Η Αποικια Της Ληθης, Κλαιρη Θεοδωρου

                                                     Η Αποικία Της Λήθης, Κλαίρη Θεοδώρου
                                             Είδος:Κοινωνικό 
                                               Βαθμολογία: 9,5/10

Έπιτέλους, ένα διαφορετικό βιβλίο, που ταρακουνά ψυχή και νου!

Ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο είναι "Η Αποικία της Λήθης",της Κλαίρης Θεοδώρου, που ήρθε να μας "θυμίσει" τους "λησμονημένους" της κοινωνίας μας μέσα από μια τραγική όσο και γοητευτική ιστορία.

Με το συγκινητικό αυτό μυθιστόρημα η συγγραφέας δικαιώνει την επιλογή του Ψυχογιού να δώσει βήμα σε πιο φρέσκες πένες, που αναζητούν νέους δρόμους.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Είναι μια χειμωνιατική μέρα του 1975 και ένα ορματαγωγό από τον Πειραιά καταφθάνει στη Λέρο.Μέσα του δεμένοι χειροπόδαρα άνθρωποι με προορισμό ,το Ψυχιατρείο της Λέρου: Μια εφιαλτική "Σπιναλόγκα", όπου η κοινωνία πετά σαν απόβλητα εκείνους που η ψυχική νόσος τους γκρέμισε το όνειρο μια φυσιολογικής ζωής,

Ανάμεσα στα ανθρώπινα ράκη βρίσκεται κι ο 16χρονος Άλκης μόνο που ο δικός του εγκλεισμός δεν έχει σχέση με ψυχιατρικά αίτια...
Θύτης και θύμα μιας οικογενειακής ιστορίας γεμάτης άνομα πάθη, ο νεαρός Άλκης θα θαφτεί στο δαντικό Καθαρτήριο της Λέρου πασχίζοντας να επιβιώσει σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον ανθρώπινου εκμηδενισμού!

Από την άλλη, ο μεγαλόψυχος Δημοσθένης, 

η  γοητευτική Σοφία , 

η τσακισμένη αλλά γενναιόδωρη Μάχη, 

ο φλογερός Στάθης,

και ο σαγηνευτικός Τζόνυ,

διανύουν τον προσωπικό τους Γολγοθά σε μια κοινωνία, που δεν έμαθε να συγχωρεί τους Άτυχους...
16 χρόνια αργότερα η νεαρή Έλλη θα βρεθεί αντιμέτωπη με τρομακτικά οικογενειακά μυστικά,

αναζητώντας την αλήθεια που θα τη λυτρώσει και θα την οδηγήσει στην αυτογνωσία.

"Γιατί είναι τρομερό να μην έχεις μέλλον, αλλά είναι αφόρητο να μην έχεις παρελθόν". 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι πραγματικά χαρμόσυνο για όλους τους λάτρεις της Λογοτεχνίας να διαβάζουμε από κάποιον νέο συγγραφέα ένα τέτοιο- εξαιρετικό- βιβλίο,που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αναμετράται τολμηρά με κομμάτια της κοινωνίας μας που καίνε και πονούν κάθε ευσυνείδητο κι αφυπνισμένο πολίτη..

            Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που δύσκολα ξεχνάς!

            Η Κλαίρη Θεοδώρου, μέσα από μια όμορφη και καλοδουλεμένη ιστορία πλούσιων συναισθημάτων, φέρνει στο προσκήνιο το...Περιθώριο, κι αυτό συνιστά πραγματικό συγγραφικό "κατόρθωμα', που προσδίδει στο βιβλίο μια ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί υπηρετήθηκε σωστά!

Χαρακτήρες και γεγονότα που δύσκολα "παιρνούν...στη λήθη"!

 Η "Αποικία Της Λήθης" κινείται σε έναν τριπλό άξονα.

" 'Νύχτα' "- 'Οικογενειακή ζωή'- και φυσικά οι 'Ψυχικά Ασθενείς- κι η θέση τους -στην ελληνική κοινωνία'- (ειδικότερα της Λέρου) διακυβεύονται στις τόσο αξιόλογες σελίδες του μυθιστορήματος αυτού με έναν τρόπο διαφωτιστικό και άκρως τραγικό.

Δευτερευόντως, παρελαύνουν αξίες όπως η φιλία, η συζυγική στοργή, η συγχώρεση...

Ένας ακόμη προβληματισμός είναι η αυτογνωσία και αυτοδιάθεση του ατόμου.

           Το βιβλίο ξετυλίγεται σε επάλληλους μονολόγους που, με τη μέθοδο του παζλ, συνθέτουν την πλήρη εικόνα. Οι αποκαλύψεις της συγκλονιστικής αλήθειας σκηνοθετούνται επιδέξια κι έρχονται στη σωστή στιγμή για να επιφέρουν.

Έχουμε εύστοχο χειρισμό της παραμέτρου του χρόνου  .

          

Ο πρώτος άξονας, λοιπόν,και κινητήριος μοχλός των αποκαλύψεων, είναι το ταξίδι της Αυτογνωσίας μιας νέας κοπέλας που βιώνει την πατρική απόρριψη και αναζητά την ερμηνεία που θα επουλώσει την πληγή του ανεξήγητου, βασανιστικού "γιατί". Βίωμα κοινό σε πολλά παιδιά που δοκιμάζουν τις συνέπειες από τις επιλογές των γονιών τους και κουβαλούν μια ενοχή ακούσια χωρίς να τους αναλογεί μερίδιο ευθύνης στα λάθη.

Στο σημείο αυτό ξεπηδά μια οικογενειακή τραγωδία, ασύλληπτη στον νου, από την πλευρά του πιο αθώου από τα θύματα...

          Το δεύτερο επίπεδο στο βιβλίο, είναι ο ζοφερός κόσμος του Υποκόσμου, με τους απόκληρους της Νύχτας τραγικούς "πρωταγωνιστές" ενός θλιβερού "θεάτρου Σκιών", αφού τέτοιες καταντούν τα πλάσματα που παγιδεύονται στα σκοτάδια του.

Μέσα από αυτήν την πτυχή της ιστορίας, παρακολουθούμε με αγωνία τα πλοκάμια εγκλωβισμού ανύποπτων ψυχών σε έναν κόσμο αναπόδραστο που στραγγίζει κορμιά και ψυχές, με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Μετά την πτώση του μύθου της πασίγνωστης "Τρούμπας", περιπλανιόμαστε σε "βρόμικους" δρόμους ενός παρηκμασμένου Πειραιά, όπου συνυπάρχουν η εξαθλίωση κι ο άνομος πλούτος, η άδολη αγάπη κι ο εξευτελισμός της γυναίκας, η αλληλεγγύη και η εκμετάλλευση στον ύψιστο βαθμό!

         Ταυτόχρονα ανακαλύπτουμε πόσο "επικίνδυνη παγίδα" είναι καμιά φορά η "σαγήνη της φαυλότητας", μέσα από εναν χαρακτήρα που θα ήθελα να τον δω περισσότερο την κατάληξή του...

Πλάι στα 'βρόμικα' κρεβάτια και τη μοναξιά, σύριγγες της ηρωίνης και χαμίνια του δρόμου.

Ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο σκληρότητας και απόγνωσης με τα μελανότερα χρώματα.

          Κεντρικός όμως άξονας στην"Αποικία Της Λήθης" είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επικρατεί στο περιβόητο Ψυχιατρείο της Λέρου: Η Κλαίρη Θεοδώρου έχει διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνθήκες στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο και τους μετασχηματισμούς του μέσα στον χρόνο.Γύρω από την τραγική φιγούρα του Άλκη παρελαύνουν οι μορφές των  ψυχικά νοσούντων που η κοινωνία πέταξε σε ένα εφιαλτικό γκέτο, κατακρυμνίζοντάς τους στην Άβυσσο της λήθης:"Η Αποικία της Λήθης" αποτελεί ένα αιματοβαμμένο οδοιπορικό στον Κρανίου Τόπο της Ψυχιατρικής Κλινικής Λέρου με όλες της παθογένειες και την επίδρασή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι του ακριτικού νησιού.
Είναι εύστοχα επιλεγμένη η χρονική στιγμή (1975) όταν το Ψυχιατρείο, αποτινάσσοντας το παρελθόν του ως ιταλικό στρατόπεδο κουβαλά και τις μνήμες ως τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων(Παρθένι)!
Ταυτόχρονα με την ιστορία του Ψυχιατρείου έχουμε το προσωπικό "Πάθος"!

Η συγγραφέας κεντά την ύστατη οδύνη σε ένα ψηφιδωτό ατομικών δραμάτων και ξεχωριστών, ενδεικτικών περιστατικών που διασαφηνίζουν την έννοια της ψυχικής νόσου.

Παράλληλα, μέσα από τους ήρωές της η Kλαίρη Θεοδώρου παρακολουθεί την ακυρωτική επίδραση του Ιδρυματισμού, που μετατρέπει απάνθρωπα τα "Πρόσωπα" σε "Αντικείμενα", αν όχι "πειραματόζωα" κατ' αναλογία ενός Άουσβιτς! Βλέπουμε διεφθαρμένους λειτουργούς να ντροπιάζουν τον όρκο τους και να αποστερούν την "Επιστήμη" από την "Ανθρωπιά" που ζητούν από αυτήν ο Αριστοτέλης κι ο Γκάντι...
      Μέσα στο σκηνικό της φρίκης, σα φωτεινή ακτίδα, προβάλλει δειλά η συντροφικότητα και μια γνήσια φιλία.
        Εντελώς αιφνιδιαστικά, ξεπηδά ένας ιδιότυπος ,σχεδόν απαγορευμένος ερωτισμός που σε αυτό το τρομακτικό σκηνικό αποκτήνωσης και απονιάς φαντάζει σχεδόν σαν "Ποίηση":

Η παρουσία της αινιγματικής Φωτεινής μού θύμισε αυθόρμητα το Μικρό Ερωτικό -χωρίο στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, όπου ένα ακόμη συρματόπλεγμα μίσους διαχώριζε το "Αιώνιο Ζεύγος".

Η τραγική έκβαση της ερωτικής ιστορίας είναι "γροθιά στο στομάχι".
              Ένα στοιχείο που εντυπωσιάζει γενικά στην "Αποικία Της Λήθης" είναι η αληθοφάνεια των χαρακτήρων, που γίνονται πειστικοί, χειροπιαστοί και κατορθώνουν όλοι να κατακτήσουν ένα κομμάτι στην καρδιά του αναγνώστη:
Η συγγραφέας χαρτογραφεί ανάγλυφα τις εσωτερικές τους διαδρομές- με μια φυσικότητα αφοπλιστική, που βοηθά τον αναγνώστη να συμμεριστεί τις αγωνίες και τα πάθη τους!

        Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητης από την αρχοντική ψυχή του πληγωμένου Δημοσθένη.

Μας συγκινεί η καθαρή καρδιά της Μάχης ,κι ας σύρθηκε σε βρόμικα σοκάκια, μας θλίβει η μοναξιά της γοητευτικής Σοφίας, μας συγκλονίζει η "αντίσταση" του Στάθη στον ψυχικό θάνατο που του επιβλήθηκε, και η μάχη του Άλκη...

Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο λοιπόν δοσμένο με περισσή ωριμότητα, επαρκώς αναλυμένες καταστάσεις και άρτιες ισορροπίες.

Η μικρες "συμπτώσεις", που υποβοηθούν κάποιες εξελίξεις, προσωπικά δε με ενόχλησαν, διότι εξυπηρετούν τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα του βιβλίου που σίγουρα απαιτεί και τη γλύκα του "μύθου"!(δεν είναι... ιστοριογραφία ,ούτε ρεπορτάζ-θέλουμε κ το παραμυθάκι μας, χώρια ότι η ζωή στήνει τις πιο απίθανες συμπτώσεις ενίοτε!)

          Το φινάλε γλυκόπικρο, και απόλυτα ταιριαστό προς την πορεία όλων των ηρώων κλείνει τον κύκλο της ύβρεως με κώδικες Αρχαίας Τραγωδίας: Κανείς δε μένει αλώβητος και σε κανέναν δεν παρέχεται ανέξοδα η λύση ενός happy end:Αυτό είναι κάτι που καλείται, ενίοτε, η κοινωνία η ίδια να το κατακτήσει, αντικρύζοντας κατάματα την αδικία και τα προβλήματα, που η ίδια δημιουργει...!

Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα βιβλίο που θα σας περπατήσει σε νέους δρόμους κοινωνικών προβληματισμών και δυνατών συναισθημάτων, αφυπνίζοντας την κοινωνική μας συνείδηση.

Ένα βιβλίο που έρχεται να μας θυμίζει τους "Αποξεχασμένους"!

Συγχαρητήρια στην Κλαίρη Θεοδώρου για την ευαισθησία απέναντι στον Άνθρωπο, που αντιπροσωπεύει το έργο της, η Αποικία της Λήθης.
Διαβάστε το, οπωσδήποτε!

Στέφανος Λίβος, Το Μυστικό Του Λεβάντε

                                         Το Μυστικό του Λεβάντε , Στέφανος Λίβος 
                                       Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                       Βαθμολογία: 7/10

Η εικόνα που πολλοί βιβλιόφιλοι και...σινεφίλ είχαμε για την Κατοχή στα Επτάνησα περιορίζεται στη δίκαιη και συμπονετική φιγούρα του αξιαγάπητου και μουσικόφιλου Λοχαγού Αντόνιο Κορέλι και του αδέξιου τάγματός του στο αντιπολεμικό αριστούργημα του Λουί ντε Μπερνιέρ ,

"Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι".

          Η ιταλική παρουσία επενδυμένη από ερωτισμό και αστεία στιγμιότυπα φαντάζει περίπου "σαν εκδρομή".

 Είναι γεγονός ότι στη συνείδηση του Έλληνα οι Ιταλοί ήταν ανώδυνοι ουραγοί των Άσπλαχνων Γερμανών.(Είναι κι η συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο, που τελικά τους εξιλέωσε...)

             Δυο φετινά μυθιστορήματα ανέτρεψαν πλήρως την εικόνα.

Οι Άγριες Θάλασσες της Μπάιλα (Ανατολικό Αιγαίο) δείχνουν τους θρασύδειλους ηττημένους του αλβανικού μετώπου δύστροπους κυρίους που οδηγούν τους νησιώτες σε μια σκληρή ,αντίστροφη προσφυγιά.

          Τώρα, το ξεχωριστό έργο  του Στέφανου Λίβου "Το Μυστικό Του Λεβάντε" από τις Εκδόσεις Διόπτρα μας δίνει ανάγλυφα ένα ζοφερό πανόραμα της Κατοχής στα Επτάνησα, αποκαλύπτοντας οδυνηρές αλήθειες, μέσα από μια ξεχωριστή οικογενειακή ιστορία.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Όλα ξεκινούν όταν ο παππούς του νεαρού Παντελή πεθαίνοντας ,αφήνει κληρονομιά ένα μυστηριώδες σεντούκι.
Ο συνονόματος εγγονός του το ανοίγει και μέσα από το περιεχόμενό του αποκαλύπτονται μυστικά και πάθη χρόνων
            Οι μνήμες μας πηγαίνουν πίσω, τέλη του 19ου αιώνα στις εποχές όπου οι ευγενείς κυριαρχούσαν στο κοινωνικό τοπίο της Ζακύνθου...
Σε ένα αρχοντικό εκτυλίσσεται μια τρυφερή οικογενειακή ιστορία , που ενώνει κοινωνικά χάσματα και δημιουργεί έναν  ιδιότυπο αδελφικό δεσμό ανάμεσα στην Διονυσία και την Ελπίδα, καθώς και μια παράξενη φιλία- πίσω από την οποία βρίσκεται καλά προφυλαγμένη μια κρυφή θυσιά.
          Στη συνέχεια παρακολουθούμε, την πορεία των παιδιών της οικογένειας με κεντρικά πρόσωπα τον σκληροτράχηλο Κωστή και τον ρομαντικό αδελφό του Παντελή. 
Αφήγηση την αφήγηση ,ξετυλίγεται η δύσβατη πορεία τους τα δύσκολα χρόνια του Πολέμου και της Κατοχής, που σημαδεύονται από μια παράλογη απώλεια και τον αντιφατικό έρωτα ανάμεσα στην Εβράια Βιολέτα και τον νεαρό Χριστιανό Παντελή.
            Η ιστορία θα κορυφωθεί τα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού, θάβοντας για πάντα τα δύο ένοχα μυστικά, που η ματιά του εγγονού Παντελή θα φέρει στο φως 70 χρόνια αργότερα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο Στέφανος Λίβος επανέρχεται με ένα άκρως ενδιαφέρον μυθιστόρημα, που φανερώνει την επιθυμία και τις δυαντότητες που έχει να εξελιχθεί σε έναν από τους αξιόλογους λογοτέχνες της νέας γενιάς.
Το Μυστικό του Λεβάντε συνιστά ένα δυνατό οικογενειακό δράμα, με φόντο την νεότερη Ιστορία μας, και μας χαρίζει στιγμές άπλετης συγκίνησης, φωτίζοντας παράλληλα, σχετικά άγνωστες πτυχές του φοβερότερου πολέμου που γνώρισε η Ελλάδα.
Η ιστορία ενός απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε εναν Χριστιανό κ μια Εβραία στη Ζάκυνθο της Κατοχής που έρχεται να καταλύσει αφελή στερεότυπα με αποστομωτικό τρόπο, θυμίζοντας μας μεταξύ άλλων δυο προσωπικότητες που διατήρησαν μοναδικά την ανθρωπιά σε καιρούς απάνθρωπους και χαλεπούς!

Η αφήγηση του Λίβου με ορισμένα χρονικά πισωγυρίσματα εξελίσσεται σε τρεις άξονες...

Ο πρώτος είναι ο προσωποκεντρικός- αισθηματικός άξονας, καθώς μάς παρουσιάζονται τα πρόσωπα και οι ατομικές τραγωδίες κάθε προσώπου της ιστορίας μας...
Οι χαρακτήρες έχουν σκιαγραφηθεί -ίσως όχι διεξοδικά , αλλά επαρκώς, ώστε ο αναγνώστης να κατανοήσει αρκετές από τις συγκρούσεις τους...
Ήταν ένα κομμάτι που με λίγη περισσότερη δουλειά και θα είχε αναδείξει περισσότερο την εξαιρετικά δυνατή πλοκή.
Εντούτοις, κι έτσι ο αναγνώστης βιώνει τους δυνατούς οικογενειακούς δεσμούςτην απώλεια,την ψυχική ερήμωση, τη συντροφικότητα και τον αγώνα της επιβίωσης- νιώθοντας πως αφομοιώνεται στη μικροκοινωνία των "Πηγαδιών".
         Παρότι ο έρωτας στο βιβλίο  γνωρίζει την τραγικότερη έκφρασή του στο πρόσωπο της Εβραίας Βιολέτας και του Παντελή, ο πιο ενδιαφέρων από τους χαρακτήρες του έργου είναι ο Κωστής με την πολυκύμαντη ψυχολογία του, που αντιπροσωπεύει και μια από τις οδυνηρότερες στιγμές που δοκίμασαν οι υπόδουλοι άμαχοι κάτω από τον Ιταλικό ζυγό...

Γύρω τους πλήθος χαρακτήρων, που καθένας προσφέρει τη δική του πινελία σε έναν "πίνακα" βαθιά ηθογραφικό:
Στο Μυστικό του Λεβάντε άλλωστε, έχουμε στιγμιότυπα της τοπικής ιστορίας -κυρίως συναρτήσει της κοινωνικής ιεραρχίας της Ζακύνθου.
Με απολαυστικό τρόπο αντλούμε πληροφορίες για την πολυτάραχη πορεία του νησιού και τις πολλαπλές κατοχές με ενδεικτικά στιγμιότυπα, όπως το Ρεμπελιό των Ποπολάρων (που ίχνη του πήραμε όλοι από την ρομαντική ιστορία του Ξενόπουλου "ο Ποπολάρος".)
      Επίσης στο Μυστικό Του Λεβάντε ιχνηλατείται το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο των Ζακυνθινών μέσα από τα πρόσωπα ,την εθιμοτυπία και "στιγμές ντοπιολαλιάς", που ζωντανεύει σε αληθοφανείς διαλόγους.
            Ξεχωριστή μνεία γίνεται στην πολύπαθη εβραική κοινότητα που από τον τρόμο της Ιεράς Εξέτασης στην Ισπανία, διοχετεύτηκε διωγμένη σε πολλές ελληνικές περιοχές,
 Στη Ζάκυνθο οι Σεφαραδίτες κλήθηκαν να αποτινάξουν διεσιδαιμονίες αιώνων και καχυποψία μέχρι να συνυπάρξουν με τους Χριστιανούς αρμονικά.
Ο Στέφανος Λίβος μας παρουσιάζει με διαφωτιστικό τρόπο αρκετά στοιχεία , που δεν έχουν συζητηθεί πολύ κια θα σας αφήσω να τα ανακαλύψετε στο έργο του.

Τρίτο επίπεδο στην αφήγηση είναι το ιστοριογραφικό...
Ο συγγραφέας με εύληπτη γλώσσα και χωρίς να κουράσει καθόλου τον αναγνώστη, φωτίζει με παρρησία και παραστατικές σκηνές τις σκοτεινές μα κι ένδοξες σελίδες της πολυτάραχης δεκατετίας από το 40 ως τον σεισμό του ΄53.Παρακολουθούμε εναγωνίως τον πόλεμο από το επονείδιστο τελεσίγραφο των Ιταλών μέχρι τη γερμανική κατοχή και το παρασκήνιο του Εμφυλίου.
           Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζουν τα τεκμήρια της ιταλικής βαναυσότητας, που κακώς παραγνωρίστηκαν στο συλλογικό μας ασυνείδητο.
Η παρουσία των Ιταλών υπήρξε κι αυτή θρασύδειλη, τυραννική, φέρνοντας πείνα, φόβο και σαφή υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής των υπόδουλων, με τρόπο μάλιστα που θα επηρεάσει δραματικά την πλοκή.
            Μια πτυχή που αξίζει κάθε Έλληνας να γνωρίζει ως δείγμα ανθρωπιάς είναι η στάση του Δημάρχου Λουκά Καρρέρ και του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου , όταν τους ζητήθηκε το 43 από τους νέους κατακτητές , τους Γερμανούς ναζί, να συντάξουν λίστα με όλα τα ονόματά των Εβραίων της Ζακύνθου.
Οι δύο εξαίσιοι αυτοί άντρες, στάθηκαν στο ύψος του ελληνικού ήθους και- ως ταγοί της ελευθερίας και του ανθρωπισμού- ενώπιον του Συνταγματάρχη Μπέρενς συμπλήρωσαν μια λίστα με δύο μόνο ονόματα:
Tα δικά τους!
                Η στάση του Μητροπολίτη Ζακύνθου μπορεί να συγκριθεί με τον ηρωισμό του  Αρχιεπισκοπου Δαμασκηνου, που με την συνθηκολόγηση παραιτήθηκε , αρνούμενος να ορκίσει την κατοχική κυβέρνηση του προδότη Τσολάκογλου και στη διάρκεια της Κατοχής έκανε αγωνιώδεις προσπάθειες να βοηθήσει τον χειμαζόμενο λαό (θύμα τόσο των Γερμανών όσο και των ανάλγητων Εγγλέζων).
Στιγμιότυπα, που αποδεικνύουν πως αρκετοί ιεράρχες τίμησαν τον δύσβατο ρόλο  τους ως ποιμενάρχες και ακολούθησαν τον δρόμο της θυσίας.
             
Η πιο θλιβερή παράμετρος όμως στο βιβλίο είναι ο Εμφύλιος , που τολμηρά ο συγγραφέας παρουσιάζει παίρνοντας απερίφραστα θέση: Τη θέση ενός φιλαλήθη Δημοκράτη που πονάει την πατρίδα και γράφει τσουχτερές αλήθειες για ένα στημένο σκηνικό, μια προδοσία από άλλοτε "συμμάχους" και έναν Γέρο της Πολιτικής, ανάξιο του τίτλου που του απέδωσε "η Ιστορία των νικητών"....
    Aπό την Καζέρτα ως το Συλλαλητήριο του ματωμένου Δεκέμβρη (με τις γονατισμένες αγωνίστριες του λαού να αποδίδουν προσκύνημα στη Λευτεριά κι ελεύθερους σκοπευτές να δολοφονούν άοπλους διαδηλωτές που ζητούν Δημοκρατία και διακιοσύνη), παρακολουθούμε τη μάχη ενός λαού που δε δικαιώθηκε ποτέ.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

           Παράλληλα όμως σκιαγραφείται κι η αλλοτρίωση ενός ευγενούς κινήματος και εκατέρωθεν θηριωδίες, που δεν τιμούν καμιά πλευρά. 
      Κι ύστερα μεταβαίνουμε στον μικρόκοσμο των ηρώων, για να βιώσουμε τι σημαίνει Εμφύλιος για κάθε χωριό, για κάθε χαμόσπιτο, για κάθε μάνα, και πόσο τραυμάτισε τη λαϊκή βάση του έθνους,
με πληγές ακόμη χαίνουσες.
Το σκηνικό που στήνει ο συγγραφέας, νοσταλγικό και πικρό συνάμα, φέρνει στον νου ένα θρυλικό και βαθύ τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα βιβλίο αξιώσεων και θα μιλούσαμε για ένα μικρό διαμάντι αν δεν υπήρχε μια γλωσσική ανωριμότητα και μια παράξενη λεξιλογική πενία, που υποβιβάζει λίγο την λογοτεχνική αξία του βιβλίου:
       Η γλώσσα του βιβλίου , εμπεριέχει στιγμές λυρισμού και  δυνατών στοχασμών, που φτάνουν τα βάθη της ύπαρξης.
Ενίοτε όμως στο αμιγώς αφηγηματικό μέρος,  κάνει την εμφάνιση της "μια αυθαίρετη προφορικότητα" , με εκφράσεις της αγοραίας γλώσσας (αργκό) που θα έπρεπε να απουσιάζουν από ένα λογοτέχνημα, γιατί τα κομμάτια της διήγησης πρέπει να διαφοροποιούνται υφολογικά από τα διαλογικά μέρη.

           Κάτι άλλο που με ενόχλησε ήταν πως από τα λόγια καποιων ηρώων παρήλασαν υπερβολικές βλασφημίες στο ίδιο μοτίβο, που δεν περιορίστηκαν στον έναν "βωμολόχο ήρωα".
Αυτό συνιστά ένα τεχνικό κι αισθητικό ατόπημα.
Ο λογοτέχνης οφείλει να βρίσκει τρόπους να περιγράψει έναν αψύ, αθυρόστομο χαρακτήρα, χωρίς να κατακλύζει το κείμενο με αυτούσιες βρισιές, επαναλαμβανόμενες και δυσάρεστες στον αναγνώστη.
           Είναι κρίμα διότι γενικά πρόκειται για ένα βιβλίο που παρά τα ατοπηματα αυτά, αξίζει να ανακαλύψει ο κάθε αναγνώστης, διότι υπηρετεί τον παιδευτικό ρόλο της Λογοτεχνίας, που ανυψώνει καρδιά και νου. 

Πίστεύω πως ο συγγραφέας θα μπορέσει στο μέλλον να χειριστεί πιο επιδέξια αυτήν την πτυχή, βελτιώνοντας τα εκφραστικά του για να τα ανυψώσει στο επίπεδο των καθεαυτών προβληματισμών, που στα βιβλία του αναδεικνύονται.
            Είναι βέβαιο πως ο Στέφανος Λίβος έχει το γνωστικό υπόβαθρο ,την ευαισθησία και την οξυδερκή ματιά που απαιτείται, ώστε να προσφέρει κι άλλα σημαντικά μυθιστορήματα στην ενθαρρυντική βάση που με το Μυστικό Του Λεβάντε έθεσε- και θα τα περιμένουμε με ιδιαίτερη προσμονή.

Δήμητρα Πυργέλη, Ταξίδεψε μαζί Μου (Παιδικό)

                                 Ταξίδεψε Μαζί Μου, Δήμητρα Πυργέλη
                                              Είδος:Παιδικό(6-10χρ)
                                            Βαθμολογία : 8/10

                                      

Ένα από τα ιδιαίτερα παιδικά βιβλία που κυκλοφόρησαν φέτος αποτελεί το "Ταξίδεψε Μαζί Μου" της Δήμητρας Πυργέλη, ένα χαριτωμένο παραμύθι για τη φιλαναγνωσία...

Κεντρικός ήρωας είναι μια πραγματικά συμπαθητική φυσιογνωμία , το γλυκύτατο"Χαρτί", που δεν είναι παρα ένα φύλλο τετραδίου, κάτοικος μιας συνοικίας αποτελούμενης από χαρτιά.

Ένα φυλλαράκι χαρτιού, που γίνεται σύντροφος και "φιλαράκι" στην πορεία μας προς τη Φιλαναγνωσία!

Το "Χαρτί" αντανακλά την ψυχή ενός μικρού παιδιού που λαχταρά να ανακαλύψει τον κόσμο...

Με την αρωγή του φίλου του του Ανέμου το "Χαρτί" εξερευνά πρωτόγνωρα μέρη και εικόνες για να καταλήξει στα γραφεία μιας Βιβλιοθήκης..
Ε΄να φινάλε λίγο απότομο ανακόπει κάπως τη συγκίνηση..Ωστόσο το βιβλίο κατορθώνει να διασώσει ακέραιο το μήνυμά του..

Είναι φανερό ότι και σε αυτό το σεργιάνι όπως και σε κάθε παιδικό παραμύθι υπάρχει μια υφέρπουσα σημειολογία, που του προσδίδει ομορφιά ,αντισταθμίζοντας την απουσία ουσιαστικής δράσης ή ιδιαίτερων συναισθημάτων.
        Η στοχοθεσία του παραμυθιού προδιαγράφεται από εάν συγκινητικό σημείωμα του Leonardo Da Vinci που που αποτείει φόρο τιμής στο Βιβλίο,αναδεικνύοντας την ιερότητά του.

Το παραμύθι , λοιπόν, σαν αεράκι γλυκό, δίνει ξεκάθαρο μήνυμα.

Τον ρόλο του  "Άνέμου", που δίνει τα φτερά στου φιλοπερίεργου Χαρτιού να ανακαλύψει τον υπέροχο , πλουραλιστικό κόσμο μας, στη ζωή των παιδιών τον διαδραματίζουν τα βιβλία, που αποτελούν παράθυρα στον κόσμο.

Μέσα απο το συμπαθέστατο "Χαρτί" αποτυπώνεται με τρόπο πρώιμο η ίδια η ιστορία του έντυπου λόγου, όταν οι "τύποι πάνω σε ένα φύλλο χαρτί σήμαναν την απαρχή του βιβλίου και μπορούν να περικλείουν τα θαύματα του κόσμου.(όπως συμβαίνει στον φίλο μας) 

          Μια ακόμη ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι η ευρηματική -σχεδόν ιδιάζουσα-εικονογράφησή του από τους εικαστικούς Μιχάλη Βαλάσογλου και τη Μαρία Παγκάλου (Καμιά σχέση με τη συνονόματη αθλητρια της Ρυθμικής):

      Οι ζωγραφιές που αναπαριστούν το "Ταξίδι του Χαρτιού" μας, χρησιμοποιούν ως αρχικό καμβά , πασίγνωστους πίνακες της σύγχρονης Τέχνης...

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσετε πώς μεταπλάθονται γνωστά έργα , σε περιβάλλον μιας γλυκιάς παιδικής ιστορίας!

Θα δείτε τη Μνήμη του Vang Ghong να ανοίγεται μπρος στο ταξιδιάρικο "Xαρτί" του πραμυθιού...

Θα ανοίξετε μαζί του τη μυστηριακή πόρτα του ευφάνταστου Rene Margritte(Τhe Victory).

          Θα χαθείτε παρέα με το γλυκό μας "Χαρτί" στη δαιδαλική γεωμετρία του Klee , αναζητώντας το Red Baloon.

Θα εντάξουμε παιδικά παιχνίδια στiς ιριδίζουσες εναλλαγές του Andy Wharhol.

Θα συναντήσουμε σε μια σύγχρονη βιβλιοθήκη τη "Νεαρή Αναγνώστρια" του Φραγκονάρ να έχει πεταξει το ροκοκό στιλ της ,αντικαθιστώντας τα με μοντέρνα ρούχα γυναικείας χειραφέτησης...

            Η ιδέα ενσωματωσης στιγμών της Τέχνης σε μια ιστορία παρέα με διάφορους πρωταγωνιστές της δεν είναι πρωτόλεια...

Προσφάτως την εφήρμοσε με περισσό χιούμορ ο ταλαντούχος θρυλικός Αρκάς στο άλμπουμ "Λουκρητία η Διαχρονική"!!!
Στο επίμετρο του παραμυθιού αποσαφηνίζεται η επιλογή των πινάκων ενόσο αυτοί αποσυμβολοποιούνται!
Ταξιδέψτε λοιπόν με το φιλοπερίεργο "Χαρτί" σε ένα παραμύθι εναλλακτικό, που γίνεται πολύ πιο γοητευτικό υπό το εικαστικό του πρίσμα.Ανακαλύψτε το!  

Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΤΣΑΡΙΝΑΣ, Carolly Errickson

                                                    Η Κόρη Της Τσαρίνας, Κάρολυ Έρρικσον
                                                                                                                           Είδος :Εποχής
                                                              Βαθμολογία: 8,5/10                                                  

                                                                                                                                                                 

Προ δύο ετών κυκλοφόρησε και στα ελληνικά ένα άκρως ενδιαφέρον μυθιστόρημα εποχής που μας ταξιδέψει στον ονειρικό κόσμο των ρωσικών ανακτόρων, όταν στον θρόνο βρισκόταν ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας, Νικόλαος Ρωμανόφ, την αυστηρή Γερμανίδα πριγκίπισσα, Αλεξάνδρα Νικολάγεβνα- με το κρυφό σαράκι- και τις 4 πανώριες θυγατέρες του!!!!
Σε αυτόν τον αστραφτερό μικρόκοσμο που ανετράπη βίαια μας σεργιανά η Έρρικσον μέσα από μια ημιβιογραφική μυθοπλασία.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Τατιάνα είναι η δεύτερη κόρη του τσάρου Νικόλαου και βιώνει την παραμυθένια πραγματικότητα των τσαρικών ανακτόρων, γεμάτη ίντριγκες και πλουμιστές εικόνες χορών και λαμπερών φορεμάτων, ενόσω έξω μαίνεται ένα όργιο τρόμου ,εξαθλίωσης και αδικίας για τον φτωχό λαό.
           Όλα θα αλλάξουν όταν η Πριγκίπισσα Τατιάνα συναντήσει απρόσμενα την Ντάρια, μια κοπέλα του λαού, που οι Κοζάκοι δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον άντρα της τη ματωμένη Κυριακή του 1905, τότε που η φρουρά των Χειμερινών Ανακτόρων έπνιξε στο αίμα μια ειρηνική, λαϊκή  διαδήλωση.
Μια αντιφατική φιλία θα αναπτυχθεί ανάμεσά στις δυο κοπέλες, οδηγώντας την Τατιάνα σε μια κοινωνική ωρίμανση.
Ανάμεσα σε φλερτ χοροεσπερίδες- και υπό τη ζοφερή παρουσία του αμφιλεγόμενου Ρασπούτιν, η Τατιάνα θα αναμετρηθεί με αλήθειες της ζωής.
Ο άνεμος της Επανάστασης όμως θα σαρώσει αμετάκλητα τη ζωή της, φέρνοντας στη ζωή της την απώλεια και το πάθος όπως ποτέ της δεν τα είχε φανταστεί...


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Κόρη της Τσαρίνας" συνιστά ένα εξαίσιο και τυπικό δείγμα ρομαντικού αναγνώσματος εποχής, που ομολογουμένως πολύ εύκολα θα αγγίξει τη γυναικεία κυρίως ψυχή.
Ένα βιβλίο γλυκό που κατακλύζει κάθε αναγνώστρια με χρώματα κι αρώματα μιας εποχής ονειρικής και βαθιά γοητευτικής.
Η "Κόρη της Τσαρίνας" συνιστά ένα υπέροχο βιβλίο αυθεντικά κοριτσίστικο αφού είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με τη μορφή εκμυστηρεύσεων μιας νεαρής έφηβης που η μοίρα της την τοποθέτησε σε ένα από τα πιο γνωστά παλάτια της Ευρώπης!
Η συγγραφέας Έρρικσον μετά από μια περιήγηση στον κόσμο της Μαρίας Αντουανέττας, στο νέο της μυθιστόρημα δίνει τον λόγο στη Ρωσίδα πριγκίπισσα , τη Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα, τη δευτερότοκη κόρη του Τσάρου Νικόλαου Ρωμανόφ! 
Μέσα από τα μάτια της Τατιάνας εισχωρούμε στα άδυτα των χρυσοποίκιλτων ανακτόρων.
Ντυνόμαστε μετάξια και λεπτοκεντημένες δαντέλες, ενώ γευ'όμαστε εκλεκτά βασιλικά εδέσματα.

παίζουμε με βασιλικά παιχνίδια και χαλαρώνουμε στους βασιλικούς κήπους με τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα.Η ευαισθησία της κοπελίτσας χρίζει ένα από αυτά τα πλάσματα του κήπου, "βουβό εξομολόγο της"...
         Παρέα με την Τατιάνα, παρακολουθούμε εορτασμούς, περιπάτους κι αγώνες, βιώνοντας τους οικογενειακούς δεσμούς ανάμεσα στους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης , με τον αλαζονικό, πολεμοχαρή χαρακτήρα του κάιζερ Βίλχελμ-Γουλιέλμου να προοικονομεί τον Μεγάλο Πόλεμο.
Μελανό σημείο της οικογενειακής ζωής, η αντιπαλότητα της Βασιλομήτωρος Μαρίας με την Γερμανίδα Αλεξάνδρα που ως μητέρα και φιγούρα τραγική, σηκώνει έναν "βαρύ σταυρό": Την ευθραυστη υγεία του μοναχογιού της, του αιμοροφιλικού τσάρεβιτς ,Αλεξέι.
Είναι ένα κομμάτι που αποδόθηκε πολύ καλά στο μυθιστόρημα αυτό και με συγκλόνισε, αναδεικνύοντας την αποτρόπαιη ισότητα των ανθρώπων απέναντι στην ασθένεια και στον πόνο. Η μητρική οδύνη παραμένει ίδια- είτε στα μαλλιά φορά μαντίλι, είτε τιάρα αυτοκρατορική...  
Ανάμεσα στα άλλα, η δαιμονική σαγήνη του Ρασπούτιν κι  η ανεπαρκής προσωπικότητα του Νικόλαου Β που αποδείχθηκε κακός κυβερνήτης, απαθής ηγέτης.υπήρξε όμως καλύτερος οικογενειάρχης από όσο παρουσιάζεται στο βιβλίο.         
            Όλη η ξεγνοιασιά του παλατιού κυριαρχεί, όμως, μέχρι τη συνάντηση της Δούκισσας με την φτωχή Ντάρια που κυνηγημένη εμφανίζεται μπροστά της, περιμένοντας το παιδί του σκοτωμένου άντρα της.
Η Τατιάνα ανακαλύπτει έναν κόσμο άγνωστο:
Τον κόσμο του μόχθου και της περηφάνειας, τον κόσμο της εργατιάς και των εξαθλιωμένων παιδιών στις ασφυκτικές, βρόμικες καμαρούλες.
Όλα αυτά κινητοποιούν τη νεαρή πριγκίπισσα κρυφά από όλους σε ικρές παρεμβάσεις υπέρ των αδυνάτων της κοινωνίας...Αυτό θα τη φέρει σε επαφή με το πρώτο της φλερτ.
Ανάμεσα στα σκιρτήματα της Τατιάνας και την κοινωνική της αφύπνιση θα δούμε τη δολιότητα του ραδιούργου κοσμοκαλόγερου Ρασπούτιν με τις μυστικές, ανεξήγητες δυνάμεις, που τον έκαναν σύμβολο φαυλότητας και δεισιδαιμονίας.
Όλα αυτά μέχρι την τρομερή νύχτα του λαικού ξεσηκωμού που θα σημάνει τη σύλληψη των Τσάρων και το τέλος της Δυναστείας.

Μοιραζόμαστε με την Τατιάνα τις αγωνιώδεις μέρες της φυλάκισής της καθώς γνωρίζει τη ζωή που μέχρι τώρα με αναλγησία επεφύλαξε το τσαρικό καθεστώς για τον φτωχό λαό: Φτώχεια, πείνα, αγωνία και βιοπάλη.
Κι όμως, σε αυτό το σκοτάδι βρίσκει χώρο να εισχωρήσει το φως του έρωτα για να αποδειχθεί σωτήριο για την Τατιάνα...

Η συγγραφέας εδώ επιλέγει να αξιοποιήσει κάποιους αστικούς μύθους που θέλουν επιζήσαντα μέλη των Ρωμανόφ να ζουν ινκόγκνιτο σε διάφορα μέρη του κόσμου, διατηρώντας τηις μνήμες και τον θρύλο ζωντανό.
Χαρακτηριστική περίπτωση, η διαβόητη "Άγνωστη Του Βερολίνου" ,που θρυλείται πως ήταν η Όλγα Ρωμανώφ.
Σε αυτές τις διαδόσεις στηρίχθηκε η γνωστή ταινία anime Αναστασια και ακριβώς με αυτόν τον σαγηνευτικό τρόπο ζωντανεύει η εποχή των Τσάρων στο μυθιστόρημα.
Η Τατιάνα εδώ,λοιπόν, αναθυμάται "περασμένα μεγαλεία" από την Αμερική, ως μια τέτοια -"τάχα διασωθείσα  γηραιά πλέον κυρία...
           Αυτό που μου άρεσε την Κόρη Της Τσαρίνας είναι πως παρότι η πρωταγωνίστριά της ήταν μια από τις Πριγκίπισσες , δεν προέβαλε άλλοθι στα εγκλήματα των Τσάρων, αλλά εμμεσως ανέδειξε το δίκιο των Επαναστατών, δικαιώνοντάς τους στο πρόσωπο της βασανισμένης Ντάρια. 
               
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια αφήγηση γυαλιστερή και συνάμα τρυφερή, πασπαλισμένη με παιδική αθωότητα και κοριτσίστικες αγωνίες του αναδυόμενου ερωτισμού μιας έφηβης.Οι εικόνες περνούν πολύ παραστατικές σε στρωτή αφήγηση χωρίς να σκαλώνουν σε κουραστικές λεπτομέρειες!
Σίγουρα, το βιβλίο αυτό συνιστά ένα γλυκό ταξίδι σε ένα φανταχτερό χθες.
Ως τέτοιο ρομάντζο αποτελεί μια ιδανική συντροφιά και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
                
H ιστορική του, όμως, πλευρά δεν αντέχει στην εμπεριστατωμένη κριτική ματιά:Ακόμη και ως μυθιστορηματική βιογραφία το υπέροχο μυθιστόρημα της Έρικσον απέχει πολύ από την ιστορική εγκυρότητα κι αυτό οφείλουμε να το επισημάνουμε
Είναι φανερό πως η Έρρικσον "δανείστηκε" τη φιγούρα της δευτερότοκης κόρης του Τσάρου Νικόλαου για να συνθέσει πάνω της έναν εντελώς δικό της κοριτσίστικο χαρακτήρα, 
"όπως"- ίσως- "θα ήθελε" να είναι...
Ας δούμε κάποια ενδεικτικά σημεία:
       Kαταρχήν, η αληθινή Τατιάνα, ως κόρη του Τσάρου, δε θα είχε την ελευθερία κινήσεων που απολαμβάνει η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός μας και που συνιστά κινητήριο μοχλό στην πλοκή:
          Τα παιδιά του τσάρου απολάμβαναν μια μακάρια ζωή -πολύ μακρυά από τη ζοφερή πραγματικότητα του Ρώσου πολίτη και τόσο άμεση επαφή με την εξωτερική πραγματικότητα, θα ήταν αδύνατη.
   Επίσης, παρατηρείται μια σχετική σεξουαλική ελευθεριότητα της μικρής Τατιάνας - απρόσιτη στο ήθος και τις συμβάσεις που πλαισιώνουν μια Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και μάλιστα στην τρυφερή ηλικία των 15!
Όσο απολαυστικό κι αν ήταν αυτό το κομμάτι των ερωτικών σκιρτημάτων και των νεανικών παθών, είναι δύσκολο να ανταποκρίνεται στην πραγματική εξέλιξη της Τατιάνας.
        
Επιπλέον η Τάτιάνα παρουσιάζεται πιο δεμένη με κάποιες υπηρέτριες παρά με τις αδελφές της Όλγα, Μαρία ,Αναστασία!
Στην πραγματικότητα, μαρτυρίες θέλουν τις 4 αδελφούλες πολύ δεμένες σαν μια ψυχή σε 4 σώματα.Ένα σχεδόν αξεδιάλυτο σύνολο "ΟΤΜΑ" ήταν οι 4 κόρες του Νικόλαου- κι η έλλειψη συμπαράστασης και κατανόησης ανάμεσα στις αδελφές του μυθιστορήματος απομακρύνει την αφήγηση από την αλήθεια.
Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι το υποκοριστικό "Τάνια" δεν μπορούσε να το χρησιμοποιεί μια υπηρέτρια για τη Μεγάλη Δούκισσα.
Στην καλύτερη θα χρησιμοποιούσε όνομα και πατρώνυμο δηλαδή "Τατιάνα Νικολάγιεβνα" συμφωνα με το τυπικό των ρωσικών προσφωνήσεων!
       Τελος δε, χρειάζεται να επισημανθεί πως, σύμφωνα με την επίσημη Ιστορία, οι μπολσεβίκοι δεσμοφύλακες και το Συμβούλιο που δίκασε τους Ρωμανόφ- με προεξάρχοντα τον δικαστή Σολόκωφ (φώτο)- υπήρξαν αμείλικτοι και αποφασισμένοι να εξοντώσουν κάθε θύλακα της τσαρικής δυναστείας για να σιγουρέψουν πως δε θα υπάρξει απόγονος να συσπειρώσει απομεινάρια της παλιάς αριστοκρατίας σε αντεπανάσταση και παλιννόρθωση της Μοναρχίας.
Άρα η Δούκισσα Τατιάνα σύμφωνα με την επίσημη ιστορία δε διασώθηκε , όπως ούτε κ τα αδέλφια της. Εκτελέστηκαν όλοι...
Ας τα έχει υπόψη του αυτά ο φιλίστωρ αναγνώστης κι ας βυθιστεί στην υπέροχη μυθοπλασία, χωρίς να της αποδώσει στοιχεία ντοκουμέντου.
        
Ως προς την καθεαυτή όμορφη πλοκή πάντως, βρήκα το εύρημα της "φτωχής Ντάρια" έξοχο!
Θα ήθελα, μάλιστα, να έχει αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο αυτή η αντιφατική φιλία και να παρακολουθήσω μια ηθική αναμέτρηση, που θα αναδείκνυε περισσότερες ιδέες και προβληματισμούς ανάγοντας αυτήν τη σεναριακή παρέκκλιση σε συμβολικό επίπεδο αναζήτησης του "δικαίου" και αναμέτρησης δυο τάσεων της Ιστορίας ,αναβαθμίζοντας όλο το βιβλίο!!!
            
Παρ'όλες τις μικρές επισημάνσεις που εξυπηρετούν την ακρίβεια , "Η Κόρη Της Τσαρίνας" είναι ένα ανάγνωσμα εποχής που θα σας συναρπάσει και θα σας συγκινήσει πολύ!!!
Αποτελεί μάλιστα μια πρώτης τάξεως επαφή με τη Ρωσία του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου για όσους 
δεν την έχουν μελετήσει καθόλου.
Για τους γνώστες είναι ένα χαριτωμένο μυθιστόρημα που ανήκει σε κείνη την αναρώτηση "What if...?"
              Ακόμη και αν δεν χαρακτηρίζεται από την πολιτική οξυδέρκεια ενός Φίλιπ Ροθ στην "Ιστορία της Αμερικής" (εικασία για "μια "υποθετική επικράτηση του Χίτλερ στον Πόλεμο") η "Κόρη Της Τσαρίνας" παραμένει μια γλυκιά , ρομαντική ιστορία ,αλλοτινών χρόνων και μια ελκυστική εικασία του
"Πώς Θα ήταν τα πράγματα Αν..."
          Αν μη τι άλλο συνιστά κίνητρο μελέτης-ζητούμενο για κάθε καλό βιβλίο...

Λευκή Γαρδένια, Belinda Alexandra

                                      Λευκή Γαρδένια, Belinda Alexandra
                                             Είδος: Αισθηματικό Eποχής
                                                                                       Βαθμολογία 8/10

                                                                               

Εκδόσεις Διόπτρα
Αριθμός Σελίδων: 592

Ύστερα από το ξεχωριστό "Ρόδο Της Τοσκάνης", η Μπελίντα Αλεξάνδρα αποφάσισε να εμπλουτίσει τον ...συγγραφικό της "μπαξέ" με ένα ακόμη λογοτεχνικό "άνθος", που ευωδιάζει Ιστορία και άφθονο συναίσθημα.
Αυτή τη φορά , η "Λευκή Γαρδένια" μας ταξιδεύει στην Κίνα του πολέμου κι από εκεί στην Αυστραλία - πάντα με φόντο τη σοβιετική Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Λίγο πριν το τέλος του πολέμου(1944), στην κινέζικη πόλη Χαρμπίν ζει η 13χρονη Άνια Κόζλοβα με τη μητέρα της Αλίνα, χήρα ενός αξιωματικού της τσαρικής αυλής που διέφυγε από τους διωγμούς των Μπολσεβίκων.
Η ιαπωνική κατοχή θα χτυπήσει την πόρτα τους όταν ένας Ιάπωνας στρατηγός επιτάσσει το σπίτι τους...

Η αναγκαστική συμβίωση μαζί του θα είναι το μικρότερο από τα δεινά που θα δοκιμάσουν.
Με το πέρας του κινέζικου εμφυλίου και την είσοδο των Κινέζων κομμουνιστών στη Χαρμπίν, η Αλίνα θα πάρει μια σκληρή απόφαση για να εξασφαλίσει τη σωτηρία της μικρής Άνιας- κι αυτό θα επιφέρει τον χωρισμό τους.
         Κουβαλώντας πάντα την απειλή των διωγμών η Άνια θα χαράξει ένα περιπετειώδες μονοπάτι επιβίωσης από την πολύβουη Σαγκάη ως τον τροπικό Ειρηνικό και την Αυστραλία.
Η Άνια θα γνωρίσει πάθη, άμετρη πολυτέλεια και την εξαθλίωση της προσφυγιάς, έχοντας στήριγμα την απροσδόκητη φιλία.
Ποτέ της όμως δε θα ξεχάσει το "άρωμα της γαρδένιας" που τής πρόσφερε κάποτε ο αγαπημένος της πατέρας και θα ζει με την ελπίδα να ξαναβρεί τη χαμένη της μητέρα. 
Θα κατορθώσει η Άνια να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της και να οδηγηθεί στην πληρότητα;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
H Alexandra Belinda επανέρχεται με ένα ακόμη ευωδιαστό βιβλίο που αναμετράται με τις μπόρες του 20ου αιώνα.
           Πρόκειται για το δυναμικό οδοιπορικό μιας κοπέλας που εκκινεί από ένα ταραχώδες παρελθόν-λαμπερό κι αιματηρό μαζί- κι ατενίζει το μέλλον ενός σύγχρονου, πιο εξορθολογισμένου κόσμου.
           Αυτή τη φορά η συγγραφέας επιλέγει πεδίο δράσης σχετικά ανοίκειο στον Ευρωπαίο αναγνώστη.
Πρόκειται για την Κίνα του Β'ΠΠ και συγκεκριμένα για την πόλη Χαρμπίν η οποία είχε γίνει το καταφύγιο των Ρώσων αριστοκρατών που διέφυγαν από τους διωγμούς των μπολσεβίκων.
Εικόνες μια πολυπληθούς και πολύβουης πόλης στη σκιά ενός αμείλικτου πολέμου- η πτυχή του οποίου είναι πλήρως άγνωστη.
        Μέσα από μια όμορφη Ρωσίδα χήρα ενός αξιωματικού και την πανώρια κόρη της παρακολουθούμε την σκληρή κατοχή που επέβαλε ο ιαπωνικός επεκτατισμός στην Κίνα!Ο ιαπωνικός μιλιταρισμός στις σελίδες της "Γαρδένιας" απέδειξε τη συνάφειά του προς τον έτερο σύμμαχό του στον Άξονα δηλαδή τη ναζιστική Γερμανία.
Η σκιά ενός μυστηριώδους Ιάπωνα Στρατηγού στο επιτεταγμένο σπίτι των δύο γυναικών επιτείνει την απουσία του πατέρα και τη νοσταλγία της παλιάς ζωής, προσδίδοντας αγωνία και μια αύρα και απροσδόκητης τρυφερότητας.
         Κατόπιν, η συγγραφέας μας μεταφέρει στιγμιότυπα του κινέζικου εμφυλίου με ενδεικτικά στιγμιότυπα απίστευτης αγριότητας, που χαρακτηρίζουν κάθε εμφύλια διαμάχη.
       Η επικράτηση των κομμουνιστών ανέδειξε τη βιαιότητα που διακρίνει κάθε εξουσία και πυροδοτεί μια σειρά τραγικών γεγονότων, επιφέροντας έναν από τους πιο σκληρούς αποχωρισμούς που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος...
             Μέσα από το τραύμα αυτό η συγγραφέας ιχνηλατεί άρτια τον δεσμό μητέρας - κόρης με όλη τη στοργή και τη νοσταλγία.
Η συνέχεια επιφυλάσσει στον άγνωστη μια περιήγηση στη μαυλιστική Σαγκάη με την απατηλή ομορφιά:
Πολύχρωμες εικόνες που φέρνουν στην επιφάνεια την αφρόκρεμα της κινέζικης κοινωνίας και των μεταναστών- έναν κόσμο σαγηνευτικό, τυχοδιωκτικό και διεφθαρμένο.
Μέχρι αυτό το σημείο η Λευκή Γαρδένια συνεπαίρνει και φέρνει στον νου τη θεματολογία της Κέιτ Φέρνιβαλ με τον σαφή αντικομμουνιστικό προσανατολισμό, ο οποίος είναι αναμενόμενος αφού οι ήρωες, όπως και στη Belinda, προέρχονται από την πλευρά της έκπτωτης τσαρικής αριστοκρατίας!
Η επιφάνεια της προεπαναστατικής Ρωσίας βίωσε τις συνέπειες της απαθούς στάσης της προς τη Φτωχολογιά, εντούτοις , οι διωγμοί καθώς και η καχυποψία που κυριάρχησε στα κομμουνιστικά καθεστώτα προσέλαβαν γιγάντιες διαστάσεις.
Αυτές τις ακρότητες εκμεταλλεύεται εδώ η συγγραφέας για να πλέξει μια συναρπαστική ιστορία που είναι όμηρος του απρόβλεπτου και διασχίζει τον Ειρηνικό Ωκεανό, κάνει μια στάση σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στις Φιλιππίνες για να καταλύσει στην ανερχόμενη Αυστραλία!
        Μέσα από την προσωπική ιστορία της Άνια, βιώνουμε τη διάψευση, το πάθος και την προδοσία στη χειρότερη μορφή τους.
Στην πορεία της προβάλλουν τα μεταπολεμικά ήθη και η δειλή γυναικεία χειραφέτηση, με μια "ύφεση" στα συναισθήματα και τη δυναμική της πλοκής

Στην τελευταία ενότητα του βιβλίου, η συγγραφέας ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μας μεταφέρει στη σοβιετική Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου, όπου, ανάμεσα στο "χορό" των χιονονιφάδων και των χορευτών στο φαντασμαγορικό Μπολσόι επικρατεί ένα δίκτυο κατασκοπιας, λογοκρισίας και διώξεων.Εκεί, ύστερα από μια σειρά αγωνιωδών εξελίξεων, λαμβάνει χώρο μια συγκλονιστική συνάντηση με μια σειρά αποκαλύψεων.
             Ταυτόχρονα με το ιστορικό πλαίσιο παρών ο έρωτας σε μια ρεαλιστική μορφή- με εξάρσεις κ διαψεύσεις να εναλλάσσονται, μέχρι αυτός να πάρει την πιο γοητευτική κ αληθινή μορφή του..
     Προσωπικά, βρήκα συναρπαστική την ιστορία της Αλίνα, σε σχέση με την ιστορία της Άννια και θα προτιμούσα να έχει εστιάσει σε αυτήν η συγγραφέας ή έστω να την έχει παρουσιάσει πιο αναλυτικά, παράλληλα με της Άννια. Η ιστορία της Αλίνα, κόμιζε όλη την ατμόσφαιρα ενός ψυχροπολεμικού δράματος εποχής, αλλά "χρονικά" και συμπιέστηκε περισσότερο απ' ό,τι αναλογούσε 
         Παρόλαυτα, η "Λευκή Γαρδένια" είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα αισθηματική ιστορία εποχής, που μας συστήνει μια ιστορική περίοδο πρωτόγνωρη και τόπους 
γοητευτικά ανοίκειους, τουλαχιστον για τα συγγραφικά δεδομένα της Ελλάδας.
           Μπορεί να μη διαθέτει τη μυστηριακή "μαγεία" και τις εναλλασσόμενες πλουμιστές εικόνες από το "Ρόδο Της Τοσκάνης", αλλά και η "Λευκή Γαρδένια" σίγουρα αποτελεί κι αυτό ένα βιβλίο με πλούτο εικόνων κι εξελίξεων, που διατηρούν το ενδιαφέρον αμείωτο ως την τελευταία σελίδα!
        

Γνωρίστε το ΡΌΔΟ ΤΗΣ ΤΟΣΚΑΝΗΣ στη σελιδα μας