Jojo Moyce, Πολύ Κοντά Πολύ Μακρυά

                                                                 Πολύ Μακρυά, Πολύ Κοντά, Τζότζο Μόις
                                                                                  Είδος Αισθηματικό
                                                                                   Βαθμολογία 8/10
                                                                                                       

                                                 

Μετά την ιστορία της ανασφαλούς, ευαίσθητης Λου και του ξεχωριστού Γουίλι, η Τζότζο Μόις ακολουθεί γι' άλλη μια φορά τα βήματα μιας ηρωίδας της στην αναζήτηση της ταυτότητας και της ευτυχίας...
          Χωρίς να αγγίζει τη συγκλονιστική δυναμική εκείνης της αλησμόνητης αγάπης το "Πολύ Κοντά, Πολύ Μακρυά" συνιστά μια δυνατή οικογενειακή ιστορία με έντονο το δραματικό χαρακτήρα, πασπαλισμένο με το αισθηματικό στοιχείο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Τζες είναι μια διαζευγμένη μητέρα δυο παιδιών που ο σύζυγός της έχει εγκαταλείψει να παλεύει με τη φτώχεια της και την ανατροφή των παιδιών τους. 
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο μικρός γιος της Τζες υποφέρει ένα ανελέητο bullying στο σχολείο, ενώ η μεγάλη της κορούλα είναι μια μαθηματική ιδιοφυία που αναζητά την ευκαιρία που δικαιούται χωρίς εκείνη να έχει τα απαραίτητα χρήματα να τη στηρίξει!
Απροσδόκητα μπαίνει στη ζωή της ο δύστροπος Εντ, άλλοτε μεγιστάνας στον χώρο της Πληροφορικής, που στην πρώτη ίσως αλτρουιστική πράξη της ζωής του, θα στηρίξει το όνειρο της ιδιοφυούς μικρούλας- σε ένα ταξίδι που θα τα αλλάξει όλα!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Άλλο ένα μυθιστόρημα με την περιώνυμη ευαισθησία της Τζότζο Μόις.Και το "Πολυ Κοντά, Πολύ Μακρυά" συνδυάζει ιδανικά το κοινωνικό στοιχείο, με το αισθηματικο σχηματίζοντας ένα κράμα γεμάτο συγκίνηση και οικογενειακή θαλπωρή.
Το πρόταγμα εδώ είναι ο αγώνας μιας μητέρας γιαχάρη των παιδιών της σε ένα επίπεδο διττό - το οικονομικό αλλά και το συναισθηματικό.
Γι άλλη μια φορά, η Τζότοζο Μόις επιλέγει ως ηρωίδα ενα γλυκό "κορίτσι της διπλανής πόρτας" που καλείται να αντιπαλέψει δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες:
Αυτή τη φορά πρόκειται για μια διαζευγμένη νεαρή γυναίκα που καλείται να διαχειριστεί το τραύμα του διαζυγίου κι ενός συζύγου που έχει κάνει ένα πετυχημένο και πλούσιο δεύτερο γάμο, αδιαφορώντας για τη δική της κακοδαιμονία και τις πληγές των παιδιών τους.
Η συγγραφέας παρακολουθεί την εναγώνια προσπαθεια της ηρωίδας της να επιβιώσει και να παρέχει στα παιδιά της ευκαιρίες για ένα φωτεινότερο μέλλον.
Στην αμερικανική κοινωνία όμως όπου τα πάντα μεταφράζονται σε δολλάρια, οι πόρτες μένουν κλειστές ακόμη κ για μια μικρή ιδιοφυία...
Η Τζότζο Μόις ιχνηλατει με εύστοχο τρόπο την ψυχολογία, και τη μοναχικότητα ενός ξεχωριστού παιδιού και την μοναδική σχέση που αυτό αναπτύσσει με ένα σύμπαν αλλότριο όπως τα Μαθηματικά.
Παράλληλα η συγγραφέας αναδεικνύει το μείζον ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού στο συμπαθές πρόσωπο του μικρότερου γιου της Τζες, μεταδίδοντάς μας έναν πόνο παιδικό γι αυτό και σπαρακτικό- γνώριμο σε αρκετούς με σκληρά σχολικά χρόνια!
Ο μικρός είναι ένα τυπικό δείγμα παιδιού που καλείται να αντιμετωπίσει αληθινούς "δράκους"- στο σχολείο ,στη γειτονιά,στις παρέες- με κίνδυνο ή να συνθλιβεί ή να αντιπαλέψει τον φόβο για να βγει πιο δυνατός.
Παρότι σε μυθιστόρημα ενηλίκων και μάλιστα αισθηματικών αποχρώσεων, είναι αρκετά οξυδερκής η ματιά της Μόις πάνω στη σχολική πραγματικότητα!
Έτσι έχουμε το τρίπτυχο το σημαντικότερων ζητημάτων που μπορεί να απασχολήσουν την οικογενειακή ζωή:
Διαζύγιο, Οικονομικά Προβλήματα και Bullying!
Κάπου εκέι εισέρχεται στο σκηνικό ένας ήρωας αρκετά τυπικός για τα μυθιστορήματα της Μόις.
Ο Εντ προσομοιάζει σε πολλά με τον Γουίλ(σε μια αρτημελέστερη εκδοχή):
Eίναι γοητευτικός, ευκατάστατος και λιγάκι κυνικός, με κρυμμένες ευαισθησίες, οι οποίες αναδύονται απροσδόκητα και τον καθιστούν συνοδοιπόρο και έμμεσο στήριγμα στην πολύπαθη ηρωίδα μας.
Παρά τη δραματική του βάση το μυθιστόρημα της Μόις διατηρεί εκείνον τον υποδόριο σαρκασμό και τη δροσερή αφήγηση που αποτρέπει τον μελοδραματισμό.
            Κάποιοι αναγνώστες ίσως θεωρήσουν ότι κάποιες στιγμές η συγγραφέας λίγο πλατειάζει στο κεφάλαιο του ταξιδιού ,με υπερβολικές λεπτομερειες.Θεωρώ ότι αποσκοπούν στο να αφαιρέσουν κάθε αχλύ εξιδανίκευσης και να προσδώσουν φυσικότητα στους ήρωες ,αναγνωρίσιμη στον καθένα μας...
Μικρές ανατροπές στη ροή των πραγμάτων εμπλουτίζουν το αποτέλεσμα με στιγμές δυνατής συγκίνησης --ίσως όχι πρωτότυπες, αλλά σίγουρα εναρμονισμένες πλήρως στο σύνολο!
               Το "Πολύ Κοντά Πολύ Μακρυά" χωρίς να αποτελεί κάποια συνταρακτική ιστορία αγάπης- είναι ένα γλυκό - κοινωνικό και λιγότερο αισθηματικό- μυθιστόρημα, που κατορθώνει να επεκταθεί και σε οικογενειακά θέματα και να επιβεβαίωσει την μοναδική ικανότητα της Τζότζο Μοις να αγγίζει διαφορετικές χορδές της καρδιάς μας, κάθε φορά με όμορφα κοινωνικά μηνύματα.   

Κristin Hannah, Ο Κήπος του Χειμώνα

                                      Ο Κήπος του Χειμώνα, Κhristin Hannah
                                         Είδος :Kοινωνικό- Ιστορικό
                                         Βαθμολογία: 7.5/10

                                                                                               

Μετά την επιτυχία του εμβληματικού της "Αηδονιού" η Κριστίν Χάννα επανήλθε στα εκδοτικά μας δρώμενα με άλλη μια ιστορία, βγαλμένη από τις τραγικές μέρες του Β Παγκοσμίου Πολέμου...
Αυτήν τη φορά όμως στρέφει την πυξίδα της στη Ρωσία και στο μαρτυρικό Λένινγκραντ... Το Λένινγκραντ της Πέινας. Το Λένινγκραντ  των χλωμών παιδιών κάτω από το ανήμπορο βλέμμα των μανάδων τους.
Το Λένινγκραντ Των Γυναικών πίσω από το μέτωπο των ανδρών... 
Ο Κήπος του Χειμώνα, λοιπόν, θα μας μιλήσει για τα άνθη του που τα σκόρπισε η φρίκη του Πολέμου...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Νίνα κι η Μέρεντιθ είναι δυο αδελφές από το Σιάτλ της Αμερικής, που πίσω από τον δυναμισμό τους, πασχίζουν να επουλώσουν το παιδικό τους τραύμα:
           Την ανεξήγητη ψυχρότητα της μητέρα τους με την παγερή ομορφιά και την ανεξιχίαστη σιωπή, που τους στέρησε τη στοργή και τόσο πλήγωσε την παιδική τους ηλικία.
          Το νήμα της αλήθειας θα οδηγήσει στη Ρωσία του Στάλιν και στην αγάπη δυο παιδιών, του Σάσα και της Βέρας!
Η τραγωδία κορυφώνεται στην πολιορκία του Λένινγκραντ από τη γερμανική Wehrmacht, το 1941, με τη λαχτάρα του έρωτα να συμπλέκται με τον αγώνα της επιβίωσης και την απόγνωση που αποκτηνώνει!
         Οι απαντήσεις από το οδυνηρό χθες θα έρθουν σαν κάθαρση, βοηθώντας τη Νίνα και τη Μέρεντιθ να απαντήσουν στα ατομικά τους ερωτήματα και να οδηγηθούν σε μια αυτογνωσία που καταφάσκει-επιτέλους!- την αγάπη...



ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ  
Άλλη μια ιστορία πολέμου όπου η Κριστίν Χάννα αναδεικνύει τη γυναικεία τραγικότητα σε όλο της το μεγαλείο, πίσω από τη μεγαλομανία των ανδρών, ο "Κήπος του Χειμώνα" έρχεται να μας φέρει ανταπόκριση από τα μετόπισθεν των αθώων που καταβάλλουν πάντα το βαρύτερο τίμημα...
             Πάνω από όλα όμως ένα κοινωνικό δράμα που ανατέμνει την ψυχολογία της Γυναίκας -κυρίως σε σχέση με τη μητρότητα και τον ρόλο της Κόρης, καθώς ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και της επαγγελματικής της ανεξαρτησίας.
Έτσι λοιπόν το νέο βιβλίο της Χάννα κινείται σε ενα διπλό άξονα -τον ιστορικό και τον κοινωνιολογικό, όπου δεσπόζουν τα ψυχογραφικά στοιχεία...
         "Ο Κήπος του Χειμώνα", λόγω του θέματος του και του συναισθηματικού φορτίου του, "συνομιλεί ευθέως" με την θρυλική πια τριλογία της Πωλλίνας Σίμονς- και ιδίως το πρώτο της μέρος- "Ο Μπρούτζινος Καβαλάρης"(ίσως και στο τρίτο με το οποίο έχει συνάφεια στον τίτλο: "Κήπος του Χειμ'ώνα αυτό-"Κήποι της Τατιάνας" εκείνο).
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έπος, που ενδεχομένως να ξεπερνούσε σε δυναμική και  στερεότητα συναισθημάτων κι αυτήν την τριλογία ακόμη, κάποιες στιγμές, αν η ίδια η συγγραφέας δεν υπονόμευε αυτό το αριστούργημα που πήγε να στήσει.
Ας ερμηνέυσουμε το γιατί:
Ο "Κήπος του Χειμώνα" είναι ένα έργο χωρισμένο άτυπα σε δύο σχεδόν ενότητες ανισομερείς ως προς την έκτασή τους:
Την ενότητα της Οικογένειας και την ενότητα του Πολέμου.
          To πρώτο μέρος είναι ψυχογραφικό εστιάζει σε μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια όπου οι δυο κόρες, στο κατώφλι των 40 βιώνουν, τη γυναικεία χειραφέτηση κάτω όμως από τη σκιά ενός παιδικού τραύματος που ποτέ δεν τις αποδέσμευσε και διατάρασσε πάντα την αδερφική τους σχέση.
Η Μέρεντιθ η εργασιομανής καταστηματάρχισσα και η Νίνα, η τυχοδιώκτρια φωτογράφος που γυρνά τον κόσμο χωρίς να στεριώνει πουθενά.
         Πίσω από την αγωνία τους για καταξίωση κι ανεξαρτησία, η λαχτάρα να προσεγγίσουν μια απορριπτική μητέρα- όμορφη κι απρόσιτη σαν γλυπτό από πάγο- που πάντα διηγείται την ιστορία για τον έρωτα κάτω από μια γέφυρα στην Πολιτεία του Μαύρου Ιππότη...
           Έχουμε λοιπόν μια μακρόσυρτη οικογενειακή ιστορία, με αποκορύφωμα μια απώλεια και τον διαταραγμένο ψυχισμό της ηλικιωμένης πια μητέρας, που πυροδοτεί σύγκρουση ανάμεσα στις δυο αδελφές, απωθημένα, ξεχασμένα μυστικά, ώσπου- προς το τέλος- η αλήθεια ξετυλίγεται αδυσώπητη κι αδιανόητη...
         Κάπου εκέι παρεισφρέουν οι μέρες από το όμορφο Λένινγκραντ που θα το λαβώσει η θεομηνία του πολέμου με τη γερμανική εισβολή.
          Οι περιγραφές ανάγλυφες, ο σπαραγμός του έρωτα και της απουσίας θα αναμειχθεί με τις οιμωγές του θανάτου και το εφιαλτικό φάσμα της πείνας που αποχυμώνει κορμιά και ψυχές πριν επιβάλει το θανατερό της αγκάλιασμα.

Η σαρωτική απειλή του ναζισμου.
Η περηφάνεια του Μπρούτζινου Καβαλάρη λαβωμένη!
Η Σύζυγος που μένει πίσω χωρίς την προστασία του Άντρα- Στρατιώτη, το Χιόνι που σκεπάζει τους δρόμους και τους νεκρούς του Λιμού εκεί που άλλωτε συνέθετε Λευκά Όνειρα...
         Μέσα σε όλα, το μαρτύριο της Μάνας -αδιαπραγματευτό- παραμερίζει κάθε επική διάσταση που οι μικρόνοες αποδίδουν στον πόλεμο:
Πόλεμος δεν είναι ούτε επιτελικοί σχεδιασμοί, ούτε προελάσεις σε ρωμαλέα άλογα και παράσημα.
Δεν είναι ένδοξες σημαίες και έμπενευση για τους ποιητές:
          Πόλεμος είναι μια μάνα που δεν έχει να ταίσει το παιδί της και σκίζει τις φλέβες της για να το βυζάξει έστω κai λίγο από το αίμα της, ξεγελώντας τον Χάρο...
             Τα ενδεικτικά στιγμιότυπα από τις είναι μαχαιριά στην ψυχή και αποτείουν φόρο τιμής στα μαρτύρια του Σοβιετικού Λαού που στην πολιορκία αυτή των 900ημερών θυσίασε 700.000 περίπου ανθρώπους, για να μην επιτρέψει τη διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων

επιβεβαιώνοντας την παραστατικότητα στη γραφή της Χάννα και το βαθύ συναίσθημα που χαρακτηρίζει την ίδια.
    Δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις η αγωνία, η αγανάκτηση και η οδύνη που γεννούν οι μέρες του Λένινγκραντ, έχοντας αποδοθεί με τον πλέον αντιπροσωπευτικό τρόπο!
θα βιώσετε ως τα τρισβαθά την πείνα , το κρύο ,την άδικη ,την παράλογη απλωλεια!
           Είναι εμφανές ότι η Κριστίν Χάννα έχει μελετήσει αρκετά τις μέρες του Λιμού και με απόλυτο σεβασμό στα μαρτύρια των Ρώσων κατά τον ΒΠΠ και τη γερμανική εισβολή στη χώρα τους- και τα απέδωσε μέσω της μητρικής φιγούρας που συγκεντρωνει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων στον υπερθετικό βαθμό!
            Είναι εκείνο το είδος της Γνώσης που σε τραυματίζει, που σε αφυπνίζει , που "προκαλεί την ανθρωπιά σου και σε παρωθεί να στοχαστείς, γύρω από τη φύση του Πολέμου και το χρέος να προασπίζεσαι την ειρήνη όπως το προδιαγράφουν μεγάλοι ποιητές!
       Η ένστασή μου για τον Κήπο του Χειμώνα της Hannah ΛΟΙΠΌΝ  έγκειται στη διαχείριση αυτής της εκρηκτικής "πρώτης ύλης"- στη συρρίκνωσή της που αδίκησε το τελικό αποτέλεσμα κ δεν επετρεψε στο βιβλίο αυτό να ξεπεράσει ακόμη και το Αηδόνι της, ενώ είχε τα φόντα :
Η Κριστίν Χάννα είχε εκ προοιμίου μια πολυ δυναμική ιδέα.
Όφειλε να επικεντρώσει το έργο της αυστηρά στο δράμα του Λένινγκραντ και να μην αναλωθεί σε άλλα πεδία τόσο πολύ!
         Ήταν ατυχής επιλογή και σπατάλη συγγραφική να αναλύσει τόσο πολύ τις οικογενειακές σχέσεις του σήμερα, ενώ το έργο της είχε πρόσφορο υλικό από τον Πόλεμο!
Η συγγραφέας δαπάνησε σελίδες πολλές για ένα θέμα στατικό, όπως η καθημερινότητα των λίγο βαρετών ηρώων της στη σημερινή εποχή, που μένει σε ρηχά νερά και δεν κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
          Αντιθέτως, συμπυκνώσε τις συγκλονιστικές εξελίξεις του Πολέμου στο 1/3 της έκτασης του βιβλίου, ανακόπτοντας τη ροή τους μάλιστα, αφού ξαναπήγε στο σήμερα βιαστικά...
Ήταν λάθος της που "έπνιξε" την ιστορία αυτή με τόσες λεπτομέρειες γύρω από τη γηραιά μητέρα και τις κόρες της στην Αμερική-κάτι που ίσως μειώσει προσωρινά το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μέχρι αυτός να φτάσει στο συνταρακτικό τέλευτείο μέρος.
          Επιπλέον, θα επιθυμούσα να έχει ξετυλιχθεί  κανονικά κι ΄χι επιγραμματικά η κατάληξη καταστάσεων στα άμεσα μεταπολεμικά χρόνια και να μην διακοπεί τόσο απότομα η συγκινητική ερωτική ιστορία που άρχισε να αναδύεται απρόσμενα, μετά την Πολιορκία.Αυτό το κομμάτι πέρασε γρήγορα αφήνοντας ίσως ερωτηματικά.
         Η ιστορία του πολέμου, δηλάδη, διεκπεραιώνεται για να εξυπηρετήσει τους ήρωες του σήμερα δυσανάλογα προς τη δική τους διεξοδική παρουσίαση, χωρίς να λάβει τον κεντρικό ρόλο που της αρμόζει και δίχως να ολοκληρώσει τον κύκλο της, αν κι έιχε πολλές στιγμές ακόμη  να δώσει.
        Είναι η βασική αστοχία που εμπόδισε τον "Κήπο Του Χειμώνα" να αναδειχθεί σε ένα νέο βιβλίο φαινόμενο σαν το "Αηδόνι".
Παρόλαυτα υπάρχει μια συγκλονιστική  ανατροπή στο τέλος που διασώζει το έργο ολόκληρο κι αποζημιώνει τον αναγνώστη, εμπνέοντας πολύ δυνατά συναισθήματα.
Δεν παύει "Ο Κήπος Του Χειμώνα" να αποτελεί ένα δυνατό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί,αναβιώνοντας τραγικά κομμάτια της Ιστορίας-ντροπιαστικά και τόσο διδακτικά συνάμα για όλους τους ανθρώπους!
Σίγουρα θα αφήσει στίγμα του στην ψυχή του αναγνώστη!

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ-Αποσπασμα 2 σελιδων

                                        Οι Πολυθρόνες Των Δράκων (Μικρή Τριλογία),
Χρυσηίδα Δημουλίδου
                                      Είδος: Eπική Φαντασία
                                     Βαθμολογία: 10/10

                                

Χρονολογία Έκδοσης Απρίλιος 2017
Αριθμός Σελίδων 720
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

2 χρόνια μετά το κοινωνικό θρίλερ "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", η Χρυσηίδα Δημουλίδου επανέρχεται με ένα τολμηρό συγγραφικό βήμα.

Άλλωστε, ενθερμοι αναγνώστες της και μη, αναγνωρίζουν ένα πράγμα στη συγγραφέα Δημουλίδου:

Το γεγονός ότι η Χρυσηίδα Δημουλίδου  δε μένει στάσιμη αλλά εναλλάσσει συγγραφικές μορφές, πειραματιζόμενη διαρκώς με νέες φόρμες και διαφορετικά θεματικά μοτίβα, σα γνήσιος λογοτεχνικός χαμαιλέων που πάντα επιφυλάσσει κάτι νέο στο κοινό.

            Αυτή τη φορά η Χρυσηίδα Δημουλίδου στράφηκε στο πεδίο της επικής φαντασίας, επιχειρώντας ένα καινοτόμο εγχείρημα: Να μετουσιώσει την πρώτη ύλη ενός παραμυθιού(που σχεδιάστηκε αρχικά) για παιδιά, σε ανάγνωσμα ενηλίκων, με άφθονο συναίσθημα, αγωνία και πινελιές του Φανταστικού. Η απόπειρά της πέτυχε, χαρίζοντάς μας ένα υπέροχο έργο σε μορφή συνεπτυγμένης τριλογίας.

            Το μυθιστόρημά της "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" παραπέμπει στην Επική Λογοτεχνία της Βόρειας Ευρώπης και της Βρετανίας, που τόσο αποθεώνεται σήμερα στα ράφια και τις τηλεοπτικές αποδόσεις της, αποδεικνύοντας πως και μια ελληνική πένα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες εμπνεύσεις του εξωτερικού.
Όταν μάλιστα όλα αυτά, εμπλουτίζονται με τον μεσογειακό συναισθηματισμό το αποτέλεσμα είναι ένα έργο άκρως συγκινητικό και δυναμικό, που ξυπνά το ονειροπόλο παιδί μέσα μας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

2 σκαλιστές πολυθρόνες γίνονται το όχημα που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην απομονωμένη και τραχιά Κομητεία των Δράκων με τα απροσπέλαστα δάση και τις διαρκείς βροχές.

            Τρεις γενιές Ηγετών με διαφορετική προσωπικότητα.

Μάξιμος, Βάλτεμαρ και Ματτίας.

Προσωπικότητες ξεχωριστές,με ψυχικό βάθος, κουβαλούν ο καθένας το ατομικό του δράμα.

Στο πέρασμα του χρόνου, βιώνουν τα προσωπικά τους πάθη, πληρώνουν τα δικά τους λάθη και αφήνουν την ατομική τους σφραγίδα στην ιστορία αυτού του τόπου.

Δίπλα τους γυναίκες, ξεχωριστές και αλησμόνητες- οι εξαίσιες"Δράκαινες"- χαράσσουν την καρδιά τους και το πεπρωμένο τους, δίνοντας πνοή στο Κάστρο Των Δράκων.

Έρωτας, μίσος  και νέμεση, εξουσία και πόλεμος εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές.

Πίσω από όλους το αθέατο μυθικό πλάσμα που εποπτεύει κι αποδίδει τη δική του "δικαιοσύνη".

Ένα οδοιπορικό από τον παγωμένο Βορρά της Φαντασίας ως τα ηλιόλουστο λιμάνι της πολύβουης Γένοβας του Εμπορίου και του Θεάτρου...

Και εκείνο που μένει, είναι οι δυο Πολυθρόνες- μια μπλε κι η άλλη πορφυρή- να θυμίζουν Εκείνον κι Εκείνην, που αγαπήθηκαν πολύ και "κάθισαν πλάι- πλάι" ως το "τέλος"...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Παρασυρθήκατε κι εσείς στη σκοτείνή Κομητεία των μεγάλων παθών και των κρυμμένων Μυστικών;

Δικαίως, γιατί οι "Πολυθρόνες των Δράκων" αποτελούν ένα συναρπαστικό, πολυπρόσωπο ανάγνωσμα που σε αρπάζει στο δικό του κόσμο, από όπου δε θέλεις να βγεις.

Ένα εξαίσιο δείγμα "κοσμοπλασίας", όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου, γι' άλλη μια φορά, αποδεικνύει τη μυθοπλαστική της δεινότητα.
Η συγγραφέας παίρνει υλικά της απτής πραγματικότητας για να στήσει, με ζωηρή εικονοπλασία, ένα νέο σύμπαν- στέρεο και πειστικό.

"Oι Πολυθρόνες Των Δράκων"- ως ένα "παραμύθι για μεγάλους", όπως το συστήνει η δημιουργός του- είναι ένας πετυχημένος συγκερασμός παραμυθιακού και ρεαλιστικού στοιχείου, που ρέει αβίαστα,χωρίς η πλοκή να βαλτώνει παρά τις πολυάριθμες σελίδες του...
        Η αχλύ της φαντασίας απλώνει διακριτικά το αραχνοϋφαντο πέπλο της, υποβάλλοντας μιαν ιδιάζουσα ατμόσφαιρα μεν, χωρίς όμως να κυριαρχεί ή να αποξενώνει το έργο από την πραγματικότητα του ενήλικα αναγνώστη.

         Παρότι ο τόπος δράσης δεν είναι υπαρκτός, υπάρχει πλήρης χαρτογράφησή του και γεωγραφική σύνδεση με πραγματικές περιοχές της Ευρώπης. Ένα άλλο στοιχείο που συμβάλλει στην αληθοφάνεια του παραμυθιού είναι η συνάφειά του με την ιστορική συγκυρία: Έχουμε ένταξή του μύθου σε χρονικά πλαίσια και πλήρη σύμπλευσή του με τις ιστορικές και ηθογραφικές συνθήκες  συγκεκριμένης εποχής: Πρόκειται για τον 16ο αιώνα όπου έχει επικρατήσει η Αναγέννηση και στην κοινωνική διάρθρωση κυριαρχούν οι βασιλικοί οίκοι και τα φέουδα.
Η ίδια κοινωνική δομή υφίσταται κ στις  "Πολυθρόνες Των Δράκων", ενώ παρατηρούνται στοιχεία της εθιμοτυπίας των Παλατιών και της διαδοχής σε αυτά. Η σημειολογία των αντικειμένων (κοσμήματα, όπλα οικόσημα, έπιπλα, πορτρέτα, μενταγιόν κλπ) κι η ενδυματολογία είναι σύμφυτα με την εποχή.
       Ο δε πόλος του Κακού -απόλυτα ανθρωποκεντρικός- αντιπροσωπεύεται από μια φυλή που ατενίζει προγενέστερα παγανιστικά -αμιγώς πολεμικά- φύλα της Ασίας και της Μογγολίας, τόσο άγρια ώστε χάρασσαν από βρέφη τα πρόσωπά τους με σπαθιά, ώστε οι πληγές να αγριεύουν την όψη τους!
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου εμπνέεται από ζοφερά στιγμιότυπα της Ιστορίας και στήνει μια αντίστοιχης φρίκης εθιμοτυπία στο εύστοχο εύρημά της, με έναν ηγέτη αιμοδιψή, που προκαλεί ρίγος στον αναγνώστη.
          Το δυνατότερο στοιχείο του έργου όμως είναι, σίγουρα, οι χαρακτήρες του κι οι μεταξύ τους σχέσεις:
Παρότι εκκινούμε από παραμυθιακή βάση, οι χαρακτήρες δεν είναι "χάρτινοι", αλλά αποκτούν σάρκα κι οστά, μέσα από τη φυσικότητα των διαλόγων και τα υποδειγματικά τους ψυχογραφήματα.
          Αν κι όλες οι γυναίκες ξεχωρίζουν για το κάλλος τους και οι άντρες διακρίνονται για την αρρενωπότητά τους, κανενας χαρακτήρας δε μοιάζει με τον άλλον.
Επαρκώς σκιαγραφημένοι και χωρίς εξιδανικεύσεις οι ήρωες εκπροσωπούν διάφορους ανθρωπότυπους, στους οποίους καθένας θα βρει σημεία αναφοράς.

          Καθέ πρόσωπο σφυρηλατείται από τα βιώματα και τις προσωπικές του απώλειες, εξελισσόμενο, μέσα στον χρόνο και τις τραγωδίες που αυτός φέρνει...
Ο αποχωρισμός, η εκδίκηση, η παιδούλα που ωριμάζει σε θεματοφύλακα του χρέους, η σύγκρουση ανάμεσα στην ερωμένη και τη μάνα, η ατομική επανάσταση, η σκληρότητα που μετουσιώνεται σε θανατηφόρο μίσος κι αδικία. Αξέχαστοι χαρακτήρες κι οι στιγμές τους που αμς σημαδεύουν!
Πυρπολούμαστε απ'τον κόκκινο χείμαρρο της ατίθασης Ροσαλίνας!
Μας νανουρίζει ο καλπασμός των αλόγων. 
Το δάκρυ μας κυλά από τα βιολετί "τοπάζια" της Ζάρα (της πιο πολύπλευρης όσο και τραγικότερης ηρωίδας στο βιβλίο.)
Μας προξενει δέος το παράστημα του Τζοναθαν με το μεγαλειο της ψυχής του, ενώ μάς τυλίγει η ηγεμονική σκιά του Βάλτεμαρ! 
Πόσα πρόσωπα με τα οποία συμπάσχεις, θυμώνεις, παραδειγματίζεσαι, καρδιοχτυπάς!
            Και μέσα σε αυτό το γαϊτανάκι προσώπων και καταστάσεων, αναδεικνύονται ποικίλοι προβληματισμοί γύρω από τη διαχείριση της εξουσίας, τους οικογενειακούς δεσμούς και φυσικά την αγωνία της μητρότητας...
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ακόμη την αντρική φιλία και τη συντροφικότητα στη μάχη, με μια αξιοσημείωτη διεισδυτικότητα στην αντρική ψυχολογία και τους κώδικες του Πολέμου, ενώ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το δέσιμο Ανθρώπου και Ζώου.
      Πανω από όλα, ο έρωτας, σπαρακτικός κι απενοχοποιημενος, προδότης ή πανδαμάτωρ (μα παντού κινητήριος δύναμη) καταφάσκει κι έναν αισθησιαμό σύγχρονης υφής, που προσδίδει σαφώς ενήλικη κατεύθυνση στο παραμύθι...
Οι συναισθηματικές διακυμάνσεις είναι αδιάκοπες κι η αγωνία διατηρείται αμείωτη...
Παρόλη την αναγκαστική σύμπτυξη κάποιων σκηνών προς το φινάλε, λόγω όγκου, τελειώνοντας το μυθιστόρημα αυτό, ένιωσα πλήρης συναισθημάτων και εικόνων.
         "Οι Πολυθρόνες Των Δράκων" συνιστούν μια πολύπλευρη αναγνωστική εμπειρία, που προκαλεί ατόφια συγκίνηση.
                  Ένα παραμύθι εποχής με όμορφα διδάγματα και σύγχρονες αναγωγές στην ανθρώπινη Ψυχολογία και τις σχέσεις, διαχρονικά.
              Άλλο ένα πεδίο όπου η Χρυσηίδα Δημουλίδου δοκιμάστηκε κι ανταπεξήλθε, χαρίζοντάς μας ένα θαυμάσιο αναγνωσμα εποχής, γεμάτο ουσία.
          Η συγγραφέας έχει προαναγγείλει την επικείμενη απόδοση του βιβλίου σε παιδική εκδοχή και παρουσιάζει ενδιαφέρον πώς θα αποδοθούν οι αγαπημένες φιγούρες από μια παιδική εικονογράφο... 

Οι εικόνες του άρθρου είχαν επιλεγεί από την ίδια τη συγγραφέα ως οπτικοποίηση κάποιων σκηνών και ηρώων του βιβλίου της

ΥΓ Το Βιβλιο αυτό το ειχε προαναγγειλει το καλοκαιρι η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ ,μεσα απο τη σελιδα της, παραθετοντας  ενα απόσπασμα απο τις πρωτες μερες που το συνελαβε.
Δημοσιοποίησε για τους αναγνώστες της το πρωτο σχεδιασμα στον ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΗΣ!!!!
Το αποσπασμα ειχε αναπαραχθει σε αρθρο απο τη σελιδα μας περσι-
τον Aυγουστο του 2017. 

!                    Παρακατω παρατιθεται το δισέλιδο απόσπασμα, 
ζεστό -κατευθείαν από τον υπολογιστή της,
 χωρίς επιμέλεια, 
οπως το ειχε μοιραστει ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΤΗΣ  (προς "ελεύθερη κοινοποίηση")!
Σημειωση:
Ο τοτε "Βαλεριος" του αποσπασματος ειναι ο ηρωας που μετονομαστηκε τελικα σε Ντανιελ..

                                              
 ΟΛΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ανηκουν αυστηρά στην συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
1.Αποκλειστική ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Χρυσηίδας ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
 2.ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ
3.ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

4. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΤΑΣ

Γιώτα Γουβέλη, Ματωμένα Εντελβάις, ΔΙΟΠΤΡΑ

                                       Mατωμένα Εντελβάις, Γιώτα Γουβέλη
                                    Είδος:Θρίλερ Εποχής
                                    Βαθμολογία: 10/10

ΘΕΤΙΚΑ: Πρωτοτυπία, μυστήριο, σκοτεινός πρωταγωνιστής,δραματικότητα, ευρηματικότητα, φωτεινή ηρωίδα, εικονοπλασία, αποστασιοποίηση από αυτοαναφορικότητεςτης ελληνικής πεζογραφίας

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Μη ρεαλιστική πλοκή

          
Εντελβάις λέγεται το λευκό λουλούδι που φυτρώνει στις απόκρημνες πλαγιές των Άλπεων, το επονομαζόμενο "Αστεράκι των Άλπεων".
Στη Βόρεια Ευρώπη ο θρύλος θέλει τα εντελβάις να γεννήθηκαν από τα κρυστάλλινα δάκρυα της άσπλαχνης και μοναχικής Βασίλισσας του Χιονιού τη νύχτα που ερωτεύτηκε πρωτη της φορά έναν τολμηρό κυνηγό, ο οποίος επιχείρησε το αδιανόητο για θνητό: Nα φτάσει ως το άβατο κάστρο της, ώστε να τη συναντήσει και να της προσφέρει την αγάπη του- για να θανατωθεί όμως απο τα ξωτικά- φρουρούς της, πριν αυτή προλάβει να αποτρέψει τη δολοφονία του.
Ένα τέτοιο "καταραμένο κάστρο", με "πολεμίστρες" του τις απρόσιτες βουνοκορφές των Αλπεων, ξαναζωντανεύει η πένα της Γιώτας Γουβέλη, σε ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα ωραίων χαρακτήρων, που μας μεταφέρει στη μεταπολεμική Γενεύη, συνδέοντας, για άλλη μια φορά, τα αγνα αυτά λουλουδια με το πάθος και τον θάνατο.
                Φως και άβυσσος συμπλέκονται εκεί που φυτρώνουν "Ματωμένα Εντελβάις"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η ελληνικής καταγωγής Μάργκο με τα φλογερά κόκκινα μαλλιά και το ακόμη πιο φλογερό ταμπεραμέντο διατηρέι μια ξεχωριστή αντικερί στο κέντρο της Γενεύης...
            Αναζητώντας γνήσια παραδοσιακά προιόντα, διατρέχει ολη την ελβετική ύπαιθρο.
Ανάμεσα σε άλλα, διατηρεί συνεργασία με έναν μυστηριώδη ωρολογοποιό, που σε μια απομονωμένη, πολυτελή κατοικία στα βουνά κρύβει την παραμορφωμένη του όψη- με μόνη συντροφιά την "άγρυπνη" μητέρα του και -αναγκαστικά- την τρυφερή νοσηλεύτρια Μαρί, που διατηρεί το όνειρο να  ερωτευτεί και να αποκτήσει ένα όμορφο σπιτικό γεμάτο αγάπη και παιδιά...
           Η καλοπροαίρετη Μαργκό θα δει την προσπαθεια της "να δημιουργήσει ευτυχισμένα ζευγάρια" να γκρεμίζεται όταν 2 μνηστήρες της καλύτερης φίλης της θα βρεθούν άγρια δολοφονημένοι.
Η μέγγενη σφίγγει ολοένα γύρω της και μοναδική της παρηγοριά στον παραλογισμό που τη ζώνει θα σταθούν η αρμονική οικογένειά της και ο γοητευτικός πάστορας Σερζ.
Το μυστήριο περιπλέκεται με την παρουσία ενός φυγόδικου Ναζί εγκληματία πολέμου και κορυφώνεται απρόσμενα και δραματικά, σε έναν πυρετό παράνοιας κι αγάπης.
 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Γιώτα Γουβέλη (Το Σκίτσο, Το Κεντρί της Πεταλούδας, Πρώτη Κυρία κ.α.) επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα άκρως πρωτότυπο και γοητευτικό όσο το αλπικό τοπίο που ιδανικά ζωντανεύει στις σελίδες του.
           Επιτέλους ένα βιβλίο διαφορετικό- μακρυά από κοινότυπα ρομάντζα, ιστορίες χαμένων παιδιών και οικογενειακές μνήμες από τη Σμύρνη, που κατακλύζουν την πρόσφατη μυθιστοριογραφία:
Το βιβλίο της Γουβέλη αποκόπτεται από τον τετριμμένο ελληνοκεντρικό πυρήνα των περισσότερων μυθιστορημάτων που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα ταραγμένα χρόνια που διάβηκε ο Ελληνισμός, τους τελευταίους αιώνες- και μας ταξιδεύει σε νέους τόπους!
          Τα "Ματωμένα Εντελβάις" της Γιώτας Γουβέλη αποτελούν μια εξαίσια σύνθεση διαποτισμένη με στοιχεια γοτθικού μυστηρίου, εμπλουτισμένου από μια ζεστασιά μεσογειακή.
Ένα έργο που άνετα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από συγγραφέα του εξωτερικού.
          Ηρωίδα του μια παρουσία φωτεινη, η κοκκινομάλλα Μάργκο που αποκλείεται να μην τη λατρέψεις καθώς μέσα στα ελβετικά βουνα σκορπίζει την αισιοδοξία και την αεικίνητη καλοσύνη μιας "Τζούλι Άντριους στη "Μελωδία της Ευτυχίας".
Η μελωδία όμως που συνοδεύει τη ζωή της Μάργκο (κατα τη χαριτωμένη συνήθεια της Γουβέλη να επενδύει μουσικά τα έργα της), είναι η βραχνή φωνή της μοναδικής Εντίθ Πιαφ :
La Vie En Rose για μια κοκκινομάλλα ευωδιαστή σαν κόκκινο τριαντάφυλλο που διψά για έρωτα!
Δε θα μπορούσε να λείψει ο έρωτας- ο ζωοδότης κι απρόσκλητος εισβολεάς που εμπνέει κι ενίοτε πυροδοτεί τραγωδίες.
             Η πλοκή στα "Ματωμένα Εντελβάις" εκτυλίσσεται σε ισορροπημένο ρυθμό, με σωστά τοποθετημένες εξάρσεις μυστηρίου- ακόμη και φρίκης- ,ανάμεσα σε ειδυλλιακές εικόνες της ελβετικής υπάιθρου και της οικογενειακής ευδαιμονίας.
 Η συγγραφέας κατορθώνει να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα ερωτηματικά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου της, διαπλέκοντας εντέχνως τις έννοιες του θύτη και του θύματος...!
      Στα Ματωμένα Εντελβάις έχουμε μια παραστατική παρουσιαση της πρωτεύουσας των ρολογιών, της "κόρης του φθινοπώρου" Γενεύης, καθώς και των επιβλητικών Άλπεων περιστοιχισμένων από γραφικά χωριουδάκια.
Η αρχιτεκτονική μιας χώρας σύγχρονης που τα τοπία της ατενίζουν νοσταλγικά τη μεσαιωνική ομορφιά του χθες.
        Δειλά ξεπηδούν διάσπαρτες ηθογραφικές λεπτομέρειες από τη ζωή στην ύπαιθρο, τα ελβετικά εδέσματα, την παράδοση των ρολογιών, αλλά και την πραγματικότητα μιας χώρας που στην ουδετερότητά της διατήρησε την πολεμική της ετοιμότητα και στάθηκε μητρόπολη ύποπτων τραπεζικών συναλλαγών, υποθάλποντας ακόμη κι εγκληματίες.

          Το βιβλίο αυτό ανάμεσα στα άλλα αποτελεί με ένα παράξενο τρόπο μια έμμεση καταγγελία μιας ελλιπούς δικαιοσύνης που άφησε Γερμανούς αξιωματικούς να διαφύγουν με εγκλήματα κατα της ανθρωπότητας.
Παράλληλα αποτείει σύντομο φόρο τιμής στο Ολοκαυτώμα των Καλαβρύτων, που συνιστά μια από τις πιο βαρβαρες σελίδες του Ναζισμού, πλάι στη σφαγή του Διστόμου,της Κάνδανου, του Μπάμπι Γιαρ, του Λίντιτσε και τόσων άλλων εξανδραποδισμένων  περιοχών...
          Εντούτοις την προσοχή τραβά μια άλλη τραγική φιγούρα:
Είναι ο Ωρολογοποιος που η παραμόρφωση του από τον Πόλεμο τον ανάγκασε να ζει ως Μονστρ...
Ή μήπως ήταν επιλογή της λαβωμένης ψυχής του,τούτη η ηθική απόμονωση, τελικά;;
         Ο Μονστρ της Γιώτας Γουβέλη, διαποτισμένος με  χηθκλιφικές πινελιές, συνομιλεί επάξια με άλλους χαρακτήρες της γοτθικής λογοτεχνίας, που συχνά στήνουν τον μικρόκοσμο τους, σε ένα κτίσμα σκοτεινό κι ογκώδες.
         Η περίπτωση του Μονστρ αναπαράγει την ατμόσφαιρα , από τον Πύργο των Καρπαθίων του Ιούλιου Βερν ως τον χαρακτηριστικό Δράκουλα του Στόκερ, τον δρ Φράνκεστάιν , τον Έρικ του Λερού, και -πάνω από ολα- τον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ του Πάτρικ Ζίσκιντ.
Με τον Γκρένουιγ  από το "Αρωμα", η ομολογία του "Μονστρ" έγκειται στο "έλλειμμα" τους κ την οργή προς τους ανθρώπους, που μετουσιώνεται σε ένα παράλογο- και συνάμα παράφορο- όραμα διαστρεβλωμένου έρωτα με όρους αιωνιότητας!!
         Μια μεγαλεπήβολη έκρηξη δημιουργίας που επιζητέι το άπειρο και αρθρώνει αίτημα αθανασίας μέσα από τίμημα θανάτου.Είναι άλλωστε εγγεγραμμένη στην παράδοση η θεμελίωση ενός σπουδαίου σκοπού πάνω σε αίμα ανθρωποθυσίας (θυσία Ιφιγένειας, Ησιόνη στον βράχο, Ανδρομέδα, γεφύρι της Άρτας- γυναίκα πρωτομάστορα, θυσίες Αιγυπτίων παρθένων προς βρώσιν κροκοδείλων προς εξευμενισμό θεοτήτων).
Με τη μεγαλομανία θεού, τέτοιες προσωπικότητες απαιτούν ως αντάλλαγμα στο πάθος τους, αίμα αθώων κι ο Μονστρ έτσιι βιώνει το αποτρόπαιο όραμά του.
      Το διακύβευμα είναι αν ο παραμορφωμένος ωρολογοποιός μας θα εκμεταλλεύτεί την ευκαιρία εξανθρωπισμού, που οι συγκυρίες του δίνουν...
               Αυτοί είναι οι προεξάρχοντες και γυρω τους ένας χορός άρτια ιχνηλατημένων προσώπων που διατηρούν μια αυθύπαρκτη γοητεία-με ιδιαίτερη αδυναμία στη γλυκύτατη Μαρί kai τη σαγηνευτικά αντιφατική Κιάρα.
                Παρόλαυτα τα "Ματωμένα Εντελβάις" αποτελούν κι ένα βαθια γυναικείο βιβλίο, μια συγκινητική σπουδή στο φαινόμενο της Μητρότητας...
Η μητρότητα διαθλαται μέσα από πολλά πρόσωπα (Φυλλιώ, Μαρκγκό, Μαρί,Κιάρα)!
Άλλοτε προβάλλει ως διακαής κι ευγενής πόθος τρυφερής ψυχής,
αλλοτε ως καταφύγιο και απάγκιο μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας,
άλλοτε με το μένος της ύαινας που κατασπαράσσει ο,τι απειλέι τα μικρά της...
Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση που η μητρότητα εκτρέπεται σε ανταγωνισμό και μίσος -σαν σε διαστρεβλωμένο οιδιπόδειο.
Έχουμε, εν ολίγοις, ένα εφιαλτικό μυστήριο των Άλπεων, με συγκινητικούς κόκκους τρυφερότητας που απαλύνουν τη φρίκη η οποία πορφύρωσε τα ονειρικά εντελβάις!
       Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της χρονιάς- και από τα πιο ξεχωριστά που θα διαβάσει ο Ελληνας αναγνώστης είναι τα "Ματωμένα Εντελβάις"!
            Θέλω να συγχαρώ την κυρία Γιώτα Γουβέλη δίοτι με αυτό το εκπληκτικό  βιβλίο διαφοροποιήθηκε αισθητά απο τα προηγούμενά της σε ομορφιά κι εκτόξευσε την παρουσία της στα λογτοτεχνικά δρώμενα δίνοντας υπόσχεση για μοναδικές εμπνεύσεις στο μέλλον. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
 Γιώτα Γουβέλη, "Το Κεντρί Της Πεταλούδας" 
Γιώτα Γουβέλη "Πρώτη Κυρία"

Γιώτα Φώτου, Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο

                                                Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο, Γιώτα Φώτου
                                           Είδος: Koινωνικό
                                           Βαθμολογία: 10/10

                                       
Ύστερα από 2μιση χρόνια και ένα αστυνομικό μυστήριο, η Γιώτα Φώτου επιστρέφει με ένα δυνατό κοινωνικό δράμα, συμπλέκοντας έντεχνα τις ατομικές τραγωδίες των ηρώων της με τις μπόρες του 20ου αιώνα.
Ζωές, λοιπόν, που κινούνται "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο" αναζητώντας τη γενναία ηλιαχτίδα που θα διαπεράσει την πικρή της φυλλωσιά για να σκορπίσει μακρυά τις σκιές...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Θάλεια Λυμπέρη μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ακλόνητης  καρυδιάς, που απλώνει τον ίσκιο της στην αυλή της.
           Η φτώχεια καθημερινή σύντροφος στην πολυμελή της οικογένεια που παραμένει στέρεα θεμελιωμένη στον έρωτα και την ομόνοια.
Οι χαρές λιγοστές μα η αγάπη περισσεύει ανάμεσα στη δυναμική Θαλεια, την ονειροπόλα κι αισιόδοξη αδελφή της Αγαθούλα και τις δίδυμες, που περιμένουν την έλευση του καινούριου μωρού. 
Όταν η συμφορά κι ο Πόλεμος θα χτυπήσουν την πόρτα της, σβήνοντας κάθε γέλιο, μοναδική παρηγοριά για τη μικρή Θάλεια θα σταθεί ο Δημοσθένης Ταρούσης, με τα γυριστά ματοτσίνορα και τη μεγάλη του αγκαλιά, ώσπου η ζωή τής τον παίρνει-κι αυτόν- μακρυά. 
Αλβανικό Έπος, Κατοχή, Εμφύλιος και Μεταναστευση σκορπίζουν τα όνειρα των απλών ανθρώπων και διώχνουν τα νιάτα μιας άσπλαχνης πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. 
Μια διπλή προδοσία και μια ανεπούλωτη αγάπη θα οδηγήσουν τελικά τη Θάλεια στον Καναδά να αναμετρηθεί με την πιο μεγάλη της διάψευση και να αναζητήσει την δικαίωση για τα χαμένα της χρόνια.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πικρό σαν τα φύλλα της καρυδιάς, λεπτό σαν τον κορμό της, αλλά προσφέροντας γλυκούς καρπούς αναγνωστικής αγαλλίασης το μυθιστόρημα της Γιώτας Φώτου ξετυλίγει τα θυελλώδη του συναισθήματα και τους πολλαπλούς συμβολισμούς του σε συνδυασμό με τις τραγωδίες του προηγούμενου αιώνα, εκεί , "Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο".
Έρωτας , Ιστορία, Δράμα σε μια μοναδική σύμπραξη!

             Το "μαγικό" με τα βιβλία της Γιώτας Φώτου είναι πως ενώ, εν πρωτοις δεν προβάλλουν ως "μεγαλεπήβολα συγγραφικά εγχειρήματα", εισχωρούν απροσδόκητα στην καρδιά του αναγνώστη, με μια πυκνότητα συναισθημάτων και μια γοητευτική πληρότητα όπου "απολύτως τίποτα δε λείπει και τίποτα δεν περισσεύει"... Έτσι κι εδώ.
        Η Καρυδιά της Φώτου είναι ένα  δράμα που μέσα από μια σφιχτοδεμένη πλοκή, υποβάλλει πλήθος συναισθημάτων -από την αγανάκτηση και την απόγνωση ως την αύρα του έρωτα, την πίκρα και την ελπίδα...
            Ένα έργο μεστό, που κινείται σε τρεις άξονες- τον κοινωνικό, τον ιστορικό και τον συμβολικό, που κομίζει ένα βαθύ δίδαγμα για όλους μας.    
       Απαλά κι αθόρυβα η συγγραφέας αξιοποιεί μια ξεχασμένη γωνίτσα γης και μια σειρά τραγικών προσώπων για να συνθέσει τελικα ένα περιεκτικό χρονικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, αφήνοντας ένα ανεκτίμητο μήνυμα πίστης στον αόπηχο! (περίοδος 1908-1958).
          Από απόψεως αφηγηματικής τεχνικής, έχουμε διαδοχή πρωτοπρόσωπης αφήγησης (όπου η Θαλεια Λυμπέρη ανοίγει τα μύχια της ψυχής της) και τριτοπρόσωπης αφήγησης (όπου εποπτεύουμε όσα δεν ξέρει εκείνη, με έμφαση στην οικογένεια Ταρούση)     
         Οι χαρακτήρες μοναδικοί και πολυεπίπεδοι , άρτια σκιαγραφημένοι εγείρουν την ενσυναίσθηση
             Η βιοπαλαίστρια μάνα Ταρούσαινα- διορατική και ανεξίκακη-
η ευαίσθητη Άννα που μετρά απώλειες,
η ανυποψίαστη γλυκιά Αγαθούλα, που αντιτάσσει την φωτεινή οπτική της στις αντιξόοτητες,
ο συνειδητοποιημένος συμπονετικός Ραφαήλ που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ηρεμία του και την αλληλεγγύη,
ο αντιφατικός Δημοσθένης Ταρούσης, με τα άνομα πάθη του, που θα γνωρίσει και τις δυο όψεις της ζωής- θύτης και ίσως θύμα των καιρών,
κι η ευσυνείδητη, συναισθηματική Θάλεια με τη βίαια υφαρπαγμένη παιδικότητα - και αρεκτοί άλλοι-
όλοι αντιπαλεύουν ατομικόυς δαίμονες και σεργιανούν τον αναγνώστη στο ατομικό τους σύμπαν !
            Από την Ευρυτανία στον Καναδά, από την προσδοκία στην προδοσία κι από τον έρωτα στα κοινά πάθη, οι ήρωες διατρέχουν τα κύματα τις Ιστορίας, μέσα από τις ατομικές τους τραγωδίες- άλλοτε ηθικοί αυτουργοί, αλλοτε "σφάγια ανυποψίαστα" κι αλλοτε συμπαραστάτες!
               Μέσα από ένα πολυδιάστατο οικογενειακό δράμα, όμως μας παρατίθεται το ζοφερό, αλλά και διαφωτιστικό μωσα'ι'κό του εικοστού αιωνα που τόσο ολέθριος στάθηκε για τον λαό μας.  
          Τα γεγονότα δυιλίζονται τώρα, όχι κάτω από ιστορικές και ιδεολογικές ερμηνείες, αλλά μονάχα υπό το πρίσμα των καθημερινών ανθρώπων της βιοπάλης, που αναδεικνύουν και την απώτατη αλήθεια τους , πληρώνοντας όλες τις φριχτές συνέπειες αν και αθώοι...
          Στη Φώτου η συλλογικότητα υποχωρέι μπρος στο ατομικό δράμα.
Αντιθέτως, το συλλογικό στοιχείο- ειτε ονομαστεί πατρίδα/ κράτος, είτε κόμμα, είτε "κοινωνία του χωριού"- προβάλλει απειλητικό κι εχθρικό προς την ατομικότητα- και συχνα άιτιο της καταστροφής της.
           Όλα τα ιδανικά καταρρεόυν κάτω από το αδυσώπητο βάρος της αδικίας και της αδυσώπητης φτώχειας -μοναδική ανταμοιβή που το κράτος επεφύλαξε στους αδαείς που τους άλεσαν οι πολιτικές φιλοδοξίες και οι παράλογοι πόλεμοι. 
Οράματα, μίση, ιδεολογίες- όλα- συντρίβονται, συμπαρασύροντας τους αθώους, που προδίδονται πολλαπλώς από  μια πατρίδα που αναδεικνύεται Μήδεια -καταστρέφοντας τα παιδιά της με την αδηφαγία του Κρόνου!
Μου άρεσε η οπτική της Γιώτας Φώτου για τον Εμφύλιο Σπαραγμό, όπου, χωρίς να παίρνει θέση, αναδεικνύει τον αδελφοκτόνα φρίκη και την αλλοτρίωση που αυτός επιφέρει σε όλους. 
Η "Μάνα με τους γιους που ποελμούν " Στης Καρυδιάς Τον ίσκιο" θυμίζει το γνωστό κομμάτι του "Όνειρο" Μικη Θεοδωράκη.
Παραμένοντας αποστασιοποιημένος από ιδεολογικές σπέκουλες, ο προβληματιμσός της Γιώτας Φωτου - μεσω των ηρώων- είναι στραμμένος στο δικαιό αίτημα των καθημερινών ανθρώπων για μια ευκαιρία να δημιουργήσουν τη Νέα Μέρα χωρίς να τους την γκρεμίζουν. 
        Το κατηγορώ σε μια Ελλάδα μητριά, αμείλικτο, διατρέχει όλες τις σελίδες κι αποτυπώνεται καταληκτικά σε μια επιθυμία φυγής- αντίθετη προς τον Νόστο του Οδυσσέα.
Mέσα από αυτο το πρίσμα της απόδρασης από την εξαθλίωση και χωρίς εξωραισμούς, προβάλλει η Μετανάστευση που σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα!
Λύση απόγνωσης και μια νέα πραγματικότητα σε Γερμανία,Αμερική, Βέλγιο ,Αυστραλία και μια γενιά προδομένη, που αναζητά νέες ρίζες- έκπτωτη από την Εδέμ των πατριων εδαφών...
            Μέσα σε όλα δεσπόζει η Καρυδιά, που απλώνει τον επίμονο ίσκιο της- αλώβητη από τις μπόρες που σαρώσαν προσδοκίες και ζωές ολάκερες...
Κυνικά απαθής, χαιρέκακα πικρή, η καρυδιά θαρρείς κι εκπληρώνει για όποιον την πλησιάζει τον ρόλο που η λαική παράδοση της αποδίδει, συνδέοντας την με τις πίκρες της ζωής.
          "Συνεργοί" της οι σκιές και οι τοπικές δεισιδαιμόνίες που, σε μια λαογραφική διάθεση παραθέτει, η συγγραφέας, σκηνοθετώντας μια πνιγηρή ατμόσφαιρα που καθιστά τον αναγνώστη κοινωνό του τρόμου και του ζόφου που τυλίγει τους άφταιγους ήρωες... 
Η Καρυδιά με τον διάχυτο συμβολισμό της αντιπροσωπεύει καταρχήν τούτη τη φθονερή Ελλάδα και την Ιστορία που απλώνει το σκοτάδι του Πολέμου πάνω από τους ταπεινούς κι ευγενείς πόθους των απλών ανθρώπων... 
Σε επίπεδο ψυχαναλυτικό όμως, η καρυδιά αντιπροσωπευει τον εγκλωβισμό του ατόμου στην αυτολύπηση και τη θυματοποίηση που το εμποδίζει να προχωρήσει μπροστά.
              Σκηνές θριλερ- με υπολανθάνον το μεταφυσικό στοιχείο, συνθέτουν ένα αδιέξοδο και μια άνευ όρων παράδοση στο "πεπρωμένο", που δείχνει αναπόφευκτο κι ανελέητο -ειδικότερα στα ανασφαλή μάτια της τρομοκρατημένης Θάλειας, που προτάσσει ευθύνες για να κρυφτεί από την ίδια τη ζωή ...Μονάχα εκείνη, άραγε;
        Πόσες φορές, αλήθεια, δεν φυγομαχούμε στη ζωή αποδίδοντας τις συμφορές μας σε άνωθεν παραγοντες αναπόδραστους, χωρίς θάρρος να παλέψουμε για όσα ονειρευτήκαμε!
Πόσες φορές δεν αναζητήσαμε άλλοθι έξω από εμάς, ώσπου να ανασυντάξουμε δυνάμεις για να γίνουμε μόνοι μας η "σωτηρία κι η απαλλαγή μας"!
 ...Ετσι κι η ανασφαλής Θάλεια- παγιδευμένη χρόνια στον ισκιο αυτής της Καρυδιάς- κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί και θα ζητήσει "να δρέψει και τους καρπούς", με την ελπίδα να μην είναι αργά, σε μια κορύφωση αγωνιώδη που αποζητά την ελπίδα....

              Η Γιώτα Φώτου, μέσα από επίπονες διαδρομές  και αυτογνωσίας των ηρώων, αποκαθιστά με ιδιαίτερο τρόπο την πίστη στον Άνθρωπο και στην εκπληκτική δύναμη της ψυχής, που αναγεννάται εκ της τέφρας της, σαν το φλεγόμενο πουλί του Μύθου...
Για όλα ξαποστάστε μαζί με τους παιδικούς πόθους της Θαλειας και  του Δημοσθένη  "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο",και ανακαλύψτε μαζί τους αν θα καταφέρει ο έρωτας των παιδικών τους χρόνων να δικαιωθεί  στο ταξίδι της ζωής τους...

                       Δεδε Ελισσάβετ

Το σχόλιο της ιδιας της συγγραφεως για το αρθρο καθως το μοιραζόταν στο facebook.

  
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 
 Γιώτα Φώτου, Το Τίμημα Της Προδοσίας