ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, Μια Νύχτα Ακόμη, ΔΙΟΠΤΡΑ

                                      Μια Νύχτα Ακόμη, Κώστας Κρομμύδας
                                            Είδος: Κοινωνικό
                                                                                     Βαθμολογία: 10/10
                                                                 

Ο Κώστας Κρομμύδας μεταπήδησε από την ηθοποίια στον χώρο της συγγραφής αποδεικνύοντας ότι  το ταλέντο μπορεί να έχει πολλές πλευρές...Ποτέ -προς τιμήν του- δεν επαναπάυτηκε στη σιγουριά της αναγνωρισιμότητας του.
Όπως κάθε αληθινος εραστής της συγγραφής έγινε ο ίδιος κριτής του εαυτού του, γι αυτό κάθε του βιβλίο ήταν ένα βήμα παραπάνω, ένα σκαλοπάτι πιο κοντά στην αρτιότητα, ενώ κανένα από τα βιβλία του δε μοιάζει με τα προηγούμενα.
Η πρωτοτυπία, η φαντασία του κι η παραφορά του κύριου Κρομμύδα μας επιφυλάσσουν κάθε φορά μια νέα αναγνωστική έκπληξη.
Το φετινό του έργο όμως δεν είναι απλά ένα ακόμη -έστω όμορφο- μυθιστόρημα.
Το "Μια Νυχτα Ακόμη" είναι ένα από εκείνα τα βιβλία, που αποσπούν βίαια τον αναγνώστη από τη βολική του αδράνεια και τον εφησυχασμό της ρουτίνας του, τον ταρακουνούν και αναστρέφουν την αποπροσανατολισμένη πορεία του επαναφέροντας τον στις ραγιες του Ουσιαστικού, του Αληθινού και της λησμονημένης Ομορφιάς.
Ένα βιβλίο ύμνος στη Ζωή και στον Άνθρωπο.
Μετά από αυτο το βιβλίο δεν μπορείς να βγεις ο ίδιος ανθρωπος.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ.
Η Ισμήνη είναι μια δικηγόρος με μια τακτοποιημένη ζωή.Ένα ονομαστό δικηγορικό γραφείο, ασφυκτικές επαγγελματικές υποχρεώσεις, και έναν πετυχημένο αρραβώνα που τη φέρνει στα σκαλιά της εκκλησίας.Σε αυτήν την απόλυτα συγκροτημένη και ελεγχόμενη ζωή δεν υπάρχει χώρος για παρεκτροπές, υπερβάσεις, ονειροπολήσεις...
Την πιο γλυκιά της ώρα όμως, η Ισμήνη θα βρεθεί απέναντι σε μια τρομακτική ανατροπή που της αφήνει λίγους μόνο μήνες ζωής.Και τότε εκείνη θα αφυπνιστεί και θα διεκδικήσει "Μια Νύχτα Ακόμη" από το όνειρο...Θα ξεκινήσει ένα ταξίδι να γνωρίσει τους τόπους της χαράς και της αυτογνωσίας.
Θα προλάβει όμως η Ισμήνη να επανασυστηθεί με τον εαυτό της και εν τέλει -επιτελους-να ζήσει;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το "Μια Νύχτα Ακόμη" δεν είναι ένα ανάλαφρο μυθιστόρημα για να χαλαρώσεις,να διασκεδάσεις ,να ξεχαστείς:Δεν είναι ένα παραμύθι για να κοιμηθείς.Όχι.Είναι μια αλήθεια για να αφυπνιστείς και μάλιστα βίαια!Είναι πρόκληση να εξανθρωπιστείς!
Είναι βιβλίο που καίει:Kανείς δε βγαίνει αλώβητος από το βιβλίο αυτό:
Το "Μια Νύχτα Ακόμη" του Κώστα Κρομμύδα ήταν μια από τις σκληρότερες αναγνωστικές εμπειρίες που γεύθηκα ποτέ μου, κι όχι γιατί υπήρξε σε αυτό η παραμικρή υπόνοια ωμότητας, αλλά γιατί η συντριπτική του φιλαλήθεια αναμετράται με όσα φοβόμαστε και γίνεται ένας αμείλικτος καθρέφτης της βέβηλης σπατάλης όπου παραδίδουμε την ίδια τη ζωή μας στο όνομα της μωροφιλοδοξης ματαιότητάς μας.Το βιβλίο αυτό επανατοποθετεί τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις- αυτές της ψυχικής δύναμης, της θέλησης για ζωή.
Σε μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση που ανατέμενει ιδανικά τη γυναικεία ψυχή, ο Κώστας Κρομμύδας αφηγείται δια στόματος της ηρωίδας του ένα ταξίδι "ενηλικίωσης".Ενηλικίωσης ηθικής.
Η Ισμήνη είναι μια απόλυτα χειροπιαστή παρουσία που αντιπροσωπεύει τη μέση 35αρα της εποχής μας- με αγωνίες  γνώριμες, με το τόσο οικείο άγχος της επαγγελματικής ανέλιξης και όνειρα τυπικά για μια κοπελα της γενιάς αυτής.όλα τοποθετημένη σε τακτοποιημένα κουτάκια ώσπου σα στρόβιλος τα πάντα ανατρέπονται σε ένα χαος..Χάος από το οποίο ξεπηδά μια ανακαινισμ'ένη ζωή: 
   Η μοίρα της Ισμήνης,λοιπόν, παίζει ένα πρόστυχο παιχνίδι μαζί της την πιο όμορφη στιγμή για μια νέα κοπέλα εξυφαίνοντας για κείνη την πιο τρομακτική κόλαση που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.
Η τρομερή αρρωστια της χτυπά την πόρτα -επιθετική κι αδιαπραγμάτευτη. Η "κλεψύδρα" έχει αναποδογυρίσει και οι κόκκοι του χρόνου κυλούν αμείλικτα σε μια διορία αμετακίνητη κι ασφυκτική:.
Ο Κώστας Κρομμύδας δε διστάζει να ιχνηλατήσει τις διαδρομές του επιθετικού καρκίνου, χωρίς αποσιωπήσεις κι ωραιοποιήσεις, μεταδίδοντας όλη την αγωνία του ασθενούς από την πρώτη κρούση των ύποπτων συμπτωμάτων μέχρι τη διάγνωση, που μοίαζει με ετυμηγορία αμετάκλητη.
           Κι εκεί που ηρωίδα και αναγνώστης καταβυθίζονται στα ερέβη του πιο μεγάλου τρόμου και της πιο βαθιάς απελπισίας αρχίζει να τρεμοφέγγει η ακτίδα της αποφασιστικότητας...
Δειλά -δειλα, στην αρχή, απέναντι στο "Θεριό" ορθώνεται -"φοβερότερη" από κείνο- η λαχτάρα για τη ζωή και το ηθικό ανάστημα του Ανθρώπου που αναμετρά το Μπόι του με την αναπόδραστη θνητότητά του.
Από το σημείο αυτό η Ισμήνη σπάει τις αλυσίδες της και κυνηγά το ανεκπλήρωτο όνειρο της...

Κάτω από την απειλητική σκιά του καρκίνου, η Ισμήνη οδηγείται στη συνειδητοποίηση ότι "πήρε τη ζωή της λάθος" και κατορθώνει μέσα σε έναν μήνα να βιώσει όσα δε βρήκε το θάρρος να διεκδικήσει σε 35 χρόνια ζωής...

       Κάπως έτσι, κατορθώνει να αποδράσει από μια θλιβερή, συμβατική σχέση κι από μια ασφυκτική εργασία και να δει μέρη που ονειρεύόταν μια ζωή, και να γνωρίσει τον πραγματικό έρωτα.Η απειλή του θανάτου γίνεται ελευθερωτής κι επαναστατικό σάλπισμα με την Ισμήνη να κάνει την υπέρβαση , αποτινάσσοντας τα περιττά βαρίδια μιας ζωής συνθηκολογημένης...
Κι έτσι αντίκρυ σε δυο μάτια η Ισμήνη βλέπει να περνούν "Μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα" όπως στον στίχο του Ελύτη με την αρρενωπή κι εμβληματική φωνή του Μάνου Κατράκη...
 Ο χρόνος διαστέλλεται κβαντικά μπροστά στον παντοδύναμο έρωτα. Έρωτα για τη ζωή κι έρωτα ως διαθεση συνάντησης με τον Άλλον.
Μαζί με την ηρωίδα, ο αναγνώστης ακολουθεί σε ένα ταξίδι εικόνων, γεύσεων και γοητευτικών σκοπών όπου η Ψυχή γίνεται τροβαδούρος της ίδιας της ζωής.Κάπου εκεί, η φωνή της Jasmin Levi ενορχηστρώνει τον πλαμό δυο ανθρώπων που αντέταξαν στον θάνατο το σκίρτημα της αγάπης και την ιερή τους ένωση... 

Από τη Ρώμη ως τη Φλωρεντία, και από το Μολντεπουλτσιάνο ως την Τοσκάνη και το Λουγκάνο- τοπία ονειρικά και γραφικά απλώνονται σαν πλουμιστά χαλιά μπροστά στα έκθαμβα μάτια μας!Μας μεθάει το γλυκόπιοτο κρασί του έρωτα! Μας ζεσταίνουν αγκαλιές ανθρωπιάς πηγαίας!Δακρύζουμε με το μελαγχολικό μουρμούρισμα μιας κιθάρας.
Η Ισμήνη ,με συμμάχους μια αγάπη αληθινή μα βαθιά, θριαμβεύει με τον τρόπο που έλεγε ο Ματσανιώτης  όταν επεσημαινε πως "το γεγονός ότι ο άνθρωπος ονειρεύεται και δημιουργεί παρά την επίγνωση της θνητότητας του σηματοδοτεί τον βιολογικό του θρίαμβο".
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι απουσιάζουν οι στιγμές οδύνης και ματαίωσης...Αντιθέτως: Η ασθένεια είναι παρούσα, και πυροδοτεί βασανιστικές εσωτερικές συγκρούσεις.Αλώνει μέρα τη μέρα το κορμί της ηρωίδας, αλλά όχι την ψυχή της!
             Η συνθήκη της τρομερής ασθένειας στο έργο του Κώστα Κρομμύδα δεν υπάρχει για να σοκάρει και να εκβιάσει τη συγκίνηση του αναγνώστη:Έχει ρόλο διδακτικό.Παιδαγωγικό, όπως σε κεινο το παλιό τραγουδάκι του μεγάλου Ρασούλη...

Τούτη η επιτακτική ασθενεια έρχεται να καταδείξει την αλγεινή αλήθεια της ζωής που έχουμε επιλέξει οι περισσότεροι, αφαιρώντας μια πολυτέλεια ψευδεπίγραφη: Αυτήν του Χρόνου που τον παραφορτώνουμε με κούφιες φιλοδοξίες, ανόητη τελειοθηρία, ανταγωνισμούς , μικρότητες και ψυχαναγκαστικά πρέπει, γιατί παραπλανητικά πιστεύουμε ότι έχουμε άνεξάντλητο περιθώριο να αναλισκόμαστε στην ευτέλεια.
Πιστευουμε "οτι μπορούμε άνετα να αναβάλλουμε να ζήσουμε".Σαν τον σκορπιό που κυνηγάει την ουρά του αυτοκαταστροφικά περιστρεφόμαστε γύρω από ματαιότητες που μας αποχυμώνουν κι αρνούμαστε να ζήσουμε.
Στο όνομα του ευτελούς αναβάλλουμε την πραγματική ζωή δηλαδη εκείνη, που απαρτίζεται από τις μύχιες επιθυμίες μας, από τις ειλικρινείς σχέσεις και όσα μας προάγουν ως υπάρξεις.
Ο Υλισμός κι η Φιλαυτία μας μάς έχουν περιχαρακώσει σε μια ψευδαίσθηση αθανασίας, που δυστυχως μας διαφθείρει και μας εξαχρειώνει, γιατί μας απομακρύνει από την ανθρωπιά, από την αρχέγονη ευλογία της φύσης, από τις μικρές παιδιάτικες χαρές που φέρουν κάτι από παράδεισο.
Όλα αυτά ήρθε με τη συγγραφική του ευφυία να μας υπενθυμίσει ο Κώστας Κρομμύδας, προσφέροντας στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο πολύτιμο.
Ένας λόγος με πατρική σοφία και δίχως άσκοπους βερμπαλισμούς που αναδεικνύει την ομορφιά της ζωής και προσεγγίζει τη Συγχώρεση -όχι με τη θεολογική της διάσταση αλλά με την ψυχαναλυτική-ως συμφιλίωση του προσώπου με την πραγματικότητα ,ως πράξη αυτοεκτίμησης και οδό για την κατάκτηση της ατομικής γαλήνης.
Ένα βιβλίο που δεν κρύβει τα ανεκτίμητα μηνύματά του πίσω από κώδικες φιλοσοφικούς και περίτεχνες φλυαρές αλλα φιλοσοφεί τον θάνατο, τη ζωή τη συγχώρεση και το σωτήριο φως του έρωτα με μια απλότητα αφοπλιστική και ειλικρινή, που διαπερνα την ψυχή και ξεσηκώνει τη σκέψη,αναγκάζοντάς τη να στραφεί σε μονοπάτια αυτοκριτικής κι επαναπροσδιορισμών.Όχι μετά.Όχι αύριο.Τώρα...
            Σε ένα βιβλίο όπου ο θάνατος ακόμη μπορεί να γίνει ένα μάθημα ανθρωπιάς, ο Κώστας Κρομμύδας έρχεται να παιανίσει το μήνυμα της ζωής και της ελπίδας.
Κι αυτό που μένει είναι μια Ισμήνη που "δεν παραδέχτηκε την ήττα", σε μια ποίηση έρωτα και προσφορας στο Απόλυτο.
Γιατί η αγάπη βρίσκει πάντα τρόπους και σαν τις μελωδίες του Ορφέα μπορεί να καταλύει τον Άδη.
Μέσα από τα δάκρυα του συγκλονιστικού φινάλε τελικά προβάλλει το μεγαλείου του Ανθρώπου όταν αναβαπτίζεται στη ζωοδόχο πηγή της αγάπης...
Και ως τελικός απόηχος μένει μια χαρμολύπη που δεν εκπίπτει ποτέ στην παγίδα του μελοδραματισμού.Είναι μια αξιοπρέπεια που δεν επιτρέπει οίκτο.Δεν έρπει στον εγωκεντρισμό της μιζεριας...Ορθώνεται κι αρπάζει τη μέρα, σαν την προτροπή του "Καθηγητή Κίτινγκ" στη θρυλική ταινία "Dead Poets Society" και συμπυκνώνει μέσα της το αιώνιο. 
           Έτσι, ο Κώστας Κρομμύδας κατορθώνει μεσα από ενα δυνατό και βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα να σαλπίσει την παρακελευσματική αποστροφή του Νίκου Καζαντζάκη:
«Mια αστραπή η ζωή -μα προλαβαίνουμε!!!»
           Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για το αναμορφωτικό μυθιστόρημα που πήρε το ρίσκο να παρουσιάσει ,καθώς είμαι σίγουρη πως θα συμβάλλει στη βελτίωση πολλών ζωών -αναμεσά τους και η δική μου...Τι ανώτερο να πετύχει ένας συγγραφέας από το να διαπλάθει συνειδήσεις και να οδηγεί τους αναγνώστες του στη γνήσια ομορφιά της ζωής;;

Πάνος Αμυράς Τα Λύτρα (#2)

                                                                            Πάνος Αμυράς , Τα Λύτρα (Αγραφιώτης #2)
                                      Είδος: Αστυνομικό νουάρ
                                      Βαθμολογία: 10/10

Αξιζει να διαβαστει πρώτα Ο Λιμός, του Πάνου Αμυρά 

Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι προβλέψεις μου διαψεύστηκαν, και -παράτη φυγή του στη Μέση Ανατολή- ο γοητευτικός ντέτεκτιβ Νίκος Αγραφιώτης επέστρεψε στην Ελλάδα με μια νέα πολεμική περιπέτεια μυστήριου, που ανιχνεύει άλλη μια πλευρά από το πολιτικό παρασκήνιοτης Κατοχής, αναδεικνύοντας συνάμα, το δράμα των προσώπων.
          Με τον τρομερό Λιμό να έχει λίγο υποχωρήσει η Κατοχή φανερώνει κι άλλες μορφές φρίκης στον ελληνικό λαό που έχει επεκτείνει τον αγώνα του ενάντιον του κατακτητή, στα βουνά ,στη θάλσσα ,στην ερημο-κι ο Νίκος Αγραφιώτης αντιμετωπίζει μια πρόκληση που εμπλέκει τους πιο αθώους:Τα Παιδιά...Παιδιά που αποτελουν τα πιο τραγικά θύματα του παραλογισμού και της αλληλοσφαγής, όπου κι αν ανήκουν.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Νίκος Αγραφιώτης - ύστερα από μια απρόσμενη τροπή και με την καρδιά του "κομμάτια" αναγκάζεται να επιστρέψει χωρίς την Έλλη του.
Αυτην τη φορά είναι υποχρεωμένος να κυκλοφορεί με ψεύτικη ταυτότητα, καθώς καταζητείται ύστερα από τη γενναία του συμβολή στην ανακούφιση του αστικού πληθυσμού από τη θανασιμη απειλή του Λιμού.
Τώρα την κατεχόμενη Αθηνα συγκλονίζει μεταξύ αλλων η απαγωγή της 9χρονης κόρης ενός Γερμανού ακόλουθου ,της Μαργκαρέτε που θα χαθεί ένα πρωινό μαζί με τον αγαπημένο της φίλο,τον γιο του κηπουρού της οικογένειας.
Mια υπόθεση που πέρα από την απειλή των σκληρών αντιποίνων στον άμαχο πληθυσμό υποκρύπτει σημαντικότερο διακύβευμα όσο ενα σκοτεινό δίχτυ κατασκοπειας συμπλέκει τις έννοιες του πατριώτη κ του προδότη...
Εκεί οπου κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται ο Νίκος Αγραφιώτης καλείται να χειριστεί μια θανάσιμη ακροβασία ανάμεσα στον εχθρό και το χρέος, ισορροπώντας σε ένα παιχνίδι επιβίωσης κι εμφυλιοπολεμικών παθών.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η δεύτερη περιπέτεια του Νίκου Αγραφιώτη , "Τα Λύτρα" αποδεικνύει πως αυτός ο αστυνομικός
ήρθε για να μείνει.
Μετά τον συγκλονιστικό "Λιμό", που έδειξε τη βαρβαρότητα της πολιτικής κι ένα διπλωματικό παρασκήνιο του τρόμου, γύρω από την επιβίωση του έθνους μας, η δευτερη αυτή περιπέτεια του Νίκου Αγραφιώτη κάτω από τη σκιά των Γερμανών προδιαγράφει μια περιπέτεια ακόμη πιο πολύπλοκη, με ενα  μυστήριο, εξίσου απροβλεπτο
Ο Αμυράς με τον ήρωα αυτό κάνει κάτι σπουδαίο, πραγματώνοντας έναν μύχιο πόθο πολλών Ελληνων αναγνωστών, που αγάπησαν τον Σκωτσέζο Φίλιπ Κερρ με τα ιστορικά νουάρ του:
"Συνομιλώντας",λοιπόν, με τον Φίλιπ Κερρ, παίρνει νοερά τη σκυτάλη από τον Γερμανό Μπέρνι Γκούντερ και την προσφέρει στον Έλληνα ομολογό του, τον Αγραφιώτη, μεταφέροντας επιδέξια το πνεύμα, τη γοητευτική ευσυνειδησία ,τη μοναχικότητά του ,τον ερωτισμό και την ευφυία εκείνου στα ελληνικά δεδομένα, φωτίζοντας πολλές πλευρές από τη Γερμανική Κατοχή στην Ελλάδα.
Κάθε του βιβλίο αποδεικνύει πως πέρα από τη στερεοτυπική γνώση γι' αυτήν υπάρχουν αθέατες πλευρές ενός συνταρακτικού παρασκηνίου, που δεν το πληροφορούμαστε σε συμβατικά βιβλια Ιστορίας.
Στα "Λύτρα"αρχίζουν δυστυχώς να αναδύονται από τον πυθμένα της πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα οι ιδεολογικές αντιθέσεις, που ήδη είχαν αρχίζει να διχάζουν τον λαό κατά τη μεταξική δικτατορία και που ο πόλεμος όξυνε αμετάκλητα χαράσσοντας το κορμί της πατρίδας με αιματηρό χάσμα ανάμεσδα στους δυο πόλους.
Δύο βασικοί πόλοι αντιστασης - ο φιλοβασιλικός ΕΔΕΣ του Ζέρβα κι ο ΕΛΑΣ ήδη ερίζουν για την κυριαρχία στις απελευθερωμένες επικράτειες των απρόσιτων βουνών.
          Ωστόσο, ο Αμυράς εστιάζει το βιβλίο του και πάλι στο αστικό τοπίο και συγκεκριμένα στην πολύπαθη πρωτεύουσα των Αθηνών, όπου οι Γερμανοί- κραταιοί κι απάνθρωποι- έχουν στήσει το αρχηγείο τους κι ενορχηστρώνουν το δολοφονικό τους όραμα.
          Στα "Λύτρα" ο Πάνος Αμυράς αναδεικνύει δυο κυρίως ζητήματα:Aφενός, το δίκτυο κατασκοπείας όπου αλέστηκαν ανθρωποι που διασύρθηκαν ως προδότες, αφού ήρθαν κοντά στην ναζιστική ελίτ- για να μαρτυρήσουν τελικά, ως μυστικοί πληροφιοροδότες κ δολιοφθορείς, ανομολόγητα για την Ελευθερία.
Από την άλλη πλευρά, ένα ζήτημα που είναι λιγότερο γνωστό είναι η διάσωση των Εβραίων της Αθήνας.
Όλα τα βιβλία συνήθως εστιάζουν στη σάρωση του εβραικού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης κυρίως και των Ιωαννίνων.
Είναι γεγονός όμως ότι παίχτηκε ενα δράμα εναγώνιο και στην Αθήνα, με τον εκεί αρχιραβινο της εποχής να συνεργάζεται με το ΕΑΜ και να ακολουθει τους αντάρτες στο βουνό για να γλυτώσει από την γερμανική μποτα.

Φευγοντας αυτός εκαψε όλους τους καταλόγους της εβραϊκής κοινότητας, σε αντίθεση με αυτόν της Θεσσαλονίκης που τους παρέδωσε στην Γκεστάπο.Είναι πολύ λιγοστές οι αναφορές σε αυτό το θέμα, με χαρακτηριστικότερη τον "Εγγονό της Άννας" του Κώστα Μπουγελέκα.

         Ο Αμυράς προσεγγίζει από μια αστυνομική σκοπία αυτό το ζήτημα προσδίδοντας αγωνία στο βιβλίο του...

Σα γνήσιος δημοσιογραφος ο συγγραφέας διατηρεί την ιστορική εγκυρότητα τηρώντας την απαραίτητη ιδεολογική απόσταση από τα γεγονότα, στάση που εμφυσεί στον δημοκράτη ήρωά του Νίκο Αγραφιώτη, που απέχει από τα πολιτικά πάθη ακόμη κι όταν χώνεται πού βαθιά 

Ένα άλλο στοιχείο που αποτελεί κοινό τόπο των περισσότερων αστυνομικών έργων είναι πως η γυναικεία παρουσία προσθέτει ένα στοιχείο ερωτισμού όμως η ταυτοτητα των παρτενέρ του ήρωα σε κάθε περιπέτεια εναλλάσσεται .

Εδώ έχουμε τον Νίκο Αγραφιώτη να θρηνεί για την απώλεια της Έλλης που γνωρίσαμε στον "Λιμό", ενόσο αγωνίζεται να μάθει για την τύχη της, αλλά στο προσκήνιο εμφανίζεται μια άλλη ηρωίδα , η Αποστολίδου, που η έκβαση της περιπέτειας τη συνδέει μοιραία μαζί του.Φορέας δηλαδή της ερωτικής αλληλεπίδρασης γίνεται αυτή η καινούρια ηρωίδα.Το ηθικό ανάστημα της Αποστολίδου συγκλονίζει τον αναγνώστη, που συμπάσχει μαζί της, όσο η δυναμική της αυτονομείται από την συμπόρευση της με τον αστυνόμο Αγραφιώτη. 

Ένα άλλο στοιχείο που ο Αμυράς χειρίζεται αρκετά καλά είναι η ενσωμάτωση των αληθινών προσώπων στη μυθοπλασία, διατηρώντας τα βασικά χαρακτηριστικά, τις ιδιοτροπίες και τις συνήθειες που μας παραδίδει γι αυτά η ιστοριογραφία- όπως ο Βάλτερ Σιμάνα η ο Γιούργκεν Στρόοπ (αυτός που συνέτριψε την αντισταση στο γκέτο της Βαρσοβίας και που τόσο καλά μας συστήνει το μοναδικό ντοκουμέντο του Κάζμιερ Μοτσάρσκι "Συνομιλίες με έναν Δήμιο").

Ειλικρινά, διασκέδασα ολόψυχα με το κομμάτι του Γιούργκεν Στρόοπ, στα "Λύτρα" παρότι αυτός αποτελεί έναν από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκφραστές της ναζιστικής νοοτροπίας ,με τη βλοσυρότητα, τη μισανθρωπία και την άτεγκτη αλαζονεία. Αισθάνθηκα μια άγρια δικαίωση με τη γλυκιά και αρκετά αληθοφανή παρέκβαση που έκανε ιδανικά γύρω από το πρόσωπο αυτό ο συγγραφέας.

               Η ιστορία των "Λύτρων"  ολοκλήρωσε τον κύκλο της στρωτά, με έναν τρόπο που υπόσχεται δυναμική συνέχεια με ακόμη περισσότερες περιπέτειες για τον Νίκο Αγραφιώτη, που όλοι οι λατρεις του νουάρ και της Ιστορίας τις περιμένουμε ανυπόμονα.

Διαβάστε οπωσδήποτε το πρώτο βιβλίο της σειράς με τον Νίκο Αγραφιώτη 
Ο ΛΙΜΟΣ του Πανου Αμυρά

ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ, Μενιος Σακελλαρόπουλος

                                                           Πικρό Γάλα, Μένιος Σακελλαρόπουλος
                                                           Είδος: Κοινωνικό
                                                           Βαθμολογία: 8,5/10

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος, χρόνια τώρα, διαπρέπει στον συγγραφικό χώρο με την ίδια επιτυχία που το έκανε και στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας.
Έχει, λοιπόν, ήδη προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό αξιόλογα κοινωνικά μυθιστορήματα, γεμάτα ευαισθησίες και χαρακτήρες που αναμετρώνται με τις σκληρές πλευρές της ζωής, θίγοντας ποικίλα ζητήματα της σύγχρονης κυρίως εποχής.
Με τόλμη λοιπόν ο Μένιος Σακελλαρόπουλος προσέγγισε τη ματαιοδοξία κ τις ανατροπές της ζωής (Θα Πεθάνεις, Ρε), την ψυχική νόσο (Η Παγίδα των Χρωμάτων), την απώλεια όρασης (13 Κεριά), τις φυλακές (Το Σημάδι) κι άλλα θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος.
Φέτος,με ένα ακόμη ξεχωριστό βιβλίο, μας ταξιδεύει στην μετεμφυλιακή Ελλάδα και μας συστηνει ανθρώπους που βύζαξαν "Πικρό Γάλα", σε χαλεπούς καιρούς...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Γιάννενα, Δεκαετία του 60
Σε ένα χωριό της Ηπείρου ο μικρός Φώτης μεγαλώνει στην ανέχεια.
Οι σκληρές συνθήκες τον αποκόπτουν απο τη μητρική αγκαλιά και τον οδηγούν μέχρι τον Ζηρό και μια από τις διαβόητες παιδουπόλεις της Βασίλισσας Φρειδερίκης.
Εκεί θα βιώσει την ορφάνια ,την άτεγκτη σκληρότητα ομαδαρχών και τη μοναξιά.
Σύντροφός του και μοναδικός φίλος του που απαλύνει μια γκρίζα παιδική ηλικία, ο συνεσταλμένος, γλυκός Διονύσης, ο αδελφοποιτός του, που θα αναγκαστεί να αποχωριστεί βίαια, μα δε θα πάψει να τον αναζητά.
Η έλλειψη στοργής, οι αιφνίδιοι αποχαιρετισμοί και η βία θα σημαδέψουν την ψυχή του Φώτη και θα γαλουχήσουν ένα μικρό αγρίμι που θα αποζητά διαρκώς την ελευθερία του με κάθε κόστος. Κέρκυρα, Ιωάννινα, Έβρος...
Ένα αγρίμι διωκώμενο από ένα ασφυκτικό σύστημα, σε μια Ελλάδα που ακόμη αιμορραγεί από τα πολιτικά πάθη και τον διχασμό.
Ένα αγρίμι που θα ριχτεί στη βιοπάλη κόντρα στις αντιξοότητες, αντιδρώντας στο άδικο και αναζητώντας πάντα τη φωλιά που του στέρησαν από τα πρώτα του βήματα.Θα καταφέρει να βρει την αγάπη και τη δικαίωση;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Το "Πικρό Γάλα" του Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που συγκινεί και διδάσκει.
Έργο απαιτητικό καθώς αναβιώνει τη δύσκολη περίοδο της μεταπολεμικής Ελλάδας, πίσω από τα φώτα της Ιστορίας , εκεί που κουρνιάζει η Φτωχολογιά και οι Μικροί που γίνονται έρμαια στις βουλές των ισχυρών.
Το "Πικρό Γάλα" στην ουσία συνιστά ένα οδοιπορικό ενηλικίωσης, σε μια Ελλάδα που πασχίζει να συνέλθει από τον Εμφύλιο για να καταλήξει στα νύχια της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Το χρονικό δυο πολύπαθων γενεών, γραμμένο σε μια γλώσσα γοητευτική που ρέει με φυσικότητα, χαρίζοντας και στιγμές λυρισμού.
Πρωταγωνιστής είναι ο Φώτης, ένα αγόρι από ένα φτωχοχώρι της Ηπείρου, που θα γευθεί την εγκατάλειψη, τη σκληρότητα του Ιδρύματος, το κοινωνικό περιθώριο και φυσικά την αδικία. Η πέννα του Μένιου Σακελλαρόπουλου τον παραλαμβάνει από τα πρώιμα χρόνια του χαρτογραφώντας πολύ καλά τις διαδρομές της κακοδαιμο νίας και της φτώχειας που σκόρπισε την οικογένειά του στους πέντε ανέμους: Βλέπουμε τον Φώτη να ακολουθεί την κοινή μοίρα πολλών παιδιών του Εμφυλίου, και μετέπειτα, της φτωχών οικογενειών, καταλήγοντας σε ένα ορφανοτροφείο από το δίκτυο των Παιδουπόλεων της Βασίλισσας Φρειδερίκης.
Πλάι στον Φώτη, ο πιο ήπιος Διονύσης θα γίνει ο πιο στενός του φίλος και σύντροφος στα παιχνίδια, στις μικρές ανταρσίες και τις στιγμές του πόνου. 
Ο συγγραφέας έτσι, αναδεικνύει περιπτωσιολογικά, μέσα από τον Φώτη και τον Διονύση,το φαινόμενο των βασιλικών παιδουπόλεων όπου στεγάστηκαν δεκάδες εξαθλιωμένα παιδιά από την ερειπωμένη ύπαιθρο, δείχνοντας με χαρακτηριστικά στιγμιότυπα πώς εκείνα τα ιδρύματα έγιναν και φυτώρια ιδεολογικής ζύμωσης και αφοσίωσης στο Παλάτι. Σε αυτά τα ιδρύματα βρήκαν καταφύγιο πολλά παιδιά που όμως έγιναν και όχημα της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας.
Εντούτοις η οπτική του συγγραφέα είναι ξεκάθαρα ανθρωποκεντρική, γι αυτό κι εστιάζει στην εξέλιξη και τις εσωτερικές συγκρούσεις του Φώτη, που υπέφερε μακριά από τη μητέρα του, κάτω από την άτεγκτη επιτήρηση και τους ασφυκτικούς κανόνες των Ομαδαρχών και ταρτηριοσκληρυντικών δασκάλων.
Ο Μενιος Σακελλαρόπουλος κατορθώνει να σκιαγραφήσει υποδειγματικά την παιδική ψυχή καθώς αυτή αναμετράται με έναν κόσμο ακατανόητο κι εχθρικό. Ο συγγραφέας περιγράφει με επίζηλη διεισδυτικότητα τις παιδικές ματαιώσεις και τις πρώιμες αγωνίες, ιχνηλατώντας τις παιδικές πληγές
Παράλληλα, παρακολουθούμε τον Γολγοθά μιας μάνας που ερήμωσε η αγκαλιά της.Η πολύπαθη Σοφία αναμετράται με την εξαθλίωση, με την απανθρωπιά του πλούτου και τις ενοχές, αφού τη δική της ατολμία πλήρωσαν τα παιδιά της.
Το μεγαλύτερο μέρος στο βιβλίο καταλαμβάνει η παιδική ηλικία του Φώτη καθώς αυτή καθόρισε τον χαρακτήρα και τις επιλογές της ενήλικης ζωής.
Προσωπικά, το "Πικρό Γάλα" μου ξύπνησε μνήμες από τις σελίδες του Ντίκενς: Σαν ένας Όλιβερ Τουίστ, κι ο Φώτης περιπλανιέται χωρίς σημεία αναφοράς, υποφέρει από την αναλγησία που συναντά, κ αποζητά λίγη φιλία , εκτεθειμένος στην κακία και στην εκμετάλλευση.
Άλλωστε είτε στη βιομηχανική Αγγλία του 19ου αιώνα,  είτε στην εξαθλιωμένη Ελλάδα του 50, η ορφάνια, η ανασφάλεια κι ο αγώνας της επιβίωσης , παραμένουν κοινά απότοκα της κοινωνικής ανισότητας και προιόντα της κοινωνικής αδικίας που προσδιορίζει διαχρονικά τις δυτικές κοινωνίες από τη φεουδαρχία ως τον καπιταλισμό.
           Μετά τον αποχωρισμό από τον μοναδικό του φίλο , ο Φώτης θα αποδυθεί σε έναν αγώνα επιβίωσης, αδυνατώντας να ενταχθεί, κι έτσι θα λάβει χώρα μια σκληρή μαθητεία των δρόμων που θυμισε λίγο τον "Μικρό Βιοπαλαιστή" του Βασίλη Πάσχου.
Είναι εκέι που σμιλεύονται διαμάντια καθώς σφυρηλατούνται τα ευγενέστερα αντρικά χαρακτηριστικά.Το φιλότιμο, η εργατικότητα η εντιμότητα. Εκεί, που παραλληλα με μια τραχιά πραγματικότητα, άνθρωποι του μόχθου, δίχως γνώσεις ή περγαμηνές, δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς, στοργής και αξιοπρέπειας.
Σαν τον εμβληματικό ήρωα του Βασίλη Πάσχου και ο Φώτης μας θα τα γνωρίσει όλα και θα αντιπαρατάξει τα χαρίσματα της ακατέργαστης μα ακέραιας ψυχής του: 
Με τελευταίο δύσκολο σταθμός του είναι οι μέρες της Δικτατορίας και τις δύσβατες μέρες του Στρατού με τα απίστευτα περιστατικά, ο Φώτης - ορφανεμένος και μόνος παλέψει να αναδυθεί διεκδικώντας μια θέση στην κοινωνία.
Κάπως έτσι, ο πρωταγωνιστής του Μένιου Σακελλαρόπουλου θα γίνει ένα παράδειγμα θάρρους και ακεραιότητας για όλους μας, αποδεικνύοντας πως η θέληση και η ηθική ανωτερότητα είναι η σπουδαιότερη προίκα, και μπορεί να αντικρούσει τις αντιξοότητες, οδηγώντας τον άνθρωπο στην ολοκλήρωση.

Εύλογα θα μπορούσε κανείς να επαινέσει τον Μένιο Σακελλαρόπουλο για τον ήρωα αυτόν και τα εξαίσια διδάγματα που τον συνοδεύουν, αν δεν ...μαθαίναμε στο Επίμετρο ότι πρόκειται για την Αληθινή Ιστορία ενός απόλυτα υπαρκτού προσώπου.

Ο μικρός Φώτης που γνωρίσαμε είναι, στην πραγματικότητα, ο Φώτης Ραπακούσης από τα Γιάννενα, ο κορυφαίος ίσως σήμερα Έλληνας συλλέκτης, που ίδρυσε το σπουδαίο Μουσείο του Αλή Πασά με κειμήλια από την περίοδο της κυριαρχίας του δαιμόνιου αυτού Αλβανού πασά.
Η αγάπη του Ραπακούση στην Ιστορία και το προσωπικό του μεράκι πρόσφεραν σπουδαία αντικείμενα ανυπολόγιστης αξίας που αναβιώνουν μια σπουδαία εποχή της γιαννιώτικης Ιστορίας.
Ο Φώτης Ραπακούσης αφηγήθηκε στον Μένιο Σακελλαρόπουλου όλην την προσωπική του πορεία, μέχρι το καταπληκτικό του επίτευγμα: Να αποκτήσει μια ωραία οικογένεια αλλά κυρίως- με προσωπικό κόπο- να ιδρύσει ένα μουσείο ιστορικό, που χαιρετίζουν ολοι οι μεγάλοι ηγέτες του τόπου.

Αυτός ο σπουδαίος Γιαννιώτης εμπιστεύτηκε τη δραματική του ιστορία στην ταλαντούχα πέννα του Σακελλαρόπουλου που τη μετουσίωσε σε μια σαγηνευτική αφήγηση με αβίαστη συγκίνηση και διδάγματα ζωής.
Μπορεί, λοιπόν, η πλοκή στο "Πικρό Γάλα" να μην αποτελεί προσωπική επινόηση του Μένιου όμως του αξίζουν εύσημα διότι συνέθεσε μια βιογραφία που ανέδειξε τον αγώνα του ήρωά της και- κυρίως- τα ηθικά διδάγματα από τη μάχη του να επιβιώσει και να παραμείνει Άνθρωπος.

Κι ας εβλεπε απόαιδί παντού φωτιές...
Γιατί τα πιο ευφάνταστα μυθιστορήματα τα γράφει η ίδια η ζωή...

ΈΠΑΝΕΚΔΟΣΗ για τον ΔΡΑΚΟ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ της ΚΑΙΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

                                           Καίτη Οικονόμου, ΔΡΑΚΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ ( ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ)
                                   Είδος: Αισθηματικό
                                    Βαθμολογία: 10/10

Σελίδες: 464
39η Χιλιάδα
Επανέκδοση: 21 Νοεμβρίου 2019
Έτος πρώτης έκδοσης: 2009

ΘΕΤΙΚΑ: Ανθρωπιστικά μηνύματα, γοητευτική γλώσσα, ανθρώπινοι δεσμοί, ζωηρή εικονοπλασία, ταξιδιάρικο τοπίο, χιούμορ, τρυφερότητα, θαλπωρή, "συμπαθέστατοι" πρωταγωνιστές, θετικός απόηχος, καταπραϋντική επίδραση στον αναγνώστη

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Απλή πλοκή, "ευκολίες" στη λύση, εξιδανίκευση

Αγαπημένοι μου Αναγνώστες!!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας  μια ευχάριστη εκδοτική έκπληξη!

Τώρα που ο χειμώνας βρίσκεται στις παρυφές και τα πρώτα χιόνια γλυκοκοιτάζουν τις βουνοκορφές της πατρίδας μας, τώρα που δειλά- δειλά αναζητούμε ζεστασιά κοντά σε ένα τζάκι, με μια κούπα ζεστή σοκολάτα ήρθε μια είδηση να μετριάσει την παγωνιά και να γεμίσει την καρδιά μου χαρά.

Πέμπτη , 21 Νοεμβρίου 2019, επανακυκλοφορει από τις εκδόσεις Ψυχογιός το ίσως πιο τρυφερό και συγκινητικό αισθηματικό μυθιστόρημα της δεκαετίας, "Ο Δράκος Στο Χιόνι" της Καίτης Οικονόμου, με πρόλογο από τη δημοφιλέστατη Λένα Μαντά που καταθέτει στιγμές από τη φιλία της με την εκλιπούσα συγγραφέα Καίτη Οικονόμου.ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!! 
Ένα βιβλίο ...κόντρα στον χειμώνα, που γεμίζει την ψυχή θαλπωρή...
Πρόκειται για το τελευταίο μυθιστόρημα που η αείμνηστη Καίτη Οικονόμου είχε εκδόσει στον οίκο της Ωκεανίδας και τώρα ο Ψυχογιός μας το προσφέρει με ένα νέο εξώφυλλο, ρομαντικό κι ονειρικό, βγαλμένο από το βασίλειο του χειμώνα όπου κυριαρχεί η απρόσιτη ομορφιά του πάγου, και ο φοβερός αλπικός δράκος της ηπειρώτικης παράδοσης:
Ένας δράκος που η φωτιά του ζεσταίνει τους γύρω και πυρπολεί μονάχα τον ίδιο...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Πάπιγκο Ιωαννίνων: Στα μέρη, όπου κυριαρχεί ο θρύλος του δίκαιου και συμπονετικού αλλά απρόσιτου Δράκου της Λίμνης γεννιέται ένα αγόρι, ο Χρήστος, καρπός ενός απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε έναν φέρελπι επιχειρηματία και τη 16 χρονη υπηρέτριά του, Αννέτα

           Ο γάμος του επιχειρηματία με τη σκληρόκαρδη Αφροδίτη και τα δυο του νόμιμα παιδιά τον αναγκάζουν να βγάλει την Αννέτα και τον γιο τους από τη ζωή του. 

Η Αννέτα παλεύει μόνη να μεγαλώσει το νόθο παιδί της σε μιαν αφιλόξενη κοινωνία, ώσπου πεθαίνει κι ο Χρήστος -13 ετών- μένει πεντάρφανος σε μιαν αδυσώπητη μάχη επιβίωσης στους δρόμους.
Σ' αυτόν τον αγώνα σφυρηλατείται ένας χαρακτήρας τραχύς, δυσπρόσιτος, μα αγνός, όπως του θρυλούμενου δράκου.
Η απροσδόκητη ανθρωπιά ωστόσο θα βοηθήσει τον έφηβο Χρήστο να ορθοποδήσει, ενώ το δικό του πείσμα θα τον οδηγήσει στην επιτυχία, αναδεικνύοντάς τον σε έναν διαπρεπή δημοσιογράφο!
Και τότε, μια άδικη κατηγορία τού προσάπτει μια ατιμωτική πράξη- διασύροντας το όνομά του.
         Εν αναμονή της δίκης του, ο Χρήστος αποσύρεται από όλους, αναζητώντας καταφύγιο στο μικρό σπιτάκι δίπλα στη περιβόητη Δρακολίμνη- το ίδιο μοναχικός, το ίδιο απλησίαστος αλλά και το ίδιο συμπονετικός με το Δράκο της. Ο καιρός περνά σε μιαν αδιαπέραστη μοναξιά για το Χρήστο...
Ένα βράδυ με μια τρομακτική χιονοθύελλα, ο Χρήστος βρίσκει μια κοπέλα αβοήθητη στα χιόνια κι αναγκάζεται να σπάσει το άβατο του κόσμου του για πρώτη φορά, με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Τι να πω;
Πρόκειται για μια μοναδική, μια υπέροχη ιστορία αγάπης!!!!Αξέχαστη Καίτη Οικονόμου στα καλύτερά της!!!!!!
Έργο που ευωδιάζει θηλυκότητα, λεβεντιά, συμπόνια, φύση! Λύρισμος και δροσερή γραφή συνδυάζονται με λεξιλογικό πλούτο και άριστη χρήση της γλώσσας! 

Κανένα άλλο ρομαντικό μυθιστόρημα δεν κατάφερε ποτέ να με αγγίξει τόσο βαθιά και τόσο αβίαστα, όσο ο "Δράκος Στο Χιόνι" !

            Έχω την εντύπωση πως ο "Δράκος Στο Χιόνι" είναι ίσως η μοναδική ερωτική ιστορία του είδους, που διαθέτει τέτοια δυναμική χωρίς να στηρίζεται σε κανενός είδους συγκλονιστική ανατροπή ή σε κάποια πρωτότυπη ιδέα!
Όχι, τίποτα από αυτά δεν υπάρχει στο Δράκο της Οικονόμου κι όμως η συναισθηματική δύναμη αυτού του βιβλίου είναι ασύλληπτη!
Σε αυτό συμβάλλουν κυρίως τρεις παράγοντες:
Οι ονειρικές εικόνες που συμφιλιώνουν τον Άνθρωπο ξανά με τη Δημιουργία, 
το βάθος των κεντρικών χαρακτήρων,
η αγάπη που αναβλύζει σε όλες τις μορφές της!
Ένα βιβλίο που ζυμώνει το όνειρο με υλικά της πραγματικότητας...
Ήδη από την αρχή η Καίτη Οικονόμου μας σεργιανά στο πανέμορφο Πάπιγκο με μιαν εντυπωσιακή εικονοπλαστική δεινότητα. 
Θαρρείς και βλέπουμε το πρόσωπό μας να αντανακλάται στα κρυστάλλινα νερά των απλησίαστων λιμνών (των "πισίνων"όπως τις αποκαλούν"), κάτω από τη σκια των επιβλητικών βουνών.
Στα έκθαμβα μάτια μας ξεδιπλώνεται η πανσπερμία των χρωμάτων που μόνο στο ηπειρώτικο τοπίο συναντάς με τέτοια "ένταση", ενώ μας τυλίγει η μυστηριακή αύρα του θρύλου, καθώς διασχίζουμε το απόρθητο βασίλειο "του δράκου".
Αυτός ο ιδιότυπος συγκερασμός Φύσης και Λαϊκής Παράδοσης,ιδιαίτερα στον πρόλογο της ιστορίας μας, παραπέμπει στην αρχή ενός γλυκού παραμυθιού και μάς επιστρέφει κάτι από τη χαμένη αθωότητα, που νοσταλγούμε!
Παράλληλα προοικονομεί την κατεύθυνση του βιβλίου, του δικού μας -γιατί όχι;-σύγχρονου παραμυθιού":
Η άγρια ομορφιά της απρόσιτης Δρακολιμνης και η ανυπότακτη ,πληγωμένη γοητεία του Δράκου να πλανάται στο χώρο.Κι ύστερα μια λαβωμένη "νεράιδα" που αυτός περιθάλπει ,ενώ εκείνη τον "εξημερώνει" με τον τρόπο που η "Αλεπού"είχε πει στο "Μικρο Πρίγκιπα": Με την αγάπη που είναι το μοναδικό βάλσαμο στις πληγές...
                Ναι! Τόσο απλό και τόσο ευλογημένο!
Απλό όσο οι όμορφες αλήθειες ενός παιδιού,που ξέρουμε ότι η πολύπλοκη ενήλικη πραγματικότητα θα ανατρέψει, αλλά διαισθανόμαστε ότι είναι ο σωστός δρόμος που κάποτε θελήσαμε ,αλλά φοβηθήκαμε να ακολουθήσουμε...
Εδώ έχουμε αποσυμβολοποίηση του γιαννιώτικου θρύλου που μεταφέρεται στους όρους της σύγχρονης ζωής και αποτελεί τον σκελετό του βιβλίου.
Στην εξέλιξή της η όμορφη πλοκή δε μας επιφυλάσσει τίποτα το καινοτόμο,λοιπόν.
Μάλιστα, εμπεριέχει κάποια στερεοτυπικά γνωρίσματα:
Υπερβολικό κάλλος του κεντρικού ζευγαριού,
 μια πλούσια, αλλά καλόψυχη πρωταγωνίστρια,
έναν άπιστο σύζυγο,
μια "κακιά μητριά",
έναν άντρα που πίσω από το σκληρό του προσωπείο κρύβει μια ευαίσθητη, πληγωμένη ψυχή.

Παράλληλα όμως θίγονται ζητήματα ουσίας, όπως οι οικογενειακοί δεσμοί, η αδερφική αγάπη, η συγχώρεση.
Άλλο ένα ζήτημα που προκύπτει είναι η περίπτωση της διαφορετικότητας:
Με πόση τρυφερότητα πλαισιώνει η συγγραφέας την νοητική αναπηρία!Αναδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο το δικαίωμα των ΑμεΑ με διανοητικές δυσχέρειες για κάθε συναισθηματική αλληλεπίδραση κι ένταξη στο κοινωνικό σύνολο.

               Φυσικά , η ιστορία αναπαράγει την απόλυτη φαντασίωση κάθε κοπέλας, που είναι η παρουσία κάποιου δυνατού παρηγορητή να την περιθάλψει στη δύσκολη στιγμή της!
Ω, τι αγαλλίαση φέρνουν στην ψυχή οι στιγμές της χιονοθύελλας-παραστατικές, σα να τις ζεις κι εσύ! Μέσα στο χιονιά, τόση ζεστασιά... 

Κατά τα άλλα, η συνύπαρξη του Χρήστου με τη Δήμητρα εξελίσσεται απολαυστικά και άκρως πειστικά- μέσα από εύστροφους διαλόγους και δόσεις καίριου χιούμορ-φωτίζοντας τις δυσχέρειες, αλλά και την αυθεντική τρυφερότητα, που χαρακτηρίζει τις δυσεύρετες βαθιές σχέσεις.

          Μια αγάπη, χωρίς εξάρσεις, πομπώδεις υπερβολές ή ακραία θυσία, πλασμένη με υλικά της πραγματικότητας.

Μια αγάπη βάλσαμο στις πληγές των ηρώων και στις δικές μας!

    Στο Δράκο συναντάμε ένα από τα πιο ταιριαστά ζευγάρια βιώνοντας μιαν εξαίσια συμπληρωματικότητα.

        Ο Χρήστος Χαρίσης είναι σκληρός,απότομος,συμπονετικός κι απρόσιτος όπως ο δράκος που ο θρύλος τον θέλει να κατοικεί τη Δρακολιμνη των Ιωαννίνων.
         Η Δημητρα Μαργαριτη είναι γλυκειά,τρυφερή, ασυμβίβαστη και θετική-λίγο εκτός της φρενήρους εποχής μας.

Και οι δυο τους όμως είναι Μόνοι.

       Η καλαισθησία κι η ευαισθησία με την οποία χειρίζεται η Καίτη Οικονόμου όλα αυτά τα ωραία συστατικά  είναι υποδειγματική και οδηγεί σε ένα γοητευτικό αποτέλεσμα, μια ατόφια ιστορία αγάπης-κάθε είδους:

            Παράλληλα,με τον έντονο ρομαντισμό, από το βιβλίο ξεπηδά μια βαθιά κατανόηση προς τον άνθρωπο και τα λάθη του-με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να δίνει άφεση ακόμη και στους αρνητικούς χαρακτήρες-πράγμα που διευρύνει τους συναισθηματικούς του ορίζοντες και τον στρέφει σε πιο επιεική θεώρηση των άλλων...
            Αυτό πιο έντονα παρατηρείται στον πολυδιάστατο χαρακτήρα του Κίτσου Ντούσκου, που είναι καταλύτης στο έργο.
Γύρω από το πρόσωπό του εξυφαίνονται τραγικά γεγονότα που ενεργοποιούν αθέατες πλευρές του, εκπλήσσοντας τον αναγνώστη, ενώ η πατρική αγάπη υπερισχύει και αναπλάθει τη διαβρωμένη ψυχή του.
Δυνατότερο όμως σημείο του βιβλίου είναι ο Χρήστος Χαρίσης, που συνδιαλέγεται ευθέως με το γιαννιώτικο θρύλο της Δρακολίμνης.
Έναν θρύλο που γεννήθηκε από τους αλπικούς τρίτωνες ("δράκους") που υπάρχουν στο Πάπιγκο.

Κανείς,λοιπόν, δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος από τον Χρήστο Χαρίση, τον "δράκο" της Καίτης Οικονόμου. Χαρακτήρας- εύρημα!
Ένας χαρακτήρας που εμπνέει δέος με τη βλοσυρή του αρρενωπότητα  και την άτεγκτη ηθική του, προστάτης όσων αδύναμων βρέθηκαν στο δρόμο του. Παράλληλα, διατηρεί τις παραξενιές του ,οπως καθε ανθρωπος αληθινος κι οχι "χαρτινος":Οι αντιδρασεις του τεκμηριωμενες απο τα βιωματα του! Υπαναχωρει, ειναι εγωιστής , είναι πεισματαρης, είναι εσωστρεφής, απόλυτος και κατά βάθος "φοβαται την ευτυχια" -αντιδραση υπαρκτη στην πραγματικη ζωη-στοιχεία που διασώζουν μιαν αληθοφάνεια στον Χαρίση.

        Μέσα από το Χρήστο Χαρίση, η Οικονόμου χειρίζεται με μαεστρία το μοτίβο του τραχύ και λιγομίλητου άντρα που κρύβει οδυνηρό σκοτάδι και τραύματα, χωρίς αυτά να αλλοτριώνουν το ηθικό του διαμέτρημα και τον συμπονετικό του χαρακτήρα κι νας τον έχουν κάνει λίγο δύστροπο.
Η ίδια η Καίτη Οικονόμου  έχει αναφέρει πως έμπνευσή της για τον Χρήστο στάθηκε το πρότυπο του Ηπειρωτη (ο αγνός και ντόμπρος άντρας του βουνού), όπως το γνώρισε από την όμορφη συμπόρευση της με τον άνδρα της, Γιάννη όπως πληροφορήθηκε το κοινό στο αφιερω,α για τον θάνατό της παρουσία του ιδίου (φώτο).

Θεωρώ πως η Καίτη Οικονόμου το τίμησε ιδανικά!
           Η μεγαλοθυμία του χαρακτήρα αυτού κι η αρρενωπότητά του, είναι τα δομικά του στοιχεία και προβάλλουν με φυσικότητα σε δύο ξεχωριστές εκφάνσεις ( Χρήστος- Ντούσκος) που συγκινούν εξίσου-χωρίς ουδέποτε να εκπίπτουν στον μελοδραματισμό.
Υπέροχα ιδανικά που αναδεικνύουν τις πραγματικές αξίες της ζωής και συμπυκνώνουν τις σπουδαιότερες αρετές του ανθρώπου.
              Σε ένα κοινωνικό γίγνεσθαι που κυριαρχούν οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί ,ο αισθησιασμός κι ο κυνισμός, η ΚΑΙΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ενσταλάζει μικρές παρηγορητικες πινελιές τρυφερότητας κι ανθρωπιάς!!

Ο έρωτάς όπως θα έπρεπε να είναι...Τι καλύτερο από αυτό;
Αυτός είναι ο Δράκος στο Χιόνι!

            Ένα βιβλίο πραγματικά όμορφο με τον τρόπο που προσέγγιζε ο Όσκαρ Ουάιλντ την Ομορφιά, όταν έλεγε τη ρήση :"Η Ομορφιά Θα Σώσει Τον Κόσμο!"

         Ναι! Αυτή η ομορφιά ψυχής που διαπνέει τον "Δράκο Στο Χιόνι" θα "σώσει τον κόσμο"με την έννοια ότι αναδεικνύει την αλήθεια της αγάπης στον άνθρωπο και στη φύση και δίνει ένα μικρό έναυσμα να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι και σύντροφοι!

Γνωρίστε,λοιπόν, τον πιο τρυφερό Δράκο κι αφήστε τον να λιώσει τα χιόνια της ψυχής σας και της ψυχρής εποχής μας!

                                                                                                  ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ Π. ΔΕΔΕ

Πηνελόπη Κουρτζή, ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ

                   Πηνελόπη Κουρτζή, Το Πριγκιπότο
                                   Είδος Αστυνομικό Εποχής
                                      Βαθμολογία 9,5/10

                  

Ονειρικό και παράφορο,
πηγαίο κι ανεξήγητα γοητευτικό,
δαιδαλικά ιδιοφυές 
-και, μέσα στο παιχνιδισμά του, διδακτικό σαν... το "παίγνιον" κατά τον Πλάτωνα, 
είναι το καινούριο βιβλίο της Πηνελόπης Κουρτζη, ακριβώς όπως το προδιαγράφει ο ιδιότυπος τίτλος του:
Νοσταλγικός σαν κοριτσίστικη ονειροπόληση και με ένα λεκτικό παιχνίδισμα,
Ας ανοίξουμε τις χάρτινες πύλες του βιβλίου αυτού και παρέα με μια ταλαντούχα πένα ας ανακαλύψουμε το Πριγκιπότο!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Στο κατώφλι του 20ου αιώνα, στην αρχοντική Κέρκυρα της Μουσικής και του Θεάτρου, μια νεανική φιλία θα ανθίσει, ανάμεσα στην Αμάντα και στην Κλημεντίνη, χάρη στις εύπορες οικογένειες τους που παραθερίζουν εκεί.
Μεσω αλληλογραφίας θα διατηρήσουν άσβεστη την επαφή τους, ξεπερνώντας το εμπόδιο του χειμώνα και της απόστασης, και μαζί διαβαίνουν το κατώφλι της εφηβείας, καταφεύγοντας κάθε καλοκαίρι στον λόφο των εκμυστηρεύσεών τους ,το δικό τους ιδιωτικό "Πριγκιπάτο".
Σύντομα η στάμπα του έρωτα θα σημαδέψει πρόωρα τις ζωές τους, συνδιαμορφώνοντας την κοσμοθεωρία τους και τις επιλογές τους:
Η μία θα ζήσει μια ζωή στη περιδίνηση του θυμού που μόνο ο ματαιωμένος έρωτας μπορεί να φέρει, σβήνοντας τη λογική.
Η άλλη, κρύβοντας βαθιά τις πληγές της , θα επιχειρήσει να χειραφετηθεί και να ορθωθεί πέρα από τα πατριαρχικά στερεότυπα μέσα από ένα παράτολμο όνειρο:
Να στήσει το λαμπρότερο ξενοδοχείο της Ελλάδας, που θα συγκεντρώνει τις αρετές των σπουδαιότερων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων της εποχής, ανά τον κόσμο, και θα γίνει τόπος συνάντησης των σημαντικοτερων προσωπικοτητων.
Η Αμάντα κι η Κλημεντίνη θα δουν τις ζωές τους να ενώνονται, τελικά, στο Πριγκιπότο για να διαπιστώσουν πως , μερικές φορές "τα όνειρα" ζητούν "να λάβουν εκδίκηση", όπως το όρισε κι ο ποιητής:
Το αδικο αίμα, λοιπόν, ζητά δικαίωση όσο ο θυμός σαρώνει τα πάντα κι οι δυο φίλες καλούνται να αναμετρηθούν επιτέλους, δίχως υπεκφυγές, με όσα τις πονουν.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Πηνελόπη Κουρτζή επανέρχεται με μια όμορφη κ πρωτότυπη έμπνευση, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό ρομαντικό μυθιστόρημα με αστυνομικές πινελιές.
Το Πριγκιπότο της Πηνελόπης Κουρτζή είναι ένα λογοτεχνικό σταυροδρόμι όπου συναντιούνται η επτανησιακή φινέτσα του Ξενόπουλου, το αθηναικό αστικό ρομάντζο και το αστυνομικό μυστήριο που σύστησε στο ελληνικό κοινό ο Γιάννης Μαρής, χωρίς να στερείται μιας ηθογραφικής προσέγγισης.
Σαν το κουμκουάτ αυτή η όμορφη ιδέα κάρπισε ιδανικά, προσφέροντας ζωηρή εικονοπλασία, συγκίνηση αλλά και και αγωνία.
 : Ήδη η σημειολογία του τίτλου συμπυκνώνει όλην την ουσία και τη στοχοθεσία του μυθιστορήματος αυτού. "Πριγκιπότο": Δηλαδή "τόπος ειδυλλιακός, τόπος ονείρου, χαράς και πολυτέλειας. Μια ούτοπία, ποθητή", όπως τα εξιδανικευμένα τοπία της φαντασίας, που πυροδοτεί οράματα ζωής καθώς αποζητά ανάπαυλα και καταφύγιο από μιαν απαιτητική- συχνά μουντή πραγματικότητα.
Αυτό ακριβώς αποτελεί το υπέροχο αυτό βιβλίο: Μια γλυκιά, πολύχρωμα διαφυγή, σε έναν λαμπερό μικρόκοσμο που ιδανικά ιχνηλατεί η Πηνελόπη Κουρτζή.
Εύλογα ο νους του αναγνώστη, βέβαια, συνειρμικά πάει στον γεωπολιτικό όρο "Πριγκιπάτο" κι απορεί , τώρα, με τον γλωσσοπλαστικό νεωτερισμό της συγγραφέως που με  μια παράφραση κατα ένα γράμμα κ μας τον παραδίδει ως "Πριγκιπότο". Γράμμα επίμαχο, γράμμα σκανδαλιάρικο που ανατρεπει τις εντυπώσεις& τις εύθραυστες ισορροπίες.
Είναι ακρως ευφυής και παιγνιώδης ο τρόπος που η κ. Κουρτζή δικαιολογεί αυτόν τον νεολογισμό, προσδίδοντάς του συμβολικό ρόλο στην πλοκή.
Το Πριγκιπότο της λοιπόν,  ξεκινά με δυο επάλληλα στιγμιότυπα από τη ζωή της Αμάντας και της Κλημεντίνης την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, που αποτελούν το εναρκτήριο λάκτισμα της πλοκής.
Κατόπιν έχουμε αναδρομή που αποσαφηνίζει πώς φτάσαμε στο σημείο που βρίσκουμε τις δύο πρωταγωνίστριες...
Γενικά η αφήγηση δεν είναι ακριβώς γραμμική , αλλα παρεμβάλλονται μικρα πισωγυρίσματα ή αλματα στον χρόνο, τοποθετημένα σωστά ώστε να επιτείνουν τα συναισθήματα και να αναδείξουν τις ανατροπές στη σωστή στιγμή.
Το πρώτο μέρος του " Πριγκιπότου", ξεκάθαρα ρομαντικών αποχρώσεων, αναβιώνει στιγμιοτυπα μιας νοσταλγικής εποχής, εστιάζοντας στον τρόπο ζωής της υψηλής κοινωνικης βαθμίδας, τα "φημολογούμενα ως ξέγνοιαστα" χρόνια της Belle Epoque.
Καμιά από τις πολιτικές αναταράξεις της εποχής δεν διασαλεύει την ανεμελιά των κοριτσιών, που η ζωή τους μένει παραχαρακωμένη στις χοροεσπερίδες και στα προσωπικά ζητήματα.
Τότε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας, με τη συγγραφέα να αποφεύγει τις έντονα συναισθηματικές περιγραφές, των καθεαυτών ειδυλλίων, εστιάζοντας στην καταλυτική επίδραση που είχαν τα πρώτα σκιρτήματα στον ψυχισμό των δύο φιλενάδων.
Για ένα μεγάλο διάστημα μετά το κομβικό καλοκαίρι οι χρόμοι της Αμάντας κ της Κλημεντίνης θα χωρίσουν:
Παρέα με μια ηρωίδα της η Πηνελόπη Κουρτζή χαρίζει στο  αναγνώστη ένα απολαυστικό ταξίδι στα κορυφαία ξενοδοχεία της εποχής, κρατώντας ιδανικές ισορροπίες: Χωρίς να αναλωθεί σε διεξοδικές αρχιτεκτονικές περιγραφές ,η συγγραφέας κατορθώνει να δώσει το στίγμα καθε ξενοδοχείου και να αναδείξει την ιδιατερότητα καθενός.
Μας συστήνει λοιπόν κομψοτεχνήματα φιλοξενίας, μας προσφέρει τσάι με θέα τον Πύργο του Άιφελ, μάς συνοδεύει σε αστραφτερές αίθουσες χορού, μας κερνά δείγματα υψηλής γαστρονομίας στην Ισπανία, μας μιλά για το πρώτο πανδοχείο της Ευρώπης,  και τη μαυλιστική Νέα Υόρκη.. .Όλα αυτά όμως αποτελούν συστατικά ώστε κι εκείνη σα νεραίδα να συνθέσει το δικό της ονειρικό ξενοδοχείο, ένα κράμα των αρετών από όλες τις όμορφες γωνιές του κόσμου,

Κι όμως αυτή η ζωηρή παραστατικότητα κι οι ονειρικές καρτ ποστάλ που φιλοτεχνούνται  από τις σπουδαιότερες πρωτεύουσες- εξυπηρετούν συγκεκριμένο σκοπό, καθώς αποτελούν διδαχές κι έμπνευση για δημιουργία.
Θαύμασα τον δεκάλογο που η συγγραφέας παραδίδει δια μέσου της ηρωίδας της όχι μόνο χάριν της πλοκής, αλλά ως χρήσιμο εργαλείο για όποιον έχει παρεμφερή επαγγελματικά όνειρα με την ηρωίδα.Είναι απολαυστικό να βρίσκεις σε ένα ρομαντικό μυθιστόρημα πληροφορίες γνωστικής ή πρακτικής αξίας , ενταγμένες αρμονικά στην πλοκή.
Γιατί τελικά η Πηνελόπη Κουρτζή, μέσα από τη σαγηνευτική Κλημεντίνη της,  περνά το μήνυμα πως το όνειρο εκείνο που πυρπολεί την ύπαρξή μας δεν είναι μια παθητική αναμονή, αλλά απαιτεί μέθοδο, ορθολογιστικές επιλογές και δράση καλά σχεδιασμένη για να το κατακτήσουμε.
Τα δε όνειρα, που προάγουν την ύπαρξή μας δεν μπορούν ποτέ να θεμελιωθούν στον ετεροφωτισμό της ζηλοφθονίας και της επιβουλής των άλλων...
Όπως το όριζε  κι ο Ρίτσος,: 
" Όχι να' μαι πάνω από σενα[...]
Να ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του"
Μόνο οι αυτόφωτοι αξίζουν και κατακτούν τα όνειρά τους, " ψηλώνοντας" όπως το προσεγγίζει ο Σεφέρης
Ένα μήνυμα στον αντίποδα του νοσηρού ανταγωνισμού που πρεσβεύει η εποχή μας 
αλλά και της..."κοελικής" αισιοδοξίας που  παθητικά προσβλέπει σε συμπαντική συνωμοσία για τους βαθύτερους πόθους μας.
Η ηρωίδα της Πηνελόπης Κουρτζή, δυναμική κι ανθρώπινη,  παίρνει τη μοίρα της στα χέρια της και παλεύει παλικαρίσια, με όπλο την πατρική παρακαταθήκη και την προσωπική της αξία- μήνυμα σπουδαίο και επαναστατικό, αν αναλογιστεί κανείς τη δυσμενή θέση της γυναικας στην ανδροκρατούμενη Ελλάδα με τη ζηλοφθονία, την επιχειρηματική ένδεια κσι τις ηθικές αγκυλώσεις
Άλλωστε, οι παντός είδους πρωτοπόροι πάντα χρειάστηκε να πολεμήσουν με τις καθηλώσεις της εποχής τους κ να επιχειρησουν το άλμα προς το επισφαλές Νέο.
.Έτσι κι η ηρωίδα στήνει τον δικό της καινοτόμο παράδεισο κι εκεί προσκαλεί πρόσωπα σημαίνοντα , επιστήμονες αλλά και παλιούς μας γνωριμους από πρότερα βιβλία της κ Κουρτζή σε ρόλους εκπληξη!(13 Μπαλώματα, Κουμκουάτ)!
Πάνω από όλα το Πριγκιπότο μετουσιώνεται σε έναν περίκλειστο μικρόκοσμο γεμάτο γοητεία, λουλούδια, μουσικές κι έρωτα, από όπου ο αναγνώστης δε θέλει να βγει, όπως κι η πρωταγωνίστρια αφού εκεί οχυρώνεται μακρυά από την παλιά της πληγή.
Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει από τον εαυτό του αν δεν τον αντιμετωπίσει...
Έτσι, αξαφνα ο μικρόκοσμος αλώνεται βίαια:
Το όνειρο σκληρά θα δοκιμαστεί.Αίμα θα το σπιλώσει και τριγμοί θα το απειλήσουν.Τότε θα αναδειχθούν δυο απρόσμενοι παραστατες , που θα καθορίσουν τις εξελίξεις.
Σίγουρα, η χρονική περίοδος που εξελίσσεται το Πριγκιπότο, (Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα - πρώτα χρόνια του 20ου ,)καθώς και η ανατρεπτικότητα που όμως εξηγείται άρτια, και δομείται από άριστα διαχείριση των ρεαλιστικών  υλικών,παραπέμπουν ευθέως στον Γιάννη Μαρή.

Το αίμα, και στο "Πριγκιπότο" καταστρέφει την φωτεινή, χαρούμενη στιγμή, βάφει πολυτελή μάρμαρα και χαρακώνει εκτυφλωτικά κάτοπτρα.

Σαν τον θρυλικό αστυνομικό συγγραφέα, όμως, και η Πηνελόπη Κουρτζή διστηρεί την αγωνία, στοιχειοθετεί σελίδα- σελίδα την τραγωδία.
Τελικά επεξηγεί επαρκώς το κίνητρο και τις ψυχολογικές συγκρούσεις που οδήγησαν στο έγκλημα, σκηνοθετώντας επιδέξια, σαν σε συνθεση ενός παζλ, την αποκάλυψη.
Και στο τέλος;
Θα αντέξουν τα Όνειρα ως το τέλος;
Η παιδική φιλία θα ωριμάσει ή θα διαλυθεί;
Και...ποιος ο ρόλος του έρωτα, που κλείνει το μάτι πανταχού παρόν εναλλάσσοντας μορφές και προσωπεία;;
Ενδώστε στο κάλεσμα του Πριγκιπότου  που ευωδιάζει από τα άνθη του, τις γαστρονομικές δημιουργίες και το δυναμικό, μα  και γλυκό άρωμα της...κλημεντίνης!
Αφήστε πίσω τις έγνοιες και σεργιανίστε σε ένα μέρος όπου η ομορφιά γίνεται προσφορά και τα όνειρα πραγματικότητα!
Βρείτε μαζί με τις πρωταγωνίστριες το δικό σας Πριγκιπότο και - όπως μας προτρέπει η Πηνελόπη Κουρτζή- αγωνιστείτε με θέληση, αρχές κι αξίες, να το οικοδομήσετε για να στεγάσετε όσα αγαπάτε!
Εγώ να συγχαρώ την Πηνελόπη Κουρτζή για το πρωτότυπο μυθιστόρημά της και λοσα πολύτιμα διδάγματα πρόσφερε με τη γοητευτική της ιστορία.



ΜΙΝΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣη ΚΟΥΡΤΖΗ
Ενα απόγευμα του Φλεβάρη, σε μια ζεστή παρουσιαση της συγγραφέως με τη θαλπωρή του τζακιού και της φιλικής συζήτησης η Πηνελόπη Κουρτζή μας αποκάλυψε μικρά μυστικά του ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟΥ


Πώς προέκυψε ο νεολογισμός ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ;
Τυχαία.Ενώ ήμουν διακοπές και εγραφα τις πρωτες σημειώσεις μου για το μυθιστόρημα μου, είχα γράψει το αρχικό όνομα Πριγκιπάτο.Ο μικρός μου γιος όμως κατά λάθος μουντζουρωσε τη λέξη " σβήνοντας" το μπαστουνακι του " α" , το οποίο έγινε "ο"
Είπα πως ήταν μοιραία και θα αφήσω το όνομα όπως προέκυψε απο το χέρι του γιου μου
Έτσι κι η ηρωίδα αντιμετωπίζει το λάθος στη  ταμπέλα ως μοιραίο, αλλάζοντας το όνομα! Θα δείτε όμως πως μέσα στην πλοκή δικαιολογείται τελικα!

Παρατηρώ ότι στον τίτλο μέσα συνοψίσατε τελικά τον τρόπο εξέλιξης της πλοκής
Γενικά ενω για πολλούς ο τίτλος είναι η αφορμή ή η αρχή, για μένα ο τίτλος είναι ο προορισμός.
Δηλαδή η εξέλιξη των πραγματων οδηγεί στον τίτλο.
Δεν είναι η αφετηρία, αλλά το επιστέγασμα.Το...συμπέρασμα.Το τέλος.

Το Πριγκιπότο, δηλαδή το ονειρικό ξενοδοχείο στην Κηφισιά,  υπήρξε για την ηρωίδα ο τόπος εκπλήρωσης των ονείρων και της αυτοπραγματωσης της εν τέλει.
Τι θα ορίζε η Πηνελόπη Κουρτζή ως προσωπικό της ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ;
Το Πριγκιπότο μου ειναι ξεκάθαρα η οικογένειά μου.Ο σντρας μου και τα παιδιά μου.Πάντα ονειρευόμουν μια αγαπημένη οικογένεια.
Το συγγραφικό μου ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ, πάντως είναι σίγουρα οι Εκδόαεις Ψυχογιός που αγκάλιασαν τις εμπνεύσεις μου και με στηρίζουν στο έργο μου.Και βέβαια η αγάπη των αναγνωστών.
Μακάρι, ο καθένας να ανακαλύψει στη ζωή του το δικό του Πριγκιπότο.