Πέμπτη 24 Μαρτίου 2022

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ Παιδικη Διασκευη ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ

Ερ

                           Ερωτόκριτος Παιδική Διασκευή ( εκδ Μίνωας) 

                    Είδος: Παιδική Αφήγηση ( Διασκευή για ηλικίες 5-10 χρονών)                                        Βαθμολογία: 10/10

Η σειρά "Κλασσικοί Θησαυροί" των Εκδόσεων Μίνωα αποτελείται από μια σειρά παιδικών διασκευών πάνω σε κλασσικά έργα κι είναι μια εξαιρετική προσπάθεια του οίκου να συστήσει σε μικρά παιδάκια μεγάλα έργα της Λογοτεχνίας
.Αίσθηση προκαλεί η συμπερίληψη του κορυφαίου δείγματος του Κρητικού Θεάτρου τα χρόνια της Ενετοκρατίας του έργου "Ερωτόκριτος" από τον Βιντσεζο Κορνάρο.
Θα λέγαμε πως είναι το ελληνικό ομόλογο του έργου Ρωμαίος&Ιουλιέττα" του Σαίξπηρ οχι ως προς το μίσος, αλλά ως προς το ανεύφικτο του έρωτα λόγω έξωθεν παραγόντων.
Η ιστορία "κλασσική".Ο νεαρός σύμβουλος του Βασιλιά , Ερωτόκριτος ερωτεύεται την κόρη του την Αρετούσα ,όμως τέτοιος γάμος είναι απαγορευμένος λόγω της ταπεινής καταγωγής του Ερωτόκριτου. Τότε αυτός αποδύεται σε μια σειρά ηρωικών κατορθωμάτων και τελικά κατορθώνει να κατακτήσει τα όνειρά του και την αγάπη της Αρετούσας.
         Γνώριμο μοτίβο στα δυτικά παραμύθια που αντικατόπτριζαν το φεουδαρχικό κοινωνικό μοντέλο.
Η ποίηση του Βιντσέζου Κορνάρου αξιοποιεί το κεφάλαιο της ομηρικής παράδοσης και το διαποτίζει με την αύρα των ιπποτικών ιστοριών της Εσπερίας, κάτω από την οποια τελούσε κι η πατρίδα του Κρήτη.
Το ελληνικό πνεύμα συμπλέκεται με το λαικό παραμύθι, και το βυζαντινό μέλος, αλλά και τον ρομαντισμό των Βενετών τροβαδούρων και συνθέτουν το ρομαντικό έπος του Ερωτόκριτου που με εμπνευση του την αγάπη διαπρέπει στο πεδίο της Μάχης διασώζοντας το ιπποτικό ήθος, ώστε να διεκδικήσει την αγαπημένη του.
Έτσι, η ανδρεία και ο έρωτας υπερνικούν τη φτώχεια και τις  κοινωνικές ανισότητες.
Το καινοτόμο που κάνει το όμορφο αυτό έργο να λάμπει στους αιώνες, ως αξεπεραστο δειγμα της λαικής μας ποίησης, είναι η ποιητική ευφυία και η γλωσσική δεινότητα του Βιντσεζου Κορνάρου να μετουσιώσει όλην αυτήν τη μαγιά σε ένα μοναδικής αισθητικής γλωσσικό και εικοπλαστικό έπος που μεσα από την απαράμιλλη  στιχουργική του εκφράζει στοχασμούς γύρω από τη ζωή, την ηθική , τον θάνατο για να ανυψώσει πάνω από όλα τον έρωτα ως κτάκτηση και συνώνυμο της Αρετης σε μια συνομιλία με το ιδεώδες του Πλάτωνα εν τέλει...
Η παιδική αυτή αφήγηση φυσικά είναι απογυμνωμενη απο τα ποιητικά και λυρικά πλουμπίδια του πρωτότυπου έργου, συστήνοντας περιληπτικά ως παιδική γραμμική- σαφώς πεζή- αφήγηση  τον καθ'εαυτόν κρητικό μύθο σε πολύ νεαρής ηλικίας αναγνώστες.
Η υπέροχη εικογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου αποδίδει την ονειρική αχλύ του "μύθου", πλήρως εναρμονισμένη με τη ρομαντική του ατμόσφαιρα και τα χρώματα της βραδινής ρέμβης.
Την εμφάνισή τους στις όμορφες εικόνες κάνουν στοιχεία που υπογραμμίζουν την κρητική παράδοση και την προέλευση των ηρώων.

Ασφαλώς μια τέτοια παιδική  έκδοση δεν αρκεί για να να ανακαλύψει κανείς καθ ολοκληρίαν τη γοητεία  ενός τέτοιου διαχρονικού έπους σαν τον "Ερωτόκριτο" του Κορνάρου.
Το θετικό, όμως,με τις τόσο καλαίσθητες αποδόσεις κλασσικών έργων για παιδιά είναι πως οι νεαροί αναγνώστες εξοικειώνονται με αυτές τις λογοτεχνικές δημιουργίες πολύ νωρίς και συνηθίζουν να ζητούν το καλό βιβλίο... 
Η δύναμη της εικόνας  συμβάλλει ώστε να εντυπωθούν βαθιά στην παιδική ψυχή στιγμές από αυτά τα σπουδαία έργα, ώστε η τριβή με αυτά να "εκπαιδεύει " ποιοτικούς αναγνώστες για το μέλλον  .
Γι αυτό θεωρώ τη σειρά "Κλασσικοι Θησαυροί" των εκδ Μίνωα μια από τις καλύτερες του είδους, καθώς όλες οι εικονογραφήσεις (από ποικίλους καλλιτέχνες κάθε φορά) είναι υψηλού επιπέδου με ζωηρά χρώματα και παραστατικότητα, συνθέτοντας ένα πολύ ελκυστικό αποτέλεσμα
Ανάμεσα στα άλλα βιβλία της σειράς και ο Ερωτόκριτος αξίζει να κοσμεί κάθε παιδική αλλά και σχολική βιβλιοθήκη.

Μια εξαιρετική επιλογή ειναι και 
Ο ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗΣ  της Π.Σ. Δέλτα σε μια εξαίσια εικονογράφηση 

ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ  

Αγια Λευτεριά, Θοδωρής Παπαθεοδώρου

                                                                                    Αγια Λευτεριά, Θοδωρής Παπαθεοδώρου

                                     Είδος: Iστορικό Δράμα

                                    Βαθμολογία 10/10


Έξι μήνες μετά το "Άγιο Αίμα" , 
τις "Άγιες Ψυχές
ήρθε το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για την Επανάσταση του 1821 "Η Άγια Λευτεριά".
Αυτό το βιβλίο αποτελεί το πιο πικρό από τα τρία μέρη της τριλογίας του για την Παλιγγενεσία.
"Άγιο Αίμα","Άγιες Ψυχές"," Άγια Λευτεριά"...
Η αλληλουχία των τριών συναφών τίτλων στα διαδοχικά βιβλία της τριλογίας δεν είναι τυχαία.
Η κοινός τόπος του όρου "Αγιος" δηλώνει ασφαλώς την ιερότητα του Αγώνα ενάντια στην τούρκικη σκλαβιά.
Από κει και πέρα, οι υπόλοιποι όροι σηματοδοτούν το "τίμημα" που καθαγιάζει τις ψυχές για να καρπίσει τελικά, φέρνοντας την πολυπόθητη και πολυύμνητη Ελευθερία, που είναι η πιο ακριβή κληρονομιά του ελληνικού πνεύματος ανά τους αιώνες.
Μια ελευθερία πληρωμένη με "έντιμο αίμα" όπως λέει ο στίχος του Οδυσσέα Ελύτη. 

Το "βασανιστικό" με τα έργα του Θοδωρή Παπαθεοδώρου είναι ότι επειδή είναι χωρισμένα σε μέρη αναγκάζεται ο αναγνώστης να περιμένει αρκετά για την έκβαση μιας ιστορίας που εξαρχής τον έχει αρπάξει στο δικό της σύμπαν που απρόθυμα αποχωρίζεται μέχρι τη συνέχεια στο επόμενο βιβλίο...Έξι μήνες λοιπόν μετά ολοκληρώνεται και αυτή η τριλογία του 1821.
Και στο τρίτο μέρος όπως συνέβη και με άλλα έργα του Παπαθεοδώρου ακολουθούμε την πορεία των αγαπημένων ηρώων που γνωρίσαμε στα δυο προηγούμενα.
Η Μαλαματή, ο Νίκος, ο Στέφανος,η Δέσπω αναζητούν τη ρίζα τους και συνάμα τη θέση τους στον κόσμο, δίνοντας ο καθένας τη δική του μάχη, μοιρασμένοι ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον έρωτα.
Η πορεία τους αγωνιώδης ,σε παραλληλία προς υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα που εντάσσονται ομαλά στο κάδρο της δράσης.
ήρωες γνωστοί κι ανώνυμοι, φιλέλληνες όπως ο Λόρδος Βύρωνας κι ο τυπογράφος του Μεσολογγίου Ιάκωβος Μάγιερ κάνουν ουσιώδες πέρασμα από τις σελίδες αυτές. 
Η αφήγηση του Παπαθεοδώρου ζωντανή κατορθώνει να ανασυστήσει πλήρως την εποχή.Οι ζωές των ηρώων εξελίσσονται με φόντο σημαντικά γεγονότα με κορυφαίο το μαρτυρικό Μεσολόγγι.
Στο Άγια Λευτεριά όμως υπεισέρχεται πιο ηχηρή η πολιτική διάσταση της Επανάστασης, αυτή που την κηλιδώνει όπως κάποτε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ντρόπιασε την Αρχαία μας Ιστορία.
Η πένα του Παπαθεοδώρου ιχνηλατεί το όνειδος του Εθνικού Διχασμού από τα 1824 και την Εθνοσυνέλευση του Άστρους αναδεικνύοντας και λιγότερο γνωστές πλευρές του, που απομυθοποιούν εξιδανικευμένα πρόσωπα και καταστάσεις.
Μηχανορραφίες πολιτικών προσώπων -σαν τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο, που εκκινώντας από πλούσια καταγωγή επιδίωξαν να οικειοποιηθούν κατορθώματα άλλων εξασφαλίζοντας προσωπική δόξα και οφίτσια σε βάρος των στρατιωτικών.
Η δίκη του αράθυμου Γεώργιου Καραϊσκάκη.
Τα Δάνεια για τον Αγώνα που κατασπαταλήθηκαν σε αδελφοκτόνα όπλα όσο οι Τούρκοι ξεκινούσαν την αντεπίθεσή τους, συμπράττοντας με την Αίγυπτο και τον δαιμόνιο Ιμπραήμ Πασά..
Οι διενέξεις και τα συγκρουόμενα συμφέροντα των πλοιοκτητών που- από τη μια, έγραψαν χρυσές σελίδες στο Αιγαίο εξευτελίζοντας πολλές φορές τον στόλο του αιμοδιψούς Σουλτάνου- από την άλλη όμως δεν απέφυγαν τις μικρότητες ανταγωνισμών που υπέσκαψαν το ίδιο το μέλλον του Αγώνα.
To αδερφικό μίσος που οδήγησε τους καθολικούς Συριανούς σε μια αισχρή  αντίδραση απέναντι στην τρομακτική σφαγή της Χίου -την ίδια ώρα που οι πολίτες της Ευρώπης ξεσηκώνονταν στο άκουσμα της φοβερής είδησης.
Στιγμές ντροπής αδελφοκτόνου που πονούν...Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου σκιαγραφεί όλο το παρασκήνιο των δύο φάσεων του επονείδιστου Εμφυλίου
Κανένας αναγνώστης δε θα ξεχάσει τη ζωηρή αναπαράσταση της διαπόμπευσης του Στυλοβάτη της Επανάστασης, του ηρωικού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο Ανάπλι, όπου φυλακίστηκε- από ανθρώπους "μικρούς κι αμετανόητα υπόδουλους σε συμφέροντα"- αυτός ο μέγας σαλπιγκτής της Λευτεριάς!!!
Είναι το σαράκι της φυλής μας, η Έριδα που ήδη ο Ησίοδος κι ο Όμηρος τοποθέτησαν ως ήσσονα θεότητα στο πλευρό του πολεμοχαρούς θεού Άρη...Είναι η φθονερή πατρίδα που εξόρισε τον Θεμιστοκλή της Σαλαμίνας. Πίσω από κάθε Περικλή παραμονεύει ένας Αλκιβιάδης και κάθε αντάμωμα Αθηναίων κ Σπαρτιατών σε νικηφόρες Πλαταιές θα αμαυρώνεται τελικά στους Αιγώς Ποταμούς.
      Στις σελίδες του Παπαθεοδώρου αναδεικνύεται η μάστιγα της ελληνικής πολιτικής νοοτροπίας:Η μανία πρόσδεσης στο άρμα κάποιας ξενικής επιρροής και η αναφορά σε μια έξοθεν υπερδύναμη, που τόσα δεινά έφερε κι εξακολουθεί να φέρνει στον λαό μας...
Η κορύφωση του έργου έρχεται με την ηρωική πολιορκία κι Έξοδο του Μεσολογγίου. Από τον πείσμωνα Κιουταχή μέχρι τον αλαζονικό Ιμπραήμ 
Σε μια συνομιλία με τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού ο συγγραφέας ακολουθεί το μαρτύριο των υπερασπιστών μέ την απριλιάτικη φύση να θάλλει σε κελεύσματα ζωής κι έρωτα όσο εκείνοι προχωρούν στον θάνατο.
Η τριλογία του 1821 έρχεται λοιπόν να επιβεβαιώσει ,γι άλλη μια φορά, τη μεγάλη λογοτεχνική κλάση του Θοδωρή Παπαθεοδώρου και την επιδεξιότητά του να συνδυάζει την ιστορική γνώση με γοητευτικές ιστορίες και χαρακτήρες ζωντανούς κι αληθινούς, που καθιστούν την Ιστορία βίωμα για τον αναγνώστη κι όχι απρόσωπη αναφορά.
Σε τόσο δύσκολους καιρούς είναι σημαντικό να αντλούμε έμπνευση από την αρετή των προγόνων μας.Πιο γεννναίο όμως είναι όταν ένας συγγραφέας αντέχει να αναμοχλεύει τις αρχαίες πληγές μας, βοηθώντας μας να αναστοχαστούμε πάνω στις παθογένειές μας και να συνειδητοποιήσουμε την επιτακτική ανάγκη να τις παλεψουμε με ομοψυχία.
               Η τριλογία του Αγώνα είναι ένα έργο που σίγουρα αξίζει   να το ανακαλύψουν όλοι οι Έλληνες αναγνώστες, απολαμβάνοντας άλλη μια γόνιμη έμπνευση καλής Λογοτεχνίας..


Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2022

Gregory Chukhray, Η Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη

                                      Gregory Chukhray , Η Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη (Баллада о солдате)
                                       Είδος :Aντιπολεμικό (Σοασιαλιστικος Ρεαλισμός)
                                         Βαθμολογία : 10/10 
Πρωτότυπος Τίτλος: Ballada o Soldate Баллада о солдате,
Σκηνοθέτης: Grigori Chukhrai
Σεναριογράφοι: Valentin Ezhov, Grigori Chukhrai
Πρωταγωνιστές: Vladimir Ivashov (Αλιόσα),
Zhanna Prokhorenko (Σούρα),
Antonina Maksimova(Μητέρα)

Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1959

23 Φεβρουαρίου 2022, Τσικνοπέμπτη,που γράφεται το παρόν άρθρο, ξημέρωσε μια μαύρη ημέρα για την Ευρώπη: Σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι γεωστρατηγικών συσχετισμών για το έλεγχο ενεργειακών πόρων και περασμάτων
ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (Ν.Α.Τ.Ο.) , την Ουκρανία και τη Ρωσία,
σήμερα τα ξημερώματα ρωσκές δυνάμεις ξεκίνησαν επιχειρήσεις στο ουκρανικό έδαφος, κηρύσσοντας επίσημα πλέον τον πόλεμο στην Ουκρανία του Ζελέσκι, που καιρό "ερωτοτροπεί" με τη Δύση και την αναβίωση του νεοναζισμού, σπάζοντας άνανδρα τις Συμφωνίες του Μινσκ και την τελευταια απόπειρα ειρηνικής διευθέτησης στην πολύπαθη περιοχή του Ντονμπάς .
    Ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα πυραύλους , τανκς και όλμους να σφυροκοπούν ουκρανικές πόλεις, με απρόβλεπτες συνέπειες στο παγκόσμιο σκηνικό.
              Σε μιαν επικαιρότητα που αναδεικνύει τη μωρία του ανθρώπινου γένους "να εμμένει στον Πόλεμο", καμιά ταινία δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη από το αριστούργημα του πολυβραβευμένου Σοβιετικού(ουκρανικής καταγωγής) σκηνοθέτη Γκριγκόρι Τσουχράι "Η Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη" (Баллада о солдате)
        Μια ταινία σπαρακτικά απλή στη σύλληψή της, γι αυτό και σοφή, με υποψηφιότητες στα Όσκαρ και στο Φεστιβάλ των Καννών- που τελικά έδωσε στον Τσουχράι  ειδική διάκριση για τα υψηλά ανθρωπιστικά μηνύματά της"...
Το δε 1960 η ταινία "Баллада о солдате" θα βραβευθεί και στο Φεστιβάλ του Σαν Φραντσίσκο ενώ θα αποσπάσει και το  BAFTA Award for Best Film. Ας ανακαλύψουμε μαζί γιατί ξεχώρισε τόσο πολύ.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η "Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη(" Баллада о солдате), αφηγείται την ιστορία του Αλεξέι(Αλιόσα) Κολτσόφ ενός 19χρονου παλικαριού από τη ρωσική ύπαιθρο που μάχεται με τη μονάδα του εναντίον των ναζιστικών δυνάμεων.
Όταν σε μια μάχη ο Αλεξέι κατορθώνει με επιδεξιότητα να ανατινάξει ένα Πάντσερ λαμβάνει τιμητική άδεια 2 ημερών ώστε να ξαποστάσει στο σπίτι του και να ξαναδεί τη μητέρα του, Αικατερίνα...
Ο Αλεξέι ξεκινά την περιπλάνησή του προσβλέποντας στην ώρα που θα σμίξει με τη μητέρα του και θα επισκευάσει τη στέγη της μικρής αγροικίας που μένει.
Στο ταξίδι του ο Αλεξέι συναντά πλήθος ανθρώπων, kι έναν άγουρο έρωτα,  όταν, μεσα στο τρένο της επιστροφής, θα γνωρίσει τη γλυκιά Σούρα...
Θα ανταμώσει ξανά με τη μητέρα του;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη" του Γκριγκόρι Τσουχράι ανήκει στα διαμαντάκια του σοβιετικού κινηματογράφου. Είναι το κορυφαίο του έργου του μαζί με τον " 41ο".
Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη" αποτελεί ένα μοναδικό κράμα σοσιαλιστικού ρεαλισμού και λυρισμού και, σε πείσμα του τίτλου της, αντιμιλιταριστική. Κομίζει και αυτή ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο που εκτείνεται πέρα από την ιστορική συγκυρία που την ενέπνευσε...
Η πληθώρα των ρωσικών ταινιών της εποχής όπου μεσουράνησε ο Τσουχράι (1950-1980) εξύμνησε-δικαιολογημένα-  τα ανδραγαθήματα των ηρωικών Ρώσων στην τιτανομαχία Γερμανών και Κόκκινου Στρατού που έλαβε χώρα στα εδάφη τους με τη γερμανική εισβολή.
Παρότι ο σοβιετικός κινηματογράφος εισηγείται σταθερά μια ανθρώπινη προσέγγιση των χαρακτήρων, η επική διάθεση κυριαρχεί στις πολεμικές του ταινίες, ενώ συχνές είναι οι πολύ σκληρές εικόνες από τις ναζιστικές-κυρίως- θηριωδίες, που σάρωσαν τη Ρωσία το διάστημα 41 ως το 44, όπου κι άρχισε η ηρωική αντεπίθεση των Ρώσων που διέλυσαν τον ναζιστικό στρατό.
     Ο Γκριγκόρι Τσουκράι εκπλήσσει με την "Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη", διότι αναδεικνύει την αντιηρωική πλευρά του πολέμου, κάνοντας καθημερινούς ανθρώπους σαλπιγκτές ενός ηχηρού αιτήματος για ειρήνη.
Με ελάχιστους διαλόγους, χωρίς βαρύγδουπες ή μελοδραματικές εκφράσεις ή πομπώδεις εξελίξεις στην πλοκή, ο Τσουχράι συνθέτει μια ιδιαίτερη καταγγελία ενάντια στον παραλογισμό του πολέμου.

             Η Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη δεν είναι, λοιπόν, μια ακόμη ταινία από τα χρόνια του πολέμου αλλά ένα αντιπολεμικό ποίημα διαποτισμένο από τον ρομαντισμό και το όνειρο .
Πίσω από τη λιτή κυριολεξία του στρατιώτη που νοσταλγεί το σπιτικό του και ψηλαφεί το πρώτο σκίρτημα του έρωτα στο πρόσωπο της Σούρα, στο τρένο της επιστροφής
αναφύονται συμβολισμοί απερίφραστα αντιπολεμικοί.
Αρωγός στο μήνυμα του Τσουχράι ενάντια στον πόλεμο στέκεται η φύση.
Είναι θεαματικό πόσο όμορφα κατάφερε μια ασπρόμαυρη ταινία να αποδώσει τη γοητεία της φύσης χάρη σε μια υποδειγματική φωτογραφία:
 Μάγεμα η φύσις κι όνειρο, οπως σημείωνε στους "Ελεύθερους Πολιορκημένους" κι ο Διονύσιος Σολωμός,σε "διάλογο" δυο αιώνων με κοινό καημό,
 ενόσω το τρένο του στρατιώτη, διασχίζει την ρωσική ύπαιθρο που με ανθισμένους κλώνους υποδέχεται την άνοιξη, 
Ο Έλληνας θεατής ίσως με αυτες τις εικόνες θυμηθεί και τον λόφο με τις παπαρούνες από τη "Ζωή Εν Τάφω" του Στρατη Μυριβήλη...
Είναι φανερό όμως πως, ενώ στις περισσότερες σοβιετικές πολεμικές ταινίες "η μονάδα" αποπροσωποποιείται κι απορροφάται από το συλλογικό στοιχείο κι από τη σκηνογραφική απεραντοσύνη των μαχών που την υπερβαίνει, ο Τσουκράι με την "Μπαλάντα" του αντέστρεψε αυτήν την τάση, φτιάχνοντας μια ξεκάθαρα ανθρωποκεντρική ταινία με τα καθεαυτά λιγοστά πρόσωπα να αναδεικνύουν σε πρωτο πλάνο τα μηνύματα της ταινίας του.
           Πρωταγωνιστής του ένας νεαρός στρατιώτης, ο γλυκύς Αλιόσα, που συνομιλέι με τον "Μικρό Στρατιώτη" του Δημήτρη Χριστοδούλου στο αντιπολεμικό τραγούδι του Λίνου Κόκκοτου, ενόσω πλανιέται στον κόσμο με τη μοναχική αθωότητα του "Μικρού Τυμπανιστή" που ψάχνει την αγαπη και τη θαλπωρή. 
Ο Αλιόσα  θα μπορούσε να είναι μέρος στη συντροφιά με τους "8 Ανθρώπους -που- Βαδίζουν στη Γη" στο σπαρακτικο αντιπολεμικό ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη με τους 8 στρατιώτες που τους συνθλίβει ο Πόλεμος τα απλά καθημερινά τους όνειρα και την οικογενειακή ευτυχία που μέσα από τη φτώχεια παλεύουν να χτίσουν...
Έτσι κι ο Αλιόσα  ως ανταμοιβή για το κατόρθωμά του δε θέλει παράσημο παρα να δει τη μάνα του και να επισκευάσει τη στέγη του σπιτιού του, γιατί όπως σημείωνε ο Ελύτης " 
"Πολλλα Δε θέλει Ανθρωπος
 να είν ημερός να ειν' άκακος.
λίγο φαί λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση..."

Η γυναίκεία παρουσία στην ταινία του Τσουκράι, προβάλλει στην ευγενέστερη εκδοχή της, με τις δυο κορυφαίες ιδιότητες: Αυτήν της Μάνας στο πρόσωπο της Εκατερίνας, κι εκείνη της τρυφερής αγαπημένης, της Σούρας.
Η μάνα του στρατιώτη λοιπόν, στον Τσουκράι , που τόσο εκφραστικά την ερμηνεύει η πανέμορφη και διακεκριμένη Σοβιετική ηθοποιός Αντονίνα Μαξίμοβα προσλαμβάνει το σύμβολισμό της Οδύνης όπως αρχετυπικά της έχει αποδοθεί στην ορθόδοξη παράδοση, μέσω της Παναγίας, και πολλές φορές έχει αποδοθεί στη σοσιαλιστική λογοτεχνία.
Δεν είναι η μάχιμη Μάνα του Γκόργκι,που αφυπνίζεται από τη θυσία του εργάτη γιου της. 
Είναι η "μάνα του Εσταυρωμένου" που βιώνει όλα τα απότοκα της ανθρώπινης κακίας και του πολέμου, καθώς θάβει παιδιά σφάγια στον βωμό των πολεμοκάπηλων και θρηνεί στον Επιτάφιο του Ρίτσου ή στους Πόνους της Παναγιάς του Βάρναλη.
Τα κεντρικά πρόσωπα συμπληρώνονται από τον αγνό νεανικό έρωτα,τη δροσερή Σούρα...Δεν είναι μια Ανδρομάχη που εμψυχώνει τον στρατιώτη να πολεμήσει, αλλά η υπόμνηση μιας βίαια λεηλατημένης αθωότητας. 
Η ταινία που δεν αποσκοπεί στην παρουσίαση ενός ρομάντζου , ούτε εξυμνεί τα ανδραγαθήματα της μάχης κλείνει σε μια ευφυή "κυκλική" συμμετρία διαγράφοντας μια πλήρη περιστροφή συγκίνησης και πόνου για να αφήσει το πικρο της μήνυμα κόντρα σε όλους τους πολεμοκάπηλους που σέρνουν τους λαούς σε αναίτιες "σφαγές" ανά την Ιστορία...
        Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ του ουκρανικών καταβολών Σοβιετικού σκηνοθέτη φέρνει, λοιπόν, σε πρώτο πλάνο τους Μικρούς όπως το κάνουν οι απανταχού μεγάλοι ποιητές του κόσμου από τον Ρίτσο, τον Βρεττάκο ως τον Νερούδα και τον Λόρκα.
Στα" Μωρά του Κόσμου" της ευαγγελικής περικοπής δίνει φωνή και ο Τσουχράι για να μιλήσει για την αγάπη και τις ομορφιές της ζωής που οι μεγαλόσχημοι βυθίζουν στη στάχτη και στο αίμα εξ' ονόματος φιλόδοξων προσχημάτων για την απληστία και το μίσος...
Όλες αυτές οι διακειμενικές αντιπαραβολές αποδεικνύουν το οικουμενικό πνεύμα της ταινίας του Τσουκράι που δυστυχώς παραμένει πάντα επίκαιρο- ειδικά στην εποχή μας που έχουν αναζωπυρωθεί εθνοτικά πάθη κι ο κόσμος διολισθαίνει επικίνδυνα προς φασίζουσες αντιλήψεις με τον εθνικιστικό φανατισμό να αντικαθιστά την αγάπη στην πατρίδα με μίσος και φιλοπόλεμο πνεύμα ...
Ελπίζω κάποτε τέτοιες ταινίες σαν την "Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη" του Γκριγκόρι Τσουκράι να μην τις απολαμβάνουμε μονάχα για την αισθητική τους ή για να εμπλουτίζουμε τη σινεφίλ φαρέτρα μας, αλλά συνειδητοποιώντας την παιδευτική τους αξία και εμπλουτίζοντας τους ηθικούς μας ορίζοντες και τη συνείδησή μας ως πολίτες του Κόσμου...
Για να μην προσμένουν άδικα άλλες μητέρες στην άκρη αυτού του δρόμου έναν γυρισμό που δε θα δουν...




                                      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΓΚΡΙΓΚΟΡΥ ΝΑΙΜΟΒΙΤΣ ΤΣΟΥΧΡΑΙ

Γεννήθηκε στη Μελιτόπολ της Ουκρανίας στις 23 Μαιου 1921 κι έφυγε από τη ζωή 28 Οκτωβρίου του 2001.
Οι γονείς του χώρισαν όταν ο Γκριγκόρι ήταν 3 ετών κι αυτός μεγάλωσε στο πλευρό του πατριού του Pavel Antonovich Litvinenko, ο οποίος ηγείτο ενός κολχόζ.
Η μητέρα του, Κλαούντια  έλαβε μέρος στην κολεκτιβοποίηση και εργαστηκε και για τις αστυνομικές δυνάμεις.
Ο Γκριγκόρι Τσουχράι υπηρέτησε στον στρατό στη 19η Στρατιά
Πολέμησε στο Στάλινγκραντ και γύρω από τον ποταμό Ντον. 
Οι εμπειρίες του από τον Πόλεμο θα σφραγίσουν το έργο του.
Το 1944 θα προσχωρήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος σπούδασε κινηματογράφο στο VGIK.
Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε να σκηνοθετεί δικές του ταινίες.
Το 1957 κέρδισε διεθνή αναγνώριση , αποσπώντας διάκριση στο Φεστιβάλ των Καννών για την αριστουργηματική ταινία ο 41ος σχετικά με τον Ρωσικό Εμφύλιο.
Το 1959 η "Μπαλάντα Ενός Στρατιώτη" θα αποσπάσει Βραβείο Λένιν ενώ και αυτή θα συγκινήσει το παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα με πολλές υποψηφιότητες για βραβεία -ακόμη και τα όσκαρ. 
Στην ταινία του "Καθαρός Ουρανός" ο Τσουκράι αφηγήθηκε την ιστορία ενός πιλότου που επιβωσε της γερμανικής αιχμαλωσίας αλλά αντιμετωπίστηκε ως προδότης...Η ταινία ασκούσε κριτική στον άτεγκτες μεθόδους του σταλινισμού.
Την τετραετία 1966-1971 ο Τσουχράι θα διδάξει ο ίδιος στο  VGIK,  που τον γαλούχησε κινηματογραφικά.
Το 1984 σκηνοθέτησε την τελευταία του ταινία.
ήταν παντρεμένος με την καθηγήτρια Ρωσικής Φιλολογίας, Ιράιντα με την οποία απέκτησε εναν γηιο τον Πάβελ (1946) -επίσης σκηνοθέτη και μια κόρη την Έλενα (1961), που επίσης ασχολήθηκε με το σινεμά.
Πέθανε από έμφραγμα το 2001 κι ετάφη στο  Vagankovo Cemetery.

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

O Γάτος Που Έσωζε Βιβλία, Sosuke Νatsukawa

                                       O Γάτος Που Έσωζε Βιβλία, Sosuke Νatsukawa
   Είδος: Αλληγορικό παραμύθι
 Βαθμολογία 9/10



Μετάφραση Αύγουστος Κορτώ


Γάτος και Βιβλία.Δύο διαχρονικές αγάπες που ζεσταίνουν την ψυχή ,σε έναν ξεχωριστό συνδυασμό που συνθέτει μια υπέροχη ιαπωνική παραβολή "Ο Γάτος Που Έσωζε τα Βιβλία" του Σοζούκε Νατσουκάουα αποτελεί ένα μοναδικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους... βιβλιόφιλους!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Στη σημερινή Ιαπωνία, ο συνεσταλμένος έφηβος Ριντάρο Νατσούκι βρίσκει καταφύγιο στο παλαιοβιβλιοπωλείο του καλόψυχου παππού του με την τρυφερή σοφία του και δεκάδες σπάνια βιβλία.
Ο γλυκός παππούς πεθαίνει γαλήνια στον ύπνο του αφήνοντας μόνο τον μικρό Ριντάρο.Το χειρότερο είναι ότι το παλαιοβιβλιοπωλείο πρέπει να κλείσει και ο θησαυρός "του" κινδυνεύει να χαθεί για πάντα.
Ο Ρίνταρο τότε,νιώθει πως γκρεμίζεται ο κόσμος του. Παρατάει το σχολείο κι απομονώνεται έχοντας χάσει κάθε κίνητρο για ζωή.
Τότε στον απελπισμένο Ριντάρο εμφανίζεται ένας γάτος, ο Τίγρης!Γάτος ξεχωριστός καθώς διαθέτει ανθρώπινη μιλιά και έχει την αποστολή να σώσει τα βιβλία,γι αυτό ζητά τη συνδρομή του Ριντάρο.
Το αγόρι και ο γάτος θα περάσουν μαζί 3 μαγικές δοκιμασίες, όμως η τελευταία είναι μια υπόθεση που ο Ριντάρο πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του, σε μια μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό.  

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Ο "Γάτος Που Έσωζε Βιβλία" του Νατσουκάουα είναι ένα αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους και διατηρεί μιαν αύρα ιαπωνικής σοφίας.
Η νουβέλα του Νατσουκάουα εξυμνεί τη γοητεία των βιβλίων με ένα κράμα κοινωνικής νουβέλας διαποτισμένης από στοιχεία μαγικού ρεαλισμού που είναι τόσο χαρακτηριστικά για τη Λατιονοαμερικάνικη Λογοτεχνία.
Πρόκειται για ένα βιβλίο ζυμωμένο από υλικά ελκυστικά για ενα νεανικό κοινό που δημιουργούν και μιαν αίσθηση νοσταλγίας στους μεγαλύτερους αλλά προσφέρουν όμορφα μηνύματα γύρω απο τη ζωή, μεταδίδοντας στον αναγνώστη  πληθώρα συναισθηματων με το κοινωνικό στοιχείο και τον ανθρωποκεντρισμό που τόσο ανεπτυγμένος είναι σε πολλά ιαπωνικά anime και manga:
Eνας ορφανός και μοναχικός έφηβος που ζητά καταφύγιο σε κάτι που αγαπά κι αυτό γίνεται πύλη περιπέτειας και αυτογνωσίας.
Το Βιβλίο γίνεται λοιπόν αποκούμπι, σύμμαχος, φίλος πιστός και παράθυρο πρός τη ζωή που ο μικρός έφηβος φοβάται να ζήσει αληθινά.
Εδώ λοιπόν μας σκιαγραφείται το πορτρέτο του Βιβλίου, με διττό τρόπο.
Αφενός, το Βιβλίο εδώ μας γοητεύει ως αντικείμενο με τη μυρωδιά του, το ηχόχρωμα των σελίδων του καθώς γυρίζουν, την υφή του και την αισθητική των συμβόλων της γραφής που το στοιχειοθετούν.Αντικείμενο που δεν πρέπει να χαθεί αλλά να διασωθεί ως ένας "θησαυρός".
Αυτή η πρόθεση φαίνεται κι από την τόσο ξεχωριστή μορφή αυτής της έκδοσης με το σκληρό χρυσίζον εξώφυλλο ξεχωριστής ομορφιάς, που διατηρεί τη σημασία του κα τη συνάφειά του προς το περιεχόμενο της νουβέλας.  
Δεσπόζον όμως στοιχείο φυσικά είναι η καθεαυτή αξία της αναάγνωσης που αναγάγει το βιβλίο σε Ιερό Ναό της Γνώσης και διαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους και εποχές.Το Βιβλίο γίνεται όχημα ανέφικτων ταξιδιών πέρα από σύνορα χωροχρονικά.
Το μεγαλείο του Βιβλίου έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι το περιεχόμενό του είναι που ανυψώνει την αξία του κι αυτό μπορεί να είναι ανεκτίμητο ακόμη και με την πιο ταπεινή και λιγότερο προσεγμένη μορφή.
Δεν είναι τα πλουμπίδια ή ο υλικός πλούτος που προσδιορίζουν την αξία ενός Βιβλίου αλλά η πνευματική διάσταση που αυτό φέρει. Στην περίπτωση του μοναχικού Ριντάρο τα βιβλία γίνονται φίλοι κι αδέλφια και μαζί με τον παππού εξασφαλίζουν το υποκατάστατο της Οικογένειας που του λείπει.
Κι εκεί που η απτή καθημερινότητα φαντάζει ζοφερή υπεισέρχεται το "μαγικό στοιχείο"- ένας ομιλών γάτος.Είναι γνωστή η αγάπη των ανατολικών φιλοσοφιών στη φύση και οι συμβολικές αναγωγές των κανόνων και των εικόνων της σε ηθικά διδάγματα γύρω από την ανθρώπινη ηθική.
Τη φύση εκπροσωπεί μέσα από αυτόν τον παραμυθιακό ανιμισμό ο Γάτος-διασώστης, που οδηγεί τον Ρινταρο σε έναν μαγικό κόσμο, με κεντρικό άξονα το Βιβλίο.
Μέσα στο ταξίδι του θα δουν ανθρώπους με διαφορετικές στάσεις απέναντι στο Βιβλίο οι οποίες αντανακλούν κατ'επέκτασιν διαφορετική στάση απέναντι στους άλλους.
Και ποιος είναι ο απόηχος. Μα ότι "τα Βιβλία μας μαθαίνουν να φροντίζουμε τους άλλους".
Εκείνο που νοηματοδοτεί τελικά τη γνώση των βιβλίων δεν είναι ένας αυτάρεσκος εμπλουτισμός της γνωσιολογικής μας φαρέτρας, ούτε μια ναρκισσιστική κατάκτηση γνώσεων αλλά η ανάπτυξη ενσυναίσθησης-δηλαδή η ικανότητα να δείχνουμε κατανόηση κι αλληλεγγύη στον διπλανό.
Καμία γνωστική κατάκτηση δεν έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από συμπόνια, αγάπη κ αρετή-άποψη στην οποία διασταυρώθηκαν ο Αριστοτέλης και ο Ινδός φιλειρηνιστής Μαχάτμα Γκάντι.
Με άλλα λόγια απώτατη σοφία δεν είναι άλλη από την Αγάπη κι σε αυτήν διασταυρώνονται κι εκβάλλουν όλα τα φιλοσοφικά συστήματα του κόσμου από τη μυστηριακή Ανατολή ως τον αρκτικό κύκλο και από την αριστοτέλεια ηθική μέχρι  την "Α προς Κορινθίους Επιστολή" του Αποστόλου Πάυλου.
             Μέσα από όλα αυτά το ιαπωνικό αυτό παραμύθι του Γάτου που έσωζε τα Βιβλία θα συγκινήσει και θα διδάξει μικρούς και μεγάλους.


Η Δικη Που Άλλαξε τον Κόσμο, Στέφανος Δάνδολος

                                                                                           Η Δίκη Που Άλλαξε Τον Κόσμο, Στέφανος Δάνδολος
                                      
Είδος Ιστορικό- (Θρησκευτικό) Μυθιστόρημα

                                         Βαθμολογία: 10/10

Ο Στέφανος Δάνδολος δίνει χρόνια τα διαπιστευτήριά του στον χώρο του ιστορικού μυθιστορήματος.
Παρουσιάζει δε την τάση να προσεγγίζει την Ιστορία μέσα από ζευγάρια που τη σημάδεψαν συνθέτοντας μυθιστορήματα με θυελλώδη πάθη που πάντα "πατούν" στην ιστορική εγκυρότητα.
                   Φέτος όμως παρουσιάζει κάτι πραγματικά ξεχωριστό: "Η Δίκη Που Άλλαξε τον Κόσμο"- εκδ ΨΥΧΟΓΙΟΣ- δεν αποτελεί απλά την κορυφαία συγγραφική στιγμή του Στέφανου Δάνδολου, αλλα ένα από τα συγκλονιστικότερα ελληνικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Στο Πραιτώριο της Ιερουσαλήμ,  ο Πόντιος Πιλάτος εν μέσω κραυγών δίκαζει τον Χριστό, όταν μια γυναίκα όρθωσε το ανάστημά της και προσπάθησε να σώσει τον Ναζωραίο, κάνοντας ό,τι δεν τόλμησαν δεκάδες άντρες γύρω της.
           Το όνομά της Κλαυδία Πρόκλα. Η σύζυγος του ίδιου του Πόντιου Πιλάτου, του ανθρώπου που δίκασε τον Ιησού.
Μια Ρωμαία της άρχουσας τάξης, που αγάπησε πολύ, πόνεσε περισσότερο κι έφτασε να ανακηρυχτεί Αγία της Χριστιανικής Εκκλησίας μετά τον θάνατό της!!!
Από τις ανεμοδαρμένες ερήμους της Ιουδαίας μέχρι τα ομιχλώδη μονοπάτια της αστραφτερής Ρώμης, παρακολουθούμε  το πορτρέτο μιας θαρραλέας ύπαρξης που αντιτάχθηκε στη βία των ημερών της.
Η ανατομία ενός γάμου που χτυπήθηκε ανελέητα από τη μοίρα.
Το δραματικό χρονικό μιας δίκης που σημάδεψε την ανθρωπότητα και εκείνου του τραγικού δικαστή που ένιψε τας χείρας του, του άντρα που είχε ξεκινήσει την καριέρα του με όνειρα και έσβησε στην αφάνεια.
Και, τέλος, η οδύσσεια ενός παλιού Ρωμαίου στρατηγού, που σαράντα χρόνια μετά τη Σταύρωση έφερε στο φως τα κρυμμένα μυστικά οδεύοντας προς τη δική του λύτρωση.
Ο Στέφανος Δάνδολος αντλεί έμπνευση από ένα καταγεγραμμένο γεγονός των τελευταίων ωρών του Χριστού, το οποίο ουδέποτε αναδείχτηκε, και, συνυφαίνοντας πραγματικότητα και μυθοπλασία, χτίζει ένα βαθιά υποβλητικό μυθιστόρημα για την ελπίδα, τον έρωτα και τα θαύματα της ανθρώπινης ψυχής.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Οι τελευταίες ώρες του Χριστού στη γη συνίστανται στο Θείο Πάθος και την ύψιστη έκφραση αγάπης που είναι η- παρά τη θεία Του μακαριότητα -κατάφαση της ανθρώπινης φύσης και η Εκούσια Θυσία Του στον Σταυρό.
          Σύμπασα η Χριστιανοσύνη παρακολουθεί με κατάνυξη τις Ιερές Ακολουθίες του Θείου Δράματος τις ημέρες του Πάσχα.
Μέσα στα Ευαγγέλια το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης όταν περιγράφεται η δίκη του Χριστού από τον Πόντιο Πιλάτο, ακούμε από το Ευαγγέλιο του Απ. Ματθαίου ένα σύντομο χωρίο για τη σύζυγο του Ρωμαίου Επιτρόπου του Ποντίου Πιλάτου, η οποία έστειλε μήνυμα στον αναποφάσιστο σύζυγό της, προσπαθώντας να αποτρέψει την καταδίκη του Ιησού  
..."επί τού βήματος απέστειλε προς αυτόν η γυνή αυτού λέγουσα· Μηδέν σοί και τώ δικαίω εκείνω· πολλά γάρ έπαθον σήμερον κατ' όναρ δι' Αυτόν."
Αυτή η λεπτομέρεια, συνήθως, παραμερίζεται μέσα στο ευρύτερο δέος και τη συντριβή για τα μαρτύρια και την ασύλληπτη θυσία του Χριστού, ενόσω "περιμένουμε" με αγωνία τη Σταύρωση.
          Από αυτήν όμως τη "λεπτομέρεια" της Δίκης του Χριστού στο Πραιτώριο εκκινεί ο Στέφανος Δάνδολος και συνθέτει ένα σημαντικό όσο και γοητευτικό ιστορικό μυθιστόρημα, που όμοιό του- αισθάνομαι ότι- δεν έχουμε διαβάσει στην Ελληνική Πεζογραφία του πρόσφατου αιώνα.
         Δεν είναι μονάχα η πρωτοτυπία του θέματος που καθιστά το βιβλίο αυτό σπουδαίο, αλλά κυρίως ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης κι ο τρόπος που ξετυλίγονται ιστορικές γνώσεις απρόσιτες στον μέσο αναγνώστη. 
         Ένα βιβλίο που θυμίζει παλιό συναξάρι.
Μια "περγαμηνή" σκονισμένη από το χώμα της τραχιάς ιουδαϊκής γης και νοτισμένο από το Άγιο Μύρο τη Ωραίας Θυσίας.
Ο Στέφανος Δάνδολος έχει πλέξει ένα αριστούργημα.
Με άξονα τη Δίκη του Ιησού αναπλάθει το πορτρέτο ολόκληρης της εποχής των πρωτοχριστιανικών χρόνων μέχρι περίπου το 70μ.Χ. , φωτίζοντας το τι έγινε την πρωτη 40ετία μετά την Ανάσταση του Χριστού, στην ταπεινή γωνιά της Ιουδαίας όπου άναψε η φλόγα της Πίστεως συνταράσσοντας ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία..
        Ήδη ξεκινούν οι πρώτοι διωγμοί από τον Τιβέριο και τον Βεσπασιανό ενώ ο παράφρων Νέρων πυρπολεί τη Ρώμη...
          Κεντρικό πρόσωπο στο βιβλίο ωστόσο δεν είναι άμεσα ο Ιησούς αλλά ο Πόντιος Πιλάτος, μια αινιγματική προσωπικότητα για την οποία ελάχιστα γνωρίζουμε .
           Αν και δεν υπήρξε φαύλος όπως οι Φαρισαίοι,ή ο Ηρώδης κ.α., στάθηκε το μοιραίο πρόσωπο κι έγινε συνώνυμο της ολέθριας ευθυνοφοβίας με τον περιώνυμο συμβολισμό "Νίπτω τας χείρας μου", με το οποίο συναίνεσε κάτω από ασφυκτικές πιέσεις στην άδικη θανάτωση του Ιησού αν και δεν την επικροτούσε.
Σε αυτήν την αντίφαση έγκειται η τραγικότητά του κι η καταδίκη του στη συνείδηση των επόμενων γενεών.
             Ο Δάνδολος όμως, κόντρα σε αυτό το αντανακλαστικό, με μια ενσυναίσθηση δίνει τον λόγο κ σε αυτόν τον αμφιλεγόμενο Ρωμαίο.
Διαμεσολαβητής για να γνωρίσουμε τον Πόντιο Πιλάτο γίνεται η σύζυγός του η Κλαυδία Πρόκλα.
Η Πρόκλα ήταν μια υπέροχη γυναίκα σπάνιας αρετής,  η οποία, ξεπερνώντας όλα τα στερεότυπα της ρωμαϊκής κοινωνίας,
 πίστεψε με πάθος στο Κήρυγμα του Ιησού,
έκανε πράξη το χριστιανικό έλεος
και αγίασε.
Ο Στέφανος Δάνδολος διαποτίζει, λοιπόν, δυσεύρετη ιστορική γνώση με μυθιστορηματική ευελιξία και κατορθώνει να σκιαγραφήσει αυτόν τον αμφιλεγόμενο άντρα, τον Πιλάτο.
           Τον ακολουθεί από τα φωτεινά κι ένδοξα χρόνια του στη Ρώμη, παρουσιάζοντας έναν ευγενικό έρωτα κι έναν υπέροχο ευτυχισμένο γάμο, μέχρι τη μετάθεσή του για την περιφέρεια της Ιουδαίας, που σκοτείνιασε τη ζωή του για πάντα...
           Στη "Δίκη Που Άλλαξε Τον Κόσμο" ανατρέπεται ο αυτοματισμός της απέχθειας ή της μομφής προς τον Πόντιο Πιλάτο καθώς ,διοτι απέναντι στη θεολογική διάσταση του ζοφερού του ρόλου στο Θείο Δράμα- ορθώνεται τωρα ο ανθρώπινος αντίλογος μιας ταλανισμένης ψυχής,
που δεν κατάφερε ποτέ τη σωτήρια υπέρβαση ,
ενός πατέρα που βίωσε την απώλεια με φριχτό τρόπο 
κι ενός συζύγου που αποξενώθηκε από τη σύζυγό που λάτρεψε χάνοντας τον ίδιο του τον εαυτό. 
         Ένας φέρελπις άντρας που τον συνέθλιψε το βάρος της Ίστορίας- ένας άνθρωπος που συνετρίβη από την αδύναμία του να επωμισθεί το Κόστος αυτού που θεωρούσε Δίκαιο.
              Πλάι του, μέσα στην ιουδαϊκή νύχτα, φωτοβολέι σαν ήλιος αγάπης η Κλαυδία Πρόκλα- πρόσωπο που η Εκκλησία έχει ανακηρύξει Αγία.
         Η πορεία της Αγίας Πρόκλας συγκινεί κι εμπνέει δίνοντας υπόσταση στην ουσία της Ελεημοσύνης και της Αυταπάρνησης.
Μια γυναίκα από τη Ρώμη με αγαθή ψυχή, που μετουσίωσε τον προσωπικό της πόνο σε συμπόνια προς τους πάσχοντες γύρω της ανακουφίζοντας τη δυστυχία που την περιέβαλλε.
Αποδύθηκε του πλούτου που της κλήρωσε η ευνοϊκή της τύχη για να ενδυθεί το στεφάνι της αγιοσύνης για χάρη του Χριστού.
Η Αγία Πρόκλα γιορτάζει στις 27 Οκτωβρίου και στις σελίδες αυτές ανακαλύπτουμε έκπληκτοι την πορεία της προς την αγιοσύνη. 
Δεν είναι όμως μονάχα αυτό το ζευγάρι.
             Η αφήγηση έχει χρονικά πισωγυρίσματα και εξελίσσεται σε δυο χρόνους-τα πρώτο διάστημα από τη δίκη του Χριστού από τη μια κι από την άλλη μερικές δεκαετίες αργότερα, όταν το χριστιανικό κίνημα έχει εδραιωθεί και έχει τεθεί στο στόχαστρο της επίσημης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ταυτόχρονα λοιπόν προς τον Πιλάτο,ο Δάνδολος φωτίζει το ρυπαρό εβραϊκό ιερατείο και τον πολιτικό ρόλο που διαδραμάτισε στην εκμετάλλευση του φτωχού και αγράμματου λαού της Ιουδαίας συμπράττοντας με το καθεστώς της Ρώμης, χειραγωγώντας τις μάζες.
          Ο συγγραφέας διερευνά την πολιτική χροιά που ενείχε το μίσος των Φαρισαίων για τον γλυκύ Ιησού κι όλο το βρομικο παρασκήνιο της υποκινούμενης καταδίκης Του.
Παράλληλα ιχνηλατεί τα βήματα μιας καταπληκτικής γυναίκας αλλά και του ίδιου του Ευαγγελιστή Ματθαίου, όταν αυτός με θάρρος έφτασε ως τη Ρώμη των πρώτων διωγμών για να κηρύξει το Ευαγγέλιο.
Με αφορμή αυτό αναδεικνύονται πολλά ακόμη ενδιαφέροντα πρόσωπα. Ο Μαξιμος, η Λίβια, ο Πετρώνιος με τη μνήμη μιας απωλειας  θα νιώσουν τον κίνδυνο να τους ζώνει κάτω από τους Διωγμούς του Βεσπασιανού .
Χωρία ενδοσκοπικής διάθεσης, συμβάλλουν στα άρτια ψυχογραφήματα όλων των βασικών προσώπων.
         Ο συγγραφέας κατορθώνει να φέρει ενώπιόν μας χειροπιαστούς και αληθοφανείς χαρακτήρες, με πάθη, αγωνίες που -όλοι- κερδίζουν την κατανόησή μας με το προσωπικό τους δράμα.
Ο Στεφανος Δάνδολος συμπλέκει αξεδιάλυτα και αριστοτεχνικά μυθοπλασία και ιστορική αλήθεια προσφέροντας ένα αρμονικό σύνολο, διαποτισμένο έρωτα, πόνο μα πάνω από όλα την ελπίδα που μονάχα η αληθινή πίστη γεννά.
           Η παρουσία του Χριστού -αν και δεν εμφανίζεται επουδενί ως "άμεσα δρων" πρωταγωνιστής στην αφήγηση- είναι διάχυτη με τον τρόπο που ευφραίνει κι αναμορφώνει τις κουρασμένες ψυχές, εμφυσώντας Πίστη και θάρρος για τον πιο ευγενικό αγώνα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος-αυτόν της θυσιαστικής Αγάπης σε Εκείνον και τον κόσμο κατ'επέκτασιν.
Ο Χριστός γίνεται πυξίδα των προσώπων του μυθιστορήματος και καθορίζει τη διαδρομή τους 
             Ο Στέφανος Δάνδολος με τη "Δίκη [που] Άλλαξε Τον Κόσμο" πέτυχε έναν συγγραφικό άθλο, διότι έγραψε ένα πρωτότυπο έργο που διασώζει ιστορική γνώση εξυμνώντας τη χριστιανική αγάπη, χωρίς κοινοτυπίες ή ηθικολογίες.
            Αναδεικνύοντας φωτεινά πρόσωπα που έδρασαν σε σκοτεινούς καιρούς,  ο Στέφανος Δάνδολος προσφέρει ενα μυθιστόρημα που θεολογεί μέσα από τον ίδιο τον Άνθρωπο.
             Άλλο ένα διαμάντι λογοτεχνικό λοιπόν από μια εξαιρετική πένα που στολίζει το συγγραφικό μας τοπίο.


Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022

Παμ Τζενοφφ, Η ιστορία ενός Ορφανού Παιδιού

                                                                                           Η ιστορία Ενός Ορφανού Παιδιού, Pam Jenoff
                                                                             Είδος Πολεμικό Δράμα
                                                                                  Βαθμολογία: 9/10

                      
Δεν ξέρω αν φταίνε τα τρομακτικα συνειδησιακά, ηθικά και συναισθηματικά φορτία του συγκεκριμένου ζητήματος που σημαδεψε ανεξίτηλα την Ευρωπαική Ιστορία,  πάντως το Ολοκαύτωμα αποδεικνύεται μια απύθμενη δεξαμενή έμπνευσης κι ανθρώπινων ιστορίων που παντα θα μας αφορούν,  αγγίζοντας όλο το φάσμα του Πολιτισμού μας.
       Η "Ιστορία ενός Ορφανού Παιδιού" της Παμ Τζένοφφ (από τις εκδόσεις Μίνωα) φωτίζει μιαν ακόμη άγνωστη όσο και γοητευτική πτυχή του λαικού πολιτισμού που δεν την άφησε αλώβητη το ναζιστικό μένος κι είναι το πιο πρωτότυπο από τα βιβλία της Λογοτεχνίας του Ολοκαυτώματος.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Η 17χρονη Ολλανδή Νόα ύστερα από ένα δεσμό μέναν νεαρό Γερμανό εκδιώκεται από το σπίτι της και τριγυρίζει στους δρόμους.Αναγκάζεται να δουλέψει ως καθαρίστρια στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέρνχάιμ.
Μια νύχτα καταφθάνει ένα τρένο που σε ένα του βαγόνι κρύβει ένα φτριχτό μυστικό.
Μερικές δεκάδες βρέφη εβραικής καταγωγής σε άθλια κατάστααη  πάνε προς θανατωση.
Μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα η νεαρή κοπέλα υποκύπτει σε μια επικίνδυνη παρόρμησή της και αρπάζει ένα από τα μωρά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διαφύγει μαζί του και να το διασώσει από τη μανία των ορδών του Χίτλερ.
Ημιθανής θα βρει καταφύγιο στο απροσδόκητο περιβάλλον ενός τσίρκου, που - και αυτό- κρύβει τα δικά του μυστικά.
Μοναδική της επιλογή για να σωθεί η ίδια και το ορφανό μωρό είναι να δουλέψει σε ένα από τα νούμερα του τσίρκου- το πιο ριψοκίνδυνο, που απαιτεί συνεργασία με την πιο δύστροπη εργαζόμενη του τσίρκου, την ταλαντούχα  ακροβάτισσα  Άστριντ .
Η Αστριντ δείχνει να την εχθρεύεται αλλλα η Νόα παλεύει να κερδίσει την εκτίμησή της γιατί είναι η μόνη της πιθανότητα να επιβιώσει αυτή και κυρίως το νεογέννητο Εβραιόπουλο που πια αγαπά σαν παιδί της.
Η Άστριντ σέρνει το δικό της δράμα , αλλά θα δει να ανατέλλει μια νέα ελπίδα - όσο παλεύει να συμβιβαατεί με την παρουσια της νεοφερμένης.Συνδετικός τους κρίκος το νεογέννητο αγοράκι που απειλείται...
Ο καιρός περνά και αναμεσα στις δυο ακροβάτισσες αναπτύσσεται με ιδιότυπη σχέση καχυποψίας, ανταγωνισμού αλλά και υπόκοφης τρυφερότητας που φτάνει ως τη θυσία... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Παμ Τζένοφφ κατέθεσε πως εμπνεύστηκε την "Ιστορία Ενός Ορφανού Παιδιού" από τον συνδυασμό δύο διαφορετικών περιστατικών του Ολοκαυτώματος:
Το ένα, αφόρητο να το διανοηθείς και τόσο δύσκολο να το εντάξεις σε λέξεις!
Ήταν, λοιπόν,  η μεταφορά μωρών εβρα'ι'κής καταγωγής σε ένα βαγόνι τρένου με προορισμό τη...θανάτωσή τους.
Το άλλο ήταν η άγνωστη και γοητευτική  ιστορία ενός γερμανικού τσίρκου που ο ιδιοκτήτης του έκρυψε στους κόλπους του κάποιους καλλιτέχνες εβρα'ι'ικών καταβολών σώζοντάς έτσι τη ζωή τους.
Αυτά τα δύο στοιχεία- των δεκάδων δολοφονηθέντων μωρών από τους Γερμανούς, και του πονετικού θιασάρχη- συνένωσε τόσο όμορφα  η Τζένοφφ σε έναν κοινό σεναριακό άξονα, προσφέροντας μια μοναδική ιστορία -ύμνο στη γυναικεία φιλία και τη μητρική αγάπη στις πολλαπλές μορφές της.

Κεντρικό πρόσωπο μια 17χρονη από την Κατεχόμενη  Ολλανδία, η Νόα, που η οικογένειά της της κλείνει οριστικά την πατρική εστία εξαιτίας ενός νεανικου παραπτώματος με τεκτονικές συνέπειες για τη ζωή της.
 Η κοπέλα θα περάσει από τα σκοτεινά μονοπάτια του Ναζιστικού Προγράμμτος Lebensborn, όπου από το 1936 οι Γερμανοί ζευγάρωναν ατομα άριας καταγωγής με γαλανά ματια και ξανθά μαλλιά ( ιδιως Ες Ες, με εθελόντριες-τις Braune Schwester ) και τα παιδιά που γεννιούνταν αποσπώνταν από τη μητρική αγκαλιά για να  ανατραφούν σε κρατικά ορφανοτροφεία  ως ιδανικοί Γερμανοί πιστοί στα οράματα του Αδόλφου Χίτλερ.
Από κει θα καταλήξει να βγαζει το ψωμί της καθαρίζοντας έναν γερμανικό σιδηροδρομικό σταθμό.
Στον αντίποδα η λαμπερή και πεισμων ακροβάτισσα Άστριντ, μεγαλωμένη μέσα στο τσίρκο με 4 αδέλφια, και που θα πληρώσει πολύ ακριβά την εβραική της καταγωγή, βλέποντας τη ζωή της με όσα αγάπησε,  να αποψιλώνεται σταδιακά.
Δύο φυγάδες, λοιπόν.
Ανάμεσά τους θα βρεθεί,το σύμβολο της αθωότητας, ενας αμνός προς σφαγή: 
"Ένα μωράκι ολόγυμνο απεναντι στη ναζιστική θηριωδία", θυμίζοντάς μου τη γερμανική μαρτυρία του Άμπιτς Μπρούνο που με τους συγκρατούμενους του στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ πάσχισαν να σώσουν ένα 3χρονο Εβραιόπουλο& αποδόθηκε στη γερμανική ταινία "Nackt unter Woelfen".
Πεδίο δράσης, ο μαγευτικός κόσμος του τσίρκου.
Η παράδοση του τσίρκου με την έννοια της διασκέδασης του κοινού, είτε ελιτ - είτε κατωτερων στρωμάτων- μέσα  ακροβατικά , την παρουσίαση ανθρώπινων παράδοξων, αλλά  και τη χειραγώγηση των ζώων εδράζεται στην αρχαία εποχή , πέρασε τον Μεσαιωνα κ την εποχή των βασιλικών δυναστειών κι επιβιωνει ακόμη και στον αιώνα της τεχνολογίας.
Ποτέ η διαφορετικότητα δεν αποτελεί αξιοθέατο, όμως σε άλλες εποχές κάποιοι ανθρωποι έκαναν την ιδιαιτερότητά τους ατραξιόν και μεσο επιβίωσης.
Γελωτοποιοι, άνθρωποι με ασύλληπτη σωματική ρώμη ακόμη κι άνθρωποι δύσμορφοι τραβούσαν τα βλέμματα του κοινού σε δρώμενα έξω στις πλατείες, σε βασιλικές αυλές ή στο τσίρκο.( Η λογοτεχνία το άγγιξε μέσα από τον Ερκίλ στον "Αγγελο κ το Τερας" του Βαλγκρεν ή τον "Νάνο" του Νομπελίστα Λάγκερβιστ ακόμη κ το Πανηγύρι στην Παναγία των Παρισίων του Ουγκό)
         Είναι εκπληκτικό πως ακόμη κ πί ναζιστικής εποχης υπήρχε τσίρκο!!
Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση των Ουγγροεβραίων Όβιτς , μιας οικογένειας όπου πολυάριθμα μέλη της- αντρες και γυναίκες- έπασχαν από νανισμό και  εκμεταλλεύτηκαν αυτό το χαρακτηριατικό τους δίνοντας παραστασεις που αποθεώνονταν από το κοινό τις πρωτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Αυτοί οι νάνοι μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, αλλά σύντοματράβηξαν την προσοχή του τρομερού ωραιοπαθούς Αρχίατρού του, του Γιόζεφ Μένγκελε που συνεπηρμένος από τη χαριστωμενη τους ιδιαιτερότητα των νάνων Όβιτς διηνήργησε πάνω τους πειράματα , παρέτεινε όμως και τη ζωή τους, απολαμβανοντας συχνά και την καλλιτεχνική τους πλευρά.
Αυτό το πολύχρωμο σύμπαν του τσίρκο, που κινείται με δικούς του νόμους αθωότητας κι αμείλικτης συνάμα πειθαρχίας μας συστήνει η συγγραφέας εστιάζοντας όμως σε 3 πρόσωπά του:
Τον θιασάρχη Νόιχοφ, την κορυφαία του ακροβάτισσα Άστριντ και τον πρωτοκορυφαίο των κλόουνς τον Ρώσο Πετερ , έναν μικρό Σαρλό της Ανατολικής Ευρώπης που ρισκαρει πολιτικοποίηση των δικών του σατιρικών αναφορών αντίστοιχη με τον Δικτάτορα του Τσάπλιν. 
Γύρω τους όλο το παρασκήνιο αυτου του  μικρόσκοσμου κ το στήσιμο μιας παράστασης , με τους συντελεστές, τα άγρια θηρία του αλλά κυρίως τις άπειρες ώρες πρόβας, τον κίνδυνο, την αγωνία της επιβίωσης, την έξαψη του χειροκροτήματος.
Η πραγματικότητα του τσίρκου αγκαλιάζει τα πάθη των ηρώων και τον αγώνα τους για επιβίωση κάτω από την απειλή των Γερμανών.
Παρότι ο τίτλος αφορά σε ένα "Ορφανό Παιδί", στην ουσία η πραγματικότητα της ορφάνιας είναι κυρίαρχη γενικά και κατατρύχει όλους τους βασικούς  ήρωες.
Όλοι τους, με έναν ιδιότυπο τρόπο, έχουν παραμείνει ανέστιοι, εξαιτίας όχι μόνο του Πολέμου, αλλά κυρίως ελλείψει των γερών θεμελίων που θα βοηθούσαν την αγάπη να γίνει επαρκής πανοπλία στη θύελλα...
Το τσίρκο του πονετικού θιασάρχη- ενός "περιπλανώμενου Σίντλερ"-θα υποκαταστήσει  για όλους τους τη χαμένη οικογένεια και το αίσθημα του ανήκειν,
 και θα μετατραπεί σε καταφύγιο και σπιτικό για να γλείψουν τις πληγές τους...
Με όλα αυτά έρχεται στον ορίζοντα μια γυναικεία φιλία απο τις πλέον αντιφατικές.
Η πρώτη, μια λαμπερή 35αρα, ψημένη στη ζωή του πλανόδιου καλλιτέχνη, με τον ναρκισσισμό μιας αρτίστας, την σκληρότητα μιας πρωταθλητριας και τον κυνισμό μιας γυναίκας που η πιο ρομαντική της πλευρά διαψευστηκε οικτρά.
Η άλλη μια αμήχανη έφηβη στη δίνη ενός καθοριστικού  λάθους και ενός πρόωρου πόνου, πελαγοδρομεί στην ανασφάλειά της και στην τρυφερότητά της.
       Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τη φιλία τους να εξελίσσεται, με όλες της τις συγκρούσεις, τους ανταγωνισμούς και τις αναμενόμενες αντιζηλείες, μέχρι να φτάσει στην αποδοχή, στην εμπιστοσύνη και τη βαθιά αγάπη.
Μια σχέση ιχνηλατημένη με αληθοφάνεια και  βαθιά πειστικότητα μεταφέροντας στον αναγνώστη όλες της τις διακυμάνσεις, και τα διλήμματα, θανάσιμα ενίοτε.
Μια φιλία φαινομενικά αταίριαστη που όμως φέρνει αλλησυμπλήρωση στις δυο τόσο διαφορετικές γυναίκες και τους αλλάζει τη ζωή.
Μια τέτοια φιλία από τον πόλεμο τη θυμάμαι σε βιβλα όπως "Κόκινη Μεταξωτή Κλωστή", "Μίλενα απο Την Πράγα" αλλά και "Το Παιδί Απ'το Άουσβιτς", όπου παλι υπήρξε ένα παιδί προς διάσωση από δυο γυναίκες αιχμάλωτες των Ναζί.
      Εδώ όμως η διαδρομή προσφέρει περισσότερα χρώματα, πιο πλούσιες εικόνες και πιο απροσδόκητη συγκίνηση καθώς η εξέλιξη είναι πρωτότυπη.
Δε θα μπορούσε σαφως να απουσιάσει το στοιχείο του έρωτα, εδώ όμως συμβαίνει το εξής παράδοξο:
Ενώ οι καταστάσεις γύρω από τον έρωτα ειναι άκρως δραματικές, κι οι αντρικοι χαρακτήρες εξίσουν ενδιαφέροντες, νομίζω πως η συγγραφέας τις αποδίδει λίγο πιο χαμηλόφωνα από ό,τι θα τους αναλογούσε, προκρίνοντας ξεκάθαρα τη σχέση των δύο ετερόκλητων γυναικών 
αλλα και τη στοργή της Νόα προς το πρόσωπο του ανυπεράσπιστου μωρού από όπου αρχίζουν και καταλήγουν όλα...
     Ένα αξέχαστο μυθιστορημα ,από τα πιο ξεχωριστά που υπάρχουν για το  Ολοκαυτώμα, και από τα βιβλία που φωτίζουν το μεγαλείο της φιλίας , ανυψώνοντάς την σε ουρανούς που μόνον ο ερωτας ή η μητρική αγάπη  ατενίζουν.
Αξίζει πραγματικά να το ανακαλύψετε και να παραδοθείτε στις ανατροπές και τα βαθια συναισθήματα που αβίαστα φέρνει- με το αίτημα της ειρηνης και της αγάπης να κυριαρχεί στην ψυχή μας πολύ μετά αφότου κλείσουμε το βιβλίο.

Γουόλτερ Τεβίς, Το Γκαμπί της Βασίλισσας

                                                                               Το Γκαμπί της Βασίλισσας, Γουόλτερ Τεβίς
                                                                                    Είδος Κοινωνικό Δράμα
                                                                                 Βαθμολογία :8,5/10


Μια από τις πιο συζητημένες σειρές του τελευταίου καιρού είναι το "Γκαμπί της Βασίλισσας", ενα σιριαλ της συνδρομητικής πλατφόρμας NETFLIX που βασίστηκε στο ομώνυμο και 
πολύ ιδιαίτερο βιβλίο του Γουόλτερ Τέβις, που πίσω από το σκάκι έρχεται να αναδείξει θέματα όπως ο αναδυόμενος φεμινισμός και η ενηλικίωση.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
Μέσα της δεκαετίας του 50:
Η 8χρονη Ελίζαμπεθ Χάρτον χάνει και τους δυο γονείς του τη νύχτα ενός τροχαίου και μεταφέρεται στο Ορφανοτροφείο του Κεντάκι.
Εκεί θα συναντήσει τη Τζολίν μια ορφανή Αφροαμερικανίδα με τολμηρές ιδέες.
Σε μια της περιπλάνηση η μικρή Μπεθ θα συναντήσει τον κατηφή επιστάτη Σνάιμπελ να παίζει ένα παράξενο παιχνίδι με φιγούρες πανω σε ένα πεδίο με ασπρόμαυρα τετράγωνα: Το Σκάκι!
Κάτω από το συνοφρυωμένο βλέμμα του σιωπηλού επιστάτη η μικρή Μπεθ θα μυηθεί στο σκακιστικό σύμπαν που την απορροφά ολοκληρωτικά.Κι ενώ το σκακιστικό ταλέντο της απεέυθερώνεται,  η Διευθύντρια του Ιδρύματος θα την ανακαλύψει και θα της απαγορεύσει να ασχολείται με το σκάκι.
Η υιοθεσία της Μπεθ από μια οικογένεια, όμως, θα της ανοίξει εκ νέου τον δρόμο για το όνειρό της και την επέλασή της ως την Κορυφή του Παγκόσμιου Σκακιού, όσο εκείνη παλεύει να φτάσει στην Αυτογνωσία...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Το "Γκαμπί της Βασίλισσας" ανήκει σε μια ξεχωριστή κατηγορία βιβλίων που έχουν ως θεματικό τους άξονα το σκάκι.
Σε ορισμένα πλοκή  εξακτινώνεται σε πιο πολυπρόσωπο πεδίο, όπως το Οχτώ , ο Πίνακας της Φλάνδρας" , το Ρουά ματ τυου Ντοναχιού.
Άλλα είναι όμως προσωποκεντρικά , εστιάζοντας στο εσωτεριλό δράμα ενός συγκεκριμένου πρωταγωνιστή.
Ανάμεσά στα σκακιστικά μυθιστορήματα ψυχογραφικών διαθέσεων του ενός πρωταγωνιστή  φυσικά δεσπόζει η αριστουργηματική "Σκακιστική Νουβέλα" του Στέφαν Τσβάιχ κι ακολουθεί η "Αμυνα του Λούζιν" του Ναμπόκοφ.
Σε παρεμφερή διάθεση κινείται το "Γκαμπί της Βασίλισσας" με μια σημαντική διαφοροποίηση η οποία υποδηλώνεται κι από τον τίτλο του.
Εδώ, το ιδιοφυές πρόσωπο που διαπρέπει στο σκάκι είναι γυναίκα κόντρα στις προκαταλήψεις του καιρού της στην Αμερική του 1970.Η Μπεθ Χάρμον.
Ορφανή, εσωστρεφής, τελειομανής, δίχως φίλες, υπακούει στη συνθήκη της μοναχικότητας που διέπει τις σκακιστικές φιγούρες της Λογοτεχνίας ως απότοκο της στερεοτυπικής αντίληψης περί μοναχικής εκκεντρικότητας των σκακιστών
Μέντοράς της ένας ταπεινός και σιωπηλός άνδρας, και σημεία έμπνευσής της εμβληματικές μορφές της σκαστικής ιστορίας όπως ο ευφυής Μόρφι ή η πρωτη γυναίκα παγκόσμια πρωταθλήτρια Vera Menchik
Παρότι γνωστοί πρωταθλητές του σκακιού (όπως ο διαπρεπής διεθνής μας, Γιάννης Παπαϊωάννου) έχουν εκφράσει ενστάσεις για την αληθοφάνεια του βιβλίου- ως προς την απρόσμενα ταχεία και θεαματική εξέλιξη της ορφανής ηρωίδας του- έχουν όλοι παραδεχθεί πως ο συγγραφέας έχει μεταγράψει ιδανικά σε λέξεις την έξαψη του παιχνιδιού, τον επωνομαζόμενο "πυρετό του σκακιού", καθώς και τις διαδρομές μιας νεανικής ιδιοφυϊας που παλεύει να προσαρμοστεί σε έναν ανδροκρατούμενο, αλλόκοτο κόσμο.
Μέσα στο κείμενο παρελαύνει η προετοιμασία για έναν σκακιστικό αγώνα, ενδεικτικές εικόνες από σκακιστικούς αγώνες μεγάλου κύρους, καθώς και πραγματικές  θέσεις από θρυλικές παρτίδες μεταξύ κορυφαίων γκραν μετρ του αιώνα μας, πράγμα που δείχνει νποσο βαθιά έχει μελετήσει ο συγγραφέας το αντικείμενο.
Όροι όπως "Σικελική Άμυνα" ,"Βαριάντα του Δράκου" και "Ινδική Άμυνα", προφανώς θα ακούγονται ανοίκειοι σε όποιον αναγνώστη δεν έχει ασχοληθεί συστηματικά με το σκάκι, εντούτοις αυτό δε θα τον εμποδίσει να κατανοήσει το πνεύμα του βιβλίου και την ψυχολογία της νεαρής του ηρωίδας.
"Το Γκαμπί της Βασίλισσας", κατά βάθος όμως, δεν είναι ένα σκακιστικό μυθιστόρημα παρά το σαφές του θεματολογικό περίβλημα.
Το Γκαμπί της Βασίλισσας είναι μια ελέγεία της μοναξιάς, μια αναζήτηση ταυτότητας, όπως άλλα σκακιστικά έργα κωδικοποιούν αλληγορικά σε μια παρτίδα 
ερωτικές ματαιώσεις , αντιπολεμικά μηνύματα και υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου (Το ΣΚΑΚΙ Μανώλης Αναγνωστακης, "Αχαρτογραφητη Βαριαντα " Έλλη ΄Δέδε.)
 Η αγωνία της νίκης, γίνεται ο μοναδικός τρόπος της Ελίζαμπεθ Χάρμον του Γουολ Τέβις να υπάρξει ανάμεσα στους γύρω της κερδίζοντας την αποδοχή τους.
Το παιχνίδι στη σκακιέρα γίνεται δίοδος επικοινωνίας για τη μοναχική μικρή. Η σκακιστική κοινότητα, όπου η Μπεθ αποκτά περίοπτη θέση με τις συντριπτικές της νίκες, υποκαθιστά την αίσθηση της οικογένειας κι η ανταλλαγή απόψεων με τον συμπαίκτη της για τις παρτίδες γίνεται υποκατάστατο της οικογενειακής θαλπωρής.
Αυτό ενισχύεται από την αδυναμία της βασικής ηρωίδας να σταθεί συνεπής απέναντι στις σχέσεις της με τους ανθρώπους.
           Αυτό κατέστη πιο εμφανές στην περίπτωση της παιδικής φίλης Τζολίν, μιας φιγούρας που άξιζε να έχει αναδειχθεί περισσότερο, καθώς πλάι στην μονήρη πρωταθλήτρια Μπεθ, αυτή αντιπροσωπεύει το κάλεσμα της νιότης αλλά και την προσπάθεια των μαύρων να αποτινάξουν- επιτέλους- τους ρατσιστικούς περιορισμούς της αμερικάνικης κοινωνίας και να ενταχθούν ισότιμα σε αυτήν, δημιουργικοί και καθ'όλα σεβαστοί. Τη Τζολίν όμως τη συναντούμε καίρια σε αποφασιστικά σημεία της πλοκής.
Ο άλλος πυλώνας κοινωνικότητας είναι ο υφέρπων ερωτισμός ανάμεσα στην Μπεθ και έναν αντίπαλο και μετέπειτα συναθλητή της, που τελικά εξέπεσε στην αθλητική αλληλεγγύη κ μια φιλία που υπερβαίνει τους εγωισμούς.
Ένα ακόμη κεφάλαιο που υποτιμήθηκε και δοθηκε πιο απρόσωπα είναι η σχέση της Μπεθ με τον άνθρωπο που της άνοιξε τις πύλες του σκακιστικού παραδείσου -τον επιστάτη του ορφανοτροφείου Σνάιπελ , με τη συγκινητική κατάληξη να αναδεικνύει το συναισθηματικό έλλειμμα της πορωταγωνίστριας .
Ένιωσα πως δεν ήταν μονάχα η "απροθυμία της Μπεθ για συναισθηματικό δέσιμο", αλλά και ότι ίσως ο συγγραφέας προέκρινε ανισομερώς την αγωνία της πρωταθλήτριας, προσεγγίζοντας πιο επιδερμικά όλες αυτές τις αγωνίες και τις εσωτερικές συγκρούσεις της νεαρής ηρωίδας. 
Απουσίασε από την πένα του η ευαισθησία εκείνη που θα μπορούσε να αφουγκραστεί πιο βαθιά τις εσωτερικές φωνές της εύθραυστης γυναικείας φύσης..
Ο Τέβις ωστόσο καταφέρνει να μας κάνει συνοδοιπόρους της Μπεθ σε τούτο το ταξίδι ενηλικίωσης. Ο αναγνώστης καταφέρνει να συμμεριστεί και να συμπονέσει το ξεχωριστό αυτό κορίτσι, που η ασυνάρτητη μοναξιά της μού έφερε στο νου τον νεαρό ορφανό στην Καρδερίνα της Ντόνα Ταρττ.
          Κι ύστερα από όλο αυτο το συναρπαστικό σκακιστικο ταξίδι, το φινάλε- όπως το ένιωσα και στη "Σκακιστική Νουβέλα"- με αφησε με μιαν αίσθηση ανολοκλήρωτου καθώς η διαδρομή της ηρωίδας παραμένει ημιτελής χωρίς κάτι να υπαινίσσεται τη λύση του υπαρξιακού της δράματος.
ίσως όμως κι αυτό ακόμη να αποδεικνύει την επιτυχία του συγγραφέα που κατάφερε, να βάλει τη μικρή σκακίστρια στην καρδιά του αναγνώστη και να τον κάνει κοινωνό των αγωνιών της .
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Θα ήθελα εδώ να σχολιάσω την πρόσφατη αγωγή της σκακίστριας και πρώτης Γυναίκας Γκραν Μάστερ (1978) της 80χρονης σήμερα Νόνας Γκαμπριντασβίλι εναντίον του Netflix, διότι σύμφωνα με τη μήνυσή της Γεωργιανής παλαίμαχης σκακίστριας, η εν λόγω σειρά- στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας Μπεθ Χάρμον- υπαινίσσεται εκείνη, παραποιώντας -τάχα- στην ουσία τη δική της ιστορία και υποβαθμίζοντας τα δικά της αληθινά επιτεύγματα στον ανδροκρατούμενο χώρο του σκακιού, σε μια εποχή που όντως ο φεμινισμός ήταν ταμπού κι έκανε τα πρώτα δειλα του βήματα.
Το επίμαχο σημείο που οδήγησε την Γκαμπριντασβίλι να καταφύγει στη δικαστική οδό είναι μια φράση στο τελευταίο κεφαλαιο όταν ο εκφωνητής των αγώνων λέει: 
  "Το μόνο ασυνήθιστο εδώ [στον θρίαμβο της Μπεθ ]είναι ότι είναι γυναίκα. Αλλά κι αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο στην Ρωσία. Υπάρχει η Νόνα Γκαπριντασβίλι εκεί, αλλά είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών και ποτέ της δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει άντρες αντιπάλους»..!
γεγονός απόλυτα ψευδές αφού η Γεωργιανή ειχε παίξει 59 φορές με άντρες αντιπάλους από το 1968.
       Η υπεύθυνη δικαστής Βιρτζίνια Έι Φίλιπς, έκανε δεκτή της μήνυσή της κατηγορώντας τη σειρά ότι παραποιεί αληθινα ντοκουμέντα, υποτιμώντας τη Γκαμπριντασβίλι, επειδή παρουσιάζει τη μυθοπλαστική Μπεθ ως την πρώτη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια,  ενώ υπάρχουν πραγματικές ιστορίες να εμπνεύσουν τις γυναίκες....
        Εγώ θεωρώ όμως πως ο Τεβίς είχε την πρόθεση να συγγράψει ένα δράμα ενηλικίωσης, όχι μια βιογραφία, οπότε δεν ξέρω αν θα είχε νόημα να δεσμευτεί ηθικά, μιλώντας για ένα πραγματικό πρόσωπο, σαν την κυρία Γκαμπριντασβίλι.
       Κάτι τετοιο θα του στένευε τον αφηγηματικό ορίζοντα και θα του περιόριζε τη δυνατότητα να διεισδύσει στην ψυχή της ηρωίδας του, αφού θα υπήρχε το πραγματικό πρόσωπο να του θέτει ηθικούς, γνωσιακούς και νομικούς ακόμη φραγμούς γύρω από την ιδιωτικότητά της.
Γι' αυτό κατασκεύασε το λογοτεχνικό της alter ego, ακόμη κι αν σε μένα έμεινε ασαφές πού ήθελε να οδηγήσει τελικά την Μπεθ του.
Σωστή κατ'εμέ αυτή του η επιλογή , με αυτήν τη λογική , εντούτοις, ο Τέβις κι οι παραγωγοί  μπορούσαν να έχουν διατηρήσει πιο έντονα το στοιχείο της μυθοπλασίας, να μην αναφέρουν τόσα υπαρκτά πρόσωπα και οπωσδήποτε  να αποφύγουν την ατυχή αναφορά στην Γκαμπροντασβίλι που τους έβαλε σε μπελάδες .
        Είναι πραγματικά κρίμα μια εξαίσια σειρά που αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για τη μαγεία του σκακιού, -κάνοντάς το ξανά πόλο έλξης για τα νέα παιδιά- 
να αμαυρωθεί από τέτοιες μικρότητες...