Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΤΣΑΡΙΝΑΣ, Carolly Errickson

                                                    Η Κόρη Της Τσαρίνας, Κάρολυ Έρρικσον
                                                                                                                           Είδος :Εποχής
                                                              Βαθμολογία: 8,5/10                                                  

                                                                                                                                                                 

Προ δύο ετών κυκλοφόρησε και στα ελληνικά ένα άκρως ενδιαφέρον μυθιστόρημα εποχής που μας ταξιδέψει στον ονειρικό κόσμο των ρωσικών ανακτόρων, όταν στον θρόνο βρισκόταν ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας, Νικόλαος Ρωμανόφ, την αυστηρή Γερμανίδα πριγκίπισσα, Αλεξάνδρα Νικολάγεβνα- με το κρυφό σαράκι- και τις 4 πανώριες θυγατέρες του!!!!
Σε αυτόν τον αστραφτερό μικρόκοσμο που ανετράπη βίαια μας σεργιανά η Έρρικσον μέσα από μια ημιβιογραφική μυθοπλασία.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Τατιάνα είναι η δεύτερη κόρη του τσάρου Νικόλαου και βιώνει την παραμυθένια πραγματικότητα των τσαρικών ανακτόρων, γεμάτη ίντριγκες και πλουμιστές εικόνες χορών και λαμπερών φορεμάτων, ενόσω έξω μαίνεται ένα όργιο τρόμου ,εξαθλίωσης και αδικίας για τον φτωχό λαό.
           Όλα θα αλλάξουν όταν η Πριγκίπισσα Τατιάνα συναντήσει απρόσμενα την Ντάρια, μια κοπέλα του λαού, που οι Κοζάκοι δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον άντρα της τη ματωμένη Κυριακή του 1905, τότε που η φρουρά των Χειμερινών Ανακτόρων έπνιξε στο αίμα μια ειρηνική, λαϊκή  διαδήλωση.
Μια αντιφατική φιλία θα αναπτυχθεί ανάμεσά στις δυο κοπέλες, οδηγώντας την Τατιάνα σε μια κοινωνική ωρίμανση.
Ανάμεσα σε φλερτ χοροεσπερίδες- και υπό τη ζοφερή παρουσία του αμφιλεγόμενου Ρασπούτιν, η Τατιάνα θα αναμετρηθεί με αλήθειες της ζωής.
Ο άνεμος της Επανάστασης όμως θα σαρώσει αμετάκλητα τη ζωή της, φέρνοντας στη ζωή της την απώλεια και το πάθος όπως ποτέ της δεν τα είχε φανταστεί...


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η "Κόρη της Τσαρίνας" συνιστά ένα εξαίσιο και τυπικό δείγμα ρομαντικού αναγνώσματος εποχής, που ομολογουμένως πολύ εύκολα θα αγγίξει τη γυναικεία κυρίως ψυχή.
Ένα βιβλίο γλυκό που κατακλύζει κάθε αναγνώστρια με χρώματα κι αρώματα μιας εποχής ονειρικής και βαθιά γοητευτικής.
Η "Κόρη της Τσαρίνας" συνιστά ένα υπέροχο βιβλίο αυθεντικά κοριτσίστικο αφού είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με τη μορφή εκμυστηρεύσεων μιας νεαρής έφηβης που η μοίρα της την τοποθέτησε σε ένα από τα πιο γνωστά παλάτια της Ευρώπης!
Η συγγραφέας Έρρικσον μετά από μια περιήγηση στον κόσμο της Μαρίας Αντουανέττας, στο νέο της μυθιστόρημα δίνει τον λόγο στη Ρωσίδα πριγκίπισσα , τη Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα, τη δευτερότοκη κόρη του Τσάρου Νικόλαου Ρωμανόφ! 
Μέσα από τα μάτια της Τατιάνας εισχωρούμε στα άδυτα των χρυσοποίκιλτων ανακτόρων.
Ντυνόμαστε μετάξια και λεπτοκεντημένες δαντέλες, ενώ γευ'όμαστε εκλεκτά βασιλικά εδέσματα.

παίζουμε με βασιλικά παιχνίδια και χαλαρώνουμε στους βασιλικούς κήπους με τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα.Η ευαισθησία της κοπελίτσας χρίζει ένα από αυτά τα πλάσματα του κήπου, "βουβό εξομολόγο της"...
         Παρέα με την Τατιάνα, παρακολουθούμε εορτασμούς, περιπάτους κι αγώνες, βιώνοντας τους οικογενειακούς δεσμούς ανάμεσα στους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης , με τον αλαζονικό, πολεμοχαρή χαρακτήρα του κάιζερ Βίλχελμ-Γουλιέλμου να προοικονομεί τον Μεγάλο Πόλεμο.
Μελανό σημείο της οικογενειακής ζωής, η αντιπαλότητα της Βασιλομήτωρος Μαρίας με την Γερμανίδα Αλεξάνδρα που ως μητέρα και φιγούρα τραγική, σηκώνει έναν "βαρύ σταυρό": Την ευθραυστη υγεία του μοναχογιού της, του αιμοροφιλικού τσάρεβιτς ,Αλεξέι.
Είναι ένα κομμάτι που αποδόθηκε πολύ καλά στο μυθιστόρημα αυτό και με συγκλόνισε, αναδεικνύοντας την αποτρόπαιη ισότητα των ανθρώπων απέναντι στην ασθένεια και στον πόνο. Η μητρική οδύνη παραμένει ίδια- είτε στα μαλλιά φορά μαντίλι, είτε τιάρα αυτοκρατορική...  
Ανάμεσα στα άλλα, η δαιμονική σαγήνη του Ρασπούτιν κι  η ανεπαρκής προσωπικότητα του Νικόλαου Β που αποδείχθηκε κακός κυβερνήτης, απαθής ηγέτης.υπήρξε όμως καλύτερος οικογενειάρχης από όσο παρουσιάζεται στο βιβλίο.         
            Όλη η ξεγνοιασιά του παλατιού κυριαρχεί, όμως, μέχρι τη συνάντηση της Δούκισσας με την φτωχή Ντάρια που κυνηγημένη εμφανίζεται μπροστά της, περιμένοντας το παιδί του σκοτωμένου άντρα της.
Η Τατιάνα ανακαλύπτει έναν κόσμο άγνωστο:
Τον κόσμο του μόχθου και της περηφάνειας, τον κόσμο της εργατιάς και των εξαθλιωμένων παιδιών στις ασφυκτικές, βρόμικες καμαρούλες.
Όλα αυτά κινητοποιούν τη νεαρή πριγκίπισσα κρυφά από όλους σε ικρές παρεμβάσεις υπέρ των αδυνάτων της κοινωνίας...Αυτό θα τη φέρει σε επαφή με το πρώτο της φλερτ.
Ανάμεσα στα σκιρτήματα της Τατιάνας και την κοινωνική της αφύπνιση θα δούμε τη δολιότητα του ραδιούργου κοσμοκαλόγερου Ρασπούτιν με τις μυστικές, ανεξήγητες δυνάμεις, που τον έκαναν σύμβολο φαυλότητας και δεισιδαιμονίας.
Όλα αυτά μέχρι την τρομερή νύχτα του λαικού ξεσηκωμού που θα σημάνει τη σύλληψη των Τσάρων και το τέλος της Δυναστείας.

Μοιραζόμαστε με την Τατιάνα τις αγωνιώδεις μέρες της φυλάκισής της καθώς γνωρίζει τη ζωή που μέχρι τώρα με αναλγησία επεφύλαξε το τσαρικό καθεστώς για τον φτωχό λαό: Φτώχεια, πείνα, αγωνία και βιοπάλη.
Κι όμως, σε αυτό το σκοτάδι βρίσκει χώρο να εισχωρήσει το φως του έρωτα για να αποδειχθεί σωτήριο για την Τατιάνα...

Η συγγραφέας εδώ επιλέγει να αξιοποιήσει κάποιους αστικούς μύθους που θέλουν επιζήσαντα μέλη των Ρωμανόφ να ζουν ινκόγκνιτο σε διάφορα μέρη του κόσμου, διατηρώντας τηις μνήμες και τον θρύλο ζωντανό.
Χαρακτηριστική περίπτωση, η διαβόητη "Άγνωστη Του Βερολίνου" ,που θρυλείται πως ήταν η Όλγα Ρωμανώφ.
Σε αυτές τις διαδόσεις στηρίχθηκε η γνωστή ταινία anime Αναστασια και ακριβώς με αυτόν τον σαγηνευτικό τρόπο ζωντανεύει η εποχή των Τσάρων στο μυθιστόρημα.
Η Τατιάνα εδώ,λοιπόν, αναθυμάται "περασμένα μεγαλεία" από την Αμερική, ως μια τέτοια -"τάχα διασωθείσα  γηραιά πλέον κυρία...
           Αυτό που μου άρεσε την Κόρη Της Τσαρίνας είναι πως παρότι η πρωταγωνίστριά της ήταν μια από τις Πριγκίπισσες , δεν προέβαλε άλλοθι στα εγκλήματα των Τσάρων, αλλά εμμεσως ανέδειξε το δίκιο των Επαναστατών, δικαιώνοντάς τους στο πρόσωπο της βασανισμένης Ντάρια. 
               
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια αφήγηση γυαλιστερή και συνάμα τρυφερή, πασπαλισμένη με παιδική αθωότητα και κοριτσίστικες αγωνίες του αναδυόμενου ερωτισμού μιας έφηβης.Οι εικόνες περνούν πολύ παραστατικές σε στρωτή αφήγηση χωρίς να σκαλώνουν σε κουραστικές λεπτομέρειες!
Σίγουρα, το βιβλίο αυτό συνιστά ένα γλυκό ταξίδι σε ένα φανταχτερό χθες.
Ως τέτοιο ρομάντζο αποτελεί μια ιδανική συντροφιά και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
                
H ιστορική του, όμως, πλευρά δεν αντέχει στην εμπεριστατωμένη κριτική ματιά:Ακόμη και ως μυθιστορηματική βιογραφία το υπέροχο μυθιστόρημα της Έρικσον απέχει πολύ από την ιστορική εγκυρότητα κι αυτό οφείλουμε να το επισημάνουμε
Είναι φανερό πως η Έρρικσον "δανείστηκε" τη φιγούρα της δευτερότοκης κόρης του Τσάρου Νικόλαου για να συνθέσει πάνω της έναν εντελώς δικό της κοριτσίστικο χαρακτήρα, 
"όπως"- ίσως- "θα ήθελε" να είναι...
Ας δούμε κάποια ενδεικτικά σημεία:
       Kαταρχήν, η αληθινή Τατιάνα, ως κόρη του Τσάρου, δε θα είχε την ελευθερία κινήσεων που απολαμβάνει η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός μας και που συνιστά κινητήριο μοχλό στην πλοκή:
          Τα παιδιά του τσάρου απολάμβαναν μια μακάρια ζωή -πολύ μακρυά από τη ζοφερή πραγματικότητα του Ρώσου πολίτη και τόσο άμεση επαφή με την εξωτερική πραγματικότητα, θα ήταν αδύνατη.
   Επίσης, παρατηρείται μια σχετική σεξουαλική ελευθεριότητα της μικρής Τατιάνας - απρόσιτη στο ήθος και τις συμβάσεις που πλαισιώνουν μια Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και μάλιστα στην τρυφερή ηλικία των 15!
Όσο απολαυστικό κι αν ήταν αυτό το κομμάτι των ερωτικών σκιρτημάτων και των νεανικών παθών, είναι δύσκολο να ανταποκρίνεται στην πραγματική εξέλιξη της Τατιάνας.
        
Επιπλέον η Τάτιάνα παρουσιάζεται πιο δεμένη με κάποιες υπηρέτριες παρά με τις αδελφές της Όλγα, Μαρία ,Αναστασία!
Στην πραγματικότητα, μαρτυρίες θέλουν τις 4 αδελφούλες πολύ δεμένες σαν μια ψυχή σε 4 σώματα.Ένα σχεδόν αξεδιάλυτο σύνολο "ΟΤΜΑ" ήταν οι 4 κόρες του Νικόλαου- κι η έλλειψη συμπαράστασης και κατανόησης ανάμεσα στις αδελφές του μυθιστορήματος απομακρύνει την αφήγηση από την αλήθεια.
Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι το υποκοριστικό "Τάνια" δεν μπορούσε να το χρησιμοποιεί μια υπηρέτρια για τη Μεγάλη Δούκισσα.
Στην καλύτερη θα χρησιμοποιούσε όνομα και πατρώνυμο δηλαδή "Τατιάνα Νικολάγιεβνα" συμφωνα με το τυπικό των ρωσικών προσφωνήσεων!
       Τελος δε, χρειάζεται να επισημανθεί πως, σύμφωνα με την επίσημη Ιστορία, οι μπολσεβίκοι δεσμοφύλακες και το Συμβούλιο που δίκασε τους Ρωμανόφ- με προεξάρχοντα τον δικαστή Σολόκωφ (φώτο)- υπήρξαν αμείλικτοι και αποφασισμένοι να εξοντώσουν κάθε θύλακα της τσαρικής δυναστείας για να σιγουρέψουν πως δε θα υπάρξει απόγονος να συσπειρώσει απομεινάρια της παλιάς αριστοκρατίας σε αντεπανάσταση και παλιννόρθωση της Μοναρχίας.
Άρα η Δούκισσα Τατιάνα σύμφωνα με την επίσημη ιστορία δε διασώθηκε , όπως ούτε κ τα αδέλφια της. Εκτελέστηκαν όλοι...
Ας τα έχει υπόψη του αυτά ο φιλίστωρ αναγνώστης κι ας βυθιστεί στην υπέροχη μυθοπλασία, χωρίς να της αποδώσει στοιχεία ντοκουμέντου.
        
Ως προς την καθεαυτή όμορφη πλοκή πάντως, βρήκα το εύρημα της "φτωχής Ντάρια" έξοχο!
Θα ήθελα, μάλιστα, να έχει αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο αυτή η αντιφατική φιλία και να παρακολουθήσω μια ηθική αναμέτρηση, που θα αναδείκνυε περισσότερες ιδέες και προβληματισμούς ανάγοντας αυτήν τη σεναριακή παρέκκλιση σε συμβολικό επίπεδο αναζήτησης του "δικαίου" και αναμέτρησης δυο τάσεων της Ιστορίας ,αναβαθμίζοντας όλο το βιβλίο!!!
            
Παρ'όλες τις μικρές επισημάνσεις που εξυπηρετούν την ακρίβεια , "Η Κόρη Της Τσαρίνας" είναι ένα ανάγνωσμα εποχής που θα σας συναρπάσει και θα σας συγκινήσει πολύ!!!
Αποτελεί μάλιστα μια πρώτης τάξεως επαφή με τη Ρωσία του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου για όσους 
δεν την έχουν μελετήσει καθόλου.
Για τους γνώστες είναι ένα χαριτωμένο μυθιστόρημα που ανήκει σε κείνη την αναρώτηση "What if...?"
              Ακόμη και αν δεν χαρακτηρίζεται από την πολιτική οξυδέρκεια ενός Φίλιπ Ροθ στην "Ιστορία της Αμερικής" (εικασία για "μια "υποθετική επικράτηση του Χίτλερ στον Πόλεμο") η "Κόρη Της Τσαρίνας" παραμένει μια γλυκιά , ρομαντική ιστορία ,αλλοτινών χρόνων και μια ελκυστική εικασία του
"Πώς Θα ήταν τα πράγματα Αν..."
          Αν μη τι άλλο συνιστά κίνητρο μελέτης-ζητούμενο για κάθε καλό βιβλίο...

Λευκή Γαρδένια, Belinda Alexandra

                                      Λευκή Γαρδένια, Belinda Alexandra
                                             Είδος: Αισθηματικό Eποχής
                                                                                       Βαθμολογία 8/10

                                                                               

Εκδόσεις Διόπτρα
Αριθμός Σελίδων: 592

Ύστερα από το ξεχωριστό "Ρόδο Της Τοσκάνης", η Μπελίντα Αλεξάνδρα αποφάσισε να εμπλουτίσει τον ...συγγραφικό της "μπαξέ" με ένα ακόμη λογοτεχνικό "άνθος", που ευωδιάζει Ιστορία και άφθονο συναίσθημα.
Αυτή τη φορά , η "Λευκή Γαρδένια" μας ταξιδεύει στην Κίνα του πολέμου κι από εκεί στην Αυστραλία - πάντα με φόντο τη σοβιετική Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Λίγο πριν το τέλος του πολέμου(1944), στην κινέζικη πόλη Χαρμπίν ζει η 13χρονη Άνια Κόζλοβα με τη μητέρα της Αλίνα, χήρα ενός αξιωματικού της τσαρικής αυλής που διέφυγε από τους διωγμούς των Μπολσεβίκων.
Η ιαπωνική κατοχή θα χτυπήσει την πόρτα τους όταν ένας Ιάπωνας στρατηγός επιτάσσει το σπίτι τους...

Η αναγκαστική συμβίωση μαζί του θα είναι το μικρότερο από τα δεινά που θα δοκιμάσουν.
Με το πέρας του κινέζικου εμφυλίου και την είσοδο των Κινέζων κομμουνιστών στη Χαρμπίν, η Αλίνα θα πάρει μια σκληρή απόφαση για να εξασφαλίσει τη σωτηρία της μικρής Άνιας- κι αυτό θα επιφέρει τον χωρισμό τους.
         Κουβαλώντας πάντα την απειλή των διωγμών η Άνια θα χαράξει ένα περιπετειώδες μονοπάτι επιβίωσης από την πολύβουη Σαγκάη ως τον τροπικό Ειρηνικό και την Αυστραλία.
Η Άνια θα γνωρίσει πάθη, άμετρη πολυτέλεια και την εξαθλίωση της προσφυγιάς, έχοντας στήριγμα την απροσδόκητη φιλία.
Ποτέ της όμως δε θα ξεχάσει το "άρωμα της γαρδένιας" που τής πρόσφερε κάποτε ο αγαπημένος της πατέρας και θα ζει με την ελπίδα να ξαναβρεί τη χαμένη της μητέρα. 
Θα κατορθώσει η Άνια να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της και να οδηγηθεί στην πληρότητα;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
H Alexandra Belinda επανέρχεται με ένα ακόμη ευωδιαστό βιβλίο που αναμετράται με τις μπόρες του 20ου αιώνα.
           Πρόκειται για το δυναμικό οδοιπορικό μιας κοπέλας που εκκινεί από ένα ταραχώδες παρελθόν-λαμπερό κι αιματηρό μαζί- κι ατενίζει το μέλλον ενός σύγχρονου, πιο εξορθολογισμένου κόσμου.
           Αυτή τη φορά η συγγραφέας επιλέγει πεδίο δράσης σχετικά ανοίκειο στον Ευρωπαίο αναγνώστη.
Πρόκειται για την Κίνα του Β'ΠΠ και συγκεκριμένα για την πόλη Χαρμπίν η οποία είχε γίνει το καταφύγιο των Ρώσων αριστοκρατών που διέφυγαν από τους διωγμούς των μπολσεβίκων.
Εικόνες μια πολυπληθούς και πολύβουης πόλης στη σκιά ενός αμείλικτου πολέμου- η πτυχή του οποίου είναι πλήρως άγνωστη.
        Μέσα από μια όμορφη Ρωσίδα χήρα ενός αξιωματικού και την πανώρια κόρη της παρακολουθούμε την σκληρή κατοχή που επέβαλε ο ιαπωνικός επεκτατισμός στην Κίνα!Ο ιαπωνικός μιλιταρισμός στις σελίδες της "Γαρδένιας" απέδειξε τη συνάφειά του προς τον έτερο σύμμαχό του στον Άξονα δηλαδή τη ναζιστική Γερμανία.
Η σκιά ενός μυστηριώδους Ιάπωνα Στρατηγού στο επιτεταγμένο σπίτι των δύο γυναικών επιτείνει την απουσία του πατέρα και τη νοσταλγία της παλιάς ζωής, προσδίδοντας αγωνία και μια αύρα και απροσδόκητης τρυφερότητας.
         Κατόπιν, η συγγραφέας μας μεταφέρει στιγμιότυπα του κινέζικου εμφυλίου με ενδεικτικά στιγμιότυπα απίστευτης αγριότητας, που χαρακτηρίζουν κάθε εμφύλια διαμάχη.
       Η επικράτηση των κομμουνιστών ανέδειξε τη βιαιότητα που διακρίνει κάθε εξουσία και πυροδοτεί μια σειρά τραγικών γεγονότων, επιφέροντας έναν από τους πιο σκληρούς αποχωρισμούς που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος...
             Μέσα από το τραύμα αυτό η συγγραφέας ιχνηλατεί άρτια τον δεσμό μητέρας - κόρης με όλη τη στοργή και τη νοσταλγία.
Η συνέχεια επιφυλάσσει στον άγνωστη μια περιήγηση στη μαυλιστική Σαγκάη με την απατηλή ομορφιά:
Πολύχρωμες εικόνες που φέρνουν στην επιφάνεια την αφρόκρεμα της κινέζικης κοινωνίας και των μεταναστών- έναν κόσμο σαγηνευτικό, τυχοδιωκτικό και διεφθαρμένο.
Μέχρι αυτό το σημείο η Λευκή Γαρδένια συνεπαίρνει και φέρνει στον νου τη θεματολογία της Κέιτ Φέρνιβαλ με τον σαφή αντικομμουνιστικό προσανατολισμό, ο οποίος είναι αναμενόμενος αφού οι ήρωες, όπως και στη Belinda, προέρχονται από την πλευρά της έκπτωτης τσαρικής αριστοκρατίας!
Η επιφάνεια της προεπαναστατικής Ρωσίας βίωσε τις συνέπειες της απαθούς στάσης της προς τη Φτωχολογιά, εντούτοις , οι διωγμοί καθώς και η καχυποψία που κυριάρχησε στα κομμουνιστικά καθεστώτα προσέλαβαν γιγάντιες διαστάσεις.
Αυτές τις ακρότητες εκμεταλλεύεται εδώ η συγγραφέας για να πλέξει μια συναρπαστική ιστορία που είναι όμηρος του απρόβλεπτου και διασχίζει τον Ειρηνικό Ωκεανό, κάνει μια στάση σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στις Φιλιππίνες για να καταλύσει στην ανερχόμενη Αυστραλία!
        Μέσα από την προσωπική ιστορία της Άνια, βιώνουμε τη διάψευση, το πάθος και την προδοσία στη χειρότερη μορφή τους.
Στην πορεία της προβάλλουν τα μεταπολεμικά ήθη και η δειλή γυναικεία χειραφέτηση, με μια "ύφεση" στα συναισθήματα και τη δυναμική της πλοκής

Στην τελευταία ενότητα του βιβλίου, η συγγραφέας ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μας μεταφέρει στη σοβιετική Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου, όπου, ανάμεσα στο "χορό" των χιονονιφάδων και των χορευτών στο φαντασμαγορικό Μπολσόι επικρατεί ένα δίκτυο κατασκοπιας, λογοκρισίας και διώξεων.Εκεί, ύστερα από μια σειρά αγωνιωδών εξελίξεων, λαμβάνει χώρο μια συγκλονιστική συνάντηση με μια σειρά αποκαλύψεων.
             Ταυτόχρονα με το ιστορικό πλαίσιο παρών ο έρωτας σε μια ρεαλιστική μορφή- με εξάρσεις κ διαψεύσεις να εναλλάσσονται, μέχρι αυτός να πάρει την πιο γοητευτική κ αληθινή μορφή του..
     Προσωπικά, βρήκα συναρπαστική την ιστορία της Αλίνα, σε σχέση με την ιστορία της Άννια και θα προτιμούσα να έχει εστιάσει σε αυτήν η συγγραφέας ή έστω να την έχει παρουσιάσει πιο αναλυτικά, παράλληλα με της Άννια. Η ιστορία της Αλίνα, κόμιζε όλη την ατμόσφαιρα ενός ψυχροπολεμικού δράματος εποχής, αλλά "χρονικά" και συμπιέστηκε περισσότερο απ' ό,τι αναλογούσε 
         Παρόλαυτα, η "Λευκή Γαρδένια" είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα αισθηματική ιστορία εποχής, που μας συστήνει μια ιστορική περίοδο πρωτόγνωρη και τόπους 
γοητευτικά ανοίκειους, τουλαχιστον για τα συγγραφικά δεδομένα της Ελλάδας.
           Μπορεί να μη διαθέτει τη μυστηριακή "μαγεία" και τις εναλλασσόμενες πλουμιστές εικόνες από το "Ρόδο Της Τοσκάνης", αλλά και η "Λευκή Γαρδένια" σίγουρα αποτελεί κι αυτό ένα βιβλίο με πλούτο εικόνων κι εξελίξεων, που διατηρούν το ενδιαφέρον αμείωτο ως την τελευταία σελίδα!
        

Γνωρίστε το ΡΌΔΟ ΤΗΣ ΤΟΣΚΑΝΗΣ στη σελιδα μας

Η Ζωή Που Έλειπε, ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, ΔΙΟΠΤΡΑ

                                             Η   Ζωή Που Έλειπε, Κώστας Κρομμύδας
                                                 Είδος: Δράμα Εποχής
                                                  Baθμολογία :8,5/10 

                                         

                 Πριν λίγες μέρες επανακυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "Διόπτρα" το πρώτο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα "Η Ζωή Που Έλειπε", που είχε κάνει αίσθηση με τον χειμαρρώδη συναισθηματισμό του, προκαλώντας τους επάινους του μέγιστου ποιητή και στιχουργού, Μάνου Ελευθερίου!
Η νέα επιμέλεια χάρισε στο δυνατό αυτό βιβλίο την πινελιά "που έλειπε" για να αναδειχθεί όλη η ομορφιά του.
Νέα πνοή, λοιπόν, πολλαπλές βελτιώσεις κι ένα εξώφυλλο καλαίσθητο, ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο ανανεώνουν το ενδιαφέρον μας για μια δυνατή ιστορία πολέμου κι αγάπης.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Κάπου στο Ιταλοκρατούμενο Αιγαίο ένας δυνατός έρωτας συνδέει την Ελένη και τον Μανόλη.
Άσχημες συγκυρίες και οι "άνεμοι" του πολέμου θα χωρίσουν απροσδόκητα το αγαπημένο ζευγάρι που θα μάθει να επιβιώνει με οδηγό την ανεκπλήρωτη αγάπη και τον πόθο της επανασύνδεσης, ανυποψίαστοι για την τραγωδία  που τους περιμένει.
Χρόνια μετά δυο άνθρωποι, στη δίνη των προσωπικών τους παθών, θα έρθουν αντιμέτωποι με το χθες.
Ο Δημήτρης θα αναμετρηθεί με οικογενειακές αναμνήσεις ενώ στα χέρια της αέρινης Αννίτας θα έρθει ένα παλιό ρολογάκι που οι δείκτες του σταμάτησαν στην ώρα της αγάπης ,στην ώρα της οδύνης...
Ένας χορός συναισθημάτων κι εποχών που συμπλέκονται κάτω από την εξουσία του έρωτα, νικώντας τον χρόνο, το αίμα και τη μνήμη! 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο αγαπημένος ηθοποιός και μυθιστοριογράφος Κώστας Κρομμύδας έκανε πολύ δυναμικά την είσοδό του στον χώρο του Μυθιστορήματος, με ένα βιβλίο που ανήγαγε ένα οικογενειακό δράμα  σε αληθινή υμνωδία στον έρωτα!
        Πρόκειται για μια ιστορία συγκλονιστική, που υπερβαίνει τον χρόνο ζητώντας τη δικαίωση της Αγάπης, ενώ προτάσσει μοναδικές αξίες, όπως η αξιοπρέπεια, η ελπίδα και η αγάπη στην πατρίδα.
         Η πένα του συγγραφέα εκκινεί από ένα σκηνικό οικείο στον ίδιο: Πρόκειται για τον μικρόκοσμο ενός γυρίσματος, όπου δυο νεαροί ηθοποιοί γνωρίζουν έναν φλογερό έρωτα, με θέα ένα εξαίσιο βραχώδες τοπίο του Ανατολικού Αιγαίου.
          Μια παλιά υπόσχεση θα οδηγήσει τα βήματα του Δημήτρη σε ένα μικρό νησί με επονείδιστα αιματοβαμμένα μυστικά, που ερήμην του αφορούν και τον ίδιο! 
Το νησί αυτό όμως είναι στιγματισμένο με ένα τραυματικό παρελθόν- κι αυτήν τη σκιά τη διαγράφει ο συγγραφέας πάνω από την ψυχή όλων των άλλοτε κατοίκων του!
Ο Κρομμύδας δεν προσδιορίζει τον τόπο, ωστόσο ξέρουμε ότι πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή των Δωδεκανήσων, διότι αυτή η ανατολική μας περιοχή τελούσε υπό ιταλική επιτροπεία από το 1912 (ως το 1947, εποχή που περιλαμβάνει την περίοδο που μας απασχολεί στο βιβλίο)!

Μέσα από γλώσσα πολύ λιτή, χωρίς εξάρσεις ο συγγραφέας αφήνει το συναίσθημα να αναβλύσει αβίαστο και κατορθώνει να μεταδώσει όμορφες εικόνες.
Όπως σε όλα του τα βιβλία, έχουμε και στη "Ζωή Που Έλειπε" μια διπλή εναλλαγή.
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, λοιπόν, συνδυάζεται με το τρίτο πρόσωπο και πάνω στον καμβά του παρόντος εξελίσσεται η ιστορία του χθες.Τα μικρά κεφάλαια καθιστούν πιο ευέλικτο τον ρυθμό της αφήγησης.
Έχω την αίσθηση, όμως, πως ίσως οι εναλλαγές αυτές είναι πολλές αναλογικά προς την έκταση του βιβλίου.
Εντούτοις, αυτό δε μειώνει τη δυναμική αυτής της συνταρακτικής, διττής ιστορίας!
Ένας έρωτας στη σύγχρονη εποχή που από τα φώτα της κάμερας , προτιμά το φως των αστεριών.Ένας έρωτας όχημα της μνήμης και της νοσταλγίας.
Η ιστορία από τα χρόνια του Πολέμου, όμως, φέρει ένα ειδικό βάρος με πολυάριθμους χαρακτήρες και συναισθήματα που κατακλύζουν κάθε στιγμή της ως το τέλος.
Μέσα από την Ελένη και τον Μανόλη καλπάζουμε σε κάμπους κι αγναντεύουμε τη θάλασσα, σε μιαν ομορφιά εικόνων που πασχίζει να αντισταθεί στην ασχήμια του πολέμου.
Μαζί με τους ήρωες βιώνουμε τον ζόφο της Κατοχής που με τη άφιξη των Γερμανών θα δείξει το σκληρότερο πρόσωπό της!
Σύντομα στιγμιότυπα της Αντίστασης εκτυλίσσονται στη σκιά μιας επιστροφής κι ενός ακόμη απρόσμενου και συγκινητικού έρωτα κόντρα στα στερεότυπα!
Η θλιμμένη ζωή των κατοίκων κλιμακώνεται για να κορυφωθεί σε ένα κρεσέντο αγωνίας, θανάτου και ερωτικού σπαραγμού που σημαδεύει τις επόμενες γενιές, μα και την ψυχή του αναγνώστη!
Η απανθρωπιά αντάμα με την ανθρωπιά, σε μια αλυσίδα ανατροπών, που αποκαθίστανται πολλά χρόνια αργότερα για να αποκαταστήσουν τη γαλήνη.
Η λύση στο σήμερα έρχεται συνεπικουρικά να ολοκληρώσει τον πίνακα των  αποκαλύψεων, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση.
Μέσα σε όλα, αισθάνομαι ότι θα ήθελα ο συγγραφέας να έχει σφυρηλατήσει σε μεγαλύτερο βάθος κάποιες λεπτομέρειες από τα δύσκολα εκείνα χρόνια της Κατοχής στο νησί και τους ξεχωριστούς χαρακτήρες της παλιάς ιστορίας. Η ιταλική Κατοχή στα Δωδεκάνησα στάθηκε κι αυτή πολύ σκληρή κι απλώς εντάθηκε με την παρουσία των Γερμανών.Αυτό το κομμάτι δεν το είδαμε σε μεγάλη επάρκεια, καθώς υποτάχθηκε σαφώς στην ερωτική δίνη των ηρώων.Ένιωσα πως ο χρόνος περνά γρήγορα και ήθελα να ζήσω λίγο περισσότερο την προσμονή και το δράμα των κατοίκων τη δύσκολη 6ετια ('39-'45).
          Ο συγγραφέας ωστόσο ιχνηλάτησε πειστικά τις βασικές διαδρομές της οδύνης των κεντρικών ηρώων του.
Σκηνοθέτησε, επίσης, υποβλητικές σκηνές με τη συνδρομή, μάλιστα, της φύσης, καθιστώντας τη θάλασσα "εξομολόγο" και το "Σπήλαιο της Σιωπής" βουβό μάρτυρα του ανθρώπινου πάθους και της θείας πνοής του έρωτα!
Είδαμε, ακόμη, την αγωνία στα μάτια των παιδιών, τη μανία του κατακτητή ενώ ιδιαίτερη σημειολογία απέκτησε ο δεσμός ανθρώπου και ζώου, ακριβώς με τον τρόπο που συνέβη με τη σκυλίτσα στην "Ουρανόεσσα". Εδώ έχουμε ένα άλογο, ζώο που, παραδοσιακά στην ελληνική γραμματεία- από τον Όμηρο, μέχρι τον Καβάφη (και σε παγκόσμια μυθιστορήματα σαν τα Άλογα του Χειμώνα και το Άλογο του Πολεμου) παρουσιάζεται συνοδοιπόρος αχώριστος του ανθρώπου και της μοιρας του.
         
Το φινάλε στη "Η Ζωή Που Έλειπε" επιφυλάσσει μιαν εξέλιξη δυσπρόσιτη στην κοινή λογική, που ωστόσο διαθέτει απόλυτη ιστορική εγκυρότητα και αποδίδει παραστατικά τη θηριωδία αυτού του Πολέμου!
          Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου αποσαφηνίζεται και ο τόσο ιδιαίτερος τίτλος, με τρόπο συγκινησιακό.

Ο αναγνώστης, μέσα από την έκβαση αυτήν, λοιπόν, στοχάζεται μοιραία πάνω στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και στην ανθρώπινη ηθική- αποζητώντας την ύψιστη κάθαρση:
Τη Συγχώρεση, που απαλύνει την ψυχή και συνιστά το απώτατο σκαλοπάτι ηθικής ωρίμανσης του ατόμου.
Αυτό είναι το πολυτιμότερο απαύγασμα "Της Ζωής Που Έλειπε"...
         Με όλα αυτά, στο συγγραφικό του ντεμπούτο, ο Κώστας Κρομμύδας προσέφερε στο κοινό του μια μοναδική, πρωτότυπη ιστορία από την Κατοχή, με πτυχές άγνωστες που προσφέρει συγκίνηση, προσθέτοντας στην ιστορική μας μνήμη ένα κομμάτι που σίγουρα έλειπε.
Ένα βιβλίο που αξίζει να γνωρ΄ισετε για τις άφθονες συγκινήσεις είναι "Η Ζωή Που Έλειπε"- και πολύτιμη παρακαταθήκη για τον Κώστα Κρομμύδα, προδιαγράφοντας- σαν..."προφητεία από το μέλλον "- την αξιόλογη συγγραφική του πορεία, που τόσο δυνατές στιγμές έχει χαρίσει στο αναγνωστικό κοινό την τελευταία 4ετία!

Γρηγόριος Ξενόπουλος,Ο Τρελός Με Τους κόκκινους Κρίνους

Ο Τρελός Με Τους Κόκκινους Κρίνους

                                       Είδος :Ρομαντικό/Κοινωνικό Διήγημα
                                       Βαθμολογία :10/10

                                                 

                  Πρόκειται για ένα από τα πιο δυνατά έργα του Γρηγορίου Ξενόπουλου κι ας μην ξεπερνά τις λίγες σελίδες.
          Κι όμως ναι! Ανάμεσα σε πλήθος μυθιστορημάτων, μεταφράσεων, παιδικών βιβλίων αυτό το ολιγοσέλιδο ρομαντικό αφηγηματάκι καταφέρνει να σκορπίσει την ξεχώριστή λάμψη ενός αυθεντικού λογοτεχνικού διαμαντιού! 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τι μπορεί να πλήγωσε τόσο τον καλλιεργημένο,ευκατάστατο Ζακυνθινο ήρωα του Ξενόπουλου, ώστε αυτός να αποσυρθεί από τον κόσμο;
Γιατί επέλεξε μόνη συντροφιά και πάθος του τον κήπο με τους Κόκκινους Κρίνους, που το πορφυρό τους χρώμα,λένε, είναι το ίδιο το Αίμα του Έρωτα;
ΠΟΙΟΣ θα καταφέρει να ανακαλύψει το φοβερό μυστικό του;


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πρόκειται για ένα πολύ μικρο διήγημα με γρήγορη πλοκή και συγκλονιστική ανατροπή στο τέλος.
        Παρά το μικρο μέγεθος του, το διήγημα "Ο Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" του Γρηγορίου Ξενόπουλου συνιστά ένα ολοκληρωμένο έργο κι αυτό είναι το αξιοθαύμαστο!

Κεντρικός πυρήνας του είναι το άρτιο ψυχογράφημα του κεντρικού ήρωά του, που μας συστήνεται μέσα από τα μάτια του αφηγητή φίλου του.

      Η ανυπόκριτη ανησυχία του φίλου για τον παράξενο, απομονωμένο, παλιό κι αγαπημένο του γνώριμο,τον Πώπο, ακολουθεί τις διαθέσεις του αναγνώστη προς το μυστήριο, που υποβόσκει καθ' όλη τη διήγηση. 

Η τριτοπρόσωπη αφήγηση σε αυτήν την περίπτωση επιτείνει την υποβλητικότητα του έργου.
Αρχικά εγείρει τη ζωηρή περιέργεια του αναγνώστη για το μυστήριο που περιβάλλει τον απομονωμένο Πώπο. 

         Μαζί με τον αφηγητή περιπλανιόμαστε σε μια σχεδόν ερειπωμένη επτανησιακή έπαυλη του παλιού γνώριμου, όπου βασιλεύει μια ανομολόγητη οδύνη.

             Με αγωνία περιμένουμε κι εμείς τον πρωταγωνιστή να ανοίξει στο φίλο-αφηγητή - και σε εμάς - την πόρτα του δωματίου και της καρδιάς του.  

         Η βασική ιστορία δεν έχει μελοδραματικές εξάρσεις ούτε διαρκή ένταση.

Αντιθέτως υπάρχει ένας ήπιος ρομαντισμός -αρκετά κοινότυπος για την εποχή που πραγματεύεται- με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται επιδέξια στο τέλος ο μηχανισμός του αιφνιδιασμού, που αφήνει άναυδο τον αναγνώστη κι εμποτίζει το έργο με μια εσάνς γοτθικού στοιχείου:
Σε μια "σκηνοθεσία"που θα ζήλευαν οι σύγχρονοι ειδήμονες των θρίλερ, η τελευταία φράση του τόσο σύντομου κειμένου, ανατρέπει πλήρως την αρχική εντύπωση!
          Εκεί που η ιστορία φαντάζει μελαγχολική και ρομαντική, ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν στην τελευταία ακριβώς πρόταση -όπως αυτή σηματοδοτεί την κατάληξη κι ερμηνεία των πάντων:
        Η ιστορία,με τη στερνή φράση αποκτά ένα προσανατολισμό καινούριο, που αναδρομικά επαναπροσδιορίζει όσα συναντήσαμε στις προηγούμενες σελίδες!
Δεν είναι όσα αποκαλύπτει η τελευταία πρόταση, αλλά όσα υποβάλλει και όσα εύλογα προκύπτουν ως συμπεράσματα, κομίζοντας ετεροχρονισμένη φρίκη, αλλά και οδύνη στην πιο ακραία της μορφή.
           Αντί,λοιπόν, για το επτανησιακό ρομάντζο που θα περιμέναμε από τον μετρ του είδους, Γρηγόρη Ξενόπουλου, το βιβλιαράκι αυτό μας εκπλήσσει και μας αποστομώνει!
           Μια φράση του μόνο και καταλήγουμε σε ένα μικρό κομψοτέχνημα που ρέπει προς την ερεβώδη ατμόσφαιρα και την παρακμιακή παραφορά, όπως τα συναντάμε στα απελπισμένα ποιήματα του Σαρλ Μποντλέρ, τα διαποτισμένα με σπαραγμό και θάνατο!
   Μια αναγωγή "επί το...ελληνικότερον" θα μπορούσε να γίνει προς την ζοφερή ποίηση του Κώστα Ουράνη, που επίσης αναμετράται έντονα με την ατμόσφαιρα του θανάτου.
      Είναι εμφανής στο δίηγημα αυτό η επίδραση από τον ευρωπαικό ρομαντισμό του 19ου αιώνα κι η προσαρμοσή του στο πλάισιο της επτανησιακής κοινωνίας από τον μεγάλο Ξενόπουλο.
      Ένα άλλο βιβλίο  με αντίστοιχη δυναμική στην τελευταία του φράση, η οποία ανατρέπει τη διάχυτη εντύπωση των προηγούμενων σελίδων, κορυφώνοντας τη συγκίνηση εξίσου αποστομωτικά, είναι το πολύ πιο πρόσφατο "Ξαναβρήκα Το Φίλο Μου" του Φρεντ Ούλμαν", με θέμα του μια αντιφατική φιλία στη Γερμανία του Μεσοπολέμου.
Όπως και να'χει ο "Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" μες στην απλότητά του είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα έργα του Ξενόπουλου, που καταδεικνύει το βάθος της σκέψης του, τη διεισδυτική του ματιά στην ανθρώπινη ψυχή και την πρωτοποριακή του τόλμη, τόσο μπροστά από την εποχή του! Είναι αυτό το γνήσιο πάθος της ανθρώπινης ψυχής που χαράσσει ανεξίτηλα  τον "Τρελό Με τους Κόκκινους Κρίνους" στην καρδιά του αναγνώστη!

         "Ο Τρελός Με τους Κόκκινους Κρίνους" έχει εκδοθεί ως αυτόνομο διήγημα σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση "τσέπης" με ευανάγνωστη γραμματοσειρά, που περιλαμβάνει μια σειρά διηγημάτων του Ξενόπουλου.(περίπου 4ευρω έκαστο)

          Ωστόσο  έχει συμπεριληφθεί και στον πολυσέλιδο κύκλο διηγημάτων "Ο Μινώταυρος &Άλλες ιστορίες"-όλα από τις εκδόσεις των Αδελφών Βλάσση , που κατέχουν τα αποκλειστικά δικαιώματα ολόκληρης της εργογραφίας του Γρηγορίου Ξενόπουλου- παρέχοντας στο αναγνωστικό κοινό μια πολύτιμη κληρονομιά της πνευματικής ιστορίας του τόπου μας!
                                                        Ελισσάβετ  Δέδε

Η προσφορα του Ξενοπουλου στα ελληνικα γραμματα ειναι ανεκτιμητη.Δεν περιοριζεται στα εξαισια δειγματα του ΑΣΤΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ που εχει δωσει και που αντανακλουν εκλαμψεις του Ευρωπαϊκου Ρομαντισμου του 19ου αιωνα:.Ειναι φορεας προοδευτικης σκεψης στην Παιδαγωγικη, προικισε την παιδικη βιβλιογραφια με αξιολογες μεταφρασεις, φιλολογικο εεργο μεγαλης αξιας,Επθσης ο Ξενοπουλος με την οξυδερκεια του, ενθαρρυνε την αποδοχη της ιδιαζουσας ποιησης του Αλεξανδρινου (Καβαφης) στους ελληνικους ακαδημαϊκους κυκλους .Κ εννοειται το εργο του Ξενοπουλου θα κριθει με γνωμονα την εποχη του οχι τη δικη μας.Και στην εποχη του ο Ξενοπουλος ηταν στολιδι των γραμματων.Εδω μια προταση -ειναι ενα διηγημα τσεπης απο τν Ξενοπουλο με γοτθικα στοιχεια.

Antony Dorr, Ολο Το Φως που Δεν Μπορουμε Να Δουμε

                           Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε, Αντονυ Ντορ
                                             Είδος: Iστορικό Δράμα
                                              Βαθμολογία: 7,5/10

Φέτος , στα Βραβεία Pulitzer, τη σκυτάλη από την "Καρδερίνα" του 2014 πήρε το βιβλίο του Άντονι Λορ "Το Φως Που Δεν Μπορούμε να Δούμε ", μια επίσης δραματική ιστορία που πραγματεύεται το οδοιπορικό δυο εφήβων στον Πόλεμο.

Ένα βιβλίο σίγουρα ενδιαφέρον,με στιγμές συγκίνησης αλλά - θα τολμήσω να πω- λιγάκι "υπεριτιμημένο", αν λαβει κανείς υπόψη την αίγλη που το συνοδεύει λόγω της διάκρισης Pulitzer .

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Μαρί Λορ Λεπλάν ζει στο Παρίσι με τον πατέρα της που είναι κλειθροποιός του μουσείου Φυσικής Ιστορίας.

             Στα 6 της χρόνια τυφλώνεται , όμως η στοργή του πατέρα της, κι η φαντασία της χρωματίζουν τις μέρες της, ενόσο εκείνη, ταξιδεύει με την Μπράιγ στους κόσμους του Βερν και μαθαίνει ξανά τον κόσμο μέσα από τη μινιατούρα της πόλης που φιλόπονα κατασκεύασε ο πατέρας της.

      Όταν οι Γερμανοί εισβάλλουν στη Γαλλία, πατέρας και κόρη καταφεύγουν στο παραθαλάσσιο οχυρό του Σαιντ Μαλό, κουβαλώντας ένα επικίνδυνο μυστικό.

Εκεί θα φιλοξενηθούν από τον ιδιότροπο θείο Ετιέν και την τρυφερή οικονόμο του. 

             Ταυτόχρονα, στη ναζιστική Γερμανία, ο Βέρνερ Πφέννιχ μεγαλώνει με την αδελφή του τη Γιούττα σε ένα ορφανοτροφείο, με την προοπτική να εργαστεί στο ίδιο ανθρακωρυχείο όπου σκοτώθηκε ο πατέρας του.

         Όταν όμως επιδιορθώνει τυχαία ένα χαλασμένο ραδιόφωνο, αναδεικνύεται η σπάνια ευφυία του που του δίνει θέση σε μια από τις Ακαδημίες των Ες Ες.

Εκεί συναντά νέα πρόσωπα -κι έναν γίγαντα ανάμεσά τους, ενώ διδάσκεται την απανθρωπιά, την αναλγησία και την τέχνη να μοιράζεις βασανιστικό θάνατο στους πιο αδύναμους.

         Ηθικά αναχώματα για τον νεαρό Βέρνερ, η ανάμνηση της ορφανής αδελφής του, της ασυμβίβαστης Γιούττας και ένας παράξενος φίλος του που μιλά με τα πουλιά.

Οι ζωές της Μαρί Λορ και του Βέρνερ Πφένιχ θα διασταυρωθούν για όσο κρατά το ανέμισμα ενός φουστανιού και το κράτημα των χεριών, αλλά θα είναι αρκετό για να φωτίσει το σκοτάδι του πολέμου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Μια νεανική ιστορία πολέμου και ανθρωπιάς με ειδικό συγκινησιακό βάρος, πίσω από το προφανές, απέσπασε φέτος το βραβείο Πούλιτζερ!
Πρόκειται για την πρωτότυπη έμπνευση του Άντονυ Ντορ "Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε να Δούμε", που παρακολουθεί την ηθική ωρίμανση δυό παιδιών ενός Γερμανού και μας Γαλλιδούλας κάτω από τη σκιά του ναζισμού.
Δεν ξέρω αν είναι τυχαία η τάση να σαρώνουν στο βραβείο Pulitzer ιστορίες που άπτωνται του κρίσιμου ζητήματος της ενηλικίωσης.
Πρώτα  η Καρδερίνα αναφερόταν στη Νέα Υόρκη του 70, εδώ μεταφερόμαστε σε μια εποχή ακόμη πιο σκληρή...
        Βρισκόμαστε στην Ευρώπη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ιστορία μας ξεκινά από το στιγμιότυπο ενός βομβαρδισμού προς το τέλος του πολέμου, όταν μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών εγκλωβίζεται στα χαλάσματα ενός ξενοδοχείου και μια τυφλή κοπελίτσα προσπαθεί να συνειδητοποιήσει "τι ακριβώς έχει συμβεί" στη βομβαρδισμένη γειτονιά της.
            Από κείνο το σημείο ακολουθούν διαρκή, αλλά σαφή πισωγυρίσματα στον χρόνο και αρχίζει να μας ξεδιπλώνεται με κοφτά, εναλλασσόμενα κεφάλαια η πορεία δυο νέων παιδιών- ενός Γερμανού και μιας Γαλλιδούλας- σε μια ιδιότυπη παραλληλία που κορυφώνεται στο σημείο της παράξενης συνάντησης τους!!

Από τη μια, παρακολουθούμε η ανηφορική πορεία ενός νεαρού κοριτσιού στον Γολγοθά της τύφλωσης.Ο συγγραφέας με μοναδική παραστατικότητα χαρτογραφεί τις διαδρομές στο σκοτάδι, όταν το φως του νου και της στοργής υποκαθιστά τη θεμελιώδη αίσθηση της Όρασης.
            Αυτή η διεισδυτικότητα του Ντορ στο ανεξιχνίαστο σύμπαν της Τυφλότητας, μάς κάνει να εκτιμήσουμε το ανεκτίμητο δώρο των υγιών ματιών,χωρίς να αγγίζει την πολιτική αλληγορία του Σαραμάγκου στην ομώνυμη "δυστοπία" του.
             Ωστόσο, η περίπτωση της Μαρί Λορ μπορεί να συγκριθεί με την αριστουργηματική ματιά του Πάτρικ Ζίσκιντ στα Μυστήρια μιας άλλη ανθρώπινης αίσθησης,της Όσφρησης, όπως ξεπρόβαλλε στο "Άρωμα" μέσω του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ (άλλος ένας Γάλλος).
Κι οι δυο ήρωες κατορθώνουν να χαρίσουν στους γύρω τους εκείνο που οι ίδιοι στερούνται: Ό "Ζαν Μπατίστ" το κορυφαίο άρωμα, η Μαρί Λορ με λιγότερο συμβολικές αναφορές σκορπά το φως!Το φως της καλοσύνης και της αγνότητας.
              Όλα αυτά στο βιβλίο του Ντορρ συνυπάρχουν με τρυφερούς οικογενειακούς δεσμούς που αναδεικνύονται μέσα στην καθημερινή τριβή- είτε με τον ευρηματικό πατέρα, είτε με τον γερο θείο που ξανανιώνει.
Μέσα στην πορεία της Μαρί Λορ ακολουθούμε το κύμα φυγής των Γάλλων από τον αστικό ιστό του Παρισιού, μόλις εισέβαλαν οι Γερμανοί, όπως το περιέγραψε και η Γαλλοεβραία συγγραφέας Ιρέν Νεμιρόφσκι στη Γαλλική Σουίτα, ενώ στις ζοφερεές μέρες προβάλλουν ετερόκλητοι χαρακτήρες- σε ατομικές μάχες, στιγμιότυπα αλληλεγγύης και προδοσίας.
Φόβος αντάμα με την ελπίδα κι απώλεια διαψεύσει την προσμονή μέσα σε ένα ανυποψίαστο τοπίο ενός ρομαντικού οχυρού στην ακροθαλασσιά:
           Νοτίζονται τα μαλλιά μας από την αρμύρα του Ατλαντικού Ωκεανού, στο παραθαλάσσιο τείχος, με την παρέλαση των κοχυλιών και των σαλιγκαριών, με τη μουσική των γλάρων και του παλιού ραδιοφώνου.
            Αυτό θα γίνει συνδετικός κρίκος με ένα γερμανικό ορφανοτροφείο, δίπλα σε ανθρακωρυχείο, όπου προβάλλει όλη η εξαθλίωση μιας ηττημένης κοινωνίας που δέχθηκε πρόθυμα το πιο αποτρόπαιο όραμα αντεκδίκησης.
Βήμα-βήμα ιχνηλατείται η πορεία μιας μικρής ιδιοφυίας , του Βέρνερ Πφένιχ, που προσωποποιεί την επιθυμία του καθεστώτος να συνθέσει μια ελίτ υπερανθρώπων.
           Ο Βέρνερ, αφήνοντας ένα περιβάλλον φτώχειας και ταπεινότητας, θα γαλουχηθεί στην έπαρση και την απανθρωπιά της ναζιστικής στρατιωτικής Ακαδημίας, που έχει όραμα να σωριάσει τα ερείπια του κόσμου στα πόδια του Χίτλερ.
            Γύρω από τον νεαρό σπουδαστή Βέρνερ πλήθος πρόσωπα.
Οι μαθητές, οι καθηγητές, στρατιωτικοί των Ες Ες -καθένας με τις ιδιαιτερότητές του σε ένα σύστημα θανάτου, που ισοπεδώνει το άτομο ... 
Ανάμεσά σε όλους, ο μαθητής Φρήντριχ με την τραγική μοίρα συγκλονίζει τον αναγνώστη,  ενόσο ατενίζει πουλιά σε έναν ουρανό λαβωμένο από τα πολεμικά αεροπλάνα και αντιαεροπορικά βλήματα.
Αυτός ο χαρακτήρας δεσπόζει με τη δυναμική των αφανών ηρώων και συνιστά το ηθικό ανάχωμα στην ψυχή του Βέρνερ, όταν προβάλλει απειλητική η αποχαύνωση της ομοιομορφίας κι η αφομοίωση στα ναζιστικά πρότυπα.

Αυτά τα δύο σκηνικά θα βρουν σημείο τομής στην Κατοχή της Γαλλίας και σε ένα τρομακτικό μυστικό που εδράζεται σε έναν αρχαίο θρύλο κι ένα πολύ ιδιαίτερο αντικείμενο.
             Όπως ακριβώς στο βιβλίο της Ταρττ, με το οποίο οι συσχετισμοί είναι σχεδόν... "καρμικοί".
Στην Καρδερίνα επρόκειτο για έναν ολλανδικό πίνακα από το Μουσείο Τέχνης.
Στο "Φως" του Ντορ 'ένα άλλο Μουσείο, της Φυσικής Ιστορίας, δανείζει στο μυθιστόρημά μας έναν από τους πιο εκθαμβωτικούς θησαυρούς του πυροδοτώντας ένα παράξενο , αγωνιώδες κυνήγι με φόντο τον Πόλεμο...

"Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" έχει κι αυτό μια θεματολογική  προσεγγιση πρωτότυπη, όπως κι ο προκάτοχος του Πούλιτζερ- μόνο που και τα δύο ξοδεύουν πολλές σελίδες στις εξαντλητικές περιγραφές.
           Από τη μια,λοιπόν και στο "Φως[...]" το σκηνικό ζωντανεύει και καθίσταται βίωμα του αναγνώστη- από την άλλη όμως, τα πρόσωπα, η δράση- κι ενίοτε τα συναισθήματα- "πνίγονται" σε ένα δάσος λεπτομερειών, που ανακόπτουν τη φόρτιση κι ενδεχομένως σε κάποια σημεία κουράζουν λίγο.
Ακριβώς παρόμοια αίσθηση με την κατά τα άλλα γοητευτική "Καρδερίνα" μου άφησε αυτή η πλευρά του βιβλίου.Υπαρχει κι αλλό κοινό σημείο:.
          Έχουμε και σε "Όλο Το Φως Που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" έναν ιδιότυπο ερωτισμό, σχεδόν άυλο, που όμως εδώ θα "τελεσφορήσει" με ένα απρόσμενο τρόπο.
        Ένιωσα ίσως να μου λείπουν λίγο κάποια πιο έντονα στιγμιότυπα ανάμεσα στα δυο παιδιά, εντούτοις αισθάνθηκα τις καρδιές τους να πάλλονται σε ένα υπόκωφο-γι'αυτό σπαρακτικό- σκίρτημα, που αποδείχθηκε καταλυτικό και σωτήριο, με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα τους.
  Ισως λείπει  η ιδιαίτερη εκείνη κορυφωση που την περιμένεις μάταια να ερθει κι αυτή "σε στήνει"... σαν λεωφορειο μεσα στη βροχη!;

Eνιωσα ότι μένει ασαφές κι ανολοκλήρωτο το συναισθηματικό περίγραμμα και το συναίσθημα που ένωσε τους δυο ήρωες... 

Ενώ οι επιμέρους ψηφίδες της πλοκής ήταν ενδιαφέρουσες αφ εαυτού τους , η σύζευξή τους δεν έγινε αρμονικά...

Η σπαρακτική και τόσο συγκινητική ιδέα με τα δύο παιδιά που βιώνουν ένα διαφορετικό είδος ερήμωσης κι ελλείμματος τελικά μένει αναξιοποίητη , κι αυτό εμπόδισε το ΦΩΣ που Δεν Μπορούμε Να Δούμε" να αναδειχθεί ως αριστούργημα.Αυτό όμως δεν αναιρεί τη δεδομένη αξία του υπέροχου κατά τα άλλα αυτού μυθιστορήματος.
Ο γλυκόπικρος απόηχος του βιβλίου, άλλωστε,εστω κι έτσι- δικαιώνει τον αναγνώστη που αχνοβλέπει την κάθαρση διασχίζοντας μαζί με τους ήρωεςτο τούνελ του πολέμου κ του ηθικού αποπροσανατολισμού, με προορισμόντο "Φως" της αγάπης και της Θυσίας!!!
Γιατί το αληθινό φως δεν το βλέπουνε τελικά τα μάτια, αλλά οι "Καθαροί Τη Καρδία" οι οποίοι σύμφωνα με την Επί Του όρους Ομιλία , "τον Θεό όψονται"...

                            

Χρυσηίδα ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ ,Αποκλειστική Συνέντευξη

 Χρυσηίδα Δημουλίδου,"Οι Δαίμονες Δεν Έχουν όνομα , η Αλήθεια όμως έχει"

                                Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
                             φωτο protothema.gr
Χρυσηίδα Δημουλίδου: Η δημοφιλής συγγραφέας,

αν και έχει πετροβοληθεί εξακολουθεί να συγκινεί μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.
Με 34 εκδοθέντα εργα από το 1997 και πάνω από 1μιση εκατομμύρια πωλήσεις 
(με  πολυσυζητημένα best seller όπως "Τα Δάκρυα Του Θεού", "Η Γυναίκα Της Σοφίτας", "Το Κελάρι Της Ντροπή "Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα", ένα δοκίμιο και μια ποιητική συλλογή )
βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των πιο πετυχημένων εμπορικά συγγραφέων της Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας. 
Διατηρώντας πάντα το μποέμ ανεξάρτητο πνεύμα της και τον κοσμοπολίτικο αέρα της-ως πρώην αεροσυνοδός της Ολυμπιακής αεροπορίας- δε διστάζει να αναμετρηθεί με κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, μεσα από την πενα της και τη δημόσια παρουσία της. 
Λατρευει τα παιδιά, γεγονός που αποτύπωσε μέσα από μια σειρά 10 παιδικών παραμυθιών με όμορφα παιδαγωγικά και διδακτικά  μηνύματα. 
Τα υπόλοιπα θα μας τα πει η ίδια!
Εγώ θέλω να την ευχαριστήσω από καρδιάς για αυτή τη συνέντευξη ,γιατί γνωρίζω ότι δεν αγαπά τις έντυπες ή ηλεκτρονικές συνεντεύξεις.
Ηταν ξεχωριστη τιμή για τη σελίδα μου γιατί το δέχτηκε όπως μου είπε ειδικά για μένα.!!!
Απολαύστε μια ξεχωριστή συνέντευξη της Χρυσηίδας Δημουλίδου, γεμάτη τσουχτερές αλήθειες, που ποτέ δε φοβήθηκε να πει ανοιχτά!
Γιατί οι Δαίμονες μπορεί να μην έχουν όνομα,

όμως η Αλήθεια Έχει Όνομα!!!

                                      ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1.Ti ήταν εκείνο που σας ώθησε με τόσο ζήλο στη συγγραφή;

Τίποτε δεν με ώθησε! Ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνω συγγραφέας.Υπήρχε ο σπόρος μέσα μου, μεγάλωνε, εξελισσόταν και κάποια στιγμή "άνθισε"!

2. Έχετε δηλώσει πως τα βιβλία σας είναι τα πνευματικά σας παιδιά. Υπάρχει κάποιο που του έχετε ιδιαίτερη αδυναμία και γιατί;

Τα βιβλία μου, όπως και κάθε έργο ενός δημιουργού, είναι πνευματικά παιδιά του…Τα αγαπώ όλα, αλλά ξεχωρίζω δύο: «Το Kελάρι της Ντροπής» και «Οι Δαίμονες δεν έχουν Όνομα», γιατί πραγματεύονται κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, που ακόμη αποτελούν ταμπού.

3. Δένεστε με τους χαρακτήρες που πλάθετε; Υπάρχει κάποιος που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Φυσικά και δένομαι- σχεδόν πιστεύω πως είναι υπαρκτά πρόσωπα, που τα αγαπώ ή απεχθάνομαι ανάλογα με τις πράξεις τους.

Πολλοί είναι οι ήρωες που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, για διαφορετικούς λόγους:
Ο "Θανάσης" στους "Δαίμονες",ή  η "Ευγενία" στα "Δάκρυα του Θεού".

Ακόμη και ο "Δάμος", που ήταν αλήτης, αγαπήθηκε πολύ από μένα και όχι μόνο!

4. Ποια αρετή θεωρείτε κορυφαία σε έναν άνθρωπο;

Την τιμιότητα…Από εκεί ξεκινούν όλα. 

Ο τίμιος άνθρωπος είναι και καλός και πιστός και γενναιόδωρος, και μόνο θετικά πράγματα μπορεί να προσφέρει σε μια κοινωνία.

5. Δυο σας βιβλία «το Κελάρι της Ντροπής» και «οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα» διαπνέονται από έντονες κοινωνικούς προβληματισμούς.

Ποιες θεωρείτε τις μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα; 

 Μάλλον θα ρωτούσα τι δεν είναι πληγή σήμερα…

Έτσι όπως διαμορφώθηκε η κοινωνία μας σε παγκόσμιο επίπεδο και ειδικά μετά την είσοδο του Ίντερνετ σε κάθε σπίτι, σταδιακά χάθηκε η αγνότητα που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. 

Όμως, αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν πολύ μεγάλες πληγές, αυτές είναι η παγκόσμια τρομοκρατία με βομβιστικές επιθέσεις και πολέμους, 

και σίγουρα η  σεξουαλική κακοποίηση και η εκμετάλλευση παιδιών γενικότερα 

Ένα ακόμη μείζον πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι η μεγάλη οικονομική ανισότητα. 

6. Τα κοινωνικά σας μυθιστορήματα επίσης, καταπιάνονται με ζητήματα όπως η κακοποίηση του ανθρώπου κι η θέση της γυναίκας.
Έχετε δεχθεί προκατάληψη λόγω του φύλου σας;

  

Φυσικά και δέχομαι ακόμη κυρίως λόγω της εξωτερικής μου εμφάνισης. Στην αντίληψη των περισσοτέρων ανδρών αλλά και πολλών γυναικών είναι ότι η γυναίκα σκιάζεται από την υπεροχή του άνδρα, έχει λιγότερα προσόντα και ικανότητες ενώ στην ουσία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. 

Η γυναίκα είναι το δυνατό φύλο, εκείνη που αντέχει περισσότερο. 

Ευτυχώς που από πολύ μικρή ατσαλώθηκα με γνώσεις! 

Έτσι, ποτέ μου δεν θεώρησα ότι ερχόμουν δεύτερη! Δεν επέτρεψα σε κανένα να με μειώσει- κι αν συνέβη, ήταν μεμονωμένο και μικρής διάρκειας γεγονός.

7.Γίνατε δέκτης διαδικτυακού bullying, αλλά βγήκατε πιο δυνατή. Ποιο ήταν το ηθικό ανάχωμα σε όλη αυτήν την εμπειρία;

8 στους 10 ανθρώπους δέχονται πλέον διαδυκτιακό bullying μόνο που, επειδή δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, δεν γνωστοποιείται. 

Κι επειδή, ως γνωστόν, "Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό", όντως βγήκα πολύ πιο δυνατή!

Εξακολουθώ να δέχομαι λεκτικές επιθέσεις και συκοφαντίες,  όμως πλέον δεν δίνω την παραμικρή σημασία και το λάθος μου ήταν ότι τους είχα πάρει πολύ σοβαρά

…Ώσπου τραβήχτηκε το κουρτινάκι και, όταν είδα ποιοι κρύβονται από πίσω, τους λυπήθηκα:

Και φυσικά δεν μιλώ για συγκεκριμένα άτομα, το γενικεύω.

Κατάλαβα πως εκείνοι που ασχολούνται με το διαδυκτιακό και κατ' εξακολούθηση bullying είναι απελπισμένα άτομα, αποτυχημένοι άνθρωποι, ψυχικά άρρωστοι.Νοσούν…

7. Ως αναγνώστρια ποια βιβλία σας έχουν σημαδέψει;

Πάρα πολλά αλλά εκείνο που με συγκλόνισε ήταν «Το Δεύτερο Φύλο» της Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

Ήμουν πολύ μικρή, ήταν διαφορετικά χρόνια και τώρα ίσως να μη άγγιζε τόσο πολύ μια γυναίκα, όμως πρέπει να το διαβάσουν όλες: Λέει μεγάλες αλήθειες που μας αφορούν!


8. Πανταχού παρών στα βιβλία σας, κι ένας από τους κεντρικούς προβληματισμούς στο δοκιμιακό «Σουίτα στον Παράδεισο» είναι φυσικά ο έρωτας. Πιστεύετε σε αυτόν;

Πίστευα, ώσπου έλυσα το μυστήριο κι όπως είναι φυσικό όταν δεν υπάρχει μυστήριο δεν υπάρχει πλέον και τόσο ενδιαφέρον…

Ο έρωτας είναι μια περίπλοκη χημική εξίσωση, όχι όμως άλυτη. Είναι για γερούς παίκτες διαφορετικά η λύση θα παραμείνει άγνωστη…

Το κακό είναι ότι όταν βρεις την λύση, πας για άλλα, που καμιά σχέση δεν έχουν με τον έρωτα!

Απο την μια, αυτό είναι καλό, γιατί δεν έχεις ερωτηματικά και αγωνίες.

Από την άλλη όμως, είναι λυπηρό ακριβώς επειδή τα έχεις απομυθοποιήσει όλα αυτά… 

9. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο του συγγραφέα στην κοινωνία; 

Πολύ σημαντικό!

Με την προυπόθεση ότι μιλάμε για συγγραφέα!

"Γράφω ή εκδίδω βιβλίο" δεν σημαίνει πως "είμαι συγγραφέας". 

Πραγματικός συγγραφέας είναι εκείνος που "πλάθει" τους ανθρώπους από την αρχή, σκάβοντας μέσα τους.

Τούς αφυπνίζει, τούς κινητοποιεί, τους κάνει καλύτερους ως υπαρξιακές οντότητες κι αν χρειαστεί διαμορφώνει γνώμες πάνω σε κοινωνικά θέματα! 

Είναι σπουδαίο να γράφεις βιβλία που περνούν μεγάλα κοινωνικά μηνύματα, να στοχάζεσαι και να φιλοσοφείς.. 

10. Η πρότερη καριέρα σας ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή έχει επηρεάσει το έργο σας και τη στάση σας απέναντι στους ανθρώπους;

Βεβαίως…Με έκανε να ξεχωρίζω τους ηλιθίους!

Γιατί όταν  κάνουν την ερώτηση «Πώς από αεροσυνοδός έγινες συγγραφεας;», αυτοί οι άνθρωποι αυτόματα καταποντίζονται στα μάτια μου, θεωρώ πως έχουν χαμηλή αντίληψη, κατώτερο πνευματικό επίπεδο, χαμηλή αυτοεκτίμηση , μα -κυρίως-άγνοια. 

Βέβαια τώρα η ερώτηση αυτή έπαψε να υφίσταται:
Aπέδειξα  με την δουλειά μου ποια είμαι, όμως πάντα παραμένει το ερωτηματικό "Πώς μια, ας πούμε, γυναίκα με την δική μου εμφάνιση γράφει καλά;"

…Και φυσικά υπάρχουν πάντα κάποιοι καλοθελητές που προσπαθούν να περάσουν την γνώμη πως τα βιβλία μου "είναι για τα σκουπίδια" και "απλά άρλεκιν", χωρίς να τα έχουν διαβάσει!

11. Πράγματα που σας χαλαρώνουν και σας γεμίζουν πίστη και κίνητρο να συνεχίζετε; 
Με χαλαρώνει πολύ μια καλή συζήτηση, ένα καλό βιβλίο, ταινία, μουσική, η βροχή, τα ζώα , η φύση... 
Είναι τόσα πολλά που με χαλαρώνουν- και πολύ απλά πράγματα.. 

12. Τι γράφετε τώρα; Περιμένουμε κάποιο νέο βιβλίο από σας για το 2017; 

Δεν γράφω τίποτε, έκλεισα όλα τα κιτάπια μου!
Θέλω να απέχω για λίγο από τον χώρο, να ξεκουραστώ και να ασχοληθώ με άλλα πράγματα. 

Του χρόνου να περιμένετε μόνο επανεκδόσεις. 

Κυρία Δημουλίδου,φτάσαμε στο τέλος.Σας ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας!

                                           
Παρουσιάσεις βιβλίων της Χρυσηίδας Δημουλίδου στον ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!


Οι Δαίμονες Δεν Έχουν Όνομα

Η Γυναίκα Της Σοφίτας

Το Κελάρι Της Ντροπής

      Αυτή η συνέντευξη συμφωνήθηκε σε μια ιδαίτερη συγκυρία, που κι η ίδια η συγγραφέας θέλησε να μνημονεύσουμε.

Είναι γνωστή, η αγάπη της Χρυσηίδας Δημουλίδου για την Αρχαία Ελλάδα και αποτυπώνεται και στο ομηρικής προέλευσης όνομά της, όπως και του πατέρα της (Δημόκριτου).
Για άλλη μια φορά αυτή αποδείχθηκε μέσα από το κάλεσμα της Για Περίπατο στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, ο οποίος και πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2016, με φόντο τη τον Ιερό Βράχο όπου θα "ανταμώνουν" το Κλέος και η Συμμετρία, η Δημοκρατία κι η Ισηγορία, το Θέατρο και οι Τέχνες.
           Κάτω από τη σκιά των Καρυάτιδων και του Παρθενώνα, μοιραστήκαμε με τη Χρυσηίδα  Δημουλίδου μια απολαυστική μέρα,
Συνεπής κ καταδεκτική η συγγραφεας ένωσε την υπέροχη παρέα κάτω από την αγάπη στο βιβλίο κ τον Πολιτισμό. 
Έκπληξη στάθηκαν για όλους μας τα δυο αντίτυπα που κλήρωσε για χάρη των αναγνωστριών της επί τόπου.
Εντονος ο προβληματισμός της συγγραφεως κ όλων μας για το υψηλό εισιτήριο του Περιπάτου που συχνά στέκεται αποτρεπτικό για τους Έλληνες, που θέλουν να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική μας κληρονομιά σε τόσο δύσκολους καιρούς...
Η μέρα μας έκλεισε με εγκάρδιο καφεδάκι στην Πλάκα, οπου συμφωνηθηκε η συνεντευξη μας αυτή.
Την ευχαριστώ κι εύχομαι να μας χαρίσει ακόμη πολλά βιβλία και χαμόγελα...