ΝΑΣΟΣ ΓΑΛΑΚΤΕΡΟΣ, Ο Τελευταίος Αγώνας

                      Ο Τελευταίος Αγώνας , Νάσος Γαλακτερός

                           Είδος: Κοινωνικό

                         Βαθμολογία: 8/10

                                                                       

Εκδόσεις Τετράγωνο (Νίκος Μουρατίδης)
Σελίδες      275
Χρονολογία Έκδοσης 2011

Όλη η Ελλάδα χειροκροτούσε τη χρυσή δεκαετία του 90,τον διαστημικό "Rocket Μan" που κατάφερε να... "κοιτάξει κατάματα" ως και τον Σακίλ -Ο' Νηλ στο αξέχαστο παιχνίδι του Τορόντο('94)...

Ανδρώθηκε στην ΑΕΚ και διέπρεψε με τον ΠΑΟΚ πλάι στον Πρέλεβιτς και τον Κόρφα, ενώ είδε την προσωπική του ζωή στα φώτα της δημοσιότητας.

Ο Νάσος Γαλακτερός, όμως, εκτός από το μπασκετικό του τάλαντο είναι προικισμένος και με άλλες κλίσεις λιγότερο γνωστές...

Ο Νάσος είναι δεινός πιανίστας με πολύπλευρη μουσική παιδεία, σε παράλληλη -θαρρείς- πορεία προς τον κοσμαγάπητο"συνάδελφό του, Νίκο Ζήση (που επίσης ωρίμασε "μπασκετικά" στην ΑΕΚ!!!)

Τώρα, ο Νάσος Γαλακτερός μας συστήνεται ξανά, αυτή τη φορά ως συγγραφέας, με ένα πολύ ξεχωριστό κοινωνικό μυθιστόρημα, που αξίζει την προσοχή μας,κεντρίζοντας τη σκέψη μας και αγγίζοντας βαθιά την ψυχή μας!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Εσείς τι θα κάνατε εάν σας έμεναν μόνο 60 ημέρες ζωής;

             Ο Πέτρος Γαζής, καλείται να...απαντήσει σε αυτό το οριακό ερώτημα, στα 33 του χρόνια,ενώ δείχνει να έχει όλα όσα μπορεί να ποθήσει ένας άνθρωπος.

Είναι ένας διακεκριμένος καλαθοσφαιριστής στο απόγειο της καριέρας του κι απολαμβάνει παγκόσμια αναγνώριση, χρυσά συμβόλαια,  και όμορφες γυναίκες!

Κι όμως, εκείνος που τού ανήκαν "όλα", εκείνος δεν έχασε ποτέ στην καριέρα του, ο απόλυτος Νικητής, έχασε μέσα σε όλα το σπουδαιότερο: Την ψυχή του...

Η ζωή ωστόσο θα βρει τον τρόπο να του θυμίσει τη μεγάλη του "προδοσία", όταν την κορυφαία του στιγμή τον φέρνει αντιμέτωπο με τον σπουδαιότερο αγώνα της ζωής του...

Εκεί που ο θάνατος γίνεται αναπόδραστη κλεψύδρα, προβάλλει απρόσμενα η πρόκληση "για μια ζωή αληθινή".

Mέσα από ένα προσκύνημα στη μνήμη και στην αγάπη", ο ήρωάς μας θα ανακαλύψει ότι "για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να τον 'χάσεις'..."

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο του Νάσου Γαλακτερού, "Ο Τελευταίος Αγώνας" υπήρξε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα...

Πρόκειται για ένα δυναμικό μυθιστόρημα, που συνδυάζει την αδρεναλίνη του πρωταθλητή,την ανατροπή και την αληθινή αγάπη.

Με γλώσσα σύγχρονη, προσιτή στον μέσο άνθρωπο, χωρίς καλολογικά στοιχεία ή αναλυτική διάθεση, το μυθιστόρημα ρέει ξεκούραστα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

       Χωρίς να χαρακτηριστεί "βαρύ",το βιβλίο έχει μια "βαρύτητα", συνθέτοντας- μέσα από τους εξαίσιους προβληματισμούς του- "μια παραβολή της ευτυχίας" και της ολοκλήρωσης του ανθρώπου,πέρα από το προφανές...
     Ο πρώτος μπασκετμπολίστας που δοκίμασε τις δυνάμεις του στο πεδίο της συγγραφής ήταν ο Μιχάλης Κακιούζης που, με αφορμή τον συντριπτικό θρίαμβο της Εθνικής επί των παντοδύναμων Η.Π.Α.,εξέδωσε μια απολαυστική αυτοβιογραφία. Εκεί επρόκειτο για μια αναδρομή γεμάτη χιούμορ κι ευαισθησία όπου ο Μιχάλης μας ξετύλιξε έναν υπέροχο νέο άνθρωπο γεμάτο ωραίες παραστάσεις ζωής και υψηλές αξίες.

           Ο Νάσος Γαλακτερός όμως προχώρησε πολύ πιο πέρα κι επέλεξε ένα πιο δύσκολο "δρόμο", συνθέτοντας ένα μοναδικό κοινωνικό δράμα το οποίο προσφέρει βαθιά συναισθήματα κι αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις. 

         Ο ήρωάς του είναι ένας καλαθοσφαιριστής με μια ονειρική διαδρομή, η οποία σαφώς και περιλαμβάνει αυτοβιογραφικές αναφορές: Όσοι φίλαθλοι έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Γαλακτερού μπορούν να διακρίνουν στοιχεία του στον Πέτρο Γαζή.

         Είναι βέβαιο, λοιπόν, πως το βιβλίο-παρά τον μύθο του- συνιστά μια προσωπική κατάθεση, με ενδεχόμενη διάθεση έμμεσης αυτοκριτικής.

Η ξεγνοιασιά, η ψευδεπίγραφη αίσθηση παντοδυναμίας και η ματαιοδοξία αναδύονται από τις πράξεις ενός ήρωα ίσως εγωκεντρικού, μα σίγουρα αποπροσανατολισμένου.

           Σε αυτό το σημείο, έρχεται το δυναμικό συγγραφικό εύρημα, -μια ανατροπή από τις πλέον τραγικές- να αναδιατάξει τις προτεραιότητες και τις αλήθειες της ζωής για τον πρωταγωνιστή, συνταράσσοντας τον αναγνώστη.

           Ο συγγραφέας ιχνηλατεί πολύ διεισδυτικά τις ψυχολογικές διακυμάνσεις του ήρωα απέναντι στο νέο δεδομένο, καθιστώντας τον αναγνώστη "συνοδοιπόρο"...

        Αντιμέτωπος με τα όρια της ύπαρξής του, σε ένα άνισο παιχνίδι με τον χρόνο, ο Πέτρος Γαζής θα αντιτάξει την ανθρώπινη θέληση και το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης...

Αυτό θα τον οδηγήσει σε ακραίες αποφάσεις κι ένα συγκλονιστικό γαϊτανάκι αισθημάτων, που απογειώνουν το δέυτερο μέρος του βιβλίου.
Μαζί του ταξιδεύουμε στην Αμερική, στη Μύκονο και στη Βραζιλία για να καταλήξουμε σε μια περιπέτεια που κόβει την ανάσα ως τις τελευταίες σελίδες...

Μέσα από τις καταιγιστικές εξελίξεις, αναδεικνύεται άλλη μια διεθνής κοινωνική μάστιγα, που σας αφήνω να την ανακαλύψετε στο βιβλίο!           

        
Ένας άλλος συγγραφέας που καταπιάστηκε με την "άνοδο και την πτώση ενός πρωταθλητή" ήταν ο αθλητικογράφος (και μυθιστοριογράφος Μένιος Σακελλαρόπουλος, με το αρκετά αληθοφανές βιβλιο "Θα Πεθάνεις,Ρε" κι έναν πρωταγωνιστή παρμένο από τον κόσμο του ποδοσφαίρου αυτή τη φορά.

Θέμα, όπως και στον Τελευταίο Αγώνα η "ύβρις" και η "νέμεσις" που έρχεται ξανά μέσα από την τρωτή φύση να γκρεμίσει βάθρα...

To βιβλίο του Σακελλαρόπουλου είναι γλωσσικά και συγγραφικά πιο ώριμο, ωστόσο, εκεί το σχήμα της "Κάθαρσης"έμεινε κάπως ημιτελές κι ατελέσφορο με τον ήρωά του να μη συντρίβεται, μα ούτε και να  εξελίσσεται ηθικά.

        Αντιθέτως στον "Τελευταίο Αγώνα",παρά το μυθιστορηματικό πλαίσιο και τις όποιες απλουστεύσεις, ο κύκλος της κάθαρσης ολοκληρώνεται αφήνοντας έντονο συγκινησιακό απόηχο.

Ο Τελευταίος Αγώνας έιναι ένα μυθιστόρημα πιο σημαντικό από ό,τι ίσως φανερώνει η απλή του δομή και οι όποιες "σεναριακές του απλουστεύσεις".

Ένα βιβλίο που χωρίς διδακτισμούς αποδομεί το υλιστικό πνεύμα και τον ναρκισσισμό μας, αναδεικνύοντας όσα νοηματοδοτούν τη ζωή μας.

        Ο Νάσος, χωρίς εμβάθυνση, κατορθώνει με απτές εικόνες και βιωματικό τρόπο να αγγίξει ακροθιγώς αλήθειες κρίσιμες, που βρίσκουμε σε σημαντικούς φιλοσόφους, και να προσεγγίσει το πρόβλημα της "ευτυχίας"και της αυτοπραγμάτωσης. 

         Αν ήμουν προπονητής σίγουρα θα ήθελα να το διαβάσουν όλοι οι αθλητές μου και να στοχαστούν με έναν ευχάριστο τρόπο πάνω στο νόημα της ζωής, επαναπροσδιορίζοντας αν χρειαστεί ,την πυξίδα της ζωής τους με έναν ωφέλιμο τρόπο.

Θεωρώ τον "Τελευταίο Αγώνα" όμως γενικά κέρδος για κάθε αναγνώστη:Ένα βιβλίο σύνεσης κι έρωτα...

O Τελευταίος Αγώνας ανήκει στα βιβλία που σε προκαλούν να σπάσεις τα δεσμά του εγωισμού και να γίνεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, αναζητώντας την ολοκλήρωση μέσα από την "τέχνη να μοιράζεσαι".Γιατί αυτός έίναι ο πιο δύσκολος αγώνας..
       Αυτό-πρέπει να- είναι το ζητούμενο της αυθεντικής Λογοτεχνίας ,πέραν της καλλιέπειας κι από αυτήν την άποψη θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό την υπηρετεί επάξια.
Σας καλώ να το ανακαλύψετε.

      
Xαίρομαι,λοιπόν, που βλέπω έναν διαπρεπή παλαίμαχο τον γηπέδων να εξελίσσεται τόσο δημιουργικά κι εύχομαι να μας προσφέρει επιτυχημένες εμπνεύσεις με προβληματισμούς κι ευαισθησία.  

Κι όπως ρωτάει ο Νάσος στο...επίμετρο:
Αληθεια εσεις Τι θα κάνατε εαν ξέρατε ότι σας έχουν μείνει 60 μέρες ζωής;;;;(Mπορείτε να σχολιάσετε)
                                                                               Ελισσάβετ Π. Δέδε

                        ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ(όπως το βρίσκουμε στη wikipeadeia)

                                                        

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αμύντα και γρήγορα επισημάνθηκε ως ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ. Αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, με την οποία έγινε γνωστός και αγαπήθηκε από τους φίλους της ομάδας. Ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος το 1992. Η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ το 1993 προκάλεσε διαμαρτυρίες από μερίδα των οπαδών.

                                        Τη σεζόν 1993-1994 αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ και κατακτά το Κύπελλο Κόρατς μέσα στην Τεργέστη, σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις της ομάδας. Το 1995 κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος και πάλι με τον ΠΑΟΚ.

Την επόμενη χρονιά μετακομίζει στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό με τον οποίο κατακτά 2 πρωταθλήματα (1996, 1997), 1 κύπελλο (1997) αλλά και την Ευρωλίγκα το 1997. Αυτά, σε συνδυασμό με τα άλλα 2 τρόπαια που κατέκτησε την ίδια χρονιά τον έκαναν κάτοχο του τριπλ κράουν.
Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Άρη με τον οποίο και κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1998.
Εθνική Ελλάδας
Αξιόλογη ήταν η προσφορά του στην Εθνική Ελλάδας καθώς συμμετείχε σε 73 αγώνες σημειώνοντας 768 πόντους (10,5 μ.ο.). Συμμετείχε στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990 (6η θέση), στο Ευρωμπάσκετ του 1993 στην Καρλσρούη (4η θέση) και στο Μουντομπάσκετ του Τορόντο το 1994 (4η θέση).
Εξωγηπεδικά
Από τον πρώτο του γάμο έχει αποκτήσει ένα γιο. Ήταν για χρόνια παντρεμένος με την τηλεπαρουσιάστρια Ρούλα Κορομηλά. Ασχολείται με τη μουσική γράφοντας στίχους και συνθέσεις.
Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τετράγωνο, το πρώτο του βιβλίο, ένα μυθιστόρημα με τίτλο "Τελευταίος αγώνας". Μια ερωτική ιστορία, με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία..... Σήμερα είναι παντρεμένος για τρίτη φορά με την δημοσιογράφο Νάνσυ Ζαμπέτογλου.

Ευγενία Φακίνου, ΑΣΤΡΑΔΕΝΗ

                          Αστραδενή, Ευγενία Φακίνου
                         Κλασσική Ελληνική Πεζογραφία
                                             Είδος :Εφηβικό-Κοινωνικό
                                         Βαθμολογία: 8,5/10

Αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και διαχρονικά μυθιστορήματα για την εφηβική ηλικία.

            Σίγουρα, ως μαθητές θα θυμόμαστε αποσπάσματά του να κοσμούν εγχειρίδια Έκθεσης και το Ανθολόγιο, ως υπόδειγμα "έκφρασης", "φαντασίας" κι "ευαισθησίας".

         Και πράγματι η Αστραδενή είναι τo πιο συζητημένο ίσως έργο της Ευγενίας Φακίνου (μετά την αξέχαστη "Ντενεκεδούπολη", που στο 1979 μελοποίησε ο κορυφαίος μας συνθέτης , Γιάννης Μαρκόπουλος.)
        Η ηρωίδα της είναι το πιο "φωτεινό παιδί" των ελληνικών γραμμάτων- μαζί ίσως με τον Μέλιο του Λουντέμη

       Ένα βιβλίο που γεννά αντιφατικά συναισθήματα η Αστραδενή- και μάς πλήγωσε βαθιά, πράγμα που συνιστά την επιτυχία μαζί και την αποτυχία του.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

'Η Αστραδενή είναι ένα 11χρονο κορίτσι που μεγαλώνει σε μια στοργική οικογένεια στη Σύμη και μαθαίνει να αποκωδικοποιεί τα γητέματα της ζωής με 'αστρολάβο' την ψυχή.

Σύντομα οικονομικά προβλήματα αναγκάζουν την οικογένεια να μετακομίσει στην Αθήνα.

Εκεί, η Αστραδενή θα ανακαλύψει την αδηφαγία μιας ηθικά διαβρωμένης κοινωνίας, που έχει παραδοθεί στο όνειρο της αστυφιλίας και δε συγχωρεί τους Αθώους...
Ελάχιστοι οι φίλοι και μοναδικός της σύμμαχος , η ζωηρή σκέψη της.

            Θα σταθεί το ηθικό της μεγαλείο και η απόδραση στους μαγικούς κόσμους της φαντασίας ικανό αντίβαρο στην άδικη σκληρότητα της πραγματικότητας;;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Αστραδενή της Ευγενίας Φακίνου, επαναπαύεται πλέον σε μια δαφνόσπαρτη θέση ανάμεσα στα έργα της Κλασσικής Ελληνικής Πεζογραφίας, όντας- από απόψεως τεχνικής -ίσως και το το κορυφαίο νεανικό μυθιστόρημα της Μεταπολίτευσης.
             Παιδιά είδαμε μοναδικά του χωρία να μας ανοίγουν τη μαγική πύλη της Λογοτεχνίας που κρύβει έναν πρωτόγνωρο, πολύχρωμο κόσμο, κεντρίζοντας νου και ψυχή .
Γραμμένο με έναν ξεχωριστό λυρισμό , σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση που δίνει τον λόγο σε ενα παιδί - παρουσιάζοντας την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από τα διεισδυτικά παιδικά μάτια.
             Η κεντρική ηρωίδα της Ευγενίας Φακίνου συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά για να "μπει στην καρδιά" μικρών και μεγάλων αναγνωστών.
Γλυκιά, με μια ανυπότακτη ευφυΐα να στολίζει ένα συμπονετικό χαρακτήρα.
Στοιχεία ζηλευτά...
Η χαμηλή κοινωνική της θέση αντιστρόφως ανάλογη προς την εκλέπτυνση της ψυχής της- κι αποτελεί την αντιπροσωπευτική εικόνα του απλού Έλληνα που με φιλότιμο αντέτασσε πάντα την ηθική ανωτερότητα και τη φιλοπονία του στη φτώχεια του.
          Γαλουχημένη με τις αρχές της ελληνικής παράδοσης , την ευσέβεια και την αγάπη στη φύση, η Αστραδενή 'ερχεται στη μεγάλη πόλη.

           Τι να πω για τον μικρό άγγελο που πετοβολα με σπασμένες τις φτερούγες του στις σελίδες αυτού του βιβλίου;
        Η ηρωίδα της Ευγενίας Φακίνου δεν είναι απλά "ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι από την επαρχία που έρχεται να ζήσει στην πόλη".
Η Αστραδενή ειναι το πιο αστραποβολο και συνάμα πιο τραγικό πλάσμα της -ελληνικής- εφηβικής λογοτεχνίας.
        "Εναστρος ουρανός" το όνομα της

και η ονειροπόλα ψυχή της, που δεν παύει να πιστεύει στην ομορφιά της ζωής, ακόμη κι όταν η ζηλοφθονία, η αρτηριοσκλήρυνση και το μίσος την τσαλαπατούν με μανία. Θύμα σε ένα άκαμπτο εκπαιδευτικό σύστημα, που εκκολάπτει ταγούς μιας αποχαυνωμένης, "ακίνδυνης" κοινοτυπίας, τους "Ιδεώδεις υποτακτικούς" κατά το άσμα του Θάνου Μικρούτσικου.

        Την κατηγορούν μέχρι και για το εξαίσια μοναδικό όνομά της.
       Της κατακερματίζουν την ταυτότητά της με κάθε δυνατό τρόπο, που μπορεί να επιφυλάσσει η καθημερινότητα ενός φτωχού παιδιού.Ταπεινώσεις και καθημερινές ματαιώσεις.

             Μια ελαφίνα μέσα στον χορό των τσακαλιών,
μια νερα'ι'δούλα ανάμεσα σε αλαλάζοντες δαιμόνους...
Η λαβωμένη αθωότητα του κόσμου.
Παλεύει όμως σε ένα μοναδικό οδοιπορικό πνευματικής ανύψωσης.
          Η σπινθηροβόλα ευφυΐα της μυρωμένη από την μοναδική ευαισθησία της μάς χαρίζει- μέσα από την πένα της Φακίνου- τα πιο καλαίσθητα και συγκινητικά ίσως χωρία της νεανικής λογοτεχνίας μας διαχρονικά.
         Μια παιδική σκέψη που διαπερνά το τσιμέντο και τους γκρίζους δρόμους της πόλης, "χορεύοντας" σε λιβάδια φωτεινά.
 Μια παιδική κατάθεση που αφουγκράζεται ως και την ψυχή των αρχαίων μαρμάρων- με την ενσυναίσθηση του καλλιτέχνη.
             Η Αστραδενή αποτελεί μια χαρακτηριστική ,σχεδόν "ντικενσικού" χαρακτήρα ιστορία ενηλικίωσης στη μεταπολεμική Ελλάδα τη σπαραγμένη από πολεμοκάπηλους άρπαγες παντός είδους.

           Αυτήν την πατρίδα, όμηρο της υποκριτικής ηθικολογίας και της ματαιόδοξης αστυφιλίας συμβολίζει εν τέλει η Αστραδενή μας:
       Την Ελλάδα του Ουρανού, του Κάλλους και του Μέτρου που ατένισε αστέρια, όταν κάποιοι την αλυσόδεσαν σε τάρταρα.
Αυτήν ακριβώς την κατακρύμνηση αποδίδει το συνταρακτικό , πικρό φινάλε του βιβλίου - σκηνοθετημένο με τη μακάβρια ποίηση των αρχαίων τραγωδιών και την απροσχημάτιστη φρίκη του "αστυνομικού δελτίου"!
         Φινάλε κατ 'εμέ αδυσώπητα ρεαλιστικό- τόσο που τελικά αγγίζει τα όρια του "παραλόγου" και δεν αφήνει καν περιθώρια διαφορετικής ερμηνείας που θα απάλυνε την παιδική ψυχή: Φιναλε που πραγματικά σε πονάει..
Δηλώνω χάριν αστεϊσμού υπευθύνως, ως "αυτόπτης μάρτυς"(!), ότι... δύο είναι τα "επισήμως καταγεγραμμένα πνευματικά "τραύματα" στην παιδική ηλικία της γενιάς μου (παιδιά της δεκαετίας 75-86):
         Ο...χωρισμός του Τέρρυ Γκραντσεστέρ και της Κάντυ Γουάιτ στο νεανικό γιαπωνέζικο anime που απολαύσαμε στην ΕΡΤ--και η κατάληξη της Αστραδενής από την Ευγενία Φακίνου!!!!!!!!!! (Για να μην τα ρίχνουμε όλα στο...Τσέρνομπιλ!)
Πέρα από το...αστείο του πράγματος, ο τρόπος που κλείνει η υπέροχη Αστραδενή θέτει λίγο εν αμφιβόλλω την παιδαγωγική της αξία.
Φινάλε βίαιο, στακάτο και μη διαπραγματεύσιμο.

Αποτρόπαια ποιητικό αλλά οδυνηρό.
Όση δυναμική κι αν προσδίδει αυτό γενικά, στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως δεν ωφελεί ένα βιβλίο, που συστήνεται σε παιδιά.
        Θεωρώ ξεκάθαρα την Αστραδενή ακατάλληλη για παιδιά και την πρώιμη εφηβεία λόγω του φινάλε της που συγγραφικά ήταν σπαρακτικό αλλά παιδαγωγικά δεν είναι ωφέλιμο.

Καλό είναι οι αναφορές δασκάλων να περιορίζονται σε συγκεκριμένα χωρία, όπως για παράδειγμα οι δυσκολίες της Αστραδενης στο νέο σχολείο, ή  "το γνωστό απόσπασμα του "γλυπτού", που η φαντασία της Αστραδενής 'ζωντάνεψε' για να "μην ...αισθάνεται μονάχο του εκεί πάνω, στο αέτωμα του Παρθενώνα".
          Το υπόλοιπο βιβλίο- λόγω  του άγριου φινάλε του-ενδείκνυται για λίγο μεγαλύτερες ηλικίες- κάπου στη εφηβεία κι έπειτα, θωρακισμένες με φωτεινές εμπειρίες ζωής και ήδη θετική θέαση της ζωής.
Κι αυτό γιατί στο τέλος η Ευγενία Φακίνου αναιρεί την ίδια την κοσμοθεωρία που επίπονα χαράσσει η μικρή της ηρωίδα, με έναν τρόπο που ματαιώνει την πίστη στο ωραίο και τη θέληση για αγώνα.
Η ελπίδα, όμως, ενδείκνυται πάντα ως απόηχος σε ένα παιδικό ανάγνωσμα- όσο δύσκολες καταστάσεις κι αν περιγράφει.
         Ένας ...'πνευματικός ήλιος' λοιπόν η Αστραδενή που "υφίσταται ...ολική έκλειψη" και αυτό το συναίσθημα σίγουρα αποδεικνύει πόσο βαθιά διεισδύει η αφήγηση στην ψυχή του αναγνώστη.
Μόνο που σε ένα μικρό αναγνώστη, ίσως να μην έχει θετικό αντίκτυπο διοτι δεν αποτελει μια απλά δυσαρεστη εξελιξη αλλα το ιδιο το φινάλε χωρίς διεξόδους ή συνεχεια που να το απαλύνει και να το θεραπεύσει εν τέλει....

Ως γονέας προσωπικά δε θα έδινα στο παιδί μου την Αστραδενή στην ηλικία που πρωτοσυναντούν οι μαθητές αποσπάσματά της.(9-10 ετων)
Θέλω το παιδί μου να εξακολουθεί να πιστεύει στον έρωτα και στο φως κι η καρδούλα του "να καλπάζει παρέα με το "άσπρο άλογο" του Αετώματος".

Συνιστώ όμως την Αστραδενή ως ένα εξαιρετικό δείγμα νεοελληνικής πεζογραφίας εφήβων και νέων.

Δεν παυει άλλωστε να αποτελεί ένα τολμηρό κοινωνικό μυθιστόρημα που αναδεικνύει μια εφιαλτική πραγματικότητα, φιμωμένη πίσω από την προκατάληψη, τη δολιότητα και τις κλειστές πόρτες.

                Δεν παύει η "Αστραδενή" να συνιστά υπόδειγμα γλωσσικής καλλιέπειας, ευαισθησίας και λογοτεχνικής επιδεξιότητας, που αφουγκράζεται την παιδική ψυχή , ανάγοντας την μάλιστα σε συμβολισμούς σχετικά με τους πολύπλοκους κοινωνιολογικούς μετασχηματισμούς στην μεταπολεμική Ελλάδα...

       Παρά το παράδοξο να την ανακαλύπτουμε στη σχολική ανθολογία , συνιστώ να μετατεθεί η ανάγνωση της για ηλικίες όπου δε θα διαστεβλωθεί ο προβληματισμός της από την απαισιόδοξη και σκοτεινά ποιητική κατάληξή της.

                              ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Βιογραφία(ΑΠΟ WIKIPEDIA)

Η Ευγενία Φακίνου γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Είναι σύζυγος του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μιχάλη Φακίνου. 

Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες, κουκλοθέατρο και ξεναγός.  

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική λογοτεχνία και με το παιδικό θέατρο. 

Στο τέλος του 1975, δη­μιούργησε το αντικειμενοθέατρο ή κουκλοθέατρο Ντενεκεδούπολη αρχικά στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη καί στην συνέχεια στο Θέατρο Στοά στου Ζωγράφου(οδός Μπισκίνη 55) με κούκλες από ντενεκεδένια κουτιά παρουσιάζοντας έργα της σε μουσική του μεγάλου Γιάννη Μαρκόπουλου.Τ

ην Κυριακή των Βαΐων του 1982 δόθηκαν οι 2 τελευταίες παραστάσεις του έργου Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου και το αντικειμενοθέατρο Ντενεκεδούπολη τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του, καθώς η Φακίνου δεν μπορούσε να γράψει άλλο καινούριο έργο. 

Σήμερα τα ντενεκεδάκια και τα άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στις παραστάσεις του αντικειμενοθεάτρου Ντενεκεδούπολη εκτίθενται στο Θεατρικό Μουσείο. 

Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει πολλά παιδικά βιβλία Ελληνάκια, Ντενεκεδούπολη, Ξύπνα Ντενεκεδούπολη, Κουρδιστάν, Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου, Μια μικρή καλοκαιρινή ιστορία, κ.ά.. Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, την Αστραδενή. Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμα­νικά, αγγλικά,ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβι­κά. 

Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανα­γνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου – Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημά της «Η μέθοδος της Ορλεάνης» 

και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων «Φιλοδοξίες κήπου».

Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα με τα θεματά της να είναι εμπνευσμένα από την κοινωνική πραγματικότητα καί από τα υπάρχοντα προβλήματα.

Τα έργα της έχουν μεταφραστεί καί έχουν κυκλοφορήσει σε πολλές γλώσσες (γερμανικά, ρωσικά, αγγλικά, γαλλικά, ουγγρικά, δανέζικα, ιταλικά, ολλανδικά καί σερβικά). 

Το 2001 ανέβηκε με πολλή μεγάλη επιτυχία σε θεατρική διασκευή του Δημήτρη Μουρίκιου και με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη μας ηθοποιό Αλέκα Παϊζή το έργο της «Το έβδομο ρούχο». Η Ευγενία Φακίνου ζει ακόμα στην Αθήνα.

Εργογραφία
Αστραδενή (μυθιστόρημα) {1982}
Το έβδομο ρούχο (μυθιστόρημα) {1983}
Η Μεγάλη Πράσινη (μυθιστόρημα) {1987}
Ζάχαρη στην άκρη (μυθιστόρημα) {1991}
Γάτα με πέταλα (μυθιστόρημα) {1990}
Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα (μυθιστόρημα) {1994}
Εκατό δρόμοι και μια νύχτα (μυθιστόρημα) {1997}
Τυφλόμυγα (μυθιστόρημα) {2000}
Ποιος σκότωσε το Μόμπυ Ντικ; (μυθιστόρημα) {2001}
Έρως, θέρος, πόλεμος (μυθιστόρημα) {2003}
Η μέθοδος της Ορλεάνης (μυθιστόρημα) {2005}
Για να δει τη θάλασσα (μυθιστόρημα) {2006}
Οδυσσέας και Μπλουζ παιδικό (μυθιστόρημα) {2006}
Φιλοδοξίες κήπου (μυθιστόρημα) {2007}
Το τρένο των νεφών (μυθιστόρημα) {2007}
Ελληνικό Πανόραμα (μυθιστόρημα)
Στο αυτί της αλεπούς [e-book] (μυθιστόρημα) (2016)

"Τηλέμαχος", O Άγγελος κι ο φύλακάς του

                                           Ο Άγγελος κι Ο Φύλακάς του, "Τηλέμαχος"
                                                   Είδος: Kοινωνικό
                                                   Βαθμολογία: 10/10

                       

                                     

Προ ολίγων ημερών αξιώθηκα μια από τις μεγαλύτερες χαρές που μπορεί να φανταστεί ένας βιβλίοφιλος:
Ανάμεσα στα πολυδιαφημισμένα, κοινότυπα βιβλία και τα θορυβώδη best sellers, ήρθε στα χέρια μου ένα σπάνιο, μικρό διαμαντάκι από τον ανεξερεύνητο κόσμο των ιδιωτικών εκδόσεων. 
Το βιβλίο έχει τον τίτλο "Ο Φύλακας κι Ο Άγγελός Του" κι είναι ένα άκρως συγκινητικό μυθιστόρημα που αφοπλίζει τον αναγνώστη με τη μεστότητά του.
Αποτελεί το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα που υπογράφει ως "Τηλέμαχος" και μας συστήθηκε με τα "Ρόδοπέταλα Σε Μια Επανάσταση" από τις εκδόσεις Ιβίσκος.
            Το δεύτερο αυτό έργο του επιβεβαιώνει περίτρανα πως ο "Τηλέμαχος" είναι μια αξιοπρόσεκτη πένα γεμάτη συναισθηματικό βάθος και ουσία, που έχει να προσφέρει πολλά στη Λογοτεχνία μας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ (ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ)
Ένας ψυχικά διαταραγμένος νεαρός αστυνομικός με άσχημο παρελθόν 
προσπαθεί να δώσει άσυλο σε ένα κακοποιημένο κορίτσι από ξένη χώρα.
Δυο τόσο διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε επαφή, 
καθώς σκιές του παρελθόντος... παραμονεύουν.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα από τα πιο συγκινητικά και δυνατά μυθιστορήματα που έπεσαν στα χέρια μου, "ο Άγγελος κι ο φύλακάς του" συνδυάζει πρωτόλεια τρυφερότητα, δράση κι αγωνία ως την τελευταία σελίδα με έναν τρόπο σκληρό,και ιδιότυπα λυρικό- τόσο ωραία αντιφατικό!
       Έργο ατμοσφαιρικό, που μες την απλότητά του,θα αγγίξει βαθιά τον αναγνώστη.
Η αρχική έμπνευση καθ'εαυτή είναι πολύ δυνατή, κεντρίζοντάς σε να ανακαλύψεις ...επιτακτικά αυτόν τον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα σε δυο τόσο αντίθετες φιγούρες:
Μια άγουρη παιδούλα που της άρπαξαν βίαια την παιδικότητά 
κι έναν αστυνομικό, που παλεύει τους προσωπικούς του δαίμονες:
Ένα κορίτσι που -θα 'πρεπε να -παίζει με κούκλες, τούλια και πουέντ κι έναν άντρα που "παίζει με τα όπλα και τον θάνατο"...
            Αυτή η ιδέα  είναι δοσμένη σε λόγο λιτό, χωρίς περίτεχνα λογοτεχνικά σχήματα- με "ρυθμό" και εικονοπλασία κινηματογραφική. 
Συναντάμε στιγμιότυπα της μέσης καθημερινότητας σε παραλληλία με τις δραματικές εξελίξεις. 
Η γλώσσα διαθέτει τη φυσικότητα του προφορικού λόγου-παρουσιάζοντας ενίοτε και μια "απενοχοποιημένη τραχύτητα"- με κοφτές προτάσεις και καθημερινές εκφράσεις, ρέοντας άνετα και ξεκούραστα για τον αναγνώστη.
            Η αφήγηση είναι δομημένη πάνω σε εναλλασσόμενους μονολόγους των τριών ηρώων(Ερμής- Ελσα- Κατερίνα), που επιταχύνουν τη δράση.
Καθένας γίνεται πρίσμα που διαθλά από τη δική του πλευρά την αλήθεια, κι έτσι ο αναγνώστης έχει πλήρη εικόνα και άρτια ψυχογραφημένα τα πρόσωπα του "δράματος", καθώς και τις αντιδράσεις τους στα γεγονότα.
          Σε πολύ γρήγορους ρυθμούς μάς ξεδιπλώνονται περιστατικά, σκέψεις και ηθικά διλήμματα, καθώς ο ένας παίρνει τη σκυτάλη από τον άλλον.
Η χρονική ακολουθία είναι γραμμική , αλλά όχι μονότονη.
Ο συγγραφέας χειρίζεται άψογα τις υφολογικές διακυμάνσεις-σε αντιστοιχία με τους χαρακτήρες.Αυτήν την τεχνική την έχω συναντήσει και σε άλλα μυθιστορήματα πολύ διαφορετικής χροιάς όπως η "Επώνυμη" του Π. Χατζηστεφάνου ή ακόμη και στο Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι.
      Μην ξεγελαστείτε πάντως, από το μικρό μέγεθος του έργου σε σύγκριση προς τα σύγχρονα μυθιστορήματα.Αυτό το φαινομενικά "μικρό" βιβλίο κυοφορεί ,στην πραγματικότητα, τρομακτικα συγκινησιακά φορτία.
.Είναι αυτή η αριστοτελική του περιεκτικότητα, όπου τίποτα δε λείπει και τίποτα δεν περισσεύει.
Η αλήθεια των συναισθημάτων αναβλύζει αφτιασίδωτη. Δεν μπορείς να τής κρυφτείς.
Το βιβλίο έχει την αμεσότητα σφαίρας που στοχεύει κατευθείαν την καρδιά του αναγνώστη,αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι του σε αυτή!

                 Απλό αλλά όχι απλοικό, 

"απτό", αλλά και βαθυστόχαστο, σκληρό και τρυφερό συνάμα,

ο Άγγελος κι ο Φύλακάς Του είναι ένα βιβλίο που ισορροπεί επιδέξια στις αντιφάσεις του, συνθέτοντας μέσα από αυτές ένα αρμονικό σύνολο με την ηρακλέιτεια διαλεκτική των αντιθέτων!

        Η ίδια η κεντρική ιδέα άλλωστε, παρουσιάζοντας  στηρίζεται στην αρχετυπική συμπληρωματικότητα ανάμεσα στο Άρρεν και το Θήλυ,το παιδί και την ενηλικίωση, την κτηνωδία και τη στοργή, τον πόθο και την αγνότητα, τον Μονισμό και τη Δοτικότητα.
                 Στην ιστορία αυτή, ακροθιγώς προσεγγίζονται κοινωνικά ζητήματα, όπως η παιδική κακοποίηση,η απόδοση δικαιοσύνης, η εφηβεία, η φιλία.
Αν και γραμμένο από αντρική πένα ,η  γυναίκα στον" Άγγελο και τον Φύλακά του" έχει δεσπόζοντα ρόλο και προσλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους:
Έτσι, προβάλλει στην πιο τραγική μα κι ονειρική της διάσταση ταυτόχρονα,μέσα από την κεντρική πρωταγωνίστρια.
Σφάγιο άφταιγο ,παιδί ανυποψίαστο με γυναικεία φύση κατακερματισμένη.
Αγριμάκι που βιώνει την ανασυναρμολόγηση της γυναικείας του υπόστασης μέσα από την ανεξήγητη στοργή ενός θλιμμένου νέου άντρα.
Ομορφιά εξιδανικευμένη- παιδικότητα κι αφύπνιση.
Diana -Venus σε ένα κοινό μοτίβο.
         Στο έργο πάντως, συναντάμε τη γυναίκα και στην αισθησιακή της μορφή, αλλά και ως καρτερική παραστάτιδα, γνωστική φίλη...
Ο ερωτισμός διάχυτος κλιμακώνεται από τη φαντασίωση και τον ανομολόγητο πόθο, μέχρι την ευγενέστερη εκδοχή του.
           Ο τίτλος - από τους πιο εύστοχους- ήδη θέτει το κεντρικό υπαρξιακο ζητούμενο του βιβλίου.
Αποτελέι παραλλαγή ενός όρου της ορθόδοξης παράδοσης του "φύλακα αγγέλου", που αναλογεί σε κάθε ψυχή:
Το βιβλίο όμως τον απαλλάσσει της θεολογικής του διάστασης, σηματοδοτώντας αντιστροφή των ρόλων.
Ο Άγγελος κι ο Φύλακάς του ,λοιπόν...
         Εδώ είναι ο άνθρωπος- ο ίσως εκπεσών- που πασχίζει να προστατεύσει τον "άγγελο",δηλαδή, στην ουσία, να διασώσει την αθωότητά του, την καθαρότητα της ψυχής, που ένας άγριος κόσμος ζητά να κατασπαράξει,χωρίς οίκτο.
Για να το καταφέρει όμως πρώτα από όλα πρέπει να υπερβεί το θηρίο μέσα του.
Να ξεπεράσει τα ατομικά του τείχη, που καβάφικα περιβάλλουν τον εύθραυστο κόσμο του.
Αυτός ο δρόμος περνά, μέσα από την έγνοια ενός άλλου πλάσματος, πιο αδύναμου.
Ο Αριστοτέλης ορίζει πως για να ζει κάποιος μόνος του-αντι-κοινωνικός, είναι η θηρίο ή θεός.
Ο Ντοστογιέφσκι συμπλέοντας με αυτό, ορίζει ως κόλαση το να μη βιώνεις την αγάπη.
Κάτι σαν τη βασανιστική μόνωση του ήρωά μας δηλαδή...
Μέσα από την προσφορά του εαυτού του, λοιπόν, εκείνος από "θηρίο" εξανθρωπίζεται για να ατενίσει τελικά την "Ιδέα"(- κατά Πλάτωνα), τη "θέωση"- (κατά Αριστοτέλη,) ολοκληρώνοντας την κυκλική πορεία της ρήσης του Σταγειρίτη.
Είναι όμως μια αμφίδρομη σχέση.
Ένας "κολασμένος" που εξαγνίζεται μέσα από την παρουσία ενός μικρού "αγγέλου", τον οποίο με τη σειρά του αυτός διασώζει από την κόλαση,δίνοντας ξανά πνοή στα "φτερά του"...
Τελικά ποιος είναι ο άγγελος και ποιος ο φύλακας;
Ποιος είναι ο άγγελος, αν όχι εκείνος που ανυψώθηκε και αναμετρήθηκε με το Αγαθό και το Τίμημά του;
                Ο Άγγελος κι ο Φύλακάς του είναι ένα βιβλίο που το σκέφτεσαι πολύ μετά αφότου το τελειώσεις.
Αισθητικά, το μικρών διαστάσεων βιβλίο με το σκληρό εξώφυλλο και την υποβλητική εικόνα στο εξώφυλλο αποδεικνύει πως κι η καθεαυτή έκδοση ενός βιβλίου μπορεί να είναι μια μορφή Τέχνης.
Ένα όμορφο κομψοτέχνημα,για το οποίο ο συγγραφέας του αξίζει να είναι περήφανος.
                  Για όλα αυτά ο Άγγελος κι ο Φύλακάς του" είναι ένα μυθιστόρημα που αξίζει να αναζητήσετε και να ζήσετε μια εμπειρία ψυχής, που δε θα ξεχάσετε ποτέ.



ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΜΠΟΣΣΙΟΣ (ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ)

Ο συγγραφέας του βιβλίου, μας συστήθηκε με το προσωνύμι  "Τηλέμαχος Μπόσσιος" και είναι ένας αφυπνισμένος νους  που κατάφερε πολλούς προβληματισμούς του να τους μετουσιώσει σε αξιολογες μυθιστορηματικές εμπνεύσεις όπως ΡΟΔΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ , Ο ΑΓΓΕΛΟΣ Κ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ, με Α Βραβείο σε λογοτεχνικό διαγωνισμό στην κατηγορία της Επιστημονικής Φαντασίας.

Με την ίδια ευσυνειδησία υπηρετεί στην Αστυνομία από το 2009.

Σε συνέντευξή ανέφερε πως αποφάσισε να γίνει αστυνομικός  όταν κατά τον οικογενειακό παραθερισμό έγινε μάρτυρας μιας επίθεσης με μαχαίρι εις βαρος γυναικας που αργότερα την περιέθαλψε η οικογένεια του αιμορροούσα στο δωμάτιό, με πρωτοβουλία του πατέρα του που κατεδίωξε και τον δράστη...

         Χαρακτηριστικό ήταν το στιγμιότυπο όταν σε αγώνα στο γήπεδο Καραϊσκάκη  ο αστυνομικός Τηλέμαχος - Γεωργιος   επιτέθηκε μόνος του σε πολυπληθέστατη ομάδα χούλιγκανς που επιχειρούσαν να κυκλώσουν 6 άντρες μιας διμοιρίας των ΜΑΤ.

Ήρθε στην επικαιρότητα όταν με προσωπικά του έξοδα ύψους 20χιλιάδων ευρώ ανέλαβε την ανακατασκευή παροπλισμένου περιπολικού με αποτέλεσμα να τεθεί στη διάθεση της Υπηρεσίας του ένα αναβάθμισμένο και προηγμένο όχημα με τρίτης γενιάς τουρμπίνα, κινητήρα 550 ίππων σακ βουαγιάζ Πρώτων βοηθειών, πυροσβεστήρα και ρυθμίσεις για να είναι φιλικό προς το περιβάλλον!!!!.

Τις ημέρες της καραντίνας ο Τηλέμαχος έβγαλε βίντεο όπου ενημέρωνε τους πολίτες σχετικά με τα πρόστιμα για τον COVID και τα νόμιμα δικαιώματά τους.

Αίσθηση προκάλεσε κι η στάση του απέναντι στον εμβολιασμό όταν και ανάρτησε μια σειρά διαδικτυακά βιντεο με 'εντονη επιχειρηματολογία εναντίον του εμβολιασμού, γεγονός για το οποίο υπέστη διώξεις και αμφισβητηση από μερίδα του Τύπου, χωρίς αυτό να κάμψει το φρόνημά του.
                                                  

Γιώτα Παπαδημακοπουλου, Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς

                            Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς, Γιώτα Παπαδημακοπουλου
                                                    Είδος: Αισθηματικό-Κοινωνικό
                                                     Βαθμολογία: 10/10

             

Εκδόσεις                       ΜΑΤΙ
Αριθμός Σελίδων           532
Επιμέλεια                       Μιαούλη Έλενη , Σάββας Προβατίδης
Χρονολογία Έκδοσης    Μάιος 2015

Η γνωστή διαδικτυακή βιβλιοκριτικός Γιώτα Παπαδημακοπούλου, μέσα από τη συγγραφική της ιδιότητα επανέρχεται με ένα από τα πιο όμορφα- και τολμηρά συνάμα- αισθηματικά βιβλία των τελευταίων χρόνων από τις εκδόσεις Μάτι. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από όλους μας για να ανακαλύψουμε πόσο θαυμαστή γίνεται η ζωή ,"Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς"!


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Ιόλη, κόρη ενός γνωστού μεγαλοδικηγόρου είναι τελειόφοιτη της Νομικής και μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στις σπουδές της και στους αγαπημένους της φίλους...
Μια μέρα,την προσοχή της τραβάει η φιγούρα ενός μοναχικού νεαρού άνδρα που συναντά στη Σχολή της.
Έκτοτε η μελαγχολική μορφή του της γίνεται εμμονή και τελίκά κατορθώνει να τον γνωρίσει.
Ο Στέφανος δε μένει ασυγκίνητος από κείνη , όμως κατατρύχεται από τον δικό του "τρομακτικό δαίμονα".
Η Ιόλη με περίσσιο θάρρος και όπλο την άμετρη αγάπη της θα του ξαναδώσει την ελπίδα και θα πολεμήσει στο πλάι του.
Ενωμένοι θα δουν μια κοινωνία να ορθώνεται εχθρική απέναντί τους, κλείνοντας τις πόρτες και πληγώνοντας τα ευγενικά του όνειρα...
Στη διαδρομή τους ,όμως, θα βρουν απροσδόκητους συμπαραστάτες και θα διαπιστώσουν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς"!...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πόσο ευλογημένη νιώθω ως αναγνώστρια που έζησα αυτήν την αναγνωστική αλλά πρωτίστως συναισθηματική εμπειρία!
Είναι η πρώτη ,ενστικτώδης σκέψη που μού έρχεται στον νου μετά το τέλος αυτού του μυθιστορήματος:
Το "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς" είναι κάτι παραπάνω από μια ρομαντική ιστορία-όσο κι αν αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετα γοητευτικό.
Το βιβλίο της Γιώτας Παπαδημακοπούλου είναι ένα πρωτοπόρο και "γενναίο" κοινωνικό βιβλίο, που δεν μπορείς- και δεν "πρέπει"- να το ξεχάσεις με τίποτα!
Με αυτό, η συγγραφέας δείχνει ότι έχει διανύσει μια τεράστια, σχεδόν χαώδη απόσταση από τα προηγούμενα λίγο "άγουρα" βιβλία της και αποδεικνύεται μια δημιουργός ευαίσθητη και κοινωνικά αφυπνισμένη!
       Επιτέλους, ένα διαφορετικό αισθηματικό μυθιστόρημα που διεισδύει στην ουσία της Αγάπης και δεν αναλίσκεται σε φτηνούς εντυπωσιασμούς!

Το "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς",λοιπόν, τολμά να αναμετρηθεί με ένα ζήτημα φλέγον που η κοινωνία μας επιμένει εγκληματικά να αντιμετωπίζει ως ταμπού και μια κοινωνική ομάδα που αδίκως παραμερίζεται -αν όχι δαιμονοποιείται άδικα!
Πρόκειται για την ευάλωτη κατηγορία των οροθετικών, που πέρα από τον προσωπικό τους ανήφορο καλούνται να αντιμετωπίσουν την προκατάληψη, τον φόβο και την περιφρόνηση.To θέμα αυτό έρχεται στο προσκήνιο μέσα από έναν συγκλονιστικό έρωτα.

Η ηρωίδα μας, λοιπόν, η Ιόλη, ένα κορίτσι καλόκαρδο και ως τότε ξέγνοιαστο καλείται να αναμετρηθεί με την τρομερή αποκάλυψη ότι ο άντρας που αγαπά είναι φορέας του HIV.
Δίλημμα συντριπτικό και αμετάκλητο, από εκείνα που φέρνουν τον άνθρωπο σε ένα οριακό, υπαρξιακό σταυροδρόμι, ανάμεσα στη διάσωση της βολής του και στην απόλυτη αυτοπροσφορά, που ελευθερώνει!

Από την απαρχή της,μας συγκινεί αυτή ρομαντική  γνωριμία ανάμεσα στην ευαίσθητη Ιόλη και τον μυστηριώδη, θλιμμένο άγνωστο...
Η συνέχεια μας επιφυλάσσει μια συγκλονιστική συναισθηματική δίνη, που μας απορροφά στον μέγιστο βαθμό...
Με γλώσσα απλή, που ρέει, παραστατικούς διαλόγους και στοχευμένη απόδοση κάθε ψυχολογικής διακύμανσης των ηρώων ,η Γιώτα Παπαδημακοπούλου χαρτογραφεί βήμα- βήμα μια σχέση δύσκολη, μαζί και δυνατή από αυτές που ταξιδεύουν την ψυχή και αναμορφώνουν ολόκληρη την στάση ζωής!
Η αληθοφάνεια των χαρακτήρων και των καταστάσεων του δεν αναιρεί το αμείωτο ενδιαφέρον και την απαραίτητη μυθιστορηματική "πινελιά" που επιτείνει τη συγκίνηση!Οι ανατροπές παραμένουν μέχρι το επιδέξια "σκηνοθετημένο" τέλος του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζήτημα των οροθετικών θίγεται στη λογοτεχνία.'
Σε αυτόν τον τομέα έχουμε το πρωτοπόριακό για την εποχή του κοινωνικό μυθιστόρημα της Λίτσας Ψαραύτη "Το Αυγό Της Έχιδνας",που κυκλοφόρησε μέσα της δεκαετίας του '90! 
Ήταν ένα οδοιπορικό ενός νεαρού-συνώνυμου προς της Γιώτας- που από μια επιπολαιότητα κολλάει τον ιό.Εκεί, παρακολουθούμε τη διαδρομή αποδοχής της νέας κατάστασης και την απόφασή του να αντιμετωπίσει τη μεγάλη Μάχη με διακριτική συνοδοιπόρο την εφηβική του αγάπη (Σε αυτό το σημείο αναρωτήθηκα... τι σόι λογοτεχνική κατάρα κατατρέχει τους Στέφανους και τους γράφει τέτοιο δύσβατο ριζικό!)
Αυτό το βιβλίο τότε είχε κάνει αίσθηση στο ανέτοιμο κοινό που δεν ήταν εξοικειωμένο με την πρωτόγνωρη ,"τρομερή ασθένεια", και εστίαζε στην ατομική ψυχολογία του φορέα.
          Ακολούθησε το επίσης ευρείας αποδοχής νεανικό Γεύση Πικραμύγδαλου του Μάνου Κοντολέοντα.

Κανένα τους, όμως δεν άγγιξε τα συναισθηματικά βάθη, που κατάφερε να φτάσει το "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς"!
Έχουμε επίσης να κάνουμε με ένα μυθιστόρημα νεανικής δροσιάς και συνάμα βαθιάς ωριμότητας.
        Με τόλμη κι ευαισθησία εδώ, η νεαρή συγγραφέας προσδιορίζει την ψυχολογία του ήρωά της μέσα από τη συνύπαρξη του με τους γύρω και ανατέμνει την αγάπη σε όλη της τη ματωμένη ομορφιά, σε όλη της την τραγικότητα...
Χωρίς να παράσχει υπερβολικές λεπτομέρειες , η ιστορία αυτή ενημερώνει το κοινό για τις πιο χρήσιμες αλήθειες γύρω από τη συγκεκριμένη ασθένεια , ανατρέποντας στερεότυπα χρόνων, που άδικα κατέστρεψαν τόσες ζωές. 

Η πορεία του Στέφανου και της Ιόλης εξελίσσεται με όλες της τις δυσκολίες, τις κρίσεις και τις άβολες στιγμές.
Τίποτα δεν εξωραΐζεται και καμιά παράμετρος δεν αποσιωπάται, με αποτέλεσμα να ιχνηλατούνται οι περισσότερες πλευρές της σκληρής συνύπαρξης με την ασθένεια και τους περιορισμούς της
Η συγγραφέας χειρίζεται αριστοτεχνικά την αλήθεια-με τόλμη μεν, χωρίς καμιά ωμότητα δε...
        Ώρες αδυναμίας αλλά κι άμετρου μεγαλείου, με την αγάπη μόνο όπλο απέναντι σε πλήθος εμποδίων ενδογενών και εξωγενών...
Και, μέσα σ'όλα, βλέπουμε την Ίόλη να ανάγεται σε προσωποποίηση της ανιδιοτέλειας και της αυταπάρνησης, όπως μόνο ένας γνήσιος ταγός της αγάπης μπορεί να είναι...
          Μια αγάπη που απαρνείται τα όποια προνόμιά της!
Μια αγάπη που σκύβει πάνω από τις πληγές, που δέχεται να γίνει κοινωνός τους,να λεκιαστεί από το "αίμα τους", αφού όπως σημειώνει αφοπλίστικά η Marguerite Yourcenar:"Δέν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους , όταν δεν αγαπάμε την αθλιότητα , την ταπείνωση και τη δυστυχία τους..." 

Μέσα από αυτήν την υπέροχη αγάπη, αναδεικνύεται ένα ακόμη κρίσιμο κοινωνικό θέμα που είναι επιτακτική ανάγκη η κοινωνία να το επανεξετάσει και να  αναμορφώσει επειγόντως το νομοθετικό της πλαίσιο γύρω από αυτό.Είναι καλύτερο όμως να το ανακαλύψει μόνος του ο αναγνώστης!

Το "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς" είναι ένα χορταστικό βιβλίο που όταν το τελειώσετε θα αισθανθείτε "πλούσιοι" ψυχικά και θα έχετε αποκτήσει κίνητρο να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!
         Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου πρέπει να είναι περήφανη που αυτό το βιβλίο φέρει τη δική της υπογραφή...Με αυτό το υποδειγματικό μυθιστόρημα η Γιώτα αποδεικνύει πως "Όταν Ξέρεις Να Αγαπάς" , γεννάς θαύματα κι αυτό ακριβώς είναι αυτό το βιβλίο -πρόκληση.
Μια ευχάριστη έκπληξη στα λογοτεχνικά δρώμενα της περσινής σεζόν κι ένα πολύτιμος συνοδοιπόρος "καρδιάς".
        Συγχαρητήρια στον εκδότη Σάββα Προβατίδη που είχε την οξυδέρκεια να αγκαλιάσει αυτήν την ιδέα και να προσφέρει μέσα από τον οίκο Μάτι ένα μυθιστόρημα από αυτά που έχει ανάγκη η κοινωνία για να την αφυπνίζουν και να τη στρέφουν σε ανώτερες αξίες χωρίς διδακτισμούς!

Οπωσδήποτε, ανακαλύψτε αυτήν την ιστορία έρωτα ,που μας μαθαίνει να αγαπάμε αληθινά και λυτρωτικά!
                                     

ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ, Ζωή Μου Εσύ...

                                        Ζωή Μου Εσύ... , Μαρία Κωνσταντούρου
                                            Είδος: Aισθηματικό
                                             Βαθμολογία: 8/10 (κάθε βιβλιο αξιλογείται αυστηρα με γνωμονα την ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ)

Η Μαρία Κωνσταντούρου επέλεξε να μας μιλήσει για τις μπόρες του 20ου αιώνα με ένα ξεχωριστό μυθιστόρημα, που φυσικά διατηρεί τις αρετές της ευαισθησίας και των δυνατών συναισθημάτων που διακρίνουν συνολικά το έργο της.
Το "Ζωή Μου, Εσύ"- χωρίς να είναι το καλύτερό της βιβλίο- σίγουρα κατέχει μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα σε αυτά.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αννέζα είναι το 10ο παιδί μιας πολύτεκνης αλλά εύπορης οικογένειας από το Αϊδίνι της Μικράς Ασίας κι απολαμβάνει μια όμορφη ζωή ανάμεσα στα αδέλφια της και τους τρεις αγαπημένους της φίλους.
Ανάμεσά τους ο γλυκός Μιλτιάδης, με τον οποίο η Αννέζα θα μοιραστεί έναν αγνό, φλογερό έρωτα και την υπόσχεση μιας ευτυχισμένης οικογένειας.
Τα σχέδια τους θα ανατραπούν αφού το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου θα επιφέρει επιστράτευση κι ο αγαπημένος της Αννέζας θα φύγει για το μέτωπο.
Οι Χριστιανοί άμαχοι της τουρκικης ενδοχώρας θα υποστούν τα πρώτα αντίποινα από τις ορδές των ατακτων κεμαλιστών κι η Αννέζα θα βιώσει τη φρίκη της ανθρώπινης θηριωδίας και της άδικης απώλειας με εικόνες που θα τη στιγματίσουν για πάντα με μια ανομολόγητη ενοχή.
Μαζί με τα μικρότερα αδέλφια της θα πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς και θα πασχίσει να επιβιώσει σε μια πατρίδα- μητριά...
Με πείσμα και με πολλαπλά σφάλματα, θα ορθώσει ανάστημα στις δοκιμασίες της ζωής και της Ιστορίας, διαφυλάττοντας λίγο χώμα από τη χαμένη πατρίδα και τη φωτογραφία μιας αλλοτινής ευτυχίας.
Και τα χρόνια περνούν, η ζωή φυλλορροεί και το μόνο που μένει είναι τα δυο ερωτευμένα μάτια, πολύτιμο κληροδότημα στην ευαίσθητη εγγονή της.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Ζωή Μου , Εσύ αποτελεί ένα από τα πιο ξεχωριστά βιβλία της αγαπημένης μας Μαίρης Κωνσταντούρου.
         Με το "Ζωή Μου, Εσύ" μάς χαρίζει μια δυνατή αισθηματική ιστορία ενσωματωμένη στο κάδρο των τραγικότερων στιγμών που σημάδεψαν την Ελλάδα τον 20ο αιώνα.
Σίγουρα δεν πρόκειται για πρωτότυπη έμπνευση καθώς αυτή η ιστορική περίοδος αποτελεί κυρίαρχο θέμα στη λογοτεχνική μας παραγωγή, καθώς χαρακτηρίζεται από βιώματα οδυνηρά και οικογενειακές μνήμες νωπές ακόμη, που έχουν εγγραφεί στο DNA κάθε Έλληνα.
         Ωστόσο η Μαίρη Κωνσταντούρου χειρίζεται πολύ όμορφα αυτήν την πρώτη ύλη, πλέκοντας στον αρχικό καμβά ένα πολυπρόσωπο οικογενειακό δράμα, που εκτείνεται σε ψυχογραφικές προεκτάσεις και δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο.
Γλώσσα που ρέει άνετα σε μια γραμμική χωρίς περιπλοκές αφήγηση. 

Ηρωίδα μας είναι η Αννέζα μια τυπική Μικρασιάτισσα των αρχών του αιώνα, που απόλαυσε όλην την ευμάρεια του Ελληνισμού της Ιωνίας.
Στο σημείο αυτό, η Μαίρη Κωνσταντούρου κάνει ένα σύντομο αλλά περιεκτικό ηθογραφικό πέρασμα από τα μικρασιατικά έθιμα και τις παραδόσεις, που χάρασσαν τη φιλοσοφία της καθημερινής ζωής. Επίσης παραδίδει ένα πολύ γοητευτικό πλαίσιο που φωτογραφίζει τη συνύπαρξη των ετερόκλητων εθνοτήτων.
          Ίσως θα ήθελα να έχει δώσει πιο εκτεταμένα αυτές τις ιδιαίτερες φιλίες και τις ξέγνοιαστες μέρες με τη συντροφιά του Ταλάτ και της Ελένης, που χάνονται γρήγορα από το σκηνικό.Ήρθε κάπως βιαστικά το ξέσπασμα του πολέμου κι ο ξεριζωμός, αν και η καταστροφή δόθηκε με πολύ δυνατά και χαρακτηριστικά στιγμίοτυπα...

Κατά τα άλλα, ξεδιπλώνεται το προσφυγικό δράμα και ένας αγώνας επιβίωσης μιας πολύ δυνατής γυναίκας, της Αννέζας, που κάποιες στιγμές ενδίδει, πράγμα που την καθιστά αληθοφανή κι όχι "χάρτινη"...
Ταυτόχρονα αποδίδονται οι αδερφικοί δεσμοί κι οι πολύπλοκες οικογενειακές σχέσεις, ενώ ιχνηλατείται η μικροκοινωνία της εξαθλίωσης και της πενίας που ανέδειξε ανώτερες ψυχές και -μεταξύ άλλων έγινε γενέτειρα της λαϊκής-ρεμπέτικης- τέχνης.
Η θέση της γυναίκας 
        Είναι προφανές όμως πως είναι δύσκολη η συμπύκνωση τόσων χρόνων και τόσων προσώπων κι αυτό αντανακλάται στο γεγονός ότι κάποιοι σημαντικοί χαρακτήρες, όπως ο Μανόλης, ο Μάρκος κι η Ρηνιώ προσεγγίζονται πιο επιδερμικά από ό,τι τους αναλογούσε.
Ωστόσο κατορθώνουν να εκπροσωπούν συγκεκριμένες πτυχές της πολυτάραχης πολιτικής κατάστασης της Ελλάδας μας.
          Η Αννέζα είναι όμως σκιαγραφημένη άρτια σε όλες της τις πλευρές:
Ερωτευμένη γυναίκα, χαροκαμένη κόρη, σιδηρά βιοπαλάιστρια, στοργική μάνα, πεθερά, φίλη.
       Μέσα από την Αννέζα, η Μαίρη Κωνσταντούρου συνθέτει το άρτιο ψυχογράφημα ενός ανθρώπου που οι ενοχές του τον στρέφουν να γίνει αυτοκαταστροφικά ένας ψυχαναγκαστικός ταγός της δυστυχίας- κι εδώ διερευνάται ακροθιγώς η ευθύνη του ατόμου στις ματαιώσεις και τις απώλειες που γεύεται...
         Παράλληλα προβάλλει έντονα το τραύμα της ανεπούλωτης νοσταλγίας κι ο ανεκπλήρωτος έρωτας, που αιμορραγεί το αίμα της καρδιάς, συμπαρασύροντας τον αναγνώστη στο πένθος του. 
Ιδιαίτερη θέση στο έργο κι από τα στοιχεία που το απογειώνουν είναι η πολύπλοκη σχέση γιαγιάς κι εγγονής που ανάγεται σε μάθημα ζωής και για τις δυο ηρωίδες, επηρεάζοντάς τες δραματικά.
Ένα άλλο θέμα, που προκύπτει, μέσα από μια νεαρή ηρωίδα, είναι το πάθος του καλλιτέχνη και το σαράκι του θεάτρου:
             Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο είναι η αναφορά στη συγκλονιστική πολιτική παράσταση- ορόσημο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Το Μεγάλο Μας Τσίρκο".

                                                   
Η Κωνσταντούρου θέτει εύστοχα τον ένα από τους πρωταγωνιστές της ως φάρο έμπνευσης για τη φερέλπιδα ηθοποιό, προτάσσοντας το ηθικό του μεγαλείο ως παράδειγμα..
Κατόπιν, η συγγραφέας ρίχνει ένα διεισδυτικό βλέμμα στο αναδυόμενο σταρ σύστεμ της μεταπολίτευσης και τη δύναμη του Τύπου και των κυκλωμάτων.
Σε όλο αυτό αντιτάσσει τις ηθικές αξίες και την αξιοπρέπεια που καθένας πρέπει να διατηρεί με κάθε κόστος.
             Όσο αναπτύσσεται το τελευταίο μέρος η εστίαση σε συγκεκριμένα πρόσωπα είναι πιο εμφανής,με αποτέλεσμα η δύναμη των συναισθημάτων να εντείνεται σε βαθμό σπαρακτικό.
          Το φινάλε κορυφώνεται σε έναν διττό προβληματισμό:
         Από τη μια έχουμε ένα ηθικό δίλημμα ανάμεσα σε δόξα και οικογένεια, πίσω από τον οποίο κρύβεται η ματαιοδοξία του ατόμου κι η χειραφέτηση της γυναίκας μακρυά από το πατροπαράδοτο πρότυπο της μάνας - νοικοκυράς.
Η συγγραφέας φέρνει αντιμέτωπους το Εγώ και την αυταπάρνηση της αγάπης με "αμφίβολο νικητή" ως την τελευταία σελίδα...
        Από την άλλη, συναντάμε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές αγάπης που έχουν γραφτεί σε σύγχρονο αισθηματικό μυθιστόρημα...
             Η Μαίρη Κωνσταντούρου με τη γνωστή της ευαισθησία υμνογραφεί μέ τη εικονοπλαστική δύναμη των λέξεων για το μεγαλείο της αγάπης, που υπερβαίνει τη φθαρτότητα των ανθρώπων και τα καπρίτσια της μοίρας, χαρίζοντάς της μια ιδιότυπη νίκη, μέσα από μια άρτια σκηνοθετημένη εξέλιξη, που σαφώς θα φέρει δάκρυα στα μάτια σας.

Το "Ζωή μου, Εσύ" παρέχει στον αναγνώστη ανεκτίμητα διδάγματα ζωής και ανάταση ψυχής, όπως μια τόσο ευαίσθητη πένα σαν της Μαρίας Κωνσταντούρου ξέρει να κάνει.