ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣ, Δικαίωμα Στο Αύριο-Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

                                                                  Δικαίωμα Στο Αύριο, Γιώργος Πολυράκης
                                           Είδος : Ιστορικό
                                          Βαθμολογία 9/10
                                                                                                    

                                            
Το 1916,ο Γιώργος Πολυράκης επανέρχεται με ένα ακόμη περιεκτικό και συγκινητικό μυθιστόρημα
ιστορικών και κοινωνικών αποχρώσεων.
        Το Δικαίωμα Στο Αύριο έρχεται να μας ταξιδέψει στην πολυτάραχη Θεσσαλία αρχές του 20ου αιώνα με αναφορά στον πιο αγνό σοσιαλιστή που γνωρισε η Ελλαδα, τον ΜΑΡΙΝΟ ΑΝΤΥΠΑ!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Χάρης Καραμάνος,τρίτος γιος μιας ελεύθερης-μα φτωχής- αγροτικής οικογένειας, επιστρέφει στη Θεσσαλία μετά την Κρητική Επανάσταση όπου συνυπηρέτησε με τον φλογερό φοιτητή Μαρίνο Αντύπα.
          Έχει πλέον αποφασίσει να εγκαταλείψει τις σπουδές του στην Ιατρική και να αφουγκραστεί
το σκίρτημα της Τέχνης.
Δεν μπορεί να φανταστεί ότι οι ιατρικές του γνώσεις θα γίνουν αφορμή να εμπλακεί σε μια θανάσιμη έχθρα με τον μεγαλοτσιφλικα της περιοχής του, τον απάνθρωπο Καραδήμο.
           Το μίσος του μεγαλοτσιφλικά θα απλώσει τη σκιά του πάνω από τον έρωτά του με την αέρινη Αγνή...
       Εν τω μεταξύ, ο παλιός του φίλος, Μαρίνος Αντύπας "πυρπολεί" με το κοινωνικό του κήρυγμα τους υπόδουλους του Κάμπου , καλώντας τους στον αγώνα για την ελευθερία ...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Μετά τα Ηράνθεμα (σχετικά με την Ιερά Εξέταση)
και το Όσο Υπάρχουν 'Άνθρωποι (σχετικά με την Κατοχή των Αθηνών και τα δίκτυα κατασκοπίας) ,
ο Γιώργος Πολυράκης επανέρχεται με άλλο ένα μεστό ιστορικό μυθιστόρημα μικρής ίσως έκτασης, αλλά μεγάλης εσωτερικής δύναμης!
Το Δικαίωμα Στο Αύριο είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί για το ξεχωριστό θέμα και τον βαθια συναισθηματικό τρόπο που το παρουσίασε.
Όπως και τα δυο πραναφερθέντα έργα του Πολυράκη,
έτσι και το Δικαίωμα Στο Αύριο ακολουθεί την νέα τάση του συγγραφέα να αφήσει πίσω τα εμβληματικά ,πολυσέλιδα έργα που αγκάλιαζαν την εποχή τους, όπως οι Μακρυνοί Ορίζοντες,
Οι Αετοι Πετούν Ελεύθεροι, Δωροθέα ντε Ροπ ,Σιωπηλές Κραυγές.
Τώρα, τα περάσματά του Γιώργου Πολυράκη από την Ιστορία είναι μεν ουσιαστικά, αλλά προσλαμβάνουν
έναν σαφώς πιο βραχυλογικό χαρακτήρα, και παραμένουν πιο εστιασμένα στις ατομικότητες.
Κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν τα συναισθήματα και οι ηθικές αξίες.
           Αυτή η ανισομέρεια μεταξύ ιστορικών αναφορών και προσωπικού δράματος των ηρώων,  
είναι "δίκοπο μαχαίρι" :
Kερδίζει μεν τους αναγνώστες εκείνους που κουράζονται από ιστορικές αναφορές- από την άλλλη πλευρά όμως, αφαιρεί από το έργο το κύρος της πιο κλασσικότροπης γραφής και τη διαχρονικότητα του καθαρόαιμου ιστορικού μυθιστορήματος.
           Προσωπικά μου λείπει λίγο ο Πολυράκης των παλαιότερων εποχών και η έμπνευση αυτή προσέφερε πλούσιο υλικό όπιυ μπορούσε να έχει εξακτινωθεί ( κρητικό μέτωπο, εναλλαγή κυβερνήσεων, έλευση Βενιζέλου κλπ) .
          Παρόλαυτα, η ανθρωπιά του Γιώργου Πολυράκη -κι η δεδομένη του συγγραφική δεινότητα μάς εξασφαλίζουν ένα σίγουρα αξιοπρόσεκτο μυθιστόρημα που κατορθώνει να αγγίξει την ψυχή μας και να την ταξιδέψει!
Πεδίο δράσης αυτή τη φορά ο Θεσσαλικός Κάμπος με το αγροτικό ζήτημα να εχει προσλάβει τις διαστάσεις μιας βαθιά ανθρωπιστικής κρίσης.
         Στο βιβλίο πρωταγωνιστεί η οικογένεια Καραμάνου ,
που έχει αποκτήσει με αιματηρές οικονομίες την ελευθερία της, μα πολύ σύντομα θα δοκιμάσει τον απάνθρωπο ζυγό του μεγαλοτσιφλικά, σύμβολο διαχρονικό της Τυραννίας.

Μέσα από άρτια δομημένους χαρακτήρες και δυνατές σκηνές, ο Γιώργος Πολυράκης, κατορθώνει να αναπαραστήσει τις σκληρές και παράλογες συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι κολίγοι.
          Ο σαρδόνιος, αλαζονικός τσιφλικάς, ο αιώνιος ραγιάς  - πατέρας, η ρομαντική υπομονετική μητέρα, ο λεβέντης Χάρης και η εύθραυστη , παθιασμένη Αγνή επιτείνουν με τη δυναμική τους
την τραγικότητα των καταστάσεων και το αίσθημα της αδικίας που γίνεται ωρες - ώρες πνιγηρό:
Ένα γαιτανάκι συναισθημάτων, αλλά και στιγμές που γεννούν αγανάκτηση σε κάθε πολιτισμένο άνθρωπο, μα που ακολουθούν πιστά την ιστορική αλήθεια χωρίς ίχνος υπερβολής.
        Από χρονογραφήματα της εποχής έχουμε πληροφορηθεί ότι η ζωή των κολίγων ήταν κυριολεκτικά μια αναπόδραστη κόλαση δεσποτισμού, γεμάτη εξευτελισμό και θάνατο, με στοιχεία δουλοκτητικών καθεστώτων της Αμερικής, που θυμίζουν τη ζωή των πρώτων νέγρων:
 Η ασταμάτητη εργασία, οι αρρώστιες, το μαστίγιο του επιστάτη, οι ταπεινώσεις, το δικαίωμα του τσιφλικά στην πρώτη νύχτα των πιο ωραίων κοριτσιών της επικράτειάς τους, είναι ελάχιστα μόνο από τα στοιχεία της νέας δουλοπαροικίας.
Ήταν μεγάλη απογοήτευση για τους Θεσσαλούς αγρότες να βλέπουν τον νέο ζυγό των Ελλήνων κεφαλαιούχων πολύ πιο αδυσώπητο από την άλλοτε τούρκικη παρουσία- με το νεοελληνικό κράτος να στηρίζει την ανομία.
                Αυτες ακριβώς τις αναφορές ζωντανεύει μέσα από τους ήρωές του σπαρακτικά ο Πολυράκης και αποτελούν την κορύφωση του δράματος, χωρίς να επεκταθούν σε ηθογραφικού χαρακτήρα λεπτομέρειες και δίχως να εμπλακούν περισσότεροι χαρακτήρες που θα απέδιδαν πληρέστερα το κοινωνιόγραμμα ενός τόσο ιδιόμορφου πλέγματος κοινωνικοοικονομικών σχέσεων όπως τα τσιφλίκια του Θεσσαλικού Κάμπου.

Ανάμεσα στα όλα ο εξαίσιος, ο ευγενής οραματιστής Μαρίνος Αντύπας βρίσκει τη θέση του στο βιβλίο του Πολυράκη.
Ο νεαρός φοιτητής της Νομικής που ονειρεύτηκε έναν κόσμο δικαιότερο και τον διεκδίκησε με πάθος για λογαριασμό των αδικημένων χωρίς να φοβηθεί το κατεστημένο.
Ο γλυκύτατος Μαρίνος Αντύπας που διεκδίκησε τη θέση επιστάτη στα κτήματα του εκ Ρουμανίας θείου του Σκιαδαρέση , όχι για να καταπιέσει αλλά για να ξεσηκώσει τους υπόδουλους κολίγους.
Ο Προμηθέας της Αγροτιάς που ήξερε ότι θα πληρώσει με τη ζωή του το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης μα το διετράνωσε ως τα πέρατα του πολύπαθου Κάμπου και θυσιάστηκε πρόθυμα ως άλλος ηθικός Τιτάνας- για τους εξαθλιωμένους αγρότες, "ζητώντας μονάχα να θαφτεί ανάμεσά τους ,να μείνει για πάντα δικός τους"...
               Ο συγγραφέας εντάσσει τον σπουδαίο φιλάνθρωπο Μαρίνο Αντύπα στο βιβλίο ως φίλο του Χάρη Καραμάνου, αξιοποιώντας απλώς τις στοιχειώδεις εγκυκλοπαιδικές γνωσεις που είναι προσβάσιμες γι αυτόν κι από το Ιντερνετ ακόμη, χωρίς να προεκτείνει καθολου  την έρευνα του για να δώσει κάτι καινούριο
Έτσι, ο συγγραφέας δεν αναδεικνύει επαρκώς τη φιλία του ήρωα του με τον Μαρίνο Αντύπα, δεν δίνει στον Αντύπα πνοή ζώσα , ούτε αποδίδει τη φλόγα της ψυχής του με τη δύναμη που έχει η μυθοπλαστική ματιά ενός μυθιστορήματος,(δεν εκμεταλλεύτηκε πχ τη σαγήνη που ο Αντύπας ασκούσε στους αγρότες αλλά και με το κάλλος του, οπως μας πληροφορεί η Μηχανή Του Χρόνου).
        Σίγουρα όμως, ο Πολυράκης μάς  συστήνει τον φλογερό πυρπόλητη του Καμπου  με πολύ πιο ακριβή τρόπο από ο,τι η  αναιμική φιγούρα που υποδύθηκε  ατυχώς ο υποτονικός Νότης Περγιάληγς στο "Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο"(λόγω Χούντας -1968- μάλλον αποσιωπήθηκε η επαναστατική και γοητευτική φύση του Μαρίνου) 

Οι κεντρικοί μυθοπλαστικοί ήρωες από την άλλη μάς κερδίζουν όλοι, ενώ το βασικό ζευγάρι κομίζει έναν χειμαρρώδη ερωτισμό και βαθιά αγάπη, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.
Ο Χάρης αντιπροσωπεύει την πιο ωραία εκδοχή της αρρενωπότητας με τον αισθησιασμό, τη μαχητικότητα αλλά και την ιπποσύνη που τη χαρακτηρίζει.
Θεωρώ μικρή αδυναμία ότι τα αδελφια του Χάρη προβάλλουν σε ρόλο σχεδόν βωβού κομπάρσου, ενώ θα μπορούσαν να έχουν πιο ενεργό ρόλο -εν αντιθέσει με έναν άλλον χαρακτήρα  
Ανάμεσα στα άλλα και αντιστάθμισμα της φόρτισής μας είναι ένα αναπάντεχο πρόσωπο, που υπηρετεί επιτυχημένα την τεχνική του από μηχανής θεού.
Ο πόλος του κακού αποδίδεται από τον Καραδήμο που συνιστά τον πιο ολοκληρωμένο από ολους τους χαρακτήρες του έργου και ολοκληρώνει άρτια το σχήμα της Ύβρεως και της Νέμεσεως.
         Για άλλη μια φορά ο συγγραφέας αξιοποιεί τις γνώσεις του στην Ιατρική ως κινητήριο μοχλό της ιστορίας του- σήμα κατατεθέν του Γιώργου Πολυράκη.
Ο απόηχος του βιβλίου είναι μια πληθώρα πολύ δυνατών συναισθημάτων- από την έκπληξη και τον αποτροπιασμό , μέχρι την  τρυφερότητα , που μας κάνει να ξεχνάμε τις όποιες μικρές αδυναμίες
Το "Δικαίωμα Στο Αύριο" είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί καθώς πάνω από όλα, αναδεικνύει άγνωστες πτυχές της νεότερης Ιστορίας μας και ξεμπροστιάζει το ειδεχθές πρόσωπο της κοινωνικής αδικίας που δυστυχώς εναλλάσσει μορφές, χωρίς ποτέ να εκλίπει ...
            Το Δικαίωμα στο Αύριο δικαιούται μια θέση ανάμεσα στα καλά μυθιστορήματα της χρονιάς και στη βιβλιοθήκη μας!


 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 
Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΑΝΤΥΠΑ

Λιγα λογια για τον φλογερο οραμτιστη γιατι η Μνημη ειναι το απροσβλητο Οστεοφυλακιο των τιμιων ηρωων μας και η κιβωτος των ιδανικων μας 

6 ΜΑΡΤΙΟΥ: Ημερα μνήμης του ξεσηκωμου των Αγροτων στο ΚΙΛΕΛΕΡ κ αναμεσα τους δεποζει η ευγενική φιγουρα του ΜΑΡΙΝΟΥ ΑΝΤΥΠΑ...
ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ- ο Προμηθεας της Αγροτιας,
οπως μ αρεσει να τον λεω...
Απαρνηθηκε την προοπτικη μιας αστικης ζωης ως νομικος και εγινε μαρτυρας για χαρη οσων υποφερουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Γεννηθηκε το 1872 στa Φεραντινάτα της Κεφαλονιας

Γιος του Σπυρίδωνα Αντύπα και της Αγγελίνας Κλαδά, με δυο νεότερα αδέλφια -τον Μπάμπη και την Αδελαϊδα .

Ο ΜΑρίνος σπουδασε νομικη στην Αθηνα οπου ηρθε σε επαφη με τις σοσιαλιστικες ιδεες.

Τις προσαρμοσε σε μια φιλανθρωπη κοσμοθεωρια ,την οποία συνταιριαξε ιδανικα το χριστιανικο κηρυγμα με το αιτημα Κοινωνικης Δικαιοσυνης!!!!!
               Μπηκε στο στοχαστρο των Αρχών  γιατι εξυβρισε τους βασιλεις κ την πλουτοκρατια, ενω κυνηγηθηκε για την προοδευτικη του εφημεριδα ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ που οραματιζοταν μια κοινωνια αδελφοσυνης και σαν επαναστατικη δάδα ζητούσε να πυροδοτήσει μια κοινωνική αλλαγή.

Tέτοια ηταν η ορμη του που λέγεται ότι ενα κοριτσάκι το βα΄τισε ..."Αναρχία" και το φώναζαν σε όλη του τη ζωή "Αννα".

Δεν πρέπει όμως να δημιουργηθει σύγχυση καθώς η οπτικη του Αντύπα δεν εχει σχέση με τις εισηγησεις Κροποτκιν Μπακουνιν κλπ... Αφορα σε μια ηθικη και θεσμικη αναμορφωση της κοινωνιας:

Αφορα στην ανατροπή των  απληστων βασιλεων και  σε ενα ουτοπικο οραμα για μια αρμονικη συνυπαρξη των ανθρωπων κάτω απο τις αρχες της κοινωνικης διακιοσυνης ,της ισοκατανομης των αγαθων αναλογα με τις αναγκες καθενος, και στην επικράτηση της χριστιανικής αγαπης!

Το 1906, ο Μαρινος έλαβε μέρος στις εκλογές και- για λίγες μόλις ψήφους- δεν κατάφερε να εκλεγεί -γεγονός που συνιστά επιτυχία αφού ειχε συσπειρωθεί όλο το κατεστημένο εναντίον του!
Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ταξιδεψε στη Ρουμανια πειθοντας τον θειο του Γεωργιο Σκιαδαρεση να τον διορισει επιστατη στις εκτασεις του στη Θεσσαλια και να του επιτρεψει να εφαρμοσει εκει τις ανθρωπιστικες αρχές του...
Καταφθανοντας ο νεαρος Μαρινος στη Θεσσαλια ειδε τους αγροτες να ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση κυριολεκτικά ως δουλοπάροικοι.
Από χρονογραφήματα της εποχής έχουμε πληροφορηθεί ότι η ζωή των κολίγων ήταν κυριολεκτικά μια αναπόδραστη κόλαση δεσποτισμού, γεμάτη εξευτελισμό και θάνατο, με στοιχεία δουλοκτητικών καθεστώτων της Αμερικής, που θυμίζουν τη ζωή των πρώτων νέγρων:
Ενδεικτικα στοιχεια της ζωης των αγροτων ηταν η ασταμάτητη εργασία, ο αναλφαβητισμός, 

η έλλειψη φαρμάκων, 

τα ελεεινά οικήματα δίπλα σε βάλτους όπου θέριζε η ελονοσία, το μαστίγιο του επιστάτη, 

οι ταπεινώσεις, (φιλουσαν τα ποδια του τσιφλικα οποτε τον συναντούσαν), 

ως και το δικαίωμα του μεγαλοτσιφλικά στην "πρώτη νύχτα" των πιο ωραίων παρθενων της επικράτειάς του!!!!!!
Ήταν μεγάλη απογοήτευση για τους Θεσσαλούς αγρότες να βλέπουν τον νέο ζυγό των Ελλήνων κεφαλαιούχων πολύ πιο αδυσώπητο από την άλλοτε τούρκικη παρουσία- με το νεοελληνικό κράτος να στηρίζει την ανομία.

Ο ΑΝΤΥΠΑΣ απο τη θεση του Επιστατη θελησε να τα αντρεψει ολα αυτα.

Θεσπισε δικαιωματα για τους αγροτες της επικρατειας του

όπως η Κυριακή αργία και το Ωράριο.

Επίσης μείωσε  το ποσοστο της σοδειάς που απεδιδαν στον τσιφλικά οι κολίγοι. 

Οι καλλιεργήτες της επικράτειας που ήλεγχε ο Αντυπας κρατουσαν πια το 75% της παραγωγής τους κι όχι το 25% που ίσχυε μεχρι τότε...

  Τους παραχώρησε εκτάσεις του τσιφλικιού για να χτίσουν σπίτια , τους έχτισε σχολεία ( κ τους ξεσηκωνε να διεκδικήσουν γη, γνωριζοντας πολυ καλα πως συντομα θα τα πληρωνε με τη ζωη του, αφου οι απειλες απο τους υπολοιπους γαιοκτημονες ηταν συνεχεις...

Οι αγροτες τον λατρεψαν ενω λέγεται οτι η γοητεια του συγκινουσε πολυ τις γυναικες με τον ιδιο ομως να παραμενει σεμνος κ αταλαντευτος στο όραμα του.

Το μίσος των μεγαλογαιοκτημόνων για τον ανατρεπτικο Μαρίνο κορυφωθηκε δε, οταν ελαβε χωρα ενα εντονο επισοδιο με τον επηρμενο βουλευτή-  γαιοκτημονα της Λαρισας τον ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ ΣΛΗΜΑΝ, γιο του γνωστού αρχαιολογου (που προφανως δεν του εμφυσησε τις αρχες του πολιτισμού που έφερε στο φως με τις ανασκαφές του). 

Ο γιος Σλήμαν γυρνούσε κι εξυβριζε δημοσίως τον Αντυπα .

Οταν ο Μαρίνος ευλόγως τού ζητησε τον λόγο γι αυτό, ο Σλήμαν τον χλευασε...

Τότε ο Μαρίνος τον χαστούκισε  δημόσια κι ο Σλήμαν τον μηνυσε.

Η απολογία του Αντύπα στο δικαστήριο, υπήρξε  ενα μανιφεστο ανθρωπιας,ενα πυρηνο κηρυγμα Κοινωνικης Δικαιοσυνης!!!

Δε ζητησε επιεικεια για τον εαυτό του ,αλλά κατήγγειλε την εξαθλίωση των αγροτών.

Παρόλαυτα φυλακίστηκε για 20 μέρες!!
Ο ΜΑΡΙΝΟΣ  ΑΝΤΥΠΑΣ, συνέχισε απτόητος τους αγώνες του.
Συγκινωντας τις βασανισμενες ψυχες των αγροτων με τον λόγο κ το καλλος του, δε σιωπησε ποτε του -κι επειδη ήξερε πως θα δολοφονηθει ,απλα ζητουσε απο τους φτωχους αγροτες "αν σκοτωνοταν να τον θαψουν αναμεσα τους για να μεινει για παντα μαζι τους"...
              Πραγματι μεγαλοτσιφλικαδες φοβουνται για τα συμφεροντα τους , τρεμουν τον ξεσηκωμο των κολλιγων που εκεινοι εξαθλιωναν με την απανθρωπια τους,για αυτο πηραν την α[ποφαση: ."Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ"- οπως το περιεγραφε στο εκπληκτικο τραγουδι του Μαρκοπουλου ο Βιρβος:

Το βραδυ της 8ης Μαρτίου 1908, για 12 χιλιαδες δραχμές, και μια ψυχή πουλημένη

ενας "νέος Ιούδας", ο απάνθρωπος επιστάτης Ιωάννης Κυριακού 

πυροβόλεί με δικαννό τον Μαρίνο, πισώπλατα , θρασύδειλα, σατανικά , οπως έκαναν πάντα οι προδότες αυτής της χώρας. 

Ο Μαρίνος πέφτει στην αγκαλιά του ξαδελφου του του Παναγιωτης Σκιαδαρεση και ξεψυχα έχοντας στα χείλη  το φωτενό σύνθημα: "Αδελφότις Ισότις - Ελευθερία".

Η προσκειμενη στο αιμοδιψες Παλάτι εφημεριδα ΕΣΤΙΑ επιχαίρει  για τον θανατο του Μαρινου Αντυπα γραφοντας χυδαία "πως ο θανατος του αποδεικνυει πως ο σοσιαλισμος θα μείνει μονάχα στο επίπεδο των ιδεων..."για να διαψευστεί αφού ο θανατος του Μαρίνου συσπείρωσε τους αγρότεςς και τα γεγονοτα στο ΚΙΛΕΛΕΡ (6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1910 σηματοδοτησαν την αρχη του τελους για τους δυναστες)!

 Δεν καταλαβαν οτι ενα αστρο σαν αυτό ειναι πλοηγός ιδανικών για καθε ελευθερα σκεπτομενο πολιτη σε όλες τις εποχές...

 Κι αν η ζωη του εδυσε αδοξα ο Μαρίνος Αντυπας προλαβε να γινει ηλιος της Νεας Μερας για την Αγροτιά και σημειο αναφοράς ωραίων αγώνω [που στολίζουν την Ιστορια της Ελλάδας και την πορεία του Ανθρωπου!!!!

           Αυτος ειναι ενας σπανιος πινακας φιλοτεχνημενος απο καποιον Κινεζο (τον βρηκα σε ενα αφιερωμα που του ειχε γινει στα Φερεντινατα Κεφαλονιας- τοπο καταγωγης του).

Λότη Πέτροβιτς ,Αμίλητη Αγάπη

                                                                            Αμίλητη Αγάπη, Λότη Πέτροβιτς
                                            Είδος : Εφηβική Λογοτεχνία (Αισθηματικό)
                                            Βαθμολογία: 10/10

H Λότη Πέτροβιτς εμπλούτισε τη σειρά με της αγαπημένης παρέας από τον Στρέφη μ ένα ακόμη νεανικό κοινωνικό μυθιστόρημα , αισθηματικών αποχρώσεων.Η "Αμίλητη Αγάπη είναι ένα βιβλίο που σίθγουρα έχει να μας μιλήσει για όμορφες αλήθειες και βαθιά συναισθήματα

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Όλγα κι η Ειρήνη, στον απόηχο της μεγάλης τους περιπέτειας με τους νεοναζί ,στα Τέρατα Του Λόφου, διανύουν την εφηβεία τους βιώνοντας την απόλυτη φιλία.

Στη ζωή τους όμως μπαίνει ένας ξεχωριστός έφηβος ο Θέμης.

Το παράδειγμα και το θάρρος του Θέμη, ακτινοβολεί ανάμεσα στη μαθητική κοινότητα και πυροδοτεί ένα υπέροχο αγνό συναίσθημα, το οποίο προσπαθεί να επιβιώσει ενώ στη μικροκοινωνία του σχολείου θεριεύουν η προκατάληψη και ο εκφοβισμός.

Θα φανεί η αγάπη πιο δυνατή;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Λότη Πέτροβιτς αφουγκραζόμενη τον παλμό της επικαιρότητας, που έφερε στο φως αιματηρές ιστορίες κακοποίησης, αυτή τη φορά συνθέτει μια τρυφερή εφηβική ιστορία που επιδέξια εξακτινώνεται σε κοινωνικούς προβληματισμούς γύρω από το bullying και το σωματικό έλλειμμα.

Στο επικεντρο έχουμε πάλι τις δυο ηρωίδες από τα Τέρατα του Λόφου:

Eίναι οι δυο παράνυφοι του Φίλιππου και της Χριστίνας(Σπίτι Για Πέντε, Τραγούδι Για Τρεις).

Η Όλγα Νόιγκερ (κόρη του καθηγητή Γερμανικών, του αρχαιολόγου Αλέξη Νόιγκερ)

και η Ειρήνη Κυνηγού (κόρη της Κόννης και του Σωτήρη από το Τσιμεντένιο Δάσος)

Μια κοριστίστικη φιλία με τις στιγμές της γλυκιάς συνενοχής, τα μυστικά, αλλά και τους μικρούς αναταγωνισμούς της ηλικίας.

Στα Τέρατα του Λόφου της αφήσαμε παραδομένες σε ανεκπλήρωτους έρωτες, με τη φιλία τους αμοιβαίο στήριγμα...

            Στην Αμίλητη Αγάπη κυρίαρχη φιγούρα ανάμεσά στα δυο κορίτσια όμως είναι ο ξεχωριστός Θέμης, ένας ήρωας αξέχαστος, που θα πρωταγωνιστήσει σε ένα δυνατό αίσθημα.

Ο Θέμης αντιπροσωπεύει τις πιο όμορφες αξίες του ανθρώπου.

Με τη λεβεντιά και την αξιόπρέπεια του δεν επιτρέπει στιγμή στον οίκτο να παρεισφρύσει ανάμεσα σε αυτόν και στον αναγνώστη.

Αντιθέτως αποτελεί παράδειγμα πίστης στη ζωή και στον επίμονο αγώνα να την κάνουμε καλύτερη όχι μόνο για εμάς και για τους άλλους.

Επιμένει να τάσσεται στο φως και να το χρησιμοποιεί όπως ο Χικμέτ "για να φωτίσει και τη νύχτα των γύρω του", όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του.

        Η συγγραφέας δια μέσου του ήρωά της αναδεικνύει την αρχοντιά της αλληλεγγύης εκείνου που δεν περιχαρακώνεται ναρκισσιστικά στο προσωπικό του δράμα ,αλλά το αξιοποιεί ως όχημα να κατανοήσει και να συμπονέσει τους γύρω του.

            Ο Θέμης της Λότης Πέτροβιτς υψώνει ηθικό ανάστημα αξιομίμητο και  δικαιώνει τη νιτσεική ρήση που εξάρει "αυτόν που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ'την πληγή του..."  
          Παράλληλα αποτελεί καταγγελία της περιθωριοποίησης μιας ευπαθούς ομάδας ανθρώπων από μια Πολιτεία που αδιαφορεί και δεν προσαρμόζει τις υποδομές της, ωστέ εκείνοι να έχουν τις ευκαιρίες να διεκδικήσουν την αυτονομία και τις κορυφές που αξίζουν.
           Το αξιοθαύμαστο στη Λότη Πέτροβιτς είναι πως όλα αυτά αναδεικνύονται με μια φυσικότητα ,χωρίς υπερβολές ή εξιδανικεύσεις...Τους εξιδανικευτικούς τίτλους άλλωστε τους αρνείται και ο ίδιος ο ήρωας προς το τέλος του έργου...

       Ο έρωτας στο βιβλίο είναι από τους πλέον συγκινητικούς, ακολουθώντας πάντα τις ανασφάλειες της εφηβείας και τις αναμενόμενες διακυμάνσεις, χαρίζοντας όμως μικρές στιγμές που αναδεικνύουν το θυσιαστικό μεγαλείο του.
        Φυσικά δεν απουσιάζει η ποιητική διάθεση κι η απογειωτική του φύση , ενορχηστρωμένα από υπέροχα τραγούδια, όπως το αριστουργηματικό Λιανοτράγουδο του Μάνου Χατζιδάκι...

            
Κάποιες στιγμές, το βιβλίο της Πέτροβιτς ίσως φέρει στο νου του πιο έμπειρου αναγνώστη "κάτι" από το best seller Μe Before You της Jojo Moyce, χωρίς μίμηση φυσικά και αφήνοντας διαφορετικό μήνυμα  από εκείνο.

           Η Αμίλητη Αγάπη είναι λουσμένη στο φως του "ξανθού ήλιου" που πάντα υπόσχεται μια νέα ημέρα, φιλοτεχνημένη από τα χρώματα της αγάπης.

Μια ξεχωριστή ρομαντική ιστορία με πολλαπλά κοινωνικά κι ανθρωπιστικά μηνύματα, που σίγουρα θα συγκινήσει και είναι ιδανικό ανάγνωσμα για εφήβους, αλλά και για ενήλικες ακόμη από μια Λότη Πέτροβιτς που καθιστά την πένα της ακούραστη παραστάτιδα στις αγωνίες της κοινωνίας...

Iουλία Ιωάννου. ΑΠΩΛΕΙΕΣ

                                                 Απώλειες, Ιουλία Ιωάννου
                                           Είδος: Αισθηματικό/Κοινωνικό
                                            Βαθμολογία 7,5/10


                                                                   

Η Ιουλία Ιωάννου που την περσινή χρονιά γνωρίσαμε με ένα μυθιστόρημα γύρω απο τη μετανάστευση
και την αναμέτρηση του πάθους με τη λογική,
φέτος επανήλθε με ένα κοινωνικό μυθιστόρημα το οποίο αναμετράται με την έννοια της απώλειας!!!
Πρόκειται για το ομώνυμο βιβλίο "Απώλειες" -ξανά από τις εκδόσεις Λιβάνη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Ειρήνη είναι ένα ανέμελο και δροσερό κορίτσι του χωριού, που δεν μπορεί να φανταστεί πόσες ανατροπές θα φέρει στη ζωή της το στιγμιαίο πάθος, επηρεάζοντας σαν ντόμινο τις τύχες πολλών ανθρώπων- συχνά με τον τραγικότερο τρόπο...
     Ανάμεσα στην πικρία και την αληθινή αγάπη θα κυλήσει η ζωή της, μέχρι να φανεί το σκληρό πρόσωπό της μοίρας, που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της με ζοφερό της αρωγό την ανθρώπινη παράνοια.
18χρόνια μετά , στο κατώφλι της εφηβείας  τους, η Χριστίνα και η Σοφία αναζητούν τι βαθύτερο τις ενώνει εκτός από την περιώνυμη φιλία τους, ενώ επικίνδυνες σκιές ζώνουν τις οικογένειες και τα όνειρά τους.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Οι "Απώλειες" συνιστούν ένα δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και κατακλύζει τον αναγνώστη συναισθήματα.
         Oπως προδιαγράφει κι άλυκη παπαρούνα στο εξώφυλλο πρόκειται για ένα "ματωμένο μυθιστόρημα".
Ένα μυθιστόρημα που χαρίζει δυνατές στιγμές, με πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλα δεν είμαι σίγουρη ότι προσφέρεται ακριβώς για χαλάρωση ενός ανάλαφρου αναγνώσματος στην καλοκαιρινή ραστώνη ή στην "παραλία".

Πολύ καλύτερο από το πρώτο βιβλίο της Ιουλίας Ιωάννου το "Έτσι Ξαφνικά Έγιναν Όλα", οι "Απώλειες" συνιστούν μια καλά δεμένη και άκρως δραματική ιστορία, η οποία εκτείνεται σε δύο γενιές:
Από τη μια έχουμε την πορεία ανθρώπων που πλέον διαβαίνουν τα 40 κι από την άλλη ξεπετάγεται ορμητική κι απαιτητική η νιότη μιας παρέας νεαρών παιδιών που διασχίζουν το κατώφλι της ενηλικίωσης.
Αυτή η παράμετρος αφ' εαυτής δημιουργεί εναλλαγές στην ατμόσφαιρα και στα συναισθήματα του βιβλίου - προσδίδοντάς του ένα "σφρίγος" που απουσίαζε από το "Έτσι Ξαφνικά [...]".
Εδώ η ωριμότητα η κατασταλαγμένη ύστερα από μπόρες κ συνταρακτικές ανατροπές, πορεύεται αντάμα με τις ελπίδες της νέας ζωής.
          Παρά λοιπόν την έκδηλα δραματική ατμόσφαιρα του βιβλίου τα αναζωογονητικά στιγμιότυπα των εφήβων ηρώων, κάποιες στιγμές χαρίζουν στο βιβλίο τη νεανικότητα ενός υπέροχου εφηβικού αναγνώσματος- εναλλαγή ιδιαζόντως γοητευτική.

Εκείνο όμως που κυριαρχεί είναι η αναμέτρηση του ανθρώπου με την έννοια της απώλειας.
          Τούτη η έννοια προβάλλει, καταρχήν, στην αναπόδραστη μορφή του θανάτου και μάλιστα εκείνου του αιφνίδιου και παράλογου τέλους , που παραμένει πληγή ανεπούλωτη κι αναπάντητο "γιατί"..
Εντούτοις, η απώλεια προσλαμβάνει κι άλλες διαστάσεις αγγίζοντας κρίσιμη ζητήματα, όπως η λαχτάρα της μητρότητας , οι οικογενειακές σχέσεις, το σωματικό έλλειμμα και οι ανατροπές στη ζωή και τα σχέδια του ατόμου.

Παρόν στην πλοκή το μεταφυσικό στοιχείο που εδράζεται στη βαθιά ριζωμένη θρησκευτικότητα του λαού μας, η οποία παρουσιάζεται  εδώ με τον συντηρητισμό ,ίσως και λίγο αλλοτινών εποχών.
Η θρησκευτική διάσταση παίζει περισσότεροτον ρόλο του σκοτεινού  οιωνού, χωρίς να κομίζει τη γαλήνη της καταφυγής.
Παράλληλα, επιτείνει τον πόνο και συνιστά αφορμή λυρικών στιγμών νοσταλγίας και συγκίνησης.
Αυτό το στοιχείο παρουσιάζεται αντάμα με την παντοδύναμη Μοίρα που κινεί τα νήματα, τιμωρώντας αμείλικτα και συχνά άδικα.
Ειμαρμένη αδυσώπητη παγιδεύει τους ήρωες, που παρά τις ευθύνες τους το πεπρωμένο τους υπερβαίνει- με έναν τρόπο που αισθάνομαι πως τους εξιλεώνει για τις όποιες ύβρεις διέπραξαν.
Αυτό μου θυμίζει λιγάκι την τόλμη των Αρχαίων Ελλήνων όπου πολλοί μυθικοί ήρωες τιμωρούνταν από τους θεούς δυσανάλογα προς το μικρότερο κρίμα τους- (Νιόβη, Ακταίωνας, Προμηθέας), πράγμα που συνιστούσε έμμεσο κατηγορώ κι αμφισβήτηση της θρησκευτικής αυθεντίας.

Βέβαια τα πάθη στο βιβλίο είναι πολλά:
Έχουμε μια τολμηρή- ως οδυνηρά ωμή παρουσίαση της σεξουαλικής κακοποίησης -και μάλιστα ανηλίκων με τρόπο που μόνο σε ένα ακόμη -δημοφιλές -βιβλίο της χρονιάς είδα.
Αυτό το κομμάτι ήταν από τα πιο οδυνηρά όλου του βιβλίου με εξαιρετικό χειρισαμό από μέρους της Ιουλίας Ιωάννου.
            Έχουμε επίσης, την ολέθρια απουσία γονικής στοργής ή την διάκριση μεταξύ αδελφών, που μπορούν να ισοπεδώσουν ζωές ολόκληρες.
       Υπάρχει ο εγωκεντρισμός -πηγή πολλών δεινών -καθώς και η ανθρώπινη παραφροσύνη, που παραμορφώνει την ψυχή και σκιαγραφήθηκε με ευρηματικό τρόπο σε δυο απροσδόκητους ήρωες.
Η αναπηρία είναι ένα ακόμη θέμα που θίγεται κ μάλιστα σε μια εκδοχή αρκετά ελπιδοφόρα, χωρίς πολλές λεπτομέρειες της καθημερινής μάχης.

Μέσα από τον χορό πολυάριθμων χαρακτήρων στο βιβλίο συναντάμε πολλές διαφορετικές πτυχές του ανθρώπινου δράματος.
Θα ήθελα λίγο η αποκατάστηση κάποιων δεσμών να έχει ιχνηλατηθεί λίγο περισσότερο.
Ομολογώ επίσης , πως οι συμπτώσεις που δίνουν ώθηση στις εξελίξεις είναι αρκετές και ίσως υπερβολικές, εντούτοις , είναι ευφάνταστες κι αρμονικά συνδυασμένες, συνθέτοντας ένα ωραίο σύνολο, χωρίς σοβαρές συγγραφικές "παραφωνίες".

Εκείνο πάντως που θαύμασα στους ήρωες της Ιουλίας Ιωάννου, είναι η λεβεντιά με την οποία αρνούνται να γίνουν μαριονέττες του πένθους ή της ματαίωσης και ανθίστανται προτάσσοντας ανθρωπιά κι ελπίδα.
Η αγάπη αποδεικνύεται υπερόπλο και καλλιεργεί το έδαφος απ όπου ανδύεται αφοπλιστικό το μεγαλείο του ανθρώπου, συνιστώντας έναν ιδιότυπο θρίαμβο κόντρα στο ανπόφευκτο!
Αυτό αποτυπώνεται σε όλους, ξεχωρίζοντας την φωτεινή φογούρα της Ζωής, χαρακτήρας αλησμόνητος. 

Βασικότερο μετερίζι αντίστασης όλων είναι σίγουρα η οικογένεια -θεσμός που στα βιβλία της συγγραφέως παρουσιάζεται σε μια διευρυμένη εκδοχή, παραπέμποντας πάλι σε περασμένους καιρούς.

Αισθάνομαι πως παρόλη τη βαριά αίσθηση που αφήνει το υπερτονισμένο δραματικό στοιχείο , το βιβλίο αφήνει ένα πολύτιμο μήνυμα, κυρίως μέσα από τον πιο τραγικό και μυστηριώδη χαρακτήρα του, τον Απόστολο με την απίστευτη ιστορία που αυτός έσερνε σαν αλυσίδα σκλάβου :
Πως "η μεγαλύτερη Απώλεια που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος είναι αυτή της ψυχής του:"
Όταν κάποιος προδώσει την καθαρότητα της συνείδησης του και τη θέληση να μάχεται για να διατηρήσει την ανθρωπιά του μέσα στις αντιξοότητες, έχει ήδη σπαταλήσει και χάσει οριστικά τον ίδιο του τον εαυτό .
Η διάσωση της καλοσύνης και του ανώτερου σκοπού της ύπαρξης μας "να ατενίζει ψηλά" είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη και μια μάχη που συνιστά "νίκη του ανθρώπου απλώς και μόνο η επιλογή του να τη δώσει!

Γιώργος Κατσούλας, Άνθρωπος , Αυτός Ο Δρομέας

                                                       Άνθρωπος, Αυτός Ο Δρομέας, Γιώργος Κατσούλας
                                      Είδος Αλληγορική Νουβέλα
                                     Βαθμολογία 8,5/10

Εκδόσεις: ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Έτος έκδοσης: 2013
Διαστάσεις: 14 x 21 εκ.
Αριθμός σελίδων: 102

ISBN: 978-618-5011-33-8

Ο βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Κατσούλας,  εκκινώντας από το αρχετυπικό βιβλικό μοτίβο του Δαυίδ και του Γολιάθ, συνέθεσε το 2013 μια δυναμική παραβολή γύρω από το μεγαλείο του Ανθρώπου.
Μια μονομαχία λοιπόν άνιση και μέχρις εσχάτων για τον μικρό όμηρο της Ανάγκης και της φθαρτότητας:Τον Άνθρωπο.
         Ο αντίπαλος εδώ είναι φαινομενικά απρόσιτος για τα μέτρα του Ανθρώπου:
         Πρόκειται για τη Μηχανή, την άτεγκτη, την εξοπλισμένη με μια παντοδύναμη απάθεια απέναντι στον πόνο, τις καιρικές συνθήκες και τη συναίσθηση της φθαρτότητάς...
           "Πεδίο αγώνα" είναι ένα ακόμη αρχέτυπο- στην ελληνική γραμματεία:
Απο τον Ζήνωνα, και τους αισώπειους μύθους, μέχρι τη φιγούρα του Φειδιππίδη και του Σπύρου Λούη , o Δρόμος συνιστούσε πεδίο τιμής και καταξίωσης στη σημειολογία της ελληνικής συνείδησης.
         Σε έναν συμβολικό αγώνα ταχύτητας διαδραματίζεται μια μάχη ζωής και θανάτου:
Ο Άνθρωπος κι η Μηχανή αναμετρώνται σε μια ολοκληρωτική κούρσα για την επικράτηση του Ενός που ο "Ηττημένος" οφείλει να υπηρετεί ισοβίως...

Ο Άνθρωπος εκπροσωπείται από την τυπική αρσενική φιγούρα ενός μαραθωνοδρόμου, επιτυγχάνοντας μια "συμπερίληψη" του ανθρώπινου γένους σύσσωμου, όπως το γνωστό γλυπτό του Βαρώτσου.
Η Μηχανή συνιστά ένα ομοιώμα με την απρόσωπη βαρβαρότητα του μυθικού Τάλου.

Δίπλα τους μια ετερόκλητη Κερκίδα κερδοσκόπων, καιροσκόπων αλλά και ιδεολόγων...

Σύντομα η Μάχη αναδεικνύει όλες τις αδυναμίες της ενσώματης ανθρώπινης φύσης που υπόκειται στα δεινά της χθόνιας φύσης του.

Η Μηχανή κερδίζει έδαφος, όμως υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας που θα προδιαγράψει το αποτέλεσμα με τρόπο εκπληκτικό- όσο κι απόλυτα αληθινό.

Το έργο του Γιώργου Κατσούλα, έχει διττή υπόσταση

Αφενός πρόκειται για μια καθαρά φιλοσοφική παραβολή, που με την περιεκτικότητα μιας σφαίρας "μάς πυροβολεί" αλήθειες, που καίνε- γύρω από την ανθρώπινη φύση.

Μεγαλείο και μικρότητα, ακεραιότητα και υποκρισία, ανιδιοτέλεια και συμφέρον.

Πάνω από όλα όμως μια ευφυής χαρτογράφηση της πορέιας του Ανθρώπου στους Αιώνες.

Από τα προϊστορικά σπήλαια kai στις πυραμίδες της Αιγύπτου, στους αδελφούς Ράιτ και τον Φραγκλίνο με έναν μεγαλοφυώς περιεκτικό όσο κι εύστοχο τρόπο.

Ο Γιώργος Κατσούλας ιχνηλατεί την Ανάδυση του Πολιτισμού αφουγκραζόμενος τις Ωδίνες της Ανθρωπότητας για να γεννήσει τα πολλαπλά της θαύματα. 

Από την άλλη, πρόκειται για μια σχεδόν πολιτική πραγματεία σοσιαλιστικών αποχρώσεων γύρω από την ψυχολογία των μαζών και τους σκοτεινούς σχεδιασμούς μεγάλων κέντρων που απεργάζονται πλάνα αύξησης της κερδοφορίας του Κεφαλαίου εις βάρος του Ανθρώπου...
           Η κοινωνική αδικία και το πλέγμα των οικονομικών συμφερόντων εξυφαίνονται σε λίγες καίριες φράσεις που ξεμπροστιάζουν τη δολιότητά τους και την κηλίδα που άφησαν στην πορεία του γένους.

Η Μηχανή από υπηρέτης του Ανθρώπου,λοιπόν, σε χέρια άνομα ανάγεται σε μέσο φτωχοποίησης των εθνών.
Τι αντιστάθμισμα θα έχει σε όλη αυτήν την ισχύ του Άδικου, ο Αγωνιστής- Δρομέας;
Θα αντέξει ώσπου να σαλπίσει τη Νίκη ο Μαραθωνοδρόμος της Τιμής;
       Σίγουρα η "Αντιπαράθεση Μηχανής και Ανθρώπου" δεν είναι καινοτόμα ιδέα:

Στην κυριολεξία της κ με όλα τα κοινωνικά επακόλουθα, είναι ένας προβληματισμός που κατέχει πρωτεύοντα ρόλο στη σκέψη των τελευταίων δεκαετιών -με την έκρηξη της τεχνολογικής εξέλιξης.

        Ο Γιώργος Κατσούλας την πλαισιώνει με την καίρια ηδύτητα που ο Σεφέρης σημείωνε στον Σταθμό:

"Κι α' σού μιλώ με παραμύθια και παραβολές,
είναι γιατί τ'ακούς γλυκότερα

κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται, 

γιατί είναι ζωντανή..."

         Με αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας παραλαμβάνει τον γονατισμένο ηθικά, οικονομικά και πνευματικά πολίτη του σήμερα και τον καλέι να σταθεί ξανά στα δυο πόδια αποκτώντας συναίσθηση της δύναμής του:

Δύναμης που πηγάζει από τον "βιολογικό θρίαμβο" του Ανθρώπου να παρακάμπτει το χωμάτινο πεπρωμένο του και να ατενίζει ουρανό, τάσσοντας την ύπαρξη του στις ανώτερες Αξίες της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας...

         Αυτά τα Ανώτερα Ιδανικά κηρύττει αυτό το σπουδαίο κείμενο του Γιώργου Κατσούλα, που όχι μόνο αξίζει να ανακαλύψουν όλοι οι αναγνώστες , αλλά και να αξιοποιηθεί στον χώρο του Σχολειου ως τροφή για γόνιμη σκέψη, όπως κάθε γνήσιο δημιούργημα Πολιτισμού!

       Τέλος, για να είμαι έντιμη με τον αναγνώστη, πρέπει να παρατηρήσω πως η αποπνικτικά αποθεωτική περίληψη στο οπισθόφυλλο των εκδόσεων Αγγελάκη, εκτείνεται σε μια υπερβολή που ούτε ωφελεί το βιβλίο ούτε και του χρειάζεται!

            Η νουβέλα του Γιώργου Κατσούλα άλλωστε ακτινοβολεί μια αυθύπαρκτη διαχρονική αξία που εμπλουτίζει σίγουρη τη φαρέτρα της σκεψης μας με βέλη αιχμηρά ενάντια στην αποχαύνωση και την παραίτηση.

                                         Δέδε Ελισσάβετ

                           ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (από www.skroutz.gr)

Γεννήθηκε στις 16-2-1981 στην Αθήνα και τελείωσε το τεχνικό λύκειο Ν. Ιωνίας σαν πολύ µέτριος µαθητής. Σπούδασε για έναν χρόνο σκηνοθεσία στη σχολή της Ευγενίας Χατζίκου και θεωρείται ένας από τους µεγαλύτερους συλλέκτες στην κινηµατογραφική µουσική. 
          Φύση ιδιόρρυθµη, πότε µελαγχολική και µοναχική και πότε έντονη και παθιασµένη. 

Ο πολύ δύσκολος και εριστικός χαρακτήρας και η εκκεντρική προσωπικότητά του, του δηµιούργησαν πολλά προβλήµατα στους χώρους δουλειάς µε αποτέλεσµα ν' αλλάξει πολλές δουλειές. 

Έχει εργασθεί σαν µικροπωλητής σε γυναικεία καλλυντικά στους δρόµους της Αθήνας, σαν πλασιέ ιατρικών βιβλίων, σαν χρηµατοοικονοµικός σύµβουλος στην O.V.B., σε συνεργείο αυτοκινήτων, σε εργοστάσιο αλουµινίων, σε περίπτερο, στην τηλεόραση σαν φροντιστής στο "Βέρα στο δεξί", στα καλλιστεία Miss Ύδρα, 

στο θέατρο στις παιδικές παραστάσεις - Ο µικρός πρίγκιπας, Μόµο και οι Μάγοι του χρήµατος - όλες του Χρήστου Κόκκινου, σε φυλλάδια, 

λαντζιέρης σε catering και βοηθός σερβιτόρου σε καφετερίες και εστιατόρια της Αθήνας.
Ο δύστροπος και επιθετικός του χαρακτήρας και οι ψυχολογικές του µεταπτώσεις είναι κάτι το οποίο φαίνεται και στα έργα του καθότι κανένας χαρακτήρας δεν είναι άνθρωπος της διπλανής πόρτας. 

Είναι άνθρωποι που ή έχουν τα πάντα ή δεν έχουν τίποτα. Ή αγωνίζονται για να αποκτήσουν τα πάντα ή αγωνίζονται για να ξεφύγουν από τον πάτο. 

Ο Κατσούλας στα βιβλία του περιγράφει µια µάχη. Έναν πόλεµο. 

Είναι η µάχη "των σκλάβων" απέναντι στους καταπιεστές τους. 

Σ' αυτή όµως τη µάχη δεν τον ενδιαφέρει η νίκη ή η ήττα. Αυτό περνάει πολλές φορές εκτός κάδρου. 

Εκείνο που τον νοιάζει, είναι ο αγώνας που δίνει ο καθένας. Με τι όπλα πολεµάει, πώς πολεµάει, τι σκέπτεται, τι νοιώθει, τι ονειρεύεται, τι ελπίζει.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, Πριν Χαθει Η Νυχτα(Επισημη Παρουσιαση)

Πριν Χαθεί Η Νύχτα Ευαγγελία Ευσταθίου -Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
                                       Είδος: Aστυνομικό /Αισθηματικό
                                      Βαθμολογία : 10/10

                            

Η σύγχρονη παραμυθού της Λογοτεχνίας μας, Ευαγγελία Ευσταθίου δε χρειάζεται συστάσεις:
            Εδώ και εννέα χρόνια μας προσφέρει μοναδικές στιγμές πάθους κι αγωνίας συστήνοντας μας αξέχαστους ήρωες σε βιβλία που ανίχνευσαν τα μύχια του έρωτα, αλλά και της ανθρώπινης διαστροφής. 

            Μοναδικές ιστορίες με πυρήνα τον συγκρουσιακό έρωτα που διακλαδίζονται σε ποικίλα μονοπάτια μυστηρίου και ανατροπών, αναδεικνύοντας με ευαισθησία αρκετά ζητήματα κοινωνικής υφής.
                 Αυτή τη φορά, η αγαπημένη Ευαγγελία Ευσταθίου επανέρχεται με ένα καταιγιστική αστυνομική περιπέτεια, που συγκεντρώνει πολλές από τις γνώριμες αρετές της, όπως τόσο αγαπήθηκαν στα βιβλία της, εξελίσσοντας παράλληλα αρκετά άλλα στοιχεία.
            Απόψε λοιπόν θα σας ξεναγήσουμε στους δρόμους του σκοταδιού για να ανακαλύψουμε πόσα συνταρακτικά μπορούν να γίνουν ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ηρωίδα μας η Έμιλυ Ρομάνη, που η παιδικη της ηλικια καταστρέφεται όταν η οικογενειακή της ευτυχία μπαίνει στο στόχαστρο του διαβόητου δολοφόνου με το προσωνύμι Κυνηγος.          
Ο φέρελπις εγκληματολόγος της αστυνομίας Μάνος Κορυζής, στην προσπαθεια του να τον παγιδεύσει κάνει το μοιραίο λάθος που σφραγίζει τις ζωές αθώων, πληρώνοντας και ο ίδιος δυσβάσταχτο τίμημα.
           14 χρόνια μετά , ενώ οι ήρωες παλεύουν τους προσωπικούς τους δαίμονες, η απειλή του Κυνηγού επανέρχεται πιο αιματηρή από ποτέ!
          Η Έμιλυ, είναι μια πετυχημένη δημοσιογράφος, που ξεσκεπάζοντας την αλήθεια επουλώνει τις πληγές της, πιστή σε ένα ιερό καθήκον...
   Ο Κορυζής, ένα θηρίο αλυσοδεμένο στην παραίτηση, είναι η τελέυταία ελπίδα της αστυνομίας να σταματήσει τον παρανοϊκό Κυνηγό, πριν ολοκληρώσει το αποτρόπαιο έργο του.
         Ο Μάνος κι η Έμιλυ θα αναγκαστούν να συμμαχήσουν εναντίον του τρομερού Κυνηγού και να αποδυθούν σε ένα φρενήρες κυνηγητό, όπου το θήραμα θα μετουσιωθεί σε θηρευτή αδυσώπητο!
          Στη μακρινή Αυστραλία των μακράιωνων παγανιστικών παραδόσεων η φρίκη θα κορυφωθεί σε ασύλληπτες διαστάσεις και οι ήρωές μας θα αναγκαστούν να ξεπεράσουν τα όρια τους αλλά και να αντιμετωπίσουν τον μεγαλύτερο τους φόβο:
                Τον ίδιο τους τον εαυτό και την ανάγκη της καρδιάς τους να ζήσει ξανά…

Θα ανατείλει ξανά το άστρο της αγάπης Πριν Χαθεί Η Νύχτα;;;


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

      Το νέο βιβλίο της Ευαγγελίας Ευσταθίου ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ, όπως εύλογα κατανοεί κανείς από την πλοκή του αποτελεί ένα δυναμικό αστυνομικό μυθιστόρημα, διαποτισμένο με σπαρακτικό ερωτισμό.

       Ένα ευφάνταστο κράμα μυστηρίου και αισθησιασμού, μέσα στο οποίο ξεπηδούν πολλά από τα αγαπημένα γνωρίσματα της γραφής της.

            Εκκινούμε από ενα τραγικό περιστατικό, πιο οικείο στον μεσο αναγνώστη από όλες τις υποθέσεις των προηγούμενων βιβλίων της Ευσταθίου
         Μια βίαιη παραβιαση της οικογενειακής φωλιάς και μια λαθος εκτίμηση αρκετή για να κατακερματίσει ζωές πολλών αθώων.
         Ο Μάνος Κορυζής και η Έμιλυ Ρωμάνη εγκλωβίζονται, έκτοτε, στα νήματα ενός τρομακτικού χθες που τα κινεί ο «αόρατος εχθρός», σκορπώντας φρικη και πόνο:
          Άλλο ένα ζευγάρι γεμάτο αντιφάσεις λοιπόν, που προκύπτει από τις σκιές ενός ζοφερού παρελθόντος καθώς αυτό πυροδοτεί εντάσεις και διαφορές αγεφύρωτες:

         Είναι πολύ επιδέξιος ο τρόπος που η συγγραφέας χειρίζεται το παιδικό τραύμα και γενικά το ανεπούλωτο χθες, μετατρέποντάς το σε επαρκές τεκμήριο της μετέπειτα εξέλιξης των χαρακτήρων .

   Η παιδαγωγική κατάρτιση της δασκάλας Ευαγγελίας Ευσταθίου πριμοδοτεί επιπλεον το βιβλίο στην ιχνηλάτηση των χαρακτήρων του, εξασφαλιζοντας ολοκληρωμενα ψυχογραφηματα.

       Και σε αυτό το βιβλίο ακολουθούνται μοτίβα γνώριμα για τον κόσμο των γυναικείων φαντασιώσεων, προβάλλοντας το αρχέτυπο του σκληρού, αλλά ακέραιου άντρα με τις κρυφές πληγές,σε αντιδιαστολή προς την εσωστρεφή ,άπειρη κοπέλα, που η ανωριμότητα της την αφήνει εκτεθειμένη σε αόρατους κινδύνους.
        Σίγουρα οικείο πρότυπο ωστόσο η συγγραφέας το διαποτίζει με ασυνήθιστα συγγραφικά ευρήματα και μια συνταρακτική ακολουθία ανατροπών, που συνθέτουν τελικά μια πολύ πρωτότυπη ιστορία.

Αυτή τη φορά η ερωτική μας ιστορία κηλιδώνεται από την εφιαλτική σκιά του πιο διαστροφικού νου που έχουμε συναντήσει τα τελευταία χρόνια σε βιβλίο της Ελληνικής Μυθιστοριογραφίας.
       Στο πρόσωπο του διαβόητου δολοφόνου Κυνηγού συμπυκνώνονται με τον πλέον τραγικό τρόπο τα τρομακτικά μεγέθη που μπορεί να αγγίξει η ανθρώπινη ιδιοφυία, όταν χαρακωθεί πρώιμα από τη βία και τη δεισιδαιμονία.
          Βήμα –βήμα, ενόσο ξετυλίγεται η υπόθεσή μας, δοκιμάζουμε μια σπειροειδή καταβύθιση σε έναν κόσμο άγριο , ανοίκειο και βαθιά νοσηρό, που μετουσιώνει τον ερωτικό πόθο σε ένα παραλήρημα μεγαλομανίας ναπολεόντειων διαστάσεων.
     Ο ήρωας της Ευσταθιου είναι ενας παράλογος σαιξπηρικός Καλιμπαν που ο συναισθηματικος του κόσμος εχει ενδωσει στο «id»:
         Στο ζωώδες ένστικτο, δηλαδή, που ο Φρουντ όρισε ως ορμή θανάτου.
      Libido και θάνατος σε μακάβριο χoρό, που θα αναστατωσει τον αναγνώστη.
        Η τόσο παράξενη ψυχοσύνθεση του δολοφόνου που ζωηρά και διορατικά κατάφερε να παραστήσει η Ευαγγελία Ευσταθίου δανείζεται στοιχειων αναγνωρισιμων ψυχιατρικων διαταραχων.
       Η διαστροφή του Κυνηγού κομίζει μια λουδοβίκεια υψιπέτεια και τη δολιότητα ενός Ρασπούτιν…
         Ο μόνος ήρωας σε βιβλίο της Ευσταθίου, που προσεγγίζει τον αινιγματικό Κυνηγό ήταν ο Δολοφόνος Με Τα Μαύρα Ρόδα στο ΓΥΑΛΙΝΟ ΡΟΔΟ… 
Εκεί όμως επρόκειτο για ένα πρόσωπο που κόμιζε έναν σκοτεινό ερωτισμό ,γοητευοντας μας με την ιδιοτυπη γοτθικη του τραγικοτητα.
          Αντιθέτως, η προσωπικότητα του Κυνηγού αν και συνιστά έναν γρίφο προκλητικό για κάθε αναγνώστη, είναι «ναρκοθετημένη» με τόσα σαδιστικά στοιχεία, ώστε αποτρέπει την παραμικρή συναισθηματικη εμπλοκή του αναγνώστη μαζί του.
       Ο ηθικός διαχωρισμός του διαστροφικού Κυνηγού με το στρατόπεδο των θυμάτων- αλλά και του διώκτη του, Μάνου Κορυζή, είναι σαφής και σχεδόν μανιχαιστικός- με απόλυτα διακριτά στοιχεία διαφοροποίησης τους.     
 Αναμεσα στα προσωπα όμως ορθωνεται ως αντίπαλο δέος του Κυνηγού ο διώκτης του Μάνος Κορυζής
Ο πρωταγωνιστης Μανος Κορυζης είναι μια απο τις πιο τραγικες φιγουρες που εχει σμιλεψει ποτε η πενα της Ευσταθιου.
Εν αντιθεσει με αλλους ηρωες της, δεν ενυπαρχει σε αυτόν η χηθκλιφικη εκδικητικοτητα, αλλα μια αφοπλιστικη αρρενωπότητα που αδυνατείς να μη θαυμασεις. 

Κατι άλλο αξιοσημειωτο ειναι πως, σφυρηλατωντας τα προσωπα του βιβλιου αυτου, η Ευσταθιου δεν ενδίδει στον ιδιότυπο ευγονισμό της εξωτερικής αρτιότητας , που διέπει τη σύγχρονη μυθιστοριογραφία με τα αψεγαδιαστα προτυπα ομορφιας κι αισθησιασμου.
           Αντιθετως, δε διστάζει να τσαλακώσει τη σωματικη συμμετρία κάποιων ηρωων-κι ειδικα του πρωταγωνιστη της -περισσότερο από κάθε άλλο πρώτερο έργο της.
Το σωματικό έλλειμα όμως απενοχοποιείται μέσα από την ηθική εξέλιξη των ηρώων της παρότι αυτή δεν είναι καθόλου ανώδυνη κι ερχεται μεσα από πολλες συγκρουσεις.
          Βλεπετε, παράλληλα με την κεντρική περιπέτεια, στην ψυχή καθενός παίζεται ένα δράμα αυτογνωσίας, που η συγγραφέας το χαρτογραφεί, σαν καλή ανατόμος της ψυχής χωρίς να κουράσει.

Κίνητήριος δύναμη αυτής της εσωτερικης μάχης γίνεται η λαχτάρα για τη δικαιοσύνη και ο έρωτας.
       Ο έρωτας που αποτελεί την πηγή και τον προορισμό και κυριαρχει όπως σε όλα τα βιβλία της Ευσταθιου άλλωστε.

Αντιθετα με προηγούμενα βιβλία της συγγραφέως όμως, το ερωτικο στοιχείο ΣΤΟ ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ προβάλλει πιο απελευθερωμενο και πηγαιο.
Η σαρκα προβαλλει τις δικες της απαιτήσεις, χωρις τα στεγανα προηγούμενων έργων- συμβαδιζοντας παράλληλα όμως, με την ψυχικη μεθεξη αυτης της ενωσης και τη δυναμη αναμόρφωσης που ο ερωτας αποτελεί.
Μεσα από αυτην την ερωτική ζύμωση των κεντρικών ηρώων ανυψώνεται περισσότερο ο πρωταγωνιστης, συμπαρασύροντας στην κορύφωση και την συμπρωταγωνιστρια του.

Ο Μάνος Κορυζής,λοιπον, διασχίζει τα σκοτάδια του και παλεύει με τα συντρίμμια του χθες για να σωσει δυο-κι όχι μονον τον εαυτο του η το κυρος του. Ειναι το Εμεις του ερωτα σε αντιδιαστολή με το ναρκισσισμο της μονωσης.
      Ετσι ο Κορυζης αναδυεταί τελικα ως το ηθικό μεγαλείο που ζητούσε ο Νίτσε δηλώνοντας πως 
«Μ΄αρέσει αυτός που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’την πληγή του»! 

Τελος ενα ακομη στοιχειο που δεν ειχε αναδειχθει σε κανενα άλλο βιβλιο της Ευσταθιου και πρεπει να επισημανθει είναι ο αδελφικος δεσμος που στο ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΝΥΧΤΑ προσλαμβάνει σοφόκλεια βάθη.
Είναι η άδολη κι ακλόνητη αγάπη μεταξύ αδελφής κι αδελφού που τη διαπερνά μια αίσθηση Ιερού Χρέους. Χρέους που αντίθετα με τη μυθικη Αντιγόνη ,δε ζητά να ξεπροβοδίσει στον Άδη την αδερφική φιγούρα ,αλλά αντίθετα- σαν τον μύθο του Ορφεά, να την επαναφέρει στη θέληση για ζωή.

Μαζί με αυτούς τους ήρωες, λοιπόν, θα ταξιδέψουμε μεχρι την εξωτική Αυστραλία, με το τραχύ φυσικό τοπίο και τις αρχέγονες παραδόσεις της σε ένα κλιμα μυστηριακό μέχρι την τελική αναμέτρηση…

Οι ανατροπές όμως δεν έχουν τελειωμό, καθώς μετά την πρωτογενή εκτόνωση επέρχεται άλλη μια ανατρεπτική έκβαση που επιτείνει την αδρεναλίνη του αναγνώστη ως τις τελευταίες σελίδες.

Σίγουρα το ωριμότερο αστυνομικό βιβλίο της Ευαγγελίας Ευσταθίου, που κατορθώνει να συνδυάσει το αισθηματικό στοιχείο στην τραγικοτερη μορφη του, με την περιπέτεια και την πρωτοτυπία, που θα μας ταξιδέψει μακρυά, σε έναν κοσμο καλα κρυμμένο- αλλα υπαρκτό και σαγηνευτικό.

Ας την ακολουθησουμε σε αυτό το ταξιδι κι ας το θυμομαστε:
Μονο όταν συγχωρέσουμε το χθες, προχωρά η ζωή…
«Πριν Χαθεί Η Νύχτα», λοιπόν, πρέπει να προλάβουμε να αναμετρηθούμε μαζί της και να επιλύσουμε τα σκοτάδια της ψυχής μας. Για να κατακτήσουμε τη Χαραυγή!!!!

BΑΣΙΛΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΑΚΗ, Τρεξε Στον Επομενο Σταθμο

                                                         Τρέξε Στον Επόμενο Σταθμό, Βασιλική Λεβεντάκη
                                     Είδος :Aστυνομική Περιπέτεια
                                   Βαθμολογία 8/10
                                            

                                            

Ύστερα από δύο αξιοσημείωτα έργα ,"(Σ)τα Μονοπάτια Του Καπνού" και τις "Δαιμονισμένες", η Βασιλική Λεβεντάκη εδραιώνει πια για τα καλά τη θέση της στον χώρο του Αστυνομικού Βιβλίου και μας χαρίζει ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα: "Τρέξε Στον Επόμενο Σταθμό"!, λοιπόν από τις εκδόσεις Λίβάνη.
Αν ο τίτλος και μόνο ανεβάζει τους σφυγμούς σας, φανταστείτε τι σας περιμένει στις σελίδες του...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η δημοφιλής συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων και φημισμένη διευθύντρια Κέντρου Ψυχικής Υγείας, η Ελβετή Πία Στόκλιν, πέφτει θύμα απαγωγής παραμονές της έκδοσης του νέου της βιβλίου.
Ο Ρόμπερτ Φίσερ, διακεκριμένος ψυχοθεραπευτής αυτοκτονεί στις ράγες του σιδηροδρομικού σταθμού του Κίλχμπεργκ, ενώ η Στόκλιν εντοπίζεται τελικά, άγρια κακοποιημένη, στην περιοχή του Μπελβιού.
Η Ρενάτα Κίμαν, ειδική πράκτορας του FBI ελληνικών καταβολών- λαμβάνει ένα παράξενο μήνυμα που την εμπλέκει σε μια παράξενη υπόθεση.
Κάποιος φαίνεται να αναπαριστά τις σκηνές από το τελευταίο βιβλίο της Στόκλιν και τα ερωτήματα ορθώνονται επιτακτικά:
Τι συνδέει την απαγωγή της Πία Στόκλιν με την αυτοκτονία του Φίσερ;;
Τι συμβολίζουν οι γρίφοι που διαρκώς λαμβάνει η Ρενάτα Κίμαν;
Ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος του μανιακού που χτυπά με αθόρυβη ακρίβεια σπέρνοντας τον θάνατο;
Ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός του;'Ποιος θα φτάσει πρώτος στο τέρμα;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Καταιγιστικό, φρενήρες και αιματηρό, το νέο μυθιστόρημα  της Βασιλικής Λεβεντάκη "Τρέξε Στον Επόμενο Σταθμό" συνιστά ένα καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους ξένους μετρ του είδους!
Ένα μυθιστόρημα που κινείται σε ρυθμούς πυρετικούς και παραμένει απρόβλεπτο ως το τέλος! 

Η συγγραφέας απεμπλέκει την ιστορία της από το ελληνικό τοπίο και μεταφέρει τη δράση της στην κατα τα φαινόμενα φιλήσυχη Ζυρίχη, στήνοντας με ακρίβεια τη σκηνογραφία της πλοκής της στις συνοικίες της ελβετικής πόλης.
Η δράση αρπάζει κατευθείαν τον αναγνώστη, με μια παραστατική σκηνή αυτοκτονίας, κι έκτοτε  οι εξελίξεις κόβουν την ανάσα σε ένα σύνολο σφιχτοδεμένο και άρτια ισορροπημένο.
Η "σκηνοθεσία" είναι αμιγώς κινηματογραφική και η πλοκή χωρίζεται σε ευέλικτα κεφάλαια, εναλλάσσοντας οπτικές κι επιτείνοντας τον ρυθμό της δράσης, με το αγωνιώδες εύρημα του χρονομετρητή στην αρχή κάθε κεφαλαίου να ανεβάζει την αδρεναλίνη.

Έχουμε την τυπική τριτοπρόσωπη αφήγηση με την παρεμβολή εύστοχων μονολόγων να υποβάλλει στον αναγνώστη την αίσθηση της απειλής και της παράνοιας που τον περιτριγυρίζει χωρίς να αποκαλύπτει το φύλο του δολοφόνου, (όπως επεσήμαναν πολλοί αναγνώστες).

Στο επίκεντρο μια γοητευτική και πολύ συμπαθής ηρωίδα, η γοητευτική Ρενάτα Κίμαν με μια ελληνική πινελιά στην καταγωγή της!
Γύρω της,αρκετοί άλλοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες με το προσωπικό τους δράμα επαρκή ερμηνεία των αντιδράσεων τους. 

Ωστόσο στο βιβλίο της Βασιλικής Λεβεντάκη δε συναντάμε ιδιαίτερο συναισθηματισμό, ούτε κάποια ανάδειξη του αισθηματικού στοιχείου, αλλά μια γραφή στρωτή με "αντρικά" στοιχεία και στιγμές ανατριχιαστικής ωμότητας που είναι απαραίτητες για ένα τέτοιο έργο.
               Χωρίς να υπάρχουν περιττές περιγραφές, τίποτα δε μένει αναπάντητο και η εικόνα είναι πλήρης.
         
Κάτι άλλο που με γοήτευσε είναι ο ευφυής συσχετισμός καταστάσεων με διάφορα χωρία της αρχαιοελληνικής γραμματείας .
Αυτές οι φιλοσοφικές ρήσεις προσδίδουν ατμοσφαιρικότητα στο έργο κι εμπνέουν προβληματισμό στους αναγνώστες, αποδεικνύοντας τη συγγραφική ευφυία ενός μυθιστορήματος καλοδουλεμένου στη λεπτομέρεια...
            Μια συγγραφέας που θυμάμαι να συσχετίζει πλατωνική φιλοσοφία με έναν ακραίο χαρακτήρα και με το συγκλονιστικό μυστήριο που διέτρεχε το βιβλίο της , ήταν η Έλση Τσουκαράκη , στις "Υπέροχες Γυναίκες"! 
           Η Βασιλική Λεβεντάκη το πράττει πιο βραχυλογικά κ και στοχευμένα, κατορθώνοντας να τερματίσει αυτή τη διαδρομή ανατρεπτικά, εξάισια ,πλήρως τεκμηριωμένα εγείροντας στον αναγνώστη την ενσυναίσθηση.
           Χωρίς να αναλωθεί σε δακρύβρεχτα στιγμιότυπα, η συγγραφέας στο τέλος κατορθώνει να συγκλονίσει τον αναγνώστη με μια απρόσμενη λύση, που θα μας αφήσει με ανοικτό το στόμα 
Η ένταση εκτονώνεται αβίαστα (ίσως λίγο πιο γρήγορα από ό,τι θα ήθελα), εμφυσώντας μας ωστόσο ατόφια συγκίνηση.

Πολύ μετά την ..."αποβίβασή" μου στον τερματικό "σταθμό" κουβαλούσα τις εικόνες από τους μουντούς ελβετικούς δρόμους ,τους ήρωες αλλά κυρίως το μήνυμα που άφησε ως απαύγασμα και ιδέα κεντρική η oξυδερκής συγγραφέας:
'"Ουδείς εκών κακός".Ύψιστη αρχή της Ψυχολογίας.
Κανένας δε γίνεται φαύλος με τη θέλησή του και κανένας κακός δεν είναι ευτυχισμένος.
Ένα μήνυμα κέλευσμα στην ανθρωπιά μας και πρόκληση να απλώσουμε μερικές φορές ένα χέρι συγχώρεσης και κατανόησης στον διπλανό.
Ίσως έτσι "τον προλάβουμε" πριν... φτάσει στον Τελευταίο "Σταθμό".

                                               ΔΕΔΕ ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ
                                 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Βασιλική Λεβεντάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Ψυχολογία. Είναι συγγραφέας μυθιστορημάτων, αλλά και βιβλίων για παιδιά. Μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ). Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2016) Τρέξε στον επόμενο σταθμό, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2014) Στα μονοπάτια του καπνού, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2013) Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2013) Στη σκιά της ενοχής, Ελληνική Πρωτοβουλία (2012) Για μια χούφτα αστέρια, Οσελότος (2007) Οι δαιμονισμένες, Ωκεανίδα

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ, Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα

                                 Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα, Χρυσηίδα Δημουλίδου,
                                           Είδος:Κοινωνικό Θρίλερ
                                           Βαθμολογία: 10/10

                                   

Η πολυσυζητημένη κ δημοφιλής συγγραφέας, Χρυσηίδα Δημουλίδου, συγκλόνισε πριν δυο χρόνια το κοινό της με το τολμηρό της κοινωνικό μυθιστόρημα,το Κελάρι Της Ντροπής!
            Φέτος επανέρχεται με ένα ακόμη αστυνομικής χροιάς βιβλίο που θα ταράξει σίγουρα τα νερά, ενώ ίσως δεν αποδειχθεί υπερβολή αν μιλήσουμε για Το Βιβλίο της Χρονιάς αάμεσα στα γνωστά best seller της χρονιάς!
"Οι Δαίμονες Δεν έχουν Όνομα", από τις εκδόσεις Ψυχογιός

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Ο φιλήσυχος και πράος Θανάσης Βεργής απολαμβάνει μια όμορφη οικογενειακή ζωή στο γραφικό χωριό του, πλαισιωμένος από την αγαπημένη του γυναίκα ,τη Μάντω, φίλους- πρόσωπα αγνά και συντρόφους στις καθημερινές χαρές και λύπες.
Σημείο αναφοράς όλων ο καφενές του καλόκαρδου Γιώργη, με σύντροφο καθημερινό τον σιωπηλό παραγιό ,Λόλιο με τα εύγλωττα μάτια...
Η ζωή κυλά με τους μόχθους, τα πάθη και τις ελπίδες της κάτω από το βλέμμα του σοφού ποταμού.
Τον Μάη του 1972 η απλή καθημερινότητα του Θανάση ανατρέπεται, καθώς η μονάκριβη θυγατέρα του, η πονετική Δροσιά, χάνεται στα νερά του ποταμού και το μόνο που του απομένει από αυτήν είναι η ζακετούλα της...
Έναν περίπου χρόνο αργότερα , ένα ακόμη κορίτσι από παρακείμενο χωρίο εξαφανίζεται μυστηριωδώς-κι η φήμες μιλούν για απαγωγή από έρωτα.
Λίγους μήνες μετά , ένα ακόμη κορίτσι από το χωριό του Θανάση θα χαθεί την ημέρα των γενεθλίων του-με την Χωροφυλακή ανίκανη να δώσει απαντήσεις στο μυστήριο των τριών εξαφανίσεων...
20 χρόνια αργότερα μετά τον χαμό της Δροσιάς, ένα ακόμη δεκατετράχρονο κοριτσάκι βρίσκεται πνιγμένο στον ποταμό και αυτός ο πνιγμός ανοίγει ξανά τους τρεις ξεχασμένους φακέλους και οι δαίμονες ξυπνούν αυτή τη φορά ως αιμοδιψείς τιμωροί, απαιτώντας την αλήθεια που μόνο ένας ξέρει.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου αυτή τη φορά πλέκει ένα δυναμικό αστυνομικό μυστήριο και μας χαρίζει ένα ατόφιο κοινωνικό θρίλερ, που "τα...έχει όλα " και κόβει την ανάσα του αναγνώστη, από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα.Ένα βιβλίο που δύσκολα θα ξεχάσετε όσο ζείτε!

Με τη γνώριμη μεστή και ξεκούραστη γραφή της στην πιο ώριμη εκδοχή της, χωρίς καλολογικά στοιχεία και με αβίαστη ροή, η συγγραφέας ,χαρτογραφεί με περισσή παραστατικότητα το σκηνικό του δράματος:
          Πρόκειται για ένα τυπικό, γραφικό χωριό της Βόρειας Ελλάδας με μια φύση μαγευτική να το στολίζει- κι αδιαμφισβήτητο "άρχοντα" της περιοχής το φυσικό στοιχείο που δεσπόζει:
Τον επιβλητικό ποταμό- ζωοδότη αλλά και τόπο μυστηριακό για τη λαϊκή συνείδηση, που η Χρυσιήδα ξέρει να αφουγκράζεται καλά, μεταδίδοντας όλους τους αρχέγονους φόβους ,τις δοξασίες ,το θρησκευτικό αίσθημα και τους κοινωνικούς κώδικες.
Γύρω από αυτό το τοπίο ξεδιπλώνεται ένα πλήθος χαρακτήρων.
Όλα τα πρόσωπα- οι καλοί και οι φαύλοι, οι απλοικοί και οι "σοφότεροι"- είναι άρτια ιχνηλατημένα και σκιαγραφούνται πλήρως οι διαθέσεις τους αλλά και οι δεσμοί ανάμεσά τους, πράγμα που επιτείνει τη συναισθηματική εμπλοκή του αναγνώστη στα πάθη, τις χαρές τους και τις αγωνίες τους.
     Αδύνατον να μη θαυμάσεις τον Θανάση, να μη γοητευτείς απο τον Θοδωρή, να μη συγκινηθείς από τη γλυκιά Μάντω να μη θρηνήσεις τη συμπονετική μικρή Δροσιά .
Πάνω από όλα ,αδύνατον να μη χαράξει την καρδιά σου "εκείνος", η πιο τραγική κι ευρηματική φιγούρα όλου του βιβλίου, μια ύπαρξη σαν αερικό που συμβολίζει την από νωρίς λαβωμένη παιδικότητα και συμπυκνώνει το βουβό "κατηγορώ" των αθώων...

Κάθε χαρακτήρας αλησμόνητος, μια πολύτιμη ψηφίδα σε ένα παζλ καλοστημένο και τραγικό, που ζητά τη λύση στις τελευταίες του σελίδες.
Η ανθρωπιά ,οι οικογενειακοί δεσμοί αλλά και η φιλία προβάλλουν σε όλο τους το μεγαλείο ,χωρίς να απουσιάζει ο έρωτας και τα μυστικά του χθες.Έρωτας σε πολλαπλές μεταμορφώσεις- από την πιο ανυποψίαστη, πλατωνική εκδοχή του, μέχρι το γλυκό αγκάλιασμα της συντροφικότητας και την πλέον νοσηρή του πλευρά. 
Έρωτας πανταχού παρών.Έρωτας όμως στη σκιά του θανάτου που ανεξήγητα ζώνει τους ήρωες

           
Στην  ιστορία της Δημουλίδου εκείνο που κυριαρχεί δεν είναι το ερώτημα Ποιος.
Ίσως οι πολύ εξοικειωμένοι με την αστυνομική λογοτεχνία υποψιαστούν τον ένοχο- πολύ νωρίτερα από την αποκάλυψή του.
       Αυτό δεν έχει καμία σημασία, διοτί εκείνο που συνταράσσει την ψυχή του αναγνώστη είναι ο τρόπος και η αιτία.Μια αιτία απόλυτα αληθινή και υπαρκτή στο κοινωνικό γίγνεσθαι με τη ζωή να γίνεται ο πιο ζοφερός συγγραφέας πολλές φορες...
Η ίδια η Χρυσηίδα Δημουλίδου είχε προδιαγράψει τις προϋποθέσεις ενός καλού αστυνομικού βιβλίου και κατόρθωσε να μείνει πιστή σε αρκετές από αυτές,διατηρώντας σε ισόποσες διαστάσεις την αγωνία ,την οδύνη και την τρυφερότητα, χειριζόμενη άψογα την εναλλαγή ανάμεσα στις κορυφώσεις και τις υφέσεις.
          Ακόμη και τις απαραίτητες επαναλήψεις, όπου συνδέει τα κομμάτια που έλειπαν από τη λύση του μυστηρίου, η Δημουλίδου κατορθώνει εδώ να τις εντάξει ακόμη πιο επιδέξια και σε πιο περιορισμένη κλίμακα από όσο στο προηγούμενο έργο της, το Κελάρι της Ντροπής .(το οποίο με τους Δαίμονες έχει ξεπεράσει). 
Το βιβλίο προσέγγιζε υφολογικά το ΚΕΛΑΡΙ, καθως κ σε κάτι ακόμη που δε θέλω να το αναφέρω,ωστόσο οι ΔΑΙΜΟΝΕΣ επεκτάθηκαν σε άλλα μονοπάτια και τελειοποίησαν τον "σπόρο" που άφησε το "Κελαρι" ως παρακαταθήκη της συγγραφέως.
Εγώ θα το αντιμετώπιζα περισσότερο ως μια δυνατή κοινωνική ιστορία με στοιχεία θρίλερ!!!!Κ οντως μάντευες υπερβολικά νωρίς τον ένοχο, αλλά δεν εχει κ τόσο σημασία άλλα δε σου μείωνει την ανία κ τη δύναμη των συναισθηματων!
Το μεταφυσικό στοιχείο,που έχει αναφερθεί από πολλούς, όντως ενυπάρχει ώστε να επιτείνει την υποβλητικότητα των στιγμών και να προσδώσει ατμοσφαιρικότητα χωρίς επουδενί να εγκλωβίζει την ιστορία ή να ενοχλεί. Νομίζω ότι η έκταση που του δόθηκε πιο πολύ αποτύπωσε τις διαθέσεις κ τις συγκρούσεις των ηρώων κ οχι το ίδιο το μεταφυσικό στοιχείο καθεαυτο..

Η συγγραφέας τελικά, κατορθώνει να αφοπλίσει και τον πλέον απαιτητικό αναγνώστη σκηνοθετώντας ένα γοτθικού τύπου κρεσέντο φρίκης -αδιανόητο στην κοινή λογική, φέρνοντας στο προσκήνιο τον πολλαπλώς πάσχοντα άνθρωπο. 
Γιατί ο ανθρώπινος πόνος,το "πάθος της ψυχής", είναι ο δυνάστης όλων, εκείνος που συμπλέκει αξεδιάλυτα τις έννοιες θύτης και θύμα.

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου κατορθώνει σαν καλός ανατόμος της ψυχής  να ακολουθήσει τις ερεβώδεις διαδρομές της διαστροφής του ένοχου προσώπου και να αναδείξει μέσα από αυτό μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές μάστιγες, ένα μείζον κοινωνικό θέμα!
Είναι αξιεπαινη η επιστημόνικότητα  και η ψυχραιμία με την οποία η συγγραφέας προσεγγίζει αυτό το κρίσιμο -όσο και οδυνηρό- για όλες τις κοινωνίες ζήτημα, χωρίς να καταφύγει σε αφορισμούς ή εκλογικεύσεις.

Η αριστοτελικού τύπου κάθαρση, κομίζει αίσθηση δικαίου χωρίς ρεβανσισμούς αναδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και συνδιαλέγεται την ατμοσφαιρικότητα και την κατάνυξη της αρχαιοελληνικής μας παράδοσης.

Ένα αρμονικό όσο και δυναμικό σύνολο λοιπόν -που προχωρά πέρα από το επίπεδο του "καλού μυθιστορήματος". 
Ένα έργο τολμηρό που με παρρησία κι ευσυνειδησία αναμετράται με ζητήματα ταμπού που η κοινωνία αντι να αντιμετωπίσει, εθελοτυφλέι απεναντί τους.
         Η Χρυσηίδα Δημουλίδου με τους "Δαίμονες",λοιπόν, "ψυχ-αγωγεί" και προσφέρει ένα εξαίσιο αστυνομικό θρίλερ κοινωνικών προεκτάσεων, το οποίο διατηρεί τον παιδευτικό ρόλο που η λογοτεχνία πρέπει να υπηρετεί-αφυπνίζοντας σαν οίστρος σωκρατικός την κοινωνία μας.

                                                      Έλλη Δέδε

Ανακαλύψτε επίσης στη σελίδα μας:

Το Κελάρι Της Ντροπής

Η Γυναίκα Της Σοφίτας,

   

ΝΙΚΗΤΗΡΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΛΗΡΩΣΗΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016
,το νουμερο 61!!!!
IMic Hilton 

 Συμφωνα με την κληρωση  και την τυχαια επιλογη απο το μελος ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗΝ  ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK