Γρηγόριος Ξενόπουλος,Ο Τρελός Με Τους κόκκινους Κρίνους

Ο Τρελός Με Τους Κόκκινους Κρίνους

                                       Είδος :Ρομαντικό/Κοινωνικό Διήγημα
                                       Βαθμολογία :10/10

                                                 

                  Πρόκειται για ένα από τα πιο δυνατά έργα του Γρηγορίου Ξενόπουλου κι ας μην ξεπερνά τις λίγες σελίδες.
          Κι όμως ναι! Ανάμεσα σε πλήθος μυθιστορημάτων, μεταφράσεων, παιδικών βιβλίων αυτό το ολιγοσέλιδο ρομαντικό αφηγηματάκι καταφέρνει να σκορπίσει την ξεχώριστή λάμψη ενός αυθεντικού λογοτεχνικού διαμαντιού! 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τι μπορεί να πλήγωσε τόσο τον καλλιεργημένο,ευκατάστατο Ζακυνθινο ήρωα του Ξενόπουλου, ώστε αυτός να αποσυρθεί από τον κόσμο;
Γιατί επέλεξε μόνη συντροφιά και πάθος του τον κήπο με τους Κόκκινους Κρίνους, που το πορφυρό τους χρώμα,λένε, είναι το ίδιο το Αίμα του Έρωτα;
ΠΟΙΟΣ θα καταφέρει να ανακαλύψει το φοβερό μυστικό του;


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πρόκειται για ένα πολύ μικρο διήγημα με γρήγορη πλοκή και συγκλονιστική ανατροπή στο τέλος.
        Παρά το μικρο μέγεθος του, το διήγημα "Ο Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" του Γρηγορίου Ξενόπουλου συνιστά ένα ολοκληρωμένο έργο κι αυτό είναι το αξιοθαύμαστο!

Κεντρικός πυρήνας του είναι το άρτιο ψυχογράφημα του κεντρικού ήρωά του, που μας συστήνεται μέσα από τα μάτια του αφηγητή φίλου του.

      Η ανυπόκριτη ανησυχία του φίλου για τον παράξενο, απομονωμένο, παλιό κι αγαπημένο του γνώριμο,τον Πώπο, ακολουθεί τις διαθέσεις του αναγνώστη προς το μυστήριο, που υποβόσκει καθ' όλη τη διήγηση. 

Η τριτοπρόσωπη αφήγηση σε αυτήν την περίπτωση επιτείνει την υποβλητικότητα του έργου.
Αρχικά εγείρει τη ζωηρή περιέργεια του αναγνώστη για το μυστήριο που περιβάλλει τον απομονωμένο Πώπο. 

         Μαζί με τον αφηγητή περιπλανιόμαστε σε μια σχεδόν ερειπωμένη επτανησιακή έπαυλη του παλιού γνώριμου, όπου βασιλεύει μια ανομολόγητη οδύνη.

             Με αγωνία περιμένουμε κι εμείς τον πρωταγωνιστή να ανοίξει στο φίλο-αφηγητή - και σε εμάς - την πόρτα του δωματίου και της καρδιάς του.  

         Η βασική ιστορία δεν έχει μελοδραματικές εξάρσεις ούτε διαρκή ένταση.

Αντιθέτως υπάρχει ένας ήπιος ρομαντισμός -αρκετά κοινότυπος για την εποχή που πραγματεύεται- με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται επιδέξια στο τέλος ο μηχανισμός του αιφνιδιασμού, που αφήνει άναυδο τον αναγνώστη κι εμποτίζει το έργο με μια εσάνς γοτθικού στοιχείου:
Σε μια "σκηνοθεσία"που θα ζήλευαν οι σύγχρονοι ειδήμονες των θρίλερ, η τελευταία φράση του τόσο σύντομου κειμένου, ανατρέπει πλήρως την αρχική εντύπωση!
          Εκεί που η ιστορία φαντάζει μελαγχολική και ρομαντική, ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν στην τελευταία ακριβώς πρόταση -όπως αυτή σηματοδοτεί την κατάληξη κι ερμηνεία των πάντων:
        Η ιστορία,με τη στερνή φράση αποκτά ένα προσανατολισμό καινούριο, που αναδρομικά επαναπροσδιορίζει όσα συναντήσαμε στις προηγούμενες σελίδες!
Δεν είναι όσα αποκαλύπτει η τελευταία πρόταση, αλλά όσα υποβάλλει και όσα εύλογα προκύπτουν ως συμπεράσματα, κομίζοντας ετεροχρονισμένη φρίκη, αλλά και οδύνη στην πιο ακραία της μορφή.
           Αντί,λοιπόν, για το επτανησιακό ρομάντζο που θα περιμέναμε από τον μετρ του είδους, Γρηγόρη Ξενόπουλου, το βιβλιαράκι αυτό μας εκπλήσσει και μας αποστομώνει!
           Μια φράση του μόνο και καταλήγουμε σε ένα μικρό κομψοτέχνημα που ρέπει προς την ερεβώδη ατμόσφαιρα και την παρακμιακή παραφορά, όπως τα συναντάμε στα απελπισμένα ποιήματα του Σαρλ Μποντλέρ, τα διαποτισμένα με σπαραγμό και θάνατο!
   Μια αναγωγή "επί το...ελληνικότερον" θα μπορούσε να γίνει προς την ζοφερή ποίηση του Κώστα Ουράνη, που επίσης αναμετράται έντονα με την ατμόσφαιρα του θανάτου.
      Είναι εμφανής στο δίηγημα αυτό η επίδραση από τον ευρωπαικό ρομαντισμό του 19ου αιώνα κι η προσαρμοσή του στο πλάισιο της επτανησιακής κοινωνίας από τον μεγάλο Ξενόπουλο.
      Ένα άλλο βιβλίο  με αντίστοιχη δυναμική στην τελευταία του φράση, η οποία ανατρέπει τη διάχυτη εντύπωση των προηγούμενων σελίδων, κορυφώνοντας τη συγκίνηση εξίσου αποστομωτικά, είναι το πολύ πιο πρόσφατο "Ξαναβρήκα Το Φίλο Μου" του Φρεντ Ούλμαν", με θέμα του μια αντιφατική φιλία στη Γερμανία του Μεσοπολέμου.
Όπως και να'χει ο "Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" μες στην απλότητά του είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα έργα του Ξενόπουλου, που καταδεικνύει το βάθος της σκέψης του, τη διεισδυτική του ματιά στην ανθρώπινη ψυχή και την πρωτοποριακή του τόλμη, τόσο μπροστά από την εποχή του! Είναι αυτό το γνήσιο πάθος της ανθρώπινης ψυχής που χαράσσει ανεξίτηλα  τον "Τρελό Με τους Κόκκινους Κρίνους" στην καρδιά του αναγνώστη!

         "Ο Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" έχει εκδοθεί ως αυτόνομο διήγημα σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση "τσέπης" με ευανάγνωστη γραμματοσειρά, που περιλαμβάνει μια σειρά διηγημάτων του Ξενόπουλου.(περίπου 4ευρω έκαστο)

          Ωστόσο  έχει συμπεριληφθεί και στον πολυσέλιδο κύκλο διηγημάτων "Ο Μινώταυρος &Άλλες ιστορίες"-όλα από τις εκδόσεις των Αδελφών Βλάσση , που κατέχουν τα αποκλειστικά δικαιώματα ολόκληρης της εργογραφίας του Γρηγορίου Ξενόπουλου- παρέχοντας στο αναγνωστικό κοινό μια πολύτιμη κληρονομιά της πνευματικής ιστορίας του τόπου μας!
                                                        Ελισσάβετ  Δέδε

Η προσφορα του Ξενοπουλου στα ελληνικα γραμματα ειναι ανεκτιμητη.Δεν περιοριζεται στα εξαισια δειγματα του ΑΣΤΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ που εχει δωσει και που αντανακλουν εκλαμψεις του Ευρωπαϊκου Ρομαντισμου του 19ου αιωνα:.Ειναι φορεας προοδευτικης σκεψης στην Παιδαγωγικη, προικισε την παιδικη βιβλιογραφια με αξιολογες μεταφρασεις, φιλολογικο εεργο μεγαλης αξιας,Επθσης ο Ξενοπουλος με την οξυδερκεια του, ενθαρρυνε την αποδοχη της ιδιαζουσας ποιησης του Αλεξανδρινου (Καβαφης) στους ελληνικους ακαδημαϊκους κυκλους .Κ εννοειται το εργο του Ξενοπουλου θα κριθει με γνωμονα την εποχη του οχι τη δικη μας.Και στην εποχη του ο Ξενοπουλος ηταν στολιδι των γραμματων.Εδω μια προταση -ειναι ενα διηγημα τσεπης απο τν Ξενοπουλο με γοτθικα στοιχεια.

Antony Dorr, Ολο Το Φως που Δεν Μπορουμε Να Δουμε

                           Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε, Αντονυ Ντορ
                                             Είδος: Iστορικό Δράμα
                                              Βαθμολογία: 7,5/10

Φέτος , στα Βραβεία Pulitzer, τη σκυτάλη από την "Καρδερίνα" του 2014 πήρε το βιβλίο του Άντονι Λορ "Το Φως Που Δεν Μπορούμε να Δούμε ", μια επίσης δραματική ιστορία που πραγματεύεται το οδοιπορικό δυο εφήβων στον Πόλεμο.

Ένα βιβλίο σίγουρα ενδιαφέρον,με στιγμές συγκίνησης αλλά - θα τολμήσω να πω- λιγάκι "υπεριτιμημένο", αν λαβει κανείς υπόψη την αίγλη που το συνοδεύει λόγω της διάκρισης Pulitzer .

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Μαρί Λορ Λεπλάν ζει στο Παρίσι με τον πατέρα της που είναι κλειθροποιός του μουσείου Φυσικής Ιστορίας.

             Στα 6 της χρόνια τυφλώνεται , όμως η στοργή του πατέρα της, κι η φαντασία της χρωματίζουν τις μέρες της, ενόσο εκείνη, ταξιδεύει με την Μπράιγ στους κόσμους του Βερν και μαθαίνει ξανά τον κόσμο μέσα από τη μινιατούρα της πόλης που φιλόπονα κατασκεύασε ο πατέρας της.

      Όταν οι Γερμανοί εισβάλλουν στη Γαλλία, πατέρας και κόρη καταφεύγουν στο παραθαλάσσιο οχυρό του Σαιντ Μαλό, κουβαλώντας ένα επικίνδυνο μυστικό.

Εκεί θα φιλοξενηθούν από τον ιδιότροπο θείο Ετιέν και την τρυφερή οικονόμο του. 

             Ταυτόχρονα, στη ναζιστική Γερμανία, ο Βέρνερ Πφέννιχ μεγαλώνει με την αδελφή του τη Γιούττα σε ένα ορφανοτροφείο, με την προοπτική να εργαστεί στο ίδιο ανθρακωρυχείο όπου σκοτώθηκε ο πατέρας του.

         Όταν όμως επιδιορθώνει τυχαία ένα χαλασμένο ραδιόφωνο, αναδεικνύεται η σπάνια ευφυία του που του δίνει θέση σε μια από τις Ακαδημίες των Ες Ες.

Εκεί συναντά νέα πρόσωπα -κι έναν γίγαντα ανάμεσά τους, ενώ διδάσκεται την απανθρωπιά, την αναλγησία και την τέχνη να μοιράζεις βασανιστικό θάνατο στους πιο αδύναμους.

         Ηθικά αναχώματα για τον νεαρό Βέρνερ, η ανάμνηση της ορφανής αδελφής του, της ασυμβίβαστης Γιούττας και ένας παράξενος φίλος του που μιλά με τα πουλιά.

Οι ζωές της Μαρί Λορ και του Βέρνερ Πφένιχ θα διασταυρωθούν για όσο κρατά το ανέμισμα ενός φουστανιού και το κράτημα των χεριών, αλλά θα είναι αρκετό για να φωτίσει το σκοτάδι του πολέμου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Μια νεανική ιστορία πολέμου και ανθρωπιάς με ειδικό συγκινησιακό βάρος, πίσω από το προφανές, απέσπασε φέτος το βραβείο Πούλιτζερ!
Πρόκειται για την πρωτότυπη έμπνευση του Άντονυ Ντορ "Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε να Δούμε", που παρακολουθεί την ηθική ωρίμανση δυό παιδιών ενός Γερμανού και μας Γαλλιδούλας κάτω από τη σκιά του ναζισμού.
Δεν ξέρω αν είναι τυχαία η τάση να σαρώνουν στο βραβείο Pulitzer ιστορίες που άπτωνται του κρίσιμου ζητήματος της ενηλικίωσης.
Πρώτα  η Καρδερίνα αναφερόταν στη Νέα Υόρκη του 70, εδώ μεταφερόμαστε σε μια εποχή ακόμη πιο σκληρή...
        Βρισκόμαστε στην Ευρώπη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ιστορία μας ξεκινά από το στιγμιότυπο ενός βομβαρδισμού προς το τέλος του πολέμου, όταν μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών εγκλωβίζεται στα χαλάσματα ενός ξενοδοχείου και μια τυφλή κοπελίτσα προσπαθεί να συνειδητοποιήσει "τι ακριβώς έχει συμβεί" στη βομβαρδισμένη γειτονιά της.
            Από κείνο το σημείο ακολουθούν διαρκή, αλλά σαφή πισωγυρίσματα στον χρόνο και αρχίζει να μας ξεδιπλώνεται με κοφτά, εναλλασσόμενα κεφάλαια η πορεία δυο νέων παιδιών- ενός Γερμανού και μιας Γαλλιδούλας- σε μια ιδιότυπη παραλληλία που κορυφώνεται στο σημείο της παράξενης συνάντησης τους!!

Από τη μια, παρακολουθούμε η ανηφορική πορεία ενός νεαρού κοριτσιού στον Γολγοθά της τύφλωσης.Ο συγγραφέας με μοναδική παραστατικότητα χαρτογραφεί τις διαδρομές στο σκοτάδι, όταν το φως του νου και της στοργής υποκαθιστά τη θεμελιώδη αίσθηση της Όρασης.
            Αυτή η διεισδυτικότητα του Ντορ στο ανεξιχνίαστο σύμπαν της Τυφλότητας, μάς κάνει να εκτιμήσουμε το ανεκτίμητο δώρο των υγιών ματιών,χωρίς να αγγίζει την πολιτική αλληγορία του Σαραμάγκου στην ομώνυμη "δυστοπία" του.
             Ωστόσο, η περίπτωση της Μαρί Λορ μπορεί να συγκριθεί με την αριστουργηματική ματιά του Πάτρικ Ζίσκιντ στα Μυστήρια μιας άλλη ανθρώπινης αίσθησης,της Όσφρησης, όπως ξεπρόβαλλε στο "Άρωμα" μέσω του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ (άλλος ένας Γάλλος).
Κι οι δυο ήρωες κατορθώνουν να χαρίσουν στους γύρω τους εκείνο που οι ίδιοι στερούνται: Ό "Ζαν Μπατίστ" το κορυφαίο άρωμα, η Μαρί Λορ με λιγότερο συμβολικές αναφορές σκορπά το φως!Το φως της καλοσύνης και της αγνότητας.
              Όλα αυτά στο βιβλίο του Ντορρ συνυπάρχουν με τρυφερούς οικογενειακούς δεσμούς που αναδεικνύονται μέσα στην καθημερινή τριβή- είτε με τον ευρηματικό πατέρα, είτε με τον γερο θείο που ξανανιώνει.
Μέσα στην πορεία της Μαρί Λορ ακολουθούμε το κύμα φυγής των Γάλλων από τον αστικό ιστό του Παρισιού, μόλις εισέβαλαν οι Γερμανοί, όπως το περιέγραψε και η Γαλλοεβραία συγγραφέας Ιρέν Νεμιρόφσκι στη Γαλλική Σουίτα, ενώ στις ζοφερεές μέρες προβάλλουν ετερόκλητοι χαρακτήρες- σε ατομικές μάχες, στιγμιότυπα αλληλεγγύης και προδοσίας.
Φόβος αντάμα με την ελπίδα κι απώλεια διαψεύσει την προσμονή μέσα σε ένα ανυποψίαστο τοπίο ενός ρομαντικού οχυρού στην ακροθαλασσιά:
           Νοτίζονται τα μαλλιά μας από την αρμύρα του Ατλαντικού Ωκεανού, στο παραθαλάσσιο τείχος, με την παρέλαση των κοχυλιών και των σαλιγκαριών, με τη μουσική των γλάρων και του παλιού ραδιοφώνου.
            Αυτό θα γίνει συνδετικός κρίκος με ένα γερμανικό ορφανοτροφείο, δίπλα σε ανθρακωρυχείο, όπου προβάλλει όλη η εξαθλίωση μιας ηττημένης κοινωνίας που δέχθηκε πρόθυμα το πιο αποτρόπαιο όραμα αντεκδίκησης.
Βήμα-βήμα ιχνηλατείται η πορεία μιας μικρής ιδιοφυίας , του Βέρνερ Πφένιχ, που προσωποποιεί την επιθυμία του καθεστώτος να συνθέσει μια ελίτ υπερανθρώπων.
           Ο Βέρνερ, αφήνοντας ένα περιβάλλον φτώχειας και ταπεινότητας, θα γαλουχηθεί στην έπαρση και την απανθρωπιά της ναζιστικής στρατιωτικής Ακαδημίας, που έχει όραμα να σωριάσει τα ερείπια του κόσμου στα πόδια του Χίτλερ.
            Γύρω από τον νεαρό σπουδαστή Βέρνερ πλήθος πρόσωπα.
Οι μαθητές, οι καθηγητές, στρατιωτικοί των Ες Ες -καθένας με τις ιδιαιτερότητές του σε ένα σύστημα θανάτου, που ισοπεδώνει το άτομο ... 
Ανάμεσά σε όλους, ο μαθητής Φρήντριχ με την τραγική μοίρα συγκλονίζει τον αναγνώστη,  ενόσο ατενίζει πουλιά σε έναν ουρανό λαβωμένο από τα πολεμικά αεροπλάνα και αντιαεροπορικά βλήματα.
Αυτός ο χαρακτήρας δεσπόζει με τη δυναμική των αφανών ηρώων και συνιστά το ηθικό ανάχωμα στην ψυχή του Βέρνερ, όταν προβάλλει απειλητική η αποχαύνωση της ομοιομορφίας κι η αφομοίωση στα ναζιστικά πρότυπα.

Αυτά τα δύο σκηνικά θα βρουν σημείο τομής στην Κατοχή της Γαλλίας και σε ένα τρομακτικό μυστικό που εδράζεται σε έναν αρχαίο θρύλο κι ένα πολύ ιδιαίτερο αντικείμενο.
             Όπως ακριβώς στο βιβλίο της Ταρττ, με το οποίο οι συσχετισμοί είναι σχεδόν... "καρμικοί".
Στην Καρδερίνα επρόκειτο για έναν ολλανδικό πίνακα από το Μουσείο Τέχνης.
Στο "Φως" του Ντορ 'ένα άλλο Μουσείο, της Φυσικής Ιστορίας, δανείζει στο μυθιστόρημά μας έναν από τους πιο εκθαμβωτικούς θησαυρούς του πυροδοτώντας ένα παράξενο , αγωνιώδες κυνήγι με φόντο τον Πόλεμο...

"Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" έχει κι αυτό μια θεματολογική  προσεγγιση πρωτότυπη, όπως κι ο προκάτοχος του Πούλιτζερ- μόνο που και τα δύο ξοδεύουν πολλές σελίδες στις εξαντλητικές περιγραφές.
           Από τη μια,λοιπόν και στο "Φως[...]" το σκηνικό ζωντανεύει και καθίσταται βίωμα του αναγνώστη- από την άλλη όμως, τα πρόσωπα, η δράση- κι ενίοτε τα συναισθήματα- "πνίγονται" σε ένα δάσος λεπτομερειών, που ανακόπτουν τη φόρτιση κι ενδεχομένως σε κάποια σημεία κουράζουν λίγο.
Ακριβώς παρόμοια αίσθηση με την κατά τα άλλα γοητευτική "Καρδερίνα" μου άφησε αυτή η πλευρά του βιβλίου.Υπαρχει κι αλλό κοινό σημείο:.
          Έχουμε και σε "Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" έναν ιδιότυπο ερωτισμό, σχεδόν άυλο, που όμως εδώ θα "τελεσφορήσει" με ένα απρόσμενο τρόπο.
        Ένιωσα ίσως να μου λείπουν λίγο κάποια πιο έντονα στιγμιότυπα ανάμεσα στα δυο παιδιά, εντούτοις αισθάνθηκα τις καρδιές τους να πάλλονται σε ένα υπόκωφο-γι'αυτό σπαρακτικό- σκίρτημα, που αποδείχθηκε καταλυτικό και σωτήριο, με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα τους.
  Ισως λείπει  η ιδιαίτερη εκείνη κορυφωση που την περιμένεις μάταια να ερθει κι αυτή "σε στήνει"... σαν λεωφορειο μεσα στη βροχη!;

Eνιωσα ότι μένει ασαφές κι ανολοκλήρωτο το συναισθηματικό περίγραμμα και το συναίσθημα που ένωσε τους δυο ήρωες... 

Ενώ οι επιμέρους ψηφίδες της πλοκής ήταν ενδιαφέρουσες αφ εαυτού τους , η σύζευξή τους δεν έγινε αρμονικά...

Η σπαρακτική και τόσο συγκινητική ιδέα με τα δύο παιδιά που βιώνουν ένα διαφορετικό είδος ερήμωσης κι ελλείμματος τελικά μένει αναξιοποίητη , κι αυτό εμπόδισε το ΦΩΣ που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" να αναδειχθεί ως αριστούργημα.Αυτό όμως δεν αναιρεί τη δεδομένη αξία του υπέροχου κατά τα άλλα αυτού μυθιστορήματος.
Ο γλυκόπικρος απόηχος του βιβλίου, άλλωστε,εστω κι έτσι- δικαιώνει τον αναγνώστη που αχνοβλέπει την κάθαρση διασχίζοντας μαζί με τους ήρωεςτο τούνελ του πολέμου κ του ηθικού αποπροσανατολισμού, με προορισμόντο "Φως" της αγάπης και της Θυσίας!!!
Γιατί το αληθινό φως δεν το βλέπουνε τελικά τα μάτια, αλλά οι "Καθαροί Τη Καρδία" οι οποίοι σύμφωνα με την Επί Του όρους Ομιλία , "τον Θεό όψονται"...

                            

Χρυσηίδα ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ ,Αποκλειστική Συνέντευξη

 Χρυσηίδα Δημουλίδου,"Οι Δαίμονες Δεν Έχουν όνομα , η Αλήθεια όμως έχει"

                                Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
                             φωτο protothema.gr
Χρυσηίδα Δημουλίδου: Η δημοφιλής συγγραφέας,

αν και έχει πετροβοληθεί εξακολουθεί να συγκινεί μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.
Με 34 εκδοθέντα εργα από το 1997 και πάνω από 1μιση εκατομμύρια πωλήσεις 
(με  πολυσυζητημένα best seller όπως "Τα Δάκρυα Του Θεού", "Η Γυναίκα Της Σοφίτας", "Το Κελάρι Της Ντροπή "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", ένα δοκίμιο και μια ποιητική συλλογή )
βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των πιο πετυχημένων εμπορικά συγγραφέων της Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας. 
Διατηρώντας πάντα το μποέμ ανεξάρτητο πνεύμα της και τον κοσμοπολίτικο αέρα της-ως πρώην αεροσυνοδός της Ολυμπιακής αεροπορίας- δε διστάζει να αναμετρηθεί με κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, μεσα από την πενα της και τη δημόσια παρουσία της. 
Λατρευει τα παιδιά, γεγονός που αποτύπωσε μέσα από μια σειρά 10 παιδικών παραμυθιών με όμορφα παιδαγωγικά και διδακτικά  μηνύματα. 
Τα υπόλοιπα θα μας τα πει η ίδια!
Εγώ θέλω να την ευχαριστήσω από καρδιάς για αυτή τη συνέντευξη ,γιατί γνωρίζω ότι δεν αγαπά τις έντυπες ή ηλεκτρονικές συνεντεύξεις.
Ηταν ξεχωριστη τιμή για τη σελίδα μου γιατί το δέχτηκε όπως μου είπε ειδικά για μένα.!!!
Απολαύστε μια ξεχωριστή συνέντευξη της Χρυσηίδας Δημουλίδου, γεμάτη τσουχτερές αλήθειες, που ποτέ δε φοβήθηκε να πει ανοιχτά!
Γιατί οι Δαίμονες μπορεί να μην έχουν όνομα,

όμως η Αλήθεια Έχει Όνομα!!!

                                      ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1.Ti ήταν εκείνο που σας ώθησε με τόσο ζήλο στη συγγραφή;

Τίποτε δεν με ώθησε! Ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνω συγγραφέας.Υπήρχε ο σπόρος μέσα μου, μεγάλωνε, εξελισσόταν και κάποια στιγμή "άνθισε"!

2. Έχετε δηλώσει πως τα βιβλία σας είναι τα πνευματικά σας παιδιά. Υπάρχει κάποιο που του έχετε ιδιαίτερη αδυναμία και γιατί;

Τα βιβλία μου, όπως και κάθε έργο ενός δημιουργού, είναι πνευματικά παιδιά του…Τα αγαπώ όλα, αλλά ξεχωρίζω δύο: «Το Kελάρι της Ντροπής» και «Οι Δαίμονες δεν έχουν Όνομα», γιατί πραγματεύονται κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, που ακόμη αποτελούν ταμπού.

3. Δένεστε με τους χαρακτήρες που πλάθετε; Υπάρχει κάποιος που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Φυσικά και δένομαι- σχεδόν πιστεύω πως είναι υπαρκτά πρόσωπα, που τα αγαπώ ή απεχθάνομαι ανάλογα με τις πράξεις τους.

Πολλοί είναι οι ήρωες που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, για διαφορετικούς λόγους:
Ο "Θανάσης" στους "Δαίμονες",ή  η "Ευγενία" στα "Δάκρυα του Θεού".

Ακόμη και ο "Δάμος", που ήταν αλήτης, αγαπήθηκε πολύ από μένα και όχι μόνο!

4. Ποια αρετή θεωρείτε κορυφαία σε έναν άνθρωπο;

Την τιμιότητα…Από εκεί ξεκινούν όλα. 

Ο τίμιος άνθρωπος είναι και καλός και πιστός και γενναιόδωρος, και μόνο θετικά πράγματα μπορεί να προσφέρει σε μια κοινωνία.

5. Δυο σας βιβλία «το Κελάρι της Ντροπής» και «οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα» διαπνέονται από έντονες κοινωνικούς προβληματισμούς.

Ποιες θεωρείτε τις μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα; 

 Μάλλον θα ρωτούσα τι δεν είναι πληγή σήμερα…

Έτσι όπως διαμορφώθηκε η κοινωνία μας σε παγκόσμιο επίπεδο και ειδικά μετά την είσοδο του Ίντερνετ σε κάθε σπίτι, σταδιακά χάθηκε η αγνότητα που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. 

Όμως, αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν πολύ μεγάλες πληγές, αυτές είναι η παγκόσμια τρομοκρατία με βομβιστικές επιθέσεις και πολέμους, 

και σίγουρα η  σεξουαλική κακοποίηση και η εκμετάλλευση παιδιών γενικότερα 

Ένα ακόμη μείζον πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι η μεγάλη οικονομική ανισότητα. 

6. Τα κοινωνικά σας μυθιστορήματα επίσης, καταπιάνονται με ζητήματα όπως η κακοποίηση του ανθρώπου κι η θέση της γυναίκας.
Έχετε δεχθεί προκατάληψη λόγω του φύλου σας;

  

Φυσικά και δέχομαι ακόμη κυρίως λόγω της εξωτερικής μου εμφάνισης. Στην αντίληψη των περισσοτέρων ανδρών αλλά και πολλών γυναικών είναι ότι η γυναίκα σκιάζεται από την υπεροχή του άνδρα, έχει λιγότερα προσόντα και ικανότητες ενώ στην ουσία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. 

Η γυναίκα είναι το δυνατό φύλο, εκείνη που αντέχει περισσότερο. 

Ευτυχώς που από πολύ μικρή ατσαλώθηκα με γνώσεις! 

Έτσι, ποτέ μου δεν θεώρησα ότι ερχόμουν δεύτερη! Δεν επέτρεψα σε κανένα να με μειώσει- κι αν συνέβη, ήταν μεμονωμένο και μικρής διάρκειας γεγονός.

7.Γίνατε δέκτης διαδικτυακού bullying, αλλά βγήκατε πιο δυνατή. Ποιο ήταν το ηθικό ανάχωμα σε όλη αυτήν την εμπειρία;

8 στους 10 ανθρώπους δέχονται πλέον διαδυκτιακό bullying μόνο που, επειδή δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, δεν γνωστοποιείται. 

Κι επειδή, ως γνωστόν, "Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό", όντως βγήκα πολύ πιο δυνατή!

Εξακολουθώ να δέχομαι λεκτικές επιθέσεις και συκοφαντίες,  όμως πλέον δεν δίνω την παραμικρή σημασία και το λάθος μου ήταν ότι τους είχα πάρει πολύ σοβαρά

…Ώσπου τραβήχτηκε το κουρτινάκι και, όταν είδα ποιοι κρύβονται από πίσω, τους λυπήθηκα:

Και φυσικά δεν μιλώ για συγκεκριμένα άτομα, το γενικεύω.

Κατάλαβα πως εκείνοι που ασχολούνται με το διαδυκτιακό και κατ' εξακολούθηση bullying είναι απελπισμένα άτομα, αποτυχημένοι άνθρωποι, ψυχικά άρρωστοι.Νοσούν…

7. Ως αναγνώστρια ποια βιβλία σας έχουν σημαδέψει;

Πάρα πολλά αλλά εκείνο που με συγκλόνισε ήταν «Το Δεύτερο Φύλο» της Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

Ήμουν πολύ μικρή, ήταν διαφορετικά χρόνια και τώρα ίσως να μη άγγιζε τόσο πολύ μια γυναίκα, όμως πρέπει να το διαβάσουν όλες: Λέει μεγάλες αλήθειες που μας αφορούν!


8. Πανταχού παρών στα βιβλία σας, κι ένας από τους κεντρικούς προβληματισμούς στο δοκιμιακό «Σουίτα στον Παράδεισο» είναι φυσικά ο έρωτας. Πιστεύετε σε αυτόν;

Πίστευα, ώσπου έλυσα το μυστήριο κι όπως είναι φυσικό όταν δεν υπάρχει μυστήριο δεν υπάρχει πλέον και τόσο ενδιαφέρον…

Ο έρωτας είναι μια περίπλοκη χημική εξίσωση, όχι όμως άλυτη. Είναι για γερούς παίκτες διαφορετικά η λύση θα παραμείνει άγνωστη…

Το κακό είναι ότι όταν βρεις την λύση, πας για άλλα, που καμιά σχέση δεν έχουν με τον έρωτα!

Απο την μια, αυτό είναι καλό, γιατί δεν έχεις ερωτηματικά και αγωνίες.

Από την άλλη όμως, είναι λυπηρό ακριβώς επειδή τα έχεις απομυθοποιήσει όλα αυτά… 

9. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο του συγγραφέα στην κοινωνία; 

Πολύ σημαντικό!

Με την προυπόθεση ότι μιλάμε για συγγραφέα!

"Γράφω ή εκδίδω βιβλίο" δεν σημαίνει πως "είμαι συγγραφέας". 

Πραγματικός συγγραφέας είναι εκείνος που "πλάθει" τους ανθρώπους από την αρχή, σκάβοντας μέσα τους.

Τούς αφυπνίζει, τούς κινητοποιεί, τους κάνει καλύτερους ως υπαρξιακές οντότητες κι αν χρειαστεί διαμορφώνει γνώμες πάνω σε κοινωνικά θέματα! 

Είναι σπουδαίο να γράφεις βιβλία που περνούν μεγάλα κοινωνικά μηνύματα, να στοχάζεσαι και να φιλοσοφείς.. 

10. Η πρότερη καριέρα σας ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή έχει επηρεάσει το έργο σας και τη στάση σας απέναντι στους ανθρώπους;

Βεβαίως…Με έκανε να ξεχωρίζω τους ηλιθίους!

Γιατί όταν  κάνουν την ερώτηση «Πώς από αεροσυνοδός έγινες συγγραφεας;», αυτοί οι άνθρωποι αυτόματα καταποντίζονται στα μάτια μου, θεωρώ πως έχουν χαμηλή αντίληψη, κατώτερο πνευματικό επίπεδο, χαμηλή αυτοεκτίμηση , μα -κυρίως-άγνοια. 

Βέβαια τώρα η ερώτηση αυτή έπαψε να υφίσταται:
Aπέδειξα  με την δουλειά μου ποια είμαι, όμως πάντα παραμένει το ερωτηματικό "Πώς μια, ας πούμε, γυναίκα με την δική μου εμφάνιση γράφει καλά;"

…Και φυσικά υπάρχουν πάντα κάποιοι καλοθελητές που προσπαθούν να περάσουν την γνώμη πως τα βιβλία μου "είναι για τα σκουπίδια" και "απλά άρλεκιν", χωρίς να τα έχουν διαβάσει!

11. Πράγματα που σας χαλαρώνουν και σας γεμίζουν πίστη και κίνητρο να συνεχίζετε; 
Με χαλαρώνει πολύ μια καλή συζήτηση, ένα καλό βιβλίο, ταινία, μουσική, η βροχή, τα ζώα , η φύση... 
Είναι τόσα πολλά που με χαλαρώνουν- και πολύ απλά πράγματα.. 

12. Τι γράφετε τώρα; Περιμένουμε κάποιο νέο βιβλίο από σας για το 2017; 

Δεν γράφω τίποτε, έκλεισα όλα τα κιτάπια μου!
Θέλω να απέχω για λίγο από τον χώρο, να ξεκουραστώ και να ασχοληθώ με άλλα πράγματα. 

Του χρόνου να περιμένετε μόνο επανεκδόσεις. 

Κυρία Δημουλίδου,φτάσαμε στο τέλος.Σας ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας!

                                           
Παρουσιάσεις βιβλίων της Χρυσηίδας Δημουλίδου στον ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!


Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα

Η Γυναίκα Της Σοφίτας

Το Κελάρι Της Ντροπής

      Αυτή η συνέντευξη συμφωνήθηκε σε μια ιδαίτερη συγκυρία, που κι η ίδια η συγγραφέας θέλησε να μνημονεύσουμε.

Είναι γνωστή, η αγάπη της Χρυσηίδας Δημουλίδου για την Αρχαία Ελλάδα και αποτυπώνεται και στο ομηρικής προέλευσης όνομά της, όπως και του πατέρα της (Δημόκριτου).
Για άλλη μια φορά αυτή αποδείχθηκε μέσα από το κάλεσμα της Για Περίπατο στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, ο οποίος και πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2016, με φόντο τη τον Ιερό Βράχο όπου θα "ανταμώνουν" το Κλέος και η Συμμετρία, η Δημοκρατία κι η Ισηγορία, το Θέατρο και οι Τέχνες.
           Κάτω από τη σκιά των Καρυάτιδων και του Παρθενώνα, μοιραστήκαμε με τη Χρυσηίδα  Δημουλίδου μια απολαυστική μέρα,
Συνεπής κ καταδεκτική η συγγραφεας ένωσε την υπέροχη παρέα κάτω από την αγάπη στο βιβλίο κ τον Πολιτισμό. 
Έκπληξη στάθηκαν για όλους μας τα δυο αντίτυπα που κλήρωσε για χάρη των αναγνωστριών της επί τόπου.
Εντονος ο προβληματισμός της συγγραφεως κ όλων μας για το υψηλό εισιτήριο του Περιπάτου που συχνά στέκεται αποτρεπτικό για τους Έλληνες, που θέλουν να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική μας κληρονομιά σε τόσο δύσκολους καιρούς...
Η μέρα μας έκλεισε με εγκάρδιο καφεδάκι στην Πλάκα, οπου συμφωνηθηκε η συνεντευξη μας αυτή.
Την ευχαριστώ κι εύχομαι να μας χαρίσει ακόμη πολλά βιβλία και χαμόγελα...

          

ΚΛΗΡΩΣΗ- Πριν Χαθεί Η Νύχτα

Το blog Στον Αστερισμό του Βιβλίου και οι Εκδόσεις Λιβάνη προσφέρουν στους αναγνώστες μας 1 αντίτυπο από το 
πολυσυζητμένο μυθιστόρημα της 
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
"ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ"
                             
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗΣ 

Από 19 Σεπτεμβρίου 2016 
Έως 26 Σεπτεμβρίου 2016

1. Να είστε μέλη του blog "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ".

("Πάνω δεξιά ", γαλαζιο κουτάκι που λέει "Γίνετε μέλος αυτού..." ,κάτω από τα εικονίδια Αναγνωστών)

2. Σχολιάστε κάτω από την  Παρουσίαση του ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ(Πατώντας το λινκ εδώ)και σας βγάζει στο άρθρο).
ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ Κ ΜΕ ΠΟΙΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΣΤΕ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΣΤΟ BLOG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΧΟΛΙΟ στο λινκ  ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

3.Θα καταρτιστεί λίστα με τα προσωνύμια όσων μελών του blog έχουν αφήσει σχολια κάτω από την Παρουσιαση του ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ

4.Όποιος σχολιάσει πάνω από μια φορά -αυτομάτως αποκλείεται από τη λίστα. 

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ διοτι κατω απο τα σχολια σας απαντω ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΘΟΣ να το διορθωσετε γιατι αλλιως θα ειναι ακυρη η συμμετοχη!!!

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Καταρτίζεται λίστα με τα ονόματα των συμμετεχόντων. 

Μετά τη λήξη των σχολιασμών(26/9 το απόγευμα),τα ονόματα ανακατεύονται και καθένα αποκτά έναν τυχαίο αριθμό.

Ανήμερα 26 Σεπτεμβρίου  θα ζητηθεί σε ειδική ερώτηση από τα μέλη της ομάδας "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ να γράψουν έναν τυχαίο αριθμό.
Με τον πρώτο αριθμό, που θα γραφτεί ,δημοσιεύεται αυτομάτως η λίστα με τα ήδη αριθμημένα ονόματα.
           Νικητής ανακηρύσσεται όποιος έχει τον αριθμό που γράφτηκε πρώτος στη σχετική ερώτηση.
Το αποτέλεσμα θα αναρτηθεί και εδώ και στην ομάδα ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 
ανήμερα 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2016


Αν ο νικητής διαμένει Αθήνα θα πρέπει ο ίδιος να παραλάβει το βιβλίο του από το κεντρικό βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Λιβάνης!

Αν ο νικητής διαμένει εκτός Αθηνών το βιβλίο θα αποσταλεί στον νικητή κατόπιν συνεννοήσεως με την υπεύθυνη του οίκου Λιβάνης.
.
Ευχαριστώ τις εκδόσεις Λιβάνη και την υπεύθυνη κ.Μαρία Κουκουβίνου για τη γενναιόδωρη προσφορά τους!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!!!!!!

Έλενα Φερράντε, Η Υπέροχη Φίλη Μου (+ Η Συνέχεια της Τετραλογίας)

                               Η Τετραλογία της Νάπολης :
                            1.Η Υπέροχη Φίλη Μου, Έλενα Φερράντε
                                                Είδος: Koινωνικό
                                                Βαθμολογία: 8,5/10

            

Τίτλος Πωτοτύπου: L'Amica Geniale
Πρωτότυπη Γλώσσα: Iταλικά
Μετάφραση : Δήμητρα Δότση
Εκδόσεις: Πατάκη 
Σελίδες: 436
Έτος Έκδοσης: 2011
Έτος Ελληνικής Έκδοσης :22/04/2016 
Τιμή στην αγορά 17,70- 10,62 ευρω


Φέτος κυκλοφόρησε ένα μυθιστόρημα που αποσπα την επονομαζόμενη Γυναικεία Λογοτεχνία από τον ρομαντισμό και την τοποθετεί σε βαθύτερα μονοπάτια ψυχολογικά και κοινωνιολογικά, που αγγίζουν διαστάσεις σχεδόν φιλοσοφικές.
          Μια ανατομία της γυναικείας φιλίας μέσα σε ένα έντονο κοινωνικό φόντο με ιδιάζουσες προκλήσεις...
        Η Υπέροχη Φίλη Μου της Έλενας Φερράντε κέρδισε τις εντυπώσεις στα εκδοτικά δρώμενα της χρονιάς κι έφερε στο προσκήνιο το μυστήριο της παράξενης Ιταλίδας συγγραφέως του που προτιμά να κρατά μυστικό το πρόσωπό της....

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σε μια φτωχογειτονιά της Νάπολης του '50, μεγαλώνουν δυο κορίτσια.
Η Έλενα Γκρέκο, κόρη του θυρωρού κι η Ραφαέλα (Λίλα) Τσερούλλο, η κόρη του τσαγκάρη της συνοικίας, παρέα με ένα πλήθος ετερόκλητων ανθρώπων που όλοι αντιμετωπίζουν την κοινή συνθήκη της φτώχειας.
Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια ιδιότυπη φιλία που προδιαγράφει μια πορεία παράλληλη.
           Η συγκαταβατική Έλενα κατορθώνει να διαπρέψει στο σχολείο, εξακολουθεί όμως να θαυμάζει το σπινθηροβόλο πνεύμα της ατίθασης Λίλας, η οποία παλεύει να ξεφύγει από το πεπρωμένο μιας θυσίας στο βωμό των οικογενειακών προσδοκιών.
Και μέσα σε όλα , τα πρώτα καρδιοχτύπια κι η αγωνία της ενηλικίωσης κάτω από την αιώνια σκιά του επιβλητικού Βεζούβιου...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Υπέροχη Φίλη Μου της Έλενας Φερράντε, που κατέκτησε κοινό και κριτικούς, αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ευρύτερης Τετραλογίας με κεντρικές ηρωίδες δύο φίλες στη μεταπολεμική Νάπολη, την Έλενα και τη Λίλα.
        Παρότι ακολουθούν άλλα τρία μέρη, το μυθιστόρημα αυτό έστω κι αν αφήνει ηθικές εκκρεμότητες διατηρεί μια σχετική αυτονομία, κομίζοντας ένα δικό του μήνυμα.
       
Αυτό το πρώτο μέρος, εκκινεί από την παιδική ηλικία των δυο κοριτσιών που μεγαλώνουν σε μια από τις φτωχογειτονιές της Νάπολης και ονειρεύονται να ξεφύγουν μια μέρα από αυτην.
      Ένα έργο που εξελίσσεται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με τον λόγο στη μια από τις δυο φίλες.
Το έργο αρχικά εξελίσσεται σε ρυθμό αργόσυρτο.
         Αν και χωρίς εξάρσεις, το έργο αποκτά κλιμακωτά μια εσωτερική δυναμική όσο ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες...
        Παρακολουθούμε την Έλενα και τη Ραφαέλα από κοριτσάκια να μεγαλώνουν και να αναπτύσσουν τους εσωτερικούς κώδικες μιας κοριτσίστικης φιλίας σε μια ακατέργαστη ακόμη μικροκοινωνία, που ψάχνει τον βηματισμό της στον απόηχο του μεγαλύτερου ίσως πολέμου της Ιστορίας.
        Πρόκειται για ένα κοινότυπο σκηνικό του ιταλικού Νότου, που μαστίζεται από τη φτώχεια και τη βία, μέσα από ένα μωσαικό ετερόκλητων προσώπων με κοινό "πεπρωμένο"...
Η ηθογραφική ματιά της Φερράντε ζωντανεύει μέσα από την καθημερινή βιοπάλη ένα κράμα μικροαστισμού, παιδισμού και βίας, τόσο κοινό για τη Νότια Ιταλία.
        Εικόνες από χωματόδρομους και χαμόσπιτα- με τη γειτονιά-κοινότητα να καταλύει την ιδιωτικότητα, ακριβώς όπως στους φτωχομαχαλάδες της μετεμφυλιακής Ελλάδας.
     Η Νάπολη μια πόλη που συνδυάζει τη μουντάδα ενός κελιού και την ελευθερία της θάλασσας- κάτω από τη αιώνια σκια του επιβλητικού Βεζούβιου...
       Η βία είναι διάχυτη στην καθημερινή ζωή των Ναπολιτάνων του '50.
Κορυφώθηκε με την εγκαθίδρυση του φασισμού και της παγκόσμιας σύρραξης που ακολούθησε και τώρα έχει κατακάτσει στις ψυχές των ανθρώπων- έχοντας σμιλέψει νέες κάστες νεόπλουτων και νεόπτωχων δια μέσου της μαύρης αγοράς και της εκμετάλλευσης.
      Από από το κοινωνικό γίγνεσθαι η βία μεταφέρεται στο μικρόκοσμο των διαπροσωπικών σχέσεων και την οικογενειακή καθημερινότητα.
Βία πατριαρχική, που φιμώνει τη Γυναίκα σε εναν a priori υποβιβασμό και την εγκλωβίζει σε ένα προκαθορισμένο μοντέλο επιβίωσης ανακόπτοντας γενικά όλα τα νεανικά όνειρα.
          Συμμορίες αγοριών σε μικροβεντέτες και μια χωροκτητική επίδειξη δύναμης.
Παράλληλα η βία προβάλλει μέσα από τις κοινωνικές ανισότητες, ενώ αναδεικνύεται η παρανομία καθώς προβάλλει ανεπαίσθητα η Καμόρρα που έχει διαβρώσει τον κοινωνικό ιστό όπως η υγρασία του παλιούς τοίχους.
Ανάμεσα στα άλλα, η βία του αναλφαβητισμού που διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο της μιζέριας κι είναι η πιο τυραννική και γενεσιουργός αιτία για όλες τις υπόλοιπες μορφές...

Αυτό το κοινωνιολογικό πλαίσιο παρουσιάζεται άλλοτε ακροθιγώς, άλλοτε πιο αναλυτικά και προκύπτει κυρίως μέσα από επιδέξια αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες 
           Ο δεσποτικός πατέρας, ο επιθετικός αδελφός, ο έκφυλος γόης, ο συμφεροντολόγος έμπορος, φιλόπονοι μαθητές, άγουρα κορίτσια...
           Το μόνο που ένιωσα να μου λείπει είναι οι ιδεολογικές διαμάχες που προέκυψαν από τον πόλεμο- και στην Ιταλία υπήρξαν αρκετά έντονες.
Ελάχιστα χωρία και ισχνές παρουσίες τις υπαινίσσονται -όπως το αριστουργηματικό χωρίο περί της Τριαδικότητας και η καθηγήτρια Γκαλιάνι.
          Ένα άλλο θέμα που συναντάμε πολύ επιδερμικά είναι η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, που κατά κόρον επισυνέβαινε στην κοινωνία που εθελοτυφλούσε σε αυτό , αλλά περνάει με έναν αδόκιμα ανώδυνο τρόπο.

Στο επίκεντρο του έργου όμως δεσπόζει η έννοια της Γυναικείας Φιλίας όπως Βεζούβιος πάνω από τη Νάπολη- και ιχνηλατείται βήμα- βήμα με όλες της τις διακυμάνσεις -αντάμα με τον λανθάνοντα νεανικό ερωτισμό.
Έχουμε ένα τυπικό δίπολο δυο αντιφατικών χαρακτήρων , κοινό για φιλίες ειδικότερα σε μυθιστορήματα ή έργα σαν το αλησμόνητη ταινία των 80s "Βitches" με την Μπέτυ Μίντλερ.
Οι ηρωίδες της Φερράντε, Έλενα και Λίλα με παρέπεμψαν αμυδρά στην αντίφαση ανάμεσα στην αντισυμβατική, θορυβώδη κι αλλέγκρα καλλιτέχνιδα Σίσσυ Μπλουμ της ταινίας και την αριστοκρατική, μορφωμένη χαμηλόφωνη πλούσια νομικό Χίλαρι Ουίτνι.

Έτσι και στην  Τετραλογία έχουμε μια φιλία με μια υποδόρια σύγκρουση να ελλοχεύει, ανάμεσα στη συγκαταβατική, επιμελή Έλενα, και στη θρασεία ατίθαση Λίλα.
Από αυτές τις αντιθέσεις, ξεπηδούν οι υπόγειοι ανταγωνισμοί- τόσο συχνοί στη γυναικεία φύση.
         Βρήκα πράγματι "υπέροχο" τον χαρακτήρα της Λίλας τσερούλλο.Ίσως τον πιο -αν όχι τον μοναδικό- ενδιαφέροντα χαρακτήρα του βιβλιου.
           Έχουμε λοιπόν την αφηγήτρια, την καθωσπρέπει συμβατική Έλενα, που πασχίζει να ξεχωρίσει και την παράξενη, αντικομφορμίστρια έφηβη Λίλα, που αδιαφορεί για τη γνώμη των υπολοίπων και τους έξωθεν κανόνες.
          Η Λίλα ξεπερνά τις αντιξοότητες με τον δικό της τρόπο, ορθώνει τις δικές της προτιμήσεις κι αφήνει τη δική της πινελιά πάνω στο πεπρωμένο της.
Ένα "σφάγιο" στο οικογενειακό θυσιαστήριο, που ποτέ του όμως δε δέχθηκε να ζήσει ως "πρόβατο".
                   Για όλα αυτά βαπτίζεται "κακιά".
Η "κακία" της έγκειται σε μια φθονερή αυτάρκεια, που ακτινοβολεί την εκτυφλωτική γοητεία του αυτόφωτου ανθρώπου, που φαντάζει ανυπόφορα ζηλευτός σε όσους δεν απογαλακτίστηκαν από την ασφάλεια της ετερόφωτης ζωής.
Η γοητεία του αυτόφωτου  είναι που επισκιάζει και τη γνώση ή τον πλούτο ακόμη.
         Είναι ακριβώς ό,τι λείπει από την Έλενα Γκρέκο, την αφηγήτρια, η οποία βλέπει να τις ανοίγονται οι δρόμοι της γνώσης και της αριστείας- κι όμως!- διάγει σε ένα διαρκές καθεστώς ανεπάρκειας και ζει όλη της την εφηβεία ως δορυφόρος της Λίλας "της", ισορροπώντας ανάμεσα στην αναταγωνιστικότητα και την τρυφερή έγνοια, τον φθόνο και την αγάπη.
Μια εσωτερική "σύγκρουση", που πηγάζει από προσωπικά συμπλέγματα ελλιπούς αυτοεικόνας εκείνου που τα απέκτησε όλα εκτός από την αυτοεκτίμηση, από τα οποία η Λίλα φαίνεται αλώβητη, αν κι είναι αυτή που τής ψαλιδίστηκαν όλα της τα όνειρα σταδιακά.
Διότι εκείνη έδειξε να κατακτά τον αυτοσεβασμό που δεν καταδέχεται να ετεροκαθρίζεται και συνιστά το ψηλότερο σκαλί ωρίμανσης.

Για όλα αυτά, Η Υπέροχη Φίλη Μου της Έλενας Φερράντε ανάγεται σε ένα βαθιά ψυχογραφικό  έργο με απώτερο διακύβευμα την Ταυτότητα του Ατόμου.
Δεν είναι το συναρπαστικό μυθιστόρημα , δε συγικεί ιδιαίτερα ,ουτε αποδίδει τη δύναμη τη παιδικής φιλιας , είναι όμως ένα βιβλίο που ρέει με απτές εικόνες και αλήθειες που βρίσκουν αναγωγές στην προσωπική πραγματικότητα του καθενός εν τέλει.
         Το απώτερο μήνυμα που νιώθω πως υπηρετείται στο 1ο βιβλίο της Τετραλογίας είναι η ψυχική αυτονόμηση του ατόμου και η ισορροπησή του ανάμεσα στον συμβιβασμό και στη σύγκρουση, τις προσωπικές επιθυμίες και τις ματαιώσεις της κοινωνίας.

Είναι εμφανές πως εκκρεμεί συνέχεια, παρότι ο πρώτος "κύκλος" της Τετραλογίας κλείνει με σαφή τρόπο.
Γι' αυτό το βιβλίο δεν μπορεί να αποτιμηθεί ως ένα ολοκληρωμένο έργο.
          Με ενδιαφέρον αναμένουμε την εξέλιξη των δυο φιλενάδων και τις ιδιόρρυθμης σχέσης τους στη μεταπολεμική Ιταλία.


                                                                  Δέδε Ελισσάβετ

Η Τετραλογία Της Νάπολης:
Τα υπόλοιπα τρία μέρη εκτός από την Υπέροχη Φίλη Μου είναι:

2. Η ιστορία ενός ονόματος
Η Έλενα και η Λίλα έχουν κλείσει τα 20.
Η Λίλα ασφυκτιά στον γάμο της με τον πλούσιο νεαρό παντοπώλη Στέφανο, ενώ η μελετηρή Έλενα συνχίζει το ταξίδι της προς την αυτογνωσία με τη φιλία τους να εξελίσσεταΙ μέσα από τις αντιφάσεις τους και την οδυνηρή ενηλικίωση.



3. Αυτοί που Φεύγουν κι Αυτοί που Μένουν
Η Λίλα πάντα παντρεμένη με τον Στέφανο , είναι πλέον μητέρα ενός αγοριού, πράγμα που ήδη γνωρίζαμε από τον πρόλογο του Πρώτου Μέρους.
Παράλληλα προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί από έναν καταπιεστικό σύζυγο και εν τέλει πιάνει δουλειά σε ένα τοπικό εργοστάσιο.
Εν τω μεταξύ, η Έλενα παίρνει το πτυχίο της και συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στα σαλόνια της Διανόησης, εκδίδοντας με επιτυχία το πρώτο της μυθιστόρημα.
Παράλληλα, γνωρίζει τον έρωτα...



4. Η ιστορία του Χαμένου Παιδιού
Οι δυο φίλες συνεχίζουν την προσπάθεια να ξεφύγουν από τη μιζέρια της ναπολιτάνικης φτωχογειτονιάς.Η Έλενα παντρεμένη πια, ζει με την οικογένεια της στη Φλωρεντία και απολαμβάνει την συγγραφική της επιτυχία.
Σε αυτό το τελευταίο μέρος όμως, αναγκάζεται να επιστρέψει στη Νάπολη από την οποία η Λίλα επιτέλους κατάφερε να απομακρυνθεί, έχοντας αγγίξει μια επιτυχία που θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον σοβινισμό και τη βία.
Αυτό το βιβλίο κλείνει το χρονικό μιας φιλίας αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς.