ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ, Εσχατοι Καιροί

                                         Έσχατοι Καιροί, Αναστασία Καλλιοντζή
                                            Είδος:Κοινωνικό Θρίλερ 
                                           Βαθμολογία 9/10

Σελίδες: 718
Έτος : 2005

Το πιο χαρακτηριστικό έργο της Αναστασίας Καλλιοντζή μετά το "Μη Μου Λες Αντίο" είναι σίγουρα οι "Έσχατοι Καιροί", ένα από τα πιο τολμηρά και προκλητικά έργα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια, ξεμπροστιάζοντας απροσχημάτιστα το ειδεχθέστερο πρόσωπο της κοινωνικής μας πραγματικότητας!

       Ένα βιβλίο οδυνηρής αφύπνισης που θα έπρεπε να το διαβάσουν...όλοι- κι ας το "αντέξουν" λίγοι!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Λευτέρης κι η Δάφνη Ματζιούρη είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι ενάρετων βιοπαλαιστών με την καρδιά γεμάτη καλοσύνη και καρτερία ,που ζουν σε μια συνοικία της Πετρούπολης...

Μοναδικό αποκούμπι τους στην ακραία φτώχεια τους και τις σκληρές δοκιμασίες μιας αδυσώπητης ζωής, η φλογερή αγάπη που τους δένει και η βαθιά τους πίστη στον Θεό.
Παρηγοριά τους, η συντροφικότητα που μόνο οι φτωχοί με τους κοινούς καημούς μπορούν να μοιράζονται.

Σαράκι τους ο αποκομμένος αδελφός του Λευτέρη, ο ωραιοπαθής νομικός Δάκης, κι η πανώρια αλλά και ματαιόδοξη κόρη τους, η 15χρονη Βενετία, η οποία φιλοδοξεί να κατακτήσει τη διασημότητα, με κάθε τίμημα , θαμπωμένη από τα φανταχτερά είδωλα- τόσο μακρυά από το χαμόσπιτα της γειτονιάς της!
Γύρω της, οι συμμαθητές της, παιδιά καθημερινά και συνάμα μοναδικά, με μια νεανική φιλία σύντροφο σε εφηβικά οράματα.Ο αλαφροίσκιωτος Νικόλας, η ιδεαλίστρια Αναστασία, ο στιβαρός Στράτος.
Λίγο πιο μακρυά, στα Πατήσια, ο αστυφύλακας Φώτης Μπούρμαλης ονειρεύεται τη μεγάλη ευκαιρία που θα του επιτρέψει μια τίμια ανέλιξη στον χώρο της Αστυνομίας, αλλά μόνον ο φίλος του ο Θεόδωρος Καπιρέλης κι η αγαπημένη του Νίκη φαίνεται να συμμερίζονται τα όνειρά του, καθώς η πραγματικότητα θα αποδειχθεί "διαφορετική".
Σε μια παράλληλη πραγματικότητα αυτής της πόλης, πίσω από τρυφηλές πόρτες και φλας άπληστων δημοσιογράφων, ο εκτυφλωτικός "σελεμπριτί" Άρης Παγκράτης, απολαμβάνει ηδυπαθώςκαι χωρίς φραγμούς όλες τις απολαύσεις που μπορεί να του προσφέρει το χρήμα- με την υπόκρουση του μελωδικά στοχαστικού "Μέτοικου"!
Όταν αυτοί οι δυο κόσμοι έρθουν σε επαφή, οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές: 
Oι μάσκες της ωραιοποίησης πέφτουν και ανοίγουν οι πύλες της Αβύσσου, τσαλαπατώντας την αθωότητα και πορφυρώνοντας τον ουρανό με αίμα, σε έναν κολασμένο χορό τεράτων, όπως μόνο οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Εξαίσια αποτρόπαιο, αριστουργηματικά ανατριχιαστικό, διεστραμμένα αφοπλιστικό κι ευφάνταστα ρεαλιστικό "Οι Έσχατοι καιροί" της Αναστασίας Καλλιοντζή είναι ένα από τα ξεχωριστά βιβλία που δεν ξεχνάς ποτέ.
         Μπορεί να το λατρέψεις ,μπορεί και να το μισήσεις πάντως σίγουρα δε θα βγεις αλώβητος από αυτό!
Ένα βιβλίο που ισορροπεί ανάμεσα στις πολλαπλές αντιφάσεις του μέχρι το απροσδόκητο φινάλε του.(ένα φινάλε άγριο σαν σαρδόνιο χαμόγελο)
Αιματηρό και τρυφερό- ζοφερό, αλλά με ένα ιδιότυπο φως επίγνωσης και σοφίας που στο τέλος το δικαιώνει.
Ένα κράμα στυγνού ρεαλισμού και ονειροφαντασίας, που υποβάλλει στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα του από την πρώτη σελίδα ως την τελευτάια!
Οι Έσχατοι Καιροί συνιστούν μια σκοτεινή, αναπόδραστη προφητεία, σχεδόν βιβλική, που έρχεται από τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης να σημάνει το τέλος των ψευδαισθήσεων.

Ένα αποτρόπαιο Ποίημα του Ερέβους που κινείται στις εσχατιές του χρόνου και της ανθρώπινης Συνείδησης.Μια πραγματεία για την ανθρώπινη φαυλότητα.

Ένα βιβλίο με κάθε του σελίδα να μετατρέπεται σε κοφτερή λάμα συνειδητοποίησης που σε ματώνει, χωρίς έλεος.
Εικόνες βγαλμένες από μποντλερικούς εφιάλτες  -εικόνες γκρανγκινιολικές, που σοκάρουν.
Η φρίκη ωστόσο ξεπηδά ατόφια ακόμη κι από αναίμακτα στιγμιότυπα (δε θα ξεχάσω την αποτρόπαια δισκοθήκη που αποτύπωσε όλη την νοσηρότητα ή εκείνο το παιδικό δωμάτιο...)
Η γνώριμη κι επίπλαστη κανονικότητά μας λοιπόν μεταλλάσσεται σε ένα ρευστό σκηνικό τρόμου, αντικείμενα οικεία μετατρέπονται σε φονικές αλήθειες κι εκεί έγκειται η δυναμική τους.Στην αλήθεια, που δε μας επιτρέπεται πια να αγνοήσουμε....
Γιατί οι "Έσχατοι καιροί" είναι βιβλίο ενηλικίωσης.Σπάει τη φούσκα της οργουελικής μας ευδαιμονίας , γιατί μας στερέι το πρόσχημα της άγνοιας.

           
Η σύλληψη αυτή της Αναστασίας Καλλιοντζή νομίζω πως δεν έχει προηγούμενο στα λογοτεχνικά μας δρώμενα -και μπορεί να "αναμετρηθεί" μόνο με ένα- επίσης αμφιλεγόμενο- underground κομψοτέχνημα:

Πρόκειται για την "Επώνυμη" του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου(2005), ενα κολασμένο οδοιπορικό στην παράνοια, που η-εκεί ανώνυμη- ηρωίδα του επιδιώκει μια πορεία προς την επίπλαστη δόξα, σαν τη μικρούλα Βενετία Μαντζιούρη!
    Οι Έσχατοι καιροί παρουσιάζουν πιο συμπαγή πλοκή χωρίς ούτε από δω να απουσιάζουν τα στοιχειά του σουρρεαλίσμού αλλά και μερικές πινελιές μεταφυσικής.
Η Μεταφυσική περισσότερο επενδύει με ένα πέπλο μυστηρίου το έργο παρά συμβάλλει στην πλοκή.

          Η γλώσσα στους Έσχατους Καιρούς είναι παραστατική και αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον λυρισμό και την ωμότητα, που σίγουρα θα ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες, αλλά διασώζει μια αυθεντικότητα απολαυστική:
Μέσα από μια γραφή που διαθέτει αβίαστη προφορικότητα, και- αισθητικά απενοχοποιημένη- η Αναστασία Καλλιοντζή λεκτικοποιεί άφοβα μύχιες σκέψεις που καθένας μας θα μπορούσε να κάνει, και απομυθοποιεί με έναν ιδιότυπο σαρκασμό τους ήρωές της, αλλά και καθέναν από μας.
Έτσι η Καλλιοντζή συνθέτει διεξοδικά ψυχογραφήματα συστήνοντας τους ήρωες της σε όλη τους την αθλιότητα και το μεγαλείο συνάμα, καθιστώντας το βιβλίο ένα βίωμα που ριζώνει στην ψυχή του αναγνώστη!
Η Αναστασία Καλλιοντζή, όπως κ ο Χατζηστεφάνου έχουν την κατάρα να είναι ευαίσθητοι δέκτες των κραδασμών μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση και μεσω της πένας τους αρθρώνουν μια κραυγή από το βαθύτερο πηγάδι της απόγνωσης, με τις λέξεις να ζωντανεύουν τον πανικό ενός Μουνκ.
Τα βιβλία τους συνιστούν καταγγελία βαθιά πολιτική και στους "Έσχατους Καιρούς" αυτό διαγράφεται ακόμη σαφέστερα":
Η κοινωνική αδικία κι η καταρράκωση των εργασιακών δικαιωμάτων, που βιώνουν ο Λευτέρης και η Δάφνη (καθώς κι η συν αυτοίς φτωχολογιά) παραπέμπουν ευθέως σε ένα εργασιακό εφιάλτη, βγαλμένο απ΄τον τον κοινωνικό λαβύρινθο στη Ζούγκλα του Άπτον Σίγκλερ, όπως κλιμακωτά αποσυνθέτει την ηθική υπόσταση του Λιθουανού μετανάστη ήρωά του- με τον τρόπο ακριβώς που το κάνει κι η Καλλιοντζή στους δικούς της πρωταγωνιστές.
Στη "Ζουγκλα" πεδίο δράσης ήταν ένα Σφαγείο με άνομους επιστάτες,εκμεταλλευτές της άγνοιας, και της Ανάγκης!
Στους "Έσχατους Καιρούς" "σφαγείο" ονείρων και ψυχών γίνεται ολόκληρο το νομικό και κοινωνικό πλέγμα, που κονιορτοποιεί τα πιο ευγενή όνειρα του ανθρώπου, αλέθοντας τιμή, αγνότητα και κορμιά για να τα πετάξει τροφή σε σκύλους που αλυχτούν!

           Το βιβλίο αναδίδει όλη τη δυσώδη σήψη των θεσμών, όπου πολιτικοί,διακστικοί  και αστυνομικοί δεν είναι πα΄ρα ορντινάτζες κοινών γκάγκστερς, κι αντί να προστατεύουν τους αδυνάτους, αμνηστεύουν την ανομία.
          Το πιο ξεχωριστό από τα ευρήματα ήταν η παραβολή του μαύρου διαμαντιού, που θυμίζει ευαγγελική παραβολή επενδυμένη με τη μεσαιωνική ατμόσφαιρα σκανδιναβών παραμυθάδων.

Στο μαύρο διαμάντι, λοιπόν η Καλλιοντζή συμπύκνωσε την επίπλαστη λάμψη της ζωής, όπως τη βίωνε κι ο καλλονός της κλασσικής λογοτεχνίας, ο Ντόριαν Γκρέι, συνοψίζοντας, με άλλα λόγια, την πορεία του ανθρώπινου γένους!
Κι εδω έρχεται ο Αρης Παγκράτης...Είναι η πιο ακραία και πιο τραγική φιγούρα του έργου ολόκληρου!
Εωσφορικά γοητευτικός,εωσφορικά μόνος...

Είναι ο 'ιδιος ο Ντόριαν του Ουάιλντ.Δηλαδή ο "έκπτωτος Αδάμ".
Ο Άρης είναι ο Άνθρωπος, που παρασυρμένος από τη ματαιοδοξία του αυτομόλησε αυθαδέστατα από την παραδείσια υπόστασή του και επέλεξε μόνος του να κατοικήσει  τον "Τόπο του Θηρίου".
"Ξένος" από τον προορισμό του, "άπατρις" ,ξένος από ό,τι προδιέγραφε η μεγαλειώδης φύση του που αξιώθηκε θεία πνοή και θεία Διαθήκη.
Ο Άρης Παγκράτης άκούει με μανία τον "Μέτοικο" κι ίσως να μην είναι τυχαία η επιλογή από την οξυδερκή συγγραφέα:

Το συγκεκριμένο κομμάτι του Ζορζ Μουστακί κουβαλά όλο το φορτίο της πιο βαθιάς μοναξιάς ,το "άλγος του Ξένου", που τον τύλιξε για πάντα η "Νύχτα".

Κι ίσως κατά βάθος το τέρας να έχει συνειδητότητα της αθλιότητάς του, γνωρίζοντας πως μεγαλύτερη απώλεια δεν υπάρχει από ένα κουφάρι, χωρίς ψυχή!
Μέτοικοι κι εμείς όλοι της γης ,εξόριστοι της Εδέμ.
Μόνο που εμείς έχουμε πλέον την επιλογή και καμιά δικαιολογία υπεκφυγών πια.Ο "επαναπατρισμός" στις αγκάλες του Ουρανού μας μπορεί να γίνει δική μας επιλογή.
         Η ατομική ευθύνη συνιστά απώτερο μήνυμα αυτού του φαινομενικά δυσοίωνου βιβλίου που θεολογεί απροσδόκητα και ατενίζει φως της θέωσης μέσα από τα πυκνά ερέβη της κτηνωδίας.
Στις σελίδες των Έσχατων Καιρών πνέει το αεράκι της δύσβατης ,της ανυπόφορης ελευθερίας που αιτάται ο Ντοστογιέφσκι στον Ιεροεξεταστή του.Λίγοι αποδεικνύονται άξιοι να την επωμισθούν.
Οι "Έσχατοι Καιροί" ανάγονται σε  ένα κοινωνικό ευαγγέλιο της προαναγγελθείσας αυτοκαταστροφής μας.
Θυμίζουν κι αυτό το αξεπέραστο κοινωνικό τραγούδι του σαλπιγκτή ποιητή, Νίκου Γκάτσου, όταν τραγουδά για "Ήλιους και Φεγγάρια που μόνοι μας τα σβήσαμε κι ήρθανε σκοτάδια"...
Βιβλία σαν αυτό μας καλούν να πάρουμε πίσω "την ψυχή μας "από τις λάσπες όπου τη χάσαμε".
       Κατά βάθος, οι Έσχατοι καιροί, παρόλη τη σκληρότητά του, είναι ένα "θαρραλέο" βιβλίο απόλυτης αγάπης και προσήλωσης στη μεγάλη υπόθεση του Ανθρώπου, διότι αποσκοπεί να αποδομήσει τον "δαίμονα" για να κερδίσει πίσω τον "κληρονόμο του Παραδείσου...

...Αν λίγο ενοχληθερίτε από τις ακραίες εικόνες και την υπερβολή του βιβλίου, πριν το καταδικάσετε σας ζητώ απλώς  να αναλογιστειτε:

Εχουμε φτιαξει μια κολαση οπου μορφωμενοι ανθρωποι εστησαν ta Αουσβιτς...

Οπου πατεραδες βιαζουν τα ιδια τα παιδια που γεννησαν...

Μια κολασμενη κοινωνια ,οπου κυκλωματα βαζουν μικρα παιδια να συνουσιαζονται με ζωα κ πλουτιζαν απο αυτο το πορνογραφικο υλικο....

Θα δανειστω μια ατακα απο το θεατρικο εργο ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ "

Στον Θεο σου,Γιαννινα...Μετα απο ολα αυτα, υπαρχει κατι που δεν μπορουμε να πουμε /που δεν μπορει να γινει;;;;".     Αξίζει,λοιπόν, να ανακαλύψετε  το γενναίο βιβλίο που συνέθεσε η Αναστασία Καλλλιοντζή σαν ένα επιπλεόν κίνητρο να αναθεωρήσετε και να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!
                                                          
                                                              Ελισσάβετ Δέδε

Υ.Γ1. Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει  από τις εκδόσεις Λιβάνη , αλλά σήμερα είναι εξαντλημένο.
Ελπίζοντας σε νεά επανέκδοση αοπό τον οίκο Μεταίχμιο (όπως ήδη έγινε με τα βιβλια "Πες Πως ήταν Όνειρο" και "Μη Μου Λες Αντίο",) έτσι και το πετύχετε κάπου, μην το χάσετε!

ΥΓ2 Διαβάστε επίσης την παρουσίαση των βιβλίων :
ΕΠΩΝΥΜΗ του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου
...και  ΠΑΡΑΝΟΙΑ (Αναστασία Καλλιοντζή)

                                                                  ΕΠΙΜΕΤΡΟ
       ...Ακούστε τον αγαπημένο δίσκο του πρωταγωνιστή μας, Άρη Παγκράτη

  Στίχοι του "Μέτοικου":
Σαν σύννεφο απ' τον καιρό
μονάχο μες τον ουρανό
πήρα παιδί τους δρόμους.
Περπάτησα όλη τη γη
μ' ένα τραγούδι στην καρδιά
και τη βροχή στους ώμους

Μ' αυτά τα χέρια σαν φτερά
που δεν εγνώρισαν χαρά
πάλεψα με το κύμα
Κι είχα βαθιά μου μια πληγή
αγάπη που δε βρήκε γη
χαμένη μες το κρίμα...

Με πρόσωπο τόσο πικρό
από τον ήλιο το σκληρό
χάθηκα μες τη νύχτα
Κι ο έρωτας με πήγε κει
που `χα στα χείλη το φιλί
μα συντροφιά δεν είχα.

Με την καρδιά μου μια πληγή
περπάτησα σ' αυτή τη γη
που είχα να τη ζήσω
Μα μου τα πήρανε μαζί
το όνειρο και την αυγή
και φεύγω πριν αρχίσω

Σαν σύννεφο απ' τον καιρό
μονάχο μες τον ουρανό
θα `ρθω ξανά κοντά σου
Μέσα σε κείνη τη βροχή
που σ' άφησα κάποιο πρωί
κι έχασα τη ζωή μου

Θα `ρθω ξανά απ' τα παλιά
σαν το πουλί απ' το νοτιά
την πόρτα να χτυπήσω
Θα `ναι μια άνοιξη πικρή
που όλα θ' ανοίγουνε στη γη
κι απ' την αρχή θ' αρχίσω                        

ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
Ηταν Ανθρωπος Δικός Μας

Ο θάνατος Του Ποιητή(για τον Λόρκα)

              

Θάνος Κονδύλης, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

                                          Το Κορίτσι Με Τα Τριαντάφυλλα, Θάνος Κονδύλης
                                                     Είδος: Iστορικό Δράμα 
                                                    Βαθμολογία: 9/10

                                             

Μετά από ένα βιβλίο μυστηρίου βγαλμένου από την Αρχαία Ελλάδα, ο Θάνος Κονδύλης επιστρέφει στην αγαπημένη του θεματολογία , προσφέροντας μια πολύ ξεχωριστή , δραματική ιστορία παρμένη από την πολύπαθη πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων ολόκληρο τον 20ο αιώνα.Πεδίο αυτή τη φορά , η μαρτυρική Κύπρος.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Γαλήνη Δημακάκου ζει σε ένα απομονωμένο χωριό της Βόρειας Κύπρου ,τον Ουρανό.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ,Richard Flanaghan

Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά
                                          Είδος:Iστορικό Μυθιστόρημα
                                         Βαθμολογία: 10/10

               

Εκδόσεις: Ψυχογιός
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σελίδες :480
Πρωτότυπος Τίτλος : "Τhe Narrow Road To The Deep North"
Τιμή στην αγορά: 17,70- 15,93 ευρω
Διακρίσεις : Βραβείο "Βooker 2014"

Το 2014 ήρθε ένα νέο αντιπολεμικό μυθιστόρημα να προστεθεί στο λογοτεχνικό πάνθεον θρυλικών έργων ,που κατέδειξαν το ειδεχθέστερο πρόσωπο του πολέμου.
Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά!
Α-λησμόνητο, α-ποτρόπαιο, α-ριστούργημα!!!!
Ένα βιβλίο που σε στοιχειώνει για πάντα!
         Ανάμεσα στις καταθέσεις του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ και του Πρίμο Λέβι, τώρα ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν συμβάλλει στην παγκόσμια μνήμη με ένα μυθιστόρημα που δικαιώνει το βραβείο Booker 2014, που θριαμβευτικά κέρδισε!
Το "Μονοπάτι Για Τα Βάθη του Βορρά" έλκει τον τίτλο του από ένα πασίγνωστο έργο του Ιάπωνα ποιητή Μπασό το 1689, όπως μας πληροφορεί κι ο εξαιρετικός μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας.
           Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, 3 αιώνες αργότερα, λοιπόν, συνθέτει ένα εκτεταμένο μυθιστόρημα που φέρνει στο νου ιαπωνικό ποίημα:
Κι αν στα αυθεντικά ιαπωνικά χαικού η θεματολογία ήταν παρμένη από εικόνες της φύσης, το μυθιστόρημα του Φλάναγκαν φιλοτεχνεί "τοπία της ανθρώπινης ψυχής" όπως αυτή αναμετράται με τον θάνατο, τον έρωτα και το Κτήνος...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα 1943, μεσούντος του Β Παγκοσμίου Πολέμου: Ο Αυστραλός χειρούργος- και έφεδρος λοχαγός- Ντορίγκο Έβανς κατατρύχεται από ένα παράνομο ερωτικό πάθος για τη γυναίκα του θείου του,την Έιμι.
Με την ανάμνησή της και την προσδοκία να την ξαναβρεί φεύγει για μια νέα στρατιωτική αποστολή, που τον οδηγεί στη Συρία κι από εκεί αιχμάλωτο των Ιαπώνων, στο πιο παράλογο κατασκευαστικό έργο": Προκειμένου να ενώσει τη Βιρμανία με την Σιάμ (Ταϊλάνδη), το Τάγμα Σιδηροδρόμων του Ιαπωνικόυ Στρατού φιλοδοξεί , μεσούντος του Πολέμου, να κατασκευάσει στο όνομα του Αυτοκράτορα  μια γιγάντιαία σιδηροδρομική γραμμή, σε ρυθμούς ιλιγγιώδεις, ανεύφικτους!
Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύονται  ντόπιοι των κατεχόμενων περιοχών και αιχμάλωτοι πολέμου- Αυστραλοί και Βρετανοί- που παγιδευμένοι στην ασιατική ζούγκλα και την ιαπωνική αναλγησία, βιώνουν μια κόλαση ασιτίας, άγριας κακοποίησης και εξαντλητικής εργασίας που τους εξολοθρεύει βασανιστικά, και πολύ αποτελεσματικά!
Ο αιχμάλωτος Ντορίγκο Έβανς πασχίζει ως αντιπρόσωπος του αιχμαλωτισμένου τάγματός του να προστατεύσει τους συντρόφους του μέσα στον παραλογισμό, μη διστάζοντας να αντιπαρατεθεί με τον Ιάπωνα επόπτη αξιωματικό Νακαμούρα- σε μια σύγκρουση ιδεών και ψυχικού σθένους...
Λίγοι θα αντέξουν! Ελάχιστοι θα επιβιώσουν από τις κακουχίες και τους ατομικούς του "δαίμονες" στο πεδίο του πολέμου και του έρωτα.Οι πιο δυνατοί!
Κι όταν όλα θα έχουν τελειώσει δε θα μείνει παρά η ομορφιά της ζωής
συμπυκνωμένη σε μια ολοπόρφυρη καμέλια...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα βιβλίο γραμμένο απο λάσπη, αίμα και σίδερο, με την πνοή της αγάπης να δίνει ζωή στις σελίδες του! 

 Έρωτας και πόλεμος: Οι δυο κινητήριοι μοχλοί της Ιστορίας αποτελούν και τον διττό άξονα στο νέο, αντιπολεμικό μυθιστόρημα του Φλάναγκαν "Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά"- όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται εξίσου, στη διττή του υπόσταση: Πάθος σωμάτων και ψυχών λοιπόν! Ο Πάσχων εν τω συνόλω Άνθρωπος!

Το Μονοπάτι Για τα Βαθη του Βορρά αποτελεί μια πολλαπλή μαρτυρία από την κόλαση των ιαπωνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και συνιστά μια σύμπραξη ωμότητας και λυρισμού, έναν ερωτικό σπαραγμό και ταυτόχρονα ένα χρονικό οδύνης και ύστατης ταπείνωσης του ανθρώπινου είδους.

Όπως στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, η φιγούρα μιας αγαπημένης γίνεται αντίβαρο στη φρίκη, που όμως φανερώνεται σε ένα πλούσιοτατο ρεπερτόριο κτηνωδίας:

To Μονοπάτι του Φλάναγκαν μπορεί για τον Έλληνα αναγνώστη να χαρακτηριστέι

"Το Μαουτχάουζεν της Ανατολής".

       Οι Ευρωπαίοι εστίασαν την συλλογική τους μνήμη στα ανατριχιαστικά ολοκαυτώματα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης(- με κορυφαίο το Άουσβιτς!)Η σύγκρουση με τους Ιάπωνες για τον μέσο Ευρωπαίο συνοψίζεται στο Περλ Χάρμπορ, στη μάχη της Ίβο Τζίμα και στο αποτρόπαια θεαματικό ραδιενεργό πυροτέχνημα θανάτου στη Χιροσίμα- Ναγκασάκι.
Λίγα έιναι γνωστά σχετικά με το τι πραγματικά διεμήφθη στην Ασία και το προσωπείο του ιαπωνικού μιλιταρισμού, ο οποίος αποδεικνύεται πως συναγωνιζόταν "επάξια" τον ναζιστικό σε εκλογικευμένη βαρβαρότητα.
Το αριστούργημα του σκηνοθέτη  Ντέιβιντ Λιν,"Η Γέφυρα Του Ποταμού Κβάι" ανέδειξε τι συνέβαινε στα ιαπωνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης - καταλύοντας και τη Συνθήκη της Γενεύης και κάθε νομιμότητα.(Η προσωπική κόντρα  ανάμεσα στον Νακαμούρα και τον Ντορίγκο του βιβλίου λ.χ. φέρνει ευθέως στον νου την κόντρα μεταξύ του Ιάπωνα διοικητή κ του Βρετανού αιχμαλώτου -Άλεκ Γκίνες στην ταινία αυτή)
Γιατί τώρα ο Φλάναγκαν συνθέτει ένα λογοτεχνικό έπος γύρω από το θέμα με αρχικό καμβά τις μνήμες του Τασμανού πατέρα του, που είχε υπάρξει αιχμάλωτος των Ιαπώνων, εξαναγκασμένος να συμμετάσχει σε ένα παράλογων διαστάσεων σιδηροδρομικό έργο ένωσης του τότε Σιαμ με τη Βιρμανία για τον ανεφοδιασμό των ιαπωνικών δυνάμεων.
Βρέτανοι, Αυστραλοί και ντόπιοι σαν Εβραίοι σκλάβοι στις Αιγυπτιακές Πυραμίδες- δοκίμαζαν το αμείλικτο ιαπωνικό μαστίγιο, τη μαρτυρική πείνα και τρομακτικές τροπικές αρρώστιες για να ολοκληρώσουν τον μεγαλεπήβολο σιδηρόδρομο στο όνομα του άπληστου Αυτοκράτορα:
      Ένας ακόμη παράφρων, ο παραγνωρισμένος, αιμοσταγής Χιροχίτο, σαν τον Χίτλερ, εκμεταλλεύτηκε την απόλυτη πειθαρχία ,την οργάνωση και την αφοσίωση του φιλόπονου λαού του σε ακατάληπτους κώδικες Χρέους, Αυτοθυσίας και θανάτου τιμής για να επιβάλλει τον ιαπωνικό ολοκληρωτισμό σε ολάκερη την Ν.Α. Ασία!
          Αυτό το παρανοϊκό όραμα χάραξε μεταξύ άλλων μια "καταραμένη" Γραμμή Πόνου κι Απόγνωσης στις ζούγκλες της Ασίας, που άφησε χιλιάδες νεκρούς ομήρους κι εκμηδενισμένες συνειδήσεις στο πέρασμά της.
Η Γραμμή της Αρρώστιας, της αποσύνθεσης, 
Μια ακόμη κηλίδα στην Ιστορία-  ως επί το πλείστον ατιμώρητη!
Μια Γραμμή που σηματοδοτεί το πισωγύρισμα του Πολιτισμού στο Μηδέν..
     Παρότι η Σιδηροδρομική Γραμμή είναι το θέμα η αφήγηση κάθε άλλο παρά... γραμμική είναι!
Το Μονοπάτι αποτελείται από διαρκείς μετατοπίσεις στον χώρο κ τον χρόνο φαινομενικά χωρίς ειρμό.
           Η διακειμενικότητα του βιβλίου χαρίζει στιγμές λυρισμού και φέρνει σε αντιπαράθεση χαικού του 17ου αιώνα με τον Σαίξπηρ,τον σύγχρονο Οδυσσέα του Τένισον και την ελληνική Μυθολογία ακόμη, προσδίδοντας  ξεχωριστή υποβλητικότητα στο κείμενο.
Σαν παιδί γύρω από τα κομμάτια ενός παζλ, ο αναγνώστης σταδιακά ανακαλύπτει την πλήρη εικόνα ως το απρόβλεπτο φινάλε που ετεροχρονισμένα αποσαφηνίζει το τελευταίο κ πιο τραγικό ερωτηματικό στη ζωή του Ντορίγκο.
Αρχίκά μας δίνεται η ζωή ενός τυπικού Αυστραλού με δυτικότροπη νοοτροπία, του Ντορίγκο Έβανς.
Η παιδική ηλικία, η κανονικότητα, το ολέθριο πάθος, η στρατολόγηση, η προσαρμογή στη μεταπολεμική κοινωνία, ως και ένα στιγμιότυπο που θα συγκινήσουν κάθε Έλληνα υπάρχουν στο βιβλίο...
Πάνω από όλα η αλησμόνητη γυναίκα που στοιχειώνει ως το τέλος.
      Μεσα από τη θύελλα του πολέμου όμως ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή και με ένα πολιτισμό αλλότριο, άγρια γοητευτικό και θανάσιμα αδιάλλακτο:
Ο ιαπωνικός κώδικας τιμής-ακατανόητος σε κείνους που αγαπούν τη ζωή ξετυλίγει το θανάσιμο πέπλο του πάνω από τις ζωές στρατιωτών κ αιχμαλώτων...Όταν η διαστροφή γίνεται καθήκον
        Το καινοτόμο στο βιβλίο του Φλάναγκαν είναι πως δίνεται βήμα και στην πλευρά των ηττημένων δημίων:Tων Ιαπώνων εγκληματιών πολέμου-ανώτερων και κατώτερων στελεχών. Συναντάμε Ιάπωνες αξιωματούχους να βρίσκουν στην αλληγορική ποίηση ηθικό έρεισμα για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους -θύματα κι αυτά μιας μαζικής αυταπάτης.Συναντάμε αριβίστες για λίγα γιεν.
            Αργότερα τους ανταμώνουμε να αντιπαλεύουν ενοχές μπροστά στο ικρίωμα ή στην προσπάθεια να ξαναχτίσουν μια τίμια ζωή, πάντα με το πνεύμα του ποιητή Ίσσα (κι εδώ διερωτάσαι "Υπάρχει ποίηση μετά του Άουσβιτς;).
Κορυφαίος χαρακτήρας του έργου-aνάμεσα σε πολυάριθμα άρτια ιχνηλατημένα πρόσωπα, (Αυστραλούς, γυναίκες ,Ιάπωνες) - είναι ο μυστηριώδης Ιάπωνας ταγματάρχης Νακαμούρα, που στέκεται στον αντίποδα του Ντορίγκο Έβανς- με το ιδιότυπο δίπολό τους, στον πόλεμο και στην ειρήνη, να αποδεικνύει τη σχετικότητα ρευστών εννοιών όπως "καλοσύνη, "συμπόνια""αφοσίωση", "φαύλοτητα", "έντιμότητα"...
Στο επίκεντρο της αφήγησης όμως είναι οι εφιαλτικές στιγμές στον Σιδηρόδρομο του Θανάτου μέσα στην τροπική ζούγκλα. Κάποιοι έχουν ενοχληθεί από τις ωμές εικόνες που υπάρχουν στο βιβλίο από τις στιγμές του μαρτυρίου:Πράγματι. Πρόκειται, όντως, για ένα κολάζ φρίκης: Έναν γκροτέσκο Πίνακα Θανάτου και Αρρώστιας, που αναδίδει την αποπνικτική δυσοσμία του παραμελημένου σώματος,των αποκρουστικών απεκκρίσεων από τη δυσεντερία και την ελονοσία, ,των βασανιστηριων, της ολοκληρωτικής εξάντλησης, της σάρκας σε σήψη, των ανεπούλωτων πληγών που θυμίζουν τη "μοναξιά του Φιλοκτήτη":Του κονιορτοποιημένου ανθρώπου...
Επιπλέον έχουμε και υπαινικτικές αναφορές σε εφιαλτικά ιατρικά πειράματα σαν αυτά που διεπράχθησαν στη Μονάδα 731 του Σίρο Ίσο!
Ελάχιστες στιγμές συντροφικότητας κι απροσδόκητης ανθρωπιάς στην κόλαση ανακουφίζουν τους χαίνοντες πια "σκελετούς" του ιαπωνικού στρατοπέδου"- και τον αναγνώστη...
Μ' άλλα λόγια, "Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά" είναι ένα ακόμη απροσχημάτιστό "Βιβλίο του -Σωματικού- Πόνου", εξίσου "γενναίο με το "Νούμερο 31328" του Ηλία Βενέζη, που αυτό προδιέγραψε ως σκοπό! 
Γι αυτό δεν πρέπει να είμαστε "εύθικτοι"...Αφού ως ανθρωπότητα αντέξαμε να τα διαπράξουμε, οφείλουμε να αντέχουμε και να τα διαβάζουμε! Για να μην ξανασυμβούν!
          Υπάρχουν και στιγμές που το Μονοπάτι συναντά την ιδιότυπη "ποίηση" που μας χάρισε ο Στράτης Μυριβήλης στον Λόφο Με Τις Παπαρούνες (από τη Ζωή Εν Τάφω), διότι είναι πανανθρώπινος ο πόθος του ανθρώπου για το φωτεινό μεγαλείο της ζωής όπως μόνο ένα αγνό λουλούδι μπορεί να "μάς" το "υπενθυμίσει" ακόμη και τις πιο σκοτεινές ώρες της Ανθρωπότητας...
 Για όλα αυτά, το βιβλίο του Φλάναγκαν, Το Μονοπάτι Για Τα Βάθη Του Βορρά" είναι... ένα "Μονοπάτι για τα Βάθη της Καρδιάς", μιλώντας τολμηρά για αλήθειες τραγικές και τρυφερές όπως όσα έργα αγάπησαν πραγματικά τον άνθρωπο μι ατένισαν την αναμόρφωσή του!
            Αυτό το αντιπολεμικό έπος έρωτα, μελαγχολίας και θανάτου, σίγουρα θα αναδειχθεί στα κλασσικά έργα- από κείνα που αφυπνίζουν τους ανθρώπους και αναδεικνύουν το σκοτάδι που μας απειλεί όταν εξοβελίζουμε την ανθρωπιά.
         
Υποδειγματική επεξεργασία του κειμένου κι οι υποσημειώσεις από τον ποιητή- μεταφραστή Γιώργο Μπλάνα που έχει βραβευθεί για τη μετάφραση του μνημειώδους "ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ"(Βασίλι Γκρόσμαν, εκδ Γκοβόστη).

Θα ήθελα μόνο να υπήρχαν παύλες ή εισαγωγικά στις εναλλαγές των διαλόγων, αλλά ίσως αυτές να απουσιαζαν κι από το κείμενο που παρέδωσε ο Φλάναγκαν.

ΥΓ 2 Η ρήση του Αριστοτέλη ορίζει τη Φιλία κι όχι τον έρωτα ως "χωρισμό μιας ψυχής σε δύο σώματα")

Ενας ενδιαφέρων σύνδεμος για τους αιχμαλώτους των ΙΑΠΩΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΙΑΤΡΙΚΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΡΟ ΙΣΟ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΑ 731

                                      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
                                       
Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν γεννήθηκε στην Τασμανία το 1961, έλκοντας την καταγωγή του όπως και οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού από Ιρλανδούς κατάδικους που μεταφέρθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Λιμού στα μέσα του 19ου αιώνα. 
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
 Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Death of a River Guide" (1994), τιμήθηκε με το βραβείο National Fiction Award της Αυστραλίας. 
Το δεύτερο, "The Sound of One Hand Clapping" (1997), σημείωσε επιτυχία στη χώρα του και μεταφέρθηκε από τον ίδιο στη μεγάλη οθόνη (σενάριο και σκηνοθεσία). 
Για το τρίτο του μυθιστόρημα, το "Gould's Book of Fish: A Novel in Twelve Fish" (2001, ελλ. εκδ. "Εγχειρίδιο ιχθύων: μυθιστόρημα σε 12 ψάρια", Άγρα 2006) τιμήθηκε με το Βραβείο Συγγραφέων της Κοινοπολιτείας το 2002. 
Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "The Unknown Terrorist" (2006, ελλ. έκδ, "Η άγνωστη τρομοκράτισσα", Άγρα 2011), 
"Wanting" (2008, ελλ. έκδ. "Απουσία", Ψυχογιός 2016) και 
"The Narrow Road to the Deep North" (2013, ελλ. έκδ. "Το μονοπάτι για τα βάθη του Βορρά", Ψυχογιός 2015), το οποίο τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Australian Prime Minister's Literary Prize (2014), The Athens Prize for Literature (2016) και με το Man Booker Prize (2014), η επιτροπή του οποίου το χαρακτήρισε ως "αριστούργημα". 
Ως σεναριογράφος, συνεργάστηκε το 2008 με τον σκηνοθέτη Μπαζ Λούρμαν στο σενάριο της ταινίας "Australia" (με πρωταγωνιστές τους Νικόλ Κίντμαν και Χιού Τζάκμαν). 
Ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν θεωρείται ο πιο ταλαντούχος Αυστραλός συγγραφέας της γενιάς του. Ζει στην Τασμανία με τη γυναίκα του και τις τρεις κόρες τους.  ΠΗΓΗ biblionet

                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας

Ο Γιώργος Μπλάνας γεννήθηκε στο Αιγάλεω Αττικής το 1959. Σπούδασε ηλεκτροτεχνία και βιβλιοθηκονομία. Εργάστηκε ως ταχυδρόμος, βιβλιοθηκάριος, βιβλιοϋπάλληλος και κειμενογράφος στη διαφήμιση. Συνεργάστηκε με πολλά πολιτικά και λογοτεχνικά περιοδικά.
Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία ποίησης:
"Η ζωή κολυμπά σαν φάλαινα ανύποπτη πριν τη σφαγή", Υάκινθος, 1987,
"Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου", Διάττων, 1990,
"Νύχτα", Νεφέλη, 1991,
"Παράφορο!", Δελφίνι, 1997,
"Άννα", Ερατώ, 1998,
"Η απάντησή του", Νεφέλη, 2000,
"Επεισόδιο", Νεφέλη, 2002, και
"Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη", Γαβριηλίδης, 2010
"Στασιωτικά [1-50]", Γαβριηλίδης, 2011,                      
                          Οι κορυφαίες Μεταφράσεις του

(2016) Flanagan, Richard, Απουσία, Ψυχογιός
(2016) Αισχύλος, Επτά επί Θήβας, Γαβριηλίδης
(2016) Grossman, Vasily Semyonovich, 1905-1964, Τα πάντα ρει, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2016) Molière, Jean Baptiste de, 1622-1673, Ταρτούφος ή Ο απατεώνας, Γαβριηλίδης
(2016) Whittemore, Edward, Το μωσαϊκό της Ιεριχούς, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2015) Σοφοκλής, Αντιγόνη, Γαβριηλίδης
(2015) Σοφοκλής, Ηλέκτρα, Γαβριηλίδης
(2015) Majia, Jidi, Λόγια της φωτιάς, Κοινωνία των (δε)κάτων
(2015) Αισχύλος, Προμηθέας δεσμώτης, Γαβριηλίδης
(2015) Flanagan, Richard, Το μονοπάτι για τα βάθη του Βορρά, Ψυχογιός
(2014) Issa (Yataro Kobayashi), Μύγες και Βούδες, Γαβριηλίδης
(2013) Grossman, Vasily Semyonovich, Ζωή και πεπρωμένο, Εκδόσεις Γκοβόστη(Βραβείο Μετάφρασης)
(2012) Σοφοκλής, Αίας, Γαβριηλίδης
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Βρώμικος κόσμος, Απόπειρα
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση, Απόπειρα
(2011) Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Ηρακλής μαινόμενος, Νεφέλη
(2011) Bukowski, Charles, 1920-1994, Τρόμου και αγωνίας γωνία, Απόπειρα
(2009) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Ουλαλούμ και άλλα ποιήματα, Ηλέκτρα
(2008) Prest, Thomas Preckett, Sweeney Todd, ο φονικός κουρέας της Οδού Φλητ, Ερατώ
(2008) Thackeray, William Makepeace, 1811-1863, Κάθρην, Νεφέλη
(2008) Bierce, Ambrose, 1842-1913, Ο μοναχός και η κόρη του δημίου, Ηλέκτρα
(2006) Maturin, Charles Robert, 1782-1824, Μέλμοθ ο περιπλανώμενος, Ερατώ
(2006) Puskin, Aleksandr Sergeevic, 1799-1837, Ο νέγρος του Μεγάλου Πέτρου, Ερατώ
(2006) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Το κοράκι, Ερατώ
(2005) Bierce, Ambrose, 1842-1913, Ιστορίες φαντασμάτων, Ηλέκτρα [μετάφραση, επιμέλεια]
(2005) Wilde, Oscar, 1854-1900, Μια ζωή επιστολές, Ηλέκτρα
(2005) Poe, Edgar Allan, 1809-1849, Τρία αστυνομικά προβλήματα για τον Αύγουστο 

ΠΗΓΗ BIOΓΡΑΦΙΚΩΝ : biblionet

ΠΗΓΕΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟ
www.theguardian.com, 
apjjf.org,
www.daysofwonder.com και
hellfire-pass.commemoration.gov.au

Mακράτος Τάσος, Η Αφή Των Δεόντων

                                         Τάσος Μακράτος , Η Αφή Των Δεόντων
                                                                                           Είδος :Ποίηση
                                                                                          Βαθμολογία 7/10

                                                                                        
Ο ποιητής Τάσος Μακράτος ,με πολυετή παρουσία στα γράμματα , φέτος επανέρχεται με την ποιητική συλλογή Η Αφή Των Δεόντων", ένα έργο ελπιδοφόρο και γόνιμα πολιτικό με την αριστοτελική προσέγγιση του όρου.
          Άφη των Δεόντων:Τίτλος παράξενος, ακολουθεί τη λεξιλογική ιδιορρυθμία που συναντάμε σε κάποιες στιγμές να  εναλλάσσεται και με ένα λόγο προσιτό και ηδύ, όπως και σε πρότερα έργα του συγκεκριμένου ποιητή.Εδώ ο λόγος του ποιητή είναι πολύ πιο προσιτός κι ελκυστικός και τα νοήματά του πολύ πιο μεστά και στοχευμένα!(Προσωπικά προτιμώ τα σημεία  που η γλώσσα είναι λιτή και απουσιαζουν οι εκφράσεις τέτοιας εκζήτησης, που δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.)
           Η Αφή Των Δεόντων συνιστά ένα έργο κοινωνικό και πολύπρόσωπο, εκφέροντας λόγο στο "Εμείς" κι έχει έναν χαρακτήρα πιο συμπαγή απότ α δυο προηγούμενα της ύστερης περίοδου του..
Είναι εκείνο το πολυπρόσωπο "Εμείς" που χαρακτήριζε τα έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη όταν εκείνος έχοντας βγει από τον εφιάλτη του στρατοπέδου Μαουτχάουζεν σημείωνε πως του ήταν αδύναντον να γράφει έργα, που δεν εμπεριέχουν κοινωνικό προβληματισμό και πολυάριθμα πρόσωπα,...όπως ακριβώς μια πολύβουη κοινότητα 
Είναι, πάνω από όλα το ενωτικό "Εμείς" του Μακρυγιάννη, με τον ποιητή να οραματίζεται τους ανθρώπους μονοιασμένους, πιασμένους από τα χέρια να αποζητούν το μεγάλο ιδανικό:
         Ιδανικο και κυριαρχο στοιχείο στην Αφή Των Δεόντων-παρά την πλήρη απουσία του από τον τίτλο, είναι το "Φως"- πανταχού παρόν...
Το ξέσπασμα του Φωτός ήταν το "εναρκτήριο λάκτισμα" της Γένεσης.
Το Φως ειναι το διακύβευμα στο Μύθο του Σπηλαίου.Το Φως είναι σύμβολο κάθαρσης και αγνότητας...
Ο ποιητής το αναζητά χωρίες αποκρυφιστικές προεκτάσεις που του δίνουν οι σκανδιναβικές μυθολογίες κι οι βιβλικοί όροι!Ο Τασος Μακράτος ατενίζει το Φως αυθεντικό ,στον αρχετυπικό Ήλιο του Ελύτη όπως στραφταλίζει στο Αιγαίο.Πώς θα το φτάσουμε όμως;Πώς θα το γνωρίσουμε;
Η Κατερίνα Γώγου ισχυριζόταν πως οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά.Ο ποιητής, λοιπόν δε λησμονά το σταθερό πατημα στις ρίζες, δεν ονειρεύεται το ανερμάτιστο πέταγμα ενόςε Ικάρου:
Το έργο του ποιητή εκκινεί από την Ελλάδα, αντλώντας δύναμη σαν τον Ανταίο από την πατρώα γη, όπως την βρίσκει στις σελίδες του Ομήρου και στην κληρονομιά της Αρχαίας Τραγωδίας, για να αντλήσει κουράγιο από τα ιερά κειμήλια της εθνικής μνήμης και των κοινωνικών αγώνων του προηγούμενου αιώνα.
Ο ίδιος γλέιφει τις πληγές μιας μοιραίας Συνθηκολόγησης, που ακόμη πονά, προσδίδοντας στο ποιημα έναν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό,απαρνούμενος τη δειλία της ουδερότητας.
Ευθαρσώς, λοιπόν, δηλώνει πως θεωρεί τη στιγμή της Βάρκιζας "ήττα" και τη χρησιμοποιεί ως επίκεντρο μιας μεταφοράς σε ένα από τα πιο δυνατά ποιήματα της συλλογής...
Αυτή λοιπόν είναι η προίκα του ποιητή: Τα βότσαλα που αφήνει πίσω για να μη χάνει τον δρόμο, ενόσο ατενίζει την "κλίμακα", που θα τον οδηγήσει το πλατωνικό ιδεώδες:
             Το συγκλονιστικότερο ποίημα ολόκληρης της συλλογής(Σκάλες στο Αδύνατο) είναι ένα κέλευσμα που θυμίζει το δωρικό κάλεσμα που απηύθυνε ο Παππούς (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος) στην "Αναφορά Στον Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη, λέγοντας στον επίγονο:
"Φτάσε Όπου Δεν Μπορείς!"
           Τα Δέοντα λοιπόν, κατονομάζονται στο έργο του Τάσου Μακράτου με την παρρησία που τον διακρίνει,κι αποτελούν το Χρεός, που με αψηφησιά του Χάρου κρατούν, οι τίμιοι σύντροφοι μιας γενιάς που προδόθηκε αλλά δεν παραδόθηκε αναδεικνύοντας μια ακόμη μεγάλη αλήθεια από την "Ασκητική" του Νίκου Καζαντζάκη -ξανα:
"Όποιος αγωνίζεται για την Ελευθερια είναι κιόλας λεύτερος!"
Αυτές είναι λοιπόν οι προθέσεις της συλλογής και θεωρώ θα τις υπηρετούσε καλύτερα αν απουσίαζαν από κάποια συγκεκριμένα ποιήματα επιθηδευμένες εκφράσεις που τα καθιστούσαν απωθητικα και μειώνιουν την αυθεντικότηα του συνόλου...
Μια ποιητική συλλογή λοιπόν που θα γεμίζει την ψυχή του αναγνώστη ελπίδα και κίνητρο ωραίου αγώνα, όπως η λογοτεχν΄'αι οφείλει να κάνει σε χαλεπούς καιρούς.

Harmony Verna,Η Κόρη Της Αυστραλίας

                                Η Κόρη Της Αυστραλίας. Ηarmony Verna" 
                                            Είδος: Εποχής
                                           Βαθμολογία: 9/10

                                       

Οι Εκδόσεις Κλειδάριθμος συνεχίζοντας τη σειρά εξαιρετικών μετεφρασμένων μυθιστορημάτων , έφεραν στην Ελλάδα μια δυνατή και βαθιά συγκινητική ιστορία, που ζωντανεύει την Αυστραλία των αρχών του αιώνα μέσα από τα μάτια μιας ξεχωριστής γυναίκας

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Λεονόρα είναι μικρό κοριτσάκι όταν οι γονείς της την εγκαταλείπουν να πεθάνει μέσα στην έρημο της Αυστραλίας...

Ετοιμοθάνατη τη βρίσκουν δυο μεταλλωρύχοι, σώζοντας τη ζωή της.Το κοριτσάκι μεταφέρεται στο ορφανοτροφείο που το διευθύνει ένας πονετικός ιεραπόστολος, ο πατέρας Μαγκιντάιρ.

Στο ορφανοτροφείο η μικρή Λεονόρα συναντά ένα εσωστρεφές εργατικό αγόρι που αναζητά τα μυστικά της χαμένης του οικογένειας. Ο Τζέιμς γίνεται ο προστάτης της...

        Οι δρόμοι τους χωρίζουν όταν η Λεονόρα υιοθετείται από ένα πάμπλουτο ζευγάρι Αμερικάνων, όπου την περιμένει μια ζωή στην πολυτέλεια απογυμνωμένη από στοργή...

Η Λεονόρα θα γνωρίσει ένα έρωτα αμφίβολο και βίαιο και κυρία πια , θα επιστρέψει στη γενέτειρά της...

           Η μοίρα της θα τη φέρει ξανά μπροστά στην αγαπημένη φιγούρα των παιδικών της χρόνων, τον Τζέιμς, που θα κληθεί να γίνει ξανά προστάτης της Λεονόρα σε έναν κόσμο ματαιοδοξίας, βίας με τη σκιά του πολέμου και την κοινωνική αδικία να σκιάζει τις ζωές των ανθρώπων.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Κόρη της Αυστραλίας αποτελεί ένα από τα γοητευτικότερα και χαρακτηριστικότερα μυθιστορήματα εποχής, γραμμένο σε μια γλώσσα καλαίσθητη και ζωντανή που ρέει πολύ ευχάριστα σπέρνοντας παραστατικές εικόνες και άφθονα συναισθήματα...

          Εν πρώτοις, "Η Κόρη Της Αυστραλίας", φαντάζει ως μια όμορφη αισθηματική ιστορία που μας ταξιδεύει σε αλλότρια χώματα κι αλλοτινούς καιρούς- με όλα τα γνώριμα συστατικά που καθιστούν ένα ανάγνωσμα συγκινητικό και συνάμα συναρπαστικό.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αποτελείται από το τόσο οικείο συμπληρωματικό μοτίβο της ευαίσθητης γυναίκας που αντιστέκεται στο άδικο περιβάλλον της και στον σκληραγωγημένο από τη ζωή άντρα.

Μια πρωταγωνίστρια γλυκιά, αέρινη με συμπονετική καρδιά που έχει δοκιμαστεί πολύ είναι και η Λεονόρα, η οποία όπως αναμένει κανείς αντιδρά στην αδικία και υποστηρίζει με πάθος τους αδύναμους ,μέσα από τους περιορισμούς του φύλου και της κοινωνικής της θέσης.

Ένας άντρας δυναμικός, αποφασιστικός, ζυμωμένος από την απώλεια και την καθημερινή μάχη με τη γη, ο Τζέιμς, υποτάσσει "Βουκεφάλες" και σημαδεύει για πάντα την ψυχή της.
Τους ενώνει ένα παιδικό παρελθόν κι η στοργική φιγούρα ενός γλυκού ιερέα που κι αυτός κουβαλά την προσωπική του ανηφόρα (κι είναι η βασική αιτία , μαζί με την "Αυστραλία", που κάποιοι συνέκριναν την Κόρη με τα -αρκετά διαφορετικά- Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας, που πιο πολύ αξιοποιήθηκαν ως διαφημιστικό δέλεαρ επιδέξιου marketing, χωρις ισχυρή "αντιστοιχία".
Τα χρόνια στο ορφανοτροφείο βέβαια που έδεσαν τα δυο παιδιά έπρεπε να έχουν αναπτυχθεί περισσότερο για να δικαιολογήσουν επρακέστερα το δέσιμο ζωής των δυο παιδιών, που θέριεψε σε ένα άψογα ιχνηλατημένο ενήλικο πάθος.Ήταν η μοναδική έλλειψη του υπέροχου βιβλίου, όπως κι ότι δε μαθαίνουμε πολλά για το παρελθλόν της Λεονώρα....)
     Ανάμεσά στον Τζέιμς και τη Λεονόρα μπαίνει το κοινωνικό χάσμα, η απουσία και ένας σαγηνευτικά κυνικός εκπρόσωπος της τρυφηλής ζωής, ο ισχυρογνώμων κι εγωκεντρικός Άλεξ.
Γύρω τους χαρακτήρες που καταπολεμούν τους δικούς τους δαίμονες, άλλοτε ηττημένοι, άλλοτε μαχητές ως το τέλος...
Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι με ενδιαφέρουσες εσωτερικές συγκρούσεις. 
         Η συγγραφέας, λοιπόν, με όλα αυτά πλέκει ένα "τρίγωνο" που κόβει την ανάσα, διαλέγοντας για φόντο την πυρωμένη γη της Αυστραλίας που ξεδιπλώνεται σε όλες τις αποχρώσεις και τα μυστήριά της.
Κόρη του λίβα και των απροσδόκητων βροχών η Αυστραλία, τόπος ευκαιρίας για τυχοδιώκτες και απελπισμένους.Μια φύση άγρια κι απρόβλεπτη!
Μια σπονδή λοιπόν στη μακρυνή και αδάμαστη αυτή ήπειρο των καγκουρό, των φλογισμένων χωμάτων και ψυχών αποτελεί το βιβλίο αυτό.
         Ωστόσο η Κόρη Της Αυστραλίας υπερβαίνει κατά πολύ τον αισθηματικό και ηθογραφικό της χαρακτήρα και εξακτινώνεται σε κοινωνικούς προβληματισμούς.
Από τη μια βιώνουμε μια κοινωνία στον απόηχο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου,να  μετρά πληγές καθώς το πιο ζωτικό της κομμάτι φυλλορροεί, όσο κεφαλαιούχοι και πολεμοκάπηλοι κερδοσκοπούν.
 Από την άλλη παρακολουθούμε την αδυσώπητη ζωή στα μεταλλωρυχεία.
Μέσα και γύρω από τις αδηφάγες στοές του δηλητηριασμένου σκοταδιού, κατασκηνώνει η απελπισία του μετανάστη, η ορφάνια και η εξαθλίωση ,σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα.Μια ζωή που σου αρνείται την ανθρώπινη υπόσταση.
Μια ζωή βορά στη φυματίωση κ στην εξοντωτική εργασία.
       Οι εργασιακές σχέσεις,οι σαρκοβόρες αναθυμιάσεις των ορυχείων, η αγωνία, ο χαφιεδισμός, η απεργία κι η απροσδόκητη ανθρωπιά θυμίζουν τους πρώιμους προβληματισμούς ενός Λόντον, αναβιώνοντας εικόνες και δίκαιη οργή από τον Βασιλιά -Άνθρακα του Άπτον Σίνκλερ.
Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τους αυτόχθονες Αβορίγινες να μετατρέπονται σε υποζύγια από την αλαζονεία του χρήματος και την αναλγησία του Κεφαλαίου.
         Μέσα στα όλα ένας απρόσμενος, αποκρουστικός- μαζί κι εξαίσιος- Κουασιμόδος του χάλυβα περιπλανάται, σκορπώντας φως στους άλλους όπως μόνον όσοι τους κλήρωσαν σκοτάδι μπορούν να κάνουν, με μια αθόρυβη αξιοπρέπεια που μόνον οι άδικα περιφρονημένοι μπορούν να ορθώσουν.
Ένας "γιγαντας καθόλου εγωιστής" με την καρδια ενός "Χελιδονιού" στους ώμους του Χρυσού Πρίγκιπα, σαν το γνωστό παραμύθι.
Ο πιο ευρηματικός και συγκλονιστικός χαρακτήρας- 'ένα φαινομενικά περιφερειακό πρόσωπο που, σαν άγγελος λαβωμένος, κινεί τα νήματα της ιστορίας και μένει αλησμόνητο!
Το φινάλε στην Κόρη Της Αυστραλίας μας επιφυλάσσει μια πυρετώδη κορύφωση .Εκτονώνεται όμως με μια τρυφερότητα σπαρακτική, που παραπέμπει ευθέως στα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ, σπέρνοντας "δροσιστικά" δάκρυα που απαλύνουν την ψυχή και υπενθυμίζουν την ανθρωπιά!