ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο Θαλασσόλυκος του Τζακ Λόντον συνιστά μαζί με τον Μόμπι Ντικ , το εμβληματικότερο ναυτικό μυθιστόρημα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας!
Αποτιμώντας τον με μια φράση θα τον χαρακτηρίζαμε μια ρομαντική ναυτική περιπέτεια με άρτια ψυχογραφήματα και φιλοσοφικές προεκτάσεις!
΄Ενα "μεγάλο" έργο "προσιτό σε κάθε αναγνώστη κι εκεί ακριβώς έγκειται η σπουδαιότητά του:
Ο "Θαλασσόλυκος" μπορεί να ικανοποιήσει με τις υπαρξιακές του αναφορές του απαιτητικούς αναγνώστες,
ταυτόχρονα όμως μπορεί να τραβήξει το ενδιαφέρον αναγνωστών λιγότερο εξοικειωμένων με βαθυστόχαστα έργα και να τους μυήσει σε πολύπλοκες έννοιες με απολαυστικό τρόπο που δε θα τους κουράσει.
Χάρη στην απλή δομή του και τη γραμμική παράθεση της πλοκής, το βιβλίο ρέει ξεκούραστα,
διατηρώντας την αγωνία του αναγνώστη και εισάγοντας με τρόπο εύληπτο ανώτερους προβληματισμούς γύρω από την ηθική και τον θάνατο.
Ο "Θαλασσόλυκος" συνδυάζει άρτια μια βαθιά γνώση της ζωής των ναυτικών, ζωηρή εικονοπλασία με άρωμα από ποίηση Καββαδία, και έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις.
Έμπνευση για τον "Θαλασσόλυκο" στάθηκε η προσωπική θητεία του Τζακ Λόντον στο φωκαλιευτικό "Σόφι Σάδερλαντ" που δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Αλάσκας, όταν το κυνήγι της φώκιας ήταν στα όρια της νομιμότητας!
Πολλά άλλα πρόσωπα (πχ."Κούκου" Μάγκριτζ, Λης), καθώς και περιστατικά του μυθιστορήματος απηχούν πραγματικές εμπειρίες του Λόντον, όπως η γνωριμία του με έναν "αλήτη " του Λονδίνου ή η άτυπη κηδεία ναυτικού που πέθανε εν πλω..
Ο δε σκληροτράχηλος Καπετάνιος Λύκος Λάρσεν βασίζεται σε έναν λαθροθήρα φώκιας, τον Αλεξάντερ Μάκλην που υπήρξε ενας αυτοδίδακτος , καλλιεργημένος άνθρωπος αλλά - συνάμα κι ένας τυραννικός, ριψοκίνδυνος καπετάνιος που, με σημαία του Μεξικού στη γολέτα του, διέπραττε ως και πειρατεία εναντίον και πλοίων της ρωσικής περιπόλου!
Ο αφηγητής του έργου, ο γλυκύς διανοούμενος, Χώμφρευ Βαν Γουίντεν, κλείνει το μάτι σε αυτοβιογραφικούς υπαινιγμούς, δανειζόμενος στοιχεία από τον ίδιο τον συγγραφέα, που έζησε στις παρυφές της ναυτικής ζωής. Από την άλλη, σύμφωνα με το αφιέρωμα της Οδού Πανός στον Λόντον, ο Χώμφρευ παραπέμπει σε "καλομαθημένους" διανοούμενους που σφυρηλατούνται στη θάλασσα, σαν εκείνους του Ράνγιαρντ Κήπλινγκ ("Καπετάνιοι του Θάρρους").
Ένα άλλο στοιχείο του Θαλασσόλυκου είναι η διακειμενικότητά του, καθώς μέσα από εξαίσιες στιχομυθίες των ηρώων "συνδιαλέγεται με σπουδαία έργα της Λογοτεχνίας από την "Τρικυμία" του Σαίξπηρ και την Καταγωγή των Ειδών", μέχρι τον "Εκκλησιαστή" και τα "Ρουμπαγιάτ" του Ομάρ Καγιάμ...
Όλες αυτές οι αναφορές δεν είναι τυχαίες, αλλά κάθεμιά τους συμβάλλει στη ροή της συζήτησης και την εξέλιξη των χαρακτήρων...
Κεντρική θέση κατέχει ο "Απωλεσθείς Παράδεισος" του John Milton και συγκεκριμένα το χωρίο της"Ανταρσίας του Εωσφόρου..."
Το ίδιο πνεύμα ολέθριας έπαρσης διακατέχει και τον κεντρικό ήρωα,τον καπετάνιο Λύκο Λάρσεν, που συνιστά το μεγάλο ατού του βιβλίου ως ένα από τα πληρέστερα ψυχογραφήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας...
Ιχνηλατημένος ανάγλυφα ο ανδροπρεπής Καπετάνιος Λάρσεν συνιστά μια ενσαρκωμένη σύνοψη των θεωριών που θεμελίωσαν τον Ατομικισμό, όπως αρχετυπικά εκπροσωπήθηκε από την "Εξέγερση του Ένατου Τάγματος των Αγγέλων, υπό τον Λούσιφερ στη "Γένεση":
Είναι η άρνηση του Παραδείσου, ως άρνηση "Συνάντησης με τον Άλλον" ,ως άρνηση παραχώρησης εαυτού...
Ώρες -ώρες, ο σαρκασμός του Καπετάνιου, προς τους υποτακτικούς του, παραπέμπει ευθέως στις σκοτεινές μεθοδεύσεις του Όφεως που εξύφανε την παγίδευση των ανυποψίαστων, αφελών Πρωτοπλάστων... Το ίδιο ζηλότυπα προς τις αντανακλάσεις του "κλεισμένου Παραδείσου", ο Γουλφ Λάρσεν γίνεται ο "Πειρασμός" που διεκδικεί τους ακούσιους αντιπάλους του, Χώμφρευ και Μοντ, για λογαριασμό της Κόλασης:
Πυρήνας της ύπαρξης στον Γουλφ Λάρσεν, είναι ο "ανέραστος" αντικατοπτρισμός του Ναρκίσσου, ο μονισμός του Θηρίου, όπως τον όρισε ο Αριστοτέλης...Στα ριζά της ύπαρξής του Καπετάνιου ενεδρεύει ένα τρίπτυχο που ανεδειξε η φιλοσοφική σκέψη ανά τους αιώνες:
Ξεκινώντας από τον αρχαιοελληνικό θιασωτη του ατομικισμού "Καλλικλή" από τον πλατωνικό Γοργία - πάμε στον Δαρβίνο και τον Νιτσε'ι'κό "Ζαρατούστρα".
Ως μυθιστορηματικό απότοκό μιας τετοιας ακολουθίας μορφοποίηθηκε από την πένα του Αμερικάνου Λόντον η ξεχωριστή προσωπικότητα του Καπετανιου συμπυκνώνοντας ροπές από αυτά τα φιλοσοφικά σχήματα.
Ο Λύκος Λάρσεν, μ'άλλα λόγια, αποτελεί μια πρωτόλεια έκφραση του νιτσεϊκού Υπερανθρώπου , η αποθέωση της ατομικής Δύναμης- αποδεικνύοντας πόσο ολέθρια είναι η καταχρηστική μεταφορά των δαρβινικών θεωριών στην πολιτική σκέψη ή έστω στους κοινωνικούς δεσμούς. Η χειριστικότητα του προς τους υποτελείς του σαφώς ενέχει και μια μακιαβελική οπτική της εξουσίας, η οποία όμως προσεγγίζεται υπαρξιακά κι όχι κοινωνιολογικά
Αντίθετα με τους κοινότυπους "φαύλους"στη Λογοτεχνία" όμως, ο καπετάνιος Λάρσεν δε γεννάει καμιά περιφρόνηση -τουναντίον διατηρεί μιαν ιδιότυπη -σχεδόν δαιμονική σαγήνη, που καθηλώνει τους συνοδοιπόρους του και τους αναγνώστες .
Αφ'ενός ειναι η αρρενωπότατη ομορφιά του που περιγράφεται με φωτογραφική ακρίβεια εντυπωσιάζοντας με την παγερή δύναμη ενός διαχρονικού γλυπτού.
Αφετέρου, είναι αδύνατον να μην υποκλιθείς στην ευφυΐα, στο βάθος, στην αξιοπρέπεια και στο απαράμιλλο ψυχικό σθένος αυτού του ανθρώπου-κι ας είναι από τη λάθος πλευρά... Ο Λυκος Λαρσεν εχει προσωπικότητα και μια πανίσχυρη ταυτότητα που την επιβάλλει σε όλους (μας) !
Άλλωστε ,όσοι αναμετρώνται μαζί του τελούν υπό τη γοητεία του ή έστω υπό πάθος ψυχής (Τζόνσον-"μίσος", Χώμφρευ δέος-σαγήνη--όργή,Τόμας Μάγκριτζ-"φθόνος", Μοντ "τρόμος" ,ενοχοποιημένος "ερωτισμός" κλπ).
Η μεγαλύτερη επιτυχία, λοιπόν, του Λόντον, είναι πως μεταδίδει στον αναγνώστη το ίδιο δέος για τον ήρωά του, μη επιτρέποντας τον οίκτο- ακόμη και την ώρα της κατάπτωσής του.
Ο καπετάνιος Λάρσεν, μέχρι την τελευταία στιγμή, διατηρεί μιαν ακεραιότητα ακατάλυτη, που εμπνέει βαθύ σέβας σε όλους, προκαλώντας ασταμάτητα το μυαλό μας!
Η επόμενη σημαντική παράμετρος είναι το στοιχείο του ερωτισμού : Ο Λάρσεν τον εκφράζει αυταπόδεικτα με μια καθηλωτική, αταβιστική αρρενωπότητα, που εξ'ορισμού είναι κολασμένα ερωτεύσιμη.
Aπό την άλλη, ανάμεσα στους δύο βασικούς ήρωες του "Θαλασσόλυκου" -τον σοβαρό Χώμφρευ και τη γλυκιά, πνευματώδη Μοντ, εκτυλίσσεται ένα κοινό ρομάντζο, τρυφερό, αλλά συντηρητικό και προβλέψιμο -στα πλαίσια μιας αποστείρωσης σχεδόν βικτωριανών ηθών. Ευχάριστο αλλά όχι καινοτόμο.
Βλέπουμε όμως το ερωτικό ένστικτο να ξεπηδά από τον Γουλφ Λάρσεν άγριο, ανάρμοστο, θανατηφόρο και θα είχαμε ένα θυελλώδες πάθος, αν ο άλλος πόλος ήταν αντάξιος αυτής της δυναμικής.
Η Μοντ Μπρούστερ συνιστά ίσως μια προσωπικότητα πιο "εξελιγμένη", πιο οξυδερκή από τον Χώμφρευ Βαν Γουίντεν: Είναι αρκετά αφυπνισμένη, ευαίσθητη, οξυδερκής και ντελικάτη -με σαφή στοιχεία του ανερχόμενου φεμινισμού.
Χάρη σε αυτά η Μοντ παρουσιάζει μιαν εξαίσια συμπληρωματικότητα προς τον Καπετάνιο Λάρσεν- χωρίς όμως ποτέ κι αυτή να παρεκκλίνει της πολιτικής ορθότητας- πράγμα που τελικά "σπαέι" αυτήν τη γοητευτική τους δυαδικότητα.
Η ερωτική σύγκρουση συναισθηματικά μένει ημιτελής. Η εξελιξη εκπίπτει και κορυφώνεται μέσα από τη δράση- ερήμην των ηρώων των ίδιων χωρίς ηθικό πρόσημο, χάνοντας την πνευματικότητά της.
Ίσως ο Λόντον αναγκάστηκε να ανακόψει αυτήν την συναισθηματική ορμή, για να μην παραβιάσει τους ηθικούς περιορισμούς της εποχής του(1900).
Από την άλλη,στόχος του ήταν να αναδείξει μια σύγκρουση σε επίπεδο φιλοσοφικό και ίσως έκρινε πως μια περαιτέρω έμφαση στο ερωτικό τρίγωνο θα ήταν αποπροσανατολιστική και θα αλλοίωνε τη φύση του έργου...
Πάντως, και η Μοντ και ο Λάρσεν- σε συνδυασμό μάλιστα- προσδίδουν μεγαλύτερη δυναμική στο βιβλίο από τον αφηγητή- πρωταγωνιστή Χομφρεϋ, χωρίς αυτό να αναιρεί τον δικό του καλοδομημένο χαρακτήρα, την πνευματώδη του προσωπικότητα και τη συμβολή του στην αναμέτρηση:
Ο Χώμφεΰ ειναι οικεία αξιαγάπητος:
Ειναι ευκολο για εναν αναγνώστη να ταυτιστεί με εναν ανθρωπο που ανηκει στη θετική πλευρα του μέσου όρου κι επιφυλάσσει ευκαιριακές υπερβάσεις λόγω συγκυριών, ατενίζοντας από την ασφάλεια του χαρτιού τα γοητευτικά μα κι απειλητικά άκρα, που εκπροσωπούνται από τον Λάρσεν ή ακόμη και τον ευαισθητοποιημένο, ηρωικό ναυτικό Τζόνσον...
Οι διάλογοι αναμεσα σε Χομφρευ Βαν Γουίντεν και Καπετάνιο Λάρσεν γύρω από την Ηθική βάζουν τον αναγνώστη στην τροχιά βαθύτερων στοχασμών.
Σε αυτήν την αναμέτρηση ειναι η προαναφερθείσα συνάφεια με το χωρίο στον Γοργία καθώς φέρνει στον νου (το δίπολο του ατομικιστή Καλλικλή και του ανθρωπιστή Σωκράτη στον "Γοργία" του Πλάτωνος όταν και αυτοί συγκρούοντσι γόνιμα γύρω από το πρόβλημα του Δικαίου και την αναμέτρηση Νόμου και Φύσης.
Ο Καλλικλής προτάσσει το Εγώ και μοιάζει η ιδεολογική μήτρα του Υπερανθρώπου του Νίτσε απο την οποία ξεπήδησε μεταγενέστερα και ο αμοραλισμός του Ρασκόλνικωφ.
Μια τετοια εκλεκτική συγγένεια παρουσιάζει κ ο Γουλφ Λάρσεν. Ο Σωκράτης μαιευτικά καταρρίπτει τον Ατομικισμό, όπως ο Ντοστογιέφσκι μέσα από τη θεολογία της συνείδησης, που την προσωποποιεί η αγαθή Σόνια:
Ενώ όμως στον Γοργία το πανίσχυρο ηθικό αντίβαρο της σωκρατικής ηθικής συντρίβει τη θεωρία της Δύναμης του Καλλικλή, ο γλυκύς Χωμφρευ δεν ειναι ανταξιας δυναμικής με τον Σωκράτη και άρα δεν ανατρεπει αυτός πραγματικά τον πόλο του Κακού οπως τον ενσαρκωσε ο Καπετάνιος.
Η ήττα Γουλφ Λάρσεν μένει μετέωρη: Ο Λόντον ολοκληρωνει με αμφίσημο τροπο την ηθική μονομαχία που έστησε στο καράβι του, ερήμην της εξέλιξης των χαρακτήρων:
Η πτώση δεν ανακύπτει ως ευθεια απόρροια προσωπικών επιλογών, αλλά ως ακούσιο γεγονός θολών ερμηνευτικών δυνατοτητων και αμφίβολης αποσυμβολοποίησης...
Μπορουν υποθεσεις να γινουν μονο: Θα επιχειρηθει μια με βαση το ιδεολογικό υπόβαθρο του Λόντον:
Το ιδιότυπο "τέλος" του "κακού" Καπετάνιου,
ίσως υποδηλώνει την επιθυμία του συγγραφέα να υποβάλει μια "θέση" σαν αυτήν, ότι δηλαδή
《Το Κακό φαντάζει παντοδύναμο,αλλά επί της ουσίας είναι ετερόφωτο και με την αδηφαγία του Ερυσίχθονα τελικά κατασπαράσσει τις ίδιες του τις σάρκες.
Το Κακό μες στη μοναχικότητά του είναι θνησιγενές κι αποτελεί είναι μηχανισμό αυτοκαταστροφής.
Δεν μπορεί να γίνει ωφέλιμο, ούτε για τον εαυτό του τελικά, εν αντιθέσει με τη Συνύπαρξη, τη Συνεργασία, την Αλληλεγγύη και την Κατανόηση"! Εξαλλου η Συνεργασία και το Κοινωνείν εξασφάλισε την επιβίωση του ανθρωπίνου γένους και πύργωσε τον Πολιτισμό.》 Αν το συνδέσουμε αυτό με τις σοσιαλιστικές ιδέες του Λόντον όπως τις υπηρέτησε στο έργο του ("Σιδερένια Φτέρνα", "Οι Άνθρωποι Της Αβύσσου" κλπ), μπορούμε σε επίπεδο πολιτικού συμβολισμού να διακρίνουμε μια λανθάνουσα κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα και να αναγάγουμε την πορεία του Γουλφ Λάρσεν ακριβώς στην πορεία του Καπιταλισμού.
Απώτατη άλλωστε αξία του καπιταλισμού, είναι η αποθέωση του Ατόμου -μια υπαρξιακή "κερδοσκοπία"- ακόμη και εις βάρος της Κοινότητας, όπως ακριβώς την εξέφρασε κι η στάση του Γουλφ Λάρσεν προς τους συντρόφους του.
Στον αντίποδα στάθηκαν οι δυο ανθρωπιστές ήρωες που αντιπροσωπεύουν μια διαφορετική Ηθική- ρέπουσα προς σοσιαλιστικές αποχρώσεις θα λέγαμε.
Η κατάληξη του Καπετάνιου φέρνει συμβολικά στο νου τη ζοφερή μοίρα των καπιταλιστικών κοινωνιών που μοιραία, μέσα από την απληστία τους και την απανθρωπιά τους, τελικά οδηγούνται σε "κρίσεις" και "πολέμους" -δηλαδή σε μια ριζική αποσάθρωσή τους- αναπόφευκτο επακόλουθο της κερδοσκοπικής δομής τους!
Οι κοινωνίες, δηλαδή, εκτρέφουν τον Kαπιταλισμό μέσα από την αυτοκαταστροφή τους, όπως το έπαθε κι ο "πόλος του Κακού στον Θαλασσόλυκο...
Ένας τέτοιος παραλληλισμός σίγουρα προσιδιάζει στην πολιτικοποιημένη- σοσιαλιστική- οπτική του Τζακ Λόντον και την ιδεολογική του κατεύθυνση, όπως και στην τάση έμμεσης αυτοαναφορικότητας, που ευφυώς παρεμβάλλει ο ίδιος σε όλα του τα έργα.
Αυτη η πολιτική προσεγγιση της κατάληξης του Λαρσεν παραμένει, ωστόσο, μια προσωπική "υπόθεση εργασίας".
Έγκειται στον κάθε αναγνώστη να επιχειρήσει την προσωπική του ερμηνεία, συνυπολογίζοντας, όμως,
"πάντα" τα ειδικά χαρακτηριστικά και το πολιτικό φορτίο της γραφής του Τζακ Λόντον.
Ο ΘΑΛΑΣΣΟΛΥΚΟΣ του Τζακ Λόντον διατίθεται σήμερα σε 2 εκδόσεις":
Aυτή από τις εκδόσεις Γράμματα
και μια πληρέστερη του Ζαχαρόπουλου με ένα εξαιρετικό επίμετρο.
(Η παιδική έκδοση, όπου το πρωτοδιάβασα, από τις εκδόσεις "Αστήρ" σε μεταφραση Χ. Αριδαίου υπερτερεί μακράν σε γλωσσική ποιότητα- και θα ήταν η καλύτερη, αν το έργο εκεί δεν ήταν περικεκομμένο...
Δυστυχώς η απόδοσή του Θαλασσόλυκου από τα γενικώς αξιέπαινα Κλασσικά Εικονογραφημένα- και σε επίπεδο διαλόγων και σε εικαστικό επίπεδο -ήταν απλά απαράδεκτη, αδικώντας κατάφορα το έργο. Μην τη λάβετε υπόψη!Θα σας καταστρεψει την αισθηση του υπεροχου αυτου βιβλίου.
Το ίδιο έχω να πω για τις κινηματογραφικές του μεταφορές του έργου, που ήταν μάλλον ανεπαρκείς ,αν και στην πιο πρόσφατη, χαιρετίζω τον Γερμανό Σεμπάστιαν Κοχ ως ιδανική ενσάρκωση του Καπετάνιου -τουλάχιστον από αισθητικής πλευράς-στερείται όμως της πνευματικότητάς του ο τρόπος που είναι δοσμένος!
Γνωρίστε ανεπηρέαστοι από αυτά τον πραγματικό Θαλασσόλυκο του Λόντον,γιατί είναι από εκείνα τα διαχρονικά βιβλία που με απλότητα μεγαλειώδη, ψυχαγωγούν και αφυπνίζουν παράλληλα τη σκέψη μας, πράγμα που ζητάει επιτακτικά η εποχή μας.
Δέδε Ελισσάβετ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΤΖΑΚ ΛΟΝΤΟΝ (απο Wikipedia)
O Τζακ Λόντον (12 Ιανουαρίου 1876 - 22 Νοεμβρίου 1916) γεννήθηκε το 1876 στο Σαν Φρανσίσκο, εξώγαμο τέκνο της Φλώρας Γουέλμαν και ενός περιπλανώμενου αστρολόγου, του Γουίλιαμ Χένρυ Τσέηνυ.ην ίδια χρονιά, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Τζων Λόντον, χήρο με δύο κόρες, που έδωσε στο εξώγαμο αγόρι το επώνυμό του και το όνομα Τζων Γκρίφιθ.
Το 1891 ο Τζακ Λόντον άφησε το σχολείο και έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο,
το 1892 υπηρέτησε αξιωματικός στην ακτοφυλακή του Σαν Φρανσίσκο,
και το 1893, έπειτα από έξι μήνες ταξίδι στον Ειρηνικό με τη σκούνα Σόφι Σάδερλαντ, κέρδισε το πρώτο βραβείο μιας τοπικής εφημερίδας "για το καλύτερο περιγραφικό άρθρο" με θέμα έναν τυφώνα στις ακτές της Ιαπωνίας.
Το 1895 επιστρέφει στο σχολείο, και το 1896 μπαίνει στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, όπου μένει μόνο ένα εξάμηνο.
Τα δύο επόμενα χρόνια τον βρίσκουν στην Αλάσκα, απ όπου αρχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με το γράψιμο. Το 1902 περνά από το Λονδίνο, αλλά το 1904 τον βρίσκει στις θάλασσες της Κορέας και της Ιαπωνίας, ανταποκριτή του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου.
Λίγο αργότερα (1906) θα γίνει ανταποκριτής ενός άλλου συγκλονιστικού γεγονότος: του σεισμού που ισοπεδώνει το Σαν Φρανσίσκο.
Τα επόμενα χρόνια περνούν με γράψιμο και ταξίδια στη Χαβάη, στην αποικία των λεπρών του Μολοκάι, στην Ταϊτή, στα νησιά Φίτζι, αλλά και στη Βόρειο Καλιφόρνια, πάνω σε άμαξα με τέσσερα άλογα.
Όλα τα σπουδαία έργα του γεννιούνται καθ οδόν, μαζί με πολύ ποτό και τροπικές αρρώστιες, ώσπου το 1916 πεθαίνει από ουραιμία, σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση της εποχής, ενώ η εκδοχή της αυτοκτονίας ανακινείται είκοσι δύο χρόνια αργότερα από τον Ίρβινγκ Στόουν.
Λίγο πριν την ίδια χρονιά, έχει παραιτηθεί από το Σοσιαλιστιικό Κόμμα "επειδή έχει πια χάσει την αγωνιστική του φλόγα και δεν ασχολείται διόλου με την πάλη των τάξεων".
Μυθιστορήματα
A Daughter of the Snows Η κόρη του χιονιού (1902)
The Call of the Wild Το κάλεσμα της άγριας φύσης (1903)
The Kempton-Wace Letters (1903)
The Sea-Wolf Ο θαλασσόλυκος (1904)
The Game Ο πυγμάχος (1905)
White Fang Ο ασπροδόντης (1906)
Before Adam Πριν τον Αδαμ (1907)
The Iron Heel Η σιδερένια φτέρνα (1908)
Martin Eden Μάρτιν Ήντεν (1909)
Burning Daylight Με το φώς του ήλιου (1910)
Adventure (1911)
The Scarlet Plague (1912)
A Son of the Sun (1912)
The Abysmal Brute (1913)
The Valley of the Moon Η κοιλάδα του φεγγαριού (1913)
The Mutiny of the Elsinore (1914)
The Star Rover Ο ταξιδιώτης του ουρανού (1915)
The Little Lady of the Big House Η μικρή κυρία του μεγάλου σπιτιού (1916)
Jerry of the Islands Τζέρι από τα νησιά του Σολομώντα (1917)
Michael, Brother of Jerry Μάικελ, το σκυλί του τσίρκου (1917)
Hearts of Three (1920)
The Assassination Bureau, Ltd Γραφείο Δολοφονιών Ε.Π.Ε.(1963) το άφησε μισοτελειωμένο, το τελείωσε ο Ρόμπερτ Φις (Robert Fish)Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι σχετικά με τον
ΦΩΤΟ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Διατήρησε την παράδοσή του οίκου στην διάδοση θρυλικών σταθμών της ποίησης όπως
Στον Κέδρο συναντάμε ακόμη βιβλία "κλασσικά πια , όπως του Αλέξανδρου Κοτζιά,
Από τον "Κέδρο" το ευρύ κοινό γνώρισε το έργο του κορυφαίου θεατρικού μας συγγραφέα κ διανοούμενου, Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Τέλος,αξιοσημείωτος είναι ο τομέας του Κέδρου που περιλαμβάνει εκδόσεις βιβλίων σχετικών με το σκάκι (ανάμεσά τους μια ογκώδης εγκυκλοπαίδεια με κάθε λήμμα γύρω από τον κόσμο του σκακιού) .
Διατήρησε την παράδοσή του οίκου στην διάδοση θρυλικών σταθμών της ποίησης όπως 
Στον Κέδρο συναντάμε ακόμη βιβλία "κλασσικά πια , όπως του Αλέξανδρου Κοτζιά, 
Από τον "Κέδρο" το ευρύ κοινό γνώρισε το έργο του κορυφαίου θεατρικού μας συγγραφέα κ διανοούμενου, Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Τέλος,αξιοσημείωτος είναι ο τομέας του Κέδρου που περιλαμβάνει εκδόσεις βιβλίων σχετικών με το σκάκι (ανάμεσά τους μια ογκώδης εγκυκλοπαίδεια με κάθε λήμμα γύρω από τον κόσμο του σκακιού) . 
