ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ, Λίγες Και Μία Νύχτες

                                       Λίγες και Μία Νύχτες, Ισίδωρος Ζουργός
                                                                                    Είδος Ιστορικό Μυθιστόρημα
                                                                                        Βαθμολογία 10/10

 Ο Ισιδωρος Ζουργος επανέρχεται στις γνωστές, αγαπημένες "εμμονές" του,με ενα μυθιστορημα συναρπαστικο -γοητευτικο σαν παραμυθι που διαβαζεται απληστα σε "Λιγες και Μια Νυχτες"!

           Με σκαρί την Ιστορία και έναν φλογερό έρωτα σαλπαρει για άλλη μια φορα από την προσωπική Ιθακη του για να διαγράψει τον κύκλο που θα τον επαναπατρίσει στα Άγια Χώματά της!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
"Συνταξιδιώτης του" ο Λευτέρης Ζευγος,ο γιος του κηπουρού στην αυλή του έκπτωτου Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, που πουλά εφημερίδες και κρυφακούει τα παραμύθια του Σουλτάνου σε ενα άγνωστο κορίτσι!
Τα χρόνια περνούν κι ο μικρός εφημεριδοπώλης αποζητά την μεγάλη ευκαιρία μακρυά από όσα τον πρόδωσαν, με πυξίδα μιαν ανεκπλήρωτη αγάπη και προορισμό την αυτογνωσία.
Θα συρθεί στον υπόκοσμο,θα αρπάξει ευκαιρίες μέσα από την καταστροφή,θα συνεργαστεί με ισχυρούς ανθρώπους.
           Η δίνη του πολέμου θα τον οδηγήσει στην παγωμένη Ουκρανία και τον ρωσικό εμφύλιο που θα τον αλλάξει για πάντα και θα του συστήσει την αντρική  φιλία!
           Με νέο όνομα θα αποδυθεί σε ένα αέναο κυνήγι του πλούτου και της ευδαιμονίας απο τη Μασσαλία και το Παρίσι ως την Αμβέρσα των διαμαντιών και τη Θεσσαλονίκη του Πολέμου-με τη βίλα των Εξοχών υπόμνηση ενός χαμένου παραδείσου, που θα δει να του ρημάζουν για δεύτερη φορά...
               Και μέσα σε όλα,η απρόσμενη ανθρωπιά που δικαιώνει ακόμη και τα ματαιωμένα όνειρα
στο «βιβλίο» αυτής της ζωής όντας αυτή ο απώτατος Προορισμός της Ευτυχίας…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Άλλο ένα υπέροχο έργο προστίθεται στην συγγραφική Πινακοθήκη που ο Ζουργος έστησε για χάρη της λατρεμένης του Θεσσαλονίκης:
Μετα τα Ανεμωλια,τη Σκιά της Πεταλούδας , τον Φραουστ, τον Αλμοσινο, αυτή τη φορά, η "Μυθολογία" της Θεσσαλονίκης εμπλουτίζεται με την περιπλάνηση ενός πολυπράγμονα και φιλόδοξου άντρα, στα κύματα του 20ου αιώνα
και ενος ερωτα που οδηγει στην αυτογνωσία!
Εργο κοινωνικό, με ιστορικό υπόβαθρο, που καταλήγει στο ερώτημα της ύπαρξης.
Μια υμνωδία στον έρωτα που εμπνέει, αναβαπτίζει, εξιλεώνει!
Οι Λιγες Και Μια Νύχτες, με αφετηρία τους τα ανατολίτικα παραμύθια ενός Σουλτάνου που προσγειώθηκε σε μια βίαιη πραγματικότητα φθοράς κ ματαιότητας, μας αφηγούνται τις Χίλιες κ μια Νύχτες του πολυτάραχου 20ου αιώνα που με τη σμίλη του λάβωσε την Ωραία Νύφη του Βορρά όσο καμιά αλλη πόλη!
Τόπος δράσης κ επιστροφής η χαμένη συνοικία των Εξοχών -με τον συγγραφέα να φωτογραφίζει τις πολλαπλές ρυμοτομικές, αρχιτεκτονικές κ πληθυσμιακές μεταμορφώσεις μιας πόλης που συμπύκνωσε όλες τις αιματηρές ανατροπές του πιο τρομακτικού από τους ανθρώπινους αιώνες, του 20ου!
Σε μια μοναδική σύμπραξη ιστορικής γνώσης και συναισθήματος, ο Ζουργος παρακολουθεί το χρονικό ενός έρωτα από τους πλέον συγκινητικούς ,που επιφυλάσσει πλήθος εκπλήξεων και δυνατών στιγμών.
Έρωτας- αθωότητα, έρωτας- μνήμη κι έλλειψη, νόστος και ξενητειά...
Συνομιλία σωμάτων σε ένα απενοχοποιημένα αισθησιακό κρεσέντο που μόνον οι ψυχές αφουγκράζονται.
            Η αφήγηση είναι γραμμική αλλά παρεμβάλλονται επιστολικός λόγος και ιντερμέντζα που εντάσσουν την ιστορία στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος που ένας νέος συγγραφέας ετοιμάζει κατά παραγγελία ενός τυφλού πλέον ηλικιωμένου.
Σε αυτό το δευτερογενές επίπεδο, έχουμε μια προβληματική για τη σχέση Τέχνης και ζωής, καθώς και την αγωνία του Γήρατος άρτια σκιαγραφημένη.
            Η γλώσσα του Ζουργου διατηρεί τις αρετές της κλασσικής ελληνικής πεζογραφίας και του ίδιου ,ωστόσο παρουσιάζει μια πιο απλουστευμένη εκδοχή της, με λιγότερες εξάρσεις λυρισμού και ίσως λεξιλογικής εκζήτησης που χαρακτήριζε προηγούμενα έργα του!
                Τούτη τη φορά ο λόγος παρουσιάζει ευελιξία, ενώ ένα ακόμη θετικό στοιχείο του είναι η δεξιοτεχνική ισορροπία ανάμεσα στην αφηγηματική καλλιέπεια και
την απαραίτητη ελευθεριότητα μιας αντρικής ιστορίας
               Ένα βιβλίο σπουδαίο, που, όπως τα περισσότερα βιβλία αξιώσεων, αναπτύσσει "ωραίο διάλογο" με αλλά σημαντικά, προηγούμενά του έργα!
Η διακειμενικότητα γενικα είναι ενα στοιχείο έντονο στη γραφη του Ζουργου -με τρόπο δημιουργικό που αποφεύγει την παγίδα του μιμητισμου:
Στο πρωτόλειο του τον Φράουστ έχουμε σαφή επιρροή απο τον Γκαίτε (κατα το μοτίβο που το παράφρασε κ ο Τομας Μανν στν Δρ Φαουστους )ιδωμένο απο τη σκοπιά του συγγραφέα δημιουργού!
Στα Ανεμωλία επιχειρείται ανασύνθεση της Οδύσσειας μέσα στις θάλασσες της ανδρικής αγωνίας κόντρα στην ωρίμανση και την απομυθοποίηση του έρωτα.
Στον Αλμοσινο ξεπηδουν πινελιές από τον Περίπλου του Διονύση Ρωμα!
Στις Νυχτες δεσπόζων δημιουργός -σκιά και μέντορας, θαρρείς- είναι ο Καραγάτσης
Η "συνομιλία" του Ζουργου με τον Καραγατση εξελισσεται σε 3 επίπεδα!
            Το προφανές αφορά στην απευθείας παρουσία του Βασίλι Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν- αυτοπροσώπως ως φίλου και συνοδοιπόρου του Ζεύγου!
Το δεύτερο επίπεδο συνίσταται στην ευθεία ομολογία των δυο ηρώων που φέρουν όμορα ηθικά χαρακτηριστικά ως προς τον υλισμό και το κυνήγι της... χίμαιρας - αγαπημένος συμβολισμός και μοντέλο στον Καραγατση, που αναπλάθει εύστοχα ο Ζουργος
            Το τρίτο επίπεδο αφορά στον ίδιο τον προβληματισμό του έργου απέναντι στον άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με μια αδυσώπητη ιστορική συγκυρία, μετατρέποντάς την σε άλλοθι προκειμένου να απαρνηθεί μια ταυτότητα αφόρητη και να αποδράσει από έναν μισητο εαυτο- υπαρξιακά αποτυχημένο!
Εδω η συγκυρία είναι κοινή ανατροπή του Τσάρου απο την Οκτωβριανή Επανάσταση
Τούτη η συνύπαρξη είναι γόνιμη αφού ο Ζουργος εξελίσσει τον ήρωα του ανυψώνοντας τον στην ηθική κλίμακα πάνω από αυτόν του Καραγατση:
Συν τοις άλλοις ο Ζουργος υπαινίσσεται μιαν ανεκτικότητα προς τη Σοβιετική Επανάσταση που ο Καραγάτσης σταδιακά απαξιώνει !
Εδω υπεισέρχεται η διαφοροποίηση :Ενώ αμφότεροι εκκινούν απο μια σαφέστατα ανδροκρατική σκοπιά με τη γυναικεία φιγουρα σε δευτερο πλάνο ισως κι ελαφρώς υποδεέστερη του ανδρός Ζουργος πίσω από την εξαθλιωμένη πόρνη που βλέπει ο Καραγατσης στη Γυναίκα, ανιχνεύει ένα είδος "Μαντόνας": Τη Γυναίκα που με τη στοργή κ το ιερό κάλλος της εξαγνίζει κ συνιστά πύλη παραδείσου συντρίβοντας τον εγωκεντρισμό του άντρα κ νοηματοδοτωντας τη ζωή του ξανά, στοιχείο παρόν σε πολλά του έργα!
Άλλος συγγραφέας όπου γίνεται ονομαστική νύξη είναι ο Τζακ Λοντον με το πιο ανατρεπτικό του βιβλίο, το σοσιαλιστικής διάθεσης Σιδερένιο Τακούνι:
Αυτό το έργο πυροδοτεί μια ιδεολογικής απόχρωσης συζήτηση ανάμεσα στον Λευτέρη κ έναν συμπολεμιστή του στην Ουκρανία:
Τούτο το στιγμιότυπο παραπέμπει - ερημην ίσως του Ζουργου-στα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου, οταν κατα την επίσης παράλογη και μεγαλόπνοη εκστρατεία στο Σαγγάριο, ο ευγενής ιδεολόγος Νικήτας Δροσακης πασχίζει να αφυπνίσει τον αδαή Μανώλη Αξιωτη- λογω και έργω!
Χωρίς το ανάστημα και την πολιτική φόρτιση τούτου του ήρωα, ο Ζουργος αποδίδει κι εκείνος τη συντροφικότητα του Μετώπου σε μια τροπή που τελικά φέρνει στο νου μια ενότητα απο τη "Ζωή Εν Ταφω" του Μυριβήλη!
               Είναι καινοτόμα πάντως κ πολιτικά τολμηρή η εκτεταμένη αναφορά και η δια μέσου των ηρώων, κριτική ματιά του Ζουργου προς την Εκστρατεία στην Κριμαία κ την ιμπεριαλιστική επέμβαση στον ρωσικό Εμφύλιο εις βάρος των κομμουνιστικών δυνάμεων -ένα απο τα οδυνηρά-ξενόδουλα- υστερόγραφα της ελληνικής Ιστορίας ,που στη μυθιστοριογραφία παραμερίζεται από κορεσμένες πια αναφορές στον ΑΠΠ ,στη Μικρασια κ τον Β ΠΠ (αν κι ο τελευταίος παρουσιάζεται επίσης- με τρόπο καταλυτικό- όσο και τραγικό στην πλοκή)
           Ο τελευταίος συγγραφέας που..."δηλώνει παρών " στις "Λίγες και μια Νυχτες" ειναι ο Βίκτωρ Ουγκώ- σε παραλληλία με το κορυφαίο του έργο, που κατονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας!
Υπάρχει ένας "δραπέτης καταδιωκόμενος απο τον ίδιο τον εαυτό του" με άλλο όνομα, όπως ο "Γιάννης Αγιάννης", υπάρχει μια επίδοξη ,φτωχή "Κοζετ"... Σίγουρα, όμως, απέχουν κάπως απο τον κεντρικό προβληματισμό στους "Άθλιους" που είναι η Συγχώρεση ως στάση θυσιαστική και σωτηρία.
Η λύτρωση στις Νύχτες του Ζουργού έρχεται λιγότερο χριστιανικά και περισσότερο  "καζαντζακικα"- όχι πάντως με τη νιτσεϊκή σκοπιά:
Αν, δηλαδή, "Η Σκιά Της Πεταλούδας" ήταν η Ελεγεία των Αποτυχημένων, οι "Νύχτες" στέκουν στον αντίποδα, χρίζοντας τον Άνθρωπο "θριαμβευτή" με έναν ιδιότυπο ,αλλα αδιαφιλονίκητο τρόπο, που κατορθώνει να υπερκεράσει τη φθορά ,την οδύνη και το αναπόδραστο βάρος της θνητότητας -με την αισιόδοξη λεβεντιά ενός Ζορμπά!
          Είναι στο βάθος της, η ίδια παράξενη νίκη που ο Τολστόι υφαρπάζει από τον Θάνατο την ύστατη στιγμή (Αφέντης και Δούλος) για να προσφέρει  την πίστη στην ανθρωπιά, όπως ένα μεγάλο έργο πρέπει να εμπνέει...
               Είτε ως μια συναρπαστική περιπλάνηση στον έρωτα και την αντρική ψυχή,
είτε ως σεργιάνι στην Ιστορία, είτε ως υπαρξιακή περιδίνηση στη Συνείδηση την Αυτοπραγμάτωσή μας,  
"Οι Λίγες Και Μια Νύχτες"αποτελούν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα πολλαπλών αναγνώσεων , που πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψετε και παγιωνει τη θέση του Ισίδωρου Ζουργού ανάμεσα στις 2-3 κορυφαίες πένες της γενιάς του!

...Διαβάστε Ακόμη...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΖΟΥΡΓΟΥ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ Βιβλιοπαρουσιαση

Καρλ- Γιόχαν Βαλγκρέν, Ο Άγγελος και το Τέρας

                                             Ο Άγγελος και το Τέρας, Καρλ Βαλγκρέν 
                                           Είδος:Γοτθικό Ρομάντζο/ Θρίλερ
                                           Βαθμολογία: 9/10

 

Έτος Έκδοσης 2007
Αρχική Γλώσσα Σουηδικά 
Σελίδες 382   

Το άρθρο αφιερώνεται στην αγαπημένη μου συναναγνώστρια, Δέσποινα Ν.,γιατί η δική της ευαισθησία μου σύστησε 
τον Ερκίλ κ το σύμπαν του

Ο Σουηδός συγγραφέας Καρλ Γιόχαν Βαλγκρεν εξέπληξε το αναγνωστικό κοινό με ένα γοτθικό παραμύθι, πλασμένο από τα υλικά του γνήσιου τρόμου, της μεταφυσικής και της ερωτικής παραφοράς!
Ένα ερωτικό δράμα που κορυφώνεται σε Ύμνο προς την Αγάπη!!
           Ο "Άγγελος και το Τέρας"- best seller στη χώρα του- με συντροφό τον τραγικό αλλά τόσο ξεχωριστό ήρωά του, μάς ταξιδεύει στην Κεντρική Έυρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, εκεί που ορθολογισμός και δεισιδαιμονία μάχονται ακόμη...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1813, Γερμανία.
Μια νύχτα με θύελλα ένας γιατρός καλείται να ξεγεννήσει δύο πόρνες.
Η μία γεννά ένα υγιέστατο, πανέμορφο κοριτσάκι.
       Η άλλη όμως, από ένα καπρίτσιο της τύχης, φέρνει στον κόσμο ένα φριχτά παραμορφωμένο αγόρι, το οποίο είναι κωφάλαλο, αλλά προικισμένο με υψηλή ευφυία κι ένα εκπληκτικό χαρισμά: "Να ακούει τις σκέψεις των άλλων".
      Η πανώρια Ενριέττε και ο τερατόμορφος Ερκίλ μεγαλώνουν μαζί, σε ένα ιδιότυπο περιβάλλον στοργής κι ακολασίας, κι αναπτύσσουν μια αγνή ακατάλυτη αγάπη.
          Κοντά στην εφηβεία τους όμως, ένα τραγικό συμβάν θα τους χωρίσει.
Ο Ερκίλ θα δοκιμάσει μια ζωή γεμάτη βάσανα καθώς η παραμορφωσή του θα τον θέσει
στο στόχαστρο των ανθρώπων.
Από τα αδιάκριτα βλέμματα αποστροφής μέχρι τα απομεινάρια της Ιεράς Εξέτασης και το Ινστιτούτου Μελέτης Τερατογενέσεων, από το ιδιότυπο τσίρκο του μέχρι τα βρόμικα σοκάκια του Αμβούργου, ο Ερκίλ θα περιπλανηθεί σε έναν εχθρικό κόσμο αναζητώντας τη χαμένη του αγάπη.
           Μέσα στο μίσος και την κατακραυγή, τον φόβο και την εξαθλίωση η μορφή εκείνης
θα του δώσει κίνητρο να ζήσει και να δημιουργήσει. Θα καταφέρει να την ξαναβρεί;
Θα του επιτρέψουν όσα μεσολάβησαν στη ζωή της Ενριέττε να την έχει ξανα δικιά του όπως στα παιδικά του χρόνια;
Πάνω απ όλα όμως στέκει το ερωτημα: Θα κατορθώσει ο έρωτας να δαμάσει το τέρας;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο "Άγγελος και το Τέρας" αποτελεί ένα συγκλονιστικό βιβλίο εποχής.
Αναπαράγοντας την αρχέτυπική αντίθεση από την Πεντάμορφη και το Τέρας, ανασυστήνει μοναδικά τα τοπία της σκοτεινής(γκόθικ) λογοτεχνίας, διαποτίζοντάς τα με τον γνήσιο Ρομαντισμό, όπως ξεκίνησε από μεγάλους Γάλλους ,με προεξάρχοντα τον Βίκτωρ Ουγκό.
Μια μαγευτική συνύπαρξη τρόμου, Ιστορίας και λυρισμού που σαγηνεύει, απορροφώντας τον αναγνώστη στην υποβλητική του ατμόσφαιρα, ενόσο ο συγγραφέας πλέκει τον μύθο του σε γρήγορο ρυθμό με εναλλαγές συναισθημάτων εικόνων και προσώπων, χαρίζοντας μια γοητευτική περιπλάνηση.
                Η αφήγηση ξεκινά με τη μέθοδο των "τρίτων παρατηρήτων" (απόγονοι του Ερκιλ), όπως ακριβώς το έπραξε ο Λερού, εισάγοντας το δράμα του στο "Φάντασμα της Όπερας" ή η Μπροντέ μετα "Ανεμοδαρμένα Ύψη"- ωστόσο που ο βασικός κορμός ακολουθεί την απρόσωπη αφήγηση.
        Ο κεντρικός του ήρωας είναι ο Ερκίλ Μπερφούτ, παραμορφωμένος και κωφός -σαν τη φιγούρα του Κουασιμόδου από την "Παναγία των Παρισίων"- διαθέτωντας  μια καρδιά που, αδιαπραγμάτευτα ερωτευμένη, διατρανώνει  αίτημα ανθρωπιάς- σαν τον ήρωα του Ουγκό!
Διότι ο ήρωάς μας θυμίζει πως κάθε ύπαρξη που γεννιέται δεν αποτελεί παρά ένα αίτημα αγάπης...
       Η γέννησή του παραμορφωμένου Ερκίλ, ταυτόχρονα, με ένα αγγελόμορφο κορίτσι, σε δεσμό σχεδόν αδερφικό, θυμίζει λιγάκι το γοτθικό μυθιστόρημα Ο Αδελφός- Βάτραχος...
             Παράλληλα όμως, ο Ερκίλ είναι ένα πλάσμα τόσο αλλόκοτο που παραπέμπει ευθέως 
στον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ από το Αρωμα του Ζίσκιντ:
Τερατωδώς διαφορετικός και φρικιαστικά ευφυίης ο Ερκίλ είναι, σαν τον Γκρενουίγ, ευλογημένος- μαζί και στιγματισμένος- με ένα χάρισμα που αντισταθμίζει τη σωματική του ανεπάρκεια 
και τρομάζει τους ανθρώπους:
Έχει τη δυνατότητα να διαβάζει τη σκέψη των ανθρώπων κι ενίοτε να τούς υποβάλλει τη δική του βούληση!
               Αυτό τον θέτει στο στόχαστρο της Ιεράς Εξέτασης και στα μπουντρούμια του Βατικανού να υποφέρει άφατα μαρτύρια στα χέρια φιλόδοξων κληρικων, για να αναδείξει ένα σκηνικό σαδισμού και πολιτικων σκοπιμοτήτων που- με όχημα τη δεισιδαιμονία- διεκδικούν χρήμα κι εξουσία, μέσα από σκοτεινές διαδρομές που άπτονται των διαβολικών διαστροφών όπως τις βίωσε ο σατανικός Καλόγερος του LEWIS.
           Υπάρχει απερίφραστη πολιτική χροιά στο βιβλίο καθώς συναντούμε τον ιθύνοντα νου της Ιεράς Συμμαχίας κ πολέμιο της Ελληνικής  Επανάστης τον Αυστριακό Κλέμενς Μέττερνιχ.Στο βιβλίο καταγγέλλεται κι η  εξαχρείωση της δικαστικής εξουσίας που δε διστάζει να καννιβαλίσει ένα αθώο κορίτσι...
.         Γενικά στο οδοιπορικό του Ερκίλ φιλοτεχνείται το πορτρέτο μιας σκοτεινής εποχής όπου η επιστήμη κι η τεχνολογική εξέλιξη κάνουν τα δειλά τους βήματα,κυοφορώντας την Αλλαγή.

Συνάμα  στο προσκήνιο έρχεται κι ο κόσμος των κωφαλάλων- με τη Νοηματική Γλώσσα να αποτελέι έναν πρωτοοριακό δίαυλο επικοινωνίας που δίνει τέλος στην περιθωριοποιημένη τους την απομόνωσή και τους καθιστά ομοτράπεζους στον χώρο της πνευματικής δημιουργίας!

Ο αναγνωστης παρακολουθεί την εκκόλαψη του σπουδαίου κώδικα της Νοηματικής Γλώσσας σε μια συζευξη μυθοπλασίας κ Ιστορίας.

               Όλα αυτά είτε κατονομάζονται είτε αποδίδονται αλληγορικά.
Για παράδειγμα ο παράξενος κύκλωπας σύντροφος του Ερκίλ κι ο υπόγειος κόσμος του, αντιπροσωπεύουν την επανάσταση του πνεύματος που απαρνείται την ασφάλεια της παθητικής αποδοχής  των αλυσίδων κι "οικοδομεί μυστικά την ανατροπή της τάξης και την ανάταση του Ανθρωπου!
              Γιατί πίσω από τη συντροφιά του Ερκίλ ή την απορριπτέα δυσμορφία του ίδιου που τόσα βάσανα που του επέφερε, κρύβεται η κατακραυγή των μαζών προς εκείνους που διαφοροποιήθηκαν,

 που αναζήτησαν νέους δρόμους προόδου, μακρυά από προκαθορισμένες νόρμες αισθητικές, ηθικές, νομικές , πνευματικές.
Μοναδικο ισχνό μειονεκτημα του βιβλίου είναι το υπερτονισμενο ενιοτε μεταφυσικό στοιχείο...

Ο ίδιος ο μύθος του βιβλίου καταιγιστικός με τον αναγνωστη να κατακλύζεται από την αγωνία αν θα ξαναβρεθούν οι δυο που αγαπήθηκαν τόσο.
Παρά την κυρίαρχη μορφή του Ερκίλ -κι η Ενριέττε κρύβει το δικό της δράμα που αναδεικνύει τη δεινή θέση της γυναίκας και την εξαθλίωση των φτωχών στρωμάτων που ήταν έρμαια στις ορέξεις των ισχυρών.
Η κοπέλα "σέρνει" τα σημάδια  τις αλυσίδες της πιο απάνθρωπης φυλακής, αλλά και τη στοργή ενός ερωτευμένου ευεργέτη που η παρέμβασή του δίνει απρόσμενη τροπή στα πράγματα.
Σε όλα αυτά βρίσκει τη θέση του ο Ερκίλ, σαν το  ξενιτεμένο που επαναπατρίζεται σε γη κατακτημένη και ζητά εκδίκηση... 
           Δεσπόζον στοιχείο στον Άγγελο και το Τέρας  είναι σίγουρα το "Αείζωον Πυρ" του Έρωτα που με τη θεία πνοή του σηματοδοτεί την αρχή και το τέλος...
Ένας σπαρακτικός έρωτας  σαρώνει τις σελίδες του βιβλίου και παραδίδει τους ήρωές μας σε μια παραφορά κολασμένη- μαζι και παραδείσια.
Μια απίστευτη διωδία λατρείας, που διασχίζει τον χωροχρόνο άφοβη και παντοδύναμη.
Τόσο ισχυρή που αντιμάχεται μονάχη και γυμνή την απόλυτη φρίκη, η οποία κορυφώνεται σε μια ακολουθία μακάβρια βγαλμένη από τον Άδη 

και πυρακτωμένη από τα καμίνια του δαντικού έπους! Κι όμως!! Μέσα σε ένα  πανόραμα αίματος, παραφροσύνης και εκδίκησης που σκηνοθετέι ο συγγραφέας ( θυμίζοντας ξανά τον Λερού και τον εκδικητικό του Ερίκ στην καταδίωξη του Ραούλ με τους καθρέφτες) διαβαίνει τούτη η τρισεύγενη αγάπη που καταφάσκει τη σάρκα αλλά ανυψώνει την ψυχή ως τον Ουρανιό Προορισμό της-για να καταπραύνει , να σκορπίσει ομορφιά και να δώσει κίνητρο στη ζωή να συνεχίσει.
Το μυστήριο tremendum που μεταμορφώνει το Τέρας σε άγγελο- πηγή φωτός.
Το ευλογημένο πόδι που συντρίβει το μίσος!
                Γιατί τούτο το εξαίσιο ζεύγος-Αγγέλου και Τέρατος δεν δηλώνει μονάχα ένα αταίριαστο, αλλά απόλυτο πάθος, μα εκφράζει ταυτόχρονα και την καθεαυτήν αντίφαση που κρύβει η ανθρώπινη φύση.
            Δύο αντίρροπες τάσεις κι ανάμεσά τους ο εγωισμός, που κατακρυμνίζει στο Θηρίο ή η Αυταπάρνηση του έρωτα, που ατενίζει τον Θεό.
           Αυτό τον δυισμό της ανθρώπινης φύσης εκφράζουν η Ενριέττε κι ο Ερκίλ:
Το μίσος ως επιλογη εγκλωβισμού σε ένα εγωκεντρικό εγώ που καταπατά τους άλλους 

ή  την αγάπη ως έμπνευση προσφοράς στους γύρω... 
           Γιατί, όπως στη ζωή του Ερκίλ, ο Άγγελος και το Τέρας ενυπάρχουν ταυτόχρονα σε κάθε άνθρωπο ως δυο εξίσου ισχυρές δυνατότητες, κι είναι επιλογή του ατόμου ποια θα πραγματώσει, κατακρυμνιζόμενο στην άβυσσο ή επιτυγχάνοντας "ανάβαση" στον ουρανό.

Το βιβλίο αυτήν την εποχή, είναι εξαντλημένο, αλλά μπορείτε να το εντοπίσετε στο metabook ή ισως πάγκο με μεταχειρισμένα βιβλία!

                  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΚΑΡΛ-ΓΙΟΧΑΝ ΒΑΛΓΚΡΕΝ

Ο ΚΑΡΛ-ΓΙΟΧΑΝ ΒΑΛΓΚΡΕΝ γεννήθηκε το 1964 στο Λίνκοπινγκ της Σουηδίας. Το 1987 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, NOMADERNA, και μέχρι σήμερα έχει γράψει συνολικά οκτώ βιβλία, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε έντεκα γλώσσες. Ζει στη Στοκχόλμη. Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ είναι μπεστ σέλερ στη Σουηδία, όπου έχει πουλήσει περισσότερα από 300.000 αντίτυπα, και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μυθιστορήματος August για το έτος 2002.

Ίαν Μαγκουάιρ, ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΡΚΤΙΚΟΣ

                                          Ίαν Μαγκουάιρ , Σκοτεινός Αρκτικός
                                            Είδος:Koινωνική Περιπέτεια
                                          Βαθμολογία 8,7/10

Υποψήφια για βραβείο BOOKER 2016 και στη λίστα των Νew York Time, η ναυτική περιπέτεια του Ιαν Μαγκουάιρ ήρθε να ταράξει τα νερά, διασχίζοντας το πολικό ψυχος του μακρινού Βορρά και της ανθρώπινης σκληρότητας.
Ένα μυθιστόρημα που στα χνάρια του Χεμινγουει του Λόντον ,του Μέρβιν υπακούει στην προβληματική Άνθρωπος και Θάλασσα, ανιχνεύοντας τα μυστήρια της ναυτοσύνης.
                  Επιβιβαστείτε για ένα χρονικό φρίκης όπου άνθρωπος και θηρίο αναμετρώνται μέχρι θανάτου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα 1859, στη δύση της φαλαινοθηρίας και την ανατολή της εποχής του άθρακα.
             Ο Πάτρικ Σάμερ, στρατιωτικός χειρούργος, τραυματισμένος σε σώμα και ψυχή, προσπαθεί να  ξεφύγει από τα φαντάσματα του πολέμου στο Δελχί όπου συμμετείχε ως μέρος του αποικιοκρατικού στρατού των Βρετανών.
           Για να το πετύχει κατατάσσεται στο "Volunteer", ένα από τα τελευταία φαλαιονοθηρικά, αποζητώντας τη λησμονιά.
Μοναδική του συντροφιά η "Ιλιάδα" και η ανακούφιση του λάβδανου, ώσπου εμφανίζεται μια παράξενη "σύντροφος"...
             Γύρω του ένας χορός ανδρών απόκληρων, πανούργων, παραδομένων στη σήψη μιας ζωής σπαταλημένης, δέσμιοι όλοι ενός ζοφερού σχεδίου.
                 Ανάμεσά τους ο Χένρι Ντραξ με τα σκοτεινά ένστικτα και μια τρομακτική φήμη να τον συνοδεύει.
          Σύντομα ο Πάτρικ θα αποδυθεί μαζί του σε μια ηθική μονομαχία μέχρι θανάτου στον αδυσώπητο κόσμο του Πάγου, που έχει θέση μονάχα για έναν.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Εκεί που πεθαίνει η ανθρωπιά και ο ήλιος δεν μπορεί να προσφέρει την προαίώνια παραμυθία του, ανατέλλει ο "Σκοτεινός Αρκτικός" του Ίαν Μαγκουάιρ, που σε κάνει να αναρωτιέσαι "Πώς τόσο Λευκό χώρεσε μέσα του τέτοιο χαώδες σκότος;;"
Ερώτημα που ο συγγραφέας το θέτει μέσα από μιαν εξαίσια, ερεβώδη ποίηση - παραδομένη απόλυτα στη θανατερή σαγήνη του πάγου! 
Εν πρώτοις, το βιβλίο του Μαγκουάιρ μας περιγράφει το ταξίδι ενός από τα τελευτάια φαλαινοθηρικά και το κατορθώνει με υποδειγματική παραστατικότητα , που καθιστά την ανάγνωση βίωμα -συχνά οδυνηρό στον αναγνώστη.
Οσμιζόμαστε τα βρόμικα νερά, και την αψάδα του κρασιού και του ιδρώτα σε σκοτεινά καταγώγια.
Μας διαπερνούν οι σπασμοί του πυρετού, μας τυλίγει η αποφορά της ασθένειας  και νιώθουμε  την παγερή ανάσα των ψυχρών ανέμων.
            Μάς τυλίγει η μοναχική απεραντοσύνη  του πολικού τοπίου ενώ το αίμα αχνίζει στο εκτυφλωτικό του κόκκινο, σε σημείο που το αρκτικό τοπίο θυμίζει ψυγείο σφαγείου, με όλην την απροσχημάτιστη βαρβαρότητα
        Η σκληρότητα και η διαρκής βαναυσότητα φιλοτεχνούν ένα σκηνικό ατόφιας φρίκης, που σχεδόν σωματοποιείται από την πυκνότητα των άγριων περιγραφών. 
Ίσως να αποτελούσε "δύσκολο βιβλίο" για αναγν'ώστες μικρότερης ηλικίας ή εκείνους που έχουν δυσανεξία σε βίαιες εικόνες.      
          Η περιπέτεια του Μαγκουάιρ είναι συναρπαστική κι   εκτυλίσσεται σε ρυθμούς κινηματογραφικούς κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον.Άνθρωπος και Θάλασσα
         Ένας κεντρικός ήρωας υποδειγματικά σκιαγραφημένος -χωρίς εξιδανικεύσεις, που κουβαλά τις τύψεις του κατακτητικού Πολέμου . 
Ο πόθος της ειρήνης κ τη συμφιλίωση με τον εαυτό που μένει ανολοκήρωτος, καθώς ο πόλεμος καραδοκεί με πολλαπλές μετομορφώσεις όπου υπάρχει η ανθρώπινη απληστία.
              Ένα καταχθόνιο σχέδιο, παράλληλα με μια ανόσια πράξη εις βάρος ενός 13χρονου μούτσου και μια άδικη κατηγορία θέτουν σε δοκιμασία την έννοια του δικαίου και συνιστούν απαρχή μιας θανάσιμης έχθρας.
         Οι επερχόμενες συνθήκες σηματοδοτούν επιστροφή στον πρωτογονισμό και επαφή με παράξενες φυλές Εσκιμώων, που αποδεικνύονται "ηθικά αμόλυντοι" από τη δολιότητα του ανθρώπου των πόλεων.
Ήθη ενός άλλου κόσμου ακατανόητου γι' αυτό ωραίου.
              Παράλληλα αντλόυμε συναρπαστικές πληροφορίες για το κυνήγι της φάλαινας  και τις συνθήκες σε ένα καράβι του 19ου αιώνα.
Με το πρόσχημα μιας ναυτικής περιπέτειας ο συγγραφέας μας χαρίζει μια πραγματεία γύρω από τα βάθη της ανθρώπινης θηριωδίας
Η πρώτη εμφανής ηθική αντιπαράσταση  είναι ανάμεσα στον Σάμερ κ τον Ντραξ, τη λαχτάρα για δικαιοσύνη και την αχρειότητα, τις αναστολές και την αποχαλίνωση.
 Είναι δύσκολο να μην ανακύψει αντιπαραβολή με τον συγκλονιστικό Θαλασσόλυκο του Τζακ Λόντον.
            Παρατηρούμε πάλι το σχήμα μιας ηθικής αναμέτρησης ανάμεσα σε δύο άντρες που στοχάζονται και ποθούν ερωτικά την ίδια γυναίκα- μονάχα που εκεί, οι δυο πόλοι ήταν πιο διακριτοί και καταδύθηκαν σε αναζητήσεις πιο εκλεπτυσμένες, μέχρι την τελική μονομαχία κτήνους -Ανθρώπου.
Στον Λόντον, ο Kαπετάνιος Λύκος Λάρσεν είναι κυρίαρχος και γοητευτικά πανούργος σαν τον Εωσφόρο.
             Στον Μαγκουάιρ τα πράγματα είναι πιο ρευστά-λιγότερο θεωρητικά, με τα κεντρικά πρόσωπα να μην έχουν την ίδια δυναμική.
Επίσης η -"κολακευτική" για μας- αναφορά στον ΌΜΗΡΟ, δεν αποκτά εμβάθυνση ή διαστάσεις διακειμενική προσέγγισης, όπως οι λογοτεχνικές αναφορές στον "Θαλασσολυκό" του Λόντον.. 
           Επιπλέον, ο Ντραξ δε διαθέτει το πνευματικό υπόβαθρο του Λάρσεν κι η σύγκρουση μένει στο πρώτο επίπεδο.
Φαντάζει άνοο αγρίμι με κώδικες ενστικτώδεις.
Ωστόσο, ανάμεσα στο εμφανές δίπολο των δύο πολέμιων(Ντραξ -Σάμερ), που εξελίσσεται με αγωνιώδη τρόπο, παρεισφρέει ο παράγοντας Φύση.
Μια Φύση παντοδύναμη που θέτει εκείνη κανόνες κι επιτακτικές προκλήσεις- εκμηδενίζοντας τον ματαιόδοξο άνθρωπο..
Η Φύση εκπροσωπείται με το εφιαλτικά άσπρο του Βόρειου Παγωμένου- σαν κελί ψυχιατρείου, αλλά και από τη ζωική παρουσία:
                Αν και σε φαλαινοθηρικό, η φάλαινα δε διαδραματίζει τον κέντρικό ρόλο που προσλαμβάνει στο ορόσημο της ναυτικής λογοτεχνίας, τον Μόπι Ντικ του Μέρβιν.
              Στον Σκοτεινό Αρκτικό είναι η "Αρκούδα" που αναλαμβάνει να γίνει αντικατοπτρισμός των σκοτεινότερων ενστίκτων του ανθρώπου, προσωποποιώντας την πλευρά τοων παρορμήσεων, του φρουδικού id, απρόσιτου στον Πολιτισμό.
Η αρκούδα συμβολίζει την επίστροφή στο κτήνος και την ηθική αποτυχία του ανθρώπου να υπερβεί το "τέρας" που ελλοχεύει  μέσα του, παρά την επέλαση της νόησης και της Γνώσης.
Η εξέλιξη αντί να εξευγενίσει τον άνθρωπο τον εγκλώβισε ακόμη περισσότερο στον νόμο της ζούγκλας, εξοπλίζοντας τη φαρέτρα του έναντι του γύρω του κόσμου με πιο φονικά υλικά απλώς.
Ηδη η  αρχική εικόνα ανάμεσα στην "αρκούδα και το αρκουδάκι της" (σχήμα που απαντάται και σε ποίημα του Σικελιανού,με την Αρκούδα ενός Τσιγγάνου) σηματοδοτεί μια κηλίδα ανθρώπινης απονιάς στο χιονισμένο τοπίο- προοικονομώντας όσα θα ακολουθήσουν.
           Από την άλλη είναι η ανυποψίαστη αθωότητα του αγριμιού που δεν αλλοτριώθηκε από την αλαζονεία του ανθρώπινου Πολιτισμό, ξεμπροστιάζει την ανθρώπινη φαυλότητα που λαβώνει την αρμονία της Φύσης και τη συνύπαρξη με τους άλλους. 
Έτσι κι ο ήρωάς μας ηττάται στην αναμέτρηση με τη συνείδησή του,λοξοδρομεί υπαρξιακά.
Αφομοιώνεται τελικά από την "Αρκούδα", την οικεί οριστικά, απεκδυόμενος την αμα τη γεννήσει του- υπόσχεση εξανθρωπισμού του.
               Αυτός είναι ο Σκοτεινός Αρκτικός του Ίαν Μαγκουάιρ.
Σπειροειδής κατάδυση στην αποκτήνωση του Πολιτισμού που απεμπολεί αξίες 

Ένα οδοιπορικό στη βία του Πάγου, που αποδεικνύει πως το πιο παγωμένο τοπίο στη Γη είναι μια διαβρωμένη ανθρώπινη ψυχή...

ΕΛΕΝΗ ΚΕΚΡΟΠΟΥΛΟΥ, Σαν τα Κυνηγημένα Αγρίμια

                                           Σαν τα Κυνηγημένα Αγρίμια, Ελένη Κεκροπούλου
                                              Είδος: Iστορικό Μυθιστόρημα
                                              Βαθμολογία : 9,5/10 

Εκδόσεις Ωκεανός
Σελίδες 
Τιμή 17,90- 13,70 ευρώ


Η Ελένη Κεκροπούλου αποδεικνύει το μεγάλο της πάθος για την ελληνική Ιστορία και κυρίως για την αλήθεια, που αυτήν τη φορά την αναζητά, ταξιδεύοντάς μας με ένα δυνατό μυθιστόρημα που εστιάζει σε μια μεγάλη πληγή του μεταβυζαντινού ελληνισμού: To Παιδομάζωμα που ανάγκασε τους Έλληνες να ζουν "Σαν Τα Κυνηγημένα Αγρίμια"

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1470.
Ο Παντελής και η αγαπημένη του Τρισεύγενη ειναι δυο φιλήσυχοι χωρικοί της Λάρισας τις πρώτες δεκαετίες μετά την Άλωση.
Επιβιώνουν γεμάτοι αγάπη,  με τα 3 τους παιδιά και τον ταλανισμένο παππού -Παντελή, γεμάτο μνήμες της οικογένειάς του που τη σκόρπισε το τούρκικο γιαταγάνι.
           Όταν, με απειλή θανάτου, οι οικογένειες του χωριού καλούνται να καταθέσουν φόρο αίματος για το νέο παιδομάζωμα, ο Παντελής κι η οικογένειά του διαφεύγουν στη Βενετοκρατούμενη Εύβοια, όπου ξαναχτίζουν τη ζωή τους..
Εν τω μεταξύ το χωριό τους το περιμένει μοίρα σκληρή.
Ανάμεσα στα παιδιά που αρπάζουν βίαια οι Τούρκοι βρίσκονται ο μοναχογιός ενός αγρότη ο Πύρρος, που προορίζεται για γενίτσαρος στην αυλή του Σουλτάνου, κι η Μαρία, που με τη 13χρονη φίλη της Αρετή  καταλήγουν σε σκλαβοπάζαρο της Πόλης.
Ένα τραγικό περιστατικό τραβάει πάνω τους την προσοχή του φιλήδονου άρχοντα από την Αθήνα, Λάμπρου Χαλκοκονδύλη, ανατρέποντας τη ζωή όλων.
       Παράλληλα, ένα άγριο παζάρι εξελίσσεται ανάμεσα στη Γαληνοτάτη και την Οθωμανική Αυτοκρατορία για αυτήν την ανεκτίμητη γωνιά του Αρχιπελάγους, με αφορμή το ανθηρό κάστρο του Νεγρεπόντε (Εύβοια)!
          Από τη μια τα εμπορικά συμφέροντα κι η αλαζονεία των Βένετων κι από την άλλη ο άπληστος Σουλτάνος με την άμετρη φιλοδοξία του και μια χαρισματική προσωπικότητα στις τάξεις του, τον- βυζαντινών καταβολών- Μαχμούτ Πασά, να εμπνέει τον στρατό του!
Στη μέση οι Ελληνες, υπόδουλοι, περιθωριακοί κι  ,αναλώσιμοι πολεμιστές ...
Η μονομαχία των δύο θηρίων θα κορυφωθεί σε ένα διπλό παιχνίδι κατασκοπίας με αιματηρή κατάληξη που πληρώνουν όπως πάντα οι λαοί ,ως σφάγια συμφερόντων.
         Θα επιβιώσουν η Τρισεύγενη, ο Παντελής κι η Αρετή από τις δίνες της Ιστορίας και της ανθρώπινης θηριωδίας που ανώτερο θεό έχει πάντα το χρήμα;

 ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Η Ελένη Κεκροπούλου ενισχύει τη σύγχρονη ελληνική μυθιστοριογραφία με ένα πολύτιμο βιβλίο που αποτελεί πηγή έντονων συγκινήσεων και ιστορικών γνώσεων, επιλέγοντας ένα θέμα οδυνηρό που δεν έχει κορεστεί κι απαιτεί λεπτούς χειρισμούς.
             Κεντρική θέση κατέχει το όνειδος του Παιδομαζώματος , που άρχισε να αποψιλώνει τον εκλεκτό ανθρό των χριστιανικών πληθυσμών, από τις πρώτες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, όταν η Πόλη των Πόλεων έχει καταρρέυσει σε αιματοβαμμένους σωρούς κάτω από την αιμοδιψή ημισέληνο του Μωάμεθ του Πορθητή.
Σίγουρα, η εθνική συνείδηση ρίχνει το ανάθεμα συτην Κερκόπορτα και στον αιμοσταγή Οσμανό.
        Πόσοι όμως γνωρίζουμε το αληθινό παρασκήνιο που οδήγησε στην τραγική σελίδα για όλον τον ευρωπαικό πολιτισμό;;
         Πόσοι γνωρίζουν ότι το Σχίσμα των δυο Εκκλήσιων σήμανε θεμελιώδη αιτία της Πτώσης της Κωνσταντινούπολης;;
         Πόσοι γνωρίζουν ότι η καθολική Δύση κώφευσε στις ικεσίες των Βυζαντινών και ιδιαίτερα του Παλαιολόγου και του πεφωτισμένου Βησσαρίωνος, για να δει την Ανατολική Εκκλησία να εξευτελίζεται με αποτέλεσμα η τούρκικη βαρβαρότητα να απειλήσει και την ίδια;;
           Πόσοι γνωρίζουν ότι ηγετική κύκλοι της Ανατολικής Εκκλησίας τυφλωμένοι από το μίσος καλλιέργησαν τον διχασμό και προτιμησαν να παραδώσουν το ασθμαίνον Βυζαντιο στο Ισλάμ παρά να επιτύχουν συμφιλίωση με τη Δυτική Εκκλησία;;
          Δυστυχώς η κατάρα της Διχόνοιας κατατρέχει την ελληνική φυλή κι ορθώνεται για αλλη μια φορά ως η βασική απειλή για την επιβίωσή της.
Τέλος, πόσοι έχουν υπόψη τους διαπρεπείς Έλληνες που προσεταιρίστηκαν οι Τούρκοι στην εδραίωση της Αυτοκρατορίας τους όπως ο συναρπαστικά ιχνηλατημένος Μαχμόυτ;;;
              Αυτό το βρόμικο παρασκήνιο φωτίζει υποδειγματικά στον απλό αναγνώστη η Ελένη Κεκροπούλου με την κατηρτισμένη πένα της.
           Σε γλώσσα ιδιάζουσα με ιδιωματισμούς, ποιητικότητα, και ιδιόρρυθμα συντακτικά σχήματα,που θυμίζει την παλαιά γραφή της γενιάς του 30, η συγγραφέας εναλλάσσει επιδεξια την ιστορική πληροφορία με τον καταιγιστικό δράμα των ξεχωριστών χαρακτήρων της, που είναι άριστα ενταγμένοι στην ιστορική συγκυρία.
            Τα πρόσωπα ,καλά σκιαγραφημένα, χαρακτηριστικές φιγούρες της αποτρόπαιας εποχής τους, αγγίζουν τον αναγνώστη με την ξεχωριστή γοητεία τους και αναδεικνύουν την τραγωδία του Παιδομαζώματος, όπως κανένα "στεγνά ιστορικό" βιβλίο δε θα μπορούσε...
            Πώς να καταγραφεί, άλλωστε, σε απλές καταμετρήσεις ο μητρικός σπαραγμός του κόρφου που του στερούν δια παντός το ακριβό σπλάχνο του για να το μετατρέψουν σε εχθρό στρατιώτη ή σκλάβα σε ακόλαστα χαρέμια;;
       Πώς να καταγραφεί η κραυγή του γονιού που ικετεύει μάταια για την τύχη των παιδιών του, συντετριμμένος στα πόδια των δημίων του;; 
      Πώς να καταγραφεί η αγωνία της θυγατέρας που αποχωρίζεται τη μητρική αγκαλία όχι ως νύφη αλλά ως λάφυρο ανόσιων πόθων που πρέπει επί ποινη θανάτου να υπηρετεί;;
Μόνο μια πένα ευαίσθητη μπορεί να μετουσιώσει το μελάνι της σε αυτά τα δάκρυα, στο αίμα της καρδιάς που αποχαιρετά το παιδί της, κάτω από το άνομο μαχαίρι του σφαγέα της.
             Κι η συγγραφέας το πετυχαίνει αυτό με μοναδική παραστατικότητα, οδηγώντας τον αναγνώστη να συμπάσχει με τους πολύπαθους ήρωές της και να αγωνιά για την τυχη τους ως την τελευταία σελίδα.
Ο απλός λαός έρχεται στο πρσκήνιο, αρθρώνει λόγο, βιώνει μέρα τη μέρα την αδικία, τη σκλαβιά κι αργότερα την πολιορκία, τη μέγγενη του κατακτητή,τον εξανδραποδισμό...
Κι όμως!
Μέσα στον πόλεμο και τη θηριωδία, ο έρωτας βρίσκει χώρο να απλώσει την εξαίσια παντοδυναμία του.
Έρωτας ζωοδότης φλογερός και φλεγόμενος σαν κομήτης σαρώνει τις καρδιές.
         Το ερωτικό πάθος κατακλύζει τις σελίδες και τις ψυχές των ηρώων, εμπλουτίζοντας το βαρύ θέμα του βιβλίου με συναισθηματικό παλμό.
Άλλοτε ως μονόπλευρη επιθυμία κι  επιβολή εξουσίας, άλλοτε ως βαθιά συντροφικότητα και άλλοτε ως έρωτας λυρικός που αναβαπτίζει μέσα στη φρίκη, αντισταθμίζοντας τον φόβο και τον θάνατο, η αγάπη αστραποβολά και κινητοποιεί ξανά τη ζωή.
Είναι πολλά αυτά που θα βρει ο αναγνώστης στα Κυνηγημένα Αγρίμια που χαρτογραφούν τη δύσβατη πορεία του Γένους μας από το αρχαιοελληνικό Κλέος, στην αυστηρότητα του Χριστιανισμού και από τη λάμψη του Βυζαντίου, στην αδηφαγία της Ενετοκρατίας και στο έρεβος της Τουρκοκρατίας...
Πάνω από όλα θα δει τον ένδοξο απόγονο του Περικλή,του Μιλτιάδη, του Αλέξανδρου να μετουσιώνεται σε άθυρμα  ξενων συμφερόντων, ραγιά κουρελισμένο κ πλήρως ποδηγετημένο. 
Είναι τολμήρές οι αλήθεις που αναδεικνύει η Κεκροπούλου, αποδομώντας αποκρυσταλλωμένους μύθους, πολεμώντας δουλοπρεπείς ωραιοποιήσεις  με αρωγό την ιστορική εγκυρότητα και σπανια τεκμήρια που παρατίθενται μέσα στην πλοκή.
           Ίσως κάποιες στιγμές η οπτική της κλίνει προς την αρνητική άποψη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ σχετικά με τον ρόλο της Εκκλησίας στην πολιτιστική ταυτότητα και πολιτική μοίρα της Ελλάδας μέσα στους αιωνες...
Ωστόσο, η αμείλικτη παραγματικότητα μάλλον δικαιώνει αυτή τη θέση για τη συγκεκριμένη ταραγμένη περίδο που έκλεισε με την πλήρη υποταγή του Βυζαντίου κ του ευρύτερου ελλάδικού χώρου στον Οθωμανό δυνάστη.
            Ένα ιδανικό αναγνωσμα λοιπόν για κάθε λάτρη της ιστορίας και της καλης λογοτεχνίας που, μαζί με την ψυχική ανάταση, κατορθωνει να αναμορφώσει τον τρόπο που αναγιγνώσκουμε το ιστορικό μας παρελθόν.

ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ, Φιλί Στα Μάτια

                                                             Φιλί Στα Μάτια, Πασχαλία Τραυλού 
                                                                  Είδος :Koινωνικό Δράμα
                                                                  Βαθμολογία 8,9/10

                                                      

H Πασχαλία Τραυλού,που αναζητά πάντα νέους δρόμους προς το Καλό Βιβλίο κι επιδιώκει, παράλληλα με την τέρψη, να μεταδώσει γόνιμους προβληματισμούς στους αναγνώστες, εγκαινιάζει φέτος
τη συνεργασία της με τις Εκδόσεις Διόπτρα, με τον καλύτερο τρόπο:
Το νέο της έργο "Φιλί Στα Μάτια" χαρίζει έντονες στιγμές και άφθονη συγκίνηση μέσα από ένα μείζον
κοινωνικό ζήτημα!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Μαριγώ καταφθάνει από την Καταστροφή του 1922 και προσλαμβάνεται οικονόμος στο αρχοντικό της εφοπλιστικής οικογένειας Βασταρδή από την Άνδρο για να  σταθεί πιστή παραστατίδα στην καρτερική
κυρά της, την Ανδρομάχη, ενόσο εκείνη θρηνεί μια αγάπη θαμμένη κάτω από την προκατάληψη και τη γυναικέια υποταγή.
            Η αρχόντισσα υπομένει στωικά τον τυραννικό χαρακτήρα του ισχυρού  Κλέαρχου Βασταρδή να συντρίβει την αξιοπρέπειά της και τον νεανικό έρωτα του μοναχογιου τους, του Οδυσσέα.
             Όταν όμως η Μαριγώ ανακαλύψει ένα εφιαλτικό μυστικό, μόνον ο γάτος Ευτύχης θα γίνει μάρτυρας της φοβισμένης σιωπής της.
Δεν μπορεί να φανταστεί όμως πως αυτή η τρομακτική αλήθεια θα θεριέψει απλώνοντας πλοκάμια και στις επόμενες γενιές... 
Ένας ευαίσθητος,μοναχικός ηθοποιός,
μια νεαρή, Γαλλοτραφής ζωγράφος που στο καβαλέτο της εναπωθέτει τις πληγές της,
μια τρυφερή καλόγρια, που δεν "αποστειρώθηκε", 
ένας μαχαιροβγάλτης που γαληνεύει τα λουλούδια-
και πλήθος άλλων προσώπων 
μπλέκονται στους ιστούς μιας αδυσώπητης μοίρας που διαγράφει κύκλους
μέχρι να βρει τη δικαίωση για ένα Φιλί φυλακισμένο στα Μάτια.... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Η Πασχαλία Τραυλού δικαίωσε την αναμονή του αναγνωστικού κοινού με ένα καινούριο, καταιγιστικό μυθιστόρημα που μέσα από τον έντονα δραματικό του χαρακτήρα εκτείνεται σε κοινωνικούς προβληματισμόυς ουσίας.
Βιβλίο πολυπρόσωπο που κατακλύζεται από ισχυρά συναισθήματα και καταλήγει σε μια κραυγή της Γυναίκας.
Το Φιλί Στα Μάτια έχει στο επίκεντρό του την τραγωδία του ατελέσφορου έρωτα και μια σειρά ατομικών δραμάτων.
              Κάθε χαρακτήρας μας ξεναγεί σε ένα δικό του αυθύπαρκτα γοητευτικό σύμπαν.
Γύρω από τα κεντρικά πρόσωπα, ένας μοναδικός χορός ξεχωριστών προσώπων.
Ο πράος καπετάν Λαέρτης εμπνέει με τη λεβεντιά του βουβού πόνου του, η Ανδρομάχη συγκινεί με την αρχοντική καλοσύνη και τη σύνεσή της, η Λαρίσα συγκλονίζει, ενώ η Ερατώ αφοπλίζει με την αξιοπρέπειά της μπρος στα πάθη και τα λάθη...
Ανάμεσά τους τα ζώα αποκτούν τη δική τους συμβολίκή χροιά.
               Ένα Φιλί Στα Μάτια, λοιπόν, που από την παράδοση προιωνίζει χωρισμό, εδώ σηματοδοτεί έναν μυστικό κι αγνό έρωτα που ένα άδικο πεπρωμένο έχρισε αδιέξοδο, ανόσιο...
       Το βιβλίο είναι άτυπα χωρισμένο σε δύο μέρη...
             Στο πρώτο η αφήγηση είναι σαρωτική, με γρήγορους ρυθμούς, οι εξελίξεις απανωτές και κρατούν κομμένη την ανάσα με τη συναισθηματική φόρτιση στα ύψη.Έχουμε έμφαση στη δράση...
Το δεύτερο μέρος επιβραδύνεται καθώς γίνεται πιο ενδοσκοπικό, ιχνηλατώντας πληρέστερα χαρακτήρες και ψυχικές διαθέσεις μέχρι να δρομολογηθεί η λύση, με έμφαση στα πρόσωπα και την ατομικότητά τους.
Πρόκειται για μια ιστορία με  πυκνότητα εξελίξεων.
             Οφείλω να ομολογήσω ότι παρά τον κοινωνικό του χαρακτήρα το βιβλίο διαθέτει μια ευφάνταστη πλοκή, που τον λειαίνει κάποιες στιγμές- με άφθονη ίντριγκα και με ευρήματα απροσδόκητα, που εμπλουτίζουν τον ρεαλισμό του με μυθιστορηματική "ασημόσκονη".
Μια σειρά από συμπτώσεις αποτελεί τον μίτο στον λαβύρινθο των μυστικών που ταλανίζουν τους ήρωες προσδίδουν στο μύθο του αυτήν την πιο ρομαντική χροιά ...
             Προσωπικά, εγω τη μεγαλύτερη δυναμική τη βρήκα σε τοπία πιο οικεία προς την ελληνική πραγματικότητα, όπως και στα συγκλονιστικά στιγμιότυπα μέσα από τις φυλακές που συνιστούν υπόδειγμα αφήγησης και απάγκιο ανθρωπιάς μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας,ματαίωσης κι απόγνωσης.
            Εκείνες τις στιγμές αποδόθηκε το μεγαλείο της αλληλεγγύης ως ύψιστης αξίας στη ζωή του ανθρώπου.
               Πράλληλα η Πασχαλία Τραυλού συνέθεσε  ένα εξαίσιο δοκίμιο για την ουρανια ευλογία της Τέχνης ως παραμυθίας και συντροφιάς του ανθρώπου στο άλγος της ζωής.
Άλλωστε η αγωνία της τέχνης διαρρέει όλο της το έργο κι έχει εκφραστεί πολλές φορές (Με μπαλαντέρ τη μοναξιά, Έστω Μια Φορά και στο κορυφαίο της ίσως βιβλίο "Τα Ροδα της Σιωπής".)   
             Κυρίαρχο όμως διακύβευμα στο βιβλίο της Τραυλού είναι η Γυναίκα, εκείνη η αιχμάλωτη που θρηνεί η ποιήτρια Δημουλά, το "περιστέρι" που έιναι δέσμιο σε δυο συμπληγάδες αμείλικτες:
Toν άντρα και τον... εαυτό της!
Αφορμή είναι η απροσχημάτιστη βαρβαρότητα του trafficking-της εμπορίας δηλαδή ανθρώπων..
Μια ντροπή του συγχρονου κόσμου που ανατρέπει την ψευδαίσθηση ότι ο Πολιτισμός μας άφησε πίσω τις σκοτεινές μέρες των χαρεμιών και του δουλεμπορίου.
                 Η κακοποίηση της Γυναίκας στο βιβλίο της Τραυλού, όμως δε μένει στην εκπόρνευση και σωματεμπορία, άλλα  συντελείται σε πολλαπλά επίπεδα.
Σωματικό, σεξουάλικό αλλά και ψυχικό ,που αντιπροσωπεύονται από διαφορετικκα πρόσωπα- μοτίβα...
Τη σιωπηλή σύζυγο, την τρομοκρατημένη οικονόμο,  την απόβλητη ερωμένη, την εξαπατημένη εκπορνευόμενη ύπαρξη, τη βιασμένη κοπέλα, τη φυλακισμένη, την εγκυμονούσα, την ασθενή.
Πρόκειται για έναν ετεροκαθορισμό της Γυναίκας από τις αναμονές και τις επιδιώξεις των αντρών σε ένα πλαισιο πατριαρχικής δομής, που σα στάμπα επικάθεται πάνω από κοινωνίες και συνειδήσεις..
Η Γυναίκα σφάγιο της αντρικής απληστίας, της ηδονοθηρίας,της προκατάληψης που την εμπορευματοποιεί  μα πάνω από όλα τις άρρωστης εγωπάθειας του αχρείου που ανακτά δυνάμεις μόνο απομυζώντας κάποιον πιο ευάλωτο.  
Τραγική ειρωνεία προβάλλει, όμως, ότι η Γυναίκα συχνά συναινεί στη θυματοποίηση της με τη Σιωπή της που σηματοδοτεί μια επονείδιστη συνενοχή στα όρια της αυτοχειρίας...
Μια σιωπή απόρροια ενός χρόνιου φόβου χαραγμένου στην ψυχή από θεολογικές και κοινωνικές διδαχές αιώνων.
Το πιο πικρό όμως είναι όταν Γυναίκα γίνεται δήμιος του ίδιου της του φύλου, πράγμα που καταγγέλλεται μέσα από την πλοκή και δύο απεχθείς φιγούρες...
          Η καταγγελία της Τραυλού τελικά καταλήγει σε ένα σάλπισμα ελέυθερίας, που ανακτάται μέσα από τον αυτοσεβασμό και τη θέληση. 
 Προβληματισμός που δειλά και ισχνά αγγίζει τα χνάρια που διέγραψε η ασύγκριτη διανοήτρια του 20ου αιώνα, Σιμόν ντε Μποβουάρ.
Στον πυρήνα του βιβλίου όμως στέκει,μια άλλη πτυχή της γυναικείας ταυτότητας, η πιο θεμελιώδης.
             Το ζήτημα της μητρότητας, μεγαλειώδες, αδιαπραγματευτο, κυρίαρχο που ξεπηδά διάφανο κι ατόφιο, με τη συγγραφέα ως άλλη Μάχη να "φιλοτεχνεί ποικιλόμορφους πίνακες" που αποτυπώνουν τις εναλλασσόμενες όψεις του..
            Άλλοτε η μητρότητα εκφράζεται με την ανεμπόδιστη στοργή μιας μητέρας, άλλοτε ως δεύτερη ευκαιρία και κίνητρο ζωής και πάλης, 
άλλοτε διαθλάται μέσα από το πρίσμα της ελλειψης και της οριστικής απωλειας.
Η μητρότητα σε όλες τις εκφάνσεις της- τη βιολογική ,την ηθική και τη συναισθηματική- με ένα κοινό παρονομαστή:Το δόσιμο που απελευθερώνει κι από την παραίτηση κι από τον εγωκεντρισμό της αυτολύπησης...
           Ένα καλειδοσκόπιο είναι λοιπον το Φιλί Στα Μάτια της Πασχαλίας Τραυλού, που αντανακλά τη μοναδικότητα, την εξαθλίωση και το μεγαλείο της γυναικείας φύσης, γι αυτό αξίζει να διαβαστεί από κάθε γυναίκα και κάθε αφυπνισμένο αναγνώστη!
               Ένα βιβλίο που επιβεβαιώνει την επιθυμία της Πασχαλίας Τραυλού  να μην αρκείται σε αβασάνιστες ιστορίες ευκαιριακών συγκινήσεων, αλλά να προσφέρει μέσα από αυτές πολυδιάστατα μηνύματα αφύπνισης και ανθρωπιάς!  

Σισσυ Θεοφανοπούλου, Το Κέντημα Του Όρκου

                                                                          Το Κέντημα Του Όρκου , Σίσσυ Θεοφανοπούλου
                                                                                                       Είδος Αισθηματικό
                                                                                                       Βαθμολογία 7,5/10(το βιβλιο αξιολογείται αυστηρά στην κατηγορία του)

        «Κέντημα του όρκου» ονομάζεται το παραδοσιακό σκυριανό κέντημα απαιτητικής τεχνικής που οι κοπέλες φιλοτεχνούν μια φορά μονάχα ,στο όνομα του γάμου που προσδοκούν. 
Έτσι, όμως, ονομάζεται και το πολύπλοκο δράμα που κεντά στο νέο της βιβλίο η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, χαρίζοντας το δεύτερο βιβλίο της μετά τις εξαιρετικές «Γυναίκες Θάλασσες». 
Ένα μυθιστόρημα ποτισμένο από την ίδια αιγαιοπελαγίτικη αρμύρα και με ένα θανάσιμο μυστικό, που πλέκουν «Το Κέντημα Του Όρκου»!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αμέρσα και η Μερσίνη είναι δύο εξαδέλφες που γεννιούνται στα αντικρυστά αρχοντικά δυο αγαπημένων αδελφών, στη μεταπολεμική Σκύρο. 
Τόσο ενωμένες και συνάμα τόσο διαφορετικές! 
Η ρομαντική Αμέρισα ανασαίνει για τη συγγραφή ενώ η πραγματίστρια Μερσίνη λαχταρά να φύγει από τα ασφυκτικά πλαίσια του νησιού της, για μια πλούσια ζωή.
Η καθημερινότητά τους να ανατρέπεται όταν διορίζεται στο νησί ο φέρελπις γιατρός Στέφανος Μάχος, αναστρέφοντας την πυξίδα των ονείρων τους. 
Είναι τότε που καταφθάνει στη Σκύρο για την περιοδεία του και ο δημοφιλής ηθοποιός Φαίδωνας Μαρκάζης! Η παρουσία του θα πυροδοτήσει αιματηρούς πόθους που κορυφώνονται μια ανεκδιήγητη βραδιά καρναβαλιού αλλάζοντας τα πάντα, αλλά δε θα ξεγελάσει τη μοίρα που ξέρει να περιμένει μέχρι να βάλει τη σφραγίδα της… 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα μυθιστόρημα στις παρυφές του θρίλερ είναι η νέα ευφάνταστη ιστορία της Σίσσυς Θεοφανοπούλου… 
Το μυστήριο, σκηνοθετημένο άρτια, ξετυλίγεται κλιμακωτά ,εκκινώντας από μια ξέγνοιαστη κοριτσίστικη φιλία μεταπολεμικής ανεμελιάς για να καταλήξει σ’ ένα εφιαλτικό γαϊτανάκι ανατροπών.
         Γρήγορος ρυθμός αφήγησης, χωρίς πλεονασμούς-σε μια όμορφη στρωτή γλώσσα που δε στερείται ευαισθησίας. Όμορφες εικόνες από την οικογενειακή ζωή στην επαρχία και λαογραφικές πληροφορίες εμπλουτίζουν τούτη δυνατή ιστορία των άγριων απωλειών κάθε είδους.Ίσως όχι καινοτόμα έμπνευση αλλά σίγουρα καλοδομημένη η ιστορία της Θεοφανοπουλου διατηρεί τη γοητεία της και τις συναισθηματικές δονήσεις της ως την τελευταία σελίδα…   
            Πρόσωπα που, αν και δεν είναι σκιαγραφημένα διεξοδικά, διατηρούν μια πειστική ψυχογραφική τεκμηρίωση, εμπνέοντας στον αναγνώστη κατανόηση στα απεγνωσμένα πάθη τους και τη διάχυτη απώλεια!  
Η κοινωνική ευαισθητοποιήση είναι το βασικότερο γνώρισμα του βιβλίου!
Ιδιαίτερη θέση κατέχει ένα κρίσιμο κοινωμικό ζήτημα που η συγγραφέας χειρίζεται με ωριμότητα:
Eίναι η αγωνία για την απόκτηση «παιδιού» και η διαβρωτική της επίδραση στο ζευγάρι, όταν αυτό ζητά να κρύψει πίσω από αυτό το έλλειμμα ψυχικής επαφής.Η Θεοφανοπούλου ανιχνεύει το τραύμα που αυτό αφήνει ιδιαίτερα στη γυναικεία ψυχή αλλά και την οργή που πυροδοτεί στον εγωισμό του άντρα.
        Μέσα από όλα αυτά, οι ήρωες- είτε ένοχοι είτε ακούσιοι θύτες- γίνονται μαριονέτες ενός μίσους πολύ ευρηματικού, αναδεικνύοντας τα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης παράνοιας, που αποτελεί δεσπόζον στοιχείο στο βιβλίο: 
         Η συγγραφέας ιχνηλατεί υποδειγματικά τις διαδρομές μιας ψυχής από την πρώιμη ματαίωση που μόνο ο γονέας μπορεί να δώσει, μέχρι την πλήρη παραμόρφωσή της. 
Η «σμίλη» μιας άστοργης κια στρεβλής γονεικής παρουσίας μπορεί να χαράξει στην ψυχή του παιδιού εφιαλτικά «γλυπτά» αυτοαπαξίωσης και θυμού, που συχνά γίνονται η αφετηρία μεγάλων τραγωδιών στην ενήλικη ζωή.Συμβαίνει όταν ο γονέας προβάλλει απωθημένα δικά του στο παιδί του.
Μια οδυνηρή, τολμηρά δοσμένη αλήθεια της ζωής αντάμα με την ανθρώπινη παραφορά και τη συγχώρεση...
                Αυτή η ευθύνη είναι το διδακτικό επιστέγασμα μιας ιστορίας, που στο υπόστρωμά της κρύβει πολλά περισσότερα από τον πλούτο τον εναλλασσόμενων συναισθημάτων και την αδιαμφισβήτητη αναγνωστική τέρψη.