Robert Cohen - Vin Diesel, xXx Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ (2002)

Review : Robert Cohen, xXx Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ (2002)

                                                Eίδος:Δράσης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΥΠΑΙΝΙΓΜΟΙ- ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ- ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ κι ένας 

ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΑΚΟΣ απευθείας ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ!!!!!!!!

Διαρκεια 2 ώρες και 4 λεπτά

Για όσους γνωρίζουν το ύφος αυτής της σελίδας, τούτη η κριτική είναι σίγουρα... κόντρα- ρόλος!
Ναι , λοιπόν, σήμερα θα μιλήσουμε για το «xXx,Ο Απόλυτος Πράκτορας», ένα Action Movie με 

τον Vin Diesel ( ως σινέ ανάμνηση φοιτητικών χρόνων).

ΤοTriple Ex -χωρίς καλλιτεχνικές φιλοδοξίες- κατάφερε να κάνει αίσθηση ισοσταθμίζοντας το κόστος των 77 εκατομυρίων δολλαρίων με κέρδη 277 εκ δολλαρίων και να γίνει μια από τις ταινίες που αγαπάμε να μισούμε:

Ένα κινηματογραφικό junk food που του ενδίδεις μια φορά με την ψυχή σου!

Ακόμη και προτηγανισμένες να είναι ,ποιος αντιστέκεται στις... τηγανιτές πατάτες;

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η NCA προβληματίζεται γύρω από μια τρομοκρατική οργάνωση Ρώσων απόστρατων, που, με έδρα την Πράγα , ετοιμάζει κάποιο μυστικό υπερόπλο.
Όσοι συμβατικοί πράκτορες επιχείρησαν να τους προσεγγίσουν εκτελέστηκαν από τους σκληροτράχηλους Ρώσους.
Πίσω στην Ουάσιγκτον, ο αρχιπράκτορας Αουγκάστους Γκίμπονς (Samuel Jackson) εναποθέτει τις ελπίδες του στον Ζάντερ Κέιτζ (Vin Diesel), έναν ατίθασο,  περιθωριακό τύπο που βγάζει το ψωμί του γυρίζοντας παράνομες ταινίες με extreme sports για videogames, προκαλώντας σε κάθε ευκαιρία την καθεστυκυία τάξη!

Λόγω τριπλής παράβασης του νόμου ο Ζάντερ έχει ένα τατουάζ με τρία Χ.
Με αντάλλαγμα την ποινή φυλάκισης που εκκρεμεί εναντιον του, λοιπόν, ο Γκίμπονς εξαναγκάζει τον Ζάντερ Κέιτζ να αναλάβει την αποστολή και να εισχωρήσει στο άντρο των τρομοκρατών για να αποσπάσει πληροφορίες για τη δράση κ τα σχέδιά τους.
            Ο Ζάντερ , εφοδιασμένος με όπλα τελέυτάιας τεχνολογίας, και με τη συνεργασία της τσέχικης αστυνομίας, ταξιδεύει ως την Πράγα για να συναντήσει τον τρομερό αρχηγό της οργάνωσης,

τον Yiorgi Azar Zimin- έναν φιλήδονο και ιδιοφυή πρώην αξιωματικό(Μarton Csokas), που είχε πολεμήσει στην Τσετσενία και  πλέον ασχολείται με νυχτερινά clubs ,αυτοκίνητα και γυναίκες, καθώς διαθέτει τεράστια περιουσία, πιστούς συντρόφους -και μοναδική του αδυναμία τον μικρότερο αδελφό του ,τον Κόλυα.
         Σύντομα ο Ζάντερ θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του δαιμόνιου Ρώσου που θα τον δεχθεί στην τρομοκρατική οργάνωσή του, την "Aναρχία 99" και θα τον φιλοξενήσει στο κάστρο του.
Μέσα στη διονυσιακή αυτή συντροφιά ο Κέιτζ θα έρθει κοντά με τον νεαρό θαυματή του τον Κόλυα Ζιμίν ( Petr Jakl ), τον Βίκτορ (Pavel Flippensky) , τον ελευθερο σκοπευτή Κίριλ (Werner Daehn) αλλά κυρίως τη Γελίνα τη σύντροφο του Γιόργκι που κρύβει τα δικά της μυστικά πίσω από τα μελαγχολικά της μάτια.(Asia Argento)
Καθώς προσπαθεί να εισχωρήσει στα απόρρητα της οργάνωσης ο Ζάντερ θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια εφιαλτική έμπνευση που απειλεί το μέλλον του κόσμου.
Θα προδοθεί όμως και θα αρχίσει μια μανιώδης καταδίωξη ανάμεσα σε αυτόν και τον Γιόργκι, με έναν μονάχα νικήτή...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Μηχανές- Γυναίκες χωρίς όρια- Γρήγορα Αυτοκίνητα- Όπλα -gadgets. Η απόλυτη αντρική φαντασίωση!

Δεν περιμένετε εμένα να σας πω ότι η επάνοδος του Βιν Ντίζελ μετά τους «Μαχητές Των Δρόμων» είναι κι αυτή μια φρενήρης περιπέτεια!

Είναι πασίδηλο ήδη από την αισθητική του εξωφύλλου της κι από τον παρεξηγήσιμο τίτλο που παραπέμπει περισσότερο σε τμήμα ερωτικών ταινίων... Στο Triple X απολαμβάνει ο θεατής ένα ρεσιτάλ επιδεικτικά θορυβώδους τεστοστερόνης, χωρίς περαιτέρω πνευματικές απαιτήσεις! 

        Η ταινία του Rob Cohen ξεκίνησε με αξιώσεις, καθώς η εισαγωγή της είναι μια από τις υποβλητικότερες που έχω δει σε ταινία δράσης: 

Σαν ένας κολασμένος χορός στον Άδη στην πιο παραμυθένια αλλά και gothic πόλη της Ευρώπης. Στην Πράγα:

Στην εκρηκτική ατμόσφαιρα της αρχής συμβάλλει η παρουσία του γερμανικού συγκροτήματος Rammnstein που ερμηνεύει εκεί το εκπληκτικό κομμάτι "Feuer Frei", με τις φωτιές και τα πυροτεχνήματα να συνοδεύουν την εμφάνισή τους.

        Μέσα στις φλόγες και τους αλαλαγμούς του πλήθους, προβάλλει μια μαυροντυμένη φιγούρα τυλιγμένη στη λαγνεία να εποπτεύει το πλήθος, έτοιμη να σκορπίσει θάνατο!

(Εωσφορικά γοητευτικός Μάρτον Τσόκας!)

          Έτσι προετοιμάζεσαι για κάτι ξεχωριστό που ανυπομονείς να σου αποκαλυφθεί! Φευ!
   Τελικά εσύ προσγειώνεσαι- παρά τις απογειώσεις μηχανών κ αυτοκινήτων- καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με μια ακόμη "αμερικανιά", που διαθέτει τον κλασσικό υπερήρωα και υπερβολές που ξεπέρασαν το "Mission Impossible" –όλα... είναι possible εδώ! 
        Ο «Απόλυτος» Ζάντερ ,με το ξυρισμένο κεφάλι και την αλήτικη εμφάνιση στριφογυρνά στον αέρα με αυτοκίνητα, απογειώνεται με τη μηχανή του πανω από σπίτια και κάστρα, πυροβολώντας ταυτοχρονα, πετάει ανάμεσα σε φωτιές, κάνει αργότερα παρ κουρ σε restaurant ενώ τον σημαδεύει ο junkie σκοπευτής Κίριλ ,
ενώ αποδεικνύεται πιο... γρήγορος από την ογκώδη χιονοστιβάδα που διαλύει τα πάντα στο πέρασμά της- αλλά όχι το δικό του snowboard!
(Κάτι σαν το Coyiot ,δηλαδή, που πέφτουν πάνω του όλα τα... εκρηκτικά που ισοπέδωσαν τη Δρέσδη του 45, σύσσωμα τα... Βραχώδη όρη- μη σας πω και τα Βράχια της Πειραϊκής- κι αυτό ξανασηκώνεται ανέπαφο για να κυνηγήσει πάλι τον Road Runner (Bib!Bib!).

Σα φιγούρα από Play Station δισκέτες, που δίνουν στους εφήβους  την ψευδαίσθηση ότι ειναι κι αυτοί άτρωτοι προβάλλει κ ο Ζάντερ Κέιτζ..Πώς τα εκανε ολα αυτά ειναι" απορίας...action"!!!(sic)

Ως χαρακτήρας , όμως, ο "έκων- άκων" πράκτορας , Ζάντερ παρουσιάζει ενδιαφέρον: Είναι οξυδερκής, ψύχραιμος, με γερές δόσεις αυτοσαρκασμού και μια γλυκιά ευσυνειδησία, που σε αντίθεση με τα μούσκουλα και τα tattoo τον καθιστούν πολύ συμπαθή.

Είναι μια εναλλακτική εκδοχή του James Bond.

Ο Vincent - Vin Diesel( 18/7/1967) είναι "χαριτωμένος" στην παιδική ευαισθησία πίσω από τα αγορίστικα καμώματα, και πειστικός στην εφηβική του ένταση, όπως χαλιναγωγείται από τον μειλίχιο αλλά δαιμόνιο προϊστάμενό του τον Γκιμπονς...
Αποδίδει επαρκώς τον τρόπο που η περιπέτεια ωριμάζει ηθικά τον ήρωα που υποδύεται με ατάκες απολαυστικές και κορυφαία ίως αυτήν:" I've risked my life for many stupid reasons, this is the first one that makes sense ", .

Eτσι ο Vin μας φέρνει τελικά ένα  συγκαταβατικό χαμόγελο και μας "κερδίζει",στα σημεία παρά την άγρια όψη του, τη βαριά φωνή του και τον "παιδισμό" στην ερμηνεία του.

Απέναντί του μια ιδιαίτερη ομάδα " κακών" σύμφυτη με την αμερικάνικη οπτική:

                      Βλέπετε, το Triple X" ως  προϊόν του Χόλιγουντ που σέβεται τον εαυτό του, θέτει - κι αυτό- στον αντίποδα μια χούφτα...  «κακούς Ρώσους»- με το ψυχροπολεμικό σύνδρομο  και τις αντισοβιετικές ιδεοληψίες  στα χειρότερά τους: "Διεφθαρμένοι", λοιπόν, οι Ρώσοι τέως αξιωματικοί του Ερυθρού Στρατού, απεργάζονται την απόλυτη καταστροφή! Η δε τρομοκρατική τους οργάνωση ονομάζεται κι «Anarchy 99»,

σε έναν χοντροκομμένο πολιτικό υπαινιγμό!

Εντάξει, δεν περιμέναμε ότι η ταινία θα προπαγάνδιζε Μπακούνιν, ούτε oτι θα... σάλπιζε Κροπότκιν, βέβαια, αλλά μια στιγμή διασκέδασης ,οπου η σκέψη αδρανεί, το Triple X υποβάλλει εντέχνως τον ιδεολογικό αυτοματισμό πως "ό,τι αντίκειται στον αμερικάνικο καπιταλισμό και προσεγγίζει το αντίπαλο δέος- τον κομμουνισμό ή κι ακόμη πιο...αριστερά του- εξ’ ορισμού 'συνιστά ψυχοπαθολογία και επιβουλή της παγκόσμιας τάξης!'... "Δεν πειράζει όμως γιατί ο 'θείος Σαμ' θα φτάσει κι ως την Τσεχία ,

και θα βάλει πάλι σε τάξη τα άτακτα παιδάκια του "Άλλοτε Υπαρκτού",  σώζοντας τον κόσμο!" 

(σε ένα έμμεσο ξέπλυμα του αμερικάνικου επεμβατισμού - 

2μιση μόλις χρόνια μετά το ΝΑΤΟϊκό μακελειό στη Σερβία 

και έναν χρόνο πριν την αιματηρή επέμβαση στο Ιράκ!)

         Aυτά για ένα πιο υποψιασμένο μάτι και για μια καθαρή πολιτική συνείδηση. 

                 Πίσω στο... ποπ κορν τώρα:

      Η ομάδα των κακών παραμένει από τα ατού της ταινίας γιατί δεν είναι "απρόσωποι εκτελεστές", αλλά μια ομάδα με ιδιαίτερες φυσιογνωμίες, έντονους ψυχικούς δεσμούς κι άισθηση συντροφικότητας. Πείθουν στον ακόλαστο αλλά αυθεντικό μικρόκοσμο τους!

        Κορυφαίος όλων ερμηνευτικά σε ολόκληρο το έργο είναι, με διαφορά, ο Νεοζηλανδός -άλλοτε σύντροφος της Eva Green- Marton Csokas (30/ 6/1966- "Celeborn" στο Lord Of The Rings, Gui De Luisinniagne στο Kingdom Of Heaven"), που αποδίδει επιδέξια την εναλλαγή βλοσυρότητας και εγκαρδιότητας του Ρώσου τρομοκράτη Yiorgi- καθώς και το κρεσέντο της ψυχοπαθολογίας του, όσο προχωράμε προς το τέλος.

Σου "κόβει το αίμα", ώρες ώρες, με την κοφτερή ματιά του και το ανεπιτήδευτα αρρενωπό στήσιμό του. Υπήρξε στιγμή που την παρακολούθησα με έναν κόμπο. Ο Μάρτον Τσόκας στην ερηνεία του, αποπνέει το κύρος του απρόσιτου ηγέτη αλλά και τη συντοφικότητα του συμπολεμιστή με τους οικείους, "επιβάλλοντας" τον Γιόργκι ως κατι πολύ πέρα από τον διεκπεραιωτικά αντίθετο πόλο του πρωταγωνιστή.Ο θεατής έχει πραγματικά επιθυμία να εισέλθει στα άδυτα του κόσμου κ της ψυχής του, γιατί ο πολύ καλός Τσόκας τον "συμπαρασύρει" σε αυτό...

Χάρη δε στις ουγγρικές καταβολές του ο Τσόκας στον ρόλο του Γιόργκι διαθέτει και μια προφορά που μοιάζει για ρωσική (κάνοντας και τα αγγλικά του να ακούγονται "ξενικά" ως όφειλαν για έναν "Ρώσο"). Ήταν γοητευτικότατος και πειστικός σε όλη του την παρουσία. Σίγουρα τον βοηθά σημαντικά η ομορφιά του, αλλά είχε κι ο ηρωάς του κάποιο παραπάνω σεναριακό ενδιαφέρον.

Δυστυχώς, ο σκηνοθέτης Cohen δεν άξιοποίησε πλήρως το πλεονέκτημα αυτού του ξεχωριστού "κακού", παρότι η ιδεολογική του αναμέτρηση με τον Ζάντερ, στην -έστω σπερματική της απόδοση- υποσχόταν ωραίες στιγμές, πέρα από τις μάχες, αναδεικνύοντας "δειλά" ένα ωραίο δίπολο.

Ο ίδιος ο Μάρτον Τσόκας, απογοητευμένος (Υ3), αποκάλυψε πως υπήρχαν σκηνές όπου η συζήτηση Yorgi- Xander εμβάθυνε και πολιτικά, αλλά ποτέ δεν μονταρίστηκαν. "Θυσιάστηκαν" στις "υπερηχητικές πτήσεις" του Ζάντερ υποβαθμίζοντας το αποτέλεσμα - πράγμα που αντιλήφθηκε κι ο σεμνός Νεοζηλανδός, ως ένας συνεπής ηθοποιός με καλές σπουδές και γνώσεις πάνω στο θέατρο (κι όχι απλά διάττων αστέρας του Χόλιγουντ)!Πάντως αποτελεί ευτύχημα που επαιξε ο Τσόκας τον Yorgi κι όχι η αρχική επιλoγή για το ρόλο,Ewan Mc Gregor ).

Κατά τα άλλα, η γυναίκα της υπόθεσης, η Asia Argento( 20/9/1975 ως Γελίνα είναι η κόρη του γνωστού σκηνοθέτη τρόμου, του  Dario:

Μπορεί να έδωσε μια κάπως νευρική ερμηνεία, ωστόσο κάποιες φορές, οι μορφασμοί του συμπαθούς προσώπου της και το βλέμμα της γίνονται πολύ διεισδυτικά και μεταδίδουν μεγάλη συναισθηματική ένταση.

Είναι κάτι στιγμές "βουβής μελαγχολίας", όπου είναι υπέροχη,αλλά ως εκεί.

Ο Samuel Jackson, "ήρεμη δύναμη", δίνει το κάτι παραπάνω, αν κι η παρουσία του είναι περιορισμένη για να στιγματίσει την ταινία ολόκληρη.

Οι Τσέχοι που επελέγησαν για τη συμμορία δεν είναι και... τέρατα υποκριτικής, αν και Kyril ο Werner Daehn (14/ 10/ 67,Επιχείρηση Βαλκυρία, Οι Ζωές των Άλλων, Εχθρός Προ των Πυλών, Allies) παραπέμπει , φυσιογνωμικά, σε Ρώσο κι αποδίδει με εκφραστικότατους μορφασμούς προσώπου  τον κοινωνιοπαθή σκοπευτή με το τσιγάρο αμετανόητα στα χείλη.("γελασμένος" έφυγε κι αυτός!)
Το φινάλε δυστυχώς, δεν προσφέρει τη συναισθηματική κορύφωση που "υποσχόταν" η ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση των δύο κεντρικών ανταγωνιστών

(Xander - Yiorgi), αφου η συγκρουσιακή τους δυαδικότητα "πνίγεται" τελικά μες στα μπόλικα εφέ και 

μιαν ανούσια τεχνολογική παράκρουση για να φτάσουμε σε μια δροσιστική κατάληξη...
Να επισημανθεί ότι ήταν εξαιρετικά εμπενευσμένη η επιλογή του σκηνοθέτη να στήσει τη δράση στο σκηνικό της παραμυθένιας Πράγας-

με τα κάστρα της, τα χιονισμένα βουνά και τη γέφυρα του Μολδάβα να έρχονται σε γραφική αντίθεση

με τις άγριες εικόνες από τη μιλιταριστικού τύπου δράση.Οι εικόνες αυτές εντυπώνονται πολύ ευχάριστα.
Επίσης εξαίσιο κι ελκυστικά αντιφατικό είναι το soundtrack της ταινίας εναλλάσσοντας hard rock ,tecno ήχους με μια σύγχρονη ματιά στο κλασσικό βιολί!

        Κοντολογίς, είναι μια έντονη και σύγχρονη ταινία της νέας εποχής, με διαχρονικές πολιτικές ιδεοληψίες , άκρως "διασκεδαστική" πάντως, από όπου αναγκάστηκα να "πετάξω" πολλές ανόητες στιγμές, αλλά σταχυολόγησα μερικές ξεχωριστές,

γι' αυτό την προτείνω ανεπιφύλακτα κι ολόθερμα στους λάτρεις του είδους κ όσους θέλουν ένα ταξίδι με υψηλή αδρεναλίνη, αρκεί να μην έχουν περαιτέρω προσδοκίες, από ένα "δυνατό κι ευχάριστο δίωρο με έντονες εικόνες"!

Βαθμολογία 6,5 /10 !!!!!!(..."Εγώ θα σ'αγαπώ και μη σε νοιάζει!!")

                            ΑΦΙΞΗ του Xander ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ

ΕXTRA LINK

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΟΝ ΤΣΟΚΑΣ  ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Υ 3)Σχόλια του ηθοποιού για την περικοπή του χαρακτήρα του\

Csokas: XxX was my first Hollywood experience. It was lots of fun. My expectations…well, that script was very different when we began. It was a lot more, without wanting to offend anyone, a lot more interesting to begin with than what ended up on the screen. At the beginning, it had a certain degree of…the politics of anarchy were at the center of that film and they just sort of went away.

[...]

Yorgi’s speech at the end got simplified. There were a number of other scenes we didn’t shoot at all which held the mental application to the politics very clearly. His political exposition was very clear and when that disappeared, I felt, okay then, we have the emotional version, an ideology. The points that placed it in some kind of loose reality were gone. It taught me not to take it too seriously and that there are stepping stones. I didn’t necessarily not want to do that film, but it was suggested to me that it would open other doors and it has.

 !

Guillermo Del Toro, Pan;s Labyrinth ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

                               Guillermo Del Toro, Pan;s Labyrinth

                                         Είδος:Aλληγορικό Θρίλερ

ΟΣΚΑΡ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ Guillermo Navaro

ΟΣΚΑΡ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ Εουτζίνιο Καμπαλέρο

ΟΣΚΑΡ ΜΑΚΙΓΙΑΖ Νταβίντ Μαρτί και Μόντσε Ριμπέ. 

.....Δυστυχώς ΌΧΙ Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας όπως θα της άξιζε...

Από τις ευφυέστερες συλλήψεις της 7ης Τέχνης κι από τις πιο ευφάνταστες, καλαίσθητες αλληγορίες του παγκόσμιου κινηματογράφου «Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ» του Guillermo Del Toro συνιστά μια φαντασμαγορική παραβολή γύρω από τον φασισμό και τη λαβωμένη αθωότητα που ματώνει διαρκώς σε έναν κόσμο αβάσταχτα σκλήρό βάρβαρα κυνικό!
          Είναι σαφές ότι η ταινία αδικήθηκε κατάφωρα στα Όσκαρ της δικής της χρονιάς. Ας την ανακαλύψουμε παρέα.

ΥΠΟΘΕΣΗ 
Ισπανία 1937: Η 9χρονη Οφηλία, ορφανή από πατέρα , βλέπει τη ζωή της να αλλάζει όταν η μητέρα της, η εύθραυστη Κάρμεν Καρδόσο μετακομίζει στο σπιτικό του νέου της συζύγου, του αυταρχικού λοχαγού Vindal, με την ατσαλάκωτη στολή και το ψυχρό χαμόγελο.
               H Oφηλία πασχίζει να προσαρμοστεί στο νέο της σπιτικό – κάτω από τη σκιά του πατριού της,- ενόσω βλέπει με τρόμο τη μητέρα της να απομακρύνεται από κοντά της καθώς είναι έγκυος στο παιδί του λοχαγού.
             Καθώς η Οφηλία περιπλανιέται μόνη στο παρακείμενο δάσος της ανοίγεται ένας αλλόκοτος κόσμος από παράξενα πλάσματα με αρχηγό τον Φαυνό που υποβάλλει την Οφηλία σε μυστικές δοκιμασίες με πλήθος εμπόδια και την υπόσχεση ενός φωτεινότερου κόσμου όπου θα οδηγηθεί ως πριγκίπισσα...
                Η μικρή Οφηλία αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον νέο μαγικό κόσμο του Πάνα και στη ζοφερή πραγματικότητα του σπιτιού της, με μια μητέρα που ολοένα εξασθενεί και τον αυταρχικό στρατηγό να καταδιώκει λυσσαλέα τους ανάρτες του Δημοκρατικού Στρατού.

Κι όσο ο σαδισμός του Βιντάλ θεριέυει κι εκδηλώνεται προς τη μικρή Οφηλία, η ζωή της θα γίνει πιο σκληρή όταν η γέννηση του αδελφού της θα φέρει άλλη μια οδυνηρή αλλαγή και γι αυτ’ήν φαντάζει μονόδρομος να πετύχει στις αποστολές του Πάνα ώστε να διαφύγει οριστικά στον φωτεινό κόσμο που αυτός της υποσχέθηκε...
             Διαρκώς όμως της ορθώνονται πλήθος σκληρών δοκιμασιών όπως το τέρας με τα μάτια στα χέρια...
                       Το χασμα ανάμεσα στους δυο κόσμους θα διαρραγεί με την Οφηλία στη μέση τους –αντιμέτωπη με ένα θανάσιμο δίλημμα...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η λέξη αριστούργημα είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτήν την πολυδιάστατη εικαστική, πνευματική αλλά και πολιτική εμπειρία, που αποτελεί ο «Λαβύρινθος Του Πάνα» του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο.
            Μια ταινία χορταστική σε διάρκεια , εξελίξεις και συμβολισμούς, «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» σε απορροφά αμέσως στο σύμπαν του- αυτό το πολύχρωμο όσο και πολυεπίπεδο σύμπαν του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο , που πάνω στο «κινηματογραφικό πανί «ζωγραφίζει» με την αχαλίνωτη φαντασία ενός παιδιού, την ευαισθησία ενός τροβαδούρου και τον ιδεαλισμό ενός επαναστατη!
            Ο «Λαβύρινθος του Πάνα» έρχεται να τελειοποιησει ιδέες που σπερματικά ο Ντελ Τόρο άρχισε να αναπτύσσει στη «Ραχοκοκκαλία του Διαβόλου» όπου επίσης τον κατατρύχει ο Ισπανικός Εμφύλιος και τα εγκλήματα του φρανκικού καθεστώτος.
             Θα έλεγα πως ο Ντελ Τόρο σε αυτό μου φέρνει στον νου τον Καταλανό συγγραφέα Ζάουμε Καμπρέ ο οποίος επίσης περιστρέφει τον άξονα των σημαντικότερων βιβλίων του γύρω από τον Ισπανικό Εμφύλιο («Φωνές του Παμάνο","Confiteor" ," Σκιά του Ευνούχου»).
Όπως αναγνωρίσιμα ιδιαίτερο είναι το στιλ εκείνου συγγραφικά, έτσι αριστουργηματικά ιδιαίτερο είναι το σκηνοθετικό στιλ του Ντελ Τόρο όταν μιλα για τον Εμφύλιο, συμπλέκοντας παραμύθι και ανελέητη πραγαμτικότητα.
                     Ουσιαστικά, στον «Λαβύρινθο» του ο Γκιγιέμο Ντελ Τόρο επεχείρησε να κάνει με τη Δικτατορία του Φράνκο ό,τι ακριβώς κι ο Πιερ Πάολο Παζολίνι αποπειράθηκε στο απαιτητικό «Salo- 120 Ημέρες στα Σόδομα» με τον φασισμό του Μουσολίνι:
Eπεχείρησε να στηλιτεύσει σκληρά τον φασισμό μέσα από εναν εκκεντρικό τρόπο που λειαίνει τον χειροπιαστά βροντερό λόγο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και ισχυροποιεί το μήνυμα στοχεύοντας πρώτα το θυμικό και τις ευγενεστερες χορδες της ανθρωπινης σκεψης -τη φαντασία και το συναισθημα!
           Ενώ όμως ο Ιταλός το έπραξε με ενάν τρόπο αντιεπικοινωνιακά τολμηρό, ασυλλόγιστα άγριο, και σαγηνευτικα αποκρουστικό, που είναι για «λίγους», (ταίνια ακραία που ίσως οδήγησε στη δολοφονία του!) ο Μεξικάνος κατόρθωσε να πασπαλίσει την έμπνευση του με ομορφιά ,τρυφερότητα κι εναλλαγή σκληρότητας και αθωότητας που 
σαγηνεύει, σε ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα!
            Κεντρική ηρωίδα στον «Λαβύρινθο» του Ντελ Τόρο το απόλυτο αρχέτυπο της αγνότητας, ένα κοριτσάκι εννιά χρονών με το όχι τυχαία σαιξπηρικό όνομα Οφηλία.
Η παραλληλία με τη γνωστή ηρωίδα από τον Άμλετ προδιαγράφει τη ματαίωση της αγάπης και τη θλίψη που βιώνει κατ’ αντιστοιχία κι η παιδούλατης ταινίας- ως πρόσωπο βαθιά ποιητικό κι εξιδανικευμένο...

Ορφανή από πατέρα, με μια αδύναμη μητέρα συναισθηματικά απούσα, η Οφηλία γνωρίζει τη βαθύτερη Μοναξιά που υπάρχει
, αυτην του «Εγκαταλελειμμένου Παιδιού, και μάλιστα μέσα στην πραγματικότητα του Πολέμου». Από κείνο το σημείο έχουμε μια κατάδυση σε έναν αλλότριο κόσμο, μαγικό. Εδώ, δηλαδή ο σκηνοθέτης αξιοποιεί στο παραμυθιακό στοιχείο για να κωδικοποιησει μια σπειροειδή καταβύθιση στο παιδικό ασυνείδητο της ματαιωμένης παιδούλας:
Είναι ο Λαβύρινθος ιχνηλατημένος φροϋδικά: Ένα πλέγμα ενοχής που το κεντά η απουσία κι η έλλειψη αγάπης, με τα δαιμόνια της ελλειμματικής αυτοαντίληψης και της ζήλειας του πρωτότοκου προς το νέο μέλος. Ενα πλέγμα διάσπαρτο τέρατα και παγίδες, όπως προβάλλει ο κόσμος της ορφάνιας και του πολέμου στα παιδικά μάτια: Ακατανόητος και απειλητικός.
Το «παραμύθι» , «οι μαγικοί κόσμοι» και οι συνομιλίες με «ψευτικους φίλους» είναι κύριος μηχανισμός άμυνας των παιδιών απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων οταν αυτός γίνεται απειλητικός
Έτσι κι ο Ντελ Τόρο, διατηρώντας κι ο ίδιος την αθωότητα του παιδιού που το πληγώνει η ασχήμια του κόσμου, συνθέτει μια συνδυαστική παραλλαγή από την «Αλίκη Στον Κόσμο των Θαυμάτων» και τον «Μάγο του Οζ»

για να οδηγήσει τη δική του Οφηλία –ίσως την ψυχή του;- σε ένα ταξίδι διαφυγής, ωρίμανσης και λύτρωσης!
Ο Μεξικανός σκηνοθέτης χειρίζεται δυο από τα πλέον ερμητικά σύμβολα της Ελληνικής Μυθολογίας, τον Λαβύρινθο της Κρήτης  και τον Πάνα σύμβολο των πιο άγριων ενστικτων μας, για να φέρει αντιμέτωπη την εξιδανικευμένη φιγούρα της παιδούλας με την πιο σκοτεινή πτυχή της ζωής και του ίδιου της του εαυτού. 
     Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ο ανιμισμός- τόσο κοινός στις παγανιστικές θρησκείες και στο πρωτοσυλλογικό στάδιο της νοητικής εξέλιξης των παιδιών κατά τον Piaget... Η αθωότητα σε μάχη θανάσιμη προς τη βαρβαρότητα λοιπόν.
Ο Ντελ Τόρο αριστοτεχνικά εναλλάσσει το όνειρο με τον εφιαλτή, συνθέτοντας μια γκροτέσκα ονειροφαντασία, που παγιδεύει την Οφήλία, ανοίγοντας της αντιφατικά και τον δρόμο για τη δική της απελευθέρωση
Ταυτόχρονα, με έναν ωμό όσο κι αιματηρό ρεαλισμό- απενοχοποιημένα συνήθη στις ταινίες του- ο Ντελ Τόρο σκιαγραφέι την πραγματικότητα του Ισπανικού Εμφυλίου και το εφιαλτικό πρόσωπο του φασισμόύ. Ακολουθεί τις αγωνιώδεις προσπαθειες των ανταρτών .
Την ίδια στιγμή ξεγυμνώνει τον φαρισαϊστικό πουριτανισμό, τον μισογυνισμό και τον φρικιαστικό σαδισμό του φιλόδοξου και ατσάλινου λοχαγού Βινταλ, που προσωποποιεί ιδανικά την κτηνωδία που διεκρινε το καθεστώς του Φρανθίθκο Φράνκο –‘οπως και κάθε άλλου φασίστικού καθεστωτος στην Ιστορία.
Μοναδικό φωτεινό στοιχείο του αληθινού κόσμου -γέφυρα ανάμεσα στους κόσμους της Οφήλιας και τη σκληρη πραγματικότητα- είναι η υπηρέτρια Μερσέντες που δίνει στοργή στην Οφηλία και στηριξη στους αντάρτες όντας το πρότυπο της Μάνας, της Αδελφής και της Ερωμένης που αντιστέκεται στην καταπίεση κι οδεύει προς μια νέα εποχή γυναικείας χειραφέτησης.

Μια φιγούρα που κομίζει εναν υπαινικτικό φεμινισμό, προεικονίζοντας την κοινωνική ανατροπή των επερχόμενων ετών στην Ευρώπη.

Η Μερσέντες συμβολίζει δηλαδή την πάλη ανάμεσα στον κόσμο της αδικίας, του συντηρητισμού και των ανισοτήτων κόντρα στο όραμα του εκδημοκρατισμού και της δικαιοσύνης μέσα από τη φεμινιστική οπτική.
           Το πολιτικό πρόσημο της ταινίας είναι εμφανές και κηρύττει τον πιο ευγενή αγώνα του ανθρώπου,
αυτόν για την ελευθερία!
Ο Ντελ Τόρο θα εκμεταλλευτεί, γι άλλη μια φορά, το μοτίβο που θέλει ως αντίτιμο μεγάλων υποθέσεων τη Θυσία, όπως συνέβη στην Ανδρομέδα, στην Ιφιγένεια προ του Τρωικού Πολέμου ή στην Γυναίκα του Πρωτομάστορα για τη θεμελιωση του Γεφυριού – μύθος παρών σε όλα τα Βαλκάνια.
  Στον Ντελ Τόρο αυτή ύστατη έκφραση αυταπάρνησης είναι η δική του αντίσταση στη βαρβαρότητα του αφιλόξενου προς την ομορφιά της αγάπης- κόσμου κι αυτό παραξενα θα εκφραστεί και στη ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ:
          Είναι κοινός τόπος στην Ιστορία πως πρωταρχική επιδίωξη των ολοκληρωτικών καθεστώτων ήταν η εκρίζωση της συμπόνιας και της ανθρωπιάς, γιατί χωρίς αυτά ο άνθρωπος μένει έρμαιο των ενστίκτων και αγελαία μαζα, εύκολα διαχειρίσιμη .
Ο Φασισμός είναι η αποθέωση του ατομικισμού σε διαπροσωπικό επίπεδο και της προσωπικής ισοπέδωσης σε επίπεδο πολίτη.
Μεγαλύτερη επανάσταση κόντρα στον φασισμό είναι τελικά η διάσωση της ανθρωπιάς και το πνεύμα της θυσίας! Έτσι διασώζεται η ατομικότητα που ατενίζει τα Υψηλά και προσφέρεται στον Άλλον!

Είναι το αντίτιμο που καταβάλλει στην αγάπη και στον Εξανθρωπισμό εν τέλει κι ο Ντελ Τόρο γι αυτό και η Θυσία παίζει πρωταρχικό ρόλο στις ταινίες του -άρα κ στον Λαβύρινθο!
Ένα μήνυμα υπαινικτικά χριστιανικό ότι η σωτηρία περνά μέσα από το «άνοιγμα» του Εγώ προς τον Αλλον!
             Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ είναι από απόψεως συντελεστών, μια κάθαρα "ισπανική υπόθεση" κι οι συντελεστές του αποτελούν μια ισχυρή αρμάδα. 
Οι ερμηνείες στέκονται στο ύψος της ιδιοφυούς σύλληψης του Ντελ Τόρο.
Oνειρική η πανέμορφη μικρούλα , Ιβάνα Μπακουέρο ερμηνευει με ευλάβεια την μελάγχολική Οφηλία ως το ικρίωμα που της επέβαλαν ο κόσμος των ενηλίκων κι η σκλήρότητα του πατριού.
Ο Σερζι Λόπεζ αποδίδει όλη τη σκληρότητα του φιλόδοξου κι αιμοδιψούς λοχαγού Βιντάλ σε μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία, ενώ η Αριάντνα Τζιλ μεταδίδει όλη την συναισθηματική και σωματική κατάπτωση της αδύναμης μητέρας.
           Τι να πει κανείς για τον Νταγκ Τζόουνς;;;Κατορθώνει με τη μιμητική του δεινότητα να αναπαραστήσει έναν Φαυνό μαέστρο υποβλητικό, τρομακτικό και παντεπόπτη με την ίδια γαλήνια εκφραστικότητα ταλέντο που σπαρακτικά ξεδίπλωσε στο Πλάσμα απ΄το «Shape Of The Water»!

Αυτό το αριστούργημα είναι προφανές πως είναι ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 15, καθώς εμπεριέχει βία και τρομακτικές εικόνες ενώ κι ο αλληγορικός της χαρακτήρας θα μείνει απρόσιτος σε ένα παιδί με αποτέλεσμα να μην την απολάυσει σε όλο της το μεγαλείο.

Μια ταινία σταθμός. Αρκεί μόνο να σημειωθεί πως στο τέλος της προβολής της στις Κάννες το κοινό χειροκροτούσε επί 10 λεπτά...

Αυτό και μόνο αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πόσο αδικήθηκε ο ¨Λαβύρινθος του Πάνα" στα Όσκαρ, αφού -στην ουσία- μόνο τα εφέ τού αναγνωριστηκαν...

            ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Πολύ καλή ιδέα είναι και ένας έφηβος να ανακαλύψει τον «Λαβύρινθο Του Πάνα» και στο υπέροχο βιβλίο του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο και της Κορνίλια Φούνκε!
Η Κορνήλια Φούρκε κατορθώνει να μεταγράψει την ευφυή σεναριακή ιδέα του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο σε ένα αλησμόνητο βιβλίο που θα συνταράξει τις ευαίσθητες εφηβικές ψυχές κια μας το προσφέρουν οι Εκδόσεις Ψυχογιός ,σε μια ακόμη πρωτοπόρα πρωτοβουλία...
         Ως νεανικό μυθιστόρημα, "Ο Λαβυρινθος του Πάνα» αποτελεί ένα εξαίσιο θρίλερ φαντασίας στην ατμόσφαιρα του Χάρι Πόττερ -με βαθύτερη, όμως, ουσία και πιο απτή γνώση από κείνο, αφού φέρει και το ιστορικό πρόσημο. Αμφότερα άλλωστε δεν είναι για ηλικίες Δημοτικού. 
Η αφήγηση είναι εύληπτη και πού παραστατική , κάνοντας τον αναγνώστη να λαχταρά για την επόμενη σελίδα!
Η συγγραφέας εισχωρεί στον τρόπο που η Οφήλια ερμηνεύει τη διττή της κατάσταση.
Από τη μια τον τρομακτικός κόσμος του «Καπιτάν Λύκου» δηλαδή του Λοχαγού Vidal και του φρανκικού καθεστώτος μέσα από τον παιδικό σαρκασμό,
Από την άλλη, το ταξίδι της Οφήλιας στον Λαβύρινθο κάτω από το τρομακτικό βλέμμα του ερμητικού Πάνα με τις στρατιές των παράξενων πλασμάτων.
Η άβουλη μητέρα, η στοργική Μερσέντες και ο Πίετρο παρόντες ενδίδουν, ερωτεύονται κι αντιστέκονται .
Εδώ ο παραλογισμός του πολέμου καταγγέλλεται έμμεσα από ένα Παιδί όπως συχνά συμβαίνει σε μια σειρά αριστουργηματικών εμπνεύσεων όπως «Το Αγόρι με τη Ριγέ Πιτζάμα», «Ο ΜΑΞ» κι ο δικός μας «Περίπατος του Πέτρου»
...Γιατί πάνω από όλα ο «Λαβύρινθος του Πάνα» είναι ενας αντιπολεμικός υμνος που αναδεικνύει το μεγαελίο της παιδικής αθωότητας υπογραμμίζοντας την ενήλικη ενοχή μας που τη λαβώσαμε!
Και στο τέλος, αβίαστα δάκρυα συγίνησης και κάθαρσης όπως τη ζητά κι ο Αριστοτέλης από όλους τους μέγιστους δημιουργούς της Αρχαίας τραγωδίας...
            Είτε ως ταινία είτε ως βιβλίο «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» του Ντελ Τόρο σε παρασέρνει στα βάθη του και δε θες να βγεις απο κει, διασώζοντας το παιδι που ζητά τη χαρα και την αγάπη!

Baθιά υπόκλιση στην παραβολική ευφυϊα του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο και η βαθμολογία που του αξίζει

Βαθμολογία: 10/10!!!!!!!!!!!! (Kai το Όσκαρ της καρδιάς μου!)

Darren Aronofski , Black Swan

                                                                      Darren Aronofski , Black Swan (Oscar 2012)
                                                                                            Είδος :Ψυχολογικό 

Θρίλερ                        

Ο Ντάρρεν Αρονόφσκι (Requiem For A Dream) ξέρει να μετατρέπει τα... όνειρα σε εφιάλτες , προκειμένου να αναδείξει οδυνηρά αδιέξοδα του κοινωνικού γίγνεσθαι και της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής.
To 2011 ή αιχμηρή του ματιά διείσδυσε στον "κρυστάλλινο κόσμο του Μπαλέτου και τον έκανε κομμάτια ματώνοντας τα ολόλευκα φτερά του Κύκνου, σε μια ταινία ιδιαίτερη όσο κι αμφιλεγόμενη, to Βlack Swan...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Νina Sayers είναι μια 27χρονη μπαλαρίνα που δουλεύει σε ένα θίασο της Νέας Υόρκης και ζει με μια ψυχαναγκαστική μητέρα, απογοητευμένη από τη δική της αποτυχημένη καριέρα στον Χορό

.Με αφορμή την απόσυρση της Πρίμα Μπαλαρίνας του, ο Διευθυντής του θίασου , ο Τοma Leroy αποφασίζει να ανεβάσει τη "Λίμνη των Κύκνων" .

Έτσι αποζητά την μπαλαρίνα που θα ερμηνεύσει τον διπλό ρόλο του "Λευκού Κύκνου" ("Οντέτ") και του "Μαύρου Κύκνου" ("Οντίλ").

Η Νίνα διεκδικεί τον ρόλο κι ενώ είναι τεχνικά άρτια για τον αέρινο "Λευκό Κύκνο" ο Διευθυντής της πασχίζει να της αφυπνίσει το πάθος που απαιτείται για να ερμηνεύσει τον λάγνο "Σκοτεινό Κύκνο".

          Ανταγωνίστριά της είναι η Lilly, μια νεοφερμένη χορεύτρια που κατάφερε να μην τη ρουφήξει ο πυρετός του Χορού, καταφάσκοντας και την πιο ανάλαφρη πλευρά της ζωής.

          Μέσα από τον ανταγωνισμό τους θα προκύψει μια άσπονδη φιλία που θα αποτελέσει πρόκληση για τη Νίνα να υπερβεί τα όριά της, να αφουγκραστεί τη σεξουαλικότητά της και να ανακαλύψει πως απειλή της είναι ο ίδιος της ο εαυτός.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η ονειρική μελωδία του Τσαϊκόφσκι βασίστηκε στον θρύλο αγάπης της "Λίμνης των Κύκνων" που εκκινεί από γερμανικές ρίζες και έχει κι επιρροές από ρωσικά λαϊκά παραμύθια.

        Σύμφωνα με την ιστορία , ο σκοτεινός μάγος Rothbard φθονεί τον έρωτα του Siegfried και της αγνής πριγκίπισσας Οdette και τη μαγεύει, μεταμορφώνοντάς εκείνη και τις φίλες της σε λευκούς κύκνους, με την αγάπη να είναι το μοναδικό αντίδοτο στα μάγια.

Ο Μάγος Ρόθμπαρτ όμως στέλνει στον Ζήγκφριντ την κόρη του Odile ως Μαύρο Κύκνο, που αποπλανά τον Πρίγκιπα Ζήγκφριντ και του αποσπά αυτή τον Όρκο Αγάπης!

Η Οντέτ έχοντας χάσει την αγάπη της- καταδικασμένη να ζήσει πια ως Άσπρος Κύκνος για πάντα κατακρημνίζεται στον θάνατο.

Τούτον τον θρύλο κωδικοποίησε ο Αρονόφσκι και τον προσωποποίησε στην ατομική ιστορία μιας μπαλαρίνας που την τυραννά το κυνήγι της Τελειότητας- σε ένα θρίλερ ενηλικίωσης.

Μια σκηνοθεσία προσωποκεντρική ,εστιάζει ως επί το πλέιστον στην πορσελάνινη ομορφιά της Νάταλι Πόρτμαν για , για να φέρει στο προσκήνιο τη Νίνα με όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα αισθητά- αφημένα στο φόντο της προσωπικής της τραγωδίας.

Η χρονική εξέλιξη είναι γραμμική, αλλά η συναισθηματική φόρτιση σπειροειδής όσο καταβυθιζόμαστε στις πιο σκοτεινές γωνιές της γυναικείας αυτής ψυχής.

Ο σκηνοθέτης παραλαμβάνει την εύθραυστη ηρωίδα του από το κοριτσίστικο δωμάτιο της ,το διάχυτο σύμβολα μιας παιδικότητας που επιμένει βασανιστικά, και την ακολουθεί στα αβέβαια βήματά της - όχι προς την καταξίωση όπως φαίνεται αρχικά-  αλλά στην ίδια της την ενηλικίωση και την αυτογνωσία.

         Η σκηνοθετική ευφυϊα του Ντάρρεν Αρονόφσκι σκιαγραφεί τον εύθραυστο κοριτσίστικο ψυχισμό, που ασφυκτιά κάτω από τη μητρική εξουσία και το βάρος των γονεϊκών απωθημένων, πασχίζοντας να απογαλακτιστεί - ωστόσο η ταινία ξεφεύγει από την απλή ψυχογραφική φυσιογνωμία και προσλαμβάνει μια μορφή πιο συμβολική που την ανυψώνει μέχρι μια σκοτεινή ποίηση τόσο χαρακτηριστική για τον Αρονόφσκι.

Mia αγωνιώδης διαδρομή μιας κοπέλας προς μια ενηλικίωση που διαρκώς ανέβαλλε και την επίγνωση της θηλυκής της υπόστασης που καταλήγει στην αυτοκαταστροφή! 

Ο σεναριογράφος Χέιμαν αξιοποιεί το δίπολο του Λευκού και του Μαύρου Κύκνου από τον θρύλο, για να αποδώσει τη διττότητα της ανθρώπινης φύσης, με τη φωτεινή πλευρά της, αλλά και τις ανεξιχνίαστες, σκοτεινές της παρορμήσεις κι ο Αρονόφσκι τον ακολουθεί, ξετυλίγοντάς τα όλα, με στοχαστικότητα και παραφορά!

Όσο η Νίνα παλεύει με τον ρόλο και τον ίδιος της τον εαυτό παρακολουθούμε την άτσαλη ανάδυση μιας σπασμωδικής σεξουαλικότητας που εκτρέπεται στα πιο ζοφερά κομμάτια του ενστίκτου μέχρι να αποτινάξει οριστικά τη λαβωμένη αθωότητα και να στραφεί στα γυναικεία μονοπάτια.

        H ταινία ξεκινά υποτονικά από σεναριακής άποψης, δείχνοντας το παρασκήνιο στον χώρο του μπαλέτου που δεν είναι "ιδανικός και μακάριος", όσο φαντάζει στη σκηνή αλλά κρύβει τρομακτικούς ανταγωνισμούς ,αγωνία και πόνο.     Κλιμακωτά, όμως, η πορεία εξελίσσεται σε μια ψυχεδελική ονειροφαντασία, που υποβάλλει στον θεατή μια αίσθηση αδιεξόδου κι έναν τρόμο που κατακυριεύει την ψυχή του, για να κορυφωθεί σπαρακτικά ως την κάθαρση με όρους αρχαίας τραγωδίας.

Ο Αρονόφσκι δε διστάζει να αγγίξει άκρα -άγρια, ανάρμοστα, απαγορευτικά για παιδιά κ εφήβους- "σκανδαλιστικά για τη συντηρητική, ίσως ματιά, αλλά- πλήρως τεκμηριωμένα όσο επιχειρεί να επανασυναρμολογήσει την κατακερματισμένη σεξουαλικότητα της Νίνα.

Κι όσο συνεχίζεται η καταβύθιση στο ασυνείδητο της Νίνα-το id ορθώνεται κι απλώνει το σκοτάδι του στην εύθραυστη ύπαρξή της, κλείνοντας οδυνηρά και ποιητικά αυτόν τον φροϋδικό κύκλο.

             Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Αρονόφσκι αφήνει μια ασάφεια ως προς τον περίγυρο της Νίνα- ίσως γιατί θελει να εστιάσει μονόπλευρα στη σύγχυση της ηρωίδας του. Αυτό αφήνει ατελή τα άλλα πρόσωπα που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη βίαιη αφύπνιση της Νίνα και στον θρυμματισμό της α-πάθειας της.

Δεν αναπτυσσει λχ  τα αντιφατικά συναισθήματα ανάμεσα στις δυο αντίπαλες χορεύτριες, ούτε τις προθέσεις της Λίλυ..

Επίσης, σε ένα δευτερεύον επίπεδο, δεν κατορθώνει να στήσει το δίπολο όπου αμφιταλαντέυεται η ψυχή της Νίνα και στη γενική εικόνα .

Δεν κατορθώνει να αντιπαραβάλλει πειστικά το ασφυκτικό δωμάτιο και τους γκρίζους δρόμους που διασχίζει στην καθημερινότητά της η Νίνα προς την ονειρική φαντασμαγορία του Μπαλέτου διότι κι αυτό παραμένει θολό και άχρωμο:

Η ατμόσφαιρα, δηλαδή, κι η σκηνογραφία της ταινίας του παραμένει μονομερώς ζοφερή και βαριά, με φτωχούς χρωματισμούς, και φτωχή χορογραφία , χωρίς να μεταφέρει επαρκώς την εικαστική μαγεία των παραμυθιακών κόσμων που μας συστήνει το Μπαλέτο.

    Δε μας παρασέρνει ο Αρονόφσκι στη σαγήνη του Κλασσικού Χορού, αφού δεν αξιοποιεί αισθητικά το προνομιακό αυτό πεδίο που του προσφέρει το θέμα του.

            Ωστόσο αναδεικνύει την ψυχή του Μαύρου Κύκνου και φυσικά πουθενά αλλού δε θα νιώσετε τον σπαραγμό της Τρίτης Πράξης όσο σε αυτήν την ταινία.

Μεταδίδει λιγότερο την αισθητική- αλλά βαθιά -τη βιωματική διάσταση του Μπαλέτου. Βιώσαμε το μπαλέτο αλλά δεν το είδαμε σε όλο του το μεγαλείο... 

Είναι προφανές ότι δεν είναι μια ταινία για να πάει μια μητέρα με τη μικρή της κόρη να δει στο σινεμά, από... αγάπη στο Μπαλέτο! Επουδενί! Προτιμήστε τον "Billie Eliot",αν είναι έτσι, γιατί με τον "Μαύρο Κυκνο" πιθανότερο είναι ...να τρομάξει ένα νεαρό κορίτσι από το Μπαλέτο κι όχι να γοητευτεί!

        Το "Black Swan" από τον Ντάρρεν Αρονόφσκι δεν έχει τίποτα το αέρινο, τίποτα το ανάλαφρο -τουναντίον είναι ένα φροϋδικών καταβολών θρίλερ, σε μια φόρμα πιο εξελιγμένη κια σαφώς πιο εκλεπτυσμένη από τον "Παλαιστή" του ιδίου.

Μια ταινία στα χνάρια του Ρομάν Πολάνσκυ με την εσωτερικότητα του Στάνλεϋ Κιούμπρικ- γεμάτη συμβολισμούς ψυχαναλυτικής υφής.

Επί της ουσίας παρακολουθούμε μια καλλιτεχνική απόδοση ενός ψυχωσικού επεισοδίου, που το τροφοδοτούν η έλλειψη ταυτότητας και η δυσχέρεια του ατόμου να συμφιλιωθεί με τον ίδιο του τον εαυτό. 

Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών συμβάλλουν στην ατμοσφαιρικότητα της ταινίας.

        Η Νάταλι Πόρτμαν φαίνεται ιδανική για aυτόν τον ρόλο της Prima Balerina, με την πορσελάνινη ομορφιά του φινετσάτου προσώπου της, που ιδανικά το "εκμεταλλεύτηκε" ο Αρανόφσκι: Μήνες προετοιμαζόταν με πολύωρες πρόβες μπαλέτου, με διώρα στο κολυμβητήριο και συντηρητική δίαιτα από καρότα -καταλήγοντας γύρω στα 50 κιλα!

         Επικεφαλής των Μπολσόι δε θα γινόταν ποτέ η Πορτμαν ,καθώς η τεχνική της στον χορό είναι εμφανώς αδύναμη, κατορθώνει, εντούτοις, να ενσαρκώσει κάθε ψυχολογική διακύμανση της Ηρωίδας. Οι κόποι της Πόρτμαν σίγουρα ανταμείφθηκαν όπως της άξιζε,  καθώς την οδήγησαν στο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου!!!

Ο Βινσέντ Κασσέλ ερμηνεύει ικανοποιητικά και γήινα- δίχως προεκτάσεις- τον εκμαυλιστή, ωστόσο θεωρώ ότι του δίνεται μικρό περιθώριο να εξελίξει τον ρόλο του, αφού η παρουσία του δεν κινεί πραγματικά τα νήματα όπως άλλοι "διαφθορείς" του σινεμά (πχ Al Pacino στο "Devil's Advocate", Gerard Battler στο "Phantom Of The Opera").

          Ξεχωρίζει και η Barbara Hershey στον ρόλο της καταπιεστικής, νευρωτικής μητέρας, που δεν επιτρέπει στην  κόρη της να απογαλακτιστεί από τα δικά της απωθημένα.

Η δε Μίλα Κονις aξιοσημείωτα άνετη και γεμάτη απενοχοποιημένη λαγνεία με αυξομειώσεις στην ένταση της ερμηνείας της που σωστά υποχώρησε την ώρα της κορύφωσης.

        Το "Black Swan" είναι ένα υπαρξιακό δράμα, λοιπόν, που δύσκολα ξεχνάς και που επιβεβαιώνει τη σκηνοθετική δύναμη του Αρανόφσκυ! Μπορεί να μην αγγίζει τις κορυφές ενός κλασσικού αριστουργήματος όμως αποτελεί μια πολύ ιδιαιτερη κι αξιοπρόσεκτη στιγμή του Χόλιγουντ- από τις πλεόν εσωτερικές του.

Βαθμολογία : 8,5/10!

Guillemo Del Toro , The Shape of Water [Η Μορφή του Νερού], 2017

                      Guillermo Del Toro, The Shape of Water [Η Μορφή του Νερού] 2017

                                   Eίδος: Αλληγορία Φαντασίας

ΟΣΚΑΡ Καλύτερης Ταινίας Guillemo Del Toro

ΟΣΚΑΡ Σκηνοθεσίας Guillemo Del Toro 

ΟΣΚΑΡ Πρωτότυπης Μουσικής (Alexander Desplat)

ΟΣΚΑΡ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ (Πολ Ολστέρμπερι)

             ... Kai υποψήφια για άλλα...9!!!

Λίγες ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ - 4 κιόλας!- στάθηκαν τόσο αμφιλεγόμενες στην Ιστορία του Κινηματογράφου, όσο τo "Shape Of Water" του Γκιγιέμο Ντελ Τόρο- με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας αλλά και την τόσο σφοδρή αμφισβήτηση!

Προσωπικά δεν ξαναείδα τόσο σκληρά σχόλια για μια βραβευμένη ταινία!

Τι είναι, τελικά, η "Μορφή Του Νερού";
Είναι πράγματι ένα "υπερτιμημένο παραμύθι";

Είναι μια "ασυνάρτητη ταινία φαντασίας χωρίς νόημα";

Είναι μια "φτηνή απομίμηση παλαιότερων εμπνεύσεων" -που άφησαν -παρακαταθήκη- στο Χόλυγουντ (ή το κατέκτησαν ορμώμενες- από -ευρωπαϊκές ρίζες); 

Είναι η "αποθέωση της νεοταξικής "πολιτικής ορθότητας" ;

Είναι μια "απενοχοποιημένη φαντασίωση ακραίων παρεκκλίσεων";

Ή μήπως έχει κάτι βαθύτερο να μας προσφέρει 

Ti από όλα είναι "Η Μορφή Του Νερού";

Άξιζε τελικά τα Όσκαρ που απέσπασε;

Πάρτε ποπ κορν κι ελάτε να καταδυθούμε στο υγρό σύμπαν του Ντελ Τόρο...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

1962:Ο Ψυχρός Πόλεμος και ο ανταγωνισμός Η.Π.Α. -Σοβιετικής Ένωσης στο αποκορύφωμά τους, με μια Αμερική γεμάτη ανισότητες και φυλετικές διακρίσεις...
Σε ένα κυβερνητικό εργαστήριο στη Βαλτιμόρη λαμβάνει χώρα ένα απόρρητο πρόγραμμα γύρω από ένα παράξενο αμφίβιο ον που βρέθηκε στον Αμαζόνιο. (Ντουκ Τζόουνς)
Επικεφαλής του προγράμματος είναι ο ωραιοπαθής αντισυνταγματάρχης Ρίτσαρντ Στρίκλαντ (Mάικλ Σάνον), που ανακάλυψε το πλάσμα αυτό και το αιχμαλώτισε, προτού το βρουν οι Σοβιετικοί.
Η ανατομική "συγγένεια" του όντος με τον άνθρωπο οδηγεί τους Αμερικάνους επιστήμονες στη σκέψη να επανδρώσουν με αυτό κάποιο διαστημικό πρόγραμμα όπως έκαναν οι Ρώσοι με τη σκυλίτσα Λάικα.
Στο εργαστήριο αυτό δουλεύει ως καθαρίστρια και η Ελάιζα Εσπόζιτο, μια μοναχική κοπέλα με αδυναμία ομιλίας λόγω βλάβης στις φωνητικές χορδές της.
Συντροφιά της μουγγής Ελάιζα (Sally Howkins) σε μια άχαρη καθημερινότητα, είναι μονάχα οι νυχτερινές της φαντασιώσεις κι οι δυο φίλοι της- η έγχρωμη συνάδελφός της Ζέλντα (Octavia Spencer) κι ο στωικός γείτονάς της ο Τζιλς Richard Jekins) -αποτυχημένος ζωγράφος ομοφυλοφιλικών τάσεων...
           Η Ελάιζα, τυχαία, θα ανακαλύψει το ανθρωποειδές αμφίβιο μες στην πισίνα του εργαστηρίου, ενώ καθαρίζει. Αφουγκραζόμενη τη μοναξιά του, θα το προσεγγίσει με στοργή, για να δει -γεμάτη έκπληξη- το πλάσμα να ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό νοήμονος όντος.
        Εν τω μεταξύ, ο Στρίκλαντ θα ξετυλίξει όλον του τον σαδισμό απέναντι στο ανυπεράσπιστο εύρημά του, υποβάλλοντάς το σε άγρια βασανιστήρια. 

Μαζί με τον στρατηγό επικεφαλής του προγράμματος, αποφασίζουν , κόντρα στην επιστημονική αναγκαιότητα, να θανατώσουν το αμφίβιο τέρας ώστε να μη διαρρεύσουν ποτέ τα μυστικά του στους Σοβιετικούς.

Η Ελάιζα θα αποφασίσει να σώσει το τέρας με τη βοήθεια των δυο φίλων της, βρίσκοντας απρόσμενο σύμμαχο στο πρόσωπο ενός άλλου επιστήμονα (του Χοφστέλερ) που συμπονά το τέρας, αλλα κρύβει τα δικά του μυστικά.
Κι όσο περνούν οι μέρες, το αμφίβιο πλάσμα ζει ευτυχισμένο στο στενό διαμερισμα στης γλυκιάς Ελάιζα, και ο ιδιαίτερος δεσμός τους θεριεύει, ώσπου ολοκληρώνεται και ερωτικά.
       Η ζωή του πλάσματος όμως κρέμεται από μια κλωστή, με τον Στρίκλαντ στο κατόπι του, αποφασισμένο να το σκοτώσει.
Η ώρα του αποχωρισμού είναι κοντά και θα αποτελέσει την κορύφωση της Αγάπης,

που πάντα μετριέται στη θυσία...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Μορφή Του Νερού" συνιστά μια ελεγεία της Μοναξιάς με ένα σπαρακτικό αίτημα για στοργή που είναι η απώτατη πανανθρώπινη ανάγκη μαζί με την τροφή και τον αέρα!

         Σίγουρα -στο άκουσμα του Guilliemo del Toro όλοι μας φέρνουμε στο νου τον "Λαβύρινθο του Πάνα" [El Laberinto del Fauno"] και την εντονα συγκινησιακή του μαγεία, έτσι όπως στηλίτευσε τον φασισμό μέσα από μια ανεπανάληπτη σύμπραξη του παραμυθιακού στοιχείου με την πραγματικότητα του Ισπανικού Εμφυλίου!

Όσοι προσδοκούν την αλλόκοτη φαντασμαγορία του "Λαβυρίνθου" θα απογοητευτούν μάλλον οικτρά, καθώς "Η Μορφή Του Νερού" κινείται σε πολύ πιο χαμηλόφωνους τόνους, εκφέροντας την αλληγορία του με μια πλοκή όχι τόσο ευφάνταστη κι ακόμη πιο σκοτεινούς συμβολισμούς .

           Εικαστικά παραπέμπει στο "Black Lagoon", δίχως την απρόσωπη αποκτήνωση εκείνου, ενώ ο μύθος 'κλείνει το μάτι' στο "Splash" του 1984 με τη γοργόνα Ντάριλ Χάνα και τον Τομ Χανκς -χωρίς την ελαφρότητα εκείνου...

         Κάποιοι αναγνωρίζουν στο Πλάσμα στοιχεία του "Ε.Τ". (1982) και του ήρωα στο "Πράσινο Μίλι" -χάρη στις θεραπευτικές του δυνάμεις.

Υπάρχει επίσης μια αισθητική συνάφεια προς τη νοσταλγική ατμόσφαιρα της γαλλικής "Amelie", με το soundtrack του Ντεσπλά απόλυτα ταιριαστό αλλά όχι αξέχαστο.

Χρωματικά, μάλιστα, οι δυο αυτές ταινίες ταυτίζονται, αν και η κυριαρχία αποχρώσεων του πράσινου-πετρόλ  στον Ντελ Τόρο παραπέμπει στον συμβολισμό του Νερού-ιδιαιτερα του λιμνάζοντος - και έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με το πορφυρό όχι μόνο του παθους αλλά και του αίματος, που ρέει από την ανθρώπινη θηριωδία...

           Με συστατικά σχετικά κοινότυπα ,λοιπόν, ο Ντελ Τόρο επιχειρεί μια καινοτομίa καθώς μεσα από
το σκοτεινό παραμύθι του " Shape of The Water", δεν εκβιάζει μια συγκίνηση τύπου Disney, αλλά εισηγείται ένα ιδιότυπο κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, πασπαλισμένο με φιλοσοφικές-αν όχι και θεολογικές αναγωγές, όπως τα ενορχηστρώνει ο παλμός της ονειροπόλας ψυχής του:

            Τίποτα, λοιπόν, δε θα μπορούσε να παρερμηνεύσει,το σενάριο του Ντελ Τόρο και της Βανέσα Τέιλορ πιο βάναυσα, από την εμμονική αντιπαραβολή του "Shape Of The Water" προς τον μύθο της "Πεντάμορφης και του Τέρατος". Εγκληματικό λάθος πολλών κριτικών!

           Εκεί, ζητούμενο είναι η εύρεση της αληθινής ομορφιάς και η "αλλαγή" στέκεται προϋπόθεση, ενώ η "ασχήμια εκεί δεν αποκλείει τον απίθανο πλούτο που περιβάλλει το ζευγάρι και προσφέρεται αφειδώς στην Πεντάμορφη -πνευματικά αλλά και υλικά ως ανταμοιβή της.

            Στο "Σχήμα του Νερού" δεν υπάρχει "Πεντάμορφη" που να εκχωρεί μεγαλόψυχα το πλεονέκτημα της ομορφιάς της!
Το δε "τερας" δεν έχει "πού την κεφαλήν κλίναι".
Εδώ όλοι οι ήρωες που είναι, με μανιχαϊστική λογική, τοποθετημένοι στην πλευρά του Καλού είναι απόκληροι, περιθωριακοί, απορριπτέοι.

Θεωρούνται όλοι τους αποκρουστικοί για το σύνολο που τους περιβάλλει!
"Τέρατα" θα τους έλεγαν οι προνομιούχοι. Καθέναν για διαφορετικό λόγο:

Πράγματι, "Η Μορφή Του Νερού" συνιστά Σπουδή στην έννοια "τέρας", που τη θέτει ως το Μέγα Ερώτημα της, μέσα από πρίσμα σαφώς αντιρατσιστικό αλλά και υπαρξιακό εν τέλει:

          Η έννοια του Τέρατος για τον κοινωνικό μέσο όρο συνίσταται στο ανεπιθύμητα αποκλίνον.

Σε ό,τι απέχει από το ιδεατό φαίνεσθαι όπως το έχει θέσει η υλιστική, ναρκισσιστική κοινωνία και γίνεται άλλοθι, ώστε εκείνη να ξεδιπλώσει ανερυθρίαστα την αποκτήνωση του ατσαλάκωτου, καταπατώντας κάθε φορέα απόκλισης...

       Η απόκλιση ως "καινή γη"  όμως εμπνεει και φόβο, ενδεχομένως και φθόνο διότι η διαφοροποίησή "της" συνιστά μιαν ιδιότυπη ελευθερία από τα δεσμά της κανονικότητας που ορίζουν την πλειονότητα...

     "Τέρας" εδώ θεωρείται, φυσικά, το ακατανόητο υδρόβιο πλάσμα, κι εξαιτίας της αλλόκοτης, "άσχημης" εμφάνισής του αμφισβητείται το δικαίωμά του στην ίδια τη ζωή!

Η ασχήμια του τον χρίζει "ον κατώτερο" και αναιρεί κάθε ηθική υποχρέωση απέναντί του ,καθιστώντας νόμιμο τον κατακερματισμό της ύπαρξής του...

         "Τέρας" θεωρείται, η Ελάιζα που είναι βυθισμένη στη σιωπή, κουβαλώντας έναν αναχρονιστικό ρομαντισμό και  αισθητές ατέλειες στο κουρασμένο της πρόσωπο, αρνούμενη τα φτιασίδια της επίπλαστης θηλυκότητας και της ψυχαναγκαστικής τελειότητας, που επιβάλλουν τα σύγχρονα  πρότυπα στη Γυναίκα-αντικείμενο.

        "Τέρας" θεωρείται η σκουρόχρωμη Ζέλντα με μια επιδερμίδα απαγορευτική για τη "δυναστεία" των λευκών, σε μια εποχή που το να καθήσει μια Μαύρη σε θέση λεωφορείου θεωρείτο σκάνδαλο- με τον απόηχο του Άπαρτχάιντ στη Ν. Αφρική και τις μνήμες της Κου Κλουξ Κλαν νωπότατες.

"Τέρας" θεωρείται ο ομοφυλόφιλος Τζιλ που δεν κατέκτησε την επαγγελματική δόξα , που ποτέ δε φόρεσε το κοστούμι του πετυχημένου επαγγελματία και που ξοδεύτηκε σε επιθυμίες "απαγορευμένες"- κόντρα στο πρότυπο του αμερικανικού ονείρου με το "γραφικό σπιτάκι, το καλογυαλισμένο αυτοκίνητο και τα ξανθομάλλικα παιδιά γύρω από την ποδιά της πλατινέ συζύγου- αδιάφορο αν κάπου μέσα σ'όλα αυτά υπάρχει αγάπη".

               Στον αντίποδα όλων τους ο τελειοθήρας πράκτορας Στρίκλαντ, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον τύπο του επίζηλου γιάπη, που πληροί όλα τα κουτάκια της κοινωνικής επιτυχίας:

Έχει χρήμα, γυαλιστερά αυτοκίνητα, μια καλοβαλμένη οικογένεια, και θεωρείται διάνοια στους κυβερνητικούς κύκλους της χώρας του -φευ!- η ανικανότητα του να βιώσει τον πόνο τον διαφθείρει και τον οδηγεί σε τερατώδεις πράξεις!

Ο ακρωτηριασμός του δεν είναι παρά αποτύπωση του ψυχικού του ελλείμματος.

Έτσι, ο θεατής μπαίνει στην αναρώτηση μήπως "τέρατα" δε μας κάνει η αισθητική ή κοινωνική απόκλιση αλλά η άρνηση της αγάπης, θυμίζοντας τον θεολογικής διάθεσης ορισμό του Ντοστογιέφσκι ότι ..."Κόλαση, τελικά, είναι η μη βίωση της αγάπης".

          Κάπως έτσι ο Γκιγιέμο Ντελ Τόρο χρησιμοποιεί το σκοτεινό του παραμύθι σα "φανάρι του Διογένη" για να αναζητήσει όπως εκείνος τον Άνθρωπο πίσω από τα τέρατα και με την εκπληκτική του ευφυία θεολογεί παράξενα. Απρόσμενα. Ακατανόητα κι αυτό νοηματοδοτεί το παράξενο αμφίβιο ον:

Το παράξενο πλάσμα δεν είναι φυσικά ουτε το alter ego του Ε.Τ. , ούτε ένα... "τέρας -που προσδοκά- τη- "μεγαλοψυχία μιας -πεντάμορφης": Δεν περιορίζεται, απλά, στους απωθημένο σεξουαλικό ένστικτο -ούτε φυσικά πρόκειται για ένα παραλήρημα "κτηνοβασίας", όπως κατηγόρησαν τον σκηνοθέτη! 

Απλώς, η αλληγορική ιδιοφυία του Ντελ Τόρο προσωποποίησε με αυτό το mysterious tremendum του ίδιου του Έρωτα- καταφάσκοντας σώμα και ψυχή! Έτσι είναι ο έρωτας,στην ολότητά του: 

"Αγνός" μέσα στις ενστικτώδεις παρορμήσεις του, που τόσο απερίφραστα ο Nτελ Τόρο τις απενοχοποιεί στις σκηνές της ταινίας του!

"Γυμνός" μέσα στον κόσμο, γιατί τα δικά του πλούτη δεν ανήκουν στα επίγεια. Γιατί προσέρχεται ανυπόδυτος όπως επισημαίνει κι η Διοτίμα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα.

"Άσχημος", γιατί απαρνείται τη βιτρίνα και δεν "αρέσει" στους πολλούς.

"Τρομακτικός" γιατί ζητά υπέρβαση του "εγώ".

Αγριεύει όταν τον χρησιμοποιείς ως όχημα για να εξουσιάσεις τον Άλλον, και σε κομματιάζει!

Ημερεύει και σου παραδίδεται όταν τον πλησιάσεις ταπεινός για να του δοθείς Σου θεραπεύει όλες τις πληγές!
Τούτο το μυστήριο δεν το κατανοεί η επιστημονική ευφυία αλλά μόνο μια καθαρή καρδιά- από αυτές που μακάρισε ο Κύριος στην "Επί του όρους Ομιλία". Μονάχα οι Πτωχοί Τω Πνεύματι που δεν έχουν αλλοτριωθεί από την κερδοσκοπία και την εγωπάθεια της της φιλοδοξίας, της φιλαυτίας και της Γνώσης οταν γίνεται αυτοσκοπός ή φτιασίδι κι όχι δρόμος προς τον Άλλον .

Γι' αυτό, "το τέρας" βρήκε καταφύγιο κι αγάπη στα χέρια των περιφρονημένων. Των καταδιωγμένων. Των απορριπτέων. Εκείνων που τα έχουν χάσει όλα. "Γιατί μόνο όποιος χάνει τον εαυτό του θα τον ξαναβρεί", όπως λέει κι η περικοπή.

Γιατί μόνο όποιος έχει απαρνηθεί τον "Ναρκισσισμό μπορεί να μετάσχει στην ουσία του Έρωτα. Ο δοτικός άνθρωπος είναι ερωτικός - όχι ο όμορφος ή ο "αισθησιακός"!

Όσο λοιπόν κάποιοι σπαταλούν τον λιγοστό χρόνο της εφήμερης ζωής τους στο κυνήγι του πλούτου κ της εξουσίας οι μικροί ψηλαφούν Ουρανό, μέσα από την αγάπη.

Το ταξίδι προς την αγάπη ειναι αντιστάθμισμα στο πρόσκαιρο της Ανθρώπινης ύπαρξης που ο ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ το αναδεικνύει διασπείροντας στην ταινία σύμβολα του χρόνου που περνά αμείλικτα κι ερήμην μας. (καλαντάρι, και ρολόγια παντού ως άλλος Dali).

Για όλα αυτά, προφανώς η Ακαδημία, διέγνωσε την αξία της ταινίας πίσω από το απλουστευμένο της ίσως σενάριο!
Γιατί με αναγνωρίσιμα συστατικά από την χολυγουντιανή "παράδοση, ο Μεξικανός σκηνοθέτης συνέθεσε μια μοναδική ωδή στη θυσιαστική φύση του έρωτα, μια θεολογία των Μωρών του Κόσμου.

Η Μορφή του Νερού  αποτελεί έναν ύμνο στα "Μικρά του Κόσμου που εξελέξατο ο Θεός, ίνα τους Σοφούς καταισχύνη"!

Είναι η μεροληψία του Θεού υπέρ των τεθραυσμένων".

        Στο κλείσιμό της, η "Μορφή του Νερού" γίνεται ενας "Επί του Όρους" Μακαρισμός ,για τους μωρούς που πετυχαν την ανάβαση ως τον " παράδεισο" , δηλαδή τη Συνάντηση και την Ένωση, όπως μόνον καθαρές καρδιές μπορούν να τη φτάσουν...

          Το τέλος θυμίζει την Παραβολή του Δείπνου όπου επίσημοι καλεσμένοι του Βασιλιά ήταν οι απόκληροι , αφού οι πολυάσχολοι υλιστές δεν είχαν χρόνο για τον Δείπνο της Αγάπης και περιφρόνησαν την πρόσκληση.
          

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Δύσκολα όμως θα περνούσε το πολυεπίπεδο μήνυμα ανθρωπιάς ο Ντελ Τόρο αν δεν είχε άξιους "σαλπιγκτές" του τις αλησμόνητες ερμηνείες των σπουδαίων ηθοποιών του.
           Η Βρετανίδα Σαλλυ Χόκινς συγκλονίζει εκμεταλλευόμενη και τον τελευταίο μυ του εκφραστικότατου προσώπου της για να αποδώσει την ψυχή της μουγγής γυναίκας.

Η ταλαντούχα ηθοποιός έχει ενσωματώσει πλήρως την κινησιολογία των μη ομιλούντων και αξιοποιεί τη νοηματική γλώσσα. Κατορθώνει, έτσι, να μεταδώσει, στο βαθύ της βλέμμα και τους μορφασμούς της, τις "κραυγές" πίσω από την σιωπή, ακροβατώντας ανάμεσα στην εσωστρέφεια και τη λαχτάρα για ζωή, στην αδούλωτη ψυχή και τη μητρική στοργή. 

Πίσω από το λεπτό κορμί της Χόκινς νιώθουμε το πύρινο μάγμα του έρωτα να κοχλάζει στα έγκατα της ύπαρξής της, ώσπου θα εκραγεί σε μια πράξη αντίστασης αλλά και θυσίας.Αξιζε το ΟΣΚΑΡ πολύ περισσότερο απο τη ΣΠΕΝΣΕΡ.
              Ο Ρίτσαρντ Τζέκινς ως "ηλικιωμένος γκέι ζωγράφος" μεταδίδει όλη την απόγνωση της απελθούσας νιότης, που αφήνει τη θέση της σε ματαιωμένα όνειρα και μια παρουσία παραγκωνισμένη από τον κοινωνικό περίγυρο.
       Ο εκπληκτικός αυτός ηθοποιός μας έδειξε όλη τη ρήξη του απογοητευμένου ηλικιωμένου με το είναι του και τη σύγχυση της ταυτότητας του, που αποκαθίσταται όταν βρίσκει τη δύναμη να στηρίξει την Ελάιζα στην υπέρβαση που ο ίδιος δεν τόλμησε στη δική του ζωή . Ένας ετερόφωτος επαναστάτης στη δύση της κουρασμένης ύπαρξής του.
               Η Οκτάβια Σπένσερ ως συνάδελφος Ζέλντα χειρίζεται την αιχμηρή δύναμη του υπαινιγμού και της πικρής ειρωνείας με αριστοτεχνική επιδεξιότητα, αποδεικνύοντας το ερμηνευτικό "μέγεθος" που την οδήγησε -υπερβολικά κατ'εμέ -σε δεύτερη υποψηφιότητα για Οσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου, ..

Είναι πάντως αξιομνημόνευτη η στιγμιαία στιχομυθία της περί θεού με τον Στρικλαντ(Σάνον

), που συνοψίζει όλον τον ρατσισμό της εποχής και μου θύμισε αυτό το κομμάτι του Μάνου Λοίζου, περί υποκειμενικότητας κ βιωματικότητας της αντίληψης για τον Θεό:

Ο δε Μάικλ Σάνον αποδίδει πολύ εσωτερικά τον εξουσιομανή αντισυνταγματάρχη Strickland και την ανικανότητα του να αγαπά σε οποιοδήποτε επίπεδο, προσφέροντας έναν "δαιμονικό κακό", που η ασχήμια του αναβλύζει αποκρουστική από τη σκοτεινή ψυχή του και "τέρας" τον καθιστά ο σαδισμός του κι η επιθυμία να συντρίψει τους αλλους για να αναδειχθεί ο ίδιος!

    Ρεσιτάλ  ερμηνείας δίνει και ο μίμος ,γνωστός για ερμηνείες τεράτων (Pans Labyrinth") Ντιουκ Τζόουνς που κατορθώνει με τους μορφασμούς του στόματός του και την επιδέξια κινησιολογία του, να πλάσει ένα αληθοφανές αμφίβιο ον και να αναδείξει τις ψυχικές διακυμάνσεις του αλλόκοτου πλάσματος, όπως αυτό μεταβαίνει από την "έκπληξη του πρωτόπλαστου" και την "αθωότητα του νεογέννητου", στην οργή, στη μάθηση και τον ενθουσιασμού του παιδιού- για να φτάσει από την εμπιστοσύνη στον απώτατο ερωτισμό μες στην αγκαλιά της Ελάιζα.
             Παρέα με όλους τους συντελεστές ,λοιπόν, θα οδηγηθούμε στο γλυκόπικρο φινάλε, που μόνο "happy end" και "ντισνεικό"-όπως κάποιοι άστοχα έγραψαν- δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ράπισμα αυτοκριτικής ήταν το τέλος του "Shpae Of Water" για το ανθρώπινο γένος, και σε αφήνει με μια αίσθηση ορφάνιας κι ερήμωσης, καθώς αποδεικνύει "τι" αφιλόξενο κόσμο έχουμε φτιάξει για την αγάπη και την ανθρωπιά!
ίσως τα 4 ΟΣΚΑΡ να είναι υπερβολή που εξόφλησε το γραμμάτιο του αδικημένου Λαβυρίνθου για τον Ντελ Τόρο.

Το "Shape Of Water",πάντως, είναι ένα σκοτεινό νοσταλγικό παραμύθι με "εξωτερικές" σεναριακές απλουστεύσεις, που μόλις κατακάτσει μέσα σου, σε συγκλονίζει ετεροχρονισμένα με την υπόγεια- (ίσως και... υποβρύχια!)- ευφυία του και τα πολλαπλά υπαρξιακά του μηνύματα, που αναδύονται σταδιακά και τραντάζουν τεκτονικά κάθε ίνα της καρδιάς σου!
           Τουλάχιστον έτσι συνέβη με εμένα κι ίσως φταίει ότι ο Ντελ Τόρο έχει βρει το κλειδί κι αλώνει την καρδιά μου.
   Αφουγκραστείτε την ταινία αυτή, περισσότερο με τη γλώσσα της ψυχής, παρά του ίδιου του σινεμά!

Αξίζει πολύ παραπάνω από το προφανές!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 9,5/10!!! (Δηλαδή, μες στις ατέλειές του, "Διαμάντι ακατέργαστο")

ΥΓ 1 Ο έγκριτος cine κριτικός κυρις Παναγιώτης ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ διάβασε σε μια συζήτηση στο facebook τη συγκεκριμενη κριτικη και την επαίνεσε δημοσίως κ αυθόρμητα!Ποια τιμη μπορει να ειναι μεγαλύτερη για μια παρθενική σινεκριτικη;

                                             

ΥΓ. Καλλιτεχνικές εμπνεύσεις για το "Shape Of Water" γεμάτες ευαισθησία !