ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ-Αποσπασμα 2 σελιδων

                                        Οι Πολυθρόνες Των Δράκων (Μικρή Τριλογία),
Χρυσηίδα Δημουλίδου
                                      Είδος: Eπική Φαντασία
                                     Βαθμολογία: 10/10

                                

Χρονολογία Έκδοσης Απρίλιος 2017
Αριθμός Σελίδων 720
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

2 χρόνια μετά το κοινωνικό θρίλερ "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", η Χρυσηίδα Δημουλίδου επανέρχεται με ένα τολμηρό συγγραφικό βήμα.

Άλλωστε, ενθερμοι αναγνώστες της και μη, αναγνωρίζουν ένα πράγμα στη συγγραφέα Δημουλίδου:

Το γεγονός ότι η Χρυσηίδα Δημουλίδου  δε μένει στάσιμη αλλά εναλλάσσει συγγραφικές μορφές, πειραματιζόμενη διαρκώς με νέες φόρμες και διαφορετικά θεματικά μοτίβα, σα γνήσιος λογοτεχνικός χαμαιλέων που πάντα επιφυλάσσει κάτι νέο στο κοινό.

            Αυτή τη φορά η Χρυσηίδα Δημουλίδου στράφηκε στο πεδίο της επικής φαντασίας, επιχειρώντας ένα καινοτόμο εγχείρημα: Να μετουσιώσει την πρώτη ύλη ενός παραμυθιού(που σχεδιάστηκε αρχικά) για παιδιά, σε ανάγνωσμα ενηλίκων, με άφθονο συναίσθημα, αγωνία και πινελιές του Φανταστικού. Η απόπειρά της πέτυχε, χαρίζοντάς μας ένα υπέροχο έργο σε μορφή συνεπτυγμένης τριλογίας.

            Το μυθιστόρημά της "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" παραπέμπει στην Επική Λογοτεχνία της Βόρειας Ευρώπης και της Βρετανίας, που τόσο αποθεώνεται σήμερα στα ράφια και τις τηλεοπτικές αποδόσεις της, αποδεικνύοντας πως και μια ελληνική πένα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες εμπνεύσεις του εξωτερικού.
Όταν μάλιστα όλα αυτά, εμπλουτίζονται με τον μεσογειακό συναισθηματισμό το αποτέλεσμα είναι ένα έργο άκρως συγκινητικό και δυναμικό, που ξυπνά το ονειροπόλο παιδί μέσα μας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

2 σκαλιστές πολυθρόνες γίνονται το όχημα που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην απομονωμένη και τραχιά Κομητεία των Δράκων με τα απροσπέλαστα δάση και τις διαρκείς βροχές.

            Τρεις γενιές Ηγετών με διαφορετική προσωπικότητα.

Μάξιμος, Βάλτεμαρ και Ματτίας.

Προσωπικότητες ξεχωριστές,με ψυχικό βάθος, κουβαλούν ο καθένας το ατομικό του δράμα.

Στο πέρασμα του χρόνου, βιώνουν τα προσωπικά τους πάθη, πληρώνουν τα δικά τους λάθη και αφήνουν την ατομική τους σφραγίδα στην ιστορία αυτού του τόπου.

Δίπλα τους γυναίκες, ξεχωριστές και αλησμόνητες- οι εξαίσιες"Δράκαινες"- χαράσσουν την καρδιά τους και το πεπρωμένο τους, δίνοντας πνοή στο Κάστρο Των Δράκων.

Έρωτας, μίσος  και νέμεση, εξουσία και πόλεμος εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές.

Πίσω από όλους το αθέατο μυθικό πλάσμα που εποπτεύει κι αποδίδει τη δική του "δικαιοσύνη".

Ένα οδοιπορικό από τον παγωμένο Βορρά της Φαντασίας ως τα ηλιόλουστο λιμάνι της πολύβουης Γένοβας του Εμπορίου και του Θεάτρου...

Και εκείνο που μένει, είναι οι δυο Πολυθρόνες- μια μπλε κι η άλλη πορφυρή- να θυμίζουν Εκείνον κι Εκείνην, που αγαπήθηκαν πολύ και "κάθισαν πλάι- πλάι" ως το "τέλος"...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Παρασυρθήκατε κι εσείς στη σκοτείνή Κομητεία των μεγάλων παθών και των κρυμμένων Μυστικών;

Δικαίως, γιατί οι "Πολυθρόνες των Δράκων" αποτελούν ένα συναρπαστικό, πολυπρόσωπο ανάγνωσμα που σε αρπάζει στο δικό του κόσμο, από όπου δε θέλεις να βγεις.

Ένα εξαίσιο δείγμα "κοσμοπλασίας", όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου, γι' άλλη μια φορά, αποδεικνύει τη μυθοπλαστική της δεινότητα.
Η συγγραφέας παίρνει υλικά της απτής πραγματικότητας για να στήσει, με ζωηρή εικονοπλασία, ένα νέο σύμπαν- στέρεο και πειστικό.

"Oι Πολυθρόνες Των Δράκων"- ως ένα "παραμύθι για μεγάλους", όπως το συστήνει η δημιουργός του- είναι ένας πετυχημένος συγκερασμός παραμυθιακού και ρεαλιστικού στοιχείου, που ρέει αβίαστα,χωρίς η πλοκή να βαλτώνει παρά τις πολυάριθμες σελίδες του...
        Η αχλύ της φαντασίας απλώνει διακριτικά το αραχνοϋφαντο πέπλο της, υποβάλλοντας μιαν ιδιάζουσα ατμόσφαιρα μεν, χωρίς όμως να κυριαρχεί ή να αποξενώνει το έργο από την πραγματικότητα του ενήλικα αναγνώστη.

         Παρότι ο τόπος δράσης δεν είναι υπαρκτός, υπάρχει πλήρης χαρτογράφησή του και γεωγραφική σύνδεση με πραγματικές περιοχές της Ευρώπης. Ένα άλλο στοιχείο που συμβάλλει στην αληθοφάνεια του παραμυθιού είναι η συνάφειά του με την ιστορική συγκυρία: Έχουμε ένταξή του μύθου σε χρονικά πλαίσια και πλήρη σύμπλευσή του με τις ιστορικές και ηθογραφικές συνθήκες  συγκεκριμένης εποχής: Πρόκειται για τον 16ο αιώνα όπου έχει επικρατήσει η Αναγέννηση και στην κοινωνική διάρθρωση κυριαρχούν οι βασιλικοί οίκοι και τα φέουδα.
Η ίδια κοινωνική δομή υφίσταται κ στις  "Πολυθρόνες Των Δράκων", ενώ παρατηρούνται στοιχεία της εθιμοτυπίας των Παλατιών και της διαδοχής σε αυτά. Η σημειολογία των αντικειμένων (κοσμήματα, όπλα οικόσημα, έπιπλα, πορτρέτα, μενταγιόν κλπ) κι η ενδυματολογία είναι σύμφυτα με την εποχή.
       Ο δε πόλος του Κακού -απόλυτα ανθρωποκεντρικός- αντιπροσωπεύεται από μια φυλή που ατενίζει προγενέστερα παγανιστικά -αμιγώς πολεμικά- φύλα της Ασίας και της Μογγολίας, τόσο άγρια ώστε χάρασσαν από βρέφη τα πρόσωπά τους με σπαθιά, ώστε οι πληγές να αγριεύουν την όψη τους!
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου εμπνέεται από ζοφερά στιγμιότυπα της Ιστορίας και στήνει μια αντίστοιχης φρίκης εθιμοτυπία στο εύστοχο εύρημά της, με έναν ηγέτη αιμοδιψή, που προκαλεί ρίγος στον αναγνώστη.
          Το δυνατότερο στοιχείο του έργου όμως είναι, σίγουρα, οι χαρακτήρες του κι οι μεταξύ τους σχέσεις:
Παρότι εκκινούμε από παραμυθιακή βάση, οι χαρακτήρες δεν είναι "χάρτινοι", αλλά αποκτούν σάρκα κι οστά, μέσα από τη φυσικότητα των διαλόγων και τα υποδειγματικά τους ψυχογραφήματα.
          Αν κι όλες οι γυναίκες ξεχωρίζουν για το κάλλος τους και οι άντρες διακρίνονται για την αρρενωπότητά τους, κανενας χαρακτήρας δε μοιάζει με τον άλλον.
Επαρκώς σκιαγραφημένοι και χωρίς εξιδανικεύσεις οι ήρωες εκπροσωπούν διάφορους ανθρωπότυπους, στους οποίους καθένας θα βρει σημεία αναφοράς.

          Καθέ πρόσωπο σφυρηλατείται από τα βιώματα και τις προσωπικές του απώλειες, εξελισσόμενο, μέσα στον χρόνο και τις τραγωδίες που αυτός φέρνει...
Ο αποχωρισμός, η εκδίκηση, η παιδούλα που ωριμάζει σε θεματοφύλακα του χρέους, η σύγκρουση ανάμεσα στην ερωμένη και τη μάνα, η ατομική επανάσταση, η σκληρότητα που μετουσιώνεται σε θανατηφόρο μίσος κι αδικία. Αξέχαστοι χαρακτήρες κι οι στιγμές τους που αμς σημαδεύουν!
Πυρπολούμαστε απ'τον κόκκινο χείμαρρο της ατίθασης Ροσαλίνας!
Μας νανουρίζει ο καλπασμός των αλόγων. 
Το δάκρυ μας κυλά από τα βιολετί "τοπάζια" της Ζάρα (της πιο πολύπλευρης όσο και τραγικότερης ηρωίδας στο βιβλίο.)
Μας προξενει δέος το παράστημα του Τζοναθαν με το μεγαλειο της ψυχής του, ενώ μάς τυλίγει η ηγεμονική σκιά του Βάλτεμαρ! 
Πόσα πρόσωπα με τα οποία συμπάσχεις, θυμώνεις, παραδειγματίζεσαι, καρδιοχτυπάς!
            Και μέσα σε αυτό το γαϊτανάκι προσώπων και καταστάσεων, αναδεικνύονται ποικίλοι προβληματισμοί γύρω από τη διαχείριση της εξουσίας, τους οικογενειακούς δεσμούς και φυσικά την αγωνία της μητρότητας...
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ακόμη την αντρική φιλία και τη συντροφικότητα στη μάχη, με μια αξιοσημείωτη διεισδυτικότητα στην αντρική ψυχολογία και τους κώδικες του Πολέμου, ενώ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το δέσιμο Ανθρώπου και Ζώου.
      Πανω από όλα, ο έρωτας, σπαρακτικός κι απενοχοποιημενος, προδότης ή πανδαμάτωρ (μα παντού κινητήριος δύναμη) καταφάσκει κι έναν αισθησιαμό σύγχρονης υφής, που προσδίδει σαφώς ενήλικη κατεύθυνση στο παραμύθι...
Οι συναισθηματικές διακυμάνσεις είναι αδιάκοπες κι η αγωνία διατηρείται αμείωτη...
Παρόλη την αναγκαστική σύμπτυξη κάποιων σκηνών προς το φινάλε, λόγω όγκου, τελειώνοντας το μυθιστόρημα αυτό, ένιωσα πλήρης συναισθημάτων και εικόνων.
         "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" συνιστούν μια πολύπλευρη αναγνωστική εμπειρία, που προκαλεί ατόφια συγκίνηση.
                  Ένα παραμύθι εποχής με όμορφα διδάγματα και σύγχρονες αναγωγές στην ανθρώπινη Ψυχολογία και τις σχέσεις, διαχρονικά.
              Άλλο ένα πεδίο όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου δοκιμάστηκε κι ανταπεξήλθε, χαρίζοντάς μας ένα θαυμάσιο αναγνωσμα εποχής, γεμάτο ουσία.
          Η συγγραφέας έχει προαναγγείλει την επικείμενη απόδοση του βιβλίου σε παιδική εκδοχή και παρουσιάζει ενδιαφέρον πώς θα αποδοθούν οι αγαπημένες φιγούρες από μια παιδική εικονογράφο... 

Οι εικόνες του άρθρου είχαν επιλεγεί από την ίδια τη συγγραφέα ως οπτικοποίηση κάποιων σκηνών και ηρώων του βιβλίου της

ΥΓ Το Βιβλιο αυτό το ειχε προαναγγειλει το καλοκαιρι η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ ,μεσα απο τη σελιδα της, παραθετοντας  ενα απόσπασμα απο τις πρωτες μερες που το συνελαβε.
Δημοσιοποίησε για τους αναγνώστες της το πρωτο σχεδιασμα στον ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΗΣ!!!!
Το αποσπασμα ειχε αναπαραχθει σε αρθρο απο τη σελιδα μας περσι-
τον Aυγουστο του 2017. 

!                    Παρακατω παρατιθεται το δισέλιδο απόσπασμα, 
ζεστό -κατευθείαν από τον υπολογιστή της,
 χωρίς επιμέλεια, 
οπως το ειχε μοιραστει ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΤΗΣ  (προς "ελεύθερη κοινοποίηση")!
Σημειωση:
Ο τοτε "Βαλεριος" του αποσπασματος ειναι ο ηρωας που μετονομαστηκε τελικα σε Ντανιελ..

                                              
 ΟΛΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ανηκουν αυστηρά στην συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
1.Αποκλειστική ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Χρυσηίδας ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
 2.ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ
3.ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

4. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΤΑΣ

Γιώτα Γουβέλη, Ματωμένα Εντελβάις, ΔΙΟΠΤΡΑ

                                       Mατωμένα Εντελβάις, Γιώτα Γουβέλη
                                    Είδος:Θρίλερ Εποχής
                                    Βαθμολογία: 10/10

ΘΕΤΙΚΑ: Πρωτοτυπία, μυστήριο, σκοτεινός πρωταγωνιστής,δραματικότητα, ευρηματικότητα, φωτεινή ηρωίδα, εικονοπλασία, αποστασιοποίηση από αυτοαναφορικότητεςτης ελληνικής πεζογραφίας

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Μη ρεαλιστική πλοκή

          
Εντελβάις λέγεται το λευκό λουλούδι που φυτρώνει στις απόκρημνες πλαγιές των Άλπεων, το επονομαζόμενο "Αστεράκι των Άλπεων".
Στη Βόρεια Ευρώπη ο θρύλος θέλει τα εντελβάις να γεννήθηκαν από τα κρυστάλλινα δάκρυα της άσπλαχνης και μοναχικής Βασίλισσας του Χιονιού τη νύχτα που ερωτεύτηκε πρωτη της φορά έναν τολμηρό κυνηγό, ο οποίος επιχείρησε το αδιανόητο για θνητό: Nα φτάσει ως το άβατο κάστρο της, ώστε να τη συναντήσει και να της προσφέρει την αγάπη του- για να θανατωθεί όμως απο τα ξωτικά- φρουρούς της, πριν αυτή προλάβει να αποτρέψει τη δολοφονία του.
Ένα τέτοιο "καταραμένο κάστρο", με "πολεμίστρες" του τις απρόσιτες βουνοκορφές των Αλπεων, ξαναζωντανεύει η πένα της Γιώτας Γουβέλη, σε ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα ωραίων χαρακτήρων, που μας μεταφέρει στη μεταπολεμική Γενεύη, συνδέοντας, για άλλη μια φορά, τα αγνα αυτά λουλουδια με το πάθος και τον θάνατο.
                Φως και άβυσσος συμπλέκονται εκεί που φυτρώνουν "Ματωμένα Εντελβάις"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η ελληνικής καταγωγής Μάργκο με τα φλογερά κόκκινα μαλλιά και το ακόμη πιο φλογερό ταμπεραμέντο διατηρέι μια ξεχωριστή αντικερί στο κέντρο της Γενεύης...
            Αναζητώντας γνήσια παραδοσιακά προιόντα, διατρέχει ολη την ελβετική ύπαιθρο.
Ανάμεσα σε άλλα, διατηρεί συνεργασία με έναν μυστηριώδη ωρολογοποιό, που σε μια απομονωμένη, πολυτελή κατοικία στα βουνά κρύβει την παραμορφωμένη του όψη- με μόνη συντροφιά την "άγρυπνη" μητέρα του και -αναγκαστικά- την τρυφερή νοσηλεύτρια Μαρί, που διατηρεί το όνειρο να  ερωτευτεί και να αποκτήσει ένα όμορφο σπιτικό γεμάτο αγάπη και παιδιά...
           Η καλοπροαίρετη Μαργκό θα δει την προσπαθεια της "να δημιουργήσει ευτυχισμένα ζευγάρια" να γκρεμίζεται όταν 2 μνηστήρες της καλύτερης φίλης της θα βρεθούν άγρια δολοφονημένοι.
Η μέγγενη σφίγγει ολοένα γύρω της και μοναδική της παρηγοριά στον παραλογισμό που τη ζώνει θα σταθούν η αρμονική οικογένειά της και ο γοητευτικός πάστορας Σερζ.
Το μυστήριο περιπλέκεται με την παρουσία ενός φυγόδικου Ναζί εγκληματία πολέμου και κορυφώνεται απρόσμενα και δραματικά, σε έναν πυρετό παράνοιας κι αγάπης.
 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Γιώτα Γουβέλη (Το Σκίτσο, Το Κεντρί της Πεταλούδας, Πρώτη Κυρία κ.α.) επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα άκρως πρωτότυπο και γοητευτικό όσο το αλπικό τοπίο που ιδανικά ζωντανεύει στις σελίδες του.
           Επιτέλους ένα βιβλίο διαφορετικό- μακρυά από κοινότυπα ρομάντζα, ιστορίες χαμένων παιδιών και οικογενειακές μνήμες από τη Σμύρνη, που κατακλύζουν την πρόσφατη μυθιστοριογραφία:
Το βιβλίο της Γουβέλη αποκόπτεται από τον τετριμμένο ελληνοκεντρικό πυρήνα των περισσότερων μυθιστορημάτων που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα ταραγμένα χρόνια που διάβηκε ο Ελληνισμός, τους τελευταίους αιώνες- και μας ταξιδεύει σε νέους τόπους!
          Τα "Ματωμένα Εντελβάις" της Γιώτας Γουβέλη αποτελούν μια εξαίσια σύνθεση διαποτισμένη με στοιχεια γοτθικού μυστηρίου, εμπλουτισμένου από μια ζεστασιά μεσογειακή.
Ένα έργο που άνετα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από συγγραφέα του εξωτερικού.
          Ηρωίδα του μια παρουσία φωτεινη, η κοκκινομάλλα Μάργκο που αποκλείεται να μην τη λατρέψεις καθώς μέσα στα ελβετικά βουνα σκορπίζει την αισιοδοξία και την αεικίνητη καλοσύνη μιας "Τζούλι Άντριους στη "Μελωδία της Ευτυχίας".
Η μελωδία όμως που συνοδεύει τη ζωή της Μάργκο (κατα τη χαριτωμένη συνήθεια της Γουβέλη να επενδύει μουσικά τα έργα της), είναι η βραχνή φωνή της μοναδικής Εντίθ Πιαφ :
La Vie En Rose για μια κοκκινομάλλα ευωδιαστή σαν κόκκινο τριαντάφυλλο που διψά για έρωτα!
Δε θα μπορούσε να λείψει ο έρωτας- ο ζωοδότης κι απρόσκλητος εισβολεάς που εμπνέει κι ενίοτε πυροδοτεί τραγωδίες.
             Η πλοκή στα "Ματωμένα Εντελβάις" εκτυλίσσεται σε ισορροπημένο ρυθμό, με σωστά τοποθετημένες εξάρσεις μυστηρίου- ακόμη και φρίκης- ,ανάμεσα σε ειδυλλιακές εικόνες της ελβετικής υπάιθρου και της οικογενειακής ευδαιμονίας.
 Η συγγραφέας κατορθώνει να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα ερωτηματικά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου της, διαπλέκοντας εντέχνως τις έννοιες του θύτη και του θύματος...!
      Στα Ματωμένα Εντελβάις έχουμε μια παραστατική παρουσιαση της πρωτεύουσας των ρολογιών, της "κόρης του φθινοπώρου" Γενεύης, καθώς και των επιβλητικών Άλπεων περιστοιχισμένων από γραφικά χωριουδάκια.
Η αρχιτεκτονική μιας χώρας σύγχρονης που τα τοπία της ατενίζουν νοσταλγικά τη μεσαιωνική ομορφιά του χθες.
        Δειλά ξεπηδούν διάσπαρτες ηθογραφικές λεπτομέρειες από τη ζωή στην ύπαιθρο, τα ελβετικά εδέσματα, την παράδοση των ρολογιών, αλλά και την πραγματικότητα μιας χώρας που στην ουδετερότητά της διατήρησε την πολεμική της ετοιμότητα και στάθηκε μητρόπολη ύποπτων τραπεζικών συναλλαγών, υποθάλποντας ακόμη κι εγκληματίες.

          Το βιβλίο αυτό ανάμεσα στα άλλα αποτελεί με ένα παράξενο τρόπο μια έμμεση καταγγελία μιας ελλιπούς δικαιοσύνης που άφησε Γερμανούς αξιωματικούς να διαφύγουν με εγκλήματα κατα της ανθρωπότητας.
Παράλληλα αποτείει σύντομο φόρο τιμής στο Ολοκαυτώμα των Καλαβρύτων, που συνιστά μια από τις πιο βαρβαρες σελίδες του Ναζισμού, πλάι στη σφαγή του Διστόμου,της Κάνδανου, του Μπάμπι Γιαρ, του Λίντιτσε και τόσων άλλων εξανδραποδισμένων  περιοχών...
          Εντούτοις την προσοχή τραβά μια άλλη τραγική φιγούρα:
Είναι ο Ωρολογοποιος που η παραμόρφωση του από τον Πόλεμο τον ανάγκασε να ζει ως Μονστρ...
Ή μήπως ήταν επιλογή της λαβωμένης ψυχής του,τούτη η ηθική απόμονωση, τελικά;;
         Ο Μονστρ της Γιώτας Γουβέλη, διαποτισμένος με  χηθκλιφικές πινελιές, συνομιλεί επάξια με άλλους χαρακτήρες της γοτθικής λογοτεχνίας, που συχνά στήνουν τον μικρόκοσμο τους, σε ένα κτίσμα σκοτεινό κι ογκώδες.
         Η περίπτωση του Μονστρ αναπαράγει την ατμόσφαιρα , από τον Πύργο των Καρπαθίων του Ιούλιου Βερν ως τον χαρακτηριστικό Δράκουλα του Στόκερ, τον δρ Φράνκεστάιν , τον Έρικ του Λερού, και -πάνω από ολα- τον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ του Πάτρικ Ζίσκιντ.
Με τον Γκρένουιγ  από το "Αρωμα", η ομολογία του "Μονστρ" έγκειται στο "έλλειμμα" τους κ την οργή προς τους ανθρώπους, που μετουσιώνεται σε ένα παράλογο- και συνάμα παράφορο- όραμα διαστρεβλωμένου έρωτα με όρους αιωνιότητας!!
         Μια μεγαλεπήβολη έκρηξη δημιουργίας που επιζητέι το άπειρο και αρθρώνει αίτημα αθανασίας μέσα από τίμημα θανάτου.Είναι άλλωστε εγγεγραμμένη στην παράδοση η θεμελίωση ενός σπουδαίου σκοπού πάνω σε αίμα ανθρωποθυσίας (θυσία Ιφιγένειας, Ησιόνη στον βράχο, Ανδρομέδα, γεφύρι της Άρτας- γυναίκα πρωτομάστορα, θυσίες Αιγυπτίων παρθένων προς βρώσιν κροκοδείλων προς εξευμενισμό θεοτήτων).
Με τη μεγαλομανία θεού, τέτοιες προσωπικότητες απαιτούν ως αντάλλαγμα στο πάθος τους, αίμα αθώων κι ο Μονστρ έτσιι βιώνει το αποτρόπαιο όραμά του.
      Το διακύβευμα είναι αν ο παραμορφωμένος ωρολογοποιός μας θα εκμεταλλεύτεί την ευκαιρία εξανθρωπισμού, που οι συγκυρίες του δίνουν...
               Αυτοί είναι οι προεξάρχοντες και γυρω τους ένας χορός άρτια ιχνηλατημένων προσώπων που διατηρούν μια αυθύπαρκτη γοητεία-με ιδιαίτερη αδυναμία στη γλυκύτατη Μαρί kai τη σαγηνευτικά αντιφατική Κιάρα.
                Παρόλαυτα τα "Ματωμένα Εντελβάις" αποτελούν κι ένα βαθια γυναικείο βιβλίο, μια συγκινητική σπουδή στο φαινόμενο της Μητρότητας...
Η μητρότητα διαθλαται μέσα από πολλά πρόσωπα (Φυλλιώ, Μαρκγκό, Μαρί,Κιάρα)!
Άλλοτε προβάλλει ως διακαής κι ευγενής πόθος τρυφερής ψυχής,
αλλοτε ως καταφύγιο και απάγκιο μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας,
άλλοτε με το μένος της ύαινας που κατασπαράσσει ο,τι απειλέι τα μικρά της...
Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση που η μητρότητα εκτρέπεται σε ανταγωνισμό και μίσος -σαν σε διαστρεβλωμένο οιδιπόδειο.
Έχουμε, εν ολίγοις, ένα εφιαλτικό μυστήριο των Άλπεων, με συγκινητικούς κόκκους τρυφερότητας που απαλύνουν τη φρίκη η οποία πορφύρωσε τα ονειρικά εντελβάις!
       Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της χρονιάς- και από τα πιο ξεχωριστά που θα διαβάσει ο Ελληνας αναγνώστης είναι τα "Ματωμένα Εντελβάις"!
            Θέλω να συγχαρώ την κυρία Γιώτα Γουβέλη δίοτι με αυτό το εκπληκτικό  βιβλίο διαφοροποιήθηκε αισθητά απο τα προηγούμενά της σε ομορφιά κι εκτόξευσε την παρουσία της στα λογτοτεχνικά δρώμενα δίνοντας υπόσχεση για μοναδικές εμπνεύσεις στο μέλλον. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
 Γιώτα Γουβέλη, "Το Κεντρί Της Πεταλούδας" 
Γιώτα Γουβέλη "Πρώτη Κυρία"

Γιώτα Φώτου, Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο

                                                Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο, Γιώτα Φώτου
                                           Είδος: Koινωνικό
                                           Βαθμολογία: 10/10

                                       
Ύστερα από 2μιση χρόνια και ένα αστυνομικό μυστήριο, η Γιώτα Φώτου επιστρέφει με ένα δυνατό κοινωνικό δράμα, συμπλέκοντας έντεχνα τις ατομικές τραγωδίες των ηρώων της με τις μπόρες του 20ου αιώνα.
Ζωές, λοιπόν, που κινούνται "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο" αναζητώντας τη γενναία ηλιαχτίδα που θα διαπεράσει την πικρή της φυλλωσιά για να σκορπίσει μακρυά τις σκιές...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Θάλεια Λυμπέρη μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ακλόνητης  καρυδιάς, που απλώνει τον ίσκιο της στην αυλή της.
           Η φτώχεια καθημερινή σύντροφος στην πολυμελή της οικογένεια που παραμένει στέρεα θεμελιωμένη στον έρωτα και την ομόνοια.
Οι χαρές λιγοστές μα η αγάπη περισσεύει ανάμεσα στη δυναμική Θαλεια, την ονειροπόλα κι αισιόδοξη αδελφή της Αγαθούλα και τις δίδυμες, που περιμένουν την έλευση του καινούριου μωρού. 
Όταν η συμφορά κι ο Πόλεμος θα χτυπήσουν την πόρτα της, σβήνοντας κάθε γέλιο, μοναδική παρηγοριά για τη μικρή Θάλεια θα σταθεί ο Δημοσθένης Ταρούσης, με τα γυριστά ματοτσίνορα και τη μεγάλη του αγκαλιά, ώσπου η ζωή τής τον παίρνει-κι αυτόν- μακρυά. 
Αλβανικό Έπος, Κατοχή, Εμφύλιος και Μεταναστευση σκορπίζουν τα όνειρα των απλών ανθρώπων και διώχνουν τα νιάτα μιας άσπλαχνης πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. 
Μια διπλή προδοσία και μια ανεπούλωτη αγάπη θα οδηγήσουν τελικά τη Θάλεια στον Καναδά να αναμετρηθεί με την πιο μεγάλη της διάψευση και να αναζητήσει την δικαίωση για τα χαμένα της χρόνια.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πικρό σαν τα φύλλα της καρυδιάς, λεπτό σαν τον κορμό της, αλλά προσφέροντας γλυκούς καρπούς αναγνωστικής αγαλλίασης το μυθιστόρημα της Γιώτας Φώτου ξετυλίγει τα θυελλώδη του συναισθήματα και τους πολλαπλούς συμβολισμούς του σε συνδυασμό με τις τραγωδίες του προηγούμενου αιώνα, εκεί , "Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο".
Έρωτας , Ιστορία, Δράμα σε μια μοναδική σύμπραξη!

             Το "μαγικό" με τα βιβλία της Γιώτας Φώτου είναι πως ενώ, εν πρωτοις δεν προβάλλουν ως "μεγαλεπήβολα συγγραφικά εγχειρήματα", εισχωρούν απροσδόκητα στην καρδιά του αναγνώστη, με μια πυκνότητα συναισθημάτων και μια γοητευτική πληρότητα όπου "απολύτως τίποτα δε λείπει και τίποτα δεν περισσεύει"... Έτσι κι εδώ.
        Η Καρυδιά της Φώτου είναι ένα  δράμα που μέσα από μια σφιχτοδεμένη πλοκή, υποβάλλει πλήθος συναισθημάτων -από την αγανάκτηση και την απόγνωση ως την αύρα του έρωτα, την πίκρα και την ελπίδα...
            Ένα έργο μεστό, που κινείται σε τρεις άξονες- τον κοινωνικό, τον ιστορικό και τον συμβολικό, που κομίζει ένα βαθύ δίδαγμα για όλους μας.    
       Απαλά κι αθόρυβα η συγγραφέας αξιοποιεί μια ξεχασμένη γωνίτσα γης και μια σειρά τραγικών προσώπων για να συνθέσει τελικα ένα περιεκτικό χρονικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, αφήνοντας ένα ανεκτίμητο μήνυμα πίστης στον αόπηχο! (περίοδος 1908-1958).
          Από απόψεως αφηγηματικής τεχνικής, έχουμε διαδοχή πρωτοπρόσωπης αφήγησης (όπου η Θαλεια Λυμπέρη ανοίγει τα μύχια της ψυχής της) και τριτοπρόσωπης αφήγησης (όπου εποπτεύουμε όσα δεν ξέρει εκείνη, με έμφαση στην οικογένεια Ταρούση)     
         Οι χαρακτήρες μοναδικοί και πολυεπίπεδοι , άρτια σκιαγραφημένοι εγείρουν την ενσυναίσθηση
             Η βιοπαλαίστρια μάνα Ταρούσαινα- διορατική και ανεξίκακη-
η ευαίσθητη Άννα που μετρά απώλειες,
η ανυποψίαστη γλυκιά Αγαθούλα, που αντιτάσσει την φωτεινή οπτική της στις αντιξόοτητες,
ο συνειδητοποιημένος συμπονετικός Ραφαήλ που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ηρεμία του και την αλληλεγγύη,
ο αντιφατικός Δημοσθένης Ταρούσης, με τα άνομα πάθη του, που θα γνωρίσει και τις δυο όψεις της ζωής- θύτης και ίσως θύμα των καιρών,
κι η ευσυνείδητη, συναισθηματική Θάλεια με τη βίαια υφαρπαγμένη παιδικότητα - και αρεκτοί άλλοι-
όλοι αντιπαλεύουν ατομικόυς δαίμονες και σεργιανούν τον αναγνώστη στο ατομικό τους σύμπαν !
            Από την Ευρυτανία στον Καναδά, από την προσδοκία στην προδοσία κι από τον έρωτα στα κοινά πάθη, οι ήρωες διατρέχουν τα κύματα τις Ιστορίας, μέσα από τις ατομικές τους τραγωδίες- άλλοτε ηθικοί αυτουργοί, αλλοτε "σφάγια ανυποψίαστα" κι αλλοτε συμπαραστάτες!
               Μέσα από ένα πολυδιάστατο οικογενειακό δράμα, όμως μας παρατίθεται το ζοφερό, αλλά και διαφωτιστικό μωσα'ι'κό του εικοστού αιωνα που τόσο ολέθριος στάθηκε για τον λαό μας.  
          Τα γεγονότα δυιλίζονται τώρα, όχι κάτω από ιστορικές και ιδεολογικές ερμηνείες, αλλά μονάχα υπό το πρίσμα των καθημερινών ανθρώπων της βιοπάλης, που αναδεικνύουν και την απώτατη αλήθεια τους , πληρώνοντας όλες τις φριχτές συνέπειες αν και αθώοι...
          Στη Φώτου η συλλογικότητα υποχωρέι μπρος στο ατομικό δράμα.
Αντιθέτως, το συλλογικό στοιχείο- ειτε ονομαστεί πατρίδα/ κράτος, είτε κόμμα, είτε "κοινωνία του χωριού"- προβάλλει απειλητικό κι εχθρικό προς την ατομικότητα- και συχνα άιτιο της καταστροφής της.
           Όλα τα ιδανικά καταρρεόυν κάτω από το αδυσώπητο βάρος της αδικίας και της αδυσώπητης φτώχειας -μοναδική ανταμοιβή που το κράτος επεφύλαξε στους αδαείς που τους άλεσαν οι πολιτικές φιλοδοξίες και οι παράλογοι πόλεμοι. 
Οράματα, μίση, ιδεολογίες- όλα- συντρίβονται, συμπαρασύροντας τους αθώους, που προδίδονται πολλαπλώς από  μια πατρίδα που αναδεικνύεται Μήδεια -καταστρέφοντας τα παιδιά της με την αδηφαγία του Κρόνου!
Μου άρεσε η οπτική της Γιώτας Φώτου για τον Εμφύλιο Σπαραγμό, όπου, χωρίς να παίρνει θέση, αναδεικνύει τον αδελφοκτόνα φρίκη και την αλλοτρίωση που αυτός επιφέρει σε όλους. 
Η "Μάνα με τους γιους που ποελμούν " Στης Καρυδιάς Τον ίσκιο" θυμίζει το γνωστό κομμάτι του "Όνειρο" Μικη Θεοδωράκη.
Παραμένοντας αποστασιοποιημένος από ιδεολογικές σπέκουλες, ο προβληματιμσός της Γιώτας Φωτου - μεσω των ηρώων- είναι στραμμένος στο δικαιό αίτημα των καθημερινών ανθρώπων για μια ευκαιρία να δημιουργήσουν τη Νέα Μέρα χωρίς να τους την γκρεμίζουν. 
        Το κατηγορώ σε μια Ελλάδα μητριά, αμείλικτο, διατρέχει όλες τις σελίδες κι αποτυπώνεται καταληκτικά σε μια επιθυμία φυγής- αντίθετη προς τον Νόστο του Οδυσσέα.
Mέσα από αυτο το πρίσμα της απόδρασης από την εξαθλίωση και χωρίς εξωραισμούς, προβάλλει η Μετανάστευση που σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα!
Λύση απόγνωσης και μια νέα πραγματικότητα σε Γερμανία,Αμερική, Βέλγιο ,Αυστραλία και μια γενιά προδομένη, που αναζητά νέες ρίζες- έκπτωτη από την Εδέμ των πατριων εδαφών...
            Μέσα σε όλα δεσπόζει η Καρυδιά, που απλώνει τον επίμονο ίσκιο της- αλώβητη από τις μπόρες που σαρώσαν προσδοκίες και ζωές ολάκερες...
Κυνικά απαθής, χαιρέκακα πικρή, η καρυδιά θαρρείς κι εκπληρώνει για όποιον την πλησιάζει τον ρόλο που η λαική παράδοση της αποδίδει, συνδέοντας την με τις πίκρες της ζωής.
          "Συνεργοί" της οι σκιές και οι τοπικές δεισιδαιμόνίες που, σε μια λαογραφική διάθεση παραθέτει, η συγγραφέας, σκηνοθετώντας μια πνιγηρή ατμόσφαιρα που καθιστά τον αναγνώστη κοινωνό του τρόμου και του ζόφου που τυλίγει τους άφταιγους ήρωες... 
Η Καρυδιά με τον διάχυτο συμβολισμό της αντιπροσωπεύει καταρχήν τούτη τη φθονερή Ελλάδα και την Ιστορία που απλώνει το σκοτάδι του Πολέμου πάνω από τους ταπεινούς κι ευγενείς πόθους των απλών ανθρώπων... 
Σε επίπεδο ψυχαναλυτικό όμως, η καρυδιά αντιπροσωπευει τον εγκλωβισμό του ατόμου στην αυτολύπηση και τη θυματοποίηση που το εμποδίζει να προχωρήσει μπροστά.
              Σκηνές θριλερ- με υπολανθάνον το μεταφυσικό στοιχείο, συνθέτουν ένα αδιέξοδο και μια άνευ όρων παράδοση στο "πεπρωμένο", που δείχνει αναπόφευκτο κι ανελέητο -ειδικότερα στα ανασφαλή μάτια της τρομοκρατημένης Θάλειας, που προτάσσει ευθύνες για να κρυφτεί από την ίδια τη ζωή ...Μονάχα εκείνη, άραγε;
        Πόσες φορές, αλήθεια, δεν φυγομαχούμε στη ζωή αποδίδοντας τις συμφορές μας σε άνωθεν παραγοντες αναπόδραστους, χωρίς θάρρος να παλέψουμε για όσα ονειρευτήκαμε!
Πόσες φορές δεν αναζητήσαμε άλλοθι έξω από εμάς, ώσπου να ανασυντάξουμε δυνάμεις για να γίνουμε μόνοι μας η "σωτηρία κι η απαλλαγή μας"!
 ...Ετσι κι η ανασφαλής Θάλεια- παγιδευμένη χρόνια στον ισκιο αυτής της Καρυδιάς- κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί και θα ζητήσει "να δρέψει και τους καρπούς", με την ελπίδα να μην είναι αργά, σε μια κορύφωση αγωνιώδη που αποζητά την ελπίδα....

              Η Γιώτα Φώτου, μέσα από επίπονες διαδρομές  και αυτογνωσίας των ηρώων, αποκαθιστά με ιδιαίτερο τρόπο την πίστη στον Άνθρωπο και στην εκπληκτική δύναμη της ψυχής, που αναγεννάται εκ της τέφρας της, σαν το φλεγόμενο πουλί του Μύθου...
Για όλα ξαποστάστε μαζί με τους παιδικούς πόθους της Θαλειας και  του Δημοσθένη  "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο",και ανακαλύψτε μαζί τους αν θα καταφέρει ο έρωτας των παιδικών τους χρόνων να δικαιωθεί  στο ταξίδι της ζωής τους...

                       Δεδε Ελισσάβετ

Το σχόλιο της ιδιας της συγγραφεως για το αρθρο καθως το μοιραζόταν στο facebook.

  
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 
 Γιώτα Φώτου, Το Τίμημα Της Προδοσίας   

CHEF ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ σε Καλοκαιρινη διαθεση

Το αρθρο αφιερωνεται στη Σωτηρία Αποστόλου κ γράφτηκε για να εμπλουτίσει το υλικό της ιστοσελίδας της για το Masterchef.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ
Έκανε αισθηση ως ο αυστηρός κριτής στο γνωστο τηλεπαιχνιδι MASTERCHEF, αυτοσυστηνόμενος ως "κράμα Ανατολής και Δύσης."

Ο λόγος για τον δίκαιο και σχολαστικό κριτη του Masterchef, τον 36χρονο Ελληνογιαπωνέζο συνιδιοκτήτη και headchef του ΝΟLAN, Σωτήρη Κοντιζά, 
πατέρα μιας κορούλας, 
που γρήγορα κέρδισε τις εντυπώσεις με την εξωτική του παρουσία, τη νεανική του αρρενωπότητα και τα εξαίσια  ελληνικά του στhn ανανεωμένη εκδοχή του Masterchef, από το STARCHANNEL!
               Καρπός του έρωτα ανάμεσα σε έναν  Ελληνα και μια Γιαπωνέζα καθηγήτριας Αγγλικων που γνωριστηκαν σε κοινές σπουδές στην Αγγλία, ο Σωτήρης Κοντιζάς (Γεννημένος 6 Μαρτίου του 1983)
πέρασε απο 40 κυματα ωσπου να κυνηγησει το όνειρό του και να διαπρέψει στις κουζίνες!
               Είχε να αντιπαλέψει μια παιδική ηλικία όπου η διαφορετικότητά του ήταν στίγμα, προσδίδοντας του το παρατσούκλι Foutzitsou.
Eίχε να ακούσει τη φωνή της καρδιάς του αφήνοντας πισω ενα πτυχίο από το Παντειο Πανεπιστήμιο και μια εξασφαλισμένη καριέρα τραπεζικού υπαλλήλου στη Eurobank.
Δούλεψε αμισθί δίπλα στον Χριστόφορο Πέσκια κι ανδρώθηκε μαζί του, ενώ σκληραγωγήθηκε σε πολυ΄απαιτητικές κουζίνες σε Κοπεγχάγη κ υπό τον sous chef του ομίλου Gordon Ramsey στο Λονδίνο!!!
           Ως σεφ στο εστιατόριο NOLAN (Σύνταγμα ,Βουλής 31) , ο Σωτήρης Κοντιζάς έχει αποσπασει την τιμητική διάκριση Bib Gourman του οδηγού Michelin για τα εκλεπτυσμένα πιάτα του που συνδυάζουν στοιχεία της ιαπωνικής κουζίνας με την αύρα της Μεσογείου...

              Στον πρώτο κύκλο του διαγωνισμού Masterchef ο Σωτήρης Κοντιζάς ξεχώρισε για την...αυστηρότητα και την ιαπωνική πειθαρχία που απέπνεει- σε συνδυασμό με την ευγλωττία του και τις εύστοχες νουθεσίες στους διαγωνιζόμενους για καθαριότητα και ήθος!!!
               Πίσω από όλα αυτά κρύβεται ένας αφοσιωμένος οικογενειάρχης ,ερωτευμένος με τη γυναίκα του, την Ελληνοιταλίδα Δέσποινα  και ενθουσιασμένος με την έλευση της κόρης του η οποία θα παρει το ξεχωριστό όνομα Αντριάννα -Chihiro (από τη βραβευμένο με oscar ιαπωνική ταινιάι κιν σχεδίων) και θα αποκτήσει αδερφάκι μέσα στο 2018!
Ένας στοργικός πατέρας που δηλώνει πως ο έρωτας  με τη γυναίκα του τον βοηθά να γίνεται καλύτερος πατέρας και να αντλεί χαρα για να τη μοιράσει στους γύρω του, καθώς πιστεύει πως... "Φυσικά κι η έλευση ενός παιδιού αλλάζει τα πάντα σε ένα ζευγάρι όμως, όταν αποκτάς παιδιά, δεν πρέπει να πέφτεις στην παγίδα και να ξεχνάς ότι τα πάντα είναι ο ανθρωπός σου, και πρέπει να δουλεύεις τη σχέση σας, ώστε να στε κατ επεκταση καλά και με τα παιδιά σας."
           Ένας ευσυνείδητος γονιός ο Σωτήρης Κοντιζάς ομολόγησε ότι η κόρη του τον έκανε καλύτερο άνθρωπο και ακόμη πιο ευσυνείδητο επαγγελματία που "σερβιρει κάθε πελάτη με εγνοια και με γνώμονα όσα θα έδινε να φάει το δικό του παιδί".

Ένας άντρας που με νοσταλγία αναθυμάται την εποχή που μπορούσε να παίξει videogames κ να διαβάσει manga, ενώ ομολογέι πως θα ήθελε να διαβάσει περισσότερη ιστορία!
             Ένας άντρας με όρεξη για τη ζωή και αποθέματα τρυφερότητας, που δε διστάζει να παίξει δημόσια πιάνο στην κόρη του και να της χαρίσει για παρέα ένα γλυκό Λαμπραντοράκι, τη Luna.
                                               
Μετά απο 3 μήνες απαιτητικών γυρισμάτων για το Masterchef και ένα τσουνάμι δημοσιότητας, τον Αύγουστο του 2017
ο σεφ Σωτήρης Κοντιζάς, απολαυσε τα ήρεμα κυματάκια της Αστυπάλαιας και έγραψε ένα υπέροχο άρθρο στην ATHENSVOICE για το όμορφο νησί και τις  διακοπές του με την Ελληνοιταλίδα σύζυγό του και την 20 τότε  μηνών κορούλα του.

Ενας διαφορετικος , καλοκαιρινος Σωτηρης Κοντιζας αρθρογραφεί και προτείνει κρυφές γωνιές για απολαυστικές  διακοπες στην Αστυπάλαια, ξεκινώντας μουσικόφιλα το κείμενό του!
ΓΡΑΦΕΙ ΛΟΙΠΟΝ στην Athensvoice Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ, εκπλήσσοντας ίσως πολλούς με αυτήν την ανέμελη πτυχή του:

"...Σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας, συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά..»  
Φορτωμένοι με τη Δέσποινα σ’ ένα σκούτερ 150 κ. με τα μπανιερά μας
τραγουδάμε τη "Συνέλευση των Ποντικών"

[..,.] Προσπαθούσαμε -από τη μία να μην τσακιστούμε σε κάποια κοτρόνα της διαδρομής Βαθύ – Αστροπαλιά με δυνατό αέρα 
και από την άλλη να προλάβουμε τον ήλιο. 

Και συνεχιζει ο Κοντιζας σε διαθεση ρομαντική
... Αυτή είναι η Αστυπάλαια για μένα. 
 Η ταβέρνα της Γαλήνης - όνομα και πράμα - στο δυσπρόσιτο Βαθύ. Ένα διαμαντάκι από τα λίγα. Είναι από τα μυστικά εκείνα που δεν θες να τα αναφέρεις και πολύ, μη τυχόν και το μάθουν όλοι και με το πέρασμα του χρόνου γίνει προορισμός και χάσει την ομορφιά του. 
[...]
 Αστυπάλαια. Η πεταλούδα. 
Στο μισό της νιώθεις τα Δωδεκάνησα και στο άλλο μισό της νομίζεις ότι βρίσκεσαι στις Κυκλάδες.  
Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες ψάχνοντας στον βυθό πολύχρωμα κουφάρια αχινών. Η πρωτεύουσα, η Αστροπαλιά, χαρακτηριστική με το Κάστρο (κατάλοιπο της Ενετοκρατίας) και τους διατηρημένους ανεμόμυλους. Υπάρχουν γωνιές, μαγαζιά και παραλίες οι οποίες είναι γνωστές και ευκολότερα προσβάσιμες και άλλα σημεία που απαιτούν μια κάποια θυσία, οργάνωση και ιδρώτα! 
          Στα «ευκολάκια» αναφέρω το καφενείο του Μουγγού για χταποδάκι στα κάρβουνα, παγωμένη μπύρα και κουβέντα με ντόπιους .

Η Αργώ για ζεν βραδιές με μεζέδες έκπληξη. 
Το Αρχιπέλαγος για γλυκό και αφεψήματα με φοβερή θέα. 
Ο φούρνος της Μαρουλιώς με τα κιτρινοκούλουρα.
              Στον αντίποδα, η ταβέρνα της Γαλήνης –όνομα και πράμα– στο δυσπρόσιτο Βαθύ. Ένα διαμαντάκι από τα λίγα. Είναι από τα μυστικά εκείνα που δεν θες να τα αναφέρεις και πολύ, μη τυχόν και το μάθουν όλοι και με το πέρασμα του χρόνου γίνει προορισμός και χάσει την ομορφιά του. Η παραλία κάτω από τη Χώρα. Ρωτάς τους Αστυπαλίτες και σου δείχνουν το δρόμο. Να είστε προετοιμασμένοι για μια μικρή κατάβαση.
Η παραλία με τις πλάκες.
 Το αγαπημένο μου σημείο για βουτιές και εξερεύνηση βυθού. 
Οπωσδήποτε σκίαστρο και δυνατό αντιηλιακό. 
Η ταβέρνα της Λίντας στα Καμινάκια με το φοβερό κατσικάκι και την αντίστοιχη παραλία. Είναι και άλλα πολλά. 
Ποιο το νόημα όμως να μην ανακαλύψεις και κάτι μόνος σου;  Να ‘μαστε καλά, γεροί και δυνατοί να πηγαίνουμε ξανά και ξανά.
«..και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια, και ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά..»
.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ KAI ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗΝ ATHENSVOICE.

Αν μη τι αλλο οι προτάσεις ενός ταλαντούχου σεφ και συνάμα ενός ανθρώπου με κέφι για τη ζωή δείχνουν όμορφες πτυχές που αξίζει κανείς να γνωρίσει! 

ΑΠΟ ΦΕΤΟΣ τελη Ιουλίου του 2018 
ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ προανηγγειλε τη συμμετοχη του σε τμημα Μαγειρικης του ΙΕΚ ΑΚΜΗ.Οσοι πιστοι της καλης Γαστεονομιας...προσελθετε!

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ του ΣΩΤΗΡΗ ΚΟΝΤΙΖΑ!
                            ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ

                                              

                                     
                                   ΠΙΝΚ ΠΟΝΚ 

 Συνεντευξη ΣΤΟ DOT

                                                

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΘΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

                                             ΕΝΤΥΠΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ του ΣΩΤΗΡΗ ΚΟΝΤΙΖΑ

SYNENTΕΥΞΗ ΠΡΙΝ ΤΟ MASTECHEF! (Kaθημερινη)


2 O KONTIZAS STHN POROPAGANDA.GR

Ο ΚΟΝΤΙΖΑΣ ΣΤΗ LIFO




O ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΕΙ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ONEMAN 
Ti σημαίνουν γι αυτυόν έννοιες όπως η 

友情 (φιλία): 

賛美者 (θαυμάστριες)

チーム (ομάδα):

嫌い (αντιπάθεια)

礼儀 (ευγένεια)

政治 (πολιτική) και πολλά άλλα...

ΜΙΑ ακόμη ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΟΝΤΙΖΑ -ΣΧΕΔΟΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚH sto tilestora.gr

Ο ΚΟΝΤΙΖΑΣ ΣΤΟ DOWN TOWN (Fvto OLYMPIA KRAGASAKI )

..................ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ...............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................