Πότης Στρατίκης/Severino Baraldi, Οι Θεοί του Ολύμπου

                                                 Οι Θεοί του Ολύμπου, Πότης Στρατίκης/Severino Baraldi( εικονογράφηση)
                                                                           Είδος: Παιδικό Μυθολογία
                                                                           Βαθμολογία: 10/10

Σήμερα θα θυμηθούμε το βιβλίο που " μεγάλωσε" τη γενιά της Μεταπολίτευσης και που την αρτια εικονογραφηση του δεν καταφεραν να ξεπερασουν οι μεταγενεστερες εκδοχες και η επελαση των καιρων....
Όταν μιλάμε, λοιπόν,για Ελληνική Μυθολογία ένα είναι το... αρχετυπικό βιβλίο που την αντιπροσωπεύει ιδανικά -περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στη συνείδηση τουλάχιστον της γενιάς που ανατράφηκε τη δεκαετία του 90 κ έπειτα.
Πρόκειται για το έργο οι "Οι Θεοί του Ολύμπου", το πρώτο αριστουργηματικό βιβλίο από τη σειρά "Ελλάδα των Θρύλων" των εκδόσεων του Πότη Στρατίκη, που σύστησε τις πρωταρχικές κ εμβληματικές φιγούρες της Ελληνικής Μυθολογίας στους νεαρούς αναγνώστες, το 12θεο που οικούσε στον Όλυμπο και στις ψυχές των προγόνων μας τους λαμπρότερους αιώνες της πατρίδας μας!
30 χρόνια τώρα από την πρώτη του έκδοση το βιβλίο "Οι Θεοί του Ολύμπου" παραμένει το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο Ελληνικής Μυθολογίας, λάμποντας με τη διαχρονική του ομορφιά.
Το βιβλίο ξεκινάει μια σύντομη επισκόπηση των χρόνων της Κοσμογονίας , τον κανιβαλισμό του Κρόνου και την Τιτανομαχία μέχρι την εδραίωση του Δία στον Θρόνο του Κόσμου...
Από κει και πέρα, έχουμε 12 κεφάλαια που μας συστηνουν κάθε θεό, ξεχωριστά μιλώντας για την προέλευσή του,τον χαρακτήρα του, τις συνήθειές του και τους θεμελιώδεις μύθους που τον συνοδεύουν σε ολόκληρη αρχαιοελληνική παράδοση.Το κείμενο του Πότη Στρατίκη περιεκτικό, εύληπτο και σαφές δίνει μια σφαιρική εικόνα των στοιχειωδών χαρακτηριστικών της αρχαιοελληνικής θρησκείας αφού μην ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί οι συναρπαστικοί μύθοι που μαγεύουν μικρούς και μεγάλους στη συνείδηση των Αρχαίων είχαν μια ξεκαθαρα θρησκευτική σημειολογία.

Στις σελίδες του βιβλίου ανακαλύπτουμε, λοιπόν, τη ροπή του Διός προς τις όμορφες γυναίκες και αγανακτούμε τον ζηλόφθονο χαρακτήρα της βασίλισσας του Ολύμπου της θεάς Ήρας, που έφτασε στο ύστατο σημείο ασπλαχνιάς.

Θρηνούμε μαζί με τη θεά Δήμητρα την αρπαγή της Περσεφόνης από τον υποχθόνιο Πλούτωνα.

Μας δροσίζει η θαλασσινή αλμύρα του Ποσειδώνα

Νιώθουμε τρόμο μπορστά στην πιο εκδικητική από τους θεούς, που το όνομά της συνδέθηκε όσο κανενός άλλου με την ειδεχθή πρακτική των ανθρωποθυσιών!

Γοητευόμαστε από την ασύγκριτη γοητεία της εκθαμβωτικής Αφροδίτης που μες στους αιώνες στέκει σαν αξεπέραστο πρότυπο γυναικείας ομορφιάς.

Παράλληλα, μας εξιτάρει η σοφία της Αθηνάς Παλλάδας, που μας συγκινεί με μιαν απροσδόκητη, δραματική φιλία και την πόλη της καρδιάς της!

           Θαυμάζουμε την αθλητική κορμοστασιά του πανούργου και φτεροπόδαρου Ερμή και μεθάμε με τις μελωδίες του πανώριου Απολλωνα, που γεύθηκε κι αυτός την πίκρα του χαμένου έρωτα πολλές φορές -παρά το κάλλος του.Τον σεβασμό μας όμως περισσότερο από όλους κερδίζει η πιο αθόρυβη από όλους τους θεούς, εκείνη που δεν την άγγιξαν πάθη και λάθη- όμως πρεσβευει το σπουδαιότερο ιδανικό που συνετλελεσε στη διατήρηση της φυλής μας μέσα στους δίσεκτους καιρούς: Πρόκειται για τη Θεά που έγινε συνώνυμη της θαλπωρής, την Εστία την ντροπαλή προστάτιδα του σπιτιού και της Οικογένειας... Ξεχωριστό κεφάλαιο και μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου αυτού αποτελεί η εικονογράφησή του από τον Ιταλό εικαστικό SEVERINO BARALDI. Δεν πρόκειται για τις ανώριμες παιδιάστικες γραμμές και τις απλουστευμένες φιγούρες που συνήθως συνατούμε σε παιδικά βιβλία.Όχι! Η εικονογράφηση αυτή του Severino Baraldi στάθηκε πρωτοπόρα για την εποχή της καθώς απομακρύνθηκε από το απλοικό πρότυπο των συνηθισμένων παιδικών εικογραφήσεων και κινήθηκε με όρους υψηλής αισθητικής που κάλλιστα απολαμβάνει κ η ενήλικη ματιά!

Ο Ιταλός κατάφερε να αναπλάσει έναν κόσμο θρύλων και φαντασίας με μια αληθοφάνεια αφοπλιστική που σαγηνεύει μικρούς και μεγάλους και θα τη ζήλευε ο ικανότερος συντηρητής έργων τέχνης!

Κάθε εικόνα του Baraldi αφηγείται της δική της ιστορία μέσα από τις εκφρασεις των προσώπων και τη στάση του σώματός, τις χρωματικούς συνδυασμούς, που όλα προσδίδουν μια θεατρικότητα στις εικονογραφημένες σκηνές...Κάθε φιγούρα του Baraldi υποδύεται όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και την ένταση των στιγμών του μύθου.Εικονογράφηση κατά βάση προσωποκεντρική με την έννοια ότι δίδεται έμφαση στους μορφασμούς και την κινησιολογία των μορφών και κάπως λιγότερο στο τοπίο που πειστικά και όμορφα ωστόσο, πλαισιώνει ιδανικά τους δρώντες φέρνοντας χρωματική ισορροπία και ποικιλία στο αποτέλεσμα.

Η εικονoγραφηση του Severino Β. ακολουθεί κι αυτή ένα αφηγηματικό μοτίβο:

Kάθε "ενότητα" εκκινεί από ένα άγαλμα ή κάποιον τύμβο που αναπαριστά τον εκάστοτε θεό και που βρίσκεται σήμερα στην προθήκη κάποιου μουσείου (οπως για παράδειγμα η Αφροδίτη της Μήλου ή η μορφή του Απόλλωνα της Ολυμπίας, που τις αθώες εποχές κοσμούσε και το χαρτονόμισμα των χιλίων δραχών).Αυτά τα ευρήματα ο ζωγράφος μας τα έχει αποδώσει με θαυμαστή ακρίβεια!

        Έπειτα στο κεφάλαιο κάθε θεού ξεπηδούν παραμυθιακά στιγμιότυπα από τους αναφερθέντες μύθους του, πλημμυρισμένα στο χρώμα και την εκφραστικότητα.

Μια εικονογραφηση εξαίσια, άρτια και ζηλευτή, που καμιά μεταγενέστερη απόπειρα στον χώρο του παιδικού ιστορικού βιβλίου δεν ξεπέρασε- παρά τις τόσες αλλαγές των καιρών, τις μοντέρνες εκδόσεις και την ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων στην επεξεργασία της εικόνας!

         Πώς να μη γοητευτεί ένα παιδί από ένα τέτοιο βιβλίο;Πώς να μη γοητευτεί από τη Μυθολογία και μετέπειτα την Ιστορία; Πώς να μείνει απαθές σε αυτό το άγγιγμα της μνήμης;

Οι Θεοί του Ολύμπου από τις εκδόσεις Στρατίκη είναι ένα βιβλίο που 30 χρόνια κατεχει τον τίτλο του σχεδόν κλασσικού και θα παραμένει πάντα σύγχρονο- έτοιμο να γοητεύσει καινούριους αναγνώστες!Ένα βιβλίο που θα συντροφεύσει γενιές πολλές ακόμη ξεχωρίζοντας ανάμεσα στην πληθώρα των υποδεεστερων προσπαθειών του είδους.

Περιττό να αναφέρω ότι στους "Θεούς του Ολύμπου" από τν Πότη Στρατίκη και τον Severino Baraldi ανήκει δικαιωματικά μια θέση σε κάθε σχολική βιβλιοθήκη ως πολύτιμος αρωγός στο έργο κάθε δασκάλου, καθώς μπορεί να αξιοποιηθεί πλήρως ειδικά με τη δύναμη της εικόνας του!

                                                        Έλλη Δέδε

Πέτρος Κυρίμης, Κάποτε Στον Πειραιά

                                                                       Κάποτε Στον Πειραιά, Πέτρος Κυρίμης
                                             Είδος: Κοινωνικό 
                                            Βαθμολογία :9,5/10

Σελίδες 280
Τιμή 14,40€
Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Το 2019 κυκλοφόρησε ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που φέροντας κάτι από τη δραματικότητα και τη  συγκίνηση των χρυσών ημερών του ελληνικού κινηματογράφου, μου θύμισε, παράλληλα, κάτι από τους μεγάλους πεζογράφους της Μεταπολίτευσης.

Το "Κάποτε Στον Πειραιά" του Πέτρου Κυρίμη είναι ένα από τα πιο δυνατά κοινωνικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τελευταία, και αυτό φανερώνει η Ανατύπωση που ήδη έγινε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Σε έναν Πειραιά που επουλώνει τα τραύματα του Εμφυλίου και υποδέχεται τον Έκτο Αμερικανικό Στόλο μεγαλώνουν τέσσερις φίλοι:

Ο περήφανος και αψύς Λουκάς, που ονειρεύεται ταξίδια,
ο εύπιστος Αντώνης, που τρέμει τα καράβια,
ο ευαίσθητος Νάσος, που ονειρεύεται να σπουδάσει
κι ο ταλαντούχος ζωγράφος Νικόλας,

κάτω από τη ζηλόφθονη ματιά του ευκατάστατου Βασίλη, που μάταια διεκδικεί μια θέση στην παρέα τους.

Κοινό  σημείο των τεσσάρων η φτώχεια και η απουσία του πατέρα.

Την ανεμελιά τους σκιάζει η προφητεία μιας τσιγγάνας που βλέπει τη σκιά του θανάτου
να επικρέμεται πάνω από τους τρεις ...

Σε μια άλλη γωνιά του Πειραιά, η μοναχική, τρυφερή Ελένη αγναντεύει τα καράβια από το παράθυρο του ορφανοτροφείου κι ονειρεύεται να αποδρασει από τη δυναστεία του σκοτεινού επιστάτη...
Κανείς όμως δεν μπορεί να αποδράσει από το πεπρωμένο του.Ποιος θα επιβιώσει από τις περιδινήσεις του χρόνου και τα τερτίπια της Μοίρας, διασώζοντας την ψυχή του κι όσα ονειρεύτηκε;
Ποιος θα αντέξει στα φοβερά μυστικά που θα έρθουν στο φως για να φέρουν σκοτάδι;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το "Κάποτε στον Πειραιά" είναι ένα από τα πιο συγκινητικά και δυνατά
ελληνικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων.
Με ευαισθησία, ο Πέτρος Κυρίμης συνθέτει ένα κοινωνικό δράμα που εκτυλίσσεται
με όρους και δομή αρχαίας τραγωδίας.
Έχουμε κι εδώ γνώριμα μοτίβα του αρχαίου θεάτρου όπως η άγνοια, η τραγική ειρωνεία και η αναγνώριση...
Κάτι που προσδίδει θεατρικότητα στο βιβλίο είναι πως ανάμεσα στην πλοκή έχουμε Ιντερμέτζα με χορικά.
Η αφήγηση είναι άναρχη και ιδιαζόντως εκφραστική.
Πρώτος αφηγητής δεν είναι κάποιος ήρωας, ούτε ο απρόσωπος "παντεπόπτης συγγραφέας", αλλά εκείνος που πραγματικά επισκοπεί τα ανθρώπινα στα μήκη και τα πλάτη-ο πανταχού παρών...Χρόνος, σε μια προσωποποίηση παράξενη που έχει κατι απο υπερρεαλισμό!
Εκείνος ανοίγει την "αυλαία του δράματος", λοιπόν, για να παρελάσουν οι άνθρωποι, σα μαριονέττες της Μοίρας, που από την αρχαιοελληνική παράδοση συνιστά την αναπόδραστη διαφεντεύτρια όλων.
Στη συνέχεια επανέρχεται η τριτοπρόσωπη αφήγηση με κάθε ήρωα να αποκτά το δικό του κεφάλαιο...
Αιφνιδιαστικά κι εμβόλιμα στο κείμενο ξεπηδούν και κάποιοι μονόλογοι εκ μέρους κάποιων από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, που μας συστήνουν μύχιες σκέψεις και εξηγήσεις καταστάσεων. 
Πρόκειται, γενικά, για ένα κείμενο "ανένταχτο", που κάθε φορά αλλάζει αφηγηματικά και υφολογικά προσωπεία, προκειμένου να αγγίξει ολόπλευρα τις τραγωδίες των ηρώων χωρίς να αφήνει αθέατες πλευρές.
Με αυτόν τον τρόπο υποβάλλεται 'ενας τρυφερός λυρισμός που συνδυάζεται ιδανικά με μια γλώσσα ενίοτε σκληρή, δηκτική- αμείλικτη σαν τη ζωή, μα πάντα εκφραστική, να "δονείται" από τον παλμό ψυχών και καταστάσεων.
Αυτός ο αιφνιδιαστικός λυρισμός που πλαισιώνει με τρυφερότητα και την αχλύ της εξευγενισμένης ομορφιάς  κάποιους ήρωες, έρχεται σε αντίφαση με τη βρόμικη πλευρά και την εξαχρείωση, που διέπει τη ζωή στα καταγώγια της Τρούμπας, στους λασπερούς δρόμους της κοινωνικής αδικίας, πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Άλλοτε στοχαστικός λοιπόν, άλλοτε σκληρός, άλλοτε σπαρακτικά ονειροπόλος ο λόγος του Πέτρου Κυρίμη 
μού έφερε συνειρμικά στο νου εκείνη την οδυνηρή τρυφερότητα και την καταγγελτική τόλμη του Μπάμπη Τσικληρόπουλου, που -κι εκείνος- εναλλάσσει τη ρυπαρή φαυλότητα και την ανελέητη πραγματικότητα με τη νοσταλγία τον στοχασμό και το όνειρο...
Και οι δυο θρηνούν τη συλημένη αθωότητα! 
 Δεσπόζον στοιχείο και στον ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, είναι- φυσικά- ο έρωτας, που σαν τον ρευστό Πρωτέα, δοκιμάζει αέναες μεταμορφώσεις, ανάλογα με τις διαθέσεις και την ηθική των ανθρώπων: Πότε ευγενής πόθος και γρανάζι στον τροχό της Μοίρας, πότε αδηφάγο αλλά πρόσκαιρο πάθος, πότε νοσηρή και θανάσιμη εμμονή και πότε φως και παραμυθία, ο έρωτας θέτει σε κίνηση τα πάντα.
Στο "Κάποτε στον Πειραιά" παρελαύνουν ταυτόχρονα πλήθος κοινωνικών ζητημάτων, όπως τα απόνερα του Πολέμου,η πορνεία, η διάψευση των πόθων, η μετανάστευση.
Επίσης ξετυλίγεται η καθημερινή βία στις φτωχογειτονιές, η δυσμενής θέση της γυναίκας, καθώς κι η αμφιλεγόμενη πολιτική κατάσταση, όπως οι παιδοπόλεις της Φρειδερίκης και η διακίνηση παιδιών στην Αμερική.
Άλλα ακροθιγώς, άλλα ως πραγματικότητα των ηρώων
Κι όλα αυτά σε μια άρτια χαρτογραφημένη σκηνογραφία που αναπαριστά όλες τις γνώριμες γωνιές του Πειραιά.Τη Θεμιστοκλέους, τη Φρεαττύδα, το Ρολόι και το λιμάνι που υπόσχεται ωκεανούς και νόστους.Παράλληλα μας σεργιανά στα αθέατα σκοκάκια από τις χιλιοτραγουδισμένες φτωχογειτονιές, της Δραπετσώνας, τα ναυπηγεία του Περάματος, τα ανήλιαγα σοκάκια του πληρωμένου έρωτα...

Όλοι οι χαρακτήρες της μυθοπλασίας κερδίζουν επάξια μια θέση στην ψυχή του αναγνώστη, αν και  θεωρώ ότι κάποιους ο συγγραφέας τους "αποσύρει από το προσκήνιο κάπως "βιαστικά".
Ίσως αυτό δεν έγινε τυχαία , αλλά συνέβη για να καταδείξει την αναλγησία του Χρόνου που δε δίνει ούτε στιγμή ανάπαυλας να θρηνήσεις τις απώλειές σου, στη φρενήρη πορεία του,όπως σε κείνον τον παλιό στίχο του Διονύση Σαββόπουλου που αποφθεγματικά δηλώνει πως "Η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία!

Παρότι στο μυθιστόρημα πρωταγωνιστούν άντρες, η γυναικεία παρουσία είναι έκδηλη
κι αναδεικνύεται σε όλες της τις πλευρές.

Ως Πρόκληση στην αμαρτία, ως μητρικό χάδι, ως Εξιλασμός και κάθαρση. Ερωμένη, Αγαπημένη, Μάνα.

Ο πιο ξεχωριστός χαρακτήρας για μένα ήταν παραδόξως ο Βασίλης, που σήκωσε έναν βαρύ κι αθέατο σταυρό, και ξετυλίγει συγκλονιστικές πλευρές...Ήρωας- εύρημα, που ο συγγραφέας θα μπορούσε να έχει "εκμεταλλευτεί" λίγο περισσότερο για αυτήν τη δυναμική του.Ακόμη κι έτσι όμως ο Βασίλης θα σας κάνει να δακρύσετε, όπως και αρκετά άλλα σημεία του βιβλίου.

Το τελευταίο μέρος, που έρχεται ως εκτόνωση και κλείσιμο των εκκρεμών κύκλων, μου θύμισε- ακαθόριστα- λίγο το τελευταίο μερος από το "Οδός Αβύσσου 0", του Μενέλαου Λουντέμη, όπου μια κινηματογραφική λάμψη εισχωρεί στην τραγωδία- και το θέατρο της ζωής συμπλέκεται με την Τέχνη...
Γενικώς, πρόκειται για ένα βιβλίο που εμπνέει πολυποίκιλα συναισθήματα και σκέψεις πολύπλευρες όπως κάθε πραγματικά "καλό" βιβλίο.
Το "Κάποτε Στον Πειραιά" του Πέτρου Κυρίμη είναι ένα από τα πιο δραματικά κοινωνικά μυθιστορήματα, που θα διαβάσετε ποτέ και επιφυλάσσει πληθώρα αντροπών, γεννώντας δυνατά συναισθήματα και στον πιο ψύχραιμο αναγνώστη.   
Aπό τα βιβλία που δύσκολα ξεχνάς, το Καποτε στον Πειραια ειναι απο τα ενθαρρυντικα δειγματα της συγχρονης πεζογραφιας διασωζοντας κατι απο την συγγραφική και ηθική ποιοτητα των παλαιοτερών πεζογραφων.Για μέν εντάσσεται στα αναγνωστικά must!

Νίκος Κυριαζής, Τα Χελιδόνια του Χειμώνα

                                                          Τα Χελιδόνια του Χειμώνα, Νίκος Κυριαζής
                                          Είδος : Ιστορικό
                                          Βαθμολογία: 7,5/10

Νοέμβριος 2018
Σελ 486
Τιμή 14,39ευρω

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προτείνεται ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ το ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ 
"Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 
(Αναλυτική Παρουσίαση του βιβλίου πατώντας εδώ πάνω)

Ύστερα από δύο μυθιστορήματα, το" Έρωτας κι Όνειρο" για τον ποιητή Σικελιανό, και τον " Έρωτα Στα Χρόνια του Πολέμου",που συνέγραψε με τη συνδρομή του καθηγητή Γουργουλιανη, ο Νίκος Κυριαζής ανέλαβε μονάχος να ολοκληρώσει την άτυπη αυτή τριλογία τους με το τρίτο μέρος "Χελιδόνια του Χειμώνα" να κορυφώνεται στην πιο τραγική ιστορική συγκυρία της σύγχρονης Ελλάδας.
           Με αρωγούς του το βαθύ συγγραφικό του ήθος, την πλουσιότατη κι εξειδικευμένη βιβλιογραφία και πλήθος τεκμηριωμένων υποσημειώσεων, ο φιλόπονος Νίκος Κυριαζής με τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" αγγίζει το οδυνηρό κεφάλαιο του Εμφυλίου , προσφέροντας ένα τολμηρό ιστορικό μυθιστόρημα που καίει, πληγώνει, συγκλονίζει...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα 1945.Οι Γερμανοί έχουν αφήσει πίσω τους μια ρημαγμένη Ελλάδα και το σκηνικό του πολέμου έχει πλέον μεταφερθεί μακρυά.
Το γνωστό Σανατόριο του Πηλείου, που γνωρίσαμε στο "Έρωτας & Όνειρο", έχει γίνει καταφύγιο για ορφανά του πολέμου και για τους ασθενείς φυσικά.
Εκεί ποτέ δεν έγιναν διακρίσεις στον ανθρώπινο πόνο και βρήκαν καταφύγιο φίλοι κι εχθροί
Ο μικρόκοσμος αυτός έμεινε αλώβητος από το μίσος του Πολέμου.
Η Αντιγόνη εξακολουθεί να υπηρετεί τον γιατρό Καραμάνο στο Σανατόριο ,ως γραμματέας του και πιστή αρωγός στον ανθρωπιστικό του έργο.
Παράλληλα όμως περιμένει με αγωνία την επιστροφή του αγαπημένου της, του ευγενούς Νίκου Δενδρινού ο οποίος ως έφεδρος έχει πολεμήσει στη Μέση Ανατολή και στο Ρίμινι.Δυστυχώς, όμως, εκείνος δεν μπορεί να επιστρέψει ακόμη κοντά της.
Η επιστροφή της εξόριστης -ή λιπόψυχης κατ άλλους- εξόριστης κυβέρνησης από το Κάιρο εκτράχυνε την ήδη πολωμένη κατάσταση στη χώρα, πυροδοτώντας εντάσεις.
Ο Νίκος Δενδρινός θα υπηρετήσει την χώρα του στις τάξεις του Εθνικού Στρατού ,άοκνος στρατιώτης με την καρδιά του πάντα δοσμένη στην Αντιγόνη του.
Από τη μεριά του, ο παλιός του συμπολεμιστής, ο Λευτέρης με το προσωνύμι "καπετάν Τραμουντάνας" επιλέγει κι αυτός  το δικό του μετερίζι, στον ΔΣΕ, όμως σύντομα η αγάπη θα χτυπήσει και τη δική του πόρτα.
Οι δυο παλιοί φίλοι, λοιπόν, θα βρεθούν στη δίνη του φριχτού εμφυλίου που για 4 χρόνια έκανε την Ελλάδα πεδίο ανταγωνισμών ιδεολογικών, στρατιωτικών και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.
Από τα Δεκεμβριανά και την αμφιλεγόμενη Συμφωνία της Βάρκιζας, μέχρι τις μάχες στα βουνά της Κεντρικής Ελλάδας, τον Γράμμο και το Βίτσι, κι από τις οδομαχίες της Αθήνας ως τα σαλόνια των διαπραγματεύσεων και τα υπουργικά γραφεία των ΗΠΑ, παρακολουθούμε τη μεγαλύτερη τραγωδία από συστάσεως του ελληνικού κράτους, που δίχασε όσο ποτέ άλλοτε τον ελληνικό λαό.
Και στο τέλος θα μείνουν μερικά χελιδόνια πληγωμένα από τα χειμώνα, να προσβλέπουν στο φως της άνοιξης που μόνο η αγάπη μπορεί να τους προσφέρει.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας και συγγραφέας, Νίκος Κυριαζής, αποτολμά κάτι πολύ δύσκολο, ανασκαλεύοντας μια ιστορική πληγή ακόμη χαίνουσα:
Κλείνει, λοιπόν,ο συγγραφέας με τον πλέον δραματικό τρόπο  την τριλογία που ξεκίνησε από τον Έρωτα&το Όνειρο (ανάμεσα στον  ποιητή Σικελιανού και την Άννα) και διέσχισε τα ζοφερά χρόνια της Κατοχής , για να  αγγίζει το καυτό και  ακόμη θέμα του Εμφυλίου .
        Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα", λοιπόν, φτερουγίζουν μέσα στις μπόρες των καιρών- χωρίς να βρίσκουν μια "γη ηλιόλουστη να ξαποστάσουν....
Ο λυρικών διαθέσεων τίτλος και το ειδυλλιακό εξώφυλλο , ίσως λιγάκι παραπλανούν, ως προς το περιεχόμενο, καθώς προδιαθέτει για ένα  αισθηματικό μυθιστόρημα έστω εποχής.Κάθε άλλο.
Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" προσφέρουν όμορφές αλλά ελάχιστες στιγμές συναισθηματων:
Με τα πρόσωπα της πλοκής, πλέον, γνωστά από τα προηγούμενα μέρη,  η μυθοπλασία, εδώ, υποχωρεί αισθητά και δεσπόζουν οι καθεαυτές ιστορικές εξελίξεις- ενόσο το πολιτικό παρασκήνιο της εμφυλιακής περιόδου διαγράφεται ανάγλυφα...
Θα έλεγα ότι το τελευταίο αυτό μέρος της τριλογίας, "Τα Χελιδόνια του Χειμώνα", δεν είναι ακριβώς μυθιστόρημα , αλλά-περισσότερο- ένα δραματοποιημένο χρονικό των σημαντικότερων στιγμών του Εμφυλίου:
Το βιβλίο λοιπόν αρπάζει κατευθείαν τον αναγνώστη, καθώς ο συγγραφέας εκκινεί από τη γνωστή διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου του 1944:
Εκεί όπου ειρηνικοί και άοπλοι δημοκρατικοί πολίτες, διαδήλωσαν για μια δικαιότερη ζωή και μια πραγματική ελευθερία, όταν με εντολή της αγγλοκινούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου η αστυνομία άνοιξε άνανδρα πυρ εναντίον τους, πνίγοντας στο αίμα την ειρηνική διαδήλωση του απλού αθηναϊκού λαού.ύστερα από αυτό η ένταση κλιμακώθηκε με τον ΕΛ.ΑΣ. να διεκδικεί δικαίωση για τις θυσίες και το έπος της Αντίστασης, να επιζητεί την τιμωρία των προδοτών, και να επιδιώκει φυσικά να πάρει στην Καινούρια Μέρα τον πρωτεύοντα ρόλο που προδιέγραφε η εμπιστοσύνη συντριπτικής μερίδας του λαού -ειδικότερα των αστικών πληθυσμών.
        Από αυτήν ακριβώς την αιματοβαμμένη στιγμή ξεκίνησε το θρυλικό πια νεανικό μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαρρή "Οι Νικητές", όταν η τόσο ευαίσθητη και σπουδαία αυτή συγγραφέας μυούσε τα παιδιά της επόμενης γενιάς στην πολιτική σκέψη και σε κρίσιμα ζητήματα της πρόσφατης Ιστορίας μας.
Σε αυτήν τη διαδήλωση διασταυρώθηκαν η Σαρρή και το έργο του κύριου Κυριαζή.
Από κει και πέρα, η Ζωρζ Σαρρή, γνωστή για τον αριστερό της προσανατολισμό, είχε παρουσιάσει μέσα από τον τραυματισμό της νεαρής ηρωίδας της Ζωής, τη δεινή θέση, στην οποία βρέθηκαν οι αντάρτες αποκλεισμένοι από Εγγλέζους, ταγματασφαλίτες και κυβερνητικούς, χωρίς καν λίγες σουλφαμίδες να σώσουν ζωές πληγωμένων.
Η σκοπιά του Κυριαζή είναι πιο αποστασιοποιημένη ,με σαφή προσπάθεια να τηρήσει την αντικειμενικότητα, προσφέροντας μια συνολική επισκόπηση του αποτρόπαιου Εμφυλίου Πολέμου για να αναδείξει τον παραλογισμο της αδελφοκτόνου φρίκης που οπισθοδρόμησε την Ελλάδα μας ποικιλοτρόπως.
         Για να τον σκοπό αυτόν, ο Κυριαζής συμπλέκει υπαρκτά πρόσωπα με λιγοστά στοιχεία μυθοπλασίας τόσο επιτυχημένα που συμπλέουν σε ένα αρμονικό σύνολο.
Με όχημα τους δυο κεντρικούς ήρωες, τον Νίκο Δενδρινό και τον παλίο του φίλο, Λευτέρη, περιηγούμαστε, λοιπόν, και στα δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.Του Κυβερνητικού Στρατού και των Κομμουνιστών.
Από τη μια, λοιπόν, παρακολουθούμε την υπεροπλία των κυβερνητικών και τον οξυδερκή στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, να ισορροπεί ανάμεσα σε μικροπολιτικές βλέψεις φαύλων πολιτικών κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αποικιοκρατών Εγγλέζων του Τσώρτσιλ και του Σκόμπι.
Πίστό άνθρωπο του ικανότατου Τσακαλώτου βρίσκουμε τον τόσο συμπαθή για τις αρετές και την ακεραιότητα έφεδρο Νίκο Δενδρινό, που είναι ο βασικός πρωταγωνιστής στο βιβλίο.
Μέσα από τη δική του πορεία ρίχνουμε μια νηφάλια ματιά στις τάξεις του Εθνικού Στρατού και τον σχεδιασμό των επιχειρήσεών του.
Ο υποψιασμένος αναγνώστης θα διακρίνει την άκρατη ξενοδουλεια και την οικονομική εξάρτηση από τα συμφέροντα Αγγλοαμερικανών, που επέφερε για τη χώρα μια ηγεσία που προτίμησε να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους από το να ανοικοδομήσει τη δύστυχη πατρίδα και να χορτάσει τους βασανισμένους πολίτες της.
Στο όνομα μιας επίπλαστης ελέυθερίας κι ενός κατευθυνόμενου κοινοβουλευτισμού, αγγλικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν την άλλοτε συμμαχική χώρα ,και αμερικάνικες -αργότερα- ναπάλμ έσπερναν μικρά ολοκαυτώματα σε Έλληνες για λογαριασμό άλλων Ελλήνων...
       Η δεύτερη ιδιότητα του πρωταγωνιστή Δενδρινού ως δημοσιογράφου δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να κάνει  μια αυτοβιογραφική αναφορά στον πατέρα του, Κώστα Κυριαζή ο οποίος υπήρξε από τους θεμελιωτές της εφημερίδας "Εθνος", απορρίπτοντας μετα βδελυγμίας τον κατευθυνόμενο και εμπαθή λόγο, κρατώντας αποστάσεις από κάθε προπαγάνδα, που όξυνε τα μίση και κολακευε τους κρατούντες. .
Μέσω του δήμοσιογραφικού διδύμου, ο συγγραφέας εκφράζει την ιδεολογία που ο ίδιος πρεσβεύει, δηλώνοντας τη δική του θέση:

Ο ιδεολογικός φάρος που καθοδηγεί την πένα του Κυριαζή μες στην τρικυμία του Εμφυλίου είναι η επιθυμία της ειρήνευσης και της συνεννόησης, με αδιαπραγμάτευτη την αφοσίωση στα ιδανικά του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας.
        Δε λείπει όμως η κατανόησή του προς τον άλλον πόλο.

Μέσω του άλλου ήρωά του, του Λευτέρη, που πια έχει ως ΕΛΑΣιτης μια νέα ζωή με το προσωνύμι καπετάν Τραμουντάνας, ο Κυριαζής επιχειρεί να φωτίσει και τα διαμειφθέντα στο στρατόπεδο των κομμουνιστών, όπου δειλά ανθεί κι ένα ειδύλλιο...
Υπάρχει μια σιωπή σχετικά με τους απηνείς διωγμούς εναντίον των Κομμουνιστών και πρώην Αντιστασιακών μετά την παράδοση του οπλισμού στην έωλη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 45.
Δεν είναι σαφής η ρεβανσιστική λογική της Δεξιάς στον αναγνώστη

Ο συγγραφέας ωστόσο επιχειρεί -με αρκετή επιτυχία- να κατανοήσει τα ολέθρια σφάλματα της Αριστεράς, που οδήγησαν  σε κινήσεις αυτοχειρίας.
Παράλληλα ο συγγραφέας διερευνά τον ύποπτο ρόλο του Ζαχαριάδη και σκιαγραφεί το ανυπότακτο φρόνημα του Άρη Βελουχιώτη ως τον τρομακτικό θάνατό του.
         Ταυτοχρόνως, αναδεικνύεται κι η εγκληματική αρτηριοσκλήρυνση σε μερίδα της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., που έχουν καταγγείλει κ πολλοί ανοιχτόμυαλοι αγωνιστές, όπως ο Χρόνης Μίσσιος, η Έλλη Παππά κ.α..
Ξεγυμνώνεται, τέλος, η θρασυδειλη βαναυσότητα μερικών κομματικών κομισάριων, που με το πρόσχημα της κομματικής ιεραρχίας έγιναν τυρρανίσκοι κι αυτόκλητοι δικαστές, απαιτώντας τον αγώνα από τους...
άλλους και βάφοντας τα χέρια τους με αίμα.
         Παρουσιάζονται, επίσης, τα πενιχρά μέσα του Δημοκρατικού Στρατού, όταν κόντρα στις ναπάλμ και τα αεροπλάνα οι αντάρτες "γέμιζαν τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους", όπως λέει κι ο Γιάννης Ρίτσος στη Ρωμιοσύνη του.
Παακολουθούμε τις αναγκαστικές στρατολογήσεις και τις λεηλασίες των ορεινών χωριών.
Γενικά οι αναπαραστάσεις των μαχων δφιαθέτουν κινηματογραφική ζωντάνια.
       Παράλληλα, διαγράφονται οι αυταπάτες του ΚΚΕ οι οποίες κατέρρευσαν, συμπαρασέρνοντας τις ανθρώπινες ζωές και την κοινωνική υπόσταση όσων το πίστεψαν κι έγιναν, για δεκαετίες, βορά μιας εκδικητικής Δεξιάς .
        Το μόνο που μου έλειψε από τις αναφορές του Κυριαζή είναι το κομματι των συλλήψεων, των βασανισμών και των εκτελέσεων που υπέστησαν οι συλληφθέντες αριστεροί: Επειδή οι μοναδικοί τους εκπρόσωποι στο βιβλίο, ο Τραμουντάνας και η νεαρή μαχήτρια Κατίγκω πολεμούσαν διαρκώς στα βουνά, δεν έχουμε εικόνα από τις φρικιαστικές φυλακές, από το δράμα των γυναικών στο Τρικέρι, από τα μωρά που γεννήθηκαν στις φυλακές κ έπειτα αρπάχθηκαν για τις παιδουπόλεις. 
Οι φυλακισμένοι μάρτυρες της Εξορίας, των Κελιών και της Ελευθερίας έμειναν απρόσωπες αναφορες καθώς αποσιωπήθηκε ο αγώνας κι η γενναιότητά τους, όπως κι η κτηνωδία των βασανιστών τους.

Παρά τις ελλείψεις , έχουμε υποδειγματική αναπαράσταση των μαχών κ του πολιτικού παρασκηνίου
Είναι άκρως ενδιαφέρον ο λιτός και συνάμα παραστατικός τρόπος που ο Κυριαζής μετέρχεται για να παρουσιάσει τις πολιτικές διεργασίες που έφεραν την Ελλάδα κάτω απο την κηδεμονία των Αμερικάνων, αλλά και το Κ.ΚΕ. σε μια διεθνή απομόνωση- με τη Μόσχα να κωφεύει και τη Γιουγκοσλαβία να κλείνει τελικά τα σύνορά της, μετά τη ρίξη Τίτο- Στάλιν...
Ευέλικτα κεφάλαια με θεατρικά παρουσιασμένες στιχομυθίες πολιτικών (όπως λχ αυτή του Υπουργού Marshal και του Harry Truman της ατομικής βόμβας) που φωτίζουν ένα βρόμικο παρασκήνιο.
Σύντομα, εύληπτα και περιεκτικά, με μια γλώσσα πολύ εκφραστική τελικά, ο Νίκος Κυριαζής ιχνηλατεί τη βασική εικόνα του επονείδιστου Εμφυλίου που απέβη αναλογικά πιο φονικός κι από τον ίδιο τον πόλεμο με τους Γερμανούς.
Ψυχογραφικές πινελιές και απολαυστικά δηκτικοί σχολιασμοί προβληματίζουν τον αναγνώστη κ οξύνουν την ευαισθητοποίησή του.
        Ως προς το κομμάτι του "μύθου", θα έλεγα ότι στο μεγαλύτερο μέρος δεν υπάρχουν εξάρσεις, και τα "Χελιδόνια" δεν είναι το βιβλίο για κείνους που θέλουν να ταξιδέψουν σε πάθη και πολυκύμαντα συναισθήματα:
Κεντρικό εδώ ρόλο παίζει η Ιστορία.
Οι συγκρούσεις και το δράμα των προσώπων έρχονται σαν ιντερμέντζα στα ιστοριογραφικά κομμάτια, ενώ στα τυπικά ιστορικά μυθιστορήματα συμβαίνει το ανάποδο.Αυτό ίσως ξενίσει σε μια μερίδα αναγνωστών, καθώς το ατομικό  δράμα πνίγεται στους όλμους και στα ερείπια.Όπως πραγματικά συμβαίνει στον πόλεμο.
Από την άλλη, έχουμε τις τελευταίες 25 περίπου σελίδες που συμπυκνώνουν τρομακτικά ποσά αγωνίας, αναβιώνοντας στιγμές που το ευρύ κοινό της γνώρισε στο τετράτομο έργο του Θοδωρή Παπαθεοδώρου...
         Αυτή ζοφερή παράμετρος του Εμφυλίου που εμπλέκει τους πιο αθώους -δηλαδή τα παιδιά- καταδεικνύει τον παραλογισμό και την αποκτήνωση που το αδελφοκτόνο μίσος επέφερε σε απλούς ανθρώπους.
Σε αυτό το σημείο κανείς δεν μπορεί να μείνει απαθής, ψύχραιμος ή ουδέτερος.
Ο Κυριαζής εδώ χειρίζεται με μαεστρία την ιστορική εγκυρότητα και κατορθώνει να τη συγκεράσει με βαθιά συναισθηματική φόρτιση, απογειώνοντας την πλοκή.
         Σε αυτό το ύστερο κομμάτι του βιβλίου, είναι εμφανές πού γέρνει- ιδεολογικά- η ζυγαριά της σκοπιάς του συγγραφέα, αφού προστίθεται και η δυναμική των ηρώων με τους οποίους ο αναγνώστης συμπάσχει.
Η άλλη πλευρά γίνεται στη συνείδηση του αναγνώστη "ο εχθρός κι η "απειλή" για τους δυο καλούς μας ήρωες ,γεγονός πυο σαφέστατα τη δαιμονοποιεί.
            Το ηθικό διαμέτρημα των πρωταγωνιστών ανυψώνεται περισσότερο στα μάτια μας από την τελική τους περιπέτεια που σοκάρει και τον πιο ψυχρό παρατηρητή.
Μου άρεσε τρομερά, από απόψεως πλοκής, η στάση των προσώπων και το ηθικό μήνυμα της ανθρωπιάς και της αυτοθυσίας, που αναφύεται μέσα από αυτήν την αγωνιώδη εξέλιξη.
Ο τελικός, όμως, πολιτικός απόηχος που μένει στον αναγνώστη από αυτό το τρομακτικό έγκλημα στο σημείο του φινάλε, είναι σαφής κι αναπόφευκτα δικαιωνει στα μάτια του τη μια πλευρά.
       Ακόμη κι εγώ, έπιασα τον εαυτό μου να καρδιοχτυπά , να αγανακτεί και να κυριεύεται από βαθιά αποστροφή προς τη μια κατεύθυνση, σχεδόν αδημονώντας για την τελική της ήττα...
Για να είμαι δίκαιη, ομολογώ πως διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη κατά πόσο αυτός ο συγκεκριμένος "χειρισμός",  που έμεινε χωρίς συμμετρικό αντίβαρο σε αυτό το σημείο- κι από πλευράς ιστορικής καταγραφής, κι από πλευράς προσώπων - εξυπηρέτησε τον στόχο της μεροληψίας ως το τέλος.
Ήταν όμως συγκλονιστικό το σημείο αυτό.Καλώς υπήρκε, όμως θα ήταν ωφέλιμο να έχουμε βιώσει μέσω των ηρώων της άλλης πλευράς κάτι απο τα ανατριχιάστικα εγκλήματα που η χώρα είδε από την "αντίθετη" μεριά -για να μη δημιουργούνται μονόπλευρες εντυπώσεις που διαστρεβλώνουν την αλήθεια.
Eιναι άλλωστε γνωστό πως- ακόμη και μετά την οριστική ήττα των κομμουνιστών, η μνησίκακη Δεξιά διατήρησε άσβεστο το μίσος, κονιορτοποιώντας ζωές αθώων και δημοκρατικών πολιτών.
Είναι αυτή η ξενόδουλη Δεξιά που αμνήστευσε κι επιβράβευσε τους συνεργάτες των Γερμανών και που συνέχισε να αιματοκυλά τη χώρα, βυθίζοντάς τη στον φόβο, στη φτώχεια, στη μεταναστευση και στη δυστυχία- μέχρι να την οδηγήσει στο βάραθρο της Δικτατορίας και τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Αυτά προς αποκατάσταση της πλήρους εικόνας και άρση των εντυπώσεων, που δυστυχώς εντυπώνονται στο τέλος.
          Από την άλλη, με το ποιητικό επίμετρο το βιβλίο αντιτάσσεται γενικότερα στο μίσος, προτάσσοντας τον έρωτα και την ελπίδα ως αιτημα ειρήνης.
Αυτή η τεχνική επισήμανση, όμως, δε μειώνει στο ελάχιστο την αξία αυτού του υπέροχου βιβλίου,  που το ποιητικό του επίμετρο αντιτάσσεται γενικότερα στο μίσος, προτάσσοντας τον έρωτα και την ελπίδα ως αιτημα ειρήνης.
            "Τα Χελιδόνια του Χειμώνα" με την απλή γλώσσα, τις ζωντανές περιγραφές, τον σεβασμό στην Ιστορία και τη βιβλιογραφική  ενημερότητα, είναι μια ιδανική ευκαιρία να προσεγγίσουν αυτό το οδυνηρό κομμάτι της Ελληνικής Ιστορίας κι όσοι δεν αρέσκονται σε ογκώδη συγγράμματα.
       Είναι από τα βιβλία που καθιστούν την Ιστορία γοητευτική κι ίσως γίνει το έναυσμα για ανθρώπους μη εξοικειωμένους μαζί της να αναζητήσουν κι άλλες πηγές γι αυτήν την εποχή.
           Άλλωστε, την Ιστορία δεν τη μελέτάμε από μια και μόνο "πηγή".Τη μελετάμε από ετερόκλητες οπτικές ώστε να συνθέσουμε μέσα μας τη γνώση όσο κοντύτερα γίνεται στην αλήθεια.
Όποια πολιτική προέλευση κι αν έχει ο καθένας, άλλωστε, όλοι οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούν στο αίτημα για δημοκρατία και κατανοούν ότι το μίσος κι ο φανατισμός οδηγούν πάντα στον όλεθρο.
Σε έναν εμφύλιο κανείς δε μένει αθώος,αφού το ζιζάνιο του μίσους διαφθείρει και τον πιο καλοπροαίρετο!
      Σε έναν εμφύλιο κανείς δε δικαιώνεται αφού ένα κομμάτι της κοινωνίας θεωρείται απόβλητο, και ο διχασμός καταπνίγει κάθε προσπάθεια να επέλθει η πρόοδος και η κοινωνική δικαιοσύνη.

         Τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" είναι σίγουρα από τα βιβλία που κάνουν τη Γνώση απόλαυση, αναδεικνύοντας γόνιμους προβληματισμούς.

         Σε αυτήν την επικίνδυνη εποχή, όπου τα πολιτικά πάθη έχουν αναζωπυρωθεί, βιβλία σαν τα "Χελιδόνια του Χειμώνα" αξίζει να διαβαστούν από όλους για τη γνωστική και ηθική τους αξία.
             Ύστερα από τρία λοιπόν εξαιρετικά βιβλία της τριλογίας αποχαιρετώ τον μεγαλόθυμο  γιατρό Καραμάνο, τη γλυκιά Αντιγόνη και τον αξιοπρεπή Νίκο Δενδρινό και κρατώ το απώτατο μήνυμα που κομίζει ο Νίκος Κυριαζής παρέα με τους υπέροχους ανθρώπους που μας σύστησε: 
Πως "η αγάπη νοηματοδοτεί τη ζωή,
 και η διατήρηση της ανθρωπιάς είναι η μάχη που καθένας αξίζει να δίνει με τον εαυτό του, 
αφού ο πραγματικός πολεμος που αξίζει να κάνουμε ειναι εκείνος με το 'θηρίο' που καραδοκεί μέσα μας."

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προτείνεται ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ το ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ 
"Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 
(Αναλυτική Παρουσίαση του βιβλίου πατώντας εδώ)

Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη, Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ του Νησιού

                                                                   Η Κοντυλένια Του Νησιού, Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη
         
                                                Είδος: Εποχής
                                                Βαθμολογία: 8,5/10

         

Η Ιουστίνη Φραγκούλη -Αργύρη μάς έχει συνηθίσει με την παράφορη πέννα της σε...ακραία καιρικά φαινόμενα ,σηματοδοτώντας τραγωδίες που καθηλώνουν το αναγνωστικό κοινό.
Φέτος, επανέρχεται με ένα ακόμη δραματικό μυθιστόρημα κοινωνικών αποχρώσεων, εξίσου "τρικυμιώδες" με το προηγούμενο βιβλίο της που αγαπήθηκε τόσο.
Αυτή τη φορά μας συστήνει μια ηρωίδα με μυθική ομορφιά, που όμως δεν την εξαργύρωσε σε ευδαιμονία.
Αυτή είναι η ιστορία της "Κοντυλένιαςτου Νησιού", που την ψιθυρίζουν σα λαικό θρύλο:
Mια ιστορια με τη δροσια του Ιονιου Πελαγους 
και την καταχνια του γοτθικου ρομαντισμου,
που κουβαλα  κατι απο την ομιχλη της Αγγλιας...
Η ΚΟΝΤΎΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ μαγευει με τη θρυλικη της ομορφια και τα απροσδοκητα γυρισματα της ζηλοφθονης μοιρας της

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σε ένα άγονο νησί, τα χρόνια του Μεσποπολέμου γεννιέται ένα κοριτσάκι.
Χάρη στα κοντυλογραμμένα της χαρακτηριστικά, θα βαπτιστεί με το "αιρετικό" όνομα Κοντυλένια.
Όσο περνούν τα χρόνια, η ομορφιά της αστραποβολά παντού και γίνεται θρύλος.Τα άνθη μαραίνονταν στο πέρασμά της, και οι πόθοι των ανδρών θέριευαν ανομολόγητοι, στη θέα της.
Η φθονερή της μοίρα, όμως, την προικίζει με ένα μίζερο ριζικό κι η ομορφιά της πυροδοτεί τραγωδίες, σέρνοντας θαρρείς μαζί της την κατάρα του θανάτου.
Τα χρόνια περνούν οι άνθρωποι αλλάζουν κ μόνο η πληγή στην ψυχή της Κοντυλένιας μένει σταθερή.
Και τότε έρχεται η απροσδόκητη αγάπη.
Θα σταθεί αρκετός ο έρωτας να ξορκίσει την ακαθόριστη σκιά που συνοδεύει την Κοντυλένια;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ύστερα από τον πολύπαθο "Έρωτα στην Ομίχλη" και την "Τρικυμία", Ιουστίνη Φραγκούλη, επανέρχεται με ένα ακόμη θυελλώδες μυθιστόρημα, όπου δεσπόζει το δραματικό στοιχείο κι ένα πλάσμα εξαίσιο
Με το κοντύλι της, λοιπόν, η συγγραφέας υφαίνει στον καμβά των σελίδων και της ψυχής μας ένα πλάσμα ουράνιας ομορφιάς που, όμως, σέρνει ένα πεπρωμένο γήινο και σκοτεινό. 
Άδης και Ουρανός, λοιπόν, αλληλοπεριχωρούνται στο πρόσωπο της πανώριας Κοντυλένιας, που η συγγραφέας μας παρουσιάζει με μια αφήγηση γραμμική κι ευχάριστη, χωρίς περίτεχνα λεκτικά σχήματα.
Σκηνικό δράσης γίνεται και πάλι η ελληνική ύπαιθρος, που συχνά η συγγραφέας επιλέγει ως τόπους δράσης στα έργα της:
Στην ύπαιθρο αγωνίστηκε η μικρή δασκάλα στον "Έρωτα Στην Ομίχλη".
Στην επαρχία ξεκίνησε ο έρωτας του "Πέτρου και της Πολέτ" στην "Τρικυμία" και στη  επαρχία εκτυλίσσεται το δράμα της Κοντυλένιας.
Ο τόπος δεν κατονομάζεται αλλα πιθανολογείται ότι πρόκειται για το Μεγανήσι, κοντά στη Λευκάδα.
Κι αυτό το έργο της Φραγκούλη είναι διαποτισμένο με ηθογραφικές πινελιές και στοιχεία από την εθιμοτυπία της επαρχίας, χωρίς ωστόσο καμια αναφορά στο πολιτικό περίγραμμα της εποχής.
Παρακολουθούμε όμως την καθημερινή μάχη με τη φτώχεια στον αγώνα της επιβίωσης και την επιθυμία για προκοπή σε μια πατρίδα που διαχρονικά διώχνει όσα παιδιά της αρνούνται να γίνουν βορά στα πάθη και τη μιζέρια της.
Οι περιγραφές της κ. Φραγκούλη αναπλάθουν την εποχή της αλισίβας, και του γάμου που αποτελούσε κοινωνικό γεγονός για ολόκληρο το χωριό.
Είναι σαφές ότι στο επικεντρο βρίσκεται η κεντρική ηρωίδα με το θρυλικό κάλλος και γύρω της, σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, πλήθος προσώπων που συμβάλλουν στην πορεία της και με τη σειρά τους καθορίζονται από την παρουσία της.
Είναι το ερωτοχτυπημένο γείτονόπουλο, ο Αντώνης που πληρώνει ακριβά το παλιό του απωθημένο.
Είναι ο Λεωνίδας που θα γνωρίσει εξωτικές πολιτείες οραματιζόμενος πάντα το νόστιμον ήμαρ, (αν και θα ήθελα η πέννα της συγγραφέως να μας ξεναγήσει λίγο παραπάνω στον μαγικό κόσμο της Αβάνας.)
Είναι ο μυστηριώδης Μενέλαος, που ιντριγκάρει και  συγκλονίζει .
Είναι ο αψύς Νικηφόρος, 
η Κρυσταλλία, εύθραυστη σαν το όνομά της κι ένα σωρό άλλοι ήρωες που συμβάλλουν στην πλοκή με τη δική τους μοναδικότητα.
Στη μέση η Κοντυλένια, που η παραστατικότητα της κυρίας Φραγκούλη της δίνει πνοή κι οι στεναγμοί της φτάνούν ως την ψυχή του αναγνώστη , καθιστώντας τον κοινωνό των παθών της...
Κι είναι πολλά διότι η Κοντυλένια εκπροσωπεί τη δυσμενή θέση της γυναίκας στην εληνική επαρχία των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα:
Μια θέση που υποβίβαζε τα τα θηλυκά μέλη της οικογένειας στον ρόλο των υποζυγίων και της έτασσε στην υπηρεσία του ανδρός:
Πρώτα του πατέρα, έπειτα των αρσενικών αδελφών αν υπήρχαν και τέλος του συζύγου...
Η ίδια  "τραγική γυναικεία μοίρα" που αποτρέλανε την απεγνωσμένη Φραγκογιαννού του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, οδηγώντας την σε μια στρεβλωτική συμπόνια και στο φόνο των θηλυκών, προκειμένου ..."να τα απαλλάξει από την αναπόδραστη προοπτική της γυναικείας τους υπόστασης"!
Κανείς όμως, δεν υπήρχε "να απαλλάξει" την Κοντυλένια μας από την αδικία και την παράλογη σκληρότητα, που την έζωνε.
Η Κοντυλένια όμως, με μια ψυχή όμορφη σαν την όψη της υπομένει στωικά, φέροντας ιδανικα το ορθόδοξο χριστιανικό ήθος, που διέπεται από ιώβεια εγκαρτέρηση και συγχωρητικότητα.Η φιλοπονία κι η καλοσύνη της Κοντυλένιας δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο- ούτε αναγνώστη, ούτε γνωστό της κοπέλας.
Όπως όμως στην αρχαιοελληνική παράδοση, το υπερφυσικό κάλλος επιφέρει τη μάνητα της μοίρας και των  "Ολύμπιων", επισείωντας την ανελέητη τιμωρία των "θεών".
Μοιραία λοιπόν κι η Κοντυλένια ακολουθεί μια σπειροειδή πορεία προς την καταστροφή της.

Η "Κοντυλένια" της Φραγκούλη "συνομιλέί" λογοτεχνικά με την ηρωίδα μιας ακόμη ηθογραφίας, την "Ευγενία" από την "Αμαρτία της Ομορφιάς" της Σόφης Θεοδωρίδου, που επίσης παλεύει κόντρα στη φτώχεια της- με το κάλλος της να γίνεται τροχοπέδη και παγίδα...
Ο όλεθρος όμως στην Κοντυλένια προσλαμβάνει πινελιές θρίλερ, σε μια ανατροπή που παραπέμπει στον γοτθικών διαθέσεων ρομαντισμό των αδελφών Μπροντέ.
Υπάρχει και σε αυτό το "λαικό παραμύθι" ένα Κάστρο με δικές του...Καταιγίδες!!
Η σκιά του θανάτου , σαν τα ζοφερά σκηνικά του Πόε, κρύβει τον ήλιο της ηλιογέννητης Κοντυλένιας μας.
Βρήκα το φινάλε απρόσμενο κι αφοπλιστικό, αν και πιστεύω πως δόθηκε αρκετα κοφτά, με μια σχετική βιάση,  χωρίς τον σκοτεινό εκείνο λυρισμό, που αναλογεί σε τέτοιες περιπτώσεις...
Από την άλλη, σκέφτομαι πως η συγγραφέας ήθελε να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, που πράγματι -!- αφήνει τον αναγνώστη εμβρόντητο!
Η δυναμική της ηρωίδας καθιστά την Κοντυλένια αξέχαστη.
Στο νου μου, πάντως, η κοπέλα αυτή έφερε μια ιδιότυπη σημειολογία:
        Η Κοντυλένια θαρρείς και φέρει το πεπρωμένο της ίδιας της Ελλάδας μας -αυτής της, επίσης πανώριας, "Κόρης" της Μεσογείου, που πολύ εζήλεψαν το κάλλος της , πολλοί την πόθησαν και που, ορφανεμένη, σέρνει μαζί της το στίγμα της φτώχειας, την τυραννία των φαύλων, τη σκιά του πολέμου και του θανάτου...
Όπως το συνεσταλμένο και τρισεύγενο κορίτσι του Ιονίου, που μας σύστησε η Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη στις σελίδες της...

                                                                                      Έλλη Δ.
             
 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ- ΑΡΓΥΡΗ         

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη γεννήθηκε στη Λευκάδα, το 1959 κι είναι κόρη του πατρός Νικολάου Φραγκούλη. Είναι Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών και δημοσιογραφεί από το 1983 σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά της Ελλάδας. 

Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς και στην Ελληνική Τηλεόραση (ΕΤ). Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά. Υπήρξε ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων μέχρι το 2015, και διαφόρων εντύπων. 

Απασχολείται ταυτόχρονα στα διάφορα ομογενειακά μέσα του Καναδά και της Αμερικής, ενώ συνεργάζεται με την εφημερίδα The Huffington Post. 

Η Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη είναι επίσης συγγραφέας-μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF).

Έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την ιστορία της Ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες και άρχισε το συγγραφικό της έργο το 2000, εκδίδοντας τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνα. 

Τα περισσότερα βιβλία της, βασίζονται σε βιογραφίες αληθινών προσώπων. Το έργο «Πετάει, πετάει το σύννεφο» μιλά για την ιστορία της οικογένειας της, τα «Ψηλά τακούνια για πάντα» αναφέρεται στις ιστορίες των συμμαθητριών της στην Λευκάδα, το «Για την Αγάπη των Άλλων» βασίζεται στην προσωπική ιστορία του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη.Είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF).
Απόδοση τιμών και διακρίσειςΕπεξεργασία
Τον Νοέμβριο του 2010, τιμήθηκε από τον Δήμο του Μόντρεαλ, μαζί την σκηνοθέτη και παραγωγό Αύρα Γεωργίου, για την προσφορά της στην διάδοση των γραμμάτων και των τεχνών της ελληνικής ομογένειας. Τον Νοέμβριο του επόμενου χρόνου, ανέλαβε μαζί με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου, το Φεστιβάλ Βιβλίου Ελλήνων Συγγραφέων, που διοργάνωσε η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον.[

Έχει έναν γιο.

Νάγια Δαλακούρα,Το Λιμάνι των Χαμένων Γυναικών

Κλαίρη Θεοδώρου , ΑΛΙΚΕΣ ΣΙΩΠΕΣ

                                     Άλικες Σιωπές, Κλαίρη Θεοδώρου

                                     Είδος Ιστορικό Δράμα 

                                    Βαθμολογία: 9/10                                                                                

Η Κλαίρη Θεοδώρου κέρδισε ήδη τις εντυπώσεις με το πρώτο της έργο κάτω από τη στέγη του Ψυχογιού,την "Αποικία Της Λήθης", ένα μυθιστόρημα μεγάλης κοινωνικής ευαισθησίας, που κεντρικό θέμα είχε την ευάλωτη ομάδα των ψυχικώς νοσούντων με φόντο μια οικογενειακή τραγωδία και σκηνικό δράσης το κολαστήριο της Λέρου!

Το δεύτερό της μυθιστόρημα της Κλαίρης, "Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες", έθιξε τον ανταγωνισμό στις αδερφικές σχέσεις και την τοξικότητα που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δυο ομόφυλα αδέλφια όταν η μοίρα επιβάλλει άνιση μοιρασιά - με ένα φινάλε που...δίχασε το αναγνωστικό κοινό.

Με τις "Άλικες Σιωπές", τώρα, η Κλαίρη Θεοδώρου τολμά, και προχωρά ένα βήμα παραπάνω, επιλέγοντας να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του ιστορικού μυθιστορήματος, με σκαρί μια ιστορία αγάπης,φλογερή κι αταίριαστη , στην πιο κρίσιμη και αμφιλεγόμενη περίοδο της ελληνικής Ιστορίας.
Ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέττα του Εμφυλίου...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 

Η Ηλέκτρα μεγαλώνει σε μια μεγαλοαστική οικογένεια της Θεσσαλονίκης τα χρόνια του Μεσοπολέμου και των κοινωνικών αναταραχών.
Μοναχοκόρη του εργοστασιάρχη Χαρίλαου Παπαγιάννη με τις πολιτικές φιλοδοξίες, και της επηρμένης Αναστασίας, η ευαίσθητη Ηλέκτρα εμφανίζει σημάδια πρώιμης αφύπνισης κ διαφοροποίησης από τον κοινωνικό της κύκλο. Από ένα καπρίτσιο της τύχης η μικρή Ηλέκτρα θα γνωρίσει τον νεαρό εργάτη Δημήτρη, που τη συγκλονίζει με την ομορφιά του και την έντιμη ιδιοσυγκρασία του.
Ο Δημήτρης ζυμωμένος με τη φτώχεια θα δραστηριοποιηθεί πολιτικά, συμμετέχοντας στο Λαϊκό Κίνημα σε μια εποχή που η σκιά του φασισμού και της κοινωνικής αδικίας ζώνει τη φτωχολογιά σε ολόκληρη την Ευρώπη. 
Ένα πάθος θεριεύει ανάμεσά στους δυο αταίριαστους νέους, προκαλώντας καθέναν τους να έρθει σε σύγκρουση με τον μικρόκοσμό του. 
Η Ηλέκτρα θα κληθεί να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό της φασιστικής ΕΟΝ του Ιωάννη Μεταξά και τις ανέσεις της συντηρητικής οικογένειάς της, για χάρη ενός έρωτα που θα διαβεί τα δύσβατα μονοπάτια της αντιφασιστικής δράσης μέχρι τα κολαστήρια των φυλακών της Κέρκυρας, και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Η κορύφωση θα έρθει τις σκληρές μέρες της Κατοχής, που σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας και την ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
Αποφάσεις δύσκολες που υπερβαίνουν την αντοχή του ανθρώπου σε μια εποχή όπου σκοτώνει ο αδελφός τον αδελφό.
Πόσα αντέχει κανείς να απαρνηθεί για την αγάπη; Θα αντέξει η αγάπη τις μπόρες της Ιστορίας; 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 

Η Κλαίρη Θεοδώρου επανέρχεται ωριμότερη από ποτέ, με ένα βιβλίο που συνταράσσει, προβληματίζει κι αναμετράται με τσουχτερές αλήθειες της Ιστορίας και της ανθρώπινης ψυχής. Μια ιστορία αγάπης με γνώριμα υλικά συνταιριασμένα επιδέξια σε μια ιστορία αγάπης που ξεσηκώνει νου και καρδιά.

Η Κλαίρη Θεοδώρου άλλωστε, συγγραφικά, επιλέγει τον δύσκολο τον δρόμο.Έτσι κι εδώ δημιουργεί η ίδια μια πρόκληση για την πένα της, που στέκεται στο ύψος της ανεβάζοντας τον πήχυ.

Οι "Άλικες Σιωπές" της Κλαίρης Θεοδώρου αποτελούν ένα δυνατό μυθιστόρημα που συνδυάζει το αισθηματικό στοιχείο με την Ιστορία και -γιατί όχι;- σπέρματα πολιτικής σκέψης.

Ένα έργο που ρέει σε μια γλώσσα όμορφη αλλά όχι πολύπλοκη, κι εξελίσσεται γραμμικά, γεγονός, που κατ εμέ βοηθά τη συναισθηματική ταύτιση του αναγνώστη και προσδίδει φυσικότητα στα γεγονότα.

Η πλοκή διατηρεί την αγωνία χωρίς να την εκμαιεύει με συγγραφικά τεχνάσματα. Αυτή πηγάζει από την αληθοφάνεια των καταστάσεων και την πειστικότητα των χαρακτήρων. Η Κλαίρη Θεοδώρου στις Άλικες Σιωπές αξιοποιεί το οικείο σαιξπηρικό μοτίβο της αγάπης που εναντιώνεται στα κοινωνικά χάσματα για να συνθέσει ένα δράμα ανθρώπινων σχέσεων με φόντο την πιο σκληρή εποχή της σύγχρονης Ιστορίας: 

Ένας αταίριαστος έρωτας στα δύσβατα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας και της Κατοχής που θα "συντριβεί" τα χρόνια του Εμφυλίου.Δημήτρης και Ηλέκτρα. 

Ένα ζευγάρι που συγκινεί ως την ύστατη σελίδα... 

Έχουμε λοιπόν μια κοπέλα μεσοαστικής οικογένειας που ερωτεύεται έναν ωραίο άντρα κατώτερης τάξης, κι είναι εκείνη που καλέιται να κάνει την υπερβαση, θυσιάζοντας την πλεονεκτική της κοινωνική θέση, στον βωμό της αγάπης της και της ευρύτερης ευαισθητοποίησής της.

Η συνταγή σίγουρα δεν κρύβει λογοτεχνικές καινοτομίες.
Την έχουμε συναντήσει, με ποικίλες παραλλαγές κι εποχές, αλλά με κοινό πυρήνα, σε αρκετά μυθιστορήματα του είδους, όπως λχ στην πρόσφατη "Αγαπητικιά" της Θεοδωρίδου...
Το διακύβευμα είναι η επιμέρους διαχείριση των γνώριμων συστατικών κι εδώ η Κλαίρη Θεοδώρου τα καταφέρνει περίφημα. 

Οι δυο ήρωες συμπαρασέρνουν τον αναγνώστη στη δίνη του αγνού έρωτά τους που ανθεί και θεριεύει μέσα από τον χρόνο, τις αντιθέσεις και τις αντιξοότητες. Χωρίς κραυγαλέες συμπτώσεις και ευρήματα συγγραφικά, η σχέση του Δημήτρη και της Ηλέκτρας καλείται να υπερκεράσει διαφορά αντικειμενικά εμπόδια της κοινωνίας, των καιρών και των ανθρώπων, χωρίς να εκβιάζεται η εξέλιξή της.

Το συναίσθημα αναβλύζει αβίαστα, χωρίς εξιδανικεύσεις.

Οι Άλικες Σιωπές είναι δε από τα ελάχιστα μυθιστορήματα που, ενώ εξελίσσονται στη Θεσσαλονίκη του πολέμου ,δεν εστιάζουν- όπως τα περισσότερα- στο Εβραικό Ζήτημα και τις θρησκευτικές διαφορές ("Ρόδα Της Σιωπής"/Τραυλού, "Κάποτε στη Σαλονίκη"/Κράλλη, "Λίγες Και Μια Νύχτες"/Ζουργός, Ψίθυροι Του Βαρδάρη/Βόικου, Η Πόλη Των Αθώων/Καριζόνη) - αλλά θίγουν το θέμα των κοινωνικών αγώνων και των πολιτικών αντιπαραθέσεων, δίνοντας μια ευρύτερη εικόνα της κοινωνικοπολίτικης κατάστασης στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, έξω απο το πρίσμα του εβραϊκού ζητήματος.

Πλάι, λοιπόν, στον Δημήτρη και την Ηλέκτρα ο οικογενειακός και φιλικός τους περίγυρος που η συγγραφέας έχει σκιαγραφήσει πειστικά, διαγράφοντας το κοινωνικό χάσμα ανάμεσά στους ήρωες, τονίζοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν είναι διακοσμητικοί, ούτε διεκπεραιωτικές παρουσίες. 
Ίδιον συγγραφικής ωριμότητας είναι όταν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες επιβάλλονται με τη μοναδικότητα και τη δυναμική τους.

Καθένα από τα δευτερεύοντα πρόσωπα στις Άλικες Σιωπές χαράσσει ίδια πορεία , συμβάλλοντας στο δράμα.

Ο αλαζονικός και αδίστακτος Χαρίλαος, να αμφιταλαντεύεται στο συμφέρον κ όσα αγάπησε, η άβουλη Αναστασία μας εξοργίζει κερδίζομτας μια βουβή ανοχή κάποιες στιγμές.

Η στωική γλυκιά Αλκμήνη γεννά τον θαυμασμό με τον αξιοπρεπή αγώνα της στη ζωή ως μια από τους αφανείς ήρωες που στηρλιζουν το οικοδόμημα της κοινωνίας ερήμην τους χωρίς δάφνες... 

Ο φιλόδοξος Ισίδωρος αιφνιδιάζει με την μυστική του ανθρωπιά... 

Ο Ορέστης συγκλονίζει με την οδύσσειά του που άγγιξε την ανώτερη αγάπη... 

Καθένα από αυτά τα πρόσωπα κερδίζει με την αξία του, τον χώρο του στις σελίδες του βιβλίου και δίπλα στο ζευγάρι. Εκείνο όμως που ανυψώνει τις "Άλικες Σιωπές" μακρυά από την κοινοτυπία, (την έστω αξιολάτρευτη) είναι ο τρόπος που η Κλαίρη Θεοδώρου χειρίζεται το ιστορικό πλαίσιο.

Παρότι η δεκαετία 36-49 είναι η πιο συζητημένη στη Λογοτεχνία μας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κλαίρη Θεοδώρου ξεφεύγει από τα τετριμμένα: 
Καταρχάς, η σκιαγράφηση της δικτατορίας του Μεταξά είναι υποδειγματική. Από το καθεστώς τρομοκράτησης και καταστολής του Μανιαδάκη μέχρι την προσωπολατρεία στον Μεταξά και την φασιστική Νεολαία η συγγραφέας αναβιώνει πιστά στην εποχή.

Η πλύση εγκεφάλου των νέων στην ΕΟΝ και η έμφαση στη συλλογικότητα, σε συνδυασμό με μια αμείλικτη στήριξη του Κεφαλαίου και την απροκάλυπτη βία προς τους φτωχούς συμβαδίζουν με την ιδιαίτερη προσωπικότητα του Ιωάννη Μεταξά υπό το πρίσμα όσων τον πίστεψαν. Η Κλαίρη παρακολουθει μέσω πολλούς που συστρατεύθηκαν με τη φιλομοναρχική δικτατορία του Μεταξά να εκπίπτουν σε συνεργάτες των ναζί κατακτητών...
Παράλληλα, η Κλαίρη Θεοδώρου τολμά να θίξει το πιο ευαίσθητο ίσως ζήτημα της περιόδου, τους πολιτικούς διωγμούς, εναντίον της Αριστεράς από το Ιδιώνυμο μέχρι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου,την Κατοχή κ τον Εμφύλιο.. Μέσω του Δημήτρη και του φιλικού του περίγυρου, η συγγραφέας αποτολμά αυτό που έκαναν τις προηγούμενες δεκαετίες μόνο σημαντικές λογοτέχνιδες σαν τη Διδώ Σωτηρίου, τη Ζωρζ Σαρρή, την Άλκη Ζέη:
Η συγγραφέας μας επιχειρεί να εισχωρήσει στα ενδότερα του Κομμουνιστικού Κόμματος και των αγώνων του.
Χωρίς να αναλωθεί σε ιστοριογραφικού τύπου λεπτομέρειες, η Κλαίρη Θεοδώρου συνθέτει το πορτρέτο του λαικού αγωνιστή που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της φτώχειας, σφυρηλατήθηκε από τη βιοπάλη και τη συνειδητοποίηση και ανδρώθηκε στην αυταπάρνηση για το όραμα μιας δικαιότερης κοινωνίας.

Ο Δημήτρης και η παρέα του ενσαρκώνουν δεκάδες πρόσωπα πίσω από αριθμούς ιστορικών αποτιμήσεων, ανιχνεύοντας το προσωπικό κόστος που συμπαρασυρει αθώουςμάνες θρηνωδούσες, ή συζύγους μόνες- αποσυνθέτοντας τους οικογενειακούς αρμούς στα σπίτια όσων τα άφησαν όλα για τον πολιτικό αγώνα.

Αυτό είχε επιχείρησει να θίξει και η Σόφη Θεοδωρίδου στο "Στεφάνι Από Ασπάλαθο".

Συνάμα, η Θεοδώρου δίνει ενδεικτικά στιγμιοτυπα από τη φρίκη που βίωσαν μυριάδες κομμουνιστές σε φυλακές άφατης αγριότητας και κανιβαλικού σαδισμού.
Μέσα σε ρυπαρά κελιά, πίσω ματωμένα κουρέλια από σάρκα και ιδανικά συναντούμε ανθρώπους που άντεξαν, ανθρώπους που έσπασαν, που πρόδωσαν ή έπεσαν πιστοί. 

Στους τόπους του μαρτυρίου, προβάλλουν ,πλήρως ενταγμένες στην πλοκή, χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος -όπως ο Άρης Βελουχιώτης κι ο Νίκος Ζαχαριάδηςνα συνδιαλέγονται με τους ήρωές μας, σε μια πειστική τους αναπαράσταση...
Οι στιγμές στην Κέρκυρα απλά ανατριχιαστικές και είναι αξιέπαινη η συγγραφέας που αναδεικνύει τα απάνθρωπα μαρτύρια που ο φασισμός επέβαλε σε κάποιους αγωνιστές- χωρίς να αποσιωπά τίποτα... 

Στη συνέχεια η Κλαίρη Θεοδώρου, ακολουθώντας τον αντιφατικό έρωτα της Ηλέκτρας και του Δημήτρη, δίνει μια εικόνα από την Κατοχή για να ακολουθήσεί την Αντίσταση πάνω στα βουνά σε στιγμές που δε συναντάμε συχνά σε σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα. Η Κλαίρη διατηρεί κριτική ματιά όπως θυμάμαι είχε κάνει ο Νίκος Αραπάκης στο εξαιρετικό του ΔΙΚΙΟ.

Κι εκείνη τολμά να διακρίνει τα σπέρματα του διχασμού στον φανατισμό και στη μισαλλοδοξία που διαστρέβλωσε τα αρχικά οράματα σε σπασμωδικές κι αιματοβαμμένες αντιδράσεις, που ενέγραψαν μίσος μέσα στις ταλαιπωρημένες καρδιές....

Μέσω των ηρώων της η Κλαίρη Θεοδώρου ασκεί μια έμμεση κριτική στον εκφυλισμό του Λαϊκού Κινήματος ανιχνεύοντας και τις ευθύνες των αριστερών στην αδελφοκτόνο αιματοχυσία που ακολούθησε.

Η ψυχαναγκαστική προσήλωση, ο παραμερισμός του ατόμου, η εξοντωτική ακαμψία και η φαυλότητα κάποιων προσώπων, συχνά αλλοτρίωναν τις ευγενείς προθέσεις... 

Η Κλαίρη Θεοδώρου ζωντάνεψε εικόνες που συναντήσαμε στην Τετραλογία του Παπαθεοδώρου και παρακολούθησε την εξιδανικευμένη οπτική να καταρρέει μέσα από την πορεία των ίδιων της των ηρώων και την κριτική τους στάση στα πράγματα.

Δύσκολο το εγχείρημα καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος της υποκειμενικότητας -και εκ μέρους του συγγραφέα κ εκ μέρους του αναγνώστη για μια πληγή της Ιστορίας μας ακόμη χαίνουσα.
Μοναδική μου ένσταση,λοιπόν, είναι πως, ίσως στην προσπάθειά της να φωτίσει αυτή τη σκοτεινή πλευρά, η συγγραφέας υποβάθμισε αθελά της καποιες στιγμές της Εθνικής Αντίστασης και κόντυνε το ηθικό ανάστημα αυτης.
Η συγγραφέας, δηλαδή, συμπύκνωσε την αντιστασιακή δράση στο θολό συνειδησιακό τοπίο κάποιων ηρώων και σε επονείδιστες στιγμές που πολύ σωστά ανέδειξε , όπως μια επικίνδυνη αρτηριοσκλήρυνση ή τα αυθαίρετα λαικά δικαστήρια και μια νοσηρή καχυποψία που οδήγησε μέχρι τα αλληλομαχαιρώματα, την τυφλή βία και το εγκλήμα επί δικαίοις κ αδίκοις....

Ίσως η συγγραφέας έτσι υπότίμησε ερήμην της το αξιοθαύμαστο φαινόμενο της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στη χιτλερική υπεροπλία , που όμοιό της βρήκε μόνον στους Παρτιζάνους της Γιουγκοσλαβίας και λιγότερο στη Γαλλική Restistance.
H Θεοδώρου δε φώτισε επαρκώς πχ την αγωνία του ΕΑΜ για τον επισιτιστικό πρόβλημα, τον αγωνία του ενάντια στην επιστράτευση των εργατών, την υπέρβαση στον Γοργοπόταμο, την πορεία αγωνιστών μαρτύρων σαν τους δεκάδες που βασανίστηκαν στη Μέρλιν και τους 200 της Καισαριανής ,την Ηλέκτρα Αποστόλου ή τη σημασία των πρώτων ελεύθερων κοινοτήτων που ιδρύθηκαν στην Ευρυτανία, ως προπλάσματα του ελεύθερου κόσμου ισότητας , Παιδείας και κοινωνικής δικαιοσύνης με συμβολή προσωπικοτήτων σαν την Ρόζα Ιμβριώτη και τον Γληνό, που έλαμψε μέχρι τν θάνατό του τέλη τουμ1943.

Ακόμη η αποτίμηση των αιτιών του Εμφυλίου μου φάνηκε λίγο βιαστική, σε σχέση με το άρτια σκιαγραφημένο προπολεμικό μέρος, κι οι βιβλιογραφικές πηγέ λιγάκι περιορισμένες.

Με εντυπωσίασε, ωστόσο, ο συμβολισμός όπου η συγγραφέας αποτύπωσε τον διχασμό των Ελλήνων, με τη μια πλευρά να ατενίζει δύση, την άλλη ανατολή ξεσκίζοντας τις σαρκες τους και τη μάνα πατρίδα...

Αυτό το σημείο ως στοιχείο της πλοκής και με τον συλλογισμό που κυοφορεί απογείωσε όλην την εξέλιξη και την οδύνη πρωταγωνιστών κ αναγνωστών:

Πέρα από τις ιδεολογικές αποχρώσεις η Κλαίρη απέδειξε νηφάλια ότι όλες οι πλευρές βγηκαν χαμένες από τον πόλεμο κι αυτό αποτελέι το πολύτιμο δίδαγμα, που ως Έλληνες οφείλουμε να αφουγκραστούμε καλύτερα αυτούς τους δίσκετους καιρούς.

Το βιβλίο της Κλαίρης ωστόσο, παρά την πολιτική πλευρά του, δεν πλατειάζει, δεν κουράζει και δεν μας επιτρέπει στιγμή να αποκοπούμε από τα πάθη των πρωταγωνιστών, με τους οποίους συμπάσχουμε ως την τελευταία σελίδα.

Η δίνη κορυφώνεται σε ένα φινάλε γλυκόπικρο που αφήνει μια ιδιόμορφη επίγευση.

Οι "Άλικες Σιωπές" ανήκουν στα ποιοτικά μυθιστορήματα που ακολουθούν τον αναγνώστη πολύ αφότου διαβαστούν, με το δράμα των ηρωων τους και τα ερωτήματα γύρω από την ιστορική αλήθεια που θέτουν. Διατηρώ πολύ μικρές επιφυλάξεις στον απόηχο που αφήνει το βιβλίο για την Αντίσταση και τα αίτια του Εμφυλίου, αλλά προκρίνω τη νέα γνώση που παρέχει, την άψεγάδιαστη μυθιστορηματική πλευρά και την υποδειγματική ένταξη των πρωταγωνιστών στην ιστορική συγκυρία, προτρέποντας τους αναγνώστες να καταδυθούν σε αυτήν την αγάπη, που σίγουρα θα τους σημαδέψει...

Κάπως έτσι η Κλαίρη Θεοδώρου με τις "Άλικες Σιωπές" πρόσφερε ένα δυνατό βιβλίο που δεν...σιωπά , αλλά συνομιλεί με την Ιστορία και διατηρεί το άλικο χρώμα του, μέσα από τα λάβαρα των αγώνων, το αίμα της θυσίας και την ολοπόρφυρη αγάπη που διασώζει το φως ακόμη και στο βασίλεμά της.

Θέλω να συγχαρώ την Κλαίρη Θεοδώρου για τη συγγραφική της τόλμη να θίξει κρίσιμα ιστορικά ζητήματα και να μη μείνει στα ρηχά μιας άκοπης αισθηματικής ιστορίας με ιστορικά προσχήματα.
Με τις" Άλικες Σιωπές" εδραιώνει τη θέση της ανάμεσα στους συγγραφέις που αξίζει να ακολουθήσουμε με υψηλές προσδοκίες για έργα με βάθος, ξεχωριστούς προβληματισμούς και δυνατούς χαρακτήρες.

Με αδημονία το αναγνωστικό κοινό προσμένει τις Κόρες Της Βασίλισσας που συνιστούν τη συνέχεια των Άλικων Σιωπών