Πολιτική Απορρήτου

Πολιτική Απορρήτου (Privacy Policy) για το ιστολόγιο «Στον Αστερισμό του Βιβλίου»

Εισαγωγή & Ιδιοκτησιακό Καθεστώς

Το παρόν ιστολόγιο ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ  φιλοξενείται στην πλατφόρμα Blogger / Blogspot, η οποία αποτελεί ιδιοκτησία και τελεί υπό τη διαχείριση της εταιρείας Google LLC. Ο διαχειριστής του παρόντος Ιστολογίου ελέγχει αποκλειστικά το αναρτώμενο περιεχόμενο και όχι την τεχνική υποδομή ή τον πηγαίο κώδικα της πλατφόρμας.

2. Υπεύθυνος Επικοινωνίας

Για οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το περιεχόμενο του Ιστολογίου, μπορείτε να επικοινωνείτε στο:

• Ηλεκτρονική Διεύθυνση (Email): ellimdede@gmail.com

3. Cookies Πλατφόρμας Blogger

Ο Διαχειριστής του Ιστολογίου δεν συλλέγει, δεν επεξεργάζεται και δεν εγκαθιστά ιδιόκτητα cookiesΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΑΥΤΑ. Ωστόσο, η ίδια η Google εγκαθιστά αυτόματα τεχνικά cookies ερήμην των διαχειριστών για τη σωστή λειτουργία του Blogger. Η Google ενημερώνει αυτόματα τους επισκέπτες από την Ευρωπαϊκή Ένωση με ειδικό αναδυόμενο banner (cookie προειδοποίηση). 

 Cookies & Προσωπικά Δεδομένα

ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 

• Δεν συλλέγουμε cookies: Ο διαχειριστής αυτού του ιστολογίου δεν χρησιμοποιεί, δεν εγκαθιστά και δεν επεξεργάζεται cookies. Οποιαδήποτε τεχνικά cookies χρησιμοποιούνται για να λειτουργεί η σελίδα, εγκαθίστανται αυτόματα από την ίδια την Google.
• Σχόλια & Επικοινωνία: Αν επιλέξετε να αφήσετε ένα σχόλιο, εμφανίζεται δημόσια το όνομα που επιλέξατε. Αν στείλετε μήνυμα, το email σας χρησιμοποιείται μόνο για να σας απαντήσουμε.
• Καμία προώθηση: Δεν κρατάμε αρχεία, δεν φτιάχνουμε λίστες και δεν δίνουμε κανένα στοιχείο σε τρίτους.

Μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική Απορρήτου της Google για περισσότερες λεπτομέρειες.

4. Προσωπικά Δεδομένα που υποβάλλετε οικειοθελώς

• Σχόλια: Εάν επιλέξετε να αφήσετε σχόλιο, το όνομα χρήστη (ή το προφίλ Google σας) και το κείμενο του σχολίου σας θα είναι δημόσια ορατά.
• Φόρμα Επικοινωνίας: Εάν στείλετε μήνυμα μέσω φόρμας επικοινωνίας, το email σας θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για να σας απαντήσουμε και δεν αποθηκεύεται σε καμία άλλη βάση δεδομένων.

5. Διαβίβαση σε Τρίτους

Ο Διαχειριστής δεν συλλέγει, δεν αποθηκεύει στοιχεία χρηστών σε εξωτερικά αρχεία και δεν πουλάει ή διαμοιράζεται κανένα προσωπικό στοιχείο με τρίτες εταιρείες.

6. Τα Δικαιώματά σας

Έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε τη διαγραφή ή τη διόρθωση οποιουδήποτε σχολίου έχετε αναρτήσει στο Ιστολόγιο, επικοινωνώντας μαζί μας στο email διαχείρισης.

Τελευταία Ενημέρωση: 23 Αυγούστου 2026

Σύμφωνα με την κείμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία περί προσωπικών δεδομένων,
η διαχείριση προειδοποιεί γι αυτό κάθε αναγνώστη,
παρότι η χρήση των cookies ΔΕΝ σχετίζεται με τη βούληση του διαχειριστή,
Η χρήση cookies ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ BLOG,
H xρήση cookies ΔΕΝ μπορεί να αποτραπεί από τη διαχειρίστρια
Η χρήση cookies ΔΕΝ αξιοποιειται καθουδένα τροπο από τη διαχειριση αλλα μονο απο την ίδια την Google ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ COOKIES.

Η παραμονή σας, λοιπόν σε αυτό το ιστολόγιο- κι η περιήγηση σε αυτό- συνεπάγεται αυτόματα ότι αποδέχεστε τη χρήση cookies από την Google, με δική σας απόλυτη ευθύνη, οπως συμβαινει σε καθε ιστοσελίδα,
γεγονός με το οποίο η παρούσα διαχείριση δεν έχει ουδεμία σχέση
κai δε φέρει την παραμικρή ευθύνη!

Αγνή Μεταξά, Τρυφερά Μαχαίρια

                                                                  Τρυφερά Μαχαίρια, Αγνή Μεταξά
                                                                         Είδος:Κοινωνικό
                                                                         Βαθμολογία : 9/10

Το πάθος για τα βιβλία ένέχει πάντα τον τυχοδιωκτισμό ενός εξερευνητή που αναζητεί αέναα έναν νέο "θαυμαστό τόπο".Σαν ένας "Ιντιάνα Τζοουνς των κρυμμένων νοημάτων" αποζητάς τον κρυμμένο θησαυρό, που όλοι οραματίζονται αλλά ελάχιστοι τον αξιώνονται!Η χαρά,λοιπόν, όταν βρεθείς μπροστά σε έναν απρόσμενα όμορφο βιβλίο συγκρίνεται με αυτή του πειρατή όταν εντοπίσει σε μια απόμερη σπηλιά ένα σπάνιο μαργαριτάρι να στραφτοκοπά...

Έτσι αισθάνθηκα προχθες όταν στον ωκεανό των αυτοεκδόσεων πίσω από λαμπερές βιτρίνες βιβλιοπωλείων ανακάλυψα έναν "πολύτιμο λίθο" να σκορπά τη λάμψη της καλλιέπειας, της στοχαστικότητας και μιας μελαγχολικής θηλυκότητας!
Πρόκειται για τη νουβέλα της φιλολόγου Αγνής Μεταξά "Τρυφερά Μαχαίρια"- αφήγημα κοινωνικό με ψυχογραφικό βάθος και προεκτάσεις που αγγίζουν την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Αυγή - είναι μια γυναίκα στο κατώφλι των 50, που δείχνει να τα έχει όλα...Προστατευμένη στον γάμο της με τον δυναμικό μεγαλογιατρό Πέτρο και έχοντας μεγαλώσει 2 παιδιά η Αυγή, νιώθει τις παλιές πληγές της να ξυπνούν.
Οι δαίμονες του παρελθόντος της επιστρέφουν απαιτώντας από κείνη να τους αντιμετωπίσει κατάματα, ενόσο το τερατώδες μυστικό της βρυχάται απειλητικά από τα έγκατα της ύπαρξής της.
Κι όσο η Αυγή κινεί - μόνη αυτήν τη φορά- για το κρισιμότερο ίσως ταξίδι της ζωής της, ένας θλιμμένος ζωγράφος νοσταλγεί το Παρίσι, ψηλαφεί τη μνήμη και αναζητά το μυστικό του παράξενου πίνακα, που πάνω του αποτυπώθηκε ερήμην του η πιο μύχια φωνή της καρδιάς του...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Τα "Τρυφερά Μαχαίρια" είναι από εκείνα τα βιβλία που σε μαγνητίζουν μονομιάς και σε κρατούν δέσμιο των σελίδων τους ώσπου να τα τελειώσεις.

Ήδη ο ξεχωριστός τίτλος του έργου κομίζει το δικό του εσωτερικό φορτίο λικνίζομενος στον ρυθμό μιας εσωτερικής, δικής του ποίησης."Τρυφερά Μαχαίρια":Eννοιες διφορούμενες, αλληλοαναιρούμενες."Συνύπαρξη" που ματώνει.

Πάνω στη λάμα αυτής της αντίφασης κυλάει η οδύνη και σταλάζουν μνήμες, σπαράγματα κατακερματισμένης αθωότητας, ματαιώσεις, μα πίσω από όλα ένα τρομερό μυστικό...
Λαβωματιά τόσο βαθιά όπως ένα ρόδο μπορεί να σου κάνει.
Και τα μενεξεδένια μάτια της παιδούλας καθρεφτίζουν χρόνια τη λύπη με το πάντοτε πένθιμο  μοβ τους...
            Το βιβλίο της κυριας Μεταξά, γραμμένο σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, δεν εποπτεύει απλώς, αλλά εισχωρεί στα άδυτα των βασικών χαρακτήρων του, παρουσιάζοντας μέσα από την οπτική καθενός το πολυπρισματικό όλον της αλήθειας!Ένα κείμενο βαθιά βιωματικό που εγείρει την ενσυναισθηση του αναγνώστη, ενόσο ανατέμνει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων. 
Η γλώσσα ηδυπαθώς ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και στην αλληγορική διάθεση, πλούσια σε καλολογικά στοιχεία που προσδίδουν λογοτεχνικότητα και χάρη στο κείμενο.Η εικονοπλαστική δύναμη καθιστά το αποτέλεσμα βαθιά υποβλητικό. 
Είναι ένας λόγος ιδιότυπα σαγηνευτικός που τον διατρέχει μια σκοτεινή ποιητικότητα, η οποία μου έφερε στον νου κάτι από την ατμοσφαιρική θλίψη του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη- ενόσο κι αυτός θρηνεί το χαμένο ιδανικό, κάτω από απελπισμένους ουρανούς.
           Η πλοκή εκκινεί από μια κανονικότητα τόσο οικεία στον σύγχρονο μεσοαστό, όταν στην 5η δεκαετία της ζωής του βλέπει κύκλους ζωής να κλείνουν και συχνα γεύεται το πικρό κενό της "αδειας φωλιάς" με την αποχώρηση των παιδιών του που πλέον πετούν με τα δικα τους φτερά...
Με αντιπροσωπευτικά και ζωηρά στιγμιότυπα από έναν τυπικό και όμορφο γάμο, η Αγνή Μεταξά μεταφέρει τις μικρές επουσιώδεις ενίοτε κρίσεις ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που με τη φυγή των παιδιών έχει να διαχειριστεί εκ νεόυ χωρίς προσχήματα τη δυαδικότητα του, αλλά και την επέλαση του χρόνου επάνω στην εικόνα του.Είναι η καμπή όπου στην επιφάνεια αναδύονται απωθημένα, φόβοι και παράπονα ανείπωτα που θέτουν σε δοκιμασία την αγάπη...Έτσι συμβαίνει με την Αυγή και τον Πέτρο της, δυο ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολυ.
Σύντομα όμως, η συγγραφέας τραβά την κουρτίνα του προφανούς, αποκαλύπτοντας μας τα μύχια μιας εύθραυστης γυναικείας ψυχής που δεν έχει συμφιλιωθεί με το αρχέγονο τραύμα της, γι αυτό κι ο ψυχισμός της δεν κατάφερε να " ενηλικιωθεί", καθώς Ενηλικίωση σημαίνει Συμφιλίωση.
Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό δε γίνεται με μακροσκελείς ή κουραστικές αναλύσεις αλλά με καίρια στόχευση στα κομβικά εκείνα κομμάτια που καθόρισαν την ίδια την ηρωίδα.

Και σταδιακά η αφήγηση προσλαμβάνει αφαιρετικότητα και διαστάσεις συμβολικές, όσο η ηρωίδα ξεκινά ένα ταξίδι αυτογνωσίας πίσω στις ρίζες της,τις Μηλιές Πηλίου.
      Η ιαματική επίδραση της πατρογονικής γης είναι άλλωστε έννοια που μας έχει παραδοθεί από την αρχαιοελληνική κιολας γραμματεία με τη φιγούρα του Ανταίου , που αντλούσε τη δύναμη του από το έδαφος και συνεχίστηκε με την ομηρική Ιθάκη για να την υμνήσουν και στην εποχή μας πολύ χαρακτηριστικά οι στίχοι του Κ.Χ. Μύρη.
Έτσι κι η Αυγή της νουβέλας μας αναζητά τον παλμό της ρίζας της, καθώς η παιδική μας ηλικία είναι η ιθαγένειά μας.
         Σκηνές ονειροφαντασίας εμποτίζουν με την αχλύ ενός σκοτεινού λυρισμού το βιβλίο αυτό, κι επιτείνουν τη συγκίνηση, καταβυθίζοντας τον αναγνώστη στις πληγές των προσώπων.Κάπου εκεί, σχεδόν απροσδόκητα, ξεπροβάλλει κι ο Έρωτας στην πιο παράξενη πλευρά του, με μια διάθεση που παραπέμπει ελαφρώς σε κείνον τον Ρομαντισμό του 19ου αιώνα ο οποίος εξύψωνε τα ευγενέστερα συναισθηματα, περιπλανώμενος μέσα στα ομιχλώδη περάσματα του πένθους,της νοσταλγίας και της ενατένισης του Αιωνιου.
          Όλα αυτά τα στοιχεία διαγραφουν για τον αναγνώστη μια σπειροειδή πορεία  μέχρι να οδηγήσουν στον πυρήνα της μεγάλης,της φρικιαστικής αποκάλυψης.
Κάπως έτσι λοιπόν έρχεται στο προσκήνιο η αναμέτρηση με το "εσωτερικό και πληγωμένο "παιδί"και τα ανεπίλυτα τραύματα του που καθορίζουν την ενήλικη ζωή... 
Πίσω από όλα η αποφασιστικότερη σχέση που ο ανθρωπος θα έχει στη ζωή του -εκείνη με τη μάνα: 
Η συγγραφέας σκιαγραφεί μια τοξική εκδοχή αυτής της σχέσης, ιχνηλατώντας τις ανεξίτηλες χαρακιές που αυτή εγγράφει στην ψυχή μιας γυναίκας με ευαίσθητες κεραιες που επέμεναν να καταφάσκουν την αγάπη...
Με τρόπο λιτό κι απέριττο στ "Τρυφερά Μαχαίρια" παρακολουθούμε μια χαρακωμένη παιδική ηλικία σε μια συμπτωματολογία που επιβεβαιώνει τα λεγόμενα σπουδαίων ψυχαναλυτών όπως ο Ματθαίος Γιωσαφάτ.
Αυτό που χρόνια ανέβαλλε η Αυγή προστατευμένη από τη σκιά ενός ηγετικού κ στοργικού συζύγου .Να συμφιλιώθεί με τις γονεικές φιγούρες που τη στοιχεωναν , ακολουθώντας ακούσια αυτό που έλεγε η Dona Tartt στην "Καρδερίνα" "Μείνε μακρυά από ό,τι αγάπησες πολύ γιατί εκείνο μπορεί να σε καταστρέψει".Κι η Αυγή αγάπησε πολύ...
Μήπως, όμως, δε συμβαίνει ενίοτε η φιγούρα της Μάνας να καταλήγει σε μια "παιδοκτόνο Μήδεια" για την ψυχή μας, καθώς εκείνη είναι ο,τι αποζητούμε περισσότερο μόλις ερχόμαστε στον κόσμο αυτον-κι άρα απέναντι στη δική της απόρριψη είμαστε πιο ευάλωτοι;
Ένα πλέγμα ενοχής και καθήλωσης υφαίνεται και παγιδεύει τότε την ψυχή κι αυτό είναι ένας Γόρδιος Δεσμός που καθένας καλείται να λύσει μόνος,χωρίς αντιπροσώπους ή υποκατάστατα.
Τούτη ακριβώς θα είναι η ύστατη μάχη της ηρωίδας , που είδε τους "Άλλους να γίνονται η κόλαση της" όπως το έλεγε ο Ζαν Πολ Σαρτρ...
Μέχρι την τελευταία σελίδα αγωνιούσα αν εκείνη θα βρει τη γαλήνη ή αν θα βυθιστεί για πάντα στα ερέβη της .Αυτό αξίζει να το ανακαλύψει ο αναγνώστης, διερευνώντας πίσω από όλα αυτά και προσωπικές του αναφορές... 
              Ίσως η παρήχηση του ονόματος της ηρωίδας "Αυγή", με κείνο της συγγραφέως ("Αγνή") αφήνουν την εντύπωση πως ενυπάρχει κάποια χροιά αυτοβιογραφική.
Δεν θα μάθουμε πόσο ισχύει αυτό-το βέβαιο είναι όμως πως γενικά στα βιβλία του ο κάθε συγγραφέας ενσταλάζει μια έστω ρανίδα από το αίμα του κι ένα θραύσμα από την ψυχή του την ίδια.
            Τα "Τρυφερά Μαχαίρια", λοιπόν, φανερώνουν πίσω τους μια ψυχή ωραία,και μια πένα που εμφορείται από διττή αγάπη στη Γλώσσα και τον Άνθρωπο, αφήνοντας παρακαταθήκη για μελλοντικά έργα γεμάτα ευαισθησία, καλλιέπεια λόγου και διεισδυτικότητα στα πάθη της ανθρώπινης ψυχής. 

Πότης Στρατίκης/Severino Baraldi, Οι Θεοί του Ολύμπου

                                                 Οι Θεοί του Ολύμπου, Πότης Στρατίκης/Severino Baraldi( εικονογράφηση)
                                                                           Είδος: Παιδικό Μυθολογία
                                                                           Βαθμολογία: 10/10

Σήμερα θα θυμηθούμε το βιβλίο που " μεγάλωσε" τη γενιά της Μεταπολίτευσης και που την αρτια εικονογραφηση του δεν καταφεραν να ξεπερασουν οι μεταγενεστερες εκδοχες και η επελαση των καιρων....
Όταν μιλάμε, λοιπόν,για Ελληνική Μυθολογία ένα είναι το... αρχετυπικό βιβλίο που την αντιπροσωπεύει ιδανικά -περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στη συνείδηση τουλάχιστον της γενιάς που ανατράφηκε τη δεκαετία του 90 κ έπειτα.
Πρόκειται για το έργο οι "Οι Θεοί του Ολύμπου", το πρώτο αριστουργηματικό βιβλίο από τη σειρά "Ελλάδα των Θρύλων" των εκδόσεων του Πότη Στρατίκη, που σύστησε τις πρωταρχικές κ εμβληματικές φιγούρες της Ελληνικής Μυθολογίας στους νεαρούς αναγνώστες, το 12θεο που οικούσε στον Όλυμπο και στις ψυχές των προγόνων μας τους λαμπρότερους αιώνες της πατρίδας μας!
30 χρόνια τώρα από την πρώτη του έκδοση το βιβλίο "Οι Θεοί του Ολύμπου" παραμένει το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο Ελληνικής Μυθολογίας, λάμποντας με τη διαχρονική του ομορφιά.
Το βιβλίο ξεκινάει μια σύντομη επισκόπηση των χρόνων της Κοσμογονίας , τον κανιβαλισμό του Κρόνου και την Τιτανομαχία μέχρι την εδραίωση του Δία στον Θρόνο του Κόσμου...
Από κει και πέρα, έχουμε 12 κεφάλαια που μας συστηνουν κάθε θεό, ξεχωριστά μιλώντας για την προέλευσή του,τον χαρακτήρα του, τις συνήθειές του και τους θεμελιώδεις μύθους που τον συνοδεύουν σε ολόκληρη αρχαιοελληνική παράδοση.Το κείμενο του Πότη Στρατίκη περιεκτικό, εύληπτο και σαφές δίνει μια σφαιρική εικόνα των στοιχειωδών χαρακτηριστικών της αρχαιοελληνικής θρησκείας αφού μην ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί οι συναρπαστικοί μύθοι που μαγεύουν μικρούς και μεγάλους στη συνείδηση των Αρχαίων είχαν μια ξεκαθαρα θρησκευτική σημειολογία.

Στις σελίδες του βιβλίου ανακαλύπτουμε, λοιπόν, τη ροπή του Διός προς τις όμορφες γυναίκες και αγανακτούμε τον ζηλόφθονο χαρακτήρα της βασίλισσας του Ολύμπου της θεάς Ήρας, που έφτασε στο ύστατο σημείο ασπλαχνιάς.

Θρηνούμε μαζί με τη θεά Δήμητρα την αρπαγή της Περσεφόνης από τον υποχθόνιο Πλούτωνα.

Μας δροσίζει η θαλασσινή αλμύρα του Ποσειδώνα

Νιώθουμε τρόμο μπορστά στην πιο εκδικητική από τους θεούς, που το όνομά της συνδέθηκε όσο κανενός άλλου με την ειδεχθή πρακτική των ανθρωποθυσιών!

Γοητευόμαστε από την ασύγκριτη γοητεία της εκθαμβωτικής Αφροδίτης που μες στους αιώνες στέκει σαν αξεπέραστο πρότυπο γυναικείας ομορφιάς.

Παράλληλα, μας εξιτάρει η σοφία της Αθηνάς Παλλάδας, που μας συγκινεί με μιαν απροσδόκητη, δραματική φιλία και την πόλη της καρδιάς της!

           Θαυμάζουμε την αθλητική κορμοστασιά του πανούργου και φτεροπόδαρου Ερμή και μεθάμε με τις μελωδίες του πανώριου Απολλωνα, που γεύθηκε κι αυτός την πίκρα του χαμένου έρωτα πολλές φορές -παρά το κάλλος του.Τον σεβασμό μας όμως περισσότερο από όλους κερδίζει η πιο αθόρυβη από όλους τους θεούς, εκείνη που δεν την άγγιξαν πάθη και λάθη- όμως πρεσβευει το σπουδαιότερο ιδανικό που συνετλελεσε στη διατήρηση της φυλής μας μέσα στους δίσεκτους καιρούς: Πρόκειται για τη Θεά που έγινε συνώνυμη της θαλπωρής, την Εστία την ντροπαλή προστάτιδα του σπιτιού και της Οικογένειας... Ξεχωριστό κεφάλαιο και μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου αυτού αποτελεί η εικονογράφησή του από τον Ιταλό εικαστικό SEVERINO BARALDI. Δεν πρόκειται για τις ανώριμες παιδιάστικες γραμμές και τις απλουστευμένες φιγούρες που συνήθως συνατούμε σε παιδικά βιβλία.Όχι! Η εικονογράφηση αυτή του Severino Baraldi στάθηκε πρωτοπόρα για την εποχή της καθώς απομακρύνθηκε από το απλοικό πρότυπο των συνηθισμένων παιδικών εικογραφήσεων και κινήθηκε με όρους υψηλής αισθητικής που κάλλιστα απολαμβάνει κ η ενήλικη ματιά!

Ο Ιταλός κατάφερε να αναπλάσει έναν κόσμο θρύλων και φαντασίας με μια αληθοφάνεια αφοπλιστική που σαγηνεύει μικρούς και μεγάλους και θα τη ζήλευε ο ικανότερος συντηρητής έργων τέχνης!

Κάθε εικόνα του Baraldi αφηγείται της δική της ιστορία μέσα από τις εκφρασεις των προσώπων και τη στάση του σώματός, τις χρωματικούς συνδυασμούς, που όλα προσδίδουν μια θεατρικότητα στις εικονογραφημένες σκηνές...Κάθε φιγούρα του Baraldi υποδύεται όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και την ένταση των στιγμών του μύθου.Εικονογράφηση κατά βάση προσωποκεντρική με την έννοια ότι δίδεται έμφαση στους μορφασμούς και την κινησιολογία των μορφών και κάπως λιγότερο στο τοπίο που πειστικά και όμορφα ωστόσο, πλαισιώνει ιδανικά τους δρώντες φέρνοντας χρωματική ισορροπία και ποικιλία στο αποτέλεσμα.

Η εικονoγραφηση του Severino Β. ακολουθεί κι αυτή ένα αφηγηματικό μοτίβο:

Kάθε "ενότητα" εκκινεί από ένα άγαλμα ή κάποιον τύμβο που αναπαριστά τον εκάστοτε θεό και που βρίσκεται σήμερα στην προθήκη κάποιου μουσείου (οπως για παράδειγμα η Αφροδίτη της Μήλου ή η μορφή του Απόλλωνα της Ολυμπίας, που τις αθώες εποχές κοσμούσε και το χαρτονόμισμα των χιλίων δραχών).Αυτά τα ευρήματα ο ζωγράφος μας τα έχει αποδώσει με θαυμαστή ακρίβεια!

        Έπειτα στο κεφάλαιο κάθε θεού ξεπηδούν παραμυθιακά στιγμιότυπα από τους αναφερθέντες μύθους του, πλημμυρισμένα στο χρώμα και την εκφραστικότητα.

Μια εικονογραφηση εξαίσια, άρτια και ζηλευτή, που καμιά μεταγενέστερη απόπειρα στον χώρο του παιδικού ιστορικού βιβλίου δεν ξεπέρασε- παρά τις τόσες αλλαγές των καιρών, τις μοντέρνες εκδόσεις και την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων στην επεξεργασία της εικόνας!

         Πώς να μη γοητευτεί ένα παιδί από ένα τέτοιο βιβλίο;Πώς να μη γοητευτεί από τη Μυθολογία και μετέπειτα την Ιστορία; Πώς να μείνει απαθές σε αυτό το άγγιγμα της μνήμης;

Οι Θεοί του Ολύμπου από τις εκδόσεις Στρατίκη είναι ένα βιβλίο που 30 χρόνια κατεχει τον τίτλο του σχεδόν κλασσικού και θα παραμένει πάντα σύγχρονο- έτοιμο να γοητεύσει καινούριους αναγνώστες!Ένα βιβλίο που θα συντροφεύσει γενιές πολλές ακόμη ξεχωρίζοντας ανάμεσα στην πληθώρα των υποδεεστερων προσπαθειών του είδους.

Περιττό να αναφέρω ότι στους "Θεούς του Ολύμπου" από τν Πότη Στρατίκη και τον Severino Baraldi ανήκει δικαιωματικά μια θέση σε κάθε σχολική βιβλιοθήκη ως πολύτιμος αρωγός στο έργο κάθε δασκάλου, καθώς μπορεί να αξιοποιηθεί πλήρως ειδικά με τη δύναμη της εικόνας του!

                                                        Έλλη Δέδε

Πέτρος Κυρίμης, Κάποτε Στον Πειραιά

                                                                       Κάποτε Στον Πειραιά, Πέτρος Κυρίμης
                                             Είδος: Κοινωνικό 
                                            Βαθμολογία :9,5/10

Σελίδες 280
Τιμή 14,40€
Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Το 2019 κυκλοφόρησε ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που φέροντας κάτι από τη δραματικότητα και τη  συγκίνηση των χρυσών ημερών του ελληνικού κινηματογράφου, μου θύμισε, παράλληλα, κάτι από τους μεγάλους πεζογράφους της Μεταπολίτευσης.

Το "Κάποτε Στον Πειραιά" του Πέτρου Κυρίμη είναι ένα από τα πιο δυνατά κοινωνικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τελευταία, και αυτό φανερώνει η Ανατύπωση που ήδη έγινε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Σε έναν Πειραιά που επουλώνει τα τραύματα του Εμφυλίου και υποδέχεται τον Έκτο Αμερικανικό Στόλο μεγαλώνουν τέσσερις φίλοι:

Ο περήφανος και αψύς Λουκάς, που ονειρεύεται ταξίδια,
ο εύπιστος Αντώνης, που τρέμει τα καράβια,
ο ευαίσθητος Νάσος, που ονειρεύεται να σπουδάσει
κι ο ταλαντούχος ζωγράφος Νικόλας,

κάτω από τη ζηλόφθονη ματιά του ευκατάστατου Βασίλη, που μάταια διεκδικεί μια θέση στην παρέα τους.

Κοινό  σημείο των τεσσάρων η φτώχεια και η απουσία του πατέρα.

Την ανεμελιά τους σκιάζει η προφητεία μιας τσιγγάνας που βλέπει τη σκιά του θανάτου
να επικρέμεται πάνω από τους τρεις ...

Σε μια άλλη γωνιά του Πειραιά, η μοναχική, τρυφερή Ελένη αγναντεύει τα καράβια από το παράθυρο του ορφανοτροφείου κι ονειρεύεται να αποδρασει από τη δυναστεία του σκοτεινού επιστάτη...
Κανείς όμως δεν μπορεί να αποδράσει από το πεπρωμένο του.Ποιος θα επιβιώσει από τις περιδινήσεις του χρόνου και τα τερτίπια της Μοίρας, διασώζοντας την ψυχή του κι όσα ονειρεύτηκε;
Ποιος θα αντέξει στα φοβερά μυστικά που θα έρθουν στο φως για να φέρουν σκοτάδι;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το "Κάποτε στον Πειραιά" είναι ένα από τα πιο συγκινητικά και δυνατά
ελληνικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων.
Με ευαισθησία, ο Πέτρος Κυρίμης συνθέτει ένα κοινωνικό δράμα που εκτυλίσσεται
με όρους και δομή αρχαίας τραγωδίας.
Έχουμε κι εδώ γνώριμα μοτίβα του αρχαίου θεάτρου όπως η άγνοια, η τραγική ειρωνεία και η αναγνώριση...
Κάτι που προσδίδει θεατρικότητα στο βιβλίο είναι πως ανάμεσα στην πλοκή έχουμε Ιντερμέτζα με χορικά.
Η αφήγηση είναι άναρχη και ιδιαζόντως εκφραστική.
Πρώτος αφηγητής δεν είναι κάποιος ήρωας, ούτε ο απρόσωπος "παντεπόπτης συγγραφέας", αλλά εκείνος που πραγματικά επισκοπεί τα ανθρώπινα στα μήκη και τα πλάτη-ο πανταχού παρών...Χρόνος, σε μια προσωποποίηση παράξενη που έχει κατι απο υπερρεαλισμό!
Εκείνος ανοίγει την "αυλαία του δράματος", λοιπόν, για να παρελάσουν οι άνθρωποι, σα μαριονέττες της Μοίρας, που από την αρχαιοελληνική παράδοση συνιστά την αναπόδραστη διαφεντεύτρια όλων.
Στη συνέχεια επανέρχεται η τριτοπρόσωπη αφήγηση με κάθε ήρωα να αποκτά το δικό του κεφάλαιο...
Αιφνιδιαστικά κι εμβόλιμα στο κείμενο ξεπηδούν και κάποιοι μονόλογοι εκ μέρους κάποιων από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, που μας συστήνουν μύχιες σκέψεις και εξηγήσεις καταστάσεων. 
Πρόκειται, γενικά, για ένα κείμενο "ανένταχτο", που κάθε φορά αλλάζει αφηγηματικά και υφολογικά προσωπεία, προκειμένου να αγγίξει ολόπλευρα τις τραγωδίες των ηρώων χωρίς να αφήνει αθέατες πλευρές.
Με αυτόν τον τρόπο υποβάλλεται 'ενας τρυφερός λυρισμός που συνδυάζεται ιδανικά με μια γλώσσα ενίοτε σκληρή, δηκτική- αμείλικτη σαν τη ζωή, μα πάντα εκφραστική, να "δονείται" από τον παλμό ψυχών και καταστάσεων.
Αυτός ο αιφνιδιαστικός λυρισμός που πλαισιώνει με τρυφερότητα και την αχλύ της εξευγενισμένης ομορφιάς  κάποιους ήρωες, έρχεται σε αντίφαση με τη βρόμικη πλευρά και την εξαχρείωση, που διέπει τη ζωή στα καταγώγια της Τρούμπας, στους λασπερούς δρόμους της κοινωνικής αδικίας, πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Άλλοτε στοχαστικός λοιπόν, άλλοτε σκληρός, άλλοτε σπαρακτικά ονειροπόλος ο λόγος του Πέτρου Κυρίμη 
μού έφερε συνειρμικά στο νου εκείνη την οδυνηρή τρυφερότητα και την καταγγελτική τόλμη του Μπάμπη Τσικληρόπουλου, που -κι εκείνος- εναλλάσσει τη ρυπαρή φαυλότητα και την ανελέητη πραγματικότητα με τη νοσταλγία τον στοχασμό και το όνειρο...
Και οι δυο θρηνούν τη συλημένη αθωότητα! 
 Δεσπόζον στοιχείο και στον ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, είναι- φυσικά- ο έρωτας, που σαν τον ρευστό Πρωτέα, δοκιμάζει αέναες μεταμορφώσεις, ανάλογα με τις διαθέσεις και την ηθική των ανθρώπων: Πότε ευγενής πόθος και γρανάζι στον τροχό της Μοίρας, πότε αδηφάγο αλλά πρόσκαιρο πάθος, πότε νοσηρή και θανάσιμη εμμονή και πότε φως και παραμυθία, ο έρωτας θέτει σε κίνηση τα πάντα.
Στο "Κάποτε στον Πειραιά" παρελαύνουν ταυτόχρονα πλήθος κοινωνικών ζητημάτων, όπως τα απόνερα του Πολέμου,η πορνεία, η διάψευση των πόθων, η μετανάστευση.
Επίσης ξετυλίγεται η καθημερινή βία στις φτωχογειτονιές, η δυσμενής θέση της γυναίκας, καθώς κι η αμφιλεγόμενη πολιτική κατάσταση, όπως οι παιδοπόλεις της Φρειδερίκης και η διακίνηση παιδιών στην Αμερική.
Άλλα ακροθιγώς, άλλα ως πραγματικότητα των ηρώων
Κι όλα αυτά σε μια άρτια χαρτογραφημένη σκηνογραφία που αναπαριστά όλες τις γνώριμες γωνιές του Πειραιά.Τη Θεμιστοκλέους, τη Φρεαττύδα, το Ρολόι και το λιμάνι που υπόσχεται ωκεανούς και νόστους.Παράλληλα μας σεργιανά στα αθέατα σκοκάκια από τις χιλιοτραγουδισμένες φτωχογειτονιές, της Δραπετσώνας, τα ναυπηγεία του Περάματος, τα ανήλιαγα σοκάκια του πληρωμένου έρωτα...

Όλοι οι χαρακτήρες της μυθοπλασίας κερδίζουν επάξια μια θέση στην ψυχή του αναγνώστη, αν και  θεωρώ ότι κάποιους ο συγγραφέας τους "αποσύρει από το προσκήνιο κάπως "βιαστικά".
Ίσως αυτό δεν έγινε τυχαία , αλλά συνέβη για να καταδείξει την αναλγησία του Χρόνου που δε δίνει ούτε στιγμή ανάπαυλας να θρηνήσεις τις απώλειές σου, στη φρενήρη πορεία του,όπως σε κείνον τον παλιό στίχο του Διονύση Σαββόπουλου που αποφθεγματικά δηλώνει πως "Η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία!

Παρότι στο μυθιστόρημα πρωταγωνιστούν άντρες, η γυναικεία παρουσία είναι έκδηλη
κι αναδεικνύεται σε όλες της τις πλευρές.

Ως Πρόκληση στην αμαρτία, ως μητρικό χάδι, ως Εξιλασμός και κάθαρση. Ερωμένη, Αγαπημένη, Μάνα.

Ο πιο ξεχωριστός χαρακτήρας για μένα ήταν παραδόξως ο Βασίλης, που σήκωσε έναν βαρύ κι αθέατο σταυρό, και ξετυλίγει συγκλονιστικές πλευρές...Ήρωας- εύρημα, που ο συγγραφέας θα μπορούσε να έχει "εκμεταλλευτεί" λίγο περισσότερο για αυτήν τη δυναμική του.Ακόμη κι έτσι όμως ο Βασίλης θα σας κάνει να δακρύσετε, όπως και αρκετά άλλα σημεία του βιβλίου.

Το τελευταίο μέρος, που έρχεται ως εκτόνωση και κλείσιμο των εκκρεμών κύκλων, μου θύμισε- ακαθόριστα- λίγο το τελευταίο μερος από το "Οδός Αβύσσου 0", του Μενέλαου Λουντέμη, όπου μια κινηματογραφική λάμψη εισχωρεί στην τραγωδία- και το θέατρο της ζωής συμπλέκεται με την Τέχνη...
Γενικώς, πρόκειται για ένα βιβλίο που εμπνέει πολυποίκιλα συναισθήματα και σκέψεις πολύπλευρες όπως κάθε πραγματικά "καλό" βιβλίο.
Το "Κάποτε Στον Πειραιά" του Πέτρου Κυρίμη είναι ένα από τα πιο δραματικά κοινωνικά μυθιστορήματα, που θα διαβάσετε ποτέ και επιφυλάσσει πληθώρα αντροπών, γεννώντας δυνατά συναισθήματα και στον πιο ψύχραιμο αναγνώστη.   
Aπό τα βιβλία που δύσκολα ξεχνάς, το Καποτε στον Πειραια ειναι απο τα ενθαρρυντικα δειγματα της συγχρονης πεζογραφιας διασωζοντας κατι απο την συγγραφική και ηθική ποιοτητα των παλαιοτερών πεζογραφων.Για μέν εντάσσεται στα αναγνωστικά must!

Νίκος Κυριαζής, Τα Χελιδόνια του Χειμώνα

                                                          Τα Χελιδόνια του Χειμώνα, Νίκος Κυριαζής
                                          Είδος : Ιστορικό
                                          Βαθμολογία: 7,5/10

Νοέμβριος 2018
Σελ 486
Τιμή 14,39ευρω

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προτείνεται ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ το ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ 
"Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 
(Αναλυτική Παρουσίαση του βιβλίου πατώντας εδώ πάνω)

Ύστερα από δύο μυθιστορήματα, το" Έρωτας κι Όνειρο" για τον ποιητή Σικελιανό, και τον " Έρωτα Στα Χρόνια του Πολέμου",που συνέγραψε με τη συνδρομή του καθηγητή Γουργουλιανη, ο Νίκος Κυριαζής ανέλαβε μονάχος να ολοκληρώσει την άτυπη αυτή τριλογία τους με το τρίτο μέρος "Χελιδόνια του Χειμώνα" να κορυφώνεται στην πιο τραγική ιστορική συγκυρία της σύγχρονης Ελλάδας.
           Με αρωγούς του το βαθύ συγγραφικό του ήθος, την πλουσιότατη κι εξειδικευμένη βιβλιογραφία και πλήθος τεκμηριωμένων υποσημειώσεων, ο φιλόπονος Νίκος Κυριαζής με τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" αγγίζει το οδυνηρό κεφάλαιο του Εμφυλίου , προσφέροντας ένα τολμηρό ιστορικό μυθιστόρημα που καίει, πληγώνει, συγκλονίζει...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα 1945.Οι Γερμανοί έχουν αφήσει πίσω τους μια ρημαγμένη Ελλάδα και το σκηνικό του πολέμου έχει πλέον μεταφερθεί μακρυά.
Το γνωστό Σανατόριο του Πηλείου, που γνωρίσαμε στο "Έρωτας & Όνειρο", έχει γίνει καταφύγιο για ορφανά του πολέμου και για τους ασθενείς φυσικά.
Εκεί ποτέ δεν έγιναν διακρίσεις στον ανθρώπινο πόνο και βρήκαν καταφύγιο φίλοι κι εχθροί
Ο μικρόκοσμος αυτός έμεινε αλώβητος από το μίσος του Πολέμου.
Η Αντιγόνη εξακολουθεί να υπηρετεί τον γιατρό Καραμάνο στο Σανατόριο ,ως γραμματέας του και πιστή αρωγός στον ανθρωπιστικό του έργο.
Παράλληλα όμως περιμένει με αγωνία την επιστροφή του αγαπημένου της, του ευγενούς Νίκου Δενδρινού ο οποίος ως έφεδρος έχει πολεμήσει στη Μέση Ανατολή και στο Ρίμινι.Δυστυχώς, όμως, εκείνος δεν μπορεί να επιστρέψει ακόμη κοντά της.
Η επιστροφή της εξόριστης -ή λιπόψυχης κατ άλλους- εξόριστης κυβέρνησης από το Κάιρο εκτράχυνε την ήδη πολωμένη κατάσταση στη χώρα, πυροδοτώντας εντάσεις.
Ο Νίκος Δενδρινός θα υπηρετήσει την χώρα του στις τάξεις του Εθνικού Στρατού ,άοκνος στρατιώτης με την καρδιά του πάντα δοσμένη στην Αντιγόνη του.
Από τη μεριά του, ο παλιός του συμπολεμιστής, ο Λευτέρης με το προσωνύμι "καπετάν Τραμουντάνας" επιλέγει κι αυτός  το δικό του μετερίζι, στον ΔΣΕ, όμως σύντομα η αγάπη θα χτυπήσει και τη δική του πόρτα.
Οι δυο παλιοί φίλοι, λοιπόν, θα βρεθούν στη δίνη του φριχτού εμφυλίου που για 4 χρόνια έκανε την Ελλάδα πεδίο ανταγωνισμών ιδεολογικών, στρατιωτικών και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.
Από τα Δεκεμβριανά και την αμφιλεγόμενη Συμφωνία της Βάρκιζας, μέχρι τις μάχες στα βουνά της Κεντρικής Ελλάδας, τον Γράμμο και το Βίτσι, κι από τις οδομαχίες της Αθήνας ως τα σαλόνια των διαπραγματεύσεων και τα υπουργικά γραφεία των ΗΠΑ, παρακολουθούμε τη μεγαλύτερη τραγωδία από συστάσεως του ελληνικού κράτους, που δίχασε όσο ποτέ άλλοτε τον ελληνικό λαό.
Και στο τέλος θα μείνουν μερικά χελιδόνια πληγωμένα από τα χειμώνα, να προσβλέπουν στο φως της άνοιξης που μόνο η αγάπη μπορεί να τους προσφέρει.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας και συγγραφέας, Νίκος Κυριαζής, αποτολμά κάτι πολύ δύσκολο, ανασκαλεύοντας μια ιστορική πληγή ακόμη χαίνουσα:
Κλείνει, λοιπόν,ο συγγραφέας με τον πλέον δραματικό τρόπο  την τριλογία που ξεκίνησε από τον Έρωτα&το Όνειρο (ανάμεσα στον  ποιητή Σικελιανού και την Άννα) και διέσχισε τα ζοφερά χρόνια της Κατοχής , για να  αγγίζει το καυτό και  ακόμη θέμα του Εμφυλίου .
        Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα", λοιπόν, φτερουγίζουν μέσα στις μπόρες των καιρών- χωρίς να βρίσκουν μια "γη ηλιόλουστη να ξαποστάσουν....
Ο λυρικών διαθέσεων τίτλος και το ειδυλλιακό εξώφυλλο , ίσως λιγάκι παραπλανούν, ως προς το περιεχόμενο, καθώς προδιαθέτει για ένα  αισθηματικό μυθιστόρημα έστω εποχής.Κάθε άλλο.
Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" προσφέρουν όμορφές αλλά ελάχιστες στιγμές συναισθηματων:
Με τα πρόσωπα της πλοκής, πλέον, γνωστά από τα προηγούμενα μέρη,  η μυθοπλασία, εδώ, υποχωρεί αισθητά και δεσπόζουν οι καθεαυτές ιστορικές εξελίξεις- ενόσο το πολιτικό παρασκήνιο της εμφυλιακής περιόδου διαγράφεται ανάγλυφα...
Θα έλεγα ότι το τελευταίο αυτό μέρος της τριλογίας, "Τα Χελιδόνια του Χειμώνα", δεν είναι ακριβώς μυθιστόρημα , αλλά-περισσότερο- ένα δραματοποιημένο χρονικό των σημαντικότερων στιγμών του Εμφυλίου:
Το βιβλίο λοιπόν αρπάζει κατευθείαν τον αναγνώστη, καθώς ο συγγραφέας εκκινεί από τη γνωστή διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου του 1944:
Εκεί όπου ειρηνικοί και άοπλοι δημοκρατικοί πολίτες, διαδήλωσαν για μια δικαιότερη ζωή και μια πραγματική ελευθερία, όταν με εντολή της αγγλοκινούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου η αστυνομία άνοιξε άνανδρα πυρ εναντίον τους, πνίγοντας στο αίμα την ειρηνική διαδήλωση του απλού αθηναϊκού λαού.ύστερα από αυτό η ένταση κλιμακώθηκε με τον ΕΛ.ΑΣ. να διεκδικεί δικαίωση για τις θυσίες και το έπος της Αντίστασης, να επιζητεί την τιμωρία των προδοτών, και να επιδιώκει φυσικά να πάρει στην Καινούρια Μέρα τον πρωτεύοντα ρόλο που προδιέγραφε η εμπιστοσύνη συντριπτικής μερίδας του λαού -ειδικότερα των αστικών πληθυσμών.
        Από αυτήν ακριβώς την αιματοβαμμένη στιγμή ξεκίνησε το θρυλικό πια νεανικό μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαρρή "Οι Νικητές", όταν η τόσο ευαίσθητη και σπουδαία αυτή συγγραφέας μυούσε τα παιδιά της επόμενης γενιάς στην πολιτική σκέψη και σε κρίσιμα ζητήματα της πρόσφατης Ιστορίας μας.
Σε αυτήν τη διαδήλωση διασταυρώθηκαν η Σαρρή και το έργο του κύριου Κυριαζή.
Από κει και πέρα, η Ζωρζ Σαρρή, γνωστή για τον αριστερό της προσανατολισμό, είχε παρουσιάσει μέσα από τον τραυματισμό της νεαρής ηρωίδας της Ζωής, τη δεινή θέση, στην οποία βρέθηκαν οι αντάρτες αποκλεισμένοι από Εγγλέζους, ταγματασφαλίτες και κυβερνητικούς, χωρίς καν λίγες σουλφαμίδες να σώσουν ζωές πληγωμένων.
Η σκοπιά του Κυριαζή είναι πιο αποστασιοποιημένη ,με σαφή προσπάθεια να τηρήσει την αντικειμενικότητα, προσφέροντας μια συνολική επισκόπηση του αποτρόπαιου Εμφυλίου Πολέμου για να αναδείξει τον παραλογισμο της αδελφοκτόνου φρίκης που οπισθοδρόμησε την Ελλάδα μας ποικιλοτρόπως.
         Για να τον σκοπό αυτόν, ο Κυριαζής συμπλέκει υπαρκτά πρόσωπα με λιγοστά στοιχεία μυθοπλασίας τόσο επιτυχημένα που συμπλέουν σε ένα αρμονικό σύνολο.
Με όχημα τους δυο κεντρικούς ήρωες, τον Νίκο Δενδρινό και τον παλίο του φίλο, Λευτέρη, περιηγούμαστε, λοιπόν, και στα δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.Του Κυβερνητικού Στρατού και των Κομμουνιστών.
Από τη μια, λοιπόν, παρακολουθούμε την υπεροπλία των κυβερνητικών και τον οξυδερκή στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, να ισορροπεί ανάμεσα σε μικροπολιτικές βλέψεις φαύλων πολιτικών κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αποικιοκρατών Εγγλέζων του Τσώρτσιλ και του Σκόμπι.
Πίστό άνθρωπο του ικανότατου Τσακαλώτου βρίσκουμε τον τόσο συμπαθή για τις αρετές και την ακεραιότητα έφεδρο Νίκο Δενδρινό, που είναι ο βασικός πρωταγωνιστής στο βιβλίο.
Μέσα από τη δική του πορεία ρίχνουμε μια νηφάλια ματιά στις τάξεις του Εθνικού Στρατού και τον σχεδιασμό των επιχειρήσεών του.
Ο υποψιασμένος αναγνώστης θα διακρίνει την άκρατη ξενοδουλεια και την οικονομική εξάρτηση από τα συμφέροντα Αγγλοαμερικανών, που επέφερε για τη χώρα μια ηγεσία που προτίμησε να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους από το να ανοικοδομήσει τη δύστυχη πατρίδα και να χορτάσει τους βασανισμένους πολίτες της.
Στο όνομα μιας επίπλαστης ελέυθερίας κι ενός κατευθυνόμενου κοινοβουλευτισμού, αγγλικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν την άλλοτε συμμαχική χώρα ,και αμερικάνικες -αργότερα- ναπάλμ έσπερναν μικρά ολοκαυτώματα σε Έλληνες για λογαριασμό άλλων Ελλήνων...
       Η δεύτερη ιδιότητα του πρωταγωνιστή Δενδρινού ως δημοσιογράφου δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να κάνει  μια αυτοβιογραφική αναφορά στον πατέρα του, Κώστα Κυριαζή ο οποίος υπήρξε από τους θεμελιωτές της εφημερίδας "Εθνος", απορρίπτοντας μετα βδελυγμίας τον κατευθυνόμενο και εμπαθή λόγο, κρατώντας αποστάσεις από κάθε προπαγάνδα, που όξυνε τα μίση και κολακευε τους κρατούντες. .
Μέσω του δήμοσιογραφικού διδύμου, ο συγγραφέας εκφράζει την ιδεολογία που ο ίδιος πρεσβεύει, δηλώνοντας τη δική του θέση:

Ο ιδεολογικός φάρος που καθοδηγεί την πένα του Κυριαζή μες στην τρικυμία του Εμφυλίου είναι η επιθυμία της ειρήνευσης και της συνεννόησης, με αδιαπραγμάτευτη την αφοσίωση στα ιδανικά του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας.
        Δε λείπει όμως η κατανόησή του προς τον άλλον πόλο.

Μέσω του άλλου ήρωά του, του Λευτέρη, που πια έχει ως ΕΛΑΣιτης μια νέα ζωή με το προσωνύμι καπετάν Τραμουντάνας, ο Κυριαζής επιχειρεί να φωτίσει και τα διαμειφθέντα στο στρατόπεδο των κομμουνιστών, όπου δειλά ανθεί κι ένα ειδύλλιο...
Υπάρχει μια σιωπή σχετικά με τους απηνείς διωγμούς εναντίον των Κομμουνιστών και πρώην Αντιστασιακών μετά την παράδοση του οπλισμού στην έωλη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 45.
Δεν είναι σαφής η ρεβανσιστική λογική της Δεξιάς στον αναγνώστη

Ο συγγραφέας ωστόσο επιχειρεί -με αρκετή επιτυχία- να κατανοήσει τα ολέθρια σφάλματα της Αριστεράς, που οδήγησαν  σε κινήσεις αυτοχειρίας.
Παράλληλα ο συγγραφέας διερευνά τον ύποπτο ρόλο του Ζαχαριάδη και σκιαγραφεί το ανυπότακτο φρόνημα του Άρη Βελουχιώτη ως τον τρομακτικό θάνατό του.
         Ταυτοχρόνως, αναδεικνύεται κι η εγκληματική αρτηριοσκλήρυνση σε μερίδα της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., που έχουν καταγγείλει κ πολλοί ανοιχτόμυαλοι αγωνιστές, όπως ο Χρόνης Μίσσιος, η Έλλη Παππά κ.α..
Ξεγυμνώνεται, τέλος, η θρασυδειλη βαναυσότητα μερικών κομματικών κομισάριων, που με το πρόσχημα της κομματικής ιεραρχίας έγιναν τυρρανίσκοι κι αυτόκλητοι δικαστές, απαιτώντας τον αγώνα από τους...
άλλους και βάφοντας τα χέρια τους με αίμα.
         Παρουσιάζονται, επίσης, τα πενιχρά μέσα του Δημοκρατικού Στρατού, όταν κόντρα στις ναπάλμ και τα αεροπλάνα οι αντάρτες "γέμιζαν τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους", όπως λέει κι ο Γιάννης Ρίτσος στη Ρωμιοσύνη του.
Παακολουθούμε τις αναγκαστικές στρατολογήσεις και τις λεηλασίες των ορεινών χωριών.
Γενικά οι αναπαραστάσεις των μαχων δφιαθέτουν κινηματογραφική ζωντάνια.
       Παράλληλα, διαγράφονται οι αυταπάτες του ΚΚΕ οι οποίες κατέρρευσαν, συμπαρασέρνοντας τις ανθρώπινες ζωές και την κοινωνική υπόσταση όσων το πίστεψαν κι έγιναν, για δεκαετίες, βορά μιας εκδικητικής Δεξιάς .
        Το μόνο που μου έλειψε από τις αναφορές του Κυριαζή είναι το κομματι των συλλήψεων, των βασανισμών και των εκτελέσεων που υπέστησαν οι συλληφθέντες αριστεροί: Επειδή οι μοναδικοί τους εκπρόσωποι στο βιβλίο, ο Τραμουντάνας και η νεαρή μαχήτρια Κατίγκω πολεμούσαν διαρκώς στα βουνά, δεν έχουμε εικόνα από τις φρικιαστικές φυλακές, από το δράμα των γυναικών στο Τρικέρι, από τα μωρά που γεννήθηκαν στις φυλακές κ έπειτα αρπάχθηκαν για τις παιδουπόλεις. 
Οι φυλακισμένοι μάρτυρες της Εξορίας, των Κελιών και της Ελευθερίας έμειναν απρόσωπες αναφορες καθώς αποσιωπήθηκε ο αγώνας κι η γενναιότητά τους, όπως κι η κτηνωδία των βασανιστών τους.

Παρά τις ελλείψεις , έχουμε υποδειγματική αναπαράσταση των μαχών κ του πολιτικού παρασκηνίου
Είναι άκρως ενδιαφέρον ο λιτός και συνάμα παραστατικός τρόπος που ο Κυριαζής μετέρχεται για να παρουσιάσει τις πολιτικές διεργασίες που έφεραν την Ελλάδα κάτω απο την κηδεμονία των Αμερικάνων, αλλά και το Κ.ΚΕ. σε μια διεθνή απομόνωση- με τη Μόσχα να κωφεύει και τη Γιουγκοσλαβία να κλείνει τελικά τα σύνορά της, μετά τη ρίξη Τίτο- Στάλιν...
Ευέλικτα κεφάλαια με θεατρικά παρουσιασμένες στιχομυθίες πολιτικών (όπως λχ αυτή του Υπουργού Marshal και του Harry Truman της ατομικής βόμβας) που φωτίζουν ένα βρόμικο παρασκήνιο.
Σύντομα, εύληπτα και περιεκτικά, με μια γλώσσα πολύ εκφραστική τελικά, ο Νίκος Κυριαζής ιχνηλατεί τη βασική εικόνα του επονείδιστου Εμφυλίου που απέβη αναλογικά πιο φονικός κι από τον ίδιο τον πόλεμο με τους Γερμανούς.
Ψυχογραφικές πινελιές και απολαυστικά δηκτικοί σχολιασμοί προβληματίζουν τον αναγνώστη κ οξύνουν την ευαισθητοποίησή του.
        Ως προς το κομμάτι του "μύθου", θα έλεγα ότι στο μεγαλύτερο μέρος δεν υπάρχουν εξάρσεις, και τα "Χελιδόνια" δεν είναι το βιβλίο για κείνους που θέλουν να ταξιδέψουν σε πάθη και πολυκύμαντα συναισθήματα:
Κεντρικό εδώ ρόλο παίζει η Ιστορία.
Οι συγκρούσεις και το δράμα των προσώπων έρχονται σαν ιντερμέντζα στα ιστοριογραφικά κομμάτια, ενώ στα τυπικά ιστορικά μυθιστορήματα συμβαίνει το ανάποδο.Αυτό ίσως ξενίσει σε μια μερίδα αναγνωστών, καθώς το ατομικό  δράμα πνίγεται στους όλμους και στα ερείπια.Όπως πραγματικά συμβαίνει στον πόλεμο.
Από την άλλη, έχουμε τις τελευταίες 25 περίπου σελίδες που συμπυκνώνουν τρομακτικά ποσά αγωνίας, αναβιώνοντας στιγμές που το ευρύ κοινό της γνώρισε στο τετράτομο έργο του Θοδωρή Παπαθεοδώρου...
         Αυτή ζοφερή παράμετρος του Εμφυλίου που εμπλέκει τους πιο αθώους -δηλαδή τα παιδιά- καταδεικνύει τον παραλογισμό και την αποκτήνωση που το αδελφοκτόνο μίσος επέφερε σε απλούς ανθρώπους.
Σε αυτό το σημείο κανείς δεν μπορεί να μείνει απαθής, ψύχραιμος ή ουδέτερος.
Ο Κυριαζής εδώ χειρίζεται με μαεστρία την ιστορική εγκυρότητα και κατορθώνει να τη συγκεράσει με βαθιά συναισθηματική φόρτιση, απογειώνοντας την πλοκή.
         Σε αυτό το ύστερο κομμάτι του βιβλίου, είναι εμφανές πού γέρνει- ιδεολογικά- η ζυγαριά της σκοπιάς του συγγραφέα, αφού προστίθεται και η δυναμική των ηρώων με τους οποίους ο αναγνώστης συμπάσχει.
Η άλλη πλευρά γίνεται στη συνείδηση του αναγνώστη "ο εχθρός κι η "απειλή" για τους δυο καλούς μας ήρωες ,γεγονός πυο σαφέστατα τη δαιμονοποιεί.
            Το ηθικό διαμέτρημα των πρωταγωνιστών ανυψώνεται περισσότερο στα μάτια μας από την τελική τους περιπέτεια που σοκάρει και τον πιο ψυχρό παρατηρητή.
Μου άρεσε τρομερά, από απόψεως πλοκής, η στάση των προσώπων και το ηθικό μήνυμα της ανθρωπιάς και της αυτοθυσίας, που αναφύεται μέσα από αυτήν την αγωνιώδη εξέλιξη.
Ο τελικός, όμως, πολιτικός απόηχος που μένει στον αναγνώστη από αυτό το τρομακτικό έγκλημα στο σημείο του φινάλε, είναι σαφής κι αναπόφευκτα δικαιωνει στα μάτια του τη μια πλευρά.
       Ακόμη κι εγώ, έπιασα τον εαυτό μου να καρδιοχτυπά , να αγανακτεί και να κυριεύεται από βαθιά αποστροφή προς τη μια κατεύθυνση, σχεδόν αδημονώντας για την τελική της ήττα...
Για να είμαι δίκαιη, ομολογώ πως διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη κατά πόσο αυτός ο συγκεκριμένος "χειρισμός",  που έμεινε χωρίς συμμετρικό αντίβαρο σε αυτό το σημείο- κι από πλευράς ιστορικής καταγραφής, κι από πλευράς προσώπων - εξυπηρέτησε τον στόχο της μεροληψίας ως το τέλος.
Ήταν όμως συγκλονιστικό το σημείο αυτό.Καλώς υπήρκε, όμως θα ήταν ωφέλιμο να έχουμε βιώσει μέσω των ηρώων της άλλης πλευράς κάτι απο τα ανατριχιάστικα εγκλήματα που η χώρα είδε από την "αντίθετη" μεριά -για να μη δημιουργούνται μονόπλευρες εντυπώσεις που διαστρεβλώνουν την αλήθεια.
Eιναι άλλωστε γνωστό πως- ακόμη και μετά την οριστική ήττα των κομμουνιστών, η μνησίκακη Δεξιά διατήρησε άσβεστο το μίσος, κονιορτοποιώντας ζωές αθώων και δημοκρατικών πολιτών.
Είναι αυτή η ξενόδουλη Δεξιά που αμνήστευσε κι επιβράβευσε τους συνεργάτες των Γερμανών και που συνέχισε να αιματοκυλά τη χώρα, βυθίζοντάς τη στον φόβο, στη φτώχεια, στη μεταναστευση και στη δυστυχία- μέχρι να την οδηγήσει στο βάραθρο της Δικτατορίας και τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Αυτά προς αποκατάσταση της πλήρους εικόνας και άρση των εντυπώσεων, που δυστυχώς εντυπώνονται στο τέλος.
          Από την άλλη, με το ποιητικό επίμετρο το βιβλίο αντιτάσσεται γενικότερα στο μίσος, προτάσσοντας τον έρωτα και την ελπίδα ως αιτημα ειρήνης.
Αυτή η τεχνική επισήμανση, όμως, δε μειώνει στο ελάχιστο την αξία αυτού του υπέροχου βιβλίου,  που το ποιητικό του επίμετρο αντιτάσσεται γενικότερα στο μίσος, προτάσσοντας τον έρωτα και την ελπίδα ως αιτημα ειρήνης.
            "Τα Χελιδόνια του Χειμώνα" με την απλή γλώσσα, τις ζωντανές περιγραφές, τον σεβασμό στην Ιστορία και τη βιβλιογραφική  ενημερότητα, είναι μια ιδανική ευκαιρία να προσεγγίσουν αυτό το οδυνηρό κομμάτι της Ελληνικής Ιστορίας κι όσοι δεν αρέσκονται σε ογκώδη συγγράμματα.
       Είναι από τα βιβλία που καθιστούν την Ιστορία γοητευτική κι ίσως γίνει το έναυσμα για ανθρώπους μη εξοικειωμένους μαζί της να αναζητήσουν κι άλλες πηγές γι αυτήν την εποχή.
           Άλλωστε, την Ιστορία δεν τη μελέτάμε από μια και μόνο "πηγή".Τη μελετάμε από ετερόκλητες οπτικές ώστε να συνθέσουμε μέσα μας τη γνώση όσο κοντύτερα γίνεται στην αλήθεια.
Όποια πολιτική προέλευση κι αν έχει ο καθένας, άλλωστε, όλοι οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούν στο αίτημα για δημοκρατία και κατανοούν ότι το μίσος κι ο φανατισμός οδηγούν πάντα στον όλεθρο.
Σε έναν εμφύλιο κανείς δε μένει αθώος,αφού το ζιζάνιο του μίσους διαφθείρει και τον πιο καλοπροαίρετο!
      Σε έναν εμφύλιο κανείς δε δικαιώνεται αφού ένα κομμάτι της κοινωνίας θεωρείται απόβλητο, και ο διχασμός καταπνίγει κάθε προσπάθεια να επέλθει η πρόοδος και η κοινωνική δικαιοσύνη.

         Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" είναι σίγουρα από τα βιβλία που κάνουν τη Γνώση απόλαυση, αναδεικνύοντας γόνιμους προβληματισμούς.

         Σε αυτήν την επικίνδυνη εποχή, όπου τα πολιτικά πάθη έχουν αναζωπυρωθεί, βιβλία σαν τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" αξίζει να διαβαστούν από όλους για τη γνωστική και ηθική τους αξία.
             Ύστερα από τρία λοιπόν εξαιρετικά βιβλία της τριλογίας αποχαιρετώ τον μεγαλόθυμο  γιατρό Καραμάνο, τη γλυκιά Αντιγόνη και τον αξιοπρεπή Νίκο Δενδρινό και κρατώ το απώτατο μήνυμα που κομίζει ο Νίκος Κυριαζής παρέα με τους υπέροχους ανθρώπους που μας σύστησε: 
Πως "η αγάπη νοηματοδοτεί τη ζωή,
 και η διατήρηση της ανθρωπιάς είναι η μάχη που καθένας αξίζει να δίνει με τον εαυτό του, 
αφού ο πραγματικός πολεμος που αξίζει να κάνουμε ειναι εκείνος με το 'θηρίο' που καραδοκεί μέσα μας."

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προτείνεται ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ το ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ 
"Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 
(Αναλυτική Παρουσίαση του βιβλίου πατώντας εδώ)