Η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ (The Goldfinch),Dona Tartt

                                                                                            H  KAΡΔΕΡΙΝΑ, Dona Tartt
                                                     Είδος : Κοινωνικό
                                                     Βαθμολογία : 8,5/10

                          

                               

Ξενόγλωσσος τίτλος	THE GOLDFINCH
ISBN13	9789601428062
Εκδότης	ΛΙΒΑΝΗΣ
Σειρά	ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Χρονολογία Έκδοσης	Ιούνιος 2014
Αριθμός σελίδων	992
Διαστάσεις	21x14
Μετάφραση	ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΝΑ
Επιμέλεια	ΓΙΑΝΝΑΡΟΥΔΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Όταν ακούμε Βραβείο ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ, οι αναγνωστικές μας προσδοκίες σίγουρα ανεβαίνουν.
Προσωπικά ,όποιο βιβλίο κατέχει αυτόν τον τίτλο πρέπει να με «πείσει» ότι τον άξιζε. Και η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ της ΝΤΟΝΑ ΤΑΡΤΤ πετυχαίνει απόλυτα, να αναφωνήσω ότι πανάξια κέρδισε το μεγάλο αυτό βραβείο. Ας δούμε μαζί γιατί:

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Θίο Ντέκερ, γιος μιας στοργικής μητέρας κι ενός ανεύθυνου πατέρα που τους εγκατέλειψε, επιζεί από μια τρομοκρατική επίθεση σε Μουσείο Τέχνης, όπου χάνει το μοναδικό του σημείο αναφοράς, την αγαπημένη του μητέρα .                  Εκείνη τη μοιραία μέρα η ζωή του Θίο στοιχειώνεται από το κόκκινο του αίματος, και από τις κόκκινες μπούκλες εκείνου του άγνωστου κοριτσιού… 
          Ένας μικρός πίνακας κι ένα παλιό κειμήλιο είναι ο,τι του απομένει από την έκρηξη να τον συνδέει με το παρελθόν.
            Ορφανός πια ο Θίο, με βασανιστικές μνήμες, θα βρεθεί αρχικά προστατευόμενος στο εύπορο σπίτι του παιδικού του φίλου και συμμαθητή του, πασχίζοντας να διαχειριστεί το πένθος του και να προσαρμοστεί στην καλή κοινωνία.

Η ζωή του θα ανατραπεί για μια ακόμη φορά όταν ο πατέρας του θα επιστρέψει για να τον πάρει μαζί στο ασυνάρτητο Λας Βέγκας ,όπου ο Θίο θα συναντήσει τον πολυταξιδεμένο Μπόρις , ένα θυμόσοφο έφηβο που ακροβατεί ανάμεσα στην παρανομία και την αυτογνωσία-και που θα διδάξει στο Θίο την αληθινή φιλία.
               Έτσι πορεύεται ο Θίο Ντέκερ με μοναδικό σύντροφό του ένα ανεπούλωτο αίσθημα μοναξιάς και τον σπάνιο ολλανδικό πίνακα με την αιχμαλωτισμένη ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ, που θα τον φτάσει στις εσχατιές της συνείδησής του-και της παρανομίας- για να αναδυθεί ξανά.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ύστερα από 10 χρόνια συγγραφικής αποχής η Dona Tartt επανέρχεται με ένα εμβληματικό έργο,980 σελίδων, αλλά μη σας φοβίσει αυτό διότι διαβάζεται με αμείωτη ένταση. Ένα βιβλίο, που δεν επιλέγει τον "εύκολο δρόμο της υπαινικτικής ,βραχυλογικής σύγχρονης φόρμας που κατακλύζει τη σύγχρονη λογοτεχνία.

Ένα βιβλίο ζωής, βγαλμένο από τη λαμπρή παράδοση των μεγάλων κλασσικών με την περιγραφική δεινότητα,τη διείσδυση στην ανθρώπινη ψυχή και τα βαθυστόχαστα νοήματα,που σαν πολύτιμα μέταλλα,αναδεικνύονται με τόσο πόνο στα μάτια των πολλών ,αλλά λάμπουν διαχρονικά!!

Τι είναι όμως η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ; 
Υπαρξιακό δράμα;
Ιστορία μυστηρίου;
Ο… “Όλιβερ Τουιστ του 21ου αιώνα” όπως είπαν κάποιοι κριτικοί στο εξωτερικό; 
Ο πολυεπίπεδος χαρακτήρας του βιβλίου δεν επιτρέπει μια μονοσήμαντη απάντηση, διότι η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ είναι κάτι από όλα. Ένα έργο με πολλούς χαρακτήρες, συναισθήματα, συμβολισμούς.

Με εφαλτήριο ένα ολλανδικό πίνακα ,που δανείζει στοιχεία του στην ανάγλυφα δοσμένη πλοκή, η ΝΤΟΝΑ ΤΡΑΤΤ συνθέτει την τοιχογραφία της Σύγχρονης Αμερικής και διερευνά το μοιραίο στην πορεία της ζωής μας.
Κυρίως όμως προσφέρει ένα δυνατό ψυχογράφημα χειρουργικής ακρίβειας, που θα μπορούσε να αφορά εν τέλει καθέναν από μας.

         H KΑΡΔΕΡΙΝΑ συνιστά, καταρχήν, ένα επίπονο οδοιπορικό ενηλικίωσης, μια περιπλάνηση στα πιο σκοτεινά μονοπάτια μιας νεανικής ψυχής που αναζητά την ταυτότητά της σε ένα τοπίο αβέβαιο, που της στερεί όλες της τις σταθερές και της αρνείται το συναίσθημα. 

  Στο βιβλίο παρακολουθούμε όλα τα σκαλοπάτιά που στοιχειοθετούν τον απογαλακτισμό του ανθρώπου και τη ανάληψη της ευθύνης του ίδιου του εαυτού του.
Έπειτα η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ είναι μια σπουδή πάνω στη Μοναξιά του αριστοτελικού θηρίου, το οποίο προβάλλει σε όλη του την τραγικότητα ,με την αναπόδραστη ματαιότητα του ναρκισσιστικού κατοπτρισμού, να το εγκλωβίζει στο θάνατο.
         Η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ πασχίζει να επουλώσει αυτήν ακριβώς την πληγή αντιπαρατάσσοντας στις αντιξοότητες την Πραγματική Φιλία , όταν αυτή πλαισιώνει τη μοναξιά μας με τον αρχέγονο πόθο του «Ανήκειν» κάπου.
          Μια Φιλία που δεν έχει τις απαντήσεις απλά θέτει καίρια το Ερώτημα… 
Και κάπου εκεί ο έρωτας, που στην ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ παραμένει άσπιλος, ιδεατός και γι’ αυτό σπαρακτικός –ένα πεδίο όπου παλεύουν ο Εγωισμός με την Αυτοπροσφορά .
Παράλληλα , η γοητευτική μας ιστορία ανάγεται σε μια από τις ωραιότερες πραγματείες που γράφτηκαν ποτέ για τη φύση της ίδιας της Τέχνης και για τη δύναμη της ομορφιάς της να στρέφει τον άνθρωπο σε αυτό που οι Αρχαίοι μας φιλόσοφοι όρισαν ως «Αγαθό» και «Ιδέα».

Άλλωστε η ίδια η Τέχνη εδώ,πάντα παρούσα, είναι η υπέρτατη Ιδέα, που υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα της φθαρτότητας, της απουσίας και του προσωρινού.

        Μέσω της Τέχνης ο πεπερασμένος άνθρωπος συνδιαλέγεται με το διακαή πόθο της αιωνιότητας και η ύλη αγγίζει το «ασώματο».

             Πέρα και πάνω από όλα όμως η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ είναι ένα βιβλίο που ανατέμνει την Απώλεια, όπως αυτή διατρέχει ολόκληρη την ύπαρξη του Ανθρώπου-είτε σε απτό, είτε σε συμβολικό επίπεδο-σηματοδοτώντας το εφήμερο της ζωής αυτής και τη βασική πηγή οδύνης... 

        Ο ήρωας μας διέρχεται από όλα τα στάδια της Απώλειας. Απώλεια οικογένειας, αλλαγή στέγης, φίλοι που χάθηκαν, ανεκπλήρωτα πάθη. 

                Εντούτοις δύο πυλώνες συνθέτουν το αίσθημα της απώλειας που διαχέεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του κεντρικού ήρωα.
Η Απώλεια της Αγάπης και η Απώλεια Αθωότητας .
Όταν ο Θίο έχασε τη μητέρα του, ουσιαστικά έχασε το μοναδικό «Τόπο», προσδιορισμού του. Έκτοτε πορεύτηκε στον κόσμο ως ένας Ξένος. 

Ξένος με την οδύνη όπως διαγράφεται άλλωστε και στην ευαγγελική περικοπή «Ξένος ήμουν και με δεχτήκατε», όπου ο Ιησούς ταυτίζει τον εαυτό Του με κάθε μοναχικό κι άκληρο και θεωρεί ύψιστη πράξη την «φιλο-ξενία». 

Αυτό το σπαρακτικό αίτημα αγάπης και αποδοχής κομίζει η μοναξιά του Θίο, όπως γυρίζει τον κόσμο… 

                 Σε αυτό και μόνο το σημείο της ορφάνιας του, ο Θίο μου θυμίσε αμυδρά τον άλλο μεγάλο «ξένο» της Λογοτεχνίας ,τον Μπεν Λόβατ της νομπελίστριας Ντόρις Λέσσινγκ, που και αυτός σεργιανώντας τον κόσμο κι αναζητώντας ρίζες στον κόσμο των ανθρώπων σύρθηκε στην παρανομία ,όντας όμως ο μεγάλος αθώος...

              Περισσότερο, με παραπέμπει στον Μπεν αυτόν ο Θιο ,παρά στο Μίσκιν με τον οποίο αντιπαραβάλλεται ευθέως στο έργο.
Ο Μίσκιν είναι μια ύπαρξη ταγμένη στη Καλοσύνη κι η τραγικότητα του έγκειται στη μοίρα που μετατρέπει τις καλές του προθέσεις σε όλεθρο.
          Αντιθέτως ο Θίο δε δείχνει να έχει τόσο σαφή ταυτότητα συνειδησιακή και συναίσθηση εαυτού όσο ο Μίσκιν. 

Τελεί εν συγχύσει και προξενεί κακό όχι από πρόθεση , αλλά ούτε από εκτροπή της τύχης.
        Μάλλον από άγνοια εαυτού.
Τούτο έρχεται να υπογραμμίσει μέσω της αντίθεσης ο χαρακτήρας εύρημα του βιβλίου ,Μπόρις Παυλικόφσκι , που ισορροπώντας ανάμεσα στον σκωπτικό Διογένη και τον ηδονιστή Επίκουρο, αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη των πράξεων του –καλών και κακών- καταφάσκοντας πλήρως τη ζωή με την αθλιότητα και τις προκλήσεις της.Είναι ο μέντορας του Θίο-τον παίρνει από το χέρι και μέσω του παιδαγωγικού έρωτα όπως τον συναντάμε στην Αρχαία Ελλάδα μεταξύ Παιδαγωγού-Παιδαγωγούμενου- του δείχνει τη ζωή.
Η δεύτερη πτυχή της Μεγάλης Απώλειας που σφράγισε το Θίο, ο πρόωρος θάνατος της μητέρας, συμβολίζει το Τραύμα του «Απωλεσθέντος Παράδεισου», δηλαδή τη βίαιη έξωση από την άγνοια και το Ακαταλόγιστο της Παιδικής Ηλικίας στην ευθύνη του εαυτού του κ τη μετάβαση στην ενήλικη πραγματικότητα .Αυτο που η ψυχανάλυση όρισε ως το Τραύμα του Αποχωρισμού.
Με κείνο το ανέμελο παιδί μόνον ο πίνακας του Φαμπρίτσιους συνέδεε πια το Θίο.
               Από αυτό τον παιδικό εαυτό, λοιπόν, αρνιόταν να αποδεσμευτεί ο Θίο κρατώντας τον πίνακα με κάθε τίμημα. Σαν τον πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι όμως η φιγούρα του αιχμαλωτισμένου πουλιού αποκάλυπτε και τις «αλυσίδες» στην ψυχή του Θίο , που ο φόβος της ενηλικίωσης τη διάβρωσε σταδιακά για να φτάσει στo έσχατο σημείο του ξεπεσμού ,ώσπου ήρθε η ώρα της της Επιλογής… 

                Μια επιλογή απόλυτα πειστική, που απαλύνει και τις δύο παραμέτρους της Απώλειας που σφράγισε την ενηλικίωση του Θίο ,αλλα και που οδηγεί τον αναγνώστη σε μια προσωπική του κάθαρση.
Πράγματι.Η πολυσημία του έργου, καθώς και η παραστατική αφήγηση με τις διεξοδικές περιγραφές καταβυθίζουν τον αναγνώστη στην ιστορία αυτή –μεταδίδοντας μέχρι ρανίδας όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις τους ήχους, τις μυρωδιές ,τα χρώματα. 

Έτσι το βιβλίο μετατρέπεται σε προσωπικό βίωμα του καθενός ,μας προκαλεί να στοχαστούμε πάνω σε μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης και να βρει ο καθένας την ατομική του λύτρωση.

Θα ήταν παράλειψη να μην εξάρω την αξιέπαινη προσπάθεια της μεταφράστριας, που κατάφερε να ενσωματώσει το γοητευτικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας στο σκοτεινό ύφος της Ταρττ, και να μας χαρίσει μια λεξιλογική πανδαισία, διατηρώντας κάθε υφολογική απόχρωση και αποσαφηνίζοντας με καίριες υποσημειώσεις κάθε γλωσσολογική ιδιαιτερότητα και πληροφορία απαραίτητη για την κατανόηση του κειμένου…

Ακολουθείστε αυτήν την πρόκληση συνείδησης κι αυτογνωσίας που συνέθεσε η DONA TARTT.

                                                              ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Ντόνα Ταρτ γεννήθηκε στο Γκρίνγουντ του Μισισίπι,στις 23 Δεκεμβρίου του 1963 και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μισισίπι και στο Κολέγιο Μπέντιγκτον. Είναι μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός. Η Μυστική Ιστορία(1992) έχει μεταφραστεί σε είκοσι τέσσερις γλώσσες ανάμεσά τους και τα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη...Στα ελληνικά κυκλοφορούν ακόμη ο ΜΙΚΡΟΣ ΦΙΛΟΣ(2002)

Να και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της συγγραφέως μετά τη βράβευσή της.

ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ (Τhe Gargoyle),Andrew Davidson

                        Τα Δαιμόνια, Αndrew Davidson
                                             Eίδος : Φιλοσοφικό Αλληγορικό
                                                            Βαθμολογία : 10/10

                                                                             
                                                                     

Τίτλος: Tα Δαιμόνια
Πρωτότυπος τίτλος: Gargoyle
Συγγραφέας: Andrew Davidson
Μετάφραση: Λάμπρου Δέσποινα
Εκδόσεις: Τόπος 
Έτος έκδοσης: 2008
Σελίδες: 448
Διαστάσεις: 24x15
Τιμή στην αγορά:    21,10 ευρώ  - 7,90

ΘΕΤΙΚΑ: Πολυπρόσωπο, πρωτότυπο, φιλοσοφημένα νοήματα, παράφορα συναισθήματα,ποίητική διάθεση,ανθρωπιστικά μηνύματα, απολαυστικό μέγεθος

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Μεγάλη έκταση, πολύπλοκο, αμφιλεγόμενες καταστάσεις, αφαιρετικό φινάλε

Καινοφανες, ονειρικο , υποβλητικο, ενα κολασμενο ποιημα- μια σπαρακτικη ωδη στον ερωτα που υπερβαινει τον χρονο και τον θανατο!Βιβλιο αναδελφο...
Ένα εκδοτικό γεγονός που άφησε το στίγμα του την περασμένη δεκαετία (2008), είναι η εμφάνιση του Καναδού Andrew Davidson στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα με ένα έργο ,που δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί «σταθμός της παγκόσμιας Λογοτεχνίας »,καθώς διαθέτει και το μεγαλείο και την πρωτοτυπία ,για να το αξίζει!!

Πρόκειται για τα ΔΑΙΜΟΝΙΑ ,ένα βιβλίο που έλκει τον τον τίτλο του από τα τερατόμορφα γλυπτά, τα οποία κοσμούσαν τις υδρορροές των Καθεδρικών Ναών.
(Xαρακτηριστικό πασίγνωστο δείγμα τους, οι πέτρινοι «συμπρωταγωνιστές» του Κουασιμόδου στο anime της Disney "The Hunchback of Notre Dame").
Θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς πώς είναι δυνατόν να συσχετιστούν όλα αυτά με το βασικό πρωταγωνιστή του βιβλίου που είναι ένας νεαρός καλλονός- πρωταγωνιστής και παραγωγός αισθησιακών ταινιών στην μεγαλύτερη ανατροπή της ζωής του...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: 

Ενώ απολάμβανε μια ζωή μέσα στη χλιδή και τις σαρκικές απόλαυσεις ,ακολουθώντας το μότο “sex drugs and rock and roll”, ο πορνοστάρ ήρωας μας πέφτει θύμα ενός τροχαίου ατυχήματος –με αποτέλεσμα να υποστεί εγκαύματα, που τον παραμόρφωσαν φριχτά και τον οδήγησαν στην απώλεια του πέους του.

Όσο παρακολουθεί πρόγραμμα αποκατάστασης σε ένα υποδειγματικό νοσοκομείο, βιώνει βήμα-βήμα την αποσύνθεση του κορμιού και την παραίτηση από μια ζωή κατεστραμμένη , ώσπου εισβάλλει στην καθημερινότητά του η μυστηριώδης,γοητευτική Μαριάνε Εγκελε- τρόφιμος της ψυχιατρικής πτέρυγας του Νοσοκομείου, με διαγνωσμένη σχιζοφρένεια.
              Η Μαριανε-διακεκριμένη γλύπτρια- τον πλαισιώνει με πρωτόγνωρη στοργή και τρυφερότητα και στηρίζει την αποθεραπεία του. 
Παράλληλα ,ισχυρίζεται ότι αγαπιούνταν σε προηγούμενη ζωή, που χρονολογείται από τη Γερμάνια του Μεσαίωνα, οπού εκείνη ήταν καλόγρια – αντιγραφέας χειρογράφων κι εκείνος μισθοφόρος που αυτή περιέθαλψε όταν εγκαυματίας κατέφυγε στο Μοναστήρι Εγκελθαλ .…
Καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας αλλά και της εγκατάστασης του ήρωα στο κάστρο-σπίτι της, η Μαριανε διαβάζει στον ήρωα χωρία της ΚΟΛΑΣΗΣ του Δάντη και του αφηγείται 4 ιστορίες οι οποίες γνώμονα έχουν την αγάπη ως δύναμη θυσίας. 

«Μια αριστοκράτισσα απαρνείται την άνεσή της για έναν αγρότη».
«Ένας Ιταλός μεταλλουργός καλείται να δείξει την αγάπη του κάτω από τη σκιά του ‘Μαύρου Θανάτου’»
«Μια Γιαπωνέζα υαλουργός πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην αγάπη και τη σωτηρία της»
«Κι ένας ομοφυλόφιλος Βίκινγκ επιλέγει να προστατέψει την οικογένεια του αγαπημένου του,που μόλις τον έχει αποπέμψει».
            Μέσα από την προσωπική του Κόλαση με παραστάτη το αγαπητικό παράδειγμα της Εγκελε και νέους απροσδόκητους φίλους, ο άλλοτε ηδονιστής ήρωας, αναβαπτίζεται, γνωρίζοντας επιτέλους την αληθινή αγάπη.
Έτσι αγγίζει την Ομορφιά που ποτέ δεν του προσέφερε η αισθητική αρτιότητα του σώματός του!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Εκπληκτικό, επικό, αλησμόνητο!
'Ενα βιβλίο που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα απολύτως στο λογοτεχνικό στερέωμα!
Μια απρόσμενη έμπνευση, από έναν χαρισματικό νου!
Μια πολυεπίπεδη αναγνωστική εμπειρία, που απορροφά κάθε σου κύτταρο,κάθε παλμό! 
       Ένα πραγματικό λογοτεχνικό θαύμα τα Δαιμόνια του Αντριου Ντειβιντσοουν, είναι από τα πιο ιδιαίτερα και πιο ελκυστικά βιβλία που έπεσαν ποτέ στα χέρια μου και νιώθω ευγνώμων που τα ανακάλυψα!!
         Ένα κομψοτέχνημα λόγου, σμιλεμένο με τα εκλεκτότερα υλικά γλώσσας,συναισθημάτων και ιδανικών !
Ένα πανόραμα Ιστορίας, εικόνων και υπαρξιακής φιλοσοφίας.
Ένας ασύλληπτος ύμνος στον άνθρωπο και το μεγαλείο του αληθινού έρωτα, που κατορθώνει να κοιτά άφοβα τον θάνατο στα μάτια! 
Μια κολασμένη διαδρομή που ατενίζει τον Παράδεισο!!!!!!
 Τα Δαιμόνια αποτελούν ένα μυθιστόρημα πολυδιάστατο, που συνδυάζει αριστοτεχνικά
τη γοτθική ατμόσφαιρα με το ιστορικό στοιχείο πάνω σε ένα βαθύ φιλοσοφικό υπόβαθρο, διαποτισμένο με ψήγματα φαντασίας. 
Σύλληψη άκρως πρωτότυπη το σπονδυλωτό αυτό έργο συνενώνει το συναίσθημα με τη λογική,
την αλήθεια με το όνειρο.
Ένα επιδέξιο κράμα σκοτεινού ρομαντισμού και ωμού ρεαλισμού, που προσφέρει υπέρτατα μηνύματα γύρω από την αλήθεια του Ανθρώπου και του Έρωτα ανυψώνοντας το ένα μέσα από το άλλο.
Το μεγαλείο του Ανθρώπου αναδεικνύει τον έρωτα ως αντιστάθμισμα στην κόλαση και ο έρωτας ανυψώνει τον άνθρωπο ως το «θείο»..
Έργο εμβληματικό συμπλέκει μοναδικά τις αρχετυπικές έννοιες του Έρωτα ,του Πόνου και του Θανάτου σε ένα «χορό» φρενήρη, σε ένα κοκτέιλ « μεθυστικό »,που αναδεικνύει την Αλήθεια της Αγάπης. 
      Μια γοητευτική Αλληγορία που συνδιαλέγεται ευθέως με την Κόλαση του Δάντη, μεταφέροντάς την σε διαφορετικές εποχές με απώτερο σκοπό την προσωπική λύτρωση του καθενός, που περνά μέσα από αύτη.

       Η ιστορία ξεκίνα με την πιο παραστατική και ζωηρή περιγραφή που μπορεί να υπάρξει για μια φριχτή παραμόρφωση από φωτιά- τόσο που αισθάνεσαι τις φλόγες να σε τυλίγουν.Μην τρομάξετε όμως!
          Ενώ πρόκειται για σκηνές αποτρόπαιες, η μαεστρία του συγγραφέα τις απαλύνει μέσα από οξυδερκέστατες ατάκες σε έναν τόνο χιουμοριστικό, σχεδόν σκαιώδη, σύμφυτο με το χαρακτήρα του ήρωα-αφηγητή, αμβλύνοντας την αποστροφή.
         Η Πρωτοπρόσωπη αφήγηση με πινελιές χιούμορ και με την επίκληση στον αναγνώστη συνιστά γενικά ισχυρό επικοινωνιακό ατού του βιβλίου, "αρπάζοντας" σε κατευθείαν στη δίνη της πλοκής, με μια αμεσότητα που δεν σου επιτρέπει να νιώσεις «θεατής », με την ιστορία να
ανάγεται σε προσωπικό βίωμά σου. 

Ανατέμνοντας την Αγάπη τα ΔΑΙΜΟΝΙΑ κατορθώνουν να θέσουν την πρόκληση της στο σημερινό άνθρωπο του Ευδαιμονισμού που πειστικά αντιπροσωπεύει ο πρωταγωνιστής.
Ένας πρωταγωνιστής επίτηδες ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ ,για να ταυτιστεί με καθέναν από εμάς.
   Η κοσμοθεωρία του ήρωα, λοιπόν, είναι η επιτομή του κυνισμού:
Υλιστής, αυτάρεσκος καιροσκόπος– χωρίς συναίσθημα, αφού έτσι έμαθε να επιβιώνει-παραδομένος στην κοκαΐνη, αφού έτσι έμαθε να απολαμβάνει…
Το σκοτάδι της ψυχής του έρχεται σε τέλεια αντίθεση με την αψεγάδιαστη αρρενωπή ομορφιά του, που του ανοίγει όλες τις πόρτες του πλούτου και της αποδοχής, αλλά τον εγκλωβίζει σε μια θνησιγενή ψευδαίσθηση ευδαιμονίας όπως η Λίμνη το μυθικό Νάρκισσο.
Η παραμόρφωση του ήρωα έρχεται να του στερήσει το μοναδικό δίαυλο επικοινωνίας που ανέπτυξε με τους γύρω -το κάλλος.
Η πλέον τερατώδης όψη του ήρωα μας τον απογυμνώνει από κάθε άλλοθι και τον φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια της άδειας του ψυχής. 
Ακριβώς όπως το πασίγνωστο Πορτρέτο παραμορφωνόταν συνεχώς ,αντανακλώντας την ασχήμια της Ψυχής του αγέραστου Ντόριαν Γκρέυ καθώς αυτός διαφθειρόταν ολοένα -έτσι κι η σωματική παραμόρφωση στα ΔΑΙΜΟΝΙΑ έγινε μια απροσχημάτιστη αντανάκλαση της φριχτής ψυχής του ήρωα, που δεν είχε μάθει να δίνεται...
            Ο ήρωας για πρώτη φόρα θα συνειδητοποιήσει ότι η ασχήμια του δεν έχει σχέση με τα εγκαύματα του, αλλά με τον Ατομισμό του…
             Χωρίς το σώμα να τον κρύβει, μέσα σε τρομακτικούς πόνους , ο ήρωας γνωρίζει το Φως στη Στοργή της Μαριάννε και στην αγάπη των Φίλων.
          Τελικά καταδύεται με «φάρο» αυτό στα ερέβη της ψυχής του-για να αντιμετωπίσει τους δαίμονές της ,χωρίς παραπλανητικούς αντικατοπτρισμούς.
Αυτή είναι η προσωπική του δαντική «Κάθοδος» του ήρωα (με περιγραφές Αποκάλυψης) κι η «Βεατρίκη» που εκείνος ψάχνει δεν είναι παρά η αρετη!
Η Ψυχή του εν τέλει. 
Να τη βρει για να την Προσφέρει Ακέραιη σε όσους αγαπά...
         Μέσα από τις σελίδες αυτού του έργου, ο αναγνώστης θα απογειωθεί από το κυνικό σήμερα του Κέρδους και της Τεχνολογικής Ανάπτυξης,
στη Γερμάνια του Μεσαίωνα,
τη Σκανδιναβία των Βίκινγκς,
την Κεντρική Ευρώπη της Πανώλης ,
τη μυστηριακή Άπω Ανατολή- όλα αυτά με μοναδικό όχημα την Αγάπη, η οποία είναι η μοναδική δυναμη που μπορεί να κοιτά τον Ήλιο και το Θάνατο «κατάματα ».

Η μοναδική δύναμη που δινει κουράγιο στον «ποιητή» να καταδυθεί στα βάθη της κόλασης.
Η Αγάπη στα ΔΑΙΜΟΝΙΑ μέσα από τις 4 ιστορίες διαιρείται στα 4 βασικά της συστατικά.

«Η ιστορία της Αγρότισσας συμβολίζει την Πίστη, η ιστορία του Μεταλλουργού συμβολίζει την Υποστήριξη, η ιστορία της Γιαπωνέζας αντιστοιχεί στην Αυταπάρνηση, η ιστορία του Βικινγκ διδάσκει την Ανεξικακία.».

Όλα έχουν κοινό παρανομαστή τη Θυσία.  
Θεμελιώδη ρόλο παίζουν τα στοιχεία της Φωτιάς και του Υδατος, όπως τα παραδίδει η Φιλοσοφία:

Η Φωτιά που στους Πυθαγόρειους κ τον Ηράκλειτο συνιστά αρχή του Κόσμου είναι εδώ το κυρίαρχο στοιχείο, που εξαγνίζει και καθαγιάζει εν τέλει.
Στον Αντίποδα είναι ο Πάγος, που κι εκείνος «καίει ».
Στοιχεία ανυπέρβλητα που μόνο η Αγάπη μπορεί να «διαπεράσει» μέσα από το μαρτύριο.
Κάτι που με μάγεψε σε αυτό το βιβλίο είναι ο τρόπος που αναδεικνύει το Μαρτύριο του Κορμιού, το οποίο περιγράφει διεισδυτικά, χωρίς ταμπού, μελοδραματισμούς η εξωραϊσμούς ,πλαισιώνοντας το με αγάπη διαμέσου των κεντρικών ηρώων.
Με αυτόν τον τρόπο, το έργο καταφάσκει το Ανθρώπινο Σώμα σε όλη του την αθλιότητα κι όχι ωραιοποιημένο, άρα Αγαπά τον Άνθρωπο ολιστικά κι όχι δυιστικά, γι αυτο η αγαπη ειναι τελεια, με ολα τα κομμάτια ολοκληρωμένα.  

 Να σημειώσω τέλος πως αν και το βιβλίο ενέχει μια μεταφυσική χροιά ,αυτή είναι διφορούμενη κι επιδέχεται και ορθολογιστικής / ιατρικής ερμηνείας, στοιχείο που έκαμψε κάθε μου αντίσταση.

Με μια φράση τα ΔΑΙΜΟΝΙΑ είναι ένα βέλος που διατρέχει το χώρο και το χρόνο, βαμμένο από το Αίμα της Οδύνης με στόχο την Κάθαρση της Ψυχής.        Αφήστε το να προσγειωθεί στη βιβλιοθήκη σας και θα βγείτε πνευματικά πλούσιοι-σε γνώσεις, συναισθήματα, προβληματισμούς.
            Δεν έχετε διαβάσει κάτι τόσο ιδιότυπα γοητευτικό –πότε ξανά!! Από τα πιο ξεχωριστά βιβλία της 20ετιας!!!

Δικαίως συγκέντρωσε διθυράμβους στα σημαντικότερα έντυπα της υφηλίου, όπως η The Wall Street Journal, ή η Daily News (με το εξής εγκωμιαστικό σχόλιο:"[...]Θέλεις να χαθείς στις σελίδες του!Η αληθινή τραγωδία αυτού του βιβλίου είναι ότι τελειώνει".)
     Οφείλω να εξάρω τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ για την εξαιρετική δουλειά στη μετάφραση, το απολαυστικά μεγάλο σχήμα και τις υπέροχες χοντρές σελίδες με την ευχάριστη γραμματοσειρά.

Μην το χάσετε ειδικά αυτήν την εποχή που η "Πολιτεία"το προσφέρει με μόλις 8 ευρω!!!

                                
                                                    ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕA 

  Ο Άντριου Ντέιβιντσον γεννήθηκε στην Πινάουα της Μανιτόμπα, στον Καναδά στις 12 Απριλιου του 1969. Το 1995 αποφοίτησε από το University of British Columbia με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία. Έχει ζήσει κατά καιρούς στην Ιαπωνία, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος αγγλικών και σχεδιαστής αγγλικών μαθημάτων σε ιαπωνικές ιστοσελίδες.
Το "The Gargoyle" (ελλ. μτφρ. "Τα Δαιμόνια"), προϊόν επταετούς έρευνας και συγγραφής, είναι το πρώτο του βιβλίο που εκδόθηκε από τον Random House.
Ο Ντέιβιντσον ζει πλέον στη Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα.

Συνέντευξη με τον Κωστα Κρομμυδα

                                                     ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, ΟΓΚΡΕΣΑ

                                    

Ε: Ηθοποιός, καθηγητής υποκριτικής, ραδιοφωνικός παραγωγός, στοργικός οικογενειάρχης και συγγραφέας! Πολλαπλοί ρόλοι από ένα πολυσχιδή άνθρωπο. Ας ξεκινήσουμε από το συγγραφέα που ύστερα από το επιτυχημένο ντεμπούτο με τη ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ επανέρχεται με ένα ξεχωριστό βιβλίο την Ογκρέσα. 
Θα θέλατε να δώσετε το στίγμα του νέου σας βιβλίου, κύριε Κρομμύδα; Τι στάθηκε έμπνευση γι αυτό το βιβλίο;

Α: Η Ογκρέσα γεννήθηκε σαν ιδέα πριν 20 περίπου χρόνια με την αφήγηση μιας γυναίκας που είδα μια φορά όταν δούλευα ως μπάρμαν και αφορούσε κυρίως το πρώτο μέρος του βιβλίου, που είναι πιστή αναπαράσταση. Με εξιτάρισε πολύ αυτή η ιστορία, πώς αυτή η γυναίκα έφτασε στο θάνατο κι εκεί παραμόνευε ένας έρωτας. Είχα λοιπόν, την ιστορία αυτής της «Ογκρέσας» -πλανεύτρας –αν και δεν είναι μόνο αυτό στο βιβλίο… Όταν πέρσι τελείωσα τη ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ, άρχισα ν δουλεύω την ιδέα και τη συνδύασα με άλλες δύο ιστορίες, για να φτιάξω το βιβλίο της ΟΓΚΡΕΣΑΣ.

Ε: Ti σημαίνει ΟΓΚΡΕΣΑ; Πώς προέκυψε ο ιδιαίτερος τίτλος;

A: Είναι ισπανική λέξη και αναφέρεται στο θηλυκό τέρας τη Δράκαινα. Προέκυψε από ένα χαρακτηρισμό που έδωσε ένας φίλος σε μια δική του εμπειρία που ενέπνευσε τη δεύτερη ιστορία του βιβλίου. Σημαίνει «γυναίκα –πλανεύτρα». Δεν είναι μόνο αυτό όμως. Οgres στις λατινογενείς γλώσσες της Κεντρικής Ευρώπης σημαίνει «οργή». Ογκρέσα είναι κι η γυναίκα που αγανακτεί κι επαναστατεί. Κάθε γυναίκα κρύβει μια Ογκρέσα αρκεί να βρει τρόπο να τη βγάλει προς τα έξω.

Ε: Πιστεύετε ότι ενυπάρχει αρχετυπικά στη γυναίκα η έννοια της καταστροφής όπως την αποδίδει και το γνωστό ρητό “Πυρ, Γυνή …»;

Α: 100%! Έχουν ξεκινήσει τόσοι πόλεμοι για μια γυναίκα και θα ξεκινήσουν κι άλλοι… Ας πάμε στην Ωραία Ελένη. Ένας πόλεμος από απόρριψη… Αν διαβάσεις καλά την Ιστορία πολλοί πόλεμοι θα είχαν αποτραπεί, αν αυτοί οι στρατηλάτες είχαν γνωρίσει τον αληθινή αγάπη κι είχαν πραγματώσει τον έρωτά τους.

Ε: Εμπεριέχει το βιβλίο κάποια προσωπικά βιώματα ή υπαρκτούς χαρακτήρες όπως η Κατερίνα; Για παράδειγμα η θητεία σας ως μπάρμαν αποτυπώνεται υπαινικτικά στο γεγονός ότι ο κεντρικός ήρωας διατηρεί ένα κλαμπ;

Α: Σίγουρα. Δεν υπάρχει βιβλίο χωρίς βιωματικό στοιχείο. Τουλάχιστον στα δικά μου βιβλία ως τώρα -κι αυτός είναι ο άξονας που θέλω να ακολουθώ. Στην ΟΓΚΡΕΣΑ υπάρχουν 3-4 πρόσωπα εν ζωή που ξέρουν ότι … «παίζουν» στο βιβλίο μου και χαίρονται γι αυτό. Μου αρέσει να παντρεύω τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα.

Ε: Πρόκειται για ένα βιβλίο που κινείται σε τρία επίπεδα. Αισθηματικό, αστυνομικό και κοινωνικό. Ποιο στοιχείο θα θέλατε εσείς ο ίδιος να προκρίνετε; Γιατί;

Α: Δε θέλω να προκρίνω τίποτα. Θέλω να συμβαδίζουν όλα. Η αξία ενός βιβλίου είναι στην ισορροπία, στο μέτρο. Ξεκινώντας το πρώτο μου μυθιστόρημα είχα στο μυαλό μου μια τριλογία: «ΕΡΩΤΑΣ-ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ-ΛΥΤΡΩΣΗ». 
Στο πρώτο μου βιβλίο Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ ο έρωτας υπερισχύει. 
Στην ΟΓΚΡΕΣΑ το κομμάτι του Πεπρωμένου, πώς η Μοίρα χτίζει τα πάντα ερήμην μας, ενώ στο τρίτο είναι η Λύτρωση που λίγο θα ξεχωρίσει στο τέλος σαν απόσταγμα. Βέβαια σε όλα τα βιβλία (θα) ενυπάρχουν και τα υπόλοιπα στοιχεία.

Ε: Το βιβλίο ξεκινά με μια άγρια σκηνή ερωτικής παραφοράς, η οποία γίνεται η κινητήριος δύναμη των εξελίξεων και διατρέχει ολόκληρη την πορεία των δύο κεντρικών ηρώων. 
Είναι τελικά λυτρωτικό να ενδίδουμε στα κελεύσματα της καρδιάς ακόμη κι αν προσκρούουν στην ασφάλεια της λογικής και στις κανονικότητες; 
Είναι αρκετή η αγάπη;

Α: Μερικές φορές χρειάζεται οι άνθρωποι να ακολουθούν τα ένστικτά τους. Κάποτε μπορεί να αποβεί καταστροφικό, αλλά τα ένστικτα είναι που γλύτωσαν τον άνθρωπο από τον αφανισμό. Αυτό το ένστικτο στο μοντέρνο κόσμο άρχισε να εξασθενεί. Αν θέλεις έχουμε γίνει «λιγότερο»… ζώα, λόγω της ευκολίας να βρούμε την τροφή, της ευκολίας στις σχέσεις και στο ζευγάρωμα. Όλα αυτά μας έχουν κάνει να καταπολεμήσουμε τα ένστικτα.

Ε: Μα το ένστικτο της αγάπης δεν προσκρούει στο ένστικτο της επιβίωσης;

Α: Το ίδιο το ένστικτο μπορεί να μας οδηγήσει στην απόλυτη αγάπη και να μας προειδοποιήσει αν η επιλογή ενός ανθρώπου είναι ακατάλληλη- ακόμη κι αν την υπαγορεύει το συμφέρον ή ο συμβιβασμός.

Το λάθος μας είναι ότι καταπιέζουμε τα ένστικτά μας κι ακολουθούμε άλλα πρότυπα παρμένα από τα media, τις συμβάσεις, μακρυά από τον πραγματικό έρωτα. Όσο περνάει ο καιρός όλα τείνουν να γίνουν πιο προγραμματισμένα, θα γινόμαστε ολοένα και πιο μηχανικοί.

Ε: Διακρίνουμε μια περίσσια ευαισθησία σε φλέγοντα θέματα της γυναικείας ψυχολογίας, που πονούν όπως η αγωνία της μητρότητας, η απιστία, η πληγωμένη εικόνα, η λαχτάρα για την αγάπη. 
Πόσο εύκολο είναι για έναν άντρα συγγραφέα να προσεγγίσει τα άδυτα της γυναικείας ψυχής;

Α: Ως ηθοποιός έχω το πλεονέκτημα ότι έχω εκπαιδευτεί να μπαίνω στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων –είτε άντρες, είτε γυναίκες. Άλλωστε πολλοί άντρες ηθοποιοί έχουν υποδυθεί γυναικείους ρόλους με μεγάλη επιτυχία. Αντιστοίχως και γυναίκες ηθοποιοί έχουν υποδυθεί επιτυχώς αντρικούς χαρακτήρες. Προσεγγίζω κάθε χαρακτήρα όπως περίπου ένα ρόλο στο θέατρο, την τηλεόραση, το σινεμά …. Από την άλλη παρατηρώ πάρα πολύ και «ακούω» πάρα πολύ. Νομίζω μέσα μου διαθέτω μια «τράπεζα» απ’ όσα εγώ έχω νιώσει από αφηγήσεις.

Μπορεί ας πούμε, να ακούσω κάτι από τις ειδήσεις, να διαβάσω ένα σύνθημα στον τοίχο και να με εμπνεύσει να γράψω κάτι μεγάλο για μένα.

Ε: Κάτι που μου έκανε εντύπωση είναι η κοινωνική αφύπνιση ενός από τους ήρωες σας, που κάποια στιγμή τον τοποθετείτε στην Αφρική. 
Αποτύπωσε προσωπικό σας πολιτικό προβληματισμό αυτή η αναφορά; 
Ανατρέξατε σε ειδησεογραφικές ή ιστορικές πηγές γι αυτό το κομμάτι του έργου σας;

Α: Γενικότερα έχω μιλήσει με ειδικούς για πολλά θέματα του βιβλίου. Μίλησα με δικηγόρους για ζητήματα νομικής διάστασης, με ειδήμονες για Εγκλήματα Κατά της Ζωής-υπήρχαν ψυχολόγοι που διαβάζαμε μαζί αποσπάσματα του βιβλίου –μίλησα με ειδικούς για το κομμάτι με τα σκάφη, μίλησα με κορυφαίο γενετιστή. Άπειρες ώρες συζητήσεων. Τους αναφέρω όλους στο βιβλίο μου. Ήθελα να γίνω πειστικός και να μη δημιουργήσω άλλη πραγματικότητα που δεν υφίσταται.

Για το Λουκά που με ρώτησες. Από τη φύση μου είχα κοινωνικές ανησυχίες και προβληματιζόμουν για το πώς μπορεί να προσφέρει κάποιος στο κοινωνικό σύνολο πέρα από τον ατομικό προορισμό του.

Το κομμάτι του Λουκά αναφέρεται σε κείνους που φεύγουν από μια άνετη καθημερινότητα και πάνε σε μέρη σαν την Αφρική για να προσφέρουν διακινδυνεύοντας, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, χωρίς κάποιο αντίτιμο, ενώ θα μπορούσαν να έχουν μια πλούσια ζωή.

Ε: Ωστόσο δεν πρόκειται για «αγιογραφία». 
Έχει μια συγγραφική ωριμότητα ως χαρακτήρας, διοτί δεν αφήνει περιθώρια εξιδανίκευσης. 
Ο Λουκάς έχει πολλούς «σκελετούς στην ντουλάπα του».

Α: Εντελώς, όπως το λες! Θα σου πω ένα μυστικό. Όταν ξεκίνησα δε σκόπευα να δώσω υπόσταση στο Λουκά, αλλά πολύ μικρότερη αξία από αυτήν που θα μπορούσε να είχε. Καθώς εξελισσόταν ο χαρακτήρας και μπαίνοντας στο πετσί του διαπίστωσα ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πολύ βαθιές προεκτάσεις για να εγκλωβιστεί σε ένα μικρό ρόλο όπως τον προόριζα αρχικά. Και τελικά αγαπήθηκε πάρα πολύ από το κοινό. Ξέρεις πόσοι αναγνώστες μου λένε «Λάτρεψα το Λουκά και την πορεία του στη λύτρωση!»;.

Ε: Πάμε στην αστυνομική παράμετρο, η οποία αποκτά κοινωνιολογικές προεκτάσεις. 
Έχετε αναφέρει ότι ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας παραπέμπει στον δράκο Παπαχρόνη.

Α: Εμένα με είχε συγκλονίσει η ιστορία του δράκου Παπαχρόνη, όταν ήμουν μικρός. Είχα κρατήσει μέχρι κι αποκόμματα εφημερίδων της εποχής και παρακολουθούσα την ιστορία αυτή για καιρό. Υπήρχε μια ιδιαιτερότητα σε αυτόν, γιατί είχε γυναίκες που τον θαύμαζαν και του έστελναν γράμματα στη φυλακή! Πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να θαυμάζει και να διατηρεί επικοινωνία με κάποιον που μπορεί να τη σκοτώσει! Yπάρχει κάτι πολύ «μεγάλο» σε αυτό, κάτι τρομερό. Είναι το ένστικτο που λέγαμε. Όλοι μου οι ήρωες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Το κοινό των ενστίκτων. Πάντως στο βιβλίο μου δε μιλάω για τον Παπαχρόνη, αλλά για κάποιον που τον μιμείται. Ο Παπαχρόνης βάσει της ελληνικής νομοθεσίας πλήρωσε και τώρα είναι έξω και ζει τη ζωή του. Δεν μπορώ εγώ να υπεισέλθω. Ο δικός μου ο ήρωας έχει εντελώς άλλη αφετηρία κι άλλα κίνητρα. Ο Παπαχρόνης είναι σαν πνευματικός συνοδοιπόρος, σαν μέντορας του ήρωα μου και υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, όπως ότι θήτευσαν στις Ειδικές Δυνάμεις, ότι κάπου συναντιούνται τα ένστικτά τους κλπ..

Ε: Πόσο δύσκολο στάθηκε για εσάς να σκιαγραφήσετε πειστικά έναν μοναχικό άνθρωπο έρμαιο της παθολογίας του και να ανιχνεύσετε τα κίνητρα του μίσους του;
Α: Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην εμπεριέχει το καλό το κακό τη σχιζοφρένεια. Όλα υπάρχουν μέσα μας. Η αποτύπωση στο θέατρο και στο σινεμά χρειάζεται να ανακαλύψεις αυτό το κομμάτι, αλλά να μείνεις εκεί. Δε βγήκα, π.χ., να σκοτώσω γυναίκες για να κατανοήσω το «Μάνο»! Μελέτησα πολύ. Διάβασα για serial-killers από την παγκόσμια επικαιρότητα για να συνταιριάξω στοιχεία τους πάνω στο Μάνο μου και να γίνει αληθοφανής. Στην έρευνα αυτή βρήκα τρομακτικά πράγματα, που άρχισαν κάποια στιγμή να με επηρεάζουν αρνητικά και χρειάστηκε να αποστασιοποιηθώ. Εμένα με κέντριζαν πάντα οι περίεργες ανθρώπινες πλευρές, κάθε ιδιαιτερότητα, είτε η διαστροφή ενός εγκληματία, είτε η αυταπάρνηση ενός Γιατρού Χωρίς Σύνορα. Είναι το ακραίο, το παράταιρο.

Ε: Ποια συναισθήματα σας γέννησε η «συνομιλία» σου με έναν τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα;
Α: Καταρχήν απεχθάνομαι κάθε μορφή βίας. Σπάνια έχω χρησιμοποιήσει βία, όταν δε γινόταν αλλιώς. Έχουμε μάθει να ρίχνουμε τις ευθύνες και να κατηγορούμε. Πίσω όμως από το προσωπείο αυτών των ανθρώπων που διαπράττουν αυτά τα εγκλήματα δεν είναι μόνο οι ίδιοι. Έχουμε μάθει να ρίχνουμε τις ευθύνες και να κατηγορούμε πολύ εύκολα «Αυτός φταίει». Πίσω από αυτόν όμως μπορεί να υπάρχει μια ιστορία που εκείνος δεν μπόρεσε με τίποτα να αποφύγει.

Ε: Όντως βλέπουμε ένα παρελθόν αδυσώπητο. 
Δόθηκε ποτέ «ευκαιρία» σε αυτόν τον άνθρωπο;
A: Στο δικό μου άνθρωπο, το Μάνο, όχι. Ήταν τόσο συγκλονιστικά όσα τον σημάδεψαν από την τρυφερή του ηλικία που ό,τι και να έκανε νομίζω θα τον οδηγούσε εκεί, στο έγκλημα, στην επιθυμία για εκδίκηση.

E: Aλήθεια, η ματιά στο παρελθόν είναι από μέρους σου ένα έμμεσο καμπανάκι που έρχεται να μας υπενθυμίσει τις ευθύνες μας ως γονείς ή κι ως κοινωνικό σύνολο γενικότερα, προκειμένου να θωρακίσουμε τα παιδιά μας με την αγάπη και τη σωστή οριοθέτηση για να γαλουχήσουμε υγιείς προσωπικότητες;

Α: Και βέβαια! Τι περιμένει ένας γονιός όταν χτυπάει το παιδί του ή του ασκεί ψυχολογική βία, που ακόμα κι αν δε χειροδικεί καταστρέφει την ψυχή του παιδιού του; Πώς περιμένει να βγάλει έναν υγιή άνθρωπο; Σαφώς οι κοινωνίες μας είναι τα παιδιά που μεγαλώνουμε. Τα παιδιά μας θα πάρουν τη σκυτάλη του πλανήτη και της κοινωνίας από μας για να κάνουν τα δικά τους βήματα. Μεγαλύτερη ευθύνη από το να’ σαι γονιός δεν υπάρχει. Λυπάμαι που όλοι μπορούν να κάνουν παιδιά με τέτοια ευκολία. Βέβαια ένας τέτοιος περιορισμός παραπέμπει σε άλλα, αυταρχικά καθεστώτα, από την άλλη άνθρωποι με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα δε θα έπρεπε να κάνουν παιδιά. Μεγάλη συζήτηση…

E: Παρατήρησα, λοιπόν, ότι στη δραματική πορεία των ηρώων σημαίνοντα ρόλο παίζει αυτό που αποκαλούμε Μοίρα και φέρνει τους πρωταγωνιστές μας αντιμέτωπους με τα όρια της λογικής και της ηθικής, όπως ακριβώς συμβαίνει στις αρχαίας τραγωδίες.
 Έχει άραγε ο άνθρωπος ελευθερία της βούλησης και άρα ευθύνη για τις επιλογές του, κι αν ναι, πού αρχίζει αυτή;

Χμ! Ωραίες ερωτήσεις… Η ελευθερία της βούλησης είναι σε συνάρτηση με αυτά που σου έχει φυλάξει η Μοίρα. Κάποια από αυτά τα ξέρεις κάποια από αυτά σου προκύπτουν. Όταν ζεις τη ζωή σου φυσιολογικά κι έρχεται κάτι από το παρελθόν και σου την ανατρέπει, πού είναι η «ελεύθερη βούληση»; Πώς να προαποφασίσεις πώς θα ζήσεις μη γνωρίζοντας το παρελθόν που μπορεί να έρθει και να σε καταστρέψει;

Ε: Και τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος γι’ αυτό;

Α: Κάποιες φορές τίποτα, κάποιες φορές όμως μπορεί να αλλάξει ακόμη και τη Μοίρα του! Υπάρχει το παρελθόν, αλλά στο παρόν μπορείς εσύ να τραβήξεις ένα διαφορετικό μονοπάτι από αυτό που σου έχει χαράξει η μοίρα σου. Να κάνεις μια επανάσταση. Να αρνηθείς ακόμη και το ασφαλές. Επαναστατώντας έτσι νομίζω επηρεάζεις τη ροή των γεγονότων.

E: Πώς ορίζετε τη Μοίρα; “Θεό”; ”Ειμαρμένη”; “Kάρμα”;

A: Ως τίποτα από αυτά-
απλά ως κάτι άυλο, απροσδιόριστο, σαν τον αέρα που συμπεριφέρεται διαφορετικά στον καθένα.

Ε: Ενώ το ίδιο το βιβλίο γεννά συνειρμούς προς τον Οιδίποδα, κάπου στη μέση συναντάμε και ευθεία αναφορά στο όνομά του. 
Πόσο σας επηρέασε ο λόγος του Σοφοκλή στη συγγραφή της Ογκρέσας;
A: Μ‘ έχει επηρεάσει ο λόγος όλων των τραγικών που λόγω της δουλειάς μου έχω συλλάβει την ιδιοσυγκρασία τους. Αυτή η απλότητα στις γραφές των Αρχαίων είναι μοναδική. Εμπεριέχονται συναισθήματα, καταστάσεις, προβληματισμοί, αναλύσεις χαρακτήρων σε τόσο συμπυκνωμένο λόγο! Έργα όπως ο Οιδίποδας, η Ηλέκτρα συμπιέζουν τόσες ετερόκλητες καταστάσεις που ξεκινούν από την απόλυτη χαρά στην απόλυτη τραγικότητα. Με είχε συνεπάρει αυτή η απλότητα τους η περιεκτικότητα τους. Ένα μεγάλο κακό της Σύγχρονης Λογοτεχνίας είναι η φλυαρία, που τη βαριέμαι τόσο! Θέλω να λέω τα πράγματα όπως είναι, να δημιουργώ εικόνες, αλλά αυτός ο λογοτεχνικός αυνανισμός χαρακτηρίζει πολλά από τα σημερινά βιβλία. Υπάρχουν βέβαια πολλών ειδών βιβλία και αναγνώστες –δεν είναι όλοι οι αναγνώστες για όλα τα βιβλία.

Ε: Ποια αναγνώσματα σας έχουν επηρεάσει ως άνθρωπο κι ως συγγραφέα;

Α: Γενικά μ’ αρέσει πάρα πολύ η ποίηση. Ανατρέχω συχνά σε αγαπημένους ποιητές. Μου αρέσουν τα «Δοκιμιακά» του Μπόρχες πάρα πολύ. Επίσης με είχε συγκλονίσει ο Έζρα Πάουντ, ειδικά στα ερωτικά του. Οι Έλληνες συγγραφείς βέβαια υπάρχουν στα ράφια μου, καταφεύγω σε αυτούς διαρκώς. Λειβαδίτης, Σεφέρης, Παπαδιαμάντης στα δοκιμιακά του. Επίσης ο Κούντερα με έχει καθορίσει -αξεπέραστος στα πρώτα του βιβλία όπως «το Αστείο», «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», «Γελοίοι Έρωτες»…Τα καινούρια του δε με ενθουσιάζουν πάντως. Ο συνδυασμός τόσο διαφορετικών ειδών διαμόρφωσε τον τρόπο γραφής μου.

E: Λίγες μέρες πριν επιστρέψατε από έναν κύκλο παρουσιάσεων της ΟΓΚΡΕΣΑΣ ανά την Ελλάδα. 
Μιλήστε μας λίγο για την εμπειρία αυτής της περιοδείας.

A: Αυτήν την περιοδεία θα τη θυμάμαι γιατί ήρθα από αυτήν πιο ώριμος και στη γραφή μου, ήρθα σε επαφή με ανθρώπους που είχαν άποψη για μένα κι από το προηγούμενο βιβλίο. Είχα βαθιές συζητήσεις, ανακάλυψα μηνύματα του βιβλίου μου που ούτε εγώ δεν είχα αντιληφθεί, γιατί όταν γράφεις δεν ξέρεις πώς θα αγγίξεις την ψυχοσύνθεση κάθε ανθρώπου. 
Είναι συγκλονιστικό, όταν το μοιράζονται με σένα. Ασυναίσθητα, ασυνείδητα, δηλαδή, περνούν μηνύματα από τις ιστορίες μου που μπορεί εγώ εκείνη τη στιγμή να μην τα σκεφτόμουν κι έρχεται ο κατάλληλος άνθρωπος που τον άγγιξες κατευθείαν στην καρδιά και σ’ το λέει και το συνειδητοποιείς κι εσύ. Έχει μια μαγεία αυτό, γιατί δεν είναι στοχευμένο από πριν. 
Γράφεις και αφήνεις να λειτουργήσει διαφορετικά. 
Μου αρέσει πολύ όταν το διαβάζω αυτό σε βιβλία…

Ε: Αυτό το βιβλίο εγκαινίασε τη συνεργασία σας με τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ. Πείτε μας γι αυτήν.

A: Είμαι συγκλονιστικά χαρούμενος. Βρίσκομαι σε έναν από τους πιο καλούς οίκους στην Ελλάδα.

Νιώθω σαν το σπίτι μου, όταν πηγαίνω εκεί. Η συνεργασία με όλους είναι χαρά. Πέρα από τη συνεργασία που είχαμε για την προώθηση της ΟΓΚΡΕΣΑΣ, που έγινε βιαστικά, χωρίς να γνωριστούμε καλά, τώρα για το επόμενο μου βιβλίο μιλάμε σχεδόν καθημερινά. 
Διαβάζω όσα γράφω σε συγκεκριμένο άνθρωπο της ΔΙΟΠΤΡΑ και έχουμε συζητήσεις ουσιαστικές χωρίς να με κατευθύνει. Είναι καλός ακροατής.

E: Eίδαμε την ΟΓΚΡΕΣΑ να μετουσιώνεται σε μουσική έμπνευση από τη Ζωή Παπαδοπούλου που συνέθεσε την ομότιτλη μπαλάντα. Πώς προέκυψε αυτή η μουσική συνάντηση;

A: Η Ζωή είχε έρθει καλεσμένη μου στη ραδιοφωνική εκπομπή μου στον love radio και της χάρισα το βιβλίο μου γιατί μου άρεσε πολύ η φωνή της –ειδικά όταν μου τραγούδησε το Summertime που με συγκλονίζει και το έχω βάλει και στην ΟΓΚΡΕΣΑ. Το διάβασε και σε 2 μέρες μιλήσαμε και αμοιβαία συμφωνήσαμε να το κάνει τραγούδι. Το αποτέλεσμα είναι για μένα συγκλονιστικό διότι πατάει ακριβώς στην ιστορία. Θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν το βιβλίο και να εμπνεύσει αυτή την ιστορία. Την ευχαριστώ δημόσια. Επίσης να πω ότι το βιβλίο έχει αποδοθεί σε δύο πίνακες από δυο γυναίκες που το διάβασαν κι εμπνεύστηκαν. Η αμοιβαία έμπνευση είναι ό,τι καλύτερο.

E: Παρότι αποδεικνύεστε ένας καλός χειριστής λόγου και συναισθημάτων στο χαρτί, το κοινό σας γνώρισε ως ηθοποιό πολύ δημοφιλών τηλεοπτικών σειρών. 

Τι σηματοδότησε αυτή σας τη στροφή στη συγγραφή;

A: Το συγγραφικό κομμάτι το είχα πολλά χρόνια. Έγραφα πάντα μικρά πραγματάκια. Αλλά η γέννηση της κόρης μου σε συνδυασμό με την κρίση στο χώρο μου έδωσε το περιθώριο να ασχοληθώ συστηματικά με τη συγγραφή. Και πήγε αλυσιδωτά. Προτίμησα να ασχοληθώ με τα βιβλία χωρίς να ‘έχω εγκαταλείψει το κομμάτι του ηθοποιού. Θέλω να επανέλθω. Πάντως μ’ έχει κερδίσει τόσο πολύ η συγγραφή που της δίνω μεγάλο βάρος.

E: Hθοποιία και συγγραφή. Ποια σχέση μπορούν να έχουν; Μπορούν να συνυπάρξουν; 
Πώς μπορεί το ένα να επηρεάσει το άλλο;

Α: Συνυπάρχουν όσο δεν παίρνει και θα’ θελα να συνεχίσουν να συνυπάρχουν! Αλληλοεπηρεάζονται πάρα πολύ! Ως ηθοποιός μπαίνω στο πετσί των χαρακτήρων, όπως σου είπα και πριν. Οφείλω να πω ότι γράφοντας αποκτώ τη συγγραφική εμπειρία ενός δημιουργού στο θέατρο ώστε μελλοντικά να ερμηνεύω πολύ καλύτερα τα κείμενά του. Ο ηθοποιός άλλωστε καλείται να ερμηνεύσει τα λόγια του συγγραφέα. Κι εγώ τώρα έχω το ρόλο του συγγραφέα. Νιώθω πολύ τυχερός.
     
Ε: Πώς βλέπετε το χώρο της υποκριτικής και τις ευκαιρίες που δίνει στην Ελλάδα της κρίσης;
Α: Όπως όλα –πολύ άσχημα. Ο Μάριος Ποντίκας –θεατρικός συγγραφέας έλεγε «Αν θέλεις να δεις καλό θέατρο, πήγαινε σε μια χώρα που έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα…» Στην Ελλάδα όμως δε συμβαίνει αυτό ακόμη. Η Ελλάδα της Κρίσης δεν έφερε άνθηση στις Τέχνες. Ίσα-ίσα συμπιέστηκε περισσότερο και φθίνει η ποιότητα. Παράδοξο

Ε: Ραδιοφωνικός παραγωγός. Πώς προέκυψε;
Α: Έκανα ραδιόφωνο από τα 16 μου! Είχα «παράνομο» ραδιοφωνικό σταθμό κι εξέπεμπα από το σπίτι μου, στη γειτονιά μου στα Τρίκαλα. 
Το 1987 νομίζω βγήκε το Ελεύθερο Ραδιόφωνο μαζί με το κρατικό. Ήμουν από τους παραγωγούς στον πρώτο ελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό στα Τρίκαλα για 3-4 χρόνια. 
Όταν κατέβηκα στην Αθήνα με απασχολούσε. Τα τελευταία 2 χρόνια ύστερα από πρόταση ξεκίνησα εκπομπή στον love radio που τον θεωρώ από τα κορυφαία brands και πάει πολύ καλά.

E: Και πάμε τέλος στο σπουδαιότερο σας ρόλο, αυτόν του οικογενειάρχη. Μιλήστε μας για τη δική σας «Ογκρέσα» και τη μικρή σας Τουραντώ;

Α: Όπως είπα, η ΟΓΚΡΕΣΑ δεν μπορεί μόνο να σε καταστρέψει αλλά γενικά να σου αλλάξει τη ζωή εντελώς. Υπό αυτήν την έννοια η γυναίκα μου ήρθε στη ζωή μου και μου έδωσε πολλές νέες κατευθύνσεις, με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έκανε να θέλω να δημιουργήσω. Ο ερχομός της κόρης μας το έκανε αυτό πιο έντονο και δημιουργικό.
 Η κόρη μου ήταν το συγγραφικό μου σκαλοπάτι-από κείνη έγραψα το πρώτο μου βιβλίο, που είναι σα βιογραφικό. 
Στις ΟΓΚΡΕΣΕΣ μου θα μπορούσα να αναφέρω και τη μητέρα μου- που δε ζει πια- για τον τρόπο που έζησε, για το οτι γέννησε 5 παιδιά, για όσα μου έχει αφηγηθεί όταν οι Γερμανοί έκαψαν το σπίτι τους κι εκείνοι κρύβονταν στο βουνό...
 Η μητέρα μου κι ο πατέρας μου επηρέασαν πολύ το βιβλίο η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ-μεταφέροντάς μου την ατμόσφαιρα της Κατοχής.

E: Ποια είναι τα σχέδιά σας για το κοντινό μέλλον. Ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο ή κάποιον ρόλο;
A: Είμαι στη φάση που ολοκληρώνω το επόμενο βιβλίο μου που επίσης είναι βασισμένο σε μία αληθινή συγκλονιστική ιστορία κι είχε βγει μάλιστα στα ΜΜΕ. Είμαι συνεπηρμένος με τη ιστορία και την έρευνα που κάνω. Υπάρχει γενικό πλάνο να κυκλοφορήσει κάπου τέλη Μαΐου του 2015.

Η συνέντευξή μας έφτασε στο τέλος της. 
Σας ευχαριστώ θερμά, κύριε Κρομμύδα, για την άκρως ενδιαφέρουσα και ζεστή συζήτηση που είχαμε. 

Σας εύχομαι ευημερία και κάθε σας μελλοντικό βήμα να φέρει το χειροκρότημα του κοινού, όπως τα προηγούμενα.

- Κι εγώ σας ευχαριστώ- ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις που έχω δώσει ποτέ.



Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το εστιατόριο του πολυχώρου αναψυχής και αθλητικών δραστηριοτήτων Sunny Sports Club.

Συνέντευξη με ...τη Λίλλυ Σπαντιδάκη

                  ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ


Τέλη του 2013 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη ένα βιβλίο πρωτότυπο κι άκρως ανατρεπτικό, το “Χωρίς Σκηνή“, που έκανε τη διαφορά.
Η Λίλλυ Σπαντιδάκη, αυθεντική, προσηνής και πολλά υποσχόμενη, μας συστήνει την ξεχωριστή ηρωίδα της και το θαυμαστό κόσμο του χορού!

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ε: Καλησπέρα, κυρία Σπαντιδάκη. Να σας καλωσορίσω στα λογοτεχνικά πράγματα, καθώς αν δεν κάνω λάθος, πρόκειται για το πρώτο σας βιβλίο.
Θα ήθελα να μας μιλήσετε με λίγα λόγια γι αυτό, να μας δώσετε εν συντομία το στίγμα του βιβλίου σας.
Α: Θα πω τη φράση που συνηθίζω να λέω όταν μου ζητούν να περιγράψω το βιβλίο μου, που είναι όντως το πρώτο. Είναι «Τι Θυσία Θα Έκανες Εσύ για την Τέχνη σου;».
Νομίζω πως αυτή η πρόταση συνοψίζει γενικότερα ένα πλαίσιο στο οποίο αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε σχέση με την μπαλαρίνα που πρωταγωνιστεί τη δεκαετία του ’30 και τις θυσίες που έχει κάνει για να φτάσει μέχρι εκεί που έχει φτάσει.

Ε: Σας βλέπουμε, λοιπόν, σε αυτό το συγγραφικό σας ντεμπούτο να μην ακολουθείτε μια κοινότοπη συνταγή, αλλά να επιλέγετε ένα θέμα γοητευτικό όσο και ιδιαίτερο χώρο του Μπαλέτου. Τι στάθηκε έναυσμα γι αυτήν σας την έμπνευση;
Α: Tα…22 χρόνια που έκανα μπαλέτο!

Ε: Δηλαδή το βιβλίο αποτυπώνει μια αγάπη, ένα απωθημένο και μια αίσθηση νοσταλγίας;
Α: Αγάπη ναι, νοσταλγία σίγουρα, δεν το συζητώ, γιατί όταν μπαίνεις σε αυτόν το χώρο από μωρό επί της ουσίας, αισθάνεσαι ότι ανήκεις σε αυτόν. Τώρα για "απωθημένο",- όχι πια! Νομίζω ότι αυτό το βιβλίο με εξιλέωσε!

Ε: Με τη διπλή ιδιότητα λοιπόν της συγγραφέως ενός βιβλίου με άξονα το μπαλέτο, αλλά και αυτήν της χορεύτριας θα σας ρωτήσω. Τι σημαίνει το μπαλέτο για την ηρωίδα σας καi για εσάς την ίδια;
Α: Για την ηρωίδα μου σημαίνει …"ζωή"! 
Για μένα σημαίνει… "μια παλιά αγάπη"!

Ε: Παρατηρώ ότι σε έργα που σχετίζονται με το μπαλέτο,(πχ "Μαύρος Κύκνος" του Αριανόφσκι) 
όπως και το βιβλίο σας,
η κορύφωση του δράματος συνδυάζεται συνήθως με κάποια σκηνή
από τη «ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ», που θεωρείται η κορωνίδα και το όνειρο κάθε χορευτή.
Ποια στοιχεία καθιστούν το έργο αυτό τόσο ξεχωριστό ανάμεσα σε τόσα άλλα άμετρης επίσης ομορφιάς;
Α: Λοιπόν θα ξεκινήσω από τα καθαρά τεχνικά στοιχεία: 
H ΛIMNH ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ θεωρείται το πιο δύσκολο έργο που μπορεί να χορέψει ποτέ οποιαδήποτε χορεύτρια…Και δεν ισχύει μόνο για την πρίμα μπαλαρίνα, γιατί όλοι οι χορευτές σε αυτό έχουν πάρα πολύ δύσκολα κομμάτια με υψηλές τεχνικές απαιτήσεις. Πρέπει να έχουν αναπτύξει την τεχνική τους στο έπακρο.
Από κει και πέρα είναι ο «μύθος» τον οποίο περιγράφει η «Λίμνη των Κύκνων», ο οποίος μπορεί να «μεταφραστεί» με οποιοδήποτε πιθανό τρόπο επιλέξει ο θεατής ή ο αναγνώστης (ανάλογα με το πού θα το συναντήσει).
Τέλος είναι κι η μουσική του Τσαϊκόφσκι, που..-τι να πω τώρα γι’αυτήν΄; Είναι μαγευτική…

Ε: Επιστρέφοντας στο βιβλίο, παρατηρεί κανείς έναν παραλληλισμό της μοναχικής ηρωίδας προς το "Φάντασμα της Όπερας", του Γκαστόν Λερού.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα κοινά σημεία τους,τo που τέμνονται οι ζωές τους και το ψυχολογικό τους υπόβαθρο;
Α: Δύσκολη ερώτηση.Θα ξεκινήσω περιγραφικά. Δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου το Φάντασμα της Όπερας, όταν ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο. Το έχω διαβάσει, το έχω ακούσει, το έχω δει ζωντανά, το ΄χω δει σε ταινίες- κι όμως!- δε μου πήγε καν το μυαλό.
Όταν τελείωνα κι έγραφα μια σκηνή όπου η Ζιλιέτ επιστρέφει στα μπουντρούμια της όπερας, εκεί συνειδητοποίησα ότι κάπου μέσα μου υπέβοσκε όλη αυτή η ιστορία και με είχε επηρεάσει χωρίς να το έχω καν καταλάβει.
Δεν θεωρούσα ότι υπήρχε κάποια κοινή γραμμή ανάμεσα στον Έρικ και τη Ζιλιέτ.
Διορθώνοντας όμως το κείμενο ξανά και ξανά, άρχισα να βλέπω πιο ξεκάθαρα μέσα στην ιστορία μου και το Φάντασμα να «κινείται πίσω στα Παρασκήνια».
Έτσι αποφάσισα ότι αυτό το «Φάντασμα» της Ζιλιέτ θα ήθελα να δικαιωθεί.

Ε: Μήπως ήταν η πρώιμη αυτογνωσία τους που συνιστά και την τραγικότητα τους τελικά;
Α: Σίγουρα. Ο Έρικ και η Ζιλιέτ από νωρίς συναισθάνθηκαν τη διαφορετικότητά τους. Έπρεπε όμως να αγωνιστούν σκληρά για να την “επιβάλουν”. Σε αυτό μοιάζουν!

Ε: Τελικά τι πονάει περισσότερο τέτοιους ταγούς του Απόλυτου σαν τον Έρικ ή τη Ζιλιέτ; Το πάθος για την Τέχνη τους ή η ερωτική απώλεια;
Α: Η ερωτική απώλεια. Πάντα εκεί καταλήγει…
Προσωπικά και χωρίς να γενικεύω νομίζω ότι
η Τέχνη, όσο και να την αγαπάς, αν δεν έχεις κι έναν άνθρωπο δίπλα σου να σε ισορροπήσει
ή θα σε τρελάνει ή θα σε αφήσει άδειο.

Ε: Μήπως κι η Τέχνη στο βάθος είναι ένα «αίτημα αγάπης» τελικά;
Α: Είναι! Γι’ αυτό ή θα σε τρελάνει ή θα σε αφήσει άδειο! Το θέμα είναι ότι η Τέχνη δε θα επικοινωνήσει ποτέ πίσω σε σένα, π.χ. δε θα σε… περιμένει μετά τη δουλειά να σε ρωτήσει αν είσαι καλά, δε θα σου… φτιάξει έναν καφέ, δε θα σου βάλει πρωινό κι όλα αυτά που σου θυμίζουν πως είσαι άνθρωπος! 
Θα σε αδειάσει αν μείνεις μόνο σε αυτήν! Με τον έναν τρόπο ή τον άλλον.

Ε: Αλήθεια, πώς μπορεί η πένα μιας νεαρής συγγραφέως όπως εσείς να… “τιθασεύσει” και να αποκωδικοποιήσει ένα πλάσμα αδάμαστο, όπως η Ζιλιέτ ;
Α: Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι απ’όλα! 
Το πιο δύσκολο πραγματικά, γιατί εξαιτίας της ιδιαιτερότητας της Ζιλιέτ, την οποία δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε αυτή τη στιγμή, την πρώτη φορά που έγραψα αυτό το μυθιστόρημα,(γιατί το αναθεώρησα και το διόρθωσα αρκετές φορές,) ήταν ένας άδειος, κενός χαρακτήρας.Ήταν χάρτινη, δεν είχε κανένα υπόβαθρο- από το φόβο μου μην αποκαλύψω το ο,τιδήποτε ή μη δώσω στον αναγνώστη να καταλάβει και του χαλάσω την ιστορία. 
Από ‘κει και πέρα άρχισα «να μπαίνω στα παπούτσια της», κι αυτό έγινε για τέσσερα χρόνια! Το διόρθωνα δηλαδή επί τέσσερα χρόνια έχοντας στο μυαλό μου τη σκέψη, “Αν ήσουν αυτός ο άνθρωπος τι θα έκανες; Αν ήσουν αυτός ο χαρακτήρας πώς θα αντιδρούσες ;”. 
Αφού «μάθαινα» πώς θα αντιδρούσα εγώ, μάθαινα και πώς θα αντιδρούσε η Ζιλιέτ.

Ε: Ήταν ψυχοφθόρο αυτό για σας, δεδομένης και της έντασης που φέρει η συγκεκριμένη ηρωίδα;
Α: Πάρα πολύ, γιατί ήθελα να την κάνω να ξεσπάσει, ήθελα να τη δικαιώσω, να της δώσω, αλλά η Ζιλιέτ… δεν είναι Εγώ!

Ε: Έχει προσωπικά σας κομμάτια η Ζιλιέτ;
Α: Τίποτα. Ίσως λίγο την… αθυροστομία. (Γελάει)

Ε: Kάτι άλλο που συναντάει ένας διορατικός αναγνώστης στο βιβλίο σας, είναι ένας έντονος προβληματισμός σχετικά με τις ταξικές ανισότητες και την κοινωνική αδικία, που αποτυπώθηκαν ακόμη και σε ένα χώρο όπως ένα φυτώριο ταλέντων του χορού… 
Πρόκειται για στοιχείο που απλώς δίνει έμφαση στο δυναμισμό της Ζιλιέτ ή απορρέει από μια προσωπική σας αφύπνιση;
Α: Και τα δύο. Νομίζω ξεκινάει από την προσωπική αφύπνιση και καταλήγει στο ότι είναι ένας τρόπος να δώσει στη Ζιλιέτ το έναυσμα για να πάει ένα βήμα παραπάνω από αυτό που ξεκίνησε. Δηλαδή ένας άνθρωπος , και μιλάω για τη Ζιλιέτ, τόσο «καλλιεργημένος», τόσο ψαγμένος, τόσο πονεμένος δε θα μπορούσε να γυρίσει το βλέμμα, σε οποιαδήποτε αδικία, όχι μόνο στην κοινωνική ή την ταξική.
Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το ’30 με όλα αυτά που συνέβαιναν, με τους Έγχρωμους, με το Κραχ…

Ε: Θεωρείτε ότι ο πρώιμος πόνος, σαν αυτόν που πέρασε η Ζιλιέτ επιφέρει ένα μεγαλύτερο βαθμό ενσυναίσθησης στον άνθρωπο;
Α: Οπωσδήποτε κι αυτό φαίνεται από την πορεία της Ζιλιέτ.

Ε: Η ιστορία διαδραματίζεται στο Παρίσι του Μεσοπόλεμου που προσπαθεί να απορροφήσει τους κραδασμούς του Παγκόσμιου Κραχ. 
Εντοπίζετε ομοιότητες σε εκείνη την κρίση του ’29 με τη σημερινή συγκυρία;
Α: Δε νομίζω. Ήταν εντελώς διαφορετικοί οι άνθρωποι, η κοινωνία, οι αρχές και οι αξίες σε σχέση με αυτό που συμβαίνει σήμερα, την πολιτική του σήμερα, τα γεγονότα του σήμερα. Ήταν αλλού είδους κρίση εκείνη. Εδώ είναι κυρίως και πάνω από όλα «κρίση εαυτού» και μετά οικονομική.

Ε: Παρατηρώ ένα ενημερωμένο ιστορικό πλαίσιο. Πόση έρευνα κρύβει αυτό άραγε από πίσω;
Α: (Γελάει)… Ατελείωτη!

Ε: Ανατρέξατε δηλαδή και σε ξενόγλωσση βιβλιογραφία;
Α: Σε «ξενόγλωσση», μόνο στα Αγγλικά, γιατί δεν μπορώ να διαβάσω Γαλλικά. Αλλά είχα φτάσει στο σημείο, επειδή υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες σκηνές με… ιδιαιτέρου τύπου γυναίκες, όπου έμαθα ότι υπήρχε εξειδικευμένο βιβλίο το οποίο βρήκα και διάβασα για να καταλάβω πώς ήταν το στιλ. Ενώ είχα μια γενική ιδέα δεν ήθελα να αφήσω τίποτα ατεκμηρίωτο. 
Ήθελα να έχω συγκεκριμένα στοιχεία, και ναι! η έρευνα είναι ασύλληπτη, όχι μόνο για μένα.
Γενικά αν θες να γράψεις ένα μυθιστόρημα εποχής πρέπει να διαβάσεις πολύ και να… «ζήσεις» την εποχή με πάρα πολύ διάβασμα και μετά επιλέγεις τι θα κρατήσεις, πώς θα το «φωτογραφίσεις μέσα στο έργο σου…

Ε: Πόσο χρόνο απαίτησε η ολοκλήρωση αυτού του συγγραφικού «ταξιδιού», μέχρι να πείτε ότι αυτό το έργο είναι έτοιμο να το μοιραστώ με το κοινό;
Α: Από το 2008 μέχρι το 2013.

Ε: Περιγράψτε μου πώς νιώσατε όταν είδατε το έργο σας έτοιμο βιβλίο.
Α: Δεν το πίστευα. Θυμάμαι ότι ήμουν στον εκδότη γιατί ήταν η μέρα που έβγαινε το βιβλίο. Ήμουν στα γραφεία, χαιρετούσα τον κόσμο και με οδήγησαν στο βιβλιοπωλείο.
Με το που άνοιξε το ασανσέρ που έβγαζε στην πίσω πόρτα του βιβλιοπωλείου είδα τον πάγκο ολόκληρο με αντίτυπα του βιβλίου μου, το άγγιξα και δεν το πίστευα ότι αυτό που τόσον καιρό είχα στο συρτάρι μου ήταν… ΕΚΕΙ, δημοσίως! 
Και μετά με έπιασε πανικός! 
Και είπα “τώρα δηλαδή θα το… διαβάσουν και οι άλλοι;” (Γελάει)

Ε: Έχετε κάποιο τελετουργικό το οποίο ακολουθείτε την εποχή που γράφετε; Για παράδειγμα προτιμάτε συγκεκριμένες ώρες της μέρας, συγκεκριμένο χώρο-απομόνωση;
Α: Σίγουρα δε θέλω κόσμο κι αν υπάρχει κόσμος στο σπίτι μπαίνουν ακουστικά στα αυτιά. 
Επίσης, υπάρχει μουσική υπόκρουση, η οποία από ένα σημείο γίνεται «φασαρία» στα αυτιά μου, οπότε σταματάει. Όταν μπω πολύ βαθιά στην ιστορία αυτό που ακούω με ενοχλεί γιατί παίζει η ιστορία σαν ταινία στο κεφάλι μου, οπότε αποκλείω τον εξωτερικό παράγοντα.
Μπορώ όμως να γράψω οπουδήποτε.

Ε: Ποια αναγνώσματα κουβαλάτε στις αποσκευές της ψυχής σας;
Α: Ίσως σας φανεί αστείο, αλλά εμένα το βιβλίο που με συγκλόνισε συθέμελα, ίσως λόγω και ηλικίας και συγκυρίων, ήταν στα 14 ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ. Γλωσσολογικά καταρχάς, λογοτεχνικά εν συνεχεία και μυθοπλαστικά ήταν σαν έκρηξη μες στο μυαλό μου!

Ε: Εκτός από το μπαλέτο και τα βιβλία τι άλλο σας παθιάζει;
Α: Η Μουσική. Οποιαδήποτε. Από κλασσική μέχρι… metal. Δεν εμμένω στα είδη, εμμένω όμως στους καλλιτέχνες. Είναι σα να να χτίζω μία σχέση μαζί του, σα να γινόμαστε φίλοι μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία. Ανάλογα την εποχή μού «μιλάει» κάποιος καλλιτέχνης, μέχρι να με γεμίσει και μετά να πάω παρακάτω.

Ε: Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο;
Α: Πάντα ετοιμάζω κάποιο καινούριο βιβλίο! (Γελάει)

Ε: Το αναμένουμε, λοιπόν. Φτάνοντας στο τέλος της συνέντευξης, θα θέλατε να απευθύνετε κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες μας;
Α: Να χαίρονται τη λογοτεχνία. Να χαίρονται τα βιβλία, να μαθαίνουν πάντα καινούριους τρόπους και νέα είδη. 
Να διαβάζουν για να μη χαθεί το μυθιστόρημα. 
Όλοι αγαπάμε τα νέα μέσα-σινεμά, το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, την τηλεόραση, αλλά ας μη χαθεί το μυθιστόρημα. 
Να το αγκαλιάζουν ακόμα.

Σας ευχαριστώ θερμά για την υπεροχή συζήτηση που είχαμε και να σας ευχηθώ μια συνέχεια γεμάτη έμπνευση κι επιτυχία.

Τη συνέντευξη οργάνωσε και επιμελήθηκε η Δέδε Ελισσάβετ.