ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ, Kristin Hannah

                                 Kristin Hannah, Το Αηδόνι
                                                Είδος: Iστορικό Δράμα
                                                  Βαθμολογία 10/10!

                                                 

Το πιο πολυσυζητημένο ίσως βιβλίο του 2016, μετρά πολυάριθμες διακρίσεις:

Για 55 εβδομαδες ηταν Νο1 best seller στη λίστα των New York Times.

Νο1 στη Wall Street Journal.

Ανακηρύχθηκε Νο1 μυθιστόρημα απο την ευρεία παγκόσμια αναγνωστική κοινότητα του Goodreads.

Ήταν από τα πρώτα σε πωλήσεις βιβλία στο δίκτυο Amazon για το 2015.

Έτσι στην αρχή, διατήρησα μια μικρή επιφύλαξη, όπως με όλα γενικώς τα "πολυ-"(-συζητημένα ,-διαφημισμένα, -βραβευμένα) βιβλία."Κρατώ μικρό αναγνωστικό καλάθι. Όμως:

Αυτό που διάβασα δικαίωσε πλήρως όλους τους επαίνους, τις διακρίσεις και τους διθυράμβους, που του αποδόθηκαν, και του αξίζουν άλλοι τόσοι!
Το "Αηδόνι" είναι ένα "γλυκόλαλο" δείγμα υψηλής Λογοτεχνίας, ένα Έπος των Γυναικών, της Μητρότητας και της Αντίστασης στην απανθρωπιά των ναζί - μπροστά και πίσω από τα μέτωπα των μαχών:
Ένα εγκώμιο στο ψυχικό μεγαλείο των Μικρών αυτού του κόσμου!
Παράλληλα αποτελεί ένα τραγικό πανόραμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, που έχει σχεδόν "απ'όλα", χωρίς τίποτα να υπάρχει αυθαίρετα- χάριν εντυπωσιασμού.
Ως αναγνώστρια νιώθω ευλογημένη που το αξιώθηκα!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Στο χωριό Καλιβό η γλυκιά δασκάλα, Βιάν, βλέπει την όμορφη οικογενειακή της ζωή να τραυματίζεται όταν ο σύζυγός της Αντουάν επιστρατεύεται για το μέτωπο, ενόψει της επιθετικότητας των ναζί, κι αναγκάζεται να τον αποχαιρετήσει μέσα σε πλήθος αναμνήσεων.
              Σύντομα η εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία φέρνει τη Βιάν αντιμέτωπη με έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης με συνοδοιπόρο τη μοναδική της φίλη τη Ρασέλ.
            Όταν το σπίτι της επιτάσσεται από έναν αξιωματικό της Βέρμαχτ, η Βιάν θα αναγκαστεί να συμβιώσει με τον εχθρό, κάνοντας ό,τι μπορεί για να προστατεύσει τη μοναχοκόρη της, Σοφί, από την πείνα, τους αδυσώπητους χειμώνες και έναν κόσμο αμείλικτο, κάτι που θα τη φέρει πολλές φορές αντιμέτωπη με την ίδια της συνείδηση.
Ταυτόχρονα η φλογερή αδελφή της, η γοητευτική Ίζαμπελ, βαθιά πληγωμένη από την απόρριψη της οικογένειας της και πάντα ατίθαση, θα ενταχθεί στις γραμμές των ηρωικών Παρτιζάνων, για να βρει έναν απροσδόκητο, βαθύ έρωτα.
Ισορροπώντας ανάμεσα στις συμπληγάδες του πολέμου και των οικογενειακών πληγών, οι δυο αδελφές θα χαράξουν πορείες παράλληλες.
         Κι όταν όλα θα έχουν τελειώσει, δε θα μείνει παρά το κελάηδημα του Αηδονιού να διαλαλεί στα πέρατα την ομορφιά της ζωής και το μεγαλείο της Ανθρώπινης Ψυχής...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Αηδόνι συνιστά έναν αιματοβαμμένο ύμνο στην ανθρωπιά και τη γυναικεία ψυχή, συνθέτοντας ένα σπαρακτικό χρονικό του ειδεχθέστερου Πολέμου που γνώρισε η Ευρώπη.
Μην περιμένετε όμως να δείτε μεγαλεπήβολες μάχες και λαμπρά ανδραγαθήματα παρασημοφορημένων στρατηγών:
"Το Αηδόνι" συνιστά πρωτίστως μια πραγματεία για τα πάθη των Αμάχων,
μια ελεγεία των "Μικρών", που ο δικός τους αθόρυβος πόλεμος είχε διττή υπόσταση:Tην ελευθερία και τη διάσωση του "Ανθρώπου"!
             
Η ιστορία του βιβλίου εστιάζει στη Γαλλική Κατοχή, καθώς αυτή αποτελεί το λίκνο του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού, κι η δική της κατάκτηση ήταν που λάβωσε κατάστηθα το ευρωπαϊκό πνεύμα!
"Το Αηδόνι" λοιπόν, προστίθεται στο πάνθεον των σπουδαίων έργων που μίλησαν για τη Γαλλία του Πολέμου.
              Στη συνείδηση του ελληνόφωνου κοινού σίγουρα δεσπόζει, η επιστολή του Αλμπέρ Καμί 
"Σε Έναν Γερμανό Φίλο", 
και το βραβευμένο με Pulitzer 2015 "'Ολο Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε".
Ένα ακόμη βιβλίο με παρεμφερή θεματολογία (τη συνύπαρξη κατακτητών Γερμανών με κατακτημένους Γάλλους αμάχους κaι την αλληλεπίδραση στο χθες και το σήμερα) είναι "Το Κορίτσι Που Άφησες Πίσω"
της Jojo Moyes.
         Ιδιαίτερη περίπτωση συνιστά το σχεδίασμα "Γαλλική Σουίτα" της Ιρέν Νεμιρόφσκι, που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη θεματολογική συνάφεια με "Το Αηδόνι", (καθώς αναφέρεται επίσης στην επίταξη ενός γαλλικού σπιτιού), και συνιστά επίτευγμα καθώς το έγραψε μια Εβραία στην Κατοχή- λίγο πριν τον εκτοπισμό της.
Ασφαλώς στη βιβλιογραφία θα εντοπίσουμε κι άλλα πολλά σχετικά αναγνώσματα, όπως το ιδιάζον
"Φως Μες Στο Σκοτάδι" της δικής μας Μαρίνας Κουλούρη.
            Εντούτοις, κανένα σχετικό έργο δεν είναι τόσο συμπαγές, τόσο πλήρες όσο το Αηδόνι.
Κανένα τους δεν αναβλύζει τέτοια θύελλα συναισθημάτων όσο Το Αηδόνι!

Η γλώσσα όμορφη ,στρωτή και σχετικά απλή, καθιστά την αφήγηση γοητευτική, διατηρώντας το ενδιαφέρον αμείωτο.

Έχουμε μικρές παρεμβολές από στιγμιότυπα στο παρόν, που σκηνοθετούν την απορία του αναγνώστη για την ταυτότητα της άρρωστης ηλικιωμένης, που θα μας αποκαλυφθεί στο τέλος επιφυλάσσοντας άλλη μια μικρή εξέλιξη .

               Ζωηρή εικονοπλασία χωρίς πνιγηρές λεπτομέρειες, ζωντανεύει κάθε τόπο και χώρο, μεταφέροντας τον αναγνώστη από τα πεδία της μάχης μέχρι τις γαλλικές φτωχογειτονιές των πεινασμένων πολιτών, που οι κατακτητές βασανίζουν αλύπητα:

          Μαζί με τους ήρωες, λοιπόν, δοκιμάζουμε την αγωνία των "άδοξων" συσσιτιών και την παγερή ανάσα του ανελέητου χιονιά, που σε συμμαχία Θανάτου με την Πείνα ζώνει τους αμάχους και τα ανήμπορα παιδάκια..

          Παράλληλα, ο αναγνώστης χώνεται σε κρύπτες ή διαβαίνει δύσβατα βουνά και λαγκαδιές - από το Παρίσι ως τα Πυρηναία- εισχωρώντας κι εκείνος στο δίκτυο της Αντίστασης, που παραπέμπει στο βιβλίο "Παιδιά της Ελευθερίας".

           Χαρακτηριστικό περιγραφικό στιγμιότυπο στο Αηδόνι , όπως και σε άλλα σχετικά βιβλία, είναι η- βιβλικού τύπου, -μεταμοντέρνα θαρρέις- "νέα Έξοδος" που βίωσαν οι Γάλλοι, όταν με την εισβολή των Γερμανών σωρηδόν εγκατέλειψαν το Παρίσι,αναζητώντας πανικόβλητοι καταφύγιο στην επαρχία.

                                                     

           
Έμφαση, όμως, δίνεται στην ιχνηλάτηση των χαρακτήρων που σκιαγραφούνται υποδειγματικά, χωρίς εξιδανικεύσεις- με όλες τις αδυναμίες και τα απωθημένα τους, με τις μικρές συνθηκολογήσεις τους και τις μεγαλειώδεις υπερβάσεις τους.Πρόσωπα με οικεία πάθη, ελαττώματα και μικρές ήττες.

Οι ήρωες στο Αηδόνι δεν είναι χάρτινες" μαριονέττες κατευθυνόμενων αναγνωστικών συγκινήσεων, αλλά άνθρωποι με σάρκα και οστά.
Όλα αυτά καθιστούν τον αναγνώστη συνοδοιπόρο στις συγκρούσεις και τις ηρωικές στιγμές τους:

Με οδύνη παρακολουθούμε την πρόωρη ωρίμανση παιδιών,που ο πόλεμος τους στέρησε οικογένεια και την ανεμελιά.

Καρδιοχτυπούμε με τη μωρομάνα, την Εβραία Ρασέλ και χαμογελάμε πικρά στην παιδική φιλία ανάμεσα στη μεγαλύτερη κόρη της, Σάρα, και τη Σοφί της Βιάν.

Ο πατέρας μας συγκλονίζει με την απρόβλεπτη πορεία του.  

Ο μόνος χαρακτήρας που ίσως άξιζε να αναλυθεί περισσότερο είναι ο Γκατεόν, που ωστόσο κερδίζει επάξια μια θέση στην καρδιά μας.

          Όλα τα πρόσωπα, λοιπόν,κουβαλούν το προσωπικό τους δράμα κι έρχονται αντιμέτωπα με διλήμματα συνειδήσεως, που προβληματίζουν και τον αναγνώστη.

            Η συγγραφική οξυδέρκεια της Χάννα παρουσιάζει επίσης δυο αντίθετους ανθρωπότυπους από τις τάξεις των ναζί, διαχωρίζοντας την ατομική ευθύνη και την προσωπική ηθική από τη απρόσωπη μάζα, "επιστρέφοντας" στον καθένα από τους Γερμανούς ήρωές της το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης (έστω κι αν αυτοί γαλουχήθηκαν κάτω από τη χιτλερική μεγαλομανία.)

Η κτηνωδία εναλλάσσεται με την ανωτερότητα,ο σαδισμός με την κατανόηση και η δολιότητα με την εντιμότητα- σε ένα συμπληρωματικό μοτίβο που επηρεάζει δραματικά τη ζωή κάποιων ηρώων, κορυφώνοντας τη θλίψη ,τον αποτροπιασμό και την αγωνία.

         Στο επίκεντρο όμως έρχεται η αδελφική σχέση δύο ετερόκλητων γυναικών:

Της συναισθηματικής, πρακτικής Βιάν, που δρα υπό το πρίσμα της μητέρας από τη μια
και της ασυμβίβαστης, ερωτικής Ίζαμπελ, που λειτουργεί κάτω από την παρόρμηση και τα ιδανικά της.

            Εκκινώντας από το ίδιο οικογενειακό τραύμα χαράζουν πορείες διαφορετικές, αλλά αναγκάζονται να συμβιώσουν.

Το χάσμα τους θα ενταθεί όταν ο λοχαγός Μπεκ επιτάσσει το σπίτι κι η Βιαν ακολουθεί τις εντολές των Γερμανών, για να διαφυλάξει την κόρη της, Σοφί, ενώ η Ίζαμπελ επιλέγει να τους προκαλεί διαπνεόμενη από το πνεύμα της Αντίστασης!

          Μια αδερφική σχέση, γεμάτη διακυμάνσεις κι απωθημένα, ενοχές, οργή και... στοργή, που κορυφώνεται άκρως δραματικά- χωρίς γλυκερά στερεότυπα "ψυχαναγκαστικού δεσίματος"! 

          Μόνο σε... εγχειρίδιο "διαπαιδαγώγησης και οικογενειακής ζωής" θα βρίσκαμε τόσο ανάγλυφα ψυχογραφημένο αυτόν τον γεμάτο αντιφάσεις αδερφικό δεσμό ανάμεσα σε δύο αδελφές με τόσο αλλότρια ιδιοσυγκρασία και ηλικιακό χάσμα.

Η μοναδικότητα, όμως, αυτού του βιβλίου έγκειται στο γεγονός πως είναι από τα λίγα ίσως πολεμικού περιεχομένου βιβλία που αναδεικνύουν σε πρώτο πλάνο τον νευραλγικό ρόλο των γυναικών, που, είτε εντάσσονται κι αυτές σε επιχειρήσεις ριψοκίνδυνες , είτε-συνηθέστερα- μένουν να φυλάγουν Θερμοπύλες στα μετόπισθεν.

         Μέσα από την αψίκορη ΄Ιζαμπελ και τη χαμηλόφωνη Βιάν εκφράζονται δυο αντίρροπες τάσεις, που εδώ συνιστούν όψεις ενός κοινού νομίσματος:
Της αξιοπρέπειας!

Στο Αηδόνι αναδεικνύεται η Γυναίκα σε πολλαπλές διαστάσεις της...

Δεσπόζουσα φυσικά είναι η Γυναίκα -Μάνα, που δίνει προτεραιότητα στην επιβίωση των παιδιών της με κάθε τίμημα.

Στο Αηδόνι όμως μεταδίδεται το ύψιστο μήνυμα πως η μητρότητα δεν είναι βιολογικός δεσμός, αλλά εξακτινώνεται προς κάθε παιδί που έχει ανάγκη- ως θυσιαστική νοοτροπία της Γυναίκας απέναντι στο Παιδί κι ως απώτερη ευθύνη προς την Ανθρωπότητα, ανυψώνοντας το μητρικό ένστικτο σε μια γενναιότητα αθόρυβη, γι αυτό ακατανόητη και απρόσιτη σε θορυβώδεις μαχητές...
Αυτή η πτυχή είναι από τις πλέον αφοπλιστικές στο βιβλίο και υπογραμμίζει την πιο μεγαλειώδη πλευρά της θηλυκότητας.

             Στο Αηδόνι, όμως, παρακολουθούμε και τον γυναικείο έρωτα να εναλλάσσει πρόσωπα.
Άλλωτε η αγάπη της γυναίκας εκφράζεται ως  νοσταλγία και μακρινή φροντίδα, άλλοτε όμως την αναβαπτίζει και την εμπνέει σε δυναμικούς αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο.
            Είναι και κάτι στιγμές όμως που ο έρωτας προσλαμβάνει διαστάσεις του απαγορευμένου παγιδεύοντας την καρδιά στην ενοχή ή που δείχνει στη γυναίκα την πιο αποτρόπαιη πτυχή του .

            Στο Αηδόνι επίσης προβάλλει η γυναικεία Φιλία με στιγμές συντροφικότητας, μικρές προδοσίες και αυταπάρνηση.

Πλάι σε όλα αυτά, έχουμε γενναίες αγωνίστριες της Αντίστασης, που επιδίδονται σε κατορθώματα δύσκολα και για τους άντρες ακόμη.

Ο νους του Έλληνα αναγνώστη ανατρέχει στις Ηπειρώτισσες που τόσο βοήθησαν στον ανεφοδιασμό του ρακένδυτου στρατού μας ή στις μάνες που σα Σπαρτιάτισσες ξεπροβόδισαν έντιμους ταγούς της λευτεριάς(γιους και συζύγους) -για να φτάσει σε λεβέντισσες της Αντίστασής "μας" όπως η Λέλα Καραγιάννη κι η Ηρώ Κωνσταντοπούλου...

           Η δική μας ηρωίδα, η Γαλλίδα καλλονή Ίζαμπελ, τάσσει τα νιάτα της σε λυσσαλέο πόλεμο όπλων και μυαλού και ορθώνεται στο ανάστημα μιας μαρτυρικής Ηλέκτρας Αποστόλου, ανηφορίζοντας γενναία σε έναν Γολγοθά ασύλληπτο στην κοινή λογική, που παραστατικά μάς μεταφέρει η Kristin Ηannah γεμίζοντάς μας φρίκη και δίκαιη αγανάκτηση...
           Από το "Αηδόνι", τέλος, δε θα απουσιάσουν ούτε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε μια μνεία γλαφυρότατη και ανατριχιαστική!
Το φινάλε επιφυλάσσει συγκλονιστικές στιγμές που σημαδεύουν την ψυχή.

Όλες οι παράμετροι της ζωής παρελαύνουν από το Αηδόνι ανάγοντας τους δευτεραγωνιστές σε φορείς των ανώτερων αξιών του ανθρώπου.

Αυτό είναι το Αηδόνι που μέσα από τις καλογραμμένες σελίδες του αποδίδει μια Ωδή στην ανώνυμη γυναίκα του Πολέμου καταγγέλλοντας τα αθώα του θύματα- για να καταλήξει σε μια  υπόσχεση ελπίδας.

        Ποιος αναγνώστης θα μείνει άραγε αδάκρυτος μπροστά στις στιγμές που χαράζουν την ψυχή με αβίαστη οδύνη και ατόφια συγκίνηση;

Ποιος θα μείνει απαθής στα ηχηρά μηνύματα ανθρωπιάς που ήρθε να σαλπίσει, αναμορφώνοντας την ψυχή όλων μας;
        Ένα βιβλίο που το κουβαλάς πολύ μετά αφότου το ολοκληρώσεις σαν πολύτιμο θησαυρό ψυχής!

Θεωρώ ότι το Αηδόνι συνιστά από τα πολυδιάστατα εκείνα μυθιστορήματα, που οπωσδήποτε πρέπει κάθενας μας να ανακαλύψει, διότι ταξιδεύουν την καρδιά, εμπλουτίζουν τις γνώσεις και προβληματίζουν γόνιμα το μυαλό!!!!

           Είναι δε από τα  ιδανικότερα αναγνώσματα για τους λάτρεις της πολυτάραχης ιστορικής περιόδου, του ΒΠΠ, που χώρισε στα δυο τον αιώνα μας.

Διαβάστε παρουσιάσεις για άλλα έργα της Hannah "Στον Αστερισμό Του Βιβλίου"

1) Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ 

2) Aχανής Μοναξιά,

Άννα Ζάγκερς , Ο 7ος ΣΤΑΥΡΌΣ

                                             Ο Έβδομος Σταυρός, Anna Zegkers
                                             Eίδος: Ιστορικό Μυθιστόρημα (Ναζιστική Γερμανία)
                                             Βαθμολογία: 8/10

                         

Δύο είναι τα σημαντικότερα έργα που σκιαγράφησαν την καθημερινότητα του ανώνυμου Γερμανού πολίτη κάτω από τη σκιά της χιτλερικής εξουσίας:

Το ένα είναι το πολυβραβευμένο "Μόνος Στο Βερολίνο" του Χανς Φαλάντα σχετικά με μια βερολινέζικη συνοικία, που την έχει τυλίξει το ναζιστικό μίσος, και την αφύπνιση ενός ζεύγους όταν χάθηκε ο μοναχογιός του σε αυτόν τον αδηφάγο πόλεμο:

Το άλλο είναι ο "7ος Σταυρός" της Άννα Ζάγκερς, ως το οδοιπορικό μιας Απόδρασης από Στρατόπεδο Συγκέντρωσης αποτελεί ένα "παράξενο" και διορατικό βιβλίο που σκιαγραφεί την εξάπλωση του ναζιστικού τρόμου, πολύ πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Η συγγραφέας του, μέλος του ΚΚΓ, το συνέγραψε βασιζόμενη σε μαρτυρίες Γερμανών πρώην κρατουμένων σε "προπολεμικά" στρατόπεδα συγκέντρωσης -σαν το Νταχάου.
           Το πολύπαθο χειρόγραφο, δίνοντας εικόνα ενός πρώιμου στρατόπεδου συγκέντρωσης, από αυτά που έστησαν σταδιακά τα φονικά Ες Ες του Χίμμλερ σε όλη την Ευρώπη, πέρασε μετά δυσκολίας από τη χιτλερική Γερμανία και πρωτοεκδόθηκε τελικά το 1942 στην Αμερική, όπου ειχε καταφύγει η πολιτική πρόσφυγας , Άννα Ζέγκερς.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

1933. Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Βεστχόφεν, 7 πλατάνια έχουν κοπεί παράξενα σχηματίζοντας 7 σταυρούς, οι οποίοι -κατ' έμπνευση του σαδιστή διοικητή του, του Φάρενμπεργκ- "περιμένουν" να "υποδεχθούν" 7 δραπέτες...

          5 μέρες μετά, μόνον ο ένας σταυρός έχει μείνει κενός:

Είναι εκείνος που προσμένει τον 7ο δραπέτη Γκέοργκ Χάισλερ, ενόσο εκείνος περιδιαβαίνει τα περίχωρα της Φρανκφούρτης και την παλιά του ζωή για να συναντήσει τις αντιφάσεις μιας κοινωνίας που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε ένα σκοτάδι με ελάχιστους θύλακες αντίστασης στον ναζιστικό ζόφο:

Θα σταθούν αρκετοί αυτοί για να τον οδηγήσουν στη σωτηρία; 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 

Ο "Έβδομος Σταυρός" της Άννα Ζάγκερς συνιστά ένα δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα με υπόκωφη ένταση κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, που ιχνηλατεί όσο λίγα τη διάβρωση της γερμανικής κοινωνίας υπό το νέο καθεστώς και διεισδύει στην ψυχή του αναγνώστη πολύ αποτελεσματικά, εγείροντας την κρίση του:
          Ο ανατριχιαστικός τίτλος του βιβλίου αιχμαλωτίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, περικλείοντας, σε μια φράση, όλη την αγωνία, τη διαστροφή και την άμετρη φρίκη του ναζισμού.
Ο "σταυρός" αποτελεί ευθύ συμβολισμό του Μαρτυρίου  και η Άννα Ζέγκερς αξιοποιεί την πανόσια εικόνα του Θείου Πάθους από την Καινή Διαθήκη, προκειμένου να αναδείξει τον "Γολγοθά των Αθώων", όπως τον σκηνοθέτησε η ελίτ των Ναζί με αποκορύφωμα το δολοφονικό πλέγμα των Ες Ες γύρω από τους Ανυπεράσπιστους.
6 "εσταυρωμένοι": Η Ανθρωπότητα "εσταυρωμένη". Αποτελεί έναν από τους πιο συγκλονιστικούς τίτλους που έχω δει σε βιβλίο.Τίτλος που το βιβλίο του δεν ακολουθεί την υποσχόμενη έντασή του και τις σαδιστικές σκηνές που αυτός προδιαγράφει, αλλά τον απώτερο συμβολισμό του.

       Ο "Έβδομος Σταυρός",λοιπόν, ανήκει σε κείνα τα οξυδερκή, πολιτικής υφής έργα που, αφουγκραζόμενα τον παλμό της συγχυσμένης εποχής τους, "βλέπουν μπροστά" και αποδεικνύονται προφητικά: Είναι από εκείνες τις προειδοποιητικές φωνές που ματαιοπονούν μες στα τραγούδια της ανεμελιάς και του εφησυχασμού.

                Ο "7ος Σταυρός" γράφτηκε το 1937, όταν η Ευρώπη του Τσάμπερλαιν και του Νταλαντιέ είχε ισότιμο συνομιλητή τον Χίτλερ και (1938) ασκούσε ανόητες πολιτικές κατευνασμού και παθητικές "Συφωνίες του Μονάχου", ανοίγοντας τον δρόμο στον Χίτλερ να εξαγάγει τη θηριωδία που άσκησε στη δική του χώρα ως τότε.
Αφορμή της δράσης στον "7ο Σταυρό" της Ζάγκερς είναι ένα περιστατικό πολλαπλής απόδρασης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης "Βεστχόφεν".
Όπως και ο Ρέμαρκ στη Σπίθα Ζωής, έτσι κι η Ζάγκερς στήνει ένα φανταστικό σκηνικό δράσης με βάση όμως τα ήδη υπάρχοντα στρατόπεδα συγκέντρωσης που είχαν ήδη στηθεί για αντιφρονούντες Γερμανούς και κομμουνιστές στο Νταχάου (1933) και μετέπειτα στο Σαξενχάουζεν κλπ.
             
Ανάμεσα στους 7 δραπέτες, η συγγραφέας εστιάζει στον ήρωά της Γκέοργκ Χάισλερ, ο οποίος είναι ο μοναδικός που διαφεύγει τη σύλληψη, στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου.
            Η συγγραφέας ανατέμνει την ψυχολογία του Δραπέτη και τις αγωνιώδεις διαδρομές του, σε ένα οδοιπορικό ανάμεσα σε πόλεις, ποτάμια, γέφυρες και όχθες "αγεφύρωτες".
Παραπέμπει αυτή η πορεία, στον "Γιάννο Μπερ" από το γνωστό τραγούδι του Καμπανέλλη , μόνο που για τον Γερμανό Γκέοργκ Χάισλερ στη ναζιστική Γερμανία αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει πια "σπίτι" να τον περιμένει...Η πατρίδα που ήξερε έχει σκορπίσει στις φυλακές και στον τρόμο.

            Με επίκεντρο τον Χάισλερ, η Ζάγκερς μας συστήνει πλήθος προσώπων που σχετίζονται ποικιλοτρόπως με την πρότερη ζωή του φυγά.
Στις σελίδες λοιπόν παρελαύνει όλος ο κοινωνικός του κύκλος:
           Συναντάμε την πρώην γυναίκα του κ μάνα της κόρης του, την ονειροπόλα Έλλη, (κόρη ενός κλασσικά προσκολλημένου σε αυτήν στοργικού πατέρα), έναν άσπονδο φίλο, έναν ξεχασμένο συμμαθητή, σπουδαστές που καλούνται να ωριμάσουν πρόωρα, μέλη της ανερχόμενης ναζιστικής στρατοκρατικής ελίτ και φυσικά εκπροσώπους της γερμανικής υπαίθρου και της πρωτογενούς παραγωγής,αφού για το ναζιστικό καθεστώς η έννοια της πάτριας γης δεσπόζει.(βοσκός).
         Πρόσωπα που η απόδραση τα φέρνει αντιμέτωπα με αναμνήσεις ευχάριστες και οδυνηρές, ενόσο μπροστά τους ορθώνονται αναπόδραστα ηθικά διλήμματα.
           Είναι το κρίσιμο μεταίχμιο που το άτομο καλείται να εγκαταλείψει την ουδετερότητά του, η στιγμή που ο Σαββόπουλος σημειώνει ότι πρέπει "να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους να αφήσεις".
            Η παρουσία του διωκώμενου Γκέοργκ αναδεικνύει ποιότητες χαρακτήρων, κυρίως όμως αναδεικνύει τη σκιά του φόβου που έχει ζώσει κάθε πολίτη κάτω από την πολυπλόκαμη ναζιστική εξουσία: Μια εξουσία που συνθλίβει το Πρόσωπο,καταλύοντας την ιδιωτικότητά του και την αυτοδιάθεσή του. Η καχυποψία κι η προδοσία έχουν δηλητηριάσει κάθε γειτονιά,κάθε σπιτικό. Το καθεστώς έχει παρεισφρήσει σε κάθε κάμαρα, 
Αυτοί που δοκιμάζονται δεν είναι μόνο οι πολίτες, αλλά και οι ίδιοι οι δραπέτες, που κάτω από την ίδια ισοπεδωτική συνθήκη εμφανίζουν διαφορετικά επίπεδα ανθεκτικότητας. Οι ιδιοσυγκρασίες τους σηματοδοτούν διαφορετικές αντιδράσεις με φιγούρα πανταχού παρούσα κι έμπνευση, τον καρτερικό Βάλαου.
Χαρακτήρες, που αναλογούν σε πραγματικά μεγάλα βιβλία: Aπόλυτα πειστικοί και αναγνωρίσιμοι στα καθημερινά μέτρα του μέσου ανθρώπου.Θα μπορούσαν να είναι καποιοι από εμάς. 
      Μέσω των ηρώων της, η Άννα Ζέγκερς συνθέτει ένα κοινωνιολογικό κολάζ της προπολεμικής Γερμανίας τους πρώτους μήνες της ανόδου των Ναζί, όταν ήδη ο τρόμος έχει σφίξει τη μέγγενη του γύρω από τους πολίτες.
          Σε περιεκτικές αναφορές και σε συνεργασία με την εξαιρετική επιμέλεια, από το βιβλίο ξεπηδά το γερμανικό πνεύμα, η ιδιαίτερη προτεσταντική κουλτούρα κι αναδυόμενη πραγματικότητα του εθνικοσοσιαλισμού.
Παράλληλα, τίθενται ερωτήματα ατομικής ηθικής!
Θα μιλούσα για ένα πραγματικό αριστούργημα αν δεν έβρισκα κάποιες λεπτομερείς περιγραφές υπερβολικά μακροσκελείς και τον ρυθμό σε ορισμένα σημεία μακρόσυρτο.
       Επίσης κάποιες εναλλαγές στο πρόσωπο της αφήγησης αφήνουν μικρά νοηματικά κενα. Υπάρχει μια ανισομέρεια ανάμεσα στην διεξοδικότητα ορισμένων περιγραφών και στην αφαιρετικότητα άλλων(πχ ανάκριση Βάλαου).
               
Ωστόσο ο "Έβδομος Σταυρός" παραμένει αξιόλογο βιβλίο και συνιστά ένα από τα χαρακτηριστικότερα λογοτεχνικά δείγματα που ανέδειξαν το δράμα του απλού πολίτη στη Γερμανία του Χίτλερ. Αξίζει να το ανακαλύψει ο αναγνώστης, για να προβληματιστεί γύρω από τους ηθικούς μετασχηματισμούς του ατόμου κ της κοινωνίας μπροστά σε καταστάσεις κρίσεων.
              Ένα βιβλίο, που οι αναγωγές του στο σήμερα είναι ανησυχητικές και προβληματίζουν κατά πόσο τα έθνη διδάχθηκαν από την ύστερη γνώση που με τόσο αίμα πλήρωσαν...
Η έκδοση του Κέδρου με εντυπωσίασε καθώς, πέρα από το "απολαυστικό" μέγεθος και την ωραία ποιότητα σελίδων, είχε ένα πένθιμο χρώμα, υποβλητικό...
Οι εύστοχα βαμμένες μαύρες σελίδες του στην αρχή, ένιωσα πως ήταν "διαποτισμένες από την τέφρα των κρεματορίων".
Η "καταλληλότερη" αισθητική προσέγγιση για ένα έργο που ανέδειξε την ανθρώπινη βαρβαρότητα και τον πόνο των αθώων.



                              Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ANNA SEGHERS
                                              

,                           

  

Τσιγκ Ραε-Λι, Της Αγάπης και του Πολέμου

                                            Της Αγάπης και του Πολέμου,Τσιγκ-Ραε -Λι

                                         Είδος :Iστορικό Δράμα

                                        Βαθμολογία: 8,5/10

Πρωτότυπος Τίτλος: Τhe Surrendered

Σελίδες 576

Μετάφραση Μαρία Αγγελίδου

Εκδόσεις Ωκεανίδα

Τιμή 11,60- 5,40ευρώ

Ένα από τα πιο ξεχωρίστα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2014 και υποψήφιο για το βραβείο Pulitzer είναι το μυθιστόρημα του Αμερικανοθρεμμένου Κορεάτη Τσαγκ Ραε Λι με τον σπαρακτικό τίτλο "The Surrendered ", που στην Ελλάδα έγινε γνωστό με τον διαφοροποιημένο τίτλο "Της Αγαπης Και του Πολέμου".

Τίτλος που αν και πιο κοινότυπος -χωρίς τα φορτία του πρωτότυπου [μτφ"Οι Παραδομένοι"] -τουλαχιστον φανερώνει πως πρόκειται για μια ιστορία που περιστρέφεται στον διπλό άξονα του πολέμου και της αγάπης.
      Ας αανκαλύψουμε ένα βιβλίο που δεν έτυχε όσης προσοχής του άξιζε!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Τζουν είναι μια μικρή προσφυγοπούλα που στον πόλεμο της Κορεάς γνωρίζει την απώλεια και την πείνα...

Σε ημιθανή κατάσταση ,τη βρίσκει ο Χέκτορ ο οποίος είναι μισθοφορος του αμερικανικού στρατού.

Ο Χέκτορ μεταφέρει τη μικρούλα στο ορφανοτροφείο της ιερραποστολής, όπου κι ο ίδιος βρίσκει δουλειά κάτω από την εποπτεία του ιεραπόστολου Τάνερ.

Εκεί θα συναντήσουν τη γυναίκα του τη Σιλβί, που γνώρισε τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, μεσούντος του ΒΠΠ, και μαζί της θα αποτελεσουν ένα ιδιότυπο τρίγωνο με κοινό αίτημα την αγάπη και την επούλωση των πληγών που ο πόλεμος αφήνει!

          Τέλη του 20ου αιώνα η Τζουν -πετυχημένη επιχειρηματίας- στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της αναζητά τον Χέκτρο ώστε να συνενώσει τα κομμάτια της κατακερματισμένης ζωής της...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 

Το μυθιστόρημα Της Αγάπης Και του Πολέμου συνιστά ένα διττό οδοιπορικό στις στάχτες του πολέμου και της προσωπικής αποτυχίας όταν τα σαρώσει ο χρόνος κι η σκληρότητα.

Ένα βιβλίο διάχυτης μελαγχολίας, με γλαφυρές σκηνές άμετρης ωμότητας όπως είναι η αλήθεια του πολέμου.

Στο επίκεντρο 3 πρόσωπα:

Η Τζουν, ένα κοριτσάκι που από προσφυγικό κομβόι βρίσκεται στο ορφανοτροφείο, 

ο Χέκτορ , Αμερικάνος μισθοφόρος που κατατάσσεται εθελοντικά στον πόλεμο της Κορέας 

και η σαγηνευτική Σιλβί, κόρη άλλοτε ιεραπόστολου. 

"Θύματα" του πολέμου που τους στιγμάτισε για πάντα και "θύτες" με τη σειρά τους της συνείδησης και των αρχών τους οι ήρωες του Τσαγκ Ράε Λι βιώνουν τη Συνθηκολόγηση του ανθρώπου που θα νικηθεί από τη ζωή.

      Ίσως ο πρωτότυπος ,αγγλικός τίτλος αποδίδει καλύτερα το πνευμα του βιβλίου που είναι η ήττα του ανθρώπου από την Ιστορία και τις επιλογές του.

Σε αυτόν("The Surrendered") αποτυπώνεται η τραγικότητα των κεντρικών προσώπων...

     Η ιστορία μας ξετυλίγεται σε τρία χρονικά επίπεδα, που εναλλάσσονται σε εμβόλιμα φλας μπακ και ετεροχρονισμένες αναφορές..

            Το πρώτο αφορά στο σήμερα και μια μητέρα που στο μετάιχμιο της ζωής και του θανάτου αναζητά τη συμφιλίωση με το παιδί της και με το χθες!Μια φιγούρα τραγική πεδίο λυσσαλέας μάχης ανάμεσα στην Ασθένεια και την Ανθρώπινη Θέληση...

           Το δεύτερο αφορά στα 1953 και σκηνές από τον πόλεμο της Κορέας, όχι όπως τον ενορχηστρώνουν μεγαλοσχήμονες στρατηγοί,αλλά από την πλευρά των ξεριζωμένων αμάχων που γίνονται βορά στην κιμαδομηχανή των όπλων.

          Το τρίτο επίπεδο είναι οι μνήμες της Σιλβί που ως κοριτσάκι γνώρισε  τον ιαπωνικό επεκτατισμό που σάρωσε την Κίνα τις μέρες του ΒΠΠ, καταπατώντας κάθε έννοια ανθρωπισμού, με τον πιο κυνικό τρόπο.

            Είναι γεγονός πως η αφήγηση σε γενικές γραμμές αποδίδει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των ηρώων σκιαγραφώντας ανάγλυφα τους χαρακτήρες...

            Γοητεύει η ηδυπαθής Συλβί που ξορκίζει τους παιδικούς της "δαίμονες" κι αναζητά τα πάθη, 

          ενώ κανείς δε μένει ασυγκίνητος από την ατσαλένια θέληση της Τζουν για ζωή...

Παράλληλα ο αναγνώστης παρακολουθεί τον Χέκτορ που πασχίζει να ξεφύγει από το ασφυκτικό πλαίσιο της πατρικής σκιάς και της μικροαστικής κωμόπολής του...

        "Φυγόδικος" της συνείδησής του ο Χέκτορ αναλίσκεται σε μια κενή ζωή ώσπου του δίνεται μια "δεύτερη ευκαιρία".
             Ταυτόχρονα, προβάλλουν σε δεύτερο πλάνο οι δεσμοί μάνας -γιου, οι συγκρουση με την πατρική εστία, η ορφάνια κι η "μοναξιά -του -ανθρώπου -που -δεν -αγάπησε"...
             Το σκηνικό συμπληρώνει σαν χορός αρχαίου θεάτρου ένα πλήθος παιδιών στο κορεατικο ορφανοτροφείο μέσα από τα οποία ο συγγραφ΄λεας αναδεικνύει την ορφάνια και την αγωνία του ανθρώπου για αγαπη και οικογενεια...

           Παράλληλα λοιπόν με τις ατομικότητες, όμως, ο Τσανγκ Ραε Λί φιλοτεχνεί εικόνες ατόφιας φρίκης από τον πόλεμο που διαχρονικά παραμένει εξίσου παράλογος σε κάθε περίπτωση οποιοι κι αν είναι φορείς.
          Η τραγωδία των προσφύγων, τόσο επίκαιρη ξανά, διαγράφεται ανάγλυφα με τον θάνατο να έχει ζώσει μικρά παιδιά που μεγαλώνουν βίαια...
Η πείνα , ο φόβος, η ζωή του ανθρώπου τόσο αναλώσιμη!

          Συγκεκριμένα συναντάμε στιγμιότυπα Ιστορίας, σχετικά άγωνστα στον μέσο Έλληνα. 

Ξεκινάμε με τον πόλεμο της Κορέας ,εστιάζοντας σαφώς στους αμάχους.

Η ιστορία της Σιλβί μάς θυμίζει στιγμές από τον πόλεμο του Ειρηνικού με τους Ιάπωνες (που ο αναγνώστης γνώρισε καλά στο βιβλίο του Φλάναγκαν "Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά") πάντα υπό το πρίσμα των συγκεκριμενων τριών πρωταγωνιστών μας!

Τα περιστατικά που επιλέγει ο συγγραφέας δεν είναι πολλά! Διαθέτουν όμως πυκνότητα και ρεαλισμό χωρίς να αποκρύπτουν την αλήθεια, γι' αυτό μένουν τραυματικά στη μνήμη του αναγνώστη! 

         Στο βιβλίο του Λι δεν ενδιαφέρει η έκβαση του πολέμου ή οι πολιτικές διεργασίες, καθώς ηττημένος είναι πάντα ο απλός πολίτης-κι αυτό εκφράζεται ξεκάθαρα μέσα από τους ήρωές μας...

                 Μοναδική αδυναμία είναι η εμπλοκή των χρονικών στιγμών σε ένα πλέγμα αφηγηματικό που δεν είναι τόσο ευέλικτο κι ενίοτε καταλήγει  ανοικονόμητο με αποτέλεσμα να εκτονώνει τη συναισθηματική ένταση σε περιγραφές που ενίοτε μπορεί να κουράσουν...

Ωστόσο, υπάρχουν κομμλάτια αριστουργηματικά που αποζημιώνουν τον αναγνώστη:
H  δύναμη των ηρώων, η εσωτερικότητα και η φόρτιση κάποιων δυνατών εικόνων διασώζουν την ομορφιά αυτού του βιβλίου που δε θα αφήσει κανεναν ασυγκίνητο.
          Όσο δε πλησιάζουμε στο φινάλε μας περιμένει μια ανατροπή πικρή και ένα κρεσέντο παραφοράς ,ενώ αποσαφηνίζεται πληρως το παρασκήνιο του παρελθόντος με τη μοιραία στιγμή που καθόρισε όλες τις υπόλοιπες!!!
              Ανακαλύψτε λοιπόν το βιβλιο του Τσανγκ Ραε Λί και βιώστε στιγμές "Της Αγάπης Και του Πολέμου", που θα σας κάνουν να κλάψετε!

Στον τομέα των ιστορικών μυθιστορημάτων της Πρωτοπορίας , το βιβλίο αυτό προσφέρεται σήμερα σε μοναδική τιμή!

Η Αποικια Της Ληθης, Κλαιρη Θεοδωρου

                                                     Η Αποικία Της Λήθης, Κλαίρη Θεοδώρου
                                             Είδος:Κοινωνικό 
                                               Βαθμολογία: 9,5/10

Έπιτέλους, ένα διαφορετικό βιβλίο, που ταρακουνά ψυχή και νου!

Ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο είναι "Η Αποικία της Λήθης",της Κλαίρης Θεοδώρου, που ήρθε να μας "θυμίσει" τους "λησμονημένους" της κοινωνίας μας μέσα από μια τραγική όσο και γοητευτική ιστορία.

Με το συγκινητικό αυτό μυθιστόρημα η συγγραφέας δικαιώνει την επιλογή του Ψυχογιού να δώσει βήμα σε πιο φρέσκες πένες, που αναζητούν νέους δρόμους.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Είναι μια χειμωνιατική μέρα του 1975 και ένα ορματαγωγό από τον Πειραιά καταφθάνει στη Λέρο.Μέσα του δεμένοι χειροπόδαρα άνθρωποι με προορισμό ,το Ψυχιατρείο της Λέρου: Μια εφιαλτική "Σπιναλόγκα", όπου η κοινωνία πετά σαν απόβλητα εκείνους που η ψυχική νόσος τους γκρέμισε το όνειρο μια φυσιολογικής ζωής,

Ανάμεσα στα ανθρώπινα ράκη βρίσκεται κι ο 16χρονος Άλκης μόνο που ο δικός του εγκλεισμός δεν έχει σχέση με ψυχιατρικά αίτια...
Θύτης και θύμα μιας οικογενειακής ιστορίας γεμάτης άνομα πάθη, ο νεαρός Άλκης θα θαφτεί στο δαντικό Καθαρτήριο της Λέρου πασχίζοντας να επιβιώσει σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον ανθρώπινου εκμηδενισμού!

Από την άλλη, ο μεγαλόψυχος Δημοσθένης, 

η  γοητευτική Σοφία , 

η τσακισμένη αλλά γενναιόδωρη Μάχη, 

ο φλογερός Στάθης,

και ο σαγηνευτικός Τζόνυ,

διανύουν τον προσωπικό τους Γολγοθά σε μια κοινωνία, που δεν έμαθε να συγχωρεί τους Άτυχους...
16 χρόνια αργότερα η νεαρή Έλλη θα βρεθεί αντιμέτωπη με τρομακτικά οικογενειακά μυστικά,

αναζητώντας την αλήθεια που θα τη λυτρώσει και θα την οδηγήσει στην αυτογνωσία.

"Γιατί είναι τρομερό να μην έχεις μέλλον, αλλά είναι αφόρητο να μην έχεις παρελθόν". 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι πραγματικά χαρμόσυνο για όλους τους λάτρεις της Λογοτεχνίας να διαβάζουμε από κάποιον νέο συγγραφέα ένα τέτοιο- εξαιρετικό- βιβλίο,που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αναμετράται τολμηρά με κομμάτια της κοινωνίας μας που καίνε και πονούν κάθε ευσυνείδητο κι αφυπνισμένο πολίτη..

            Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που δύσκολα ξεχνάς!

            Η Κλαίρη Θεοδώρου, μέσα από μια όμορφη και καλοδουλεμένη ιστορία πλούσιων συναισθημάτων, φέρνει στο προσκήνιο το...Περιθώριο, κι αυτό συνιστά πραγματικό συγγραφικό "κατόρθωμα', που προσδίδει στο βιβλίο μια ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί υπηρετήθηκε σωστά!

Χαρακτήρες και γεγονότα που δύσκολα "παιρνούν...στη λήθη"!

 Η "Αποικία Της Λήθης" κινείται σε έναν τριπλό άξονα.

" 'Νύχτα' "- 'Οικογενειακή ζωή'- και φυσικά οι 'Ψυχικά Ασθενείς- κι η θέση τους -στην ελληνική κοινωνία'- (ειδικότερα της Λέρου) διακυβεύονται στις τόσο αξιόλογες σελίδες του μυθιστορήματος αυτού με έναν τρόπο διαφωτιστικό και άκρως τραγικό.

Δευτερευόντως, παρελαύνουν αξίες όπως η φιλία, η συζυγική στοργή, η συγχώρεση...

Ένας ακόμη προβληματισμός είναι η αυτογνωσία και αυτοδιάθεση του ατόμου.

           Το βιβλίο ξετυλίγεται σε επάλληλους μονολόγους που, με τη μέθοδο του παζλ, συνθέτουν την πλήρη εικόνα. Οι αποκαλύψεις της συγκλονιστικής αλήθειας σκηνοθετούνται επιδέξια κι έρχονται στη σωστή στιγμή για να επιφέρουν.

Έχουμε εύστοχο χειρισμό της παραμέτρου του χρόνου  .

          

Ο πρώτος άξονας, λοιπόν,και κινητήριος μοχλός των αποκαλύψεων, είναι το ταξίδι της Αυτογνωσίας μιας νέας κοπέλας που βιώνει την πατρική απόρριψη και αναζητά την ερμηνεία που θα επουλώσει την πληγή του ανεξήγητου, βασανιστικού "γιατί". Βίωμα κοινό σε πολλά παιδιά που δοκιμάζουν τις συνέπειες από τις επιλογές των γονιών τους και κουβαλούν μια ενοχή ακούσια χωρίς να τους αναλογεί μερίδιο ευθύνης στα λάθη.

Στο σημείο αυτό ξεπηδά μια οικογενειακή τραγωδία, ασύλληπτη στον νου, από την πλευρά του πιο αθώου από τα θύματα...

          Το δεύτερο επίπεδο στο βιβλίο, είναι ο ζοφερός κόσμος του Υποκόσμου, με τους απόκληρους της Νύχτας τραγικούς "πρωταγωνιστές" ενός θλιβερού "θεάτρου Σκιών", αφού τέτοιες καταντούν τα πλάσματα που παγιδεύονται στα σκοτάδια του.

Μέσα από αυτήν την πτυχή της ιστορίας, παρακολουθούμε με αγωνία τα πλοκάμια εγκλωβισμού ανύποπτων ψυχών σε έναν κόσμο αναπόδραστο που στραγγίζει κορμιά και ψυχές, με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Μετά την πτώση του μύθου της πασίγνωστης "Τρούμπας", περιπλανιόμαστε σε "βρόμικους" δρόμους ενός παρηκμασμένου Πειραιά, όπου συνυπάρχουν η εξαθλίωση κι ο άνομος πλούτος, η άδολη αγάπη κι ο εξευτελισμός της γυναίκας, η αλληλεγγύη και η εκμετάλλευση στον ύψιστο βαθμό!

         Ταυτόχρονα ανακαλύπτουμε πόσο "επικίνδυνη παγίδα" είναι καμιά φορά η "σαγήνη της φαυλότητας", μέσα από εναν χαρακτήρα που θα ήθελα να τον δω περισσότερο την κατάληξή του...

Πλάι στα 'βρόμικα' κρεβάτια και τη μοναξιά, σύριγγες της ηρωίνης και χαμίνια του δρόμου.

Ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο σκληρότητας και απόγνωσης με τα μελανότερα χρώματα.

          Κεντρικός όμως άξονας στην"Αποικία Της Λήθης" είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επικρατεί στο περιβόητο Ψυχιατρείο της Λέρου: Η Κλαίρη Θεοδώρου έχει διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνθήκες στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο και τους μετασχηματισμούς του μέσα στον χρόνο.Γύρω από την τραγική φιγούρα του Άλκη παρελαύνουν οι μορφές των  ψυχικά νοσούντων που η κοινωνία πέταξε σε ένα εφιαλτικό γκέτο, κατακρυμνίζοντάς τους στην Άβυσσο της λήθης:"Η Αποικία της Λήθης" αποτελεί ένα αιματοβαμμένο οδοιπορικό στον Κρανίου Τόπο της Ψυχιατρικής Κλινικής Λέρου με όλες της παθογένειες και την επίδρασή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι του ακριτικού νησιού.
Είναι εύστοχα επιλεγμένη η χρονική στιγμή (1975) όταν το Ψυχιατρείο, αποτινάσσοντας το παρελθόν του ως ιταλικό στρατόπεδο κουβαλά και τις μνήμες ως τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων(Παρθένι)!
Ταυτόχρονα με την ιστορία του Ψυχιατρείου έχουμε το προσωπικό "Πάθος"!

Η συγγραφέας κεντά την ύστατη οδύνη σε ένα ψηφιδωτό ατομικών δραμάτων και ξεχωριστών, ενδεικτικών περιστατικών που διασαφηνίζουν την έννοια της ψυχικής νόσου.

Παράλληλα, μέσα από τους ήρωές της η Kλαίρη Θεοδώρου παρακολουθεί την ακυρωτική επίδραση του Ιδρυματισμού, που μετατρέπει απάνθρωπα τα "Πρόσωπα" σε "Αντικείμενα", αν όχι "πειραματόζωα" κατ' αναλογία ενός Άουσβιτς! Βλέπουμε διεφθαρμένους λειτουργούς να ντροπιάζουν τον όρκο τους και να αποστερούν την "Επιστήμη" από την "Ανθρωπιά" που ζητούν από αυτήν ο Αριστοτέλης κι ο Γκάντι...
      Μέσα στο σκηνικό της φρίκης, σα φωτεινή ακτίδα, προβάλλει δειλά η συντροφικότητα και μια γνήσια φιλία.
        Εντελώς αιφνιδιαστικά, ξεπηδά ένας ιδιότυπος ,σχεδόν απαγορευμένος ερωτισμός που σε αυτό το τρομακτικό σκηνικό αποκτήνωσης και απονιάς φαντάζει σχεδόν σαν "Ποίηση":

Η παρουσία της αινιγματικής Φωτεινής μού θύμισε αυθόρμητα το Μικρό Ερωτικό -χωρίο στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, όπου ένα ακόμη συρματόπλεγμα μίσους διαχώριζε το "Αιώνιο Ζεύγος".

Η τραγική έκβαση της ερωτικής ιστορίας είναι "γροθιά στο στομάχι".
              Ένα στοιχείο που εντυπωσιάζει γενικά στην "Αποικία Της Λήθης" είναι η αληθοφάνεια των χαρακτήρων, που γίνονται πειστικοί, χειροπιαστοί και κατορθώνουν όλοι να κατακτήσουν ένα κομμάτι στην καρδιά του αναγνώστη:
Η συγγραφέας χαρτογραφεί ανάγλυφα τις εσωτερικές τους διαδρομές- με μια φυσικότητα αφοπλιστική, που βοηθά τον αναγνώστη να συμμεριστεί τις αγωνίες και τα πάθη τους!

        Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητης από την αρχοντική ψυχή του πληγωμένου Δημοσθένη.

Μας συγκινεί η καθαρή καρδιά της Μάχης ,κι ας σύρθηκε σε βρόμικα σοκάκια, μας θλίβει η μοναξιά της γοητευτικής Σοφίας, μας συγκλονίζει η "αντίσταση" του Στάθη στον ψυχικό θάνατο που του επιβλήθηκε, και η μάχη του Άλκη...

Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο λοιπόν δοσμένο με περισσή ωριμότητα, επαρκώς αναλυμένες καταστάσεις και άρτιες ισορροπίες.

Η μικρες "συμπτώσεις", που υποβοηθούν κάποιες εξελίξεις, προσωπικά δε με ενόχλησαν, διότι εξυπηρετούν τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα του βιβλίου που σίγουρα απαιτεί και τη γλύκα του "μύθου"!(δεν είναι... ιστοριογραφία ,ούτε ρεπορτάζ-θέλουμε κ το παραμυθάκι μας, χώρια ότι η ζωή στήνει τις πιο απίθανες συμπτώσεις ενίοτε!)

          Το φινάλε γλυκόπικρο, και απόλυτα ταιριαστό προς την πορεία όλων των ηρώων κλείνει τον κύκλο της ύβρεως με κώδικες Αρχαίας Τραγωδίας: Κανείς δε μένει αλώβητος και σε κανέναν δεν παρέχεται ανέξοδα η λύση ενός happy end:Αυτό είναι κάτι που καλείται, ενίοτε, η κοινωνία η ίδια να το κατακτήσει, αντικρύζοντας κατάματα την αδικία και τα προβλήματα, που η ίδια δημιουργει...!

Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα βιβλίο που θα σας περπατήσει σε νέους δρόμους κοινωνικών προβληματισμών και δυνατών συναισθημάτων, αφυπνίζοντας την κοινωνική μας συνείδηση.

Ένα βιβλίο που έρχεται να μας θυμίζει τους "Αποξεχασμένους"!

Συγχαρητήρια στην Κλαίρη Θεοδώρου για την ευαισθησία απέναντι στον Άνθρωπο, που αντιπροσωπεύει το έργο της, η Αποικία της Λήθης.
Διαβάστε το, οπωσδήποτε!

Στέφανος Λίβος, Το Μυστικό Του Λεβάντε

                                         Το Μυστικό του Λεβάντε , Στέφανος Λίβος 
                                       Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                       Βαθμολογία: 7/10

Η εικόνα που πολλοί βιβλιόφιλοι και...σινεφίλ είχαμε για την Κατοχή στα Επτάνησα περιορίζεται στη δίκαιη και συμπονετική φιγούρα του αξιαγάπητου και μουσικόφιλου Λοχαγού Αντόνιο Κορέλι και του αδέξιου τάγματός του στο αντιπολεμικό αριστούργημα του Λουί ντε Μπερνιέρ ,

"Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι".

          Η ιταλική παρουσία επενδυμένη από ερωτισμό και αστεία στιγμιότυπα φαντάζει περίπου "σαν εκδρομή".

 Είναι γεγονός ότι στη συνείδηση του Έλληνα οι Ιταλοί ήταν ανώδυνοι ουραγοί των Άσπλαχνων Γερμανών.(Είναι κι η συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο, που τελικά τους εξιλέωσε...)

             Δυο φετινά μυθιστορήματα ανέτρεψαν πλήρως την εικόνα.

Οι Άγριες Θάλασσες της Μπάιλα (Ανατολικό Αιγαίο) δείχνουν τους θρασύδειλους ηττημένους του αλβανικού μετώπου δύστροπους κυρίους που οδηγούν τους νησιώτες σε μια σκληρή ,αντίστροφη προσφυγιά.

          Τώρα, το ξεχωριστό έργο  του Στέφανου Λίβου "Το Μυστικό Του Λεβάντε" από τις Εκδόσεις Διόπτρα μας δίνει ανάγλυφα ένα ζοφερό πανόραμα της Κατοχής στα Επτάνησα, αποκαλύπτοντας οδυνηρές αλήθειες, μέσα από μια ξεχωριστή οικογενειακή ιστορία.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Όλα ξεκινούν όταν ο παππούς του νεαρού Παντελή πεθαίνοντας ,αφήνει κληρονομιά ένα μυστηριώδες σεντούκι.
Ο συνονόματος εγγονός του το ανοίγει και μέσα από το περιεχόμενό του αποκαλύπτονται μυστικά και πάθη χρόνων
            Οι μνήμες μας πηγαίνουν πίσω, τέλη του 19ου αιώνα στις εποχές όπου οι ευγενείς κυριαρχούσαν στο κοινωνικό τοπίο της Ζακύνθου...
Σε ένα αρχοντικό εκτυλίσσεται μια τρυφερή οικογενειακή ιστορία , που ενώνει κοινωνικά χάσματα και δημιουργεί έναν  ιδιότυπο αδελφικό δεσμό ανάμεσα στην Διονυσία και την Ελπίδα, καθώς και μια παράξενη φιλία- πίσω από την οποία βρίσκεται καλά προφυλαγμένη μια κρυφή θυσιά.
          Στη συνέχεια παρακολουθούμε, την πορεία των παιδιών της οικογένειας με κεντρικά πρόσωπα τον σκληροτράχηλο Κωστή και τον ρομαντικό αδελφό του Παντελή. 
Αφήγηση την αφήγηση ,ξετυλίγεται η δύσβατη πορεία τους τα δύσκολα χρόνια του Πολέμου και της Κατοχής, που σημαδεύονται από μια παράλογη απώλεια και τον αντιφατικό έρωτα ανάμεσα στην Εβράια Βιολέτα και τον νεαρό Χριστιανό Παντελή.
            Η ιστορία θα κορυφωθεί τα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού, θάβοντας για πάντα τα δύο ένοχα μυστικά, που η ματιά του εγγονού Παντελή θα φέρει στο φως 70 χρόνια αργότερα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο Στέφανος Λίβος επανέρχεται με ένα άκρως ενδιαφέρον μυθιστόρημα, που φανερώνει την επιθυμία και τις δυαντότητες που έχει να εξελιχθεί σε έναν από τους αξιόλογους λογοτέχνες της νέας γενιάς.
Το Μυστικό του Λεβάντε συνιστά ένα δυνατό οικογενειακό δράμα, με φόντο την νεότερη Ιστορία μας, και μας χαρίζει στιγμές άπλετης συγκίνησης, φωτίζοντας παράλληλα, σχετικά άγνωστες πτυχές του φοβερότερου πολέμου που γνώρισε η Ελλάδα.
Η ιστορία ενός απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε εναν Χριστιανό κ μια Εβραία στη Ζάκυνθο της Κατοχής που έρχεται να καταλύσει αφελή στερεότυπα με αποστομωτικό τρόπο, θυμίζοντας μας μεταξύ άλλων δυο προσωπικότητες που διατήρησαν μοναδικά την ανθρωπιά σε καιρούς απάνθρωπους και χαλεπούς!

Η αφήγηση του Λίβου με ορισμένα χρονικά πισωγυρίσματα εξελίσσεται σε τρεις άξονες...

Ο πρώτος είναι ο προσωποκεντρικός- αισθηματικός άξονας, καθώς μάς παρουσιάζονται τα πρόσωπα και οι ατομικές τραγωδίες κάθε προσώπου της ιστορίας μας...
Οι χαρακτήρες έχουν σκιαγραφηθεί -ίσως όχι διεξοδικά , αλλά επαρκώς, ώστε ο αναγνώστης να κατανοήσει αρκετές από τις συγκρούσεις τους...
Ήταν ένα κομμάτι που με λίγη περισσότερη δουλειά και θα είχε αναδείξει περισσότερο την εξαιρετικά δυνατή πλοκή.
Εντούτοις, κι έτσι ο αναγνώστης βιώνει τους δυνατούς οικογενειακούς δεσμούςτην απώλεια,την ψυχική ερήμωση, τη συντροφικότητα και τον αγώνα της επιβίωσης- νιώθοντας πως αφομοιώνεται στη μικροκοινωνία των "Πηγαδιών".
         Παρότι ο έρωτας στο βιβλίο  γνωρίζει την τραγικότερη έκφρασή του στο πρόσωπο της Εβραίας Βιολέτας και του Παντελή, ο πιο ενδιαφέρων από τους χαρακτήρες του έργου είναι ο Κωστής με την πολυκύμαντη ψυχολογία του, που αντιπροσωπεύει και μια από τις οδυνηρότερες στιγμές που δοκίμασαν οι υπόδουλοι άμαχοι κάτω από τον Ιταλικό ζυγό...

Γύρω τους πλήθος χαρακτήρων, που καθένας προσφέρει τη δική του πινελία σε έναν "πίνακα" βαθιά ηθογραφικό:
Στο Μυστικό του Λεβάντε άλλωστε, έχουμε στιγμιότυπα της τοπικής ιστορίας -κυρίως συναρτήσει της κοινωνικής ιεραρχίας της Ζακύνθου.
Με απολαυστικό τρόπο αντλούμε πληροφορίες για την πολυτάραχη πορεία του νησιού και τις πολλαπλές κατοχές με ενδεικτικά στιγμιότυπα, όπως το Ρεμπελιό των Ποπολάρων (που ίχνη του πήραμε όλοι από την ρομαντική ιστορία του Ξενόπουλου "ο Ποπολάρος".)
      Επίσης στο Μυστικό Του Λεβάντε ιχνηλατείται το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο των Ζακυνθινών μέσα από τα πρόσωπα ,την εθιμοτυπία και "στιγμές ντοπιολαλιάς", που ζωντανεύει σε αληθοφανείς διαλόγους.
            Ξεχωριστή μνεία γίνεται στην πολύπαθη εβραική κοινότητα που από τον τρόμο της Ιεράς Εξέτασης στην Ισπανία, διοχετεύτηκε διωγμένη σε πολλές ελληνικές περιοχές,
 Στη Ζάκυνθο οι Σεφαραδίτες κλήθηκαν να αποτινάξουν διεσιδαιμονίες αιώνων και καχυποψία μέχρι να συνυπάρξουν με τους Χριστιανούς αρμονικά.
Ο Στέφανος Λίβος μας παρουσιάζει με διαφωτιστικό τρόπο αρκετά στοιχεία , που δεν έχουν συζητηθεί πολύ κια θα σας αφήσω να τα ανακαλύψετε στο έργο του.

Τρίτο επίπεδο στην αφήγηση είναι το ιστοριογραφικό...
Ο συγγραφέας με εύληπτη γλώσσα και χωρίς να κουράσει καθόλου τον αναγνώστη, φωτίζει με παρρησία και παραστατικές σκηνές τις σκοτεινές μα κι ένδοξες σελίδες της πολυτάραχης δεκατετίας από το 40 ως τον σεισμό του ΄53.Παρακολουθούμε εναγωνίως τον πόλεμο από το επονείδιστο τελεσίγραφο των Ιταλών μέχρι τη γερμανική κατοχή και το παρασκήνιο του Εμφυλίου.
           Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζουν τα τεκμήρια της ιταλικής βαναυσότητας, που κακώς παραγνωρίστηκαν στο συλλογικό μας ασυνείδητο.
Η παρουσία των Ιταλών υπήρξε κι αυτή θρασύδειλη, τυραννική, φέρνοντας πείνα, φόβο και σαφή υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής των υπόδουλων, με τρόπο μάλιστα που θα επηρεάσει δραματικά την πλοκή.
            Μια πτυχή που αξίζει κάθε Έλληνας να γνωρίζει ως δείγμα ανθρωπιάς είναι η στάση του Δημάρχου Λουκά Καρρέρ και του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου , όταν τους ζητήθηκε το 43 από τους νέους κατακτητές , τους Γερμανούς ναζί, να συντάξουν λίστα με όλα τα ονόματά των Εβραίων της Ζακύνθου.
Οι δύο εξαίσιοι αυτοί άντρες, στάθηκαν στο ύψος του ελληνικού ήθους και- ως ταγοί της ελευθερίας και του ανθρωπισμού- ενώπιον του Συνταγματάρχη Μπέρενς συμπλήρωσαν μια λίστα με δύο μόνο ονόματα:
Tα δικά τους!
                Η στάση του Μητροπολίτη Ζακύνθου μπορεί να συγκριθεί με τον ηρωισμό του  Αρχιεπισκοπου Δαμασκηνου, που με την συνθηκολόγηση παραιτήθηκε , αρνούμενος να ορκίσει την κατοχική κυβέρνηση του προδότη Τσολάκογλου και στη διάρκεια της Κατοχής έκανε αγωνιώδεις προσπάθειες να βοηθήσει τον χειμαζόμενο λαό (θύμα τόσο των Γερμανών όσο και των ανάλγητων Εγγλέζων).
Στιγμιότυπα, που αποδεικνύουν πως αρκετοί ιεράρχες τίμησαν τον δύσβατο ρόλο  τους ως ποιμενάρχες και ακολούθησαν τον δρόμο της θυσίας.
             
Η πιο θλιβερή παράμετρος όμως στο βιβλίο είναι ο Εμφύλιος , που τολμηρά ο συγγραφέας παρουσιάζει παίρνοντας απερίφραστα θέση: Τη θέση ενός φιλαλήθη Δημοκράτη που πονάει την πατρίδα και γράφει τσουχτερές αλήθειες για ένα στημένο σκηνικό, μια προδοσία από άλλοτε "συμμάχους" και έναν Γέρο της Πολιτικής, ανάξιο του τίτλου που του απέδωσε "η Ιστορία των νικητών"....
    Aπό την Καζέρτα ως το Συλλαλητήριο του ματωμένου Δεκέμβρη (με τις γονατισμένες αγωνίστριες του λαού να αποδίδουν προσκύνημα στη Λευτεριά κι ελεύθερους σκοπευτές να δολοφονούν άοπλους διαδηλωτές που ζητούν Δημοκρατία και διακιοσύνη), παρακολουθούμε τη μάχη ενός λαού που δε δικαιώθηκε ποτέ.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

           Παράλληλα όμως σκιαγραφείται κι η αλλοτρίωση ενός ευγενούς κινήματος και εκατέρωθεν θηριωδίες, που δεν τιμούν καμιά πλευρά. 
      Κι ύστερα μεταβαίνουμε στον μικρόκοσμο των ηρώων, για να βιώσουμε τι σημαίνει Εμφύλιος για κάθε χωριό, για κάθε χαμόσπιτο, για κάθε μάνα, και πόσο τραυμάτισε τη λαϊκή βάση του έθνους,
με πληγές ακόμη χαίνουσες.
Το σκηνικό που στήνει ο συγγραφέας, νοσταλγικό και πικρό συνάμα, φέρνει στον νου ένα θρυλικό και βαθύ τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα βιβλίο αξιώσεων και θα μιλούσαμε για ένα μικρό διαμάντι αν δεν υπήρχε μια γλωσσική ανωριμότητα και μια παράξενη λεξιλογική πενία, που υποβιβάζει λίγο την λογοτεχνική αξία του βιβλίου:
       Η γλώσσα του βιβλίου , εμπεριέχει στιγμές λυρισμού και  δυνατών στοχασμών, που φτάνουν τα βάθη της ύπαρξης.
Ενίοτε όμως στο αμιγώς αφηγηματικό μέρος,  κάνει την εμφάνιση της "μια αυθαίρετη προφορικότητα" , με εκφράσεις της αγοραίας γλώσσας (αργκό) που θα έπρεπε να απουσιάζουν από ένα λογοτέχνημα, γιατί τα κομμάτια της διήγησης πρέπει να διαφοροποιούνται υφολογικά από τα διαλογικά μέρη.

           Κάτι άλλο που με ενόχλησε ήταν πως από τα λόγια καποιων ηρώων παρήλασαν υπερβολικές βλασφημίες στο ίδιο μοτίβο, που δεν περιορίστηκαν στον έναν "βωμολόχο ήρωα".
Αυτό συνιστά ένα τεχνικό κι αισθητικό ατόπημα.
Ο λογοτέχνης οφείλει να βρίσκει τρόπους να περιγράψει έναν αψύ, αθυρόστομο χαρακτήρα, χωρίς να κατακλύζει το κείμενο με αυτούσιες βρισιές, επαναλαμβανόμενες και δυσάρεστες στον αναγνώστη.
           Είναι κρίμα διότι γενικά πρόκειται για ένα βιβλίο που παρά τα ατοπηματα αυτά, αξίζει να ανακαλύψει ο κάθε αναγνώστης, διότι υπηρετεί τον παιδευτικό ρόλο της Λογοτεχνίας, που ανυψώνει καρδιά και νου. 

Πίστεύω πως ο συγγραφέας θα μπορέσει στο μέλλον να χειριστεί πιο επιδέξια αυτήν την πτυχή, βελτιώνοντας τα εκφραστικά του για να τα ανυψώσει στο επίπεδο των καθεαυτών προβληματισμών, που στα βιβλία του αναδεικνύονται.
            Είναι βέβαιο πως ο Στέφανος Λίβος έχει το γνωστικό υπόβαθρο ,την ευαισθησία και την οξυδερκή ματιά που απαιτείται, ώστε να προσφέρει κι άλλα σημαντικά μυθιστορήματα στην ενθαρρυντική βάση που με το Μυστικό Του Λεβάντε έθεσε- και θα τα περιμένουμε με ιδιαίτερη προσμονή.

Δήμητρα Πυργέλη, Ταξίδεψε μαζί Μου (Παιδικό)

                                 Ταξίδεψε Μαζί Μου, Δήμητρα Πυργέλη
                                              Είδος:Παιδικό(6-10χρ)
                                            Βαθμολογία : 8/10

                                      

Ένα από τα ιδιαίτερα παιδικά βιβλία που κυκλοφόρησαν φέτος αποτελεί το "Ταξίδεψε Μαζί Μου" της Δήμητρας Πυργέλη, ένα χαριτωμένο παραμύθι για τη φιλαναγνωσία...

Κεντρικός ήρωας είναι μια πραγματικά συμπαθητική φυσιογνωμία , το γλυκύτατο"Χαρτί", που δεν είναι παρα ένα φύλλο τετραδίου, κάτοικος μιας συνοικίας αποτελούμενης από χαρτιά.

Ένα φυλλαράκι χαρτιού, που γίνεται σύντροφος και "φιλαράκι" στην πορεία μας προς τη Φιλαναγνωσία!

Το "Χαρτί" αντανακλά την ψυχή ενός μικρού παιδιού που λαχταρά να ανακαλύψει τον κόσμο...

Με την αρωγή του φίλου του του Ανέμου το "Χαρτί" εξερευνά πρωτόγνωρα μέρη και εικόνες για να καταλήξει στα γραφεία μιας Βιβλιοθήκης..
Ε΄να φινάλε λίγο απότομο ανακόπει κάπως τη συγκίνηση..Ωστόσο το βιβλίο κατορθώνει να διασώσει ακέραιο το μήνυμά του..

Είναι φανερό ότι και σε αυτό το σεργιάνι όπως και σε κάθε παιδικό παραμύθι υπάρχει μια υφέρπουσα σημειολογία, που του προσδίδει ομορφιά ,αντισταθμίζοντας την απουσία ουσιαστικής δράσης ή ιδιαίτερων συναισθημάτων.
        Η στοχοθεσία του παραμυθιού προδιαγράφεται από εάν συγκινητικό σημείωμα του Leonardo Da Vinci που που αποτείει φόρο τιμής στο Βιβλίο,αναδεικνύοντας την ιερότητά του.

Το παραμύθι , λοιπόν, σαν αεράκι γλυκό, δίνει ξεκάθαρο μήνυμα.

Τον ρόλο του  "Άνέμου", που δίνει τα φτερά στου φιλοπερίεργου Χαρτιού να ανακαλύψει τον υπέροχο , πλουραλιστικό κόσμο μας, στη ζωή των παιδιών τον διαδραματίζουν τα βιβλία, που αποτελούν παράθυρα στον κόσμο.

Μέσα απο το συμπαθέστατο "Χαρτί" αποτυπώνεται με τρόπο πρώιμο η ίδια η ιστορία του έντυπου λόγου, όταν οι "τύποι πάνω σε ένα φύλλο χαρτί σήμαναν την απαρχή του βιβλίου και μπορούν να περικλείουν τα θαύματα του κόσμου.(όπως συμβαίνει στον φίλο μας) 

          Μια ακόμη ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι η ευρηματική -σχεδόν ιδιάζουσα-εικονογράφησή του από τους εικαστικούς Μιχάλη Βαλάσογλου και τη Μαρία Παγκάλου (Καμιά σχέση με τη συνονόματη αθλητρια της Ρυθμικής):

      Οι ζωγραφιές που αναπαριστούν το "Ταξίδι του Χαρτιού" μας, χρησιμοποιούν ως αρχικό καμβά , πασίγνωστους πίνακες της σύγχρονης Τέχνης...

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσετε πώς μεταπλάθονται γνωστά έργα , σε περιβάλλον μιας γλυκιάς παιδικής ιστορίας!

Θα δείτε τη Μνήμη του Vang Ghong να ανοίγεται μπρος στο ταξιδιάρικο "Xαρτί" του πραμυθιού...

Θα ανοίξετε μαζί του τη μυστηριακή πόρτα του ευφάνταστου Rene Margritte(Τhe Victory).

          Θα χαθείτε παρέα με το γλυκό μας "Χαρτί" στη δαιδαλική γεωμετρία του Klee , αναζητώντας το Red Baloon.

Θα εντάξουμε παιδικά παιχνίδια στiς ιριδίζουσες εναλλαγές του Andy Wharhol.

Θα συναντήσουμε σε μια σύγχρονη βιβλιοθήκη τη "Νεαρή Αναγνώστρια" του Φραγκονάρ να έχει πεταξει το ροκοκό στιλ της ,αντικαθιστώντας τα με μοντέρνα ρούχα γυναικείας χειραφέτησης...

            Η ιδέα ενσωματωσης στιγμών της Τέχνης σε μια ιστορία παρέα με διάφορους πρωταγωνιστές της δεν είναι πρωτόλεια...

Προσφάτως την εφήρμοσε με περισσό χιούμορ ο ταλαντούχος θρυλικός Αρκάς στο άλμπουμ "Λουκρητία η Διαχρονική"!!!
Στο επίμετρο του παραμυθιού αποσαφηνίζεται η επιλογή των πινάκων ενόσο αυτοί αποσυμβολοποιούνται!
Ταξιδέψτε λοιπόν με το φιλοπερίεργο "Χαρτί" σε ένα παραμύθι εναλλακτικό, που γίνεται πολύ πιο γοητευτικό υπό το εικαστικό του πρίσμα.Ανακαλύψτε το!