
Τα θύματα αυξάνονται χωρίς να υπάρχει κάποια προφανής σχέση μεταξύ τους, αφού ανήκουν σε διαφορετικό κοινωνικό , ηλικιακό κι επαγγελματικο υπόβαθρο, άντρες και γυναίκες.
Στην άλλη άκρη της Αθήνας, ο Νικήτας ζει το δράμα του, αλλά γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι τα συνδέει όλα μεταξύ τους, όμως σιωπά...
Κι όσο ο Καραμανος πασχίζει να προλάβει το γνωστό μοτίβο των 7 νανων που θέλει άλλα τέσσερα υποψήφια θύματα για να ολοκληρωθεί αριθμητικά, η υπόθεση περιπλέκεται, ενώ όλοι αναρωτιούνται αν η Χιονάτη παραμένει η αθώα της ιστορίας...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το 20ο μυθιστόρημα της Χρυσηίδας Δημουλίδου είναι ένα δυνατό αστυνομικής υφής κοινωνικό δράμα που επιφυλάσσει δυνατά κι ενίοτε αλληλοσυγκρουόμενα συναισθηματα στο αναγνώστη.
"Το Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" είναι από τα πιο δυνατά ελληνικά αστυνομικά που γράφτηκαν τελευταία, με κυρίαρχο το κοινωνικό πρόσημο, επιφυλάσσοντας συγκινήσεις απρόσμενες- όχι μόνο ως προς τον κεντρικό κορμό της υπόθεσης, αλλά και στα "περιφερειακά" στοιχεία της πλοκής, όπως οι δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Μια πανέξυπνη πλοκή, με συμπαγή δομή και πειστική συσχέτιση ανάμεσα σε όλα της τα στοιχεία, που παίζει επιδέξια με τη βεντάλια των υπόπτων όσο τα πρόσωπα βιώνουν το ατομικό τους δράμα.
           Το "Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" διατηρεί όλα τα οικεία γνωρίσματα από τη γραφή της Χρυσηίδας Δημουλίδου:
Είναι αστυνομικό γραμμένο σε λόγο σύγχρονο, άμεσο- όπου χρειάζεται ωμό - χωρίς γλωσσολογικές ή καλολογικές "αγωνίες" (που η ίδια η συγγραφέας δήλωσε ότι - καλώς ή κακώς δεν αποτελούν ζητούμενο της γραφής της).
Αναλύει, δε, με διεξοδικότητα κάθε μα κάθε πτυχή της πλοκής και της ψυχολογίας των προσώπων , ενώ ακολουθεί την πιραντελλική τάση της, που ειδαμε και σε άλλα έργα της ( "Κελάρι", "Δαίμονες") να παρουσιάζει τις κρίσιμες σκηνές επαναλαμβανόμενα, από διαφορετικές  πλευρές, ώστε να φωτίσει όλα τα σκοτεινά σημεία και την οπτική όλων.

                 Αυτές οι επαναλήψεις κ οι ανοικονόμητες αναλύσεις καταστάσεων φυσικά οδηγούν σε ένα σύνολο ογκώδες, πολυσέλιδο - χορταστικό κι ιδανικό για τους λάτρεις της λεπτομέρειας..

Το βασικό πάντως  στο "Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" είναι η πολυπρόσωπη πλοκή του με μια πληθώρα χαρακτήρων, που καθένας τους διατηρεί τον δικό του ανεκτίμητο ρόλο και μια ιδιόμορφη γοητεία.
Η συγγραφέας διεισδύει αρκετά στην ψυχή καθενός τους, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να συμπάσχει με καθέναν ξεχωριστά.

Ακόμη και οι... "φαύλοι" δεν είναι μονοδιάστατοι και γινόμαστε κοινωνοί και των δικών τους αγωνιών.
Είναι επιτυχία της συγγραφέως ότι κανέναν δεν αντιπαθείς κι αισθάνεσαι μια οικειότητα προς όλους.
Ο Νικήτας, η Ράνια, ο Θωμάς, ο Νάσος, ο Νικήτας η Ντορέττα, ο Αποστόλης, ο Γιώργος κι άλλοι κερδίζουν τη δικη τους θέση με τη δική τους συμβολή στην υπόθεση...
Ανάμεσά τους δεσπόζει, σαν "Εκάβη σε ένα σπιτικό που αλώθηκε από τη μοίρα και την Κοινωνική Αδικία", η Ελπίδα που αντιπροσωπεύει τη διαχρονική φιγούρα της στοργικής Ελληνίδας μάνας, όπως η κ. Δημουλίδου την ανέδειξε και στο προηγούμενο μυθιστόρημά της, "Ραγισμένο Είδωλο" . 

       Γενικά στο βιβλίο συναντουμε τη μητρική αγάπη σε εναλλασσόμενες εκδοχές της, με μια φιγούρα να  παραπέμπει στη μαρτυρική Μπέτυ Μαχμουντί της δεκαετίας του 90.

Παρούσα είναι κι η αντρική φιλία,  καθώς και μια βαθιά σκιαγράφηση των εύθραυστων αδελφικών δεσμών που είχαν απασχολήσει τη συγγραφέα ξανά υπό γυναικείο πρίσμα , χρόνια πριν, στη "Γυναίκα Της Σοφίτας"... 

Όλα στροβιλίζονται στον άξονα μιας αστυνομικής υπόθεσης πολύπλόκαμης και σκληρής.

"Το Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" διατηρεί, γενικά,  αρετές ξενόγλωσσων αστυνομικών μυθιστορημάτων εναρμονισμένες πλήρως με την ελληνική ιδιοσυστασία και πραγματικότητα:
Ή Δημουλίδου στο βιβλίο της μάς έδωσε έναν πραγματικά πολύπλοκο γρίφο με σκηνές περισσής αγριότητας, αγωνιώδη κλιμάκωση και πολύπλευρες ανατροπές που διατηρεί άρωμα βαθιά κι "απενοχοποιημένα" ελληνικό.
             Ταυτόχρονα όμως το "Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" αντανακλά και μια κοσμοπολίτικη νοοτροπία που διέπει την ίδια τη Χρυσηίδα Δημουλίδου αφου, ως πρώην αεροσυνοδός, έχει ταξιδέψει πολύ κι έχει παραστάσεις από ολόκληρο τον κόσμο.Όποιος  διαβάσει το Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" θα διακρίνει αυτά τα κοσμοπολίτικα στοιχεία να εμπλουτίζουν εξαίσια την εξέλιξη του μυθιστορήματος!

Μέσα από όλα έχουμε ένα αποτέλεσμα που μεταξύ άλλων κομίζει ενδιαφέροντα κοινωνικά μηνύματα, προσεγγίζοντας ευαίσθητες πτυχές του κοινωνικου γίγνεσθαι, όπως η Δημουλίδου θέλησε να κάνει και στο "Κελάρι της Ντροπής και στους Δαίμονες"

Θίγονται, λοιπόν, ζητήματα όπως η αναπηρία αλλά και η νέα πραγματικότητα που εχει επιβληθεί από τον κυβερνοχώρο και τα social media με τους πολλαπλους, αθέατους κινδύνους που επιφυλάσσουν, σε επιπόλαιους και ματαιόδοξους χρήστες. (Όποιος διαβασει το Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ θα αποκομίσει πολύτιμα διδάγματα και θα αναθεωρήσει αρκετές στάσεις απέναντι στο Διαδίκτυο με τα πολλαπλά προσωπεία του.)

         Εκείνο, όμως,  που με εξέπληξε ευχάριστα- ως προς το κοινωνικό πρόσημο του βιβλιου-  είναι πως η συγγραφέας είχε την τόλμη να επικρίνει έμμεσα κι ένα ρυπαρό δικαστικό  σύστημα που συνθλίβει τους μικρούς, ενώ κατορθώνει να φιλοτεχνήσει ένα αντιπροσωπευτικό πορτρέτο της πολιτιστικής παρακμής και του νοσηρού lifestyle που υπηρέτησε την πιο χυδαία  ρηχότητα,  κατά την 25ετία της ψευδεπίγραφης ευημερίας μας.

      Παρών σε όλα και ο έρωτας,  αληθοφανής, χωρίς εξιδανικεύσεις, ενώ απολαυστικά ξετυλίγονται ποικίλες κι αντιφατικές πλευρές της ανθρώπινης προσωπικότητας.
          Τέλος- όπως το είχε προδιαγράψει - η συγγραφέας κερδίζει το στοίχημα του αστυνομικού της βιβλίου, αφού  κατάφερε να τεκμηριώσει επαρκέστατα  τα κίνητρα των δολοφονιών και να ιχνηλατήσει την ψυχοσύνθεση των εμπλεκομένων,  αποκωδικοποιώντας εύστοχα όλους τους συμβολισμούς.

(Ακόμη, πάντως, κι αν ένας πεπειραμένος αναγνωστης υποψιαστεί νωρίς ποιο πρόσωπο κρύβεται πίσω από τους φόνους, δεν έχει και τόση σημασία αφού η πορεία παραμένει ανατρεπτική ως το τέλος.)
          Κάτι που με αιφνιδίασε πραγματικά είναι πως υπήρξαν νέες εκπλήξεις ακόμη κι όταν φαινόταν πως είχε επέλθει η λύση! Το ευφυέστατο φινάλε πρόβαλλε γοητευτικά ανατρεπτικό , με όρους μιας άγριας, τραγικης ειρωνείας, και παρέμεινε διασκεδαστικά αμφιλεγόμενο, 

αποδεικνύοντας ότι η έννοια της δικαίωσης τελεί υπό τη σχετικότητα που επισημαναν ο Αινστάιν και άλλοι θεωρητικοί της Κβαντικής Φυσικής για όλο το φάσμα της πραγματικότητάς μας...

Ένα αξέχαστο μυθιστόρημα το "Παιχνίδι του ΝάΝΟΥ" εμπνέει ποικίλα συναισθήματα κι αποδεικνύει πως η πένα της κ Δημουλίδου εχει ευφανταστες εμπνεύσεις κι ενδιαφέρουσες ιδέες να προσφέρει στο κοινό.

            

Χρυσηιδα Δημουλιδου! Ραγισμένο Είδωλο

                                                             Ραγισμένο Είδωλο, Χρυσηίδα Δημουλίδου
                                           Είδος : Κοινωνικό/Αισθηματικό
                                            Βαθμολογία 7/10

Οι μέρες της καραντίνας έδωσαν στη Χρυσηίδα Δημουλίδου την ευκαιρία να διακόψει την αποχή της από τα εκδοτικά δρώμενα, ολοκληρώνοντας ένα πραγματικά ενδιαφέρον μυθιστόρημα στο είδος του.
Το "Ραγισμένο Είδωλο" , ξεχωριστό όπως το ιδιαίτερο κι ανάγλυφο εξώφυλλό του έρχεται να μας ταξιδέψει σε μια εποχή νοσταλγική, φωτίζοντας και τις αθέατες, τις λιγότερο ελκυστικές- πλευρές της.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Βίκτορ Καρφής μεγαλώνει στη φτώχεια, με μια μητέρα βράχο και πυξίδα.
Η μικροκοινωνία της Τρούμπας - βρόμικη κι αθώα συνάμα-θα γίνει ολόκληρος ο κόσμος του.
Μια τυχαία συνάντηση, όμως, θα αλλάξει τη μοίρα του και θα του ανοίξει τις πόρτες του ακμάζοντος ελληνικού κινηματογράφου.
Με το αρρενωπό του παρουσιαστικό και τα σμαραγδένια του μάτια θα γίνει ο αστέρας Βίκτορ Νοταράς κατακτώντας την κορυφή.
Θα περιδινηθεί στον οργασμό του σινεμά, αλλάζοντας χίλια πρόσωπα που θα λατρευτούν από το κοινό όπως μόνο στον κόσμο των ηθοποιών συμβάινει...
Θα γευθεί πλούτη και ηδονές πρωτόγνωρες.
Θα ανακαλύψει τον λαμπερό σταρ σύστεμ του εξωτερικού, λάμποντας εκτυφλωτικά, ώσπου τα φώτα θα τυφλώσουν και τον ίδιο...
Η πτώση του θα είναι εξίσου θεαματική με την κατάρρευση των συμπαντικών αστέρων, βυθίζοντας τον στη μαύρη τρύπα της αυτοαπαξίωσης...
Θα καταφέρει να αναδυθεί ξανά;
Τι θα μείνει από τα ερείπια της ζωής του να περισώσει;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα ακόμη δυναμικό μυθιστόρημα από την αγαπημένη συγγραφέα το "Ραγισμένο Είδωλο" είναι ένα page turner, ζυμωμένο με χρυσόσκονη, αισθησιασμό, κι αβίαστη συγκίνηση, που σμίγουν σε ένα απολαυστικό σύνολο.
Σε γλώσσα σύγχρονη, γρήγορη και όχι τοσο προσεγμένη  το "Ραγισμένο Είδωλο" είναι ένα όμορφο μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί 
          Με το "Ραγισμένο Είδωλο" η Χρυσηίδα Δημουλίδου έρχεται να προσθέσει έναν ακόμη ιδιαίτερο χαρακτήρα , από εκείνους που κατακτούν τις καρδιές των αναγνωστών.
Ο Βίκτορ Νοταράς ανήκει στο πάνθεον εκείνων των συναρπαστικών αρσενικών με την πολυτάραχη ζωή και το αποπροσανατολιστικό κάλλος που έπρεπε να τσαλακωθεί για να τους οδηγήσει στην αυτογνωσία και τις αληθινές αξίες της ζωής.
Πλάι , λοιπόν, στον Τόνι Ρεντ ( Ο Γιος Της Βροχής) , και τον Δάμο Χαρμίνη (Το Μάτι Του Βοριά) έρχεται να προστεθεί ο αρτιότερος κατ εμέ εκπρόσωπος αυτού του ωραιοπαθούς  μοτίβου, ο Βίκτορ Νοταράς.
Ένας χαρακτήρας πολυδιάστατος, ιχνηλατημένος πειστικά σε όλες του τις εκφράσεις, που αποκτά βάθος κι εμπνέει , ενόσω ωριμάζει- οδυνηρά κάποιες φορές- κάτω από την πένα της Χρυσηίδας Δημουλίδου.
Ματαιοδοξία, έπαρση, φιληδονία μα κι ο σπόρος μιας ψυχής που αποζητά την αλήθεια πίσω απ' την επίπλαστη λάμψη και τη θρυμματισμένη βιτρίνα...
Πλάι του πλήθος προσώπων με τη μητέρα να δεσπόζει.
Η κυρία Βάσω της Χρυσηίδας Δημουλίδου ενσαρκώνει υποδειγματικά το πρότυπο της Ελληνίδας μάνας, με την αυταπάρνηση, την αφοσίωση και την αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζει αυτην την ιδανική φιγούρα.
Θα λέγαμε συνιστά το γήινο αντίβαρο του Νοταρά στις ωραιοπαθείς  πτήσεις του προς την καταξίωση.
Η αναμνησή της αποτελέι την Ιθάκη σε αυτό το ταξίδι της Δόξας.
Στο "Ραγισμένο Είδωλο" η Χρυσηίδα Δημουλίδου αναπλάθει μια εποχή σκληρή κι αθώα, μια εποχή με άγραφους κανόνες , φως και σκιές...
Παρέα με το Βίκτορα ο αναγνώστης επιστρέφει , καταρχάς, στα λημέρια της Τρούμπας που τόσο αγάπησε από μεγάλες ταινίες όπως η "Λόλα" και τα Κόκκινα Φανάρια, αλλά και από ένα από τα κορυφαία έργα της ίδιας της κ Δημουλίδου, "Τα Δάκρυα Του Θεού", όπου η θρυλική Τζένη διέσχισε τα δικά της πάθη.
        Με αφορμή τον γοητευτικό Βίκτορα, αναβιώνουν πρωτίστως οι ένδοξες ημέρες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με τη Χρυσηίδα Δημουλίδου να αφουγκράζεται σε βάθος τον παλμό εκείνης της ιδιαίτερης εποχής των μεγάλων προσωπικοτήτων, των αξέχαστων ταινιών και των αξεπέραστων ινδαλμάτων της εικόνας.
Η συγγραφέας κατορθώνει να καταδυθεί στον πυρετό της δημιουργίας και στο σκίρτημα του ηθοποιού που καλείται να παραλάβει ρόλους σε ένα χαρτί και από αυτούς να πλάσει και να παραδώσει στο κοινό ένσαρκους χαρακτήρες.
Η συγγραφέας αναδεικνύει και άλλα θέματα γύρω από το σίνεμα όπως το χτίσιμο μιας καριέρας , οι αμοιβές, ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. αλλα κυρίως ο αιώνιος διχασμος του ηθοποιού  ανάμεσα στο σινεμά και το θέατρο.
Μέσα από το βιβλίο παρακολουθούμε επίσης το στήσιμο μιας ταινίας κι όλα τα στάδια αναδειξης του ένδοξου σινεμά, με σημαντικούς σταθμούς ως την παρακμή του.
       Είναι τόση η αληθοφάνεια όλων αυτών που μας αφηγείται η Χρυσηίδα Δημουλίδου για τον κόσμο του σινεμά , ώστε θες να ανατρέξεις σε παλιά περιοδικά του 60 για να βρεις υλικό από την...καριέρα του Βίκτορα Νοταρά, σα να υπήρξε στα αλήθεια!!!
Οι μεγαλύτερες αναγνώστριες σίγουρα θα αισθανθούν να ξανανιώνουν, ενθυμούμενες στιγμές από την εφηβεία τους με τα κινηματογραφικά είδωλα στα λευκώματα...
Όλοι όμως θα νιώσουν ότι σεργιανούν σε έναν κόσμο συναρπαστικό, που παράλληλα με την ομορφιά του έχει και χρήσιμα διδάγματα να δώσει.
       Αυτό όμως που πραγματικά με άγγιξε είναι ο τρόπος που κλείνει η πορεία του βιβλίου , ο οποίος απογειώνει το αποτέλεσμα, οδηγώντας τον ξεχωριστό ήρωά του στην ολοκλήρωση και τον αναγνώστη σε μια γλυκιά κάθαρση.Όπως ακριβώς και στο καλό θέατρο, που ο ήρωάς μας πασχίζει να κατακτήσει.

Με άλλα λόγια ο Νοταρας με ικανοποίησε περισσότερο από τον αντίστοιχης ηθικής Δάμο Χαρμίνη. 
         Είναι εμφανές πως το "Ραγισμένο Είδωλο" είναι μια εξαιρετική αναγνωστική συντροφια- κι αν κάπου κάνει την καρδιά σας να "ραγίσει-"- δεν πειράζει- οι ραγισματιές μας ομορφαίνουν γιατί φανερώνουν πως αγαπήσαμε κι αυτό ακριβώς θα σας συμβεί με τον ακαταμάχητο Βίκτορα Νοταρά...
       Οφείλω εδώ, ως υστερόγραφο και χωρίς ίχνος αστεισμού να σημειώσω πως ορισμένα απ' τα υποθετικά σενάρια των ταινιων του Βίκτορα, που παρουσίασε η κ. Δημουλίδου είναι πανέξυπνα,  καλύπτουν ευρεία θεματολογία και θα μπορούσαν αφ εαυτού τους να αποτελεσουν πρώτη ύλη για νέα μυθιστορήματα...Την καλώ να σκεφτεί αυτήν την ιδέα καθώς εμείς αναμένουμε με ενδιαφέρον τη νέα της έμπνευση.

Ως ύστατη υποσημείωση να επισημάνω πως υπήρξαν κάποιες  μικρές εκφραστικές αστοχίες που θα έπρεπε να έχουν προσεχθεί περισσότερο κατά την επιμέλεια (λχ ο Ίκαρος πέταξε με τεχνητά κι όχι με "τεχνικά" φτερά" όπως γράφτηκε.)

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, Οι Πολυθρόνες Των Δράκων

                                     Οι Πολυθρόνες Των Δράκων (Μικρή Τριλογία),
Χρυσηίδα Δημουλίδου
                                      Είδος: Eπική Φαντασία
                                     Βαθμολογία: 10/10

                                

Χρονολογία Έκδοσης Απρίλιος 2017
Αριθμός Σελίδων 720
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

2 χρόνια μετά το κοινωνικό θρίλερ "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", η Χρυσηίδα Δημουλίδου επανέρχεται με ένα τολμηρό συγγραφικό βήμα.

Άλλωστε, ενθερμοι αναγνώστες της και μη, αναγνωρίζουν ένα πράγμα στη συγγραφέα Δημουλίδου:

Το γεγονός ότι η Χρυσηίδα Δημουλίδου  δε μένει στάσιμη αλλά εναλλάσσει συγγραφικές μορφές, πειραματιζόμενη διαρκώς με νέες φόρμες και διαφορετικά θεματικά μοτίβα, σα γνήσιος λογοτεχνικός χαμαιλέων που πάντα επιφυλάσσει κάτι νέο στο κοινό.

            Αυτή τη φορά η Χρυσηίδα Δημουλίδου στράφηκε στο πεδίο της επικής φαντασίας, επιχειρώντας ένα καινοτόμο εγχείρημα: Να μετουσιώσει την πρώτη ύλη ενός παραμυθιού(που σχεδιάστηκε αρχικά) για παιδιά, σε ανάγνωσμα ενηλίκων, με άφθονο συναίσθημα, αγωνία και πινελιές του Φανταστικού. Η απόπειρά της πέτυχε, χαρίζοντάς μας ένα υπέροχο έργο σε μορφή συνεπτυγμένης τριλογίας.

            Το μυθιστόρημά της "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" παραπέμπει στην Επική Λογοτεχνία της Βόρειας Ευρώπης και της Βρετανίας, που τόσο αποθεώνεται σήμερα στα ράφια και τις τηλεοπτικές αποδόσεις της, αποδεικνύοντας πως και μια ελληνική πένα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες εμπνεύσεις του εξωτερικού.
Όταν μάλιστα όλα αυτά, εμπλουτίζονται με τον μεσογειακό συναισθηματισμό το αποτέλεσμα είναι ένα έργο άκρως συγκινητικό και δυναμικό, που ξυπνά το ονειροπόλο παιδί μέσα μας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

2 σκαλιστές πολυθρόνες γίνονται το όχημα που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην απομονωμένη και τραχιά Κομητεία των Δράκων με τα απροσπέλαστα δάση και τις διαρκείς βροχές.

            Τρεις γενιές Ηγετών με διαφορετική προσωπικότητα.

Μάξιμος, Βάλτεμαρ και Ματτίας.

Προσωπικότητες ξεχωριστές,με ψυχικό βάθος, κουβαλούν ο καθένας το ατομικό του δράμα.

Στο πέρασμα του χρόνου, βιώνουν τα προσωπικά τους πάθη, πληρώνουν τα δικά τους λάθη και αφήνουν την ατομική τους σφραγίδα στην ιστορία αυτού του τόπου.

Δίπλα τους γυναίκες, ξεχωριστές και αλησμόνητες- οι εξαίσιες"Δράκαινες"- χαράσσουν την καρδιά τους και το πεπρωμένο τους, δίνοντας πνοή στο Κάστρο Των Δράκων.

Έρωτας, μίσος  και νέμεση, εξουσία και πόλεμος εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές.

Πίσω από όλους το αθέατο μυθικό πλάσμα που εποπτεύει κι αποδίδει τη δική του "δικαιοσύνη".

Ένα οδοιπορικό από τον παγωμένο Βορρά της Φαντασίας ως τα ηλιόλουστο λιμάνι της πολύβουης Γένοβας του Εμπορίου και του Θεάτρου...

Και εκείνο που μένει, είναι οι δυο Πολυθρόνες- μια μπλε κι η άλλη πορφυρή- να θυμίζουν Εκείνον κι Εκείνην, που αγαπήθηκαν πολύ και "κάθισαν πλάι- πλάι" ως το "τέλος"...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Παρασυρθήκατε κι εσείς στη σκοτείνή Κομητεία των μεγάλων παθών και των κρυμμένων Μυστικών;

Δικαίως, γιατί οι "Πολυθρόνες των Δράκων" αποτελούν ένα συναρπαστικό, πολυπρόσωπο ανάγνωσμα που σε αρπάζει στο δικό του κόσμο, από όπου δε θέλεις να βγεις.

Ένα εξαίσιο δείγμα "κοσμοπλασίας", όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου, γι' άλλη μια φορά, αποδεικνύει τη μυθοπλαστική της δεινότητα.
Η συγγραφέας παίρνει υλικά της απτής πραγματικότητας για να στήσει, με ζωηρή εικονοπλασία, ένα νέο σύμπαν- στέρεο και πειστικό.

"Oι Πολυθρόνες Των Δράκων"- ως ένα "παραμύθι για μεγάλους", όπως το συστήνει η δημιουργός του- είναι ένας πετυχημένος συγκερασμός παραμυθιακού και ρεαλιστικού στοιχείου, που ρέει αβίαστα,χωρίς η πλοκή να βαλτώνει παρά τις πολυάριθμες σελίδες του...
        Η αχλύ της φαντασίας απλώνει διακριτικά το αραχνοϋφαντο πέπλο της, υποβάλλοντας μιαν ιδιάζουσα ατμόσφαιρα μεν, χωρίς όμως να κυριαρχεί ή να αποξενώνει το έργο από την πραγματικότητα του ενήλικα αναγνώστη.

         Παρότι ο τόπος δράσης δεν είναι υπαρκτός, υπάρχει πλήρης χαρτογράφησή του και γεωγραφική σύνδεση με πραγματικές περιοχές της Ευρώπης. Ένα άλλο στοιχείο που συμβάλλει στην αληθοφάνεια του παραμυθιού είναι η συνάφειά του με την ιστορική συγκυρία: Έχουμε ένταξή του μύθου σε χρονικά πλαίσια και πλήρη σύμπλευσή του με τις ιστορικές και ηθογραφικές συνθήκες  συγκεκριμένης εποχής: Πρόκειται για τον 16ο αιώνα όπου έχει επικρατήσει η Αναγέννηση και στην κοινωνική διάρθρωση κυριαρχούν οι βασιλικοί οίκοι και τα φέουδα.
Η ίδια κοινωνική δομή υφίσταται κ στις  "Πολυθρόνες Των Δράκων", ενώ παρατηρούνται στοιχεία της εθιμοτυπίας των Παλατιών και της διαδοχής σε αυτά. Η σημειολογία των αντικειμένων (κοσμήματα, όπλα οικόσημα, έπιπλα, πορτρέτα, μενταγιόν κλπ) κι η ενδυματολογία είναι σύμφυτα με την εποχή.
       Ο δε πόλος του Κακού -απόλυτα ανθρωποκεντρικός- αντιπροσωπεύεται από μια φυλή που ατενίζει προγενέστερα παγανιστικά -αμιγώς πολεμικά- φύλα της Ασίας και της Μογγολίας, τόσο άγρια ώστε χάρασσαν από βρέφη τα πρόσωπά τους με σπαθιά, ώστε οι πληγές να αγριεύουν την όψη τους!
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου εμπνέεται από ζοφερά στιγμιότυπα της Ιστορίας και στήνει μια αντίστοιχης φρίκης εθιμοτυπία στο εύστοχο εύρημά της, με έναν ηγέτη αιμοδιψή, που προκαλεί ρίγος στον αναγνώστη.
          Το δυνατότερο στοιχείο του έργου όμως είναι, σίγουρα, οι χαρακτήρες του κι οι μεταξύ τους σχέσεις:
Παρότι εκκινούμε από παραμυθιακή βάση, οι χαρακτήρες δεν είναι "χάρτινοι", αλλά αποκτούν σάρκα κι οστά, μέσα από τη φυσικότητα των διαλόγων και τα υποδειγματικά τους ψυχογραφήματα.
          Αν κι όλες οι γυναίκες ξεχωρίζουν για το κάλλος τους και οι άντρες διακρίνονται για την αρρενωπότητά τους, κανενας χαρακτήρας δε μοιάζει με τον άλλον.
Επαρκώς σκιαγραφημένοι και χωρίς εξιδανικεύσεις οι ήρωες εκπροσωπούν διάφορους ανθρωπότυπους, στους οποίους καθένας θα βρει σημεία αναφοράς.

          Καθέ πρόσωπο σφυρηλατείται από τα βιώματα και τις προσωπικές του απώλειες, εξελισσόμενο, μέσα στον χρόνο και τις τραγωδίες που αυτός φέρνει...
Ο αποχωρισμός, η εκδίκηση, η παιδούλα που ωριμάζει σε θεματοφύλακα του χρέους, η σύγκρουση ανάμεσα στην ερωμένη και τη μάνα, η ατομική επανάσταση, η σκληρότητα που μετουσιώνεται σε θανατηφόρο μίσος κι αδικία. Αξέχαστοι χαρακτήρες κι οι στιγμές τους που αμς σημαδεύουν!
Πυρπολούμαστε απ'τον κόκκινο χείμαρρο της ατίθασης Ροσαλίνας!
Μας νανουρίζει ο καλπασμός των αλόγων. 
Το δάκρυ μας κυλά από τα βιολετί "τοπάζια" της Ζάρα (της πιο πολύπλευρης όσο και τραγικότερης ηρωίδας στο βιβλίο.)
Μας προξενει δέος το παράστημα του Τζοναθαν με το μεγαλειο της ψυχής του, ενώ μάς τυλίγει η ηγεμονική σκιά του Βάλτεμαρ! 
Πόσα πρόσωπα με τα οποία συμπάσχεις, θυμώνεις, παραδειγματίζεσαι, καρδιοχτυπάς!
            Και μέσα σε αυτό το γαϊτανάκι προσώπων και καταστάσεων, αναδεικνύονται ποικίλοι προβληματισμοί γύρω από τη διαχείριση της εξουσίας, τους οικογενειακούς δεσμούς και φυσικά την αγωνία της μητρότητας...
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ακόμη την αντρική φιλία και τη συντροφικότητα στη μάχη, με μια αξιοσημείωτη διεισδυτικότητα στην αντρική ψυχολογία και τους κώδικες του Πολέμου, ενώ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το δέσιμο Ανθρώπου και Ζώου.
      Πανω από όλα, ο έρωτας, σπαρακτικός κι απενοχοποιημενος, προδότης ή πανδαμάτωρ (μα παντού κινητήριος δύναμη) καταφάσκει κι έναν αισθησιαμό σύγχρονης υφής, που προσδίδει σαφώς ενήλικη κατεύθυνση στο παραμύθι...
Οι συναισθηματικές διακυμάνσεις είναι αδιάκοπες κι η αγωνία διατηρείται αμείωτη...
Παρόλη την αναγκαστική σύμπτυξη κάποιων σκηνών προς το φινάλε, λόγω όγκου, τελειώνοντας το μυθιστόρημα αυτό, ένιωσα πλήρης συναισθημάτων και εικόνων.
         "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" συνιστούν μια πολύπλευρη αναγνωστική εμπειρία, που προκαλεί ατόφια συγκίνηση.
                  Ένα παραμύθι εποχής με όμορφα διδάγματα και σύγχρονες αναγωγές στην ανθρώπινη Ψυχολογία και τις σχέσεις, διαχρονικά.
              Άλλο ένα πεδίο όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου δοκιμάστηκε κι ανταπεξήλθε, χαρίζοντάς μας ένα θαυμάσιο αναγνωσμα εποχής, γεμάτο ουσία.
          Η συγγραφέας έχει προαναγγείλει την επικείμενη απόδοση του βιβλίου σε παιδική εκδοχή και παρουσιάζει ενδιαφέρον πώς θα αποδοθούν οι αγαπημένες φιγούρες από μια παιδική εικονογράφο... 

Η ίδια η Χρυσηίδα Δημουλίδου σχολίασε το άρθρο μας με συγκινητική θέρμη 

Οι εικόνες του άρθρου είχαν επιλεγεί από την ίδια τη συγγραφέα ως οπτικοποίηση κάποιων σκηνών και ηρώων του βιβλίου της.

Χρυσηίδα ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ ,Αποκλειστική Συνέντευξη

 Χρυσηίδα Δημουλίδου,"Οι Δαίμονες Δεν Έχουν όνομα , η Αλήθεια όμως έχει"

                                Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
                             φωτο protothema.gr
Χρυσηίδα Δημουλίδου: Η δημοφιλής συγγραφέας,

αν και έχει πετροβοληθεί εξακολουθεί να συγκινεί μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.
Με 34 εκδοθέντα εργα από το 1997 και πάνω από 1μιση εκατομμύρια πωλήσεις 
(με  πολυσυζητημένα best seller όπως "Τα Δάκρυα Του Θεού", "Η Γυναίκα Της Σοφίτας", "Το Κελάρι Της Ντροπή "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", ένα δοκίμιο και μια ποιητική συλλογή )
βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των πιο πετυχημένων εμπορικά συγγραφέων της Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας. 
Διατηρώντας πάντα το μποέμ ανεξάρτητο πνεύμα της και τον κοσμοπολίτικο αέρα της-ως πρώην αεροσυνοδός της Ολυμπιακής αεροπορίας- δε διστάζει να αναμετρηθεί με κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, μεσα από την πενα της και τη δημόσια παρουσία της. 
Λατρευει τα παιδιά, γεγονός που αποτύπωσε μέσα από μια σειρά 10 παιδικών παραμυθιών με όμορφα παιδαγωγικά και διδακτικά  μηνύματα. 
Τα υπόλοιπα θα μας τα πει η ίδια!
Εγώ θέλω να την ευχαριστήσω από καρδιάς για αυτή τη συνέντευξη ,γιατί γνωρίζω ότι δεν αγαπά τις έντυπες ή ηλεκτρονικές συνεντεύξεις.
Ηταν ξεχωριστη τιμή για τη σελίδα μου γιατί το δέχτηκε όπως μου είπε ειδικά για μένα.!!!
Απολαύστε μια ξεχωριστή συνέντευξη της Χρυσηίδας Δημουλίδου, γεμάτη τσουχτερές αλήθειες, που ποτέ δε φοβήθηκε να πει ανοιχτά!
Γιατί οι Δαίμονες μπορεί να μην έχουν όνομα,

όμως η Αλήθεια Έχει Όνομα!!!

                                      ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1.Ti ήταν εκείνο που σας ώθησε με τόσο ζήλο στη συγγραφή;

Τίποτε δεν με ώθησε! Ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνω συγγραφέας.Υπήρχε ο σπόρος μέσα μου, μεγάλωνε, εξελισσόταν και κάποια στιγμή "άνθισε"!

2. Έχετε δηλώσει πως τα βιβλία σας είναι τα πνευματικά σας παιδιά. Υπάρχει κάποιο που του έχετε ιδιαίτερη αδυναμία και γιατί;

Τα βιβλία μου, όπως και κάθε έργο ενός δημιουργού, είναι πνευματικά παιδιά του…Τα αγαπώ όλα, αλλά ξεχωρίζω δύο: «Το Kελάρι της Ντροπής» και «Οι Δαίμονες δεν έχουν Όνομα», γιατί πραγματεύονται κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, που ακόμη αποτελούν ταμπού.

3. Δένεστε με τους χαρακτήρες που πλάθετε; Υπάρχει κάποιος που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Φυσικά και δένομαι- σχεδόν πιστεύω πως είναι υπαρκτά πρόσωπα, που τα αγαπώ ή απεχθάνομαι ανάλογα με τις πράξεις τους.

Πολλοί είναι οι ήρωες που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, για διαφορετικούς λόγους:
Ο "Θανάσης" στους "Δαίμονες",ή  η "Ευγενία" στα "Δάκρυα του Θεού".

Ακόμη και ο "Δάμος", που ήταν αλήτης, αγαπήθηκε πολύ από μένα και όχι μόνο!

4. Ποια αρετή θεωρείτε κορυφαία σε έναν άνθρωπο;

Την τιμιότητα…Από εκεί ξεκινούν όλα. 

Ο τίμιος άνθρωπος είναι και καλός και πιστός και γενναιόδωρος, και μόνο θετικά πράγματα μπορεί να προσφέρει σε μια κοινωνία.

5. Δυο σας βιβλία «το Κελάρι της Ντροπής» και «οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα» διαπνέονται από έντονες κοινωνικούς προβληματισμούς.

Ποιες θεωρείτε τις μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα; 

 Μάλλον θα ρωτούσα τι δεν είναι πληγή σήμερα…

Έτσι όπως διαμορφώθηκε η κοινωνία μας σε παγκόσμιο επίπεδο και ειδικά μετά την είσοδο του Ίντερνετ σε κάθε σπίτι, σταδιακά χάθηκε η αγνότητα που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. 

Όμως, αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν πολύ μεγάλες πληγές, αυτές είναι η παγκόσμια τρομοκρατία με βομβιστικές επιθέσεις και πολέμους, 

και σίγουρα η  σεξουαλική κακοποίηση και η εκμετάλλευση παιδιών γενικότερα 

Ένα ακόμη μείζον πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι η μεγάλη οικονομική ανισότητα. 

6. Τα κοινωνικά σας μυθιστορήματα επίσης, καταπιάνονται με ζητήματα όπως η κακοποίηση του ανθρώπου κι η θέση της γυναίκας.
Έχετε δεχθεί προκατάληψη λόγω του φύλου σας;

  

Φυσικά και δέχομαι ακόμη κυρίως λόγω της εξωτερικής μου εμφάνισης. Στην αντίληψη των περισσοτέρων ανδρών αλλά και πολλών γυναικών είναι ότι η γυναίκα σκιάζεται από την υπεροχή του άνδρα, έχει λιγότερα προσόντα και ικανότητες ενώ στην ουσία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. 

Η γυναίκα είναι το δυνατό φύλο, εκείνη που αντέχει περισσότερο. 

Ευτυχώς που από πολύ μικρή ατσαλώθηκα με γνώσεις! 

Έτσι, ποτέ μου δεν θεώρησα ότι ερχόμουν δεύτερη! Δεν επέτρεψα σε κανένα να με μειώσει- κι αν συνέβη, ήταν μεμονωμένο και μικρής διάρκειας γεγονός.

7.Γίνατε δέκτης διαδικτυακού bullying, αλλά βγήκατε πιο δυνατή. Ποιο ήταν το ηθικό ανάχωμα σε όλη αυτήν την εμπειρία;

8 στους 10 ανθρώπους δέχονται πλέον διαδυκτιακό bullying μόνο που, επειδή δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, δεν γνωστοποιείται. 

Κι επειδή, ως γνωστόν, "Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό", όντως βγήκα πολύ πιο δυνατή!

Εξακολουθώ να δέχομαι λεκτικές επιθέσεις και συκοφαντίες,  όμως πλέον δεν δίνω την παραμικρή σημασία και το λάθος μου ήταν ότι τους είχα πάρει πολύ σοβαρά

…Ώσπου τραβήχτηκε το κουρτινάκι και, όταν είδα ποιοι κρύβονται από πίσω, τους λυπήθηκα:

Και φυσικά δεν μιλώ για συγκεκριμένα άτομα, το γενικεύω.

Κατάλαβα πως εκείνοι που ασχολούνται με το διαδυκτιακό και κατ' εξακολούθηση bullying είναι απελπισμένα άτομα, αποτυχημένοι άνθρωποι, ψυχικά άρρωστοι.Νοσούν…

7. Ως αναγνώστρια ποια βιβλία σας έχουν σημαδέψει;

Πάρα πολλά αλλά εκείνο που με συγκλόνισε ήταν «Το Δεύτερο Φύλο» της Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

Ήμουν πολύ μικρή, ήταν διαφορετικά χρόνια και τώρα ίσως να μη άγγιζε τόσο πολύ μια γυναίκα, όμως πρέπει να το διαβάσουν όλες: Λέει μεγάλες αλήθειες που μας αφορούν!


8. Πανταχού παρών στα βιβλία σας, κι ένας από τους κεντρικούς προβληματισμούς στο δοκιμιακό «Σουίτα στον Παράδεισο» είναι φυσικά ο έρωτας. Πιστεύετε σε αυτόν;

Πίστευα, ώσπου έλυσα το μυστήριο κι όπως είναι φυσικό όταν δεν υπάρχει μυστήριο δεν υπάρχει πλέον και τόσο ενδιαφέρον…

Ο έρωτας είναι μια περίπλοκη χημική εξίσωση, όχι όμως άλυτη. Είναι για γερούς παίκτες διαφορετικά η λύση θα παραμείνει άγνωστη…

Το κακό είναι ότι όταν βρεις την λύση, πας για άλλα, που καμιά σχέση δεν έχουν με τον έρωτα!

Απο την μια, αυτό είναι καλό, γιατί δεν έχεις ερωτηματικά και αγωνίες.

Από την άλλη όμως, είναι λυπηρό ακριβώς επειδή τα έχεις απομυθοποιήσει όλα αυτά… 

9. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο του συγγραφέα στην κοινωνία; 

Πολύ σημαντικό!

Με την προυπόθεση ότι μιλάμε για συγγραφέα!

"Γράφω ή εκδίδω βιβλίο" δεν σημαίνει πως "είμαι συγγραφέας". 

Πραγματικός συγγραφέας είναι εκείνος που "πλάθει" τους ανθρώπους από την αρχή, σκάβοντας μέσα τους.

Τούς αφυπνίζει, τούς κινητοποιεί, τους κάνει καλύτερους ως υπαρξιακές οντότητες κι αν χρειαστεί διαμορφώνει γνώμες πάνω σε κοινωνικά θέματα! 

Είναι σπουδαίο να γράφεις βιβλία που περνούν μεγάλα κοινωνικά μηνύματα, να στοχάζεσαι και να φιλοσοφείς.. 

10. Η πρότερη καριέρα σας ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή έχει επηρεάσει το έργο σας και τη στάση σας απέναντι στους ανθρώπους;

Βεβαίως…Με έκανε να ξεχωρίζω τους ηλιθίους!

Γιατί όταν  κάνουν την ερώτηση «Πώς από αεροσυνοδός έγινες συγγραφεας;», αυτοί οι άνθρωποι αυτόματα καταποντίζονται στα μάτια μου, θεωρώ πως έχουν χαμηλή αντίληψη, κατώτερο πνευματικό επίπεδο, χαμηλή αυτοεκτίμηση , μα -κυρίως-άγνοια. 

Βέβαια τώρα η ερώτηση αυτή έπαψε να υφίσταται:
Aπέδειξα  με την δουλειά μου ποια είμαι, όμως πάντα παραμένει το ερωτηματικό "Πώς μια, ας πούμε, γυναίκα με την δική μου εμφάνιση γράφει καλά;"

…Και φυσικά υπάρχουν πάντα κάποιοι καλοθελητές που προσπαθούν να περάσουν την γνώμη πως τα βιβλία μου "είναι για τα σκουπίδια" και "απλά άρλεκιν", χωρίς να τα έχουν διαβάσει!

11. Πράγματα που σας χαλαρώνουν και σας γεμίζουν πίστη και κίνητρο να συνεχίζετε; 
Με χαλαρώνει πολύ μια καλή συζήτηση, ένα καλό βιβλίο, ταινία, μουσική, η βροχή, τα ζώα , η φύση... 
Είναι τόσα πολλά που με χαλαρώνουν- και πολύ απλά πράγματα.. 

12. Τι γράφετε τώρα; Περιμένουμε κάποιο νέο βιβλίο από σας για το 2017; 

Δεν γράφω τίποτε, έκλεισα όλα τα κιτάπια μου!
Θέλω να απέχω για λίγο από τον χώρο, να ξεκουραστώ και να ασχοληθώ με άλλα πράγματα. 

Του χρόνου να περιμένετε μόνο επανεκδόσεις. 

Κυρία Δημουλίδου,φτάσαμε στο τέλος.Σας ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας!

                                           
Παρουσιάσεις βιβλίων της Χρυσηίδας Δημουλίδου στον ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!


Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα

Η Γυναίκα Της Σοφίτας

Το Κελάρι Της Ντροπής

      Αυτή η συνέντευξη συμφωνήθηκε σε μια ιδαίτερη συγκυρία, που κι η ίδια η συγγραφέας θέλησε να μνημονεύσουμε.

Είναι γνωστή, η αγάπη της Χρυσηίδας Δημουλίδου για την Αρχαία Ελλάδα και αποτυπώνεται και στο ομηρικής προέλευσης όνομά της, όπως και του πατέρα της (Δημόκριτου).
Για άλλη μια φορά αυτή αποδείχθηκε μέσα από το κάλεσμα της Για Περίπατο στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, ο οποίος και πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2016, με φόντο τη τον Ιερό Βράχο όπου θα "ανταμώνουν" το Κλέος και η Συμμετρία, η Δημοκρατία κι η Ισηγορία, το Θέατρο και οι Τέχνες.
           Κάτω από τη σκιά των Καρυάτιδων και του Παρθενώνα, μοιραστήκαμε με τη Χρυσηίδα  Δημουλίδου μια απολαυστική μέρα,
Συνεπής κ καταδεκτική η συγγραφεας ένωσε την υπέροχη παρέα κάτω από την αγάπη στο βιβλίο κ τον Πολιτισμό. 
Έκπληξη στάθηκαν για όλους μας τα δυο αντίτυπα που κλήρωσε για χάρη των αναγνωστριών της επί τόπου.
Εντονος ο προβληματισμός της συγγραφεως κ όλων μας για το υψηλό εισιτήριο του Περιπάτου που συχνά στέκεται αποτρεπτικό για τους Έλληνες, που θέλουν να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική μας κληρονομιά σε τόσο δύσκολους καιρούς...
Η μέρα μας έκλεισε με εγκάρδιο καφεδάκι στην Πλάκα, οπου συμφωνηθηκε η συνεντευξη μας αυτή.
Την ευχαριστώ κι εύχομαι να μας χαρίσει ακόμη πολλά βιβλία και χαμόγελα...

          

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα

                                 Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα, Χρυσηίδα Δημουλίδου,
                                           Είδος:Κοινωνικό Θρίλερ
                                           Βαθμολογία: 10/10

                                   

Η πολυσυζητημένη κ δημοφιλής συγγραφέας, Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγκλόνισε πριν δυο χρόνια το κοινό της με το τολμηρό της κοινωνικό μυθιστόρημα,το Κελάρι Της Ντροπής!
            Φέτος επανέρχεται με ένα ακόμη αστυνομικής χροιάς βιβλίο που θα ταράξει σίγουρα τα νερά, ενώ ίσως δεν αποδειχθεί υπερβολή αν μιλήσουμε για Το Βιβλίο της Χρονιάς αάμεσα στα γνωστά best seller της χρονιάς!
"Οι Δαίμονες Δεν έχουν Όνομα", από τις εκδόσεις Ψυχογιός

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Ο φιλήσυχος και πράος Θανάσης Βεργής απολαμβάνει μια όμορφη οικογενειακή ζωή στο γραφικό χωριό του, πλαισιωμένος από την αγαπημένη του γυναίκα ,τη Μάντω, φίλους- πρόσωπα αγνά και συντρόφους στις καθημερινές χαρές και λύπες.
Σημείο αναφοράς όλων ο καφενές του καλόκαρδου Γιώργη, με σύντροφο καθημερινό τον σιωπηλό παραγιό ,Λόλιο με τα εύγλωττα μάτια...
Η ζωή κυλά με τους μόχθους, τα πάθη και τις ελπίδες της κάτω από το βλέμμα του σοφού ποταμού.
Τον Μάη του 1972 η απλή καθημερινότητα του Θανάση ανατρέπεται, καθώς η μονάκριβη θυγατέρα του, η πονετική Δροσιά, χάνεται στα νερά του ποταμού και το μόνο που του απομένει από αυτήν είναι η ζακετούλα της...
Έναν περίπου χρόνο αργότερα , ένα ακόμη κορίτσι από παρακείμενο χωρίο εξαφανίζεται μυστηριωδώς-κι η φήμες μιλούν για απαγωγή από έρωτα.
Λίγους μήνες μετά , ένα ακόμη κορίτσι από το χωριό του Θανάση θα χαθεί την ημέρα των γενεθλίων του-με την Χωροφυλακή ανίκανη να δώσει απαντήσεις στο μυστήριο των τριών εξαφανίσεων...
20 χρόνια αργότερα μετά τον χαμό της Δροσιάς, ένα ακόμη δεκατετράχρονο κοριτσάκι βρίσκεται πνιγμένο στον ποταμό και αυτός ο πνιγμός ανοίγει ξανά τους τρεις ξεχασμένους φακέλους και οι δαίμονες ξυπνούν αυτή τη φορά ως αιμοδιψείς τιμωροί, απαιτώντας την αλήθεια που μόνο ένας ξέρει.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου αυτή τη φορά πλέκει ένα δυναμικό αστυνομικό μυστήριο και μας χαρίζει ένα ατόφιο κοινωνικό θρίλερ, που "τα...έχει όλα " και κόβει την ανάσα του αναγνώστη, από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα.Ένα βιβλίο που δύσκολα θα ξεχάσετε όσο ζείτε!

Με τη γνώριμη μεστή και ξεκούραστη γραφή της στην πιο ώριμη εκδοχή της, χωρίς καλολογικά στοιχεία και με αβίαστη ροή, η συγγραφέας ,χαρτογραφεί με περισσή παραστατικότητα το σκηνικό του δράματος:
          Πρόκειται για ένα τυπικό, γραφικό χωριό της Βόρειας Ελλάδας με μια φύση μαγευτική να το στολίζει- κι αδιαμφισβήτητο "άρχοντα" της περιοχής το φυσικό στοιχείο που δεσπόζει:
Τον επιβλητικό ποταμό- ζωοδότη αλλά και τόπο μυστηριακό για τη λαϊκή συνείδηση, που η Χρυσιήδα ξέρει να αφουγκράζεται καλά, μεταδίδοντας όλους τους αρχέγονους φόβους ,τις δοξασίες ,το θρησκευτικό αίσθημα και τους κοινωνικούς κώδικες.
Γύρω από αυτό το τοπίο ξεδιπλώνεται ένα πλήθος χαρακτήρων.
Όλα τα πρόσωπα- οι καλοί και οι φαύλοι, οι απλοικοί και οι "σοφότεροι"- είναι άρτια ιχνηλατημένα και σκιαγραφούνται πλήρως οι διαθέσεις τους αλλά και οι δεσμοί ανάμεσά τους, πράγμα που επιτείνει τη συναισθηματική εμπλοκή του αναγνώστη στα πάθη, τις χαρές τους και τις αγωνίες τους.
     Αδύνατον να μη θαυμάσεις τον Θανάση, να μη γοητευτείς απο τον Θοδωρή, να μη συγκινηθείς από τη γλυκιά Μάντω να μη θρηνήσεις τη συμπονετική μικρή Δροσιά .
Πάνω από όλα ,αδύνατον να μη χαράξει την καρδιά σου "εκείνος", η πιο τραγική κι ευρηματική φιγούρα όλου του βιβλίου, μια ύπαρξη σαν αερικό που συμβολίζει την από νωρίς λαβωμένη παιδικότητα και συμπυκνώνει το βουβό "κατηγορώ" των αθώων...

Κάθε χαρακτήρας αλησμόνητος, μια πολύτιμη ψηφίδα σε ένα παζλ καλοστημένο και τραγικό, που ζητά τη λύση στις τελευταίες του σελίδες.
Η ανθρωπιά ,οι οικογενειακοί δεσμοί αλλά και η φιλία προβάλλουν σε όλο τους το μεγαλείο ,χωρίς να απουσιάζει ο έρωτας και τα μυστικά του χθες.Έρωτας σε πολλαπλές μεταμορφώσεις- από την πιο ανυποψίαστη, πλατωνική εκδοχή του, μέχρι το γλυκό αγκάλιασμα της συντροφικότητας και την πλέον νοσηρή του πλευρά. 
Έρωτας πανταχού παρών.Έρωτας όμως στη σκιά του θανάτου που ανεξήγητα ζώνει τους ήρωες

           
Στην  ιστορία της Δημουλίδου εκείνο που κυριαρχεί δεν είναι το ερώτημα Ποιος.
Ίσως οι πολύ εξοικειωμένοι με την αστυνομική λογοτεχνία υποψιαστούν τον ένοχο- πολύ νωρίτερα από την αποκάλυψή του.
       Αυτό δεν έχει καμία σημασία, διοτί εκείνο που συνταράσσει την ψυχή του αναγνώστη είναι ο τρόπος και η αιτία.Μια αιτία απόλυτα αληθινή και υπαρκτή στο κοινωνικό γίγνεσθαι με τη ζωή να γίνεται ο πιο ζοφερός συγγραφέας πολλές φορες...
Η ίδια η Χρυσηίδα Δημουλίδου είχε προδιαγράψει τις προϋποθέσεις ενός καλού αστυνομικού βιβλίου και κατόρθωσε να μείνει πιστή σε αρκετές από αυτές,διατηρώντας σε ισόποσες διαστάσεις την αγωνία ,την οδύνη και την τρυφερότητα, χειριζόμενη άψογα την εναλλαγή ανάμεσα στις κορυφώσεις και τις υφέσεις.
          Ακόμη και τις απαραίτητες επαναλήψεις, όπου συνδέει τα κομμάτια που έλειπαν από τη λύση του μυστηρίου, η Δημουλίδου κατορθώνει εδώ να τις εντάξει ακόμη πιο επιδέξια και σε πιο περιορισμένη κλίμακα από όσο στο προηγούμενο έργο της, το Κελάρι της Ντροπής .(το οποίο με τους Δαίμονες έχει ξεπεράσει). 
Το βιβλίο προσέγγιζε υφολογικά το ΚΕΛΑΡΙ, καθως κ σε κάτι ακόμη που δε θέλω να το αναφέρω,ωστόσο οι ΔΑΙΜΟΝΕΣ επεκτάθηκαν σε άλλα μονοπάτια και τελειοποίησαν τον "σπόρο" που άφησε το "Κελαρι" ως παρακαταθήκη της συγγραφέως.
Εγώ θα το αντιμετώπιζα περισσότερο ως μια δυνατή κοινωνική ιστορία με στοιχεία θρίλερ!!!!Κ οντως μάντευες υπερβολικά νωρίς τον ένοχο, αλλά δεν εχει κ τόσο σημασία άλλα δε σου μείωνει την ανία κ τη δύναμη των συναισθηματων!
Το μεταφυσικό στοιχείο,που έχει αναφερθεί από πολλούς, όντως ενυπάρχει ώστε να επιτείνει την υποβλητικότητα των στιγμών και να προσδώσει ατμοσφαιρικότητα χωρίς επουδενί να εγκλωβίζει την ιστορία ή να ενοχλεί. Νομίζω ότι η έκταση που του δόθηκε πιο πολύ αποτύπωσε τις διαθέσεις κ τις συγκρούσεις των ηρώων κ οχι το ίδιο το μεταφυσικό στοιχείο καθεαυτο..

Η συγγραφέας τελικά, κατορθώνει να αφοπλίσει και τον πλέον απαιτητικό αναγνώστη σκηνοθετώντας ένα γοτθικού τύπου κρεσέντο φρίκης -αδιανόητο στην κοινή λογική, φέρνοντας στο προσκήνιο τον πολλαπλώς πάσχοντα άνθρωπο. 
Γιατί ο ανθρώπινος πόνος,το "πάθος της ψυχής", είναι ο δυνάστης όλων, εκείνος που συμπλέκει αξεδιάλυτα τις έννοιες θύτης και θύμα.

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου κατορθώνει σαν καλός ανατόμος της ψυχής  να ακολουθήσει τις ερεβώδεις διαδρομές της διαστροφής του ένοχου προσώπου και να αναδείξει μέσα από αυτό μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές μάστιγες, ένα μείζον κοινωνικό θέμα!
Είναι αξιεπαινη η επιστημόνικότητα  και η ψυχραιμία με την οποία η συγγραφέας προσεγγίζει αυτό το κρίσιμο -όσο και οδυνηρό- για όλες τις κοινωνίες ζήτημα, χωρίς να καταφύγει σε αφορισμούς ή εκλογικεύσεις.

Η αριστοτελικού τύπου κάθαρση, κομίζει αίσθηση δικαίου χωρίς ρεβανσισμούς αναδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και συνδιαλέγεται την ατμοσφαιρικότητα και την κατάνυξη της αρχαιοελληνικής μας παράδοσης.

Ένα αρμονικό όσο και δυναμικό σύνολο λοιπόν -που προχωρά πέρα από το επίπεδο του "καλού μυθιστορήματος". 
Ένα έργο τολμηρό που με παρρησία κι ευσυνειδησία αναμετράται με ζητήματα ταμπού που η κοινωνία αντι να αντιμετωπίσει, εθελοτυφλέι απεναντί τους.
         Η Χρυσηίδα Δημουλίδου με τους "Δαίμονες",λοιπόν, "ψυχ-αγωγεί" και προσφέρει ένα εξαίσιο αστυνομικό θρίλερ κοινωνικών προεκτάσεων, το οποίο διατηρεί τον παιδευτικό ρόλο που η λογοτεχνία πρέπει να υπηρετεί-αφυπνίζοντας σαν οίστρος σωκρατικός την κοινωνία μας.

                                                      Έλλη Δέδε

Ανακαλύψτε επίσης στη σελίδα μας:

Το Κελάρι Της Ντροπής

Η Γυναίκα Της Σοφίτας,

   

ΝΙΚΗΤΗΡΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΛΗΡΩΣΗΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016
,το νουμερο 61!!!!
IMic Hilton 

 Συμφωνα με την κληρωση  και την τυχαια επιλογη απο το μελος ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗΝ  ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK 

                                            

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ , Η Γυναίκα Της Σοφίτας

                                                                       Η Γυναίκα Της Σοφίτας, Χρυσηίδα Δημουλίδου
                                  Είδος: Αισθηματικό Θρίλερ
                                  Βαθμολογία 9/10

                                       

      Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, αγαπημένη μυθιστοριογράφος χιλιάδων αναγνωστών, διακρίνεται για την τόλμη στη σκέψη και την πρωτοτυπία στη θεματολογία της.
           Αυτά τα στοιχεία σίγουρα χαρακτηρίζουν και το πολύ ιδιαίτερο βιβλίο της «Η Γυναίκα Της Σοφίτας», που μένει στη λογοτεχνική επικαιρότητα εδώ και 17 χρόνια και, Μάιο του 2015, επανεκδόθηκε απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός!
      Ένα βιβλίο που έκανε δικάιως αίσθηση και κατέταξε τη Δημουλίδου στις εμπορικότερες συγγραφείς της γενιάς της!

 ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η καλόκαρδη Μάρθα είναι η κόρη μιας μεγαλοαστικής αθηναϊκής οικογένειας του ’60 και μεγαλώνει στην επιβλητική έπαυλη της Κηφισιάς, έχοντας ό,τι ποθήσει εκτός από την προσοχή. Η παρουσία της αδελφής της, Αγγέλας, επισκιάζει την ανέμελη ζωή της.
             Εκθαμβωτικά όμορφη και λαμπερή από κούνια, η εγωκεντρική Αγγέλα «κλέβει τις καρδιές» των γύρω της, εκτοπίζοντας τη συνηθισμένη, άχαρη Μάρθα.
              Το σκηνικό όμως ανατρέπεται γι' άλλη μια φορά, από ένα αδιανόητο γεγονός, που κατέστρεψε μια ουράνια ομορφιά, με απρόβλεπτες συνέπειες...
Μια ζωή που περνά πίσω από την  κουρτίνα μιας σοφίτας.
         Μια ιδιότυπη σχέση εξάρτησης κι ένα εφιαλτικό μυστικό, που σαν βγει θα σαρώσει για πάντα τις ζωές όλων τους!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η "Γυναίκα Της Σοφίτας",που έκανε αίσθηση στα λογοτεχνικά δρώμενα το 2001(από τις εκδόσεις Λιβάνη τότε) επανεκδίδεται πάλι σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση από τον Οίκο του Ψυχογιού!

Tο νέο εξώφυλλο σε πανέμορφους χρωματικούς συνδυασμούς, μεταδίδει όλη τη φόρτιση του βιβλίου και μας προδιαθέτει για την τραγικότητα μιας ιστορίας διαφορετικής, που καθηλώνει!

     Ένα βιβλίο που φέρνει ρίγος στον αναγνώστη, κομίζοντας παράλληλα δυνατά διδάγματα ζωής!

      Πράγματι, πρόκειται για ένα πολύ πρωτότυπο, σκοτεινό μυθιστόρημα που έχει στο επίκεντρό του δύο γυναικείους χαρακτήρες, αλλά αποστασιοποιείται από κοινότυπους συναισθηματισμούς και δε μοιάζει με κανένα άλλο της κατηγορίας του!

        Ένας συγκερασμός του μοντέρνου αισθησιασμού με τον κλασσικό ρομαντισμό, που αποκτά πινελιές σχεδόν "γοτθικές", όπως θα διαπιστώσετε όσο προχωρά το βιβλίο.

              Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" η Χρυσηίδα Δημουλίδου πλέκει ένα αυθεντικό ψυχολογικό θρίλερ, που διατηρεί ψήγματα αισθηματικών διαθέσεων κι εκτείνεται σε έναν ενδιαφέροντα κοινωνικό προβληματισμό.
Ένα βιβλίο που ρέει αβίαστα σε γλώσσα απλή και ίσως λιτή και με γρήγορο ρυθμό.
Είναι από τα πρωτα βήματα της Χρυσηίδας Δημουλίδου στον χώρο της συγγραφής και είναι εμφανής η έλλειψη λογοτεχνικών σχημάτων σε αυτό.
         Αυτή η απουσία περιγραφών ή διεισδυτικότητας είναι ίσως η μικρή, μοναδική αδυναμία στη "Γυναίκα της Σοφίτας", που αποτελεί μια πρωτότυπη σύλληψη για την εποχή της- 17χρόνια πριν.
          Ακόμη και χωρίς παραστατική αφήγηση, έντονη εικονοπλασία ή αναλυτικά ψυχογραφήματα,όμως,"Η Γυναίκα Της Σοφίτας" η συγγραφέας καταφέρνει τελικά να υποβάλλει μια σκοτεινή ατμόσφαιρα, που είναι μάλιστα διάχυτη σε όλο το βιβλίο.
  Ένα υποβλητικό μυθιστόρημα, που αν θελήσουμε να το δούμε και βαθύτερα, συνιστά μια σαγηνευτική λογοτεχνική "πρόκληση" κι έργο πάνω στις οικογενειακές σχέσεις.

          Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κόντρα στην αποθέωση της αισθητικής αρτιότητας, αποδομεί άφοβα, αλλά χωρίς ωμότητα, την ομορφιά της ηρωίδας της κι αυτό είναι μια εξαιρετική έμπνευση και εξαίσιο συγγραφικό ρίσκο.
             Χωρίς να αναλωθεί σε περιγραφικές λεπτομέρειες, -ίσως "ενοχλητικές" για πιο ..."ευαίσθητους" αναγνώστες- η Δημουλίδου μεταφέρει όλη την έκταση της απρόσμενης "απώλειας" και της φρίκης.
       Η πληγωμένη μορφή, φυσικά, δε συνιστά συγγραφικό εύρημα της Δημουλίδου. 

 Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στη Λογοτεχνία ως ανατροπή, ως παράγοντας έντασης ή ως αυθεντικό συστατικό τρόμου σε εμβληματικά αριστούργηματα όπως Φάντασμα Της Όπερας" ή στα σύγχρονα "Δαιμόνια"του Ντειβιντσόον, 

           Χωρίς ανάλογες συμβολικές διαστάσεις, η ηρωίδα της Δημουλίδου αντιπροσωπεύει τη «ρήξη της Ταυτότητας» του ατόμου μέσα από την « τραυματισμένη εξωτερική εικόνα».
                Aυτή η εσωτερική σύγκρουση αποδίδεται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, ενσταλάζοντας μια αδιόρατη αίσθηση τρόμου στο έργο, που διατηρείται αμείωτη.
       Το καινοτόμο, στη "Γυναίκα Της Σοφίτας" είναι πως ενώ η "λαβωμένη εικόνα" στη λογοτεχνία αφορά συνήθως σε άντρες ήρωες και απαλύνεται από μια γυναίκα, εδώ συμβαίνει σε μια γυναικεία μορφή κόντρα στα αισθητικά και κοινωνικά στερεότυπα!
Σε καιρούς αποθέωσης της πλαστικής μάλιστα ομορφιάς αυτό ήταν συγγραφικό τόλμημα μπροστά από την εποχή του.
          Ένα θλίβερό "φάντασμα" κι η ηρωίδα της Δημουλίδου, που αντί για "κατακόμβες", επιλέγει ως "βασίλειό" της τη Σοφίτα"! Διαθέτει όμως τόσο αφοπλιστική αρχοντιά που -όπως κι ο θανάσιμα αινιγματικός "Έρικ"στον Λερού- δεν επιτρέπει στιγμή τον οίκτο στον αναγνώστη,αντιθέτως του εμπνέει έναν υποτυπώδη θαυμασμό:

       Μια περήφανη στάση- μάθημα αξιοπρέπειας απέναντι στην Οδύνη, με ψήγματα από τη γυναικεία χειραφέτηση που αποτελέι σταθερό ζητούμενο στα έργα της Δημουλίδου...
         Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" όμως, η αφυπνισμένη Χρυσιήδα Δημουλίδου επιχειρεί κι ΄'εναν κοινωνικό προβληματισμό γύρω από την οικογένεια και το ευαίσθητο ζήτημα της αδερφικής σχέσης προκαλώντας όσοι είναιο γονείς να στοχαστούν κάνοντας αυτοκριτική : 

Δεν είναι τυχαίο το φύλο. 

Η Γυναίκα λόγω των επιτακτικών βιολογικών συνθηκών και των ασφυκτικών κοινωνικών πιέσεων είναι πιο ευάλωτη στην ανασφάλεια και την ανταγωνιστικότητα.

       Η συγγραφέας, μέσα από την ιστορία αυτή, έρχεται να αναδείξει πώς οι λανθασμένοι χειρισμοί των γονιών και η άνιση μεταχείριση των παιδιών οικοδομούν ανεπαρκείς προσωπικότητες με σαθρά θεμέλια, κληροδοτώντας ισόβιους ανταγωνισμούς.
               Πόσοι γονείς άραγε σέβονται τη μοναδικότητα των παιδιών τους, ενθαρρύνοντας τα ατομικά τους χαρίσματα χωρίς την παγίδα της Συγκρισης;
Πόσοι γονείς χτίζουν αυτόφωτες προσωπικότητες αναθρέφοντας τα αδέλφια με δικαιοσύνη κι αλληλοσεβασμό;
          Ερωτήματα που ανακύπτουν βασανιστικά και αβίαστα στον αναγνώστη που απολαμβάνει συνάμα το μυθιστόρημα αυτό.
Διδάγματα πολύτιμα μέσα από καταιγιστικές εξελίξεις...

           Όλη η πλοκή ακολουθεί μια κλιμάκωση, μέχρι τη μεγάλη αποκάλυψη σε μια ατμόσφαιρα πυρετώδη και συνάμα ζοφερή,που παραπέμπει ευθέως στα "Ανεμοδαρμένα Ύψη"της Έμιλυ Μπροντέ- (όσο κι αν μια ποιοτική σύγκριση ανάμεσά τους θα ήταν άκαιρη& άδικη): Πιστεύω, άλλωστε, πως δεν επελέγη τυχαία το "όνομα" της Οικίας των ηρώων στην Κηφισιά:
"Βίλα Των Ανέμων"- πολυτελής, μα μισοερειπωμένη κι αυτή- κατ' αντιστοιχία της οικίας του τρομερού "Χήθκλιφ" στο έργο της Μπροντέ, "Wathering Heights", που αποδίδεται και ως "Πύργος Των Καταιγίδων".
           Η "τοπογραφία" των τελευταίων σκηνών στη Γυναίκα της Σοφίτας- το "ανέμισμα της κουρτίνας",το "βίαιο σφύριγμα του βοριά" -κι η παραφορά του φινάλε, προσδίδουν "χηθκλιφικά" γνωρίσματα στην τελευταία  σκηνή -με κοινό παρανομαστή την άμετρη οδύνη και μια αμείλικτη νέμεση.
            Ένα τέλος αντάξιο των δυνατών συναισθημάτων της υπόλοιπης ιστορίας, που θα φέρει την κάθαρση και θα σας συγκλονίσει, ακόμη κι αν σταθείτε διορατικοί και το διαισθανθείτε πιο πριν.
Ένα βιβλίο λοιπόν διδακτικό, όσο και γοητευτικό ως το τέλος!
        Από τις πιο ξεχωριστές αναγνωστικές εμπειρίες η "Γυναίκα Της Σοφίτας" της Χρυσηίδας Δημουλίδου είναι ένα βιβλίο που προχωράει πέρα από το προβλέψιμο και μένει αξέχαστο!
        Ανακαλύψτε το οπωσδήποτε σε αυτήν την τόσο όμορφη και ξεχωριστή επανέκδοσή του!