Κλαίρη Θεοδώρου, Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες

                          Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες, Κλαίρη Θεοδώρου
                                       Είδος: Koiνωνικό
                                   Βαθμολογια: 8/10

Η Κλαίρη Θεοδώρου επανέρχεται με μια ακόμη ιδιαίτερη κοινωνική ιστορία που καταδύεται στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, δίνοντας φωνή σε όσους υποφέρουν,
κι αποδεικνύει πως είναι μια πένα που έχει να προσφέρει πολλά στην κοινωνική μας ευαισθητοποίηση.
              Αυτή τη φορά ρίχνει τη ματιά της στο βάσανο εκείνο της εσώτερης μοναξιάς- μεσα από μια γοητευτική περιπλάνηση στα σοκάκια του ανεκπλήρωτου πάθους.
Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες, λοιπόν, καλεί να αφουγκραστούμε εκείνους που η προκατάληψη απεναντι στη διαφορετικότητα τους, τούς στέρησε τη φωνή...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Κεντρική Ελλάδα του '80.

Σε μια κοινωνία που "βυθίζεται" όλο και πιο πολύ, η Ειρήνη από πολύ νωρίς θα γνωρίσει το βίαιο πρόσωπο της ζωής κι έναν τόπο αφιλόξενο για την ιδιαιτερότητά της...

Μοναδικός συνοδοιπόρος της ο πρόσχαρος Φίλιππος -παρηγορητής των σκληρών παιδικών της χρόνων.

Τα χρόνια περνούν κι η φωτιά του έρωτα πυρπολεί τις ψυχές.

             Η Ειρήνη στη δίνη ενός πάθους χωρίς ανταπόκριση, που ξυπνά παλιούς εφιάλτες, ενόσο βυθισμένα μυστικά έρχονται στο φως, ζητώντας δικαίωση.

Ο φθόνος, η ερωτική απόγνωση, η αυτοκαταστροφή κι η φιλία, σε έναν χορό που θα κορυφωθεί με μια ανατροπή που εξιλεώνει...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το δεύτερο βιβλίο της Κλαίρης Θεοδώρου  'Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες" είναι μια ακόμη κοινωνικών αποχρώσεων ιστορία με δυνατές συναισθηματικές στιγμές.
Ήδη η συγγραφέας προδιαγράφει τις προθέσεις του βιβλίου σε έναν από τους πιο συγκινητικούς, αλλά και ουσιαστικούς προλόγους που συνάντησα σε μυθιστόρημα.
Είναι ίσως ο μοναδικός πρόλογος που με έχει κάνει να κλάψω... Διάχυτη η φιγούρα της μοναχικής φαλαινας που περιπλανιέται στα βάθη των Ωκεανών ψάχνοντας μάταια απάντηση στα σήματα αγάπης που εκπέμπει...
           Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες αποτελεί μια σοφή παραβολή για την πιο βαθιά μοναξιά που μπορεί να περιστοιχίζεται από πληθώρα προσώπων- όμως αυτά να κωφεύουν στις δονήσεις μιας ψυχής διαφορετικής-και γι αυτό καταδικασμένης.
Ένα δυνατό μυθιστόρημα γραμμένο σε γλώσσα που ρέει και διαβάζεται απνευστί.
Το δεύτερο βιβλίο της Κλαίρης Θεοδώρου κινείται σε ατμόσφαιρα ομόλογη προς την Αποικία της Λήθης ,παίρνοντας τη χρονική σκυτάλη από αυτήν, αφού το δράμα εδώ παίζεται στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης κ της ευημερίας του '80 και πέρα.
Ίσως όχι τόσο καινοτόμο και τόσο πολυδιάστατο όσο η Αποικία της Λήθης, η Αγάπή Που Δεν Άκουσες"συνιστά ένα βιβλίο πιο εσωστρεφές και πιο εστιασμένο στη φιγούρα της κεντρικής του πρωταγωνίστριας, η οποία άλλωστε είναι η βασική αφηγήτρια, σε πρώτο πρόσωπο.
           Το ψυχογράφημα της Ειρήνης είναι καλοδουλεμένο, ενώ κι οι υπόλοιποι χαρακτήρεςπου την πλαισιώνουν- με πιο ενδιαφέροντα τον αστυνομικό-  προβάλλουν άλλοτε πειστικοί, άλλοτε ηθικά ανεπαρκείς, πάντα όμως στροβιλιζόμενοι όλοι γύρω από ένα νοσηρό τρίγωνο...
Το μοναδικό που λίγο μού έλλειψε είναι πως δεν παρακολουθούμε επαρκώς τη διαδρομή της πρωταγωνίστριας Ειρήνης ως προς τη σωματική της ιδιαιτερότητα και δεν είδαμε πολύ τον ατομικό αγώνα της με αυτήν.
Την βιώσαμε μόνο μέσα από τα χλευαστικά κι ανάλγητα μάτια των υπολοίπων- κι όχι ως εσωτερική διεργασία όπως πχ συνέβη με την ψυχή του Άλκη στην Αποικία.
             Αντιθέτως η Ειρήνη προσδιορίζεται κυρίως μέσα από το θλιβερό πάθος της για τον Φίλιππο ενόσο γίνεται τραγικός δορυφόρος του...
Πυρήνας αυτό ακριβώς το ανεκπλήρωτο πάθος, που έχει επικαθίσει 
σα σκουριά, διαβρώνοντας κάθε όνειρο,
σαν πετρελαιοκηλίδα που μολύνει τα φτερά ενός γλάρου, στερώντας του το πέταγμά του δια παντός πριν τον σκοτώσει.
              Ένα πάθος ατελέσφορο, λοιπόν, που έχει προγράψει την ηρωίδα μας, έχοντας επικηρύξει την ευτυχία της!
Μια συνθήκη σα ζοφερή κληρονομιά.
Η συγγραφέας με ευαισθησία ιχνηλατεί τις ρίζες της μέσα σε μια οικογενειακή τραγωδία.
Μέσα από την ιστορία της αναδεικνύονται καθημερινά ζητήματα, που πληγώνουν αθορυβα αλλά βαθιά την κοινωνια μας.
Η ενδοοικογενειακή βία προβάλλει στην πιο εξοργιστική εκδοχή της καθώς οι κοινωνικές αγκυλώσεις τη συντηρούν.
            Ένα άλλο θέμα που η Κλαίρη Θεοδώρου χειρίζεται εδώ είναι η ηθική κακοποίηση κι ο σχολικός εκφοβισμός!
Τα περιστατικά που δίνει η συγγραφέας είναι πειστικά ,αναγνωρίσιμα στη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα -κυριολεκτικά "γροθιά στο στομάχι"- κι ίσως ανακινήσουν σε αρκετούς οδυνηρές μνήμες από τα δικά τους σχολικά χρόνια... 
             Το επονομαζόμενο bullying συνιστά την πρωταρχική και πρόοιμη μορφή περιθωριοποίησης κι από τις πιο σκληρές μορφές βίας που μπορέι να υποστεί κάποιος.
"Βάρος ασήκωτο" για τους παιδικούς ώμους που σου "μαθαίνει" εντέχνως να περπατάς πάντα "σκυφτός", πάντα ζητιάνος της αποδοχής.
          Εκείνο που πληγώνει περισσότερο είναι πως αυτή η κακία κι η επίθεση αποδόμησης του Άλλου πηγάζει από την αφιλτράριστη σκληρότητα των παιδιών, που φέρουν από την οικογένειά τους την έλλειψη αγάπης.
Είναι αξιέπαινη η συγγραφέας που ανέδειξε σε όλη της την απεχθή φύση αυτήν την επονειδιστη παράμετρο, που πηγάζει από μια κοινωνία που δεν έμαθε να συμπονά, να ανέχεται να συνυπάρχει.
            Όλη αυτή η κοινωνία στην "Αγάπη Που Δεν Άκουσες" βιώνει ηθικά αλλά και κυριολεκτικά τη βύθισή της αφού προκειται για περιοχη που απαλλοτριώθηκε για την κατασκευή της Τεχνητής Λίμνης Του Μόρνου.
          Τούτη η συνθήκη προσλαμβάνει σαφείς συμβολικές διαστάσεις , αποκτώντας σημειολογική συγγένεια με το δυστοπικό ΣΑΟΣ του Γιάννη Καλπούζου, όπου ένα χωριό επίσης βυθίζεται μετα από ηφαιστειακή έκρηξη, αναδεικνύοντας ποιοτητες ανθρώπων.
           Έτσι κι εδώ αναφύονται από το νερό- συστατικό- "γενάρχη" της ζωής άλλωστε- οι θαμμένες κι αποτρόπαιες αλήθειες των ηρώων.
             Από εκεί ξεπηδά κι ένα ιδιότυπο μεγαλείο, που ίσως να μη βρίσκει σύμφωνη τη λογική μας, ίσως να ενεχει μια αισθηση αυτοκαταστροφής κι απάρνησης της χαράς που εξοργίζει -εντούτοις είναι αδύνατον να μην εγείρει έναν κρυφό θαυμασμό!
Με την πράξη της η Ειρήνη μεταμόρφωσε τον μασκαρεμένο κτητικό εγωισμό του πάθους σε "ελευθερία"...
Η αντίδραση της ηρωίδας- ακραία ίσως αλλά απολύτως τεκμηριωμένη από τα βιώματά της και τη σαθρή αρχή της ζωής της θέτει επί τάπητος από τη μια την ευθύνη καποιου όταν γίνεται γονιός να θωρακίσει το παιδί του -
κι αφετέρου την αλήθεια οτι "η αγάπη μετριέται από όσα απαρνιέται κανείς για χάρη της".
       Η Κλαίρη Θεοδώρου είναι μια πένα, με κρυμμένους μέσα της πολλόυς ακόμη θησαυρούς ανθρωπιάς και κοινωνικού προβληματισμού, που περιμένουμε να τους ανακαλύψουμε μαζί της!

Γνωρίστε σο αφιερωμά μας την Αποικία Της Λήθης της Κλαίρης Θεοδώρου

Κλαίρη Θεοδώρου , ΑΛΙΚΕΣ ΣΙΩΠΕΣ

                                     Άλικες Σιωπές, Κλαίρη Θεοδώρου

                                     Είδος Ιστορικό Δράμα 

                                    Βαθμολογία: 9/10                                                                                

Η Κλαίρη Θεοδώρου κέρδισε ήδη τις εντυπώσεις με το πρώτο της έργο κάτω από τη στέγη του Ψυχογιού,την "Αποικία Της Λήθης", ένα μυθιστόρημα μεγάλης κοινωνικής ευαισθησίας, που κεντρικό θέμα είχε την ευάλωτη ομάδα των ψυχικώς νοσούντων με φόντο μια οικογενειακή τραγωδία και σκηνικό δράσης το κολαστήριο της Λέρου!

Το δεύτερό της μυθιστόρημα της Κλαίρης, "Η Αγάπη Που Δεν Άκουσες", έθιξε τον ανταγωνισμό στις αδερφικές σχέσεις και την τοξικότητα που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δυο ομόφυλα αδέλφια όταν η μοίρα επιβάλλει άνιση μοιρασιά - με ένα φινάλε που...δίχασε το αναγνωστικό κοινό.

Με τις "Άλικες Σιωπές", τώρα, η Κλαίρη Θεοδώρου τολμά, και προχωρά ένα βήμα παραπάνω, επιλέγοντας να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του ιστορικού μυθιστορήματος, με σκαρί μια ιστορία αγάπης,φλογερή κι αταίριαστη , στην πιο κρίσιμη και αμφιλεγόμενη περίοδο της ελληνικής Ιστορίας.
Ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέττα του Εμφυλίου...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 

Η Ηλέκτρα μεγαλώνει σε μια μεγαλοαστική οικογένεια της Θεσσαλονίκης τα χρόνια του Μεσοπολέμου και των κοινωνικών αναταραχών.
Μοναχοκόρη του εργοστασιάρχη Χαρίλαου Παπαγιάννη με τις πολιτικές φιλοδοξίες, και της επηρμένης Αναστασίας, η ευαίσθητη Ηλέκτρα εμφανίζει σημάδια πρώιμης αφύπνισης κ διαφοροποίησης από τον κοινωνικό της κύκλο. Από ένα καπρίτσιο της τύχης η μικρή Ηλέκτρα θα γνωρίσει τον νεαρό εργάτη Δημήτρη, που τη συγκλονίζει με την ομορφιά του και την έντιμη ιδιοσυγκρασία του.
Ο Δημήτρης ζυμωμένος με τη φτώχεια θα δραστηριοποιηθεί πολιτικά, συμμετέχοντας στο Λαϊκό Κίνημα σε μια εποχή που η σκιά του φασισμού και της κοινωνικής αδικίας ζώνει τη φτωχολογιά σε ολόκληρη την Ευρώπη. 
Ένα πάθος θεριεύει ανάμεσά στους δυο αταίριαστους νέους, προκαλώντας καθέναν τους να έρθει σε σύγκρουση με τον μικρόκοσμό του. 
Η Ηλέκτρα θα κληθεί να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό της φασιστικής ΕΟΝ του Ιωάννη Μεταξά και τις ανέσεις της συντηρητικής οικογένειάς της, για χάρη ενός έρωτα που θα διαβεί τα δύσβατα μονοπάτια της αντιφασιστικής δράσης μέχρι τα κολαστήρια των φυλακών της Κέρκυρας, και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Η κορύφωση θα έρθει τις σκληρές μέρες της Κατοχής, που σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας και την ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
Αποφάσεις δύσκολες που υπερβαίνουν την αντοχή του ανθρώπου σε μια εποχή όπου σκοτώνει ο αδελφός τον αδελφό.
Πόσα αντέχει κανείς να απαρνηθεί για την αγάπη; Θα αντέξει η αγάπη τις μπόρες της Ιστορίας; 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 

Η Κλαίρη Θεοδώρου επανέρχεται ωριμότερη από ποτέ, με ένα βιβλίο που συνταράσσει, προβληματίζει κι αναμετράται με τσουχτερές αλήθειες της Ιστορίας και της ανθρώπινης ψυχής. Μια ιστορία αγάπης με γνώριμα υλικά συνταιριασμένα επιδέξια σε μια ιστορία αγάπης που ξεσηκώνει νου και καρδιά.

Η Κλαίρη Θεοδώρου άλλωστε, συγγραφικά, επιλέγει τον δύσκολο τον δρόμο.Έτσι κι εδώ δημιουργεί η ίδια μια πρόκληση για την πένα της, που στέκεται στο ύψος της ανεβάζοντας τον πήχυ.

Οι "Άλικες Σιωπές" της Κλαίρης Θεοδώρου αποτελούν ένα δυνατό μυθιστόρημα που συνδυάζει το αισθηματικό στοιχείο με την Ιστορία και -γιατί όχι;- σπέρματα πολιτικής σκέψης.

Ένα έργο που ρέει σε μια γλώσσα όμορφη αλλά όχι πολύπλοκη, κι εξελίσσεται γραμμικά, γεγονός, που κατ εμέ βοηθά τη συναισθηματική ταύτιση του αναγνώστη και προσδίδει φυσικότητα στα γεγονότα.

Η πλοκή διατηρεί την αγωνία χωρίς να την εκμαιεύει με συγγραφικά τεχνάσματα. Αυτή πηγάζει από την αληθοφάνεια των καταστάσεων και την πειστικότητα των χαρακτήρων. Η Κλαίρη Θεοδώρου στις Άλικες Σιωπές αξιοποιεί το οικείο σαιξπηρικό μοτίβο της αγάπης που εναντιώνεται στα κοινωνικά χάσματα για να συνθέσει ένα δράμα ανθρώπινων σχέσεων με φόντο την πιο σκληρή εποχή της σύγχρονης Ιστορίας: 

Ένας αταίριαστος έρωτας στα δύσβατα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας και της Κατοχής που θα "συντριβεί" τα χρόνια του Εμφυλίου.Δημήτρης και Ηλέκτρα. 

Ένα ζευγάρι που συγκινεί ως την ύστατη σελίδα... 

Έχουμε λοιπόν μια κοπέλα μεσοαστικής οικογένειας που ερωτεύεται έναν ωραίο άντρα κατώτερης τάξης, κι είναι εκείνη που καλέιται να κάνει την υπερβαση, θυσιάζοντας την πλεονεκτική της κοινωνική θέση, στον βωμό της αγάπης της και της ευρύτερης ευαισθητοποίησής της.

Η συνταγή σίγουρα δεν κρύβει λογοτεχνικές καινοτομίες.
Την έχουμε συναντήσει, με ποικίλες παραλλαγές κι εποχές, αλλά με κοινό πυρήνα, σε αρκετά μυθιστορήματα του είδους, όπως λχ στην πρόσφατη "Αγαπητικιά" της Θεοδωρίδου...
Το διακύβευμα είναι η επιμέρους διαχείριση των γνώριμων συστατικών κι εδώ η Κλαίρη Θεοδώρου τα καταφέρνει περίφημα. 

Οι δυο ήρωες συμπαρασέρνουν τον αναγνώστη στη δίνη του αγνού έρωτά τους που ανθεί και θεριεύει μέσα από τον χρόνο, τις αντιθέσεις και τις αντιξοότητες. Χωρίς κραυγαλέες συμπτώσεις και ευρήματα συγγραφικά, η σχέση του Δημήτρη και της Ηλέκτρας καλείται να υπερκεράσει διαφορά αντικειμενικά εμπόδια της κοινωνίας, των καιρών και των ανθρώπων, χωρίς να εκβιάζεται η εξέλιξή της.

Το συναίσθημα αναβλύζει αβίαστα, χωρίς εξιδανικεύσεις.

Οι Άλικες Σιωπές είναι δε από τα ελάχιστα μυθιστορήματα που, ενώ εξελίσσονται στη Θεσσαλονίκη του πολέμου ,δεν εστιάζουν- όπως τα περισσότερα- στο Εβραικό Ζήτημα και τις θρησκευτικές διαφορές ("Ρόδα Της Σιωπής"/Τραυλού, "Κάποτε στη Σαλονίκη"/Κράλλη, "Λίγες Και Μια Νύχτες"/Ζουργός, Ψίθυροι Του Βαρδάρη/Βόικου, Η Πόλη Των Αθώων/Καριζόνη) - αλλά θίγουν το θέμα των κοινωνικών αγώνων και των πολιτικών αντιπαραθέσεων, δίνοντας μια ευρύτερη εικόνα της κοινωνικοπολίτικης κατάστασης στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, έξω απο το πρίσμα του εβραϊκού ζητήματος.

Πλάι, λοιπόν, στον Δημήτρη και την Ηλέκτρα ο οικογενειακός και φιλικός τους περίγυρος που η συγγραφέας έχει σκιαγραφήσει πειστικά, διαγράφοντας το κοινωνικό χάσμα ανάμεσά στους ήρωες, τονίζοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις. 

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν είναι διακοσμητικοί, ούτε διεκπεραιωτικές παρουσίες. 
Ίδιον συγγραφικής ωριμότητας είναι όταν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες επιβάλλονται με τη μοναδικότητα και τη δυναμική τους.

Καθένα από τα δευτερεύοντα πρόσωπα στις Άλικες Σιωπές χαράσσει ίδια πορεία , συμβάλλοντας στο δράμα.

Ο αλαζονικός και αδίστακτος Χαρίλαος, να αμφιταλαντεύεται στο συμφέρον κ όσα αγάπησε, η άβουλη Αναστασία μας εξοργίζει κερδίζομτας μια βουβή ανοχή κάποιες στιγμές.

Η στωική γλυκιά Αλκμήνη γεννά τον θαυμασμό με τον αξιοπρεπή αγώνα της στη ζωή ως μια από τους αφανείς ήρωες που στηρλιζουν το οικοδόμημα της κοινωνίας ερήμην τους χωρίς δάφνες... 

Ο φιλόδοξος Ισίδωρος αιφνιδιάζει με την μυστική του ανθρωπιά... 

Ο Ορέστης συγκλονίζει με την οδύσσειά του που άγγιξε την ανώτερη αγάπη... 

Καθένα από αυτά τα πρόσωπα κερδίζει με την αξία του, τον χώρο του στις σελίδες του βιβλίου και δίπλα στο ζευγάρι. Εκείνο όμως που ανυψώνει τις "Άλικες Σιωπές" μακρυά από την κοινοτυπία, (την έστω αξιολάτρευτη) είναι ο τρόπος που η Κλαίρη Θεοδώρου χειρίζεται το ιστορικό πλαίσιο.

Παρότι η δεκαετία 36-49 είναι η πιο συζητημένη στη Λογοτεχνία μας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κλαίρη Θεοδώρου ξεφεύγει από τα τετριμμένα: 
Καταρχάς, η σκιαγράφηση της δικτατορίας του Μεταξά είναι υποδειγματική. Από το καθεστώς τρομοκράτησης και καταστολής του Μανιαδάκη μέχρι την προσωπολατρεία στον Μεταξά και την φασιστική Νεολαία η συγγραφέας αναβιώνει πιστά στην εποχή.

Η πλύση εγκεφάλου των νέων στην ΕΟΝ και η έμφαση στη συλλογικότητα, σε συνδυασμό με μια αμείλικτη στήριξη του Κεφαλαίου και την απροκάλυπτη βία προς τους φτωχούς συμβαδίζουν με την ιδιαίτερη προσωπικότητα του Ιωάννη Μεταξά υπό το πρίσμα όσων τον πίστεψαν. Η Κλαίρη παρακολουθει μέσω πολλούς που συστρατεύθηκαν με τη φιλομοναρχική δικτατορία του Μεταξά να εκπίπτουν σε συνεργάτες των ναζί κατακτητών...
Παράλληλα, η Κλαίρη Θεοδώρου τολμά να θίξει το πιο ευαίσθητο ίσως ζήτημα της περιόδου, τους πολιτικούς διωγμούς, εναντίον της Αριστεράς από το Ιδιώνυμο μέχρι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου,την Κατοχή κ τον Εμφύλιο.. Μέσω του Δημήτρη και του φιλικού του περίγυρου, η συγγραφέας αποτολμά αυτό που έκαναν τις προηγούμενες δεκαετίες μόνο σημαντικές λογοτέχνιδες σαν τη Διδώ Σωτηρίου, τη Ζωρζ Σαρρή, την Άλκη Ζέη:
Η συγγραφέας μας επιχειρεί να εισχωρήσει στα ενδότερα του Κομμουνιστικού Κόμματος και των αγώνων του.
Χωρίς να αναλωθεί σε ιστοριογραφικού τύπου λεπτομέρειες, η Κλαίρη Θεοδώρου συνθέτει το πορτρέτο του λαικού αγωνιστή που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της φτώχειας, σφυρηλατήθηκε από τη βιοπάλη και τη συνειδητοποίηση και ανδρώθηκε στην αυταπάρνηση για το όραμα μιας δικαιότερης κοινωνίας.

Ο Δημήτρης και η παρέα του ενσαρκώνουν δεκάδες πρόσωπα πίσω από αριθμούς ιστορικών αποτιμήσεων, ανιχνεύοντας το προσωπικό κόστος που συμπαρασυρει αθώουςμάνες θρηνωδούσες, ή συζύγους μόνες- αποσυνθέτοντας τους οικογενειακούς αρμούς στα σπίτια όσων τα άφησαν όλα για τον πολιτικό αγώνα.

Αυτό είχε επιχείρησει να θίξει και η Σόφη Θεοδωρίδου στο "Στεφάνι Από Ασπάλαθο".

Συνάμα, η Θεοδώρου δίνει ενδεικτικά στιγμιοτυπα από τη φρίκη που βίωσαν μυριάδες κομμουνιστές σε φυλακές άφατης αγριότητας και κανιβαλικού σαδισμού.
Μέσα σε ρυπαρά κελιά, πίσω ματωμένα κουρέλια από σάρκα και ιδανικά συναντούμε ανθρώπους που άντεξαν, ανθρώπους που έσπασαν, που πρόδωσαν ή έπεσαν πιστοί. 

Στους τόπους του μαρτυρίου, προβάλλουν ,πλήρως ενταγμένες στην πλοκή, χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος -όπως ο Άρης Βελουχιώτης κι ο Νίκος Ζαχαριάδηςνα συνδιαλέγονται με τους ήρωές μας, σε μια πειστική τους αναπαράσταση...
Οι στιγμές στην Κέρκυρα απλά ανατριχιαστικές και είναι αξιέπαινη η συγγραφέας που αναδεικνύει τα απάνθρωπα μαρτύρια που ο φασισμός επέβαλε σε κάποιους αγωνιστές- χωρίς να αποσιωπά τίποτα... 

Στη συνέχεια η Κλαίρη Θεοδώρου, ακολουθώντας τον αντιφατικό έρωτα της Ηλέκτρας και του Δημήτρη, δίνει μια εικόνα από την Κατοχή για να ακολουθήσεί την Αντίσταση πάνω στα βουνά σε στιγμές που δε συναντάμε συχνά σε σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα. Η Κλαίρη διατηρεί κριτική ματιά όπως θυμάμαι είχε κάνει ο Νίκος Αραπάκης στο εξαιρετικό του ΔΙΚΙΟ.

Κι εκείνη τολμά να διακρίνει τα σπέρματα του διχασμού στον φανατισμό και στη μισαλλοδοξία που διαστρέβλωσε τα αρχικά οράματα σε σπασμωδικές κι αιματοβαμμένες αντιδράσεις, που ενέγραψαν μίσος μέσα στις ταλαιπωρημένες καρδιές....

Μέσω των ηρώων της η Κλαίρη Θεοδώρου ασκεί μια έμμεση κριτική στον εκφυλισμό του Λαϊκού Κινήματος ανιχνεύοντας και τις ευθύνες των αριστερών στην αδελφοκτόνο αιματοχυσία που ακολούθησε.

Η ψυχαναγκαστική προσήλωση, ο παραμερισμός του ατόμου, η εξοντωτική ακαμψία και η φαυλότητα κάποιων προσώπων, συχνά αλλοτρίωναν τις ευγενείς προθέσεις... 

Η Κλαίρη Θεοδώρου ζωντάνεψε εικόνες που συναντήσαμε στην Τετραλογία του Παπαθεοδώρου και παρακολούθησε την εξιδανικευμένη οπτική να καταρρέει μέσα από την πορεία των ίδιων της των ηρώων και την κριτική τους στάση στα πράγματα.

Δύσκολο το εγχείρημα καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος της υποκειμενικότητας -και εκ μέρους του συγγραφέα κ εκ μέρους του αναγνώστη για μια πληγή της Ιστορίας μας ακόμη χαίνουσα.
Μοναδική μου ένσταση,λοιπόν, είναι πως, ίσως στην προσπάθειά της να φωτίσει αυτή τη σκοτεινή πλευρά, η συγγραφέας υποβάθμισε αθελά της καποιες στιγμές της Εθνικής Αντίστασης και κόντυνε το ηθικό ανάστημα αυτης.
Η συγγραφέας, δηλαδή, συμπύκνωσε την αντιστασιακή δράση στο θολό συνειδησιακό τοπίο κάποιων ηρώων και σε επονείδιστες στιγμές που πολύ σωστά ανέδειξε , όπως μια επικίνδυνη αρτηριοσκλήρυνση ή τα αυθαίρετα λαικά δικαστήρια και μια νοσηρή καχυποψία που οδήγησε μέχρι τα αλληλομαχαιρώματα, την τυφλή βία και το εγκλήμα επί δικαίοις κ αδίκοις....

Ίσως η συγγραφέας έτσι υπότίμησε ερήμην της το αξιοθαύμαστο φαινόμενο της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στη χιτλερική υπεροπλία , που όμοιό της βρήκε μόνον στους Παρτιζάνους της Γιουγκοσλαβίας και λιγότερο στη Γαλλική Restistance.
H Θεοδώρου δε φώτισε επαρκώς πχ την αγωνία του ΕΑΜ για τον επισιτιστικό πρόβλημα, τον αγωνία του ενάντια στην επιστράτευση των εργατών, την υπέρβαση στον Γοργοπόταμο, την πορεία αγωνιστών μαρτύρων σαν τους δεκάδες που βασανίστηκαν στη Μέρλιν και τους 200 της Καισαριανής ,την Ηλέκτρα Αποστόλου ή τη σημασία των πρώτων ελεύθερων κοινοτήτων που ιδρύθηκαν στην Ευρυτανία, ως προπλάσματα του ελεύθερου κόσμου ισότητας , Παιδείας και κοινωνικής δικαιοσύνης με συμβολή προσωπικοτήτων σαν την Ρόζα Ιμβριώτη και τον Γληνό, που έλαμψε μέχρι τν θάνατό του τέλη τουμ1943.

Ακόμη η αποτίμηση των αιτιών του Εμφυλίου μου φάνηκε λίγο βιαστική, σε σχέση με το άρτια σκιαγραφημένο προπολεμικό μέρος, κι οι βιβλιογραφικές πηγέ λιγάκι περιορισμένες.

Με εντυπωσίασε, ωστόσο, ο συμβολισμός όπου η συγγραφέας αποτύπωσε τον διχασμό των Ελλήνων, με τη μια πλευρά να ατενίζει δύση, την άλλη ανατολή ξεσκίζοντας τις σαρκες τους και τη μάνα πατρίδα...

Αυτό το σημείο ως στοιχείο της πλοκής και με τον συλλογισμό που κυοφορεί απογείωσε όλην την εξέλιξη και την οδύνη πρωταγωνιστών κ αναγνωστών:

Πέρα από τις ιδεολογικές αποχρώσεις η Κλαίρη απέδειξε νηφάλια ότι όλες οι πλευρές βγηκαν χαμένες από τον πόλεμο κι αυτό αποτελέι το πολύτιμο δίδαγμα, που ως Έλληνες οφείλουμε να αφουγκραστούμε καλύτερα αυτούς τους δίσκετους καιρούς.

Το βιβλίο της Κλαίρης ωστόσο, παρά την πολιτική πλευρά του, δεν πλατειάζει, δεν κουράζει και δεν μας επιτρέπει στιγμή να αποκοπούμε από τα πάθη των πρωταγωνιστών, με τους οποίους συμπάσχουμε ως την τελευταία σελίδα.

Η δίνη κορυφώνεται σε ένα φινάλε γλυκόπικρο που αφήνει μια ιδιόμορφη επίγευση.

Οι "Άλικες Σιωπές" ανήκουν στα ποιοτικά μυθιστορήματα που ακολουθούν τον αναγνώστη πολύ αφότου διαβαστούν, με το δράμα των ηρωων τους και τα ερωτήματα γύρω από την ιστορική αλήθεια που θέτουν. Διατηρώ πολύ μικρές επιφυλάξεις στον απόηχο που αφήνει το βιβλίο για την Αντίσταση και τα αίτια του Εμφυλίου, αλλά προκρίνω τη νέα γνώση που παρέχει, την άψεγάδιαστη μυθιστορηματική πλευρά και την υποδειγματική ένταξη των πρωταγωνιστών στην ιστορική συγκυρία, προτρέποντας τους αναγνώστες να καταδυθούν σε αυτήν την αγάπη, που σίγουρα θα τους σημαδέψει...

Κάπως έτσι η Κλαίρη Θεοδώρου με τις "Άλικες Σιωπές" πρόσφερε ένα δυνατό βιβλίο που δεν...σιωπά , αλλά συνομιλεί με την Ιστορία και διατηρεί το άλικο χρώμα του, μέσα από τα λάβαρα των αγώνων, το αίμα της θυσίας και την ολοπόρφυρη αγάπη που διασώζει το φως ακόμη και στο βασίλεμά της.

Θέλω να συγχαρώ την Κλαίρη Θεοδώρου για τη συγγραφική της τόλμη να θίξει κρίσιμα ιστορικά ζητήματα και να μη μείνει στα ρηχά μιας άκοπης αισθηματικής ιστορίας με ιστορικά προσχήματα.
Με τις" Άλικες Σιωπές" εδραιώνει τη θέση της ανάμεσα στους συγγραφέις που αξίζει να ακολουθήσουμε με υψηλές προσδοκίες για έργα με βάθος, ξεχωριστούς προβληματισμούς και δυνατούς χαρακτήρες.

Με αδημονία το αναγνωστικό κοινό προσμένει τις Κόρες Της Βασίλισσας που συνιστούν τη συνέχεια των Άλικων Σιωπών

ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Άλικες Λέξεις...

ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ , ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη Δέδε Ελισσάβετ
Η Κλαίρη Θεοδώρου, έκανε αίσθηση με τα πρόσφατα κοινωνικά της μυθιστορήματα,
επιλέγοντας σε κάθενα τους κι από ένα ευαίσθητο τολμηρό θέμα.
Εκπαιδευτικός και συγγραφέας αφυπνίζει τις ψυχές μας, 
με μια γραφίδα στο ένα χέρι, και μια φωτογραφική μηχανή, στο άλλο....
Σήμερα μαζί μας,
ξεδιπλώνει "Σιωπές Άλικες" του Εμφυλίου και του Έρωτα,
αφουγκράζεται την "Αγάπη Που Δεν Άκουσες",
κι αποδίδει ένα προσκύνημα μνήμης, στην "Αποικία της Λήθης".
Παράλληλα, προαναγγέλει για πρωτη φορά το νέο της βιβλίο και τα επόμενα συγγραφικά της βήματα, 
ενώ δε διστάζει να θίξει αλήθειες που πονάνε , υπογραμμίζοντας την ευθύνη του συγγραφέα απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
...Γιατί, πίσω από όλες τις αγάπες της Κλαίρης τελικά κρύβεται μία: 

Ο Άνθρωπος και η Αλήθεια του...

1. Ύστερα από δυο κοινωνικά μυθιστορήματα, επανέρχεστε φέτος με τις «Άλικες Σιωπές»- ένα βιβλίο απαιτητικό που συνδυάζει ένα βαθύ συναίσθημα με την πολυτάραχη περίοδο της 4ης Αυγούστου,  της Κατοχής και μετέπειτα του Εμφυλίου…

Τι στάθηκε αφορμή γι αυτήν την έμπνευση;

Ήταν δυο πράγματα.
Αρχικά ήθελα να γράψω κάτι που να αφορά στον Εμφύλιο ,γιατί επιθυμούσα η ίδια να μάθω γι αυτήν την περίοδο, και να μπω λίγο πιο βαθιά.
           Ως μαθήτρια- από τα λίγα παιδιά με αγαπημένο μάθημα την Ιστορία-
κι αργότερα,διδάσκοντας ως ξενόγλωσση καθηγήτρια- με δεύτερη ανάθεση την Ιστορία- 
πάντα, έβλεπα τη σχολική ύλη της Νεότερης Ιστορίας -σε ΣΤ Δημοτικού, Γ Γυμνασίου κ Γ Λυκείου-να σταματά- το πολύ- στον Β Παγκόσμιο, παρότι υπήρχαν αναφορες
και για μεταγενέστερα γεγονότα στα μαθητικά βιβλία.
Ο Εμφύλιος έμενε πάντα απέξω!
Είναι μια δύσκολη-και σχετικά πρόσφατη- περίοδος, που ακόμη προκαλεί διχασμο στη χωρα μας,
οπότε προβάλλει ως η...ασφαλής επιλογή να παραλείπεται από την ύλη.
           Επειδή όμως έχω και καταγωγή, λόγω παππού, από ένα χωριό της Δυτικής Μακεδονίας που υπέφερε πάρα πολύ στον Εμφύλιο, ήθελα πάντα να δω πού ήταν η αλήθεια.

           Από την άλλη, επειδή έχω σπουδάσει και Φωτογραφία, σε ένα φωτογραφικό οδοιπορικό πριν κάποια χρόνια, είχαμε πάει σε χωριά της παραμεθορίου που ενώνει την Καστοριά με τις λίμνες των Πρεσπών. Αυτά τα χωριά- πλίνθινα κι εντυπωσιακά- ήταν εγκαταλελειμμένα από την εποχή του Εμφυλίου. Σημείο ζωής μόνο ελάχιστοι υπερήλικες και τα ζώα κάποιων κτηνοτρόφων.

Στους τοίχους ρούχα κρεμασμένα από τότε!
Στον πίνακα του παλιού σχολείου, ίχνη σβησμένων λέξεων από κιμωλία, και τετράδια των παιδιών του τότε πεταμένα κάτω.
Από όλην αυτήν την ανατριχιαστική εμπειρία γεννήθηκαν μπροστά μου η Ηλέκτρα κι ο Δημήτρης!Μου...συστήθηκαν και έτσι ξεκίνησαν οι "Άλικες Σιωπές"!

2.Τι σας ώθησε να έχετε για κεντρικό ήρωά σας έναν κομμουνιστή, σε όλην του την πορεία-από την αφύπνιση ως την –ίσως- απομυθοποίησή του;

Ούτως ή άλλως ήθελα στην αφήγησή μου να υπάρχουν τα δυο άκρα: Ο αριστερός και ο δεξιός πόλος για να μπορέσει να ταιριάξει με το ιστορικό πλαίσιο που ήθελα να θίξω.
           Επιπλέον, στο μυαλό μου είχα και μια πιο σύγχρονη εκδοχή "Ρωμαίου και Ιουλιέττας"- γιατί ο Δημήτρης κι η Ηλέκτρα ήταν δυο άνθρωποι των οποίων οι δρόμοι θα έπρεπε να προχωρούν παράλληλα και να μη διασταυρωθούν ποτέ.
Παρόλαυτα τελικά έρχονται κοντά κ ερωτεύονται παράφορα.

3.Αν και για τον Β'ΠΠ έχουν γραφτεί πολυάριθμα έργα, το δικό σας μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται από τόλμη δυσεύρετη,καθώς αγγίζετε πολιτικές αιχμές που ακόμη μας ματώνουν…
Φοβηθήκατε γι αυτό; Είχατε αντιδράσεις;
Γενικότερα δεν είχα αντιδράσεις, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα αν και περίμενα κάποιες, για το κομμάτι του Εμφυλίου κυρίως.Ωστόσο, τελικά εισέπραξα αποδοχή αφού -από όσα λαμβάνω από τον κόσμο- προκύπτει ότι κατάφερα να μείνω αντικειμενική, κι αυτό ο αναγνώστης το εκτίμησε όποια άποψη κι αν ο ίδιος πρεσβεύει.Πιστεύω ότι το κοινό αγκάλιασε τις "Άλικες Σιωπές" ΚΑΙ γι αυτήν την αντικειμενική ματιά.

4..Οφείλει ένα ιστορικό μυθιστόρημα να διατηρεί αντικειμενική ματιά ή δικαιούται ο συγγραφέας να υποβάλλει την προσωπική του οπτική
και τις ιδεολογικές του ροπές;

Μιλώντας καθαρά για μένα, δε μου αρέσει να μεροληπτώ, γιατί δε θα ήθελα σε ένα τετοιο κομμάτι να επηρεάσω εγώ το αναγνωστικό κοινό, αφού είναι σαφές ότι ως αναγνώστες υποσυνείδητα επηρεαζόμαστε- και καμιά φορά χωρίς βαθύτερες σκέψεις πίσω από τις λέξεις.
Επειδή λοιπόν θεωρώ οτι ο συγγραφέας φέρει ευθύνη γιατί έχει επιρροή πάνω στον κόσμο, νομίζω πως σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα είναι καλό να μένει κανείς πιο αντικειμενικός.Τουλάχιστον αυτόν τον δρόμο επιλέγω εγώ.
Σαφέστατα έχω διαβάσει και καλά βιβλία, όπου, ωστόσο, δεν ήταν καθόλου αντικειμενικοί οι συγγραφείς, αντίθετα είχαν μια συγκεκριμένη οπτική και πλευρά.

5,Σας ενόχλησε αυτη η μεροληψία;
Δε με ενόχλησε, αλλά πάντα προσπαθώ να είμαι πιο αφυπνισμένη όταν διαβάζω κάτι τετοιο ώσυε να μπορώ να κρίνω πού είναι η αλήθεια.Το σέβομαι και αυτό σαν επιλογή απλά εγώ δε θα το έκανα.

6.Πιστεύετε ότι το ιστορικό μυθιστόρημα μπορεί να διδάξει Ιστορία;
Φυσικά, και αποτελεί και μεγάλη ευθύνη ,γιατί τη διδάσκει με έναν πολύ ωραίο, εύκολο και άνετο τρόπο.
Πολλά πράγματα που ποτέ δεν τα διδαχθήκαμε στο σχολείο, τα έχουμε, τελικά διδαχθεί μέσα από τέτοια μυθιστορήματα.
Μέσω των προσώπων και όσων διαδραματίζονται σε αυτά τα βιβλία, αγαπήσαμε, μισήσαμε, ταυτιστηκαμε με καταστάσεις...
Εγώ λόγου χάρη αγαπώ πολύ τα βιβλία του Ισίδωρου Ζουργού:
Θυμάμαι,λοιπόν, σε μια περσινή περιοδεία μου, με πολύ πιεσμένο κι αγχωτικό πρόγραμμα, πήγαινα από τη Θεσσαλονίκη στην Κοζάνη και στη διαδρομή συνάντησα ταμπέλα προς το χωριό Βελβεντό, μέρος που αναφέρεται εκτεταμένα στη "Σκιά Της Πεταλούδας".
Παρά το ασφυκτικό μου πρόγραμμα, προτίμησα να παραλείψω τη στάση για μεσημεριανό φαγητό, προκειμένου να κάνω 20λεπτη παράκαμψη ώστε να περάσω από το Βελβεντό, λόγω του Ζουργού!
Αυτό αποδεικνύει πόσο μπορεί ένα μυθιστόρημα να μείνει καρφωμένο μέσα σου, και -επομένως- να σε επηρεάσει και στον τρόπο που σκέφτεσαι και σε αυτά που πιστεύεις.

7.Ίσως γιατί ένα ιστορικό μυθιστόρημα  συνδυάζει Θυμικό και Γνώση...
Ακριβώς όπως το επισημαίνετε!Πολύ εύστοχη παρατήρηση.

5.Πώς πραγματοποίησατε την έρευνά σας για να εξασφαλίσετε την αντικειμενικοτητα αυτή.και ποιες δυσκολίες συναντήσατε;
Η έρευνα ήταν αφάνταστα δύσκολη-τόσο, που αν ήξερα εκ των προτερων τι με περίμενε ίσως να μην έμπαινα καν στη διαδικασία αυτού του μυθιστορήματος.
Πέρα από χρονοβόρα ήταν και πάρα πολύ ψυχοφθόρα.
Καταρχήν, ανέτρεξα σε αρχεία του Κράτους,

αναζήτησα ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, και έψαξα στο Διαδίκτυο.
Υπάρχουν αναρίθμητα πράγματα που έχουν γραφτεί και πρέπει να ελέγξεις από ποιον και με ποια σκοπιμότητα έχουν γραφτεί.
Έπρεπε για το ίδιο γεγονός να διαβάσω ετερόκλητες πηγές, ώστε κάθε αναφορά να ελεγχθεί από διαφορετικές μεριές, γιατί- αναλογα με την πολιτική απόχρωση της πηγής - το ίδιο γεγονός παρουσιαζόταν εντελώς διαφοροποιημένο.Άσπρο ,μαύρο- σαν 2 διαφορετικα γεγονότα!
Παράλληλα, έκανα και συνεντεύξεις με ανθρώπους που βίωσαν τον Εμφύλιο και κάποιους που ως παιδιά έζησαν στις Παιδουπόλεις, τις οποίες θα τις συναντήσουμε στο επόμενο βιβλίο μου
Έπειτα, όσα διάβασα δεν θα τα φανταζόμουν ούτε στους πιο τρελούς εφιάλτες μου.
Ειδικότερα για τον Εμφυλιο.Όταν έμαθα τι έκαναν Έλληνες σε Έλληνες,γείτονες εις βάρος του διπλανού τους,συγγενείς εναντίον συγγενών, μού σηκώθηκε η τρίχα!
Δεν σκότωναν απλά ο ένας τον άλλον: Το έκαναν με απίστευτο σαδισμό.Εξολόθρευαν με μίσος , ξεκοίλιαζαν ως κι εγκύους!
Έβλεπα εφιάλτες για πολύν καιρό όσο αναλογιζόμουν πως όλα αυτά έγιναν και τόσο πρόσφατα.
Τουλάχιστον, νομίζω στο μάλλον το βιβλίο πατάει σωστά.

6. Ο τίτλος «[Άλικες] Σιωπές» παραπέμπει λίγο

στον στίχο του αγωνιστή ποιητή Άλκη Αλκαίου,

που στη «Ρόζα» έγραφε

«Πώς η Ανάγκη γίνεται Ιστορία

Πώς η Ιστορία γίνεται Σιωπή;» …

Δυστυχώς νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η σιωπή.Πάρα πολλά πράγματα που είτε μας ενοχλούν , είτε μας ντροπιάζουν ως κοινωνία, προτιμούμε να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί.
Στο βιβλίο φωτίζεται αυτή η πλευρά της σιωπής.Βέβαια ο τίτλος προέκυψε από τις σιωπές της ίδιας της Ηλέκτρας που σε κομβικά σημεία αποφασίζει να σιωπά μέχρι που κάνει την επανάσταση της.Αυτές οι "Σιωπές" όμως, για την Ηλέκτρα είχαν τελικά χρώμα και το συνειδητοποίησε σε μεγαλύτερη ηλικία:
Είχαν το Κόκκινο του Πάθους και του έρωτα όποτε σχετίζονταν με τον αγαπημένο της, τον Δημήτρη.
Είχαν ένα πιο Φτηνό Κόκκινο όποτε αναλογιζόταν την ιδεολογία στην οποία είχε πιστέψει.
Είχαν ένα πιο Σκούρο, βυσσινί, από το αίμα όποτε σκεφτόταν όσα γίνονταν στη χώρα της,
Είχαν ένα Ροζ περίεργο κ όχι ιδιαίτερα προσιτό στην ίδια, όταν σκεφτόταν την οικογένειά της...
Όλες οι Σιωπές της Ηλέκτρας είχαν τελικά αποχρώσεις του Κόκκινου.Έτσι προέκυψε ο τίτλος "Άλικες Σιωπές".

8. Ποιος ήταν ο θύτης και ποια τα θύματα σε αυτήν την ιστορία του διχασμού;
Πάντα πίστευα πως ότι και οι δυο πλευρές είχαν μια ιδεολογία που την πίστεψαν, την υπηρέτησαν κι έκαναν φρίχτα λάθη και φοβερά εγκλήματα και οι δύο τους, θεωρώ ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Και οι δυο είναι θύτες και θύματα.
Θύμα, τελικά, ήταν η Ελλάδα κι οι επόμενες γενιές, γιατί όλοι έχουμε καθοριστεί σε μεγάλο σημείο από τις αποφάσεις εκείνης της εποχής.

9. Διακρίνετε σημάδια διχασμού στην ελληνική κοινωνία σήμερα;

Ναι και ως προς τα πάντα.Για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, για τον νικητή ενός ριάλιτι, για την πολιτική κατάσταση, για τα παιδιά στο,σχολείο που αδιαφορούν μπροστά σε ο,τιδήποτε ουσιαστικό..
Ένας από τους λόγους που πιστεύω ότι πρέπει να διαβάζουμε και να γράφουμε ιστορικά βιβλία είναι γιατί ο μόνος τρόπος  να ξεφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι να γνωρίσουμε την Ιστορία και να διδαχθούμε από τα λάθη μας.
Ως προς αυτό αισθάνομαι και σαν καθηγήτρια μεγάλη ευθύνη, γιατί αν κάποιος μπορεί να φέρει την αλλαγή είναι τα παιδιά, που όμως όσο περνά ο καιρός ,μεσα από το σπίτι τους μάλλον χάνουν επαφή παρά κερδίζουν.

10. Ο άλλος πυλώνας στις «Άλικες Σιωπές» είναι φυσικά ο ΕΡΩΤΑΣ , αυτός ο αντιφατικός , ο σαρωτικός …
Μπορεί να ευδοκιμήσει ο έρωτας ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που τους χωρίζουν χάσματα ιδεολογικά, ταξικά , θρησκευτικά ή γεωγραφικά;

Δεν έχει πρέπει ο έρωτας!Είναι τυφλός!Γι αυτό μπορεί να προκύψει σαρωτικός, παρόλα αυτά τα χάσματα.

11.Αξίζει τελικά να τα αφήσει όλα πίσω του κάποιος  για χάρη του ή αυτό συνιστά μια μυθιστορηματική ουτοπία;
Δεν ξέρω εξαρτάται, γιατί προσωπικά πιστεύω στην Ηθική όχι με την ηθικοπλαστική έννοια, αλλά από την άποψη ότι άνθρωπους που σε έχουν στηρίξει δεν έχεις δικαίωμα να τους προδώσεις όσο κι αν σκιρτήσει η καρδιά σου.Οπότε μάλλον κι εγώ θα ακολουθούσα τα βήματα της ηρωίδας μου.

12.Η Ηλέκτρα είναι μια μικρή επαναστάτρια σε μια συντηρητική όσο κ επικίνδυνη εποχή. Μετουσιώνει ωστόσο τον έρωτά της,σε δράση, υπέρβαση και συμπόνια προς ό,τι πλαισίωνε τον αγαπημένο της. Ποιο στοιχείο της Ηλέκτρας αγαπήσατε περισσότερο;

Είναι ενα στοιχείο που έχουν όλες οι γυναίκες μέσα τους:Το ότι είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για όσους αγαπάει ενώ ενας άντρας πωρώνεται περισσότερο με κάποια ιδεολογία κι εκεί μπορεί να θυσιάσει πράγματα από το προσωπικό του περιβάλλον.
Μου αρέσει στην Ηλέκτρα αυτό το κομμάτι της που είναι απόλυτα καθαρό: "Αυτοί που Αγαπάμε Eίναι Πάνω από Όλα!"Το έχω κι εγω αυτό παρα πολύ στη ζωή μου:Οι άνθρωποί μου είναι πάνω από όλα -κ δεν εννοώ μόνο τον οικογένειακό κύκλο μου, αλλά τους φίλους μας ή τους συντρόφους μας κι όσους μεγαλώσαμε μαζί.Όσους, δηλάδή,  συνειδητά αγαπάμε, από επιλογή.
Είναι σχέσεις ζωής για τις οποίες θα έκανα τα πάντα.

13. Ο Δημήτρης έκανε υπερβάσεις για την Ηλέκτρα ή πιστεύετε ότι στην Αγάπη κάποιος αγαπάει περισσότερο;

Δεν αγαπάει κάποιος περισσότερα απλά αγαπά διαφορετικά.Ο τρόπος άγεται από την κοσμοθεωρία.

14. Η Ηλέκτρα γοητεύτηκε από τον ιδεαλισμό του Δημήτρη, που πάλευε για μια δικαιότερη κοινωνία. Αλήθεια, στα δικά σας μάτια, τι καθιστά έναν άνθρωπο ερωτεύσιμο;
(Γελάει) Καταρχάς, πέραν της χημείας, η κοινή οπτική της ζωής. Οι κοινοί στόχοι γιατι μπορεί να γοητευτείς από κάποιον πολύ αλλά αυτός να θέλει να πάει στην Αλάσκα!
Η επικοινωνία με τα μάτια.
Από κει πέρα πρεπει να βοηθούν κι οι καταστάσεις εν αντιθέσει με την ηρωίδα μου!Μεγαλώνοντας θέλω με τον άνθρωπό μου να έχουμε κοινό δρόμο.

15.Είναι η θυσία αναπόσπαστο κομμάτι του έρωτα, που ισως σηματοδοτεί και το «άλικο» του χρώμα εν τέλει;
Θα ήθελα να πιστεύω πως όχι.Επειδή όμως αυτα που καταγράψαμε ως έρωτα είναι τα ανεκπλήρωτα τείνουμε να θεωρήσουμε τον έρωτα ταυτόσημο με τη θυσία.Δεν ξέρω αν ισχύει αλλά στη Λογοτεχνία είναι...χρήσιμο! (Γελάει)

Συμμερίζεστε τις κοινωνικές ανησυχίες της Ηλέκτρας;Τον ιδεαλισμό χωρίς παρωπίδες;
Ναι γιατί η Ηλέκτρα είναι και ένα φοβερά καλόψυχο πλάσμα που θα συμπονούσε όποιονδήποτε θα είχε ανάγκη.Θεωρώ κι εγώ ότι οφείλουμε όπου μπορούμε να βοηθάμε κάθε πλάσμα σε ανάγκη.Να βάζουμε ένα λιθαράκι να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος.

16. Στις Άλικες Σιωπές συναντούμε

πάθος παράφορο ,γεμάτο συγκρόυσεις κ αυταπάρνηση,

 αλλά και μια σταθερή αγάπη

που ξετυλίγεται με χαμηλοφωνη γενναιοδωρία κι εγκαρτέρηση;

Ποιο από τα δυο προκρίνετε η ίδια ως αξία;

Πάλι επειδή...έχω μεγαλώσει θα σας έλεγα το δεύτερο.Προ 20 χρονών σίγουρα το πρώτο!

17. Στο βιβλίο σας διαφαίνεται μια μικρή εκκρεμότητα δεκτική συνέχειας.
Να περιμένουμε κάποια συνέχεια σε επόμενο βιβλίο,
που θα φωτίζει αυτό το κομμάτι;

Ναι.Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί η συνέχεια από τις "Άλικες Σιωπές".Είναι οι ζωές των δίδυμων κοριτσιών που αποκτούν η Ηλέκτρας και ο Δημήτρης, της Ρόζας κ της Μαργαρίτας- που καταλήγουν η μια σε Παιδόπολη της Φρειδερίκης κι η άλλη σε Παιδόπολη στην Ανατολική Δημοκρατία της Ρουμανίας...και μεγαλώνουν χωριστά, ώσπου...Ως εκεί θα σας πω!
Ο τίτλος θα είναι "Οι Κόρες Της Βασίλισσας!"
Τα δυο βιβλία διαβάζονται και αυτόνομα, και δεν αποτελεί προυπόθεση να έχει διαβάσει κάποιος τις "Άλικες Σιωπές" απλώς υπάρχει χρονική ακολουθία.

18. Ποιο ήταν το πρώτο σας βιβλίο;

Το πρώτο μου βιβλίο  ονομαζόταν Salvadera που σημαίνει Αμμοδοχείο,  σαν αυτές τις παλιές κλεψύδρες άμμου. Βγήκε από έναν εκδοτικό οίκο δυο αδελφών με όραμα, τις εκδόσεις Μπατσιούλας, που έκλεισε λόγω Κρίσης.
Το βιβλίο στηριζόταν σε μια ιδέα που είχα από παιδί, κάθε φορά που στενοχωριόμουν.Πως "Αν κανείς μπορούσε κάθε νύχτα να βρίσκεται στο ίδιο όνειρο, με πρόσωπα της επιλογής του κ να συνεχίζεται το όνειρο καθημερινά τότε θα ζούσε μια δεύτερη ζωή όπως την επιθυμεί αυτός!"
Γράφτηκε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου διότι η γραφή ήταν πάντα διέξοδος για μένα, αλλά ήταν πρώτη φορά που είδα ένα γραπτό μου σε σύνολο 300σελίδων.

19.Στην «Αποικία Της Λήθης» πραγματεύεστε το κοινωνικό περιθώριο με προεξάρχοντες

τους ψυχικά νοσούντες του κολαστηρίου της Λέρου.

Τι στάθηκε έμπνευση γι αυτό το τόσο ιδιαίτερο κι οδυνηρό θέμα;

Είχα έναν συμμαθητή μου από τη Λέρο κι οι πρωτες διακοπές της παρέας μου από το σχολείο ήταν στο εξοχικό του στη Λέρο.Εγώ λοιπόν ήμουν με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι κι ανάμεσα στα άλλα με είχε εντυπωσιασει φοβερά το κτίριο του ψυχιατρείου της Λέρου, που το φωτογράφιζα διαρκώς- σε σημείο οι φίλοι μου να με απειλήσουν χαριτολογώντας, ότι θα με έκλειναν μέσα!"
Από τότε κάτι με έτρωγε.
Σε μια εκκαθάριση στο σπίτι του Μακεδόνα παππού μου βρήκα μια παλιά γαμήλια φωτογραφία, μιας πανέμορφης νύφης και με το πρόσωπο του γαμπρού μουντζουρωμένο με μαύρο μαρκαδόρο.Το θέαμα αυτό με σόκαρε.
Η μητέρα μου τότε μου είπε ότι η νύφη της φωτο ήταν η αδελφή του παππού μου, που έφυγε από την οικογένειά της γιατί είχε ερωτευτεί έναν μέθυσο και χαρτοπαίκτη, που την κόλλησε σύφυλη και πέθανε.
Ο παππούς μου για να διαχειριστεί το πένθος του έσβησε το προσωπο του γαμπρού του από τη γαμήλια φωτογραφία που ήταν η μοναδική που του είχε απομείνει από την αδελφή του.
              Τότε στον νου μου ήρθε η Λέρος και το γεγονός ότι πολλές οικογένειες δήλωναν ως ψυχικά ασθενείς πρόσωπα χωρίς ψυχιατρικό πρόβλημα, που για κάποιο λόγο ήθελαν να απομακρύνουν -είτε για οικογενειακό μυστικό που ήθελαν να κουκουλώσουν , είτε για κάποια αναπηρία που προκαλούσε ντροπή.Έκλειναν λοιπόν με ψευτικά χαρτιά αυτά τα ανεπιθύμητα άτομα στο Ψυχιατρείο της Λέρου και "πετούσαν κυριολεκτικά το κλειδί".Δεν υπήρχε επιστροφή γι αυτούς...
Κάπως έτσι γεννήθηκε "Η Αποικία της Λήθης".


20.Κι εκεί συναντήσαμε τον έρωτα ως πράξη αντίστασης απέναντι στα κάγκελα, στους λευκούς τοίχους, στην τρέλα- όπως στην "Φωλιά του Κούκου" ή την "Αιθουσα Χορου" της Hoope κλπ.
Είναι ο έρωτας αντίσταση και θεραπεία στις πληγές;

Σίγουρα είναι.Αυτός που νιώθει ερωτευμένος είναι παντοδύναμος, μπορεί να κατακτήσει τα πάντα , να φτάσει στην πιο ψηλή κορφή!
Δε φοβάται τίποτα πέρα ίσως από το να χάσει τον έρωτά του!
Θα τον παρομοίαζα με ναρκωτικό.Ο έρωτας είναι εθισμός -ζητάς όλο και περισσότερο -και με αυτόν καμιά φορά σαν τον Ίκαρο αγγίζεις τον Ήλιο και γκρεμίζεσαι.

Πρέπει να υπάρξει μια πόρτα ελπίδας γι αυτούς τους ανθρώπους;
Φυσικά!Είναι χρέος της κοινωνίας!Όλα αυτά που συνέβησαν στη Λέρο τότε είναι τρομακτικά αν σκεφτούμε ότι συνέβαιναν μεχρι το 1989!
Δεν υπήρχε, ουσιαστικά, θεραπεία, μονάχα καταστολή για να μην είναι αυτοί οι άνθρωποι επικίνδυνοι για τον περίγυρο.
Υπήρχε ένας ψυχίατρος για χιλιάδες ασθενείς ,
και μια γυναίκα ψυχίατρος για τις εκατοντάδες γυναίκες ασθενείς.
Τον ρόλο του νοσηλευτικού προσωπικού τον είχαν αναλάβει κατοικοι του νησιού χωρίς καμιά εκπαίδευση και- χωρίς να φταίνε αυτοί οι άνθρωποι κουβάλησαν ένα φοβερό στίγμα.Απλοί άνθρωποι με ανάγκη για δουλειά βίωσαν τραυματικές καταστάσεις που τις κουβάλησαν στα σπίτια τους μετά, ενώ παράλληλα είδαν τον τόπο τους να γίνεται το μελανό σημείο της Ελλάδας, ενώ είναι ένας παράδεισος και σας συνιστώ να πάτε στη Λέρο- ειναι ένα όνειρο αυτό το νησί!
Βέβαια τα πράγματα σήμερα βελτιώθηκαν αισθητά με τα σωστά βήματα στη Λέρο και στον χωρο της Ψυχικής Υγείας, αλλά πρέπει να γίνουν κι άλλα.
Ακόμη κ σήμερα είδαμε παιδιά ψυχιατρικού ιδρύματος  δεμένα στα κρεβάτια τους!
Αυτό εμένα με θυμώνει και με τρομάζει γιατί
ο Πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο που φέρεται σε αυτούς που έχουν ανάγκη και ποιοι μπορεί να έχουν περισσότεροι ανάγκη από αυτούς που δεν μπορούν να διαχειριστούν τον εαυτό τους;

21.Στην «Αγάπη Που Δεν Άκουσες» κυρίαρχο ρόλο παίζει
η αδερφική σχέση-και μάλιστα στην πλέον τοξική της εκδοχή.
Τι είναι εκείνο που προκαλεί ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στα αδέλφια;

Αυτό είναι ένα από τα θέματα που με έχει βασανίσει.Προσωπικά είμαι μοναχοπαίδι, αλλά παρατηρώντας παιδιά που συναναστρέφομαι, αναρωτιέμαι πώς μπορεί παιδιά από το ίδιο οικογενειακό περιβάλλον να βγαίνουν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους κι ενίοτε τόσο ανταγωνιστικά μεταξύ τους.
Δεν ξέρω από πού πηγάζει αυτή η διαφοροποίηση και αν αν ισχύει ότι ερχόμαστε tabula rasa ή αν γεννιόμαστε με συγκεκριμένα χαρακτηριστικα που καθορίζουν τη μετέπειτα εξέλιξη και  πορεία μας.
Είναι περίεργο γι αυτό και ήθελα να υπάρχει αυτή η αναφορά αν και στο επίκεντρο του βιβλίου περισσότερο είχα το κομμάτι της διαφορετικότητας, των διακρίσεων και του αποκλεισμού που πηγαζει από τη διαφορετικότητα καθώς και της Μοναξιάς.Πόσο μόνος μπορεί να νιώσει κανείς ενώ δεν το αξίζει μόνο και μόνο επειδή φέρει κάτι διαφορετικό.

22. Με ποιον από τους χαρακτήρες των βιβλίων σας νιώθει ότι μοιάζει περισσότερο η Κλαίρη Θεοδώρου;

Δεν ξέρω.Όλοι έχουν κομμάτια δικά μου και ταυτόχρονα και κανείς τους δεν έχει τίποτα.Πραγματικά δεν υπάρχουν καταστάσεις δικές μου στους ήρωές μου.
Θα ακουστεί περίεργο αλλά ίσως περισσότερα κοινά στον χαρακτήρα έχω με έναν άντρα ήρωα, τον Ισίδωρο στις " Αλικες Σιωπές", γιατί αγαπάει ανιδιοτελώς κι αυτο το έχει πάνω από όλα.Συγχωρεί πράγματα που οι περισσότεροι ίσως να μην μπορούσαν κι αυτό -καλώς ή κακώς- το έχω κι εγώ: Αν σε αγαπώ θα σε συγχωρήσω σε όλα, θα σε πιστέψω...Το δύσκολο είναι να μπεις στην ψυχή μου- έχω τη γερμανική νοοτροπία σε αυτό.Αν, όμως μπεις, είναι για πάντα- δεν υπάρχει έξοδος.

23. Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας από όσους πλάσατε στις σελίδες σας, που αγαπήσατε και θα θέλατε να συναντούσατε πραγματικά;

Είναι λίγο περιεργη αυτή η έρώτηση, αλλά εγώ τους ήρωές μου τους ...συναντώ πραγματικά!Πολλοί με ρωτούν πώς επιλέγω τα ονόματα.Ισχύει αυτό που είπα ότι "οι ήρωες μου συστήνονται".
Δηλαδή είναι σα να τους βλέπω, με τα μάτια της φαντασίας μου φυσικα, με όλα τους τα χαρακτηριστικά, σαν φωτογραφία και οι ίδιοι επιβάλλουν το όνομά τους.Είναι υπαρκτοί όσο γράφω το βιβλίο, και όταν τελειώνω είναι πια κομμάτι του εαυτού μου, αφήνοντας ένα κενό.
Πάντως μέσα μου η ιστορία τους στο μυαλό μου συνεχίζεται, άσχετα αν δεν καταγράφεται, κι αν με ρωτούσε κάποιος θα μπορούσα να του απαντήσω για όλους μου τους ήρωες πώς έχουν προχωρήσει στη ζωή τους κ τις σχέσεις τους...


Ποιος διαβάζει πρώτος τα βιβλία σας πριν σταλούν στον εκδότη;
Ο άντρας μου ο οποίος με περνά από 40 κύματα και μετά η μητέρα μου ως φιλόλογος, αλλά δεν αναστρέφω την πορεία της πλοκής.
Πιο πολύ έχει να κάνει με παρατηρήσεις πάνω σε λεπτομέρειες που μπορεί να μου έχουν ξεφύγει όπως λχ στην Αποικία της Λήθης όταν ανέφερα κάπου ηλεκτρικούς θερμοσίφωνες, που όμως το 1971...δεν υπήρχαν ακόμη!
Αυτό μου είχε ξεφύγει και το εντόπισε ο άντρας μου.Τέτοιου τύπου παρατυπίες μού επισημαίνουν οι δικοί μου,
διότι στο δικό σου κείμενο όσο κι αν το ελέγξεις, πάντα θα σου διαφύγει κάτι.

. Η κυρία Μαντά χαρακτήρισε το βιβλίο σας «κόσμημα»…Πώς αισθανθήκατε γι αυτό;

Απίστευτη χαρά, περηφάνεια, τιμή κι ευγνωμοσύνη όταν ένας άνθρωπος με τέτοιο έργο κι εκατομμύρια αναγνώστες σου λέει τέτοια λόγια.Η κυρία Μαντά είναι σχεδόν μύθος για μένα και την ευχαριστώ από την ψυχή μου..

Ποια ήταν η πιο όμορφη αντίδραση που θυμάστε από το κοινό;

Ήταν σε παρουσίαση στη Λέρο για την "Αποικια της Λήθης".Ήθελα πολύ να πάω αλλά είχα κι έναν φόβο διότι- παρότι είχα γραψει με αγάπη για το νησί -είχα δείξει και για πτυχές δύσκολες.
Ήρθαν όμως άνθρωποι που είχαν δουλέψει στο Ψυχιατρείο της Λέρου και μου είπαν :"Ναι!Έτσι ήταν όπως το έγραψες και σε ευχαριστούμε, γιατί είσαι από τους λίγους που κάνουνε κάτι για το νησάκι μας, που όλοι οι άλλοι το θεωρούν κολαστήριο".Εκεί έκλαψα...

Η αρνητική κριτική σας πληγώνει;
Φυσικά και με πληγώνει.Με στενοχωρεί πάρα πολύ.Όταν όμως γίνεται με σεβασμό , όταν είναι εμπεριστατωμένη, όταν εξηγεί το γιατί, με βοηθά να γίνομαι καλύτερη και την αποδέχομαι με όλη μου την ψυχή, ειλικρινα!
Εκείνο που δε μου αρέσει είτε σε θετικό είτε σε αρνητικό σχολιασμό είναι όταν λείπει το γιατί, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι άγγιξε ή αντιστοίχως τι δεν άρεσε.

23.Τι είδους βιβλία προτιμάτε η ίδια ως αναγνώστρια;

Γενικώς διαβάζω πάρα πολύ, και πιστεύω ότι δεν μπορεί κάποιος να γράφει αν δε διαβάζει..Λατρεύω τους ισπανόφωνους.Τον Μάρκες, τον Κορτάσαρ.
Πεθαίνω για τον μαγικό ρεαλισμό.
Μ' αρέσουν ο Θαφόν κι ο Φόουλς γιατί έχουν κάτι πρωτότυπο και μαγικό.
Αναζητώ το απρόσμενο, αυτό που θα με ξαφνιάσει κια θα με διδάξει όμορφα.
Κι από Έλληνες αγαπώ πολλους.Δε θέλω να αναφερθώ σε συγγραφείς του εκδοτικού μου.
Θα σας αναφέρω τον κύριο Ζουργό, την Ευγενία  Φακίνου που όλα της  τα βιβλία εμπεριέχουν αυτόν τον μαγικό ρεαλισμό ή τη Ζυράννα Ζατέλη .Το "Με Το Φως Του Λύκου Επανέρχονται" είναι από τα ωραιότερα πράγματα που έχω διαβάσει ποτέ!

24. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας έχει σημαδέψει;

Το "100 Χρόνια Μοναξιάς" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, γιατί από τη μια με πλήγωνε,
κι από την άλλη  με διέγειρε μοναδικά.
Από τη μια, η γραφή ήταν σα να βρισκόμουν σε ένα όνειρο, κι από την άλλη, γίνονταν απίστευτα ρεαλιστικά πράγματα που συνδέονταν με μαγεία.Θυμάσαι εκείνη τη "βροχή" που πέφτει κι εξαπλώνεται μια επιθυμία λήθης σε όλους;

26. Είστε συγγραφέας, φωτογράφος κι εκπαιδευτικός.

Ποιο από τα τρία αγαπάτε περισσότερο;

Τα χρειάζομαι και τα τρία, ζουνε και τα τρία μεσα μου,
είμαι και τα τρία!Αλληλοσυμπληρώνονται και τα τρία.
Στην πραγματικότητα όμως, η μεγάλη μου αγάπη κι αυτό που δεν αναπνέώ χώρίς, είναι η Σύγγραφη -όχι με την έννοια της έκδοσης ενός βιβλίου, όσο της ανάγκης να γράφω.
Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
 ΔΕΝ μπορώ να μη γράψω.Στη χαρά και στη λύπη,
το γράψιμο είναι η ψυχοθεραπεία μου.
Είναι ο τρόπος μου να διαχειριστώ την πραγματικότητα.
         Επιπλέον η συγγραφή τελικά μου άνοιξε μια πόρτα σε πολύ αξιόλογους ανθρώπους, και στον εκδοτικό οίκο του Ψυχογιού που τον νιώθω σαν οικογένειά μου.

28.Επόμενα  συγγραφικά σχέδια;;;

Υπάρχει πλάνο για κάποιες επιπλέον παρουσιάσεις για τις «Αλικές Σιωπές»;

Τον Οκτώβρη έχουμε τη συνέχεια των "Σιωπών ",με "Τις Κόρες Της Βασίλισσας".
Δουλεύω επίσης ένα καινούριο μυθιστόρημα γύρω από τη ζωή ενός πραγματικού προσώπου, σε συνδυασμό με μια ιστορία μυθοπλασίας.
Το προσεχές διάστημα υπάρχει πλάνο για παρουσιάσεις ανά την Ελλάδα.
Ξεκινάμε την επόμενη Τετάρτη 13 Μαρτίου έχουμε τη μεγάλη παρουσίαση στο PUBLIC ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ στις 7 η ώρα το απόγευμα.

Φτάσαμε στο τέλος αυτής της συνέντευξης.Κυρία Θεοδώρου, σάς ευχαριστώ από καρδιάς για την όμορφη συζήτηση που είχαμε κ για όσα μοιράστηκε μαζί μας.
Κι εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ!
Ήταν, πραγματικά, μια υπέροχη και πολύ ουσιαστική συνέντευξη!

ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ- Κλαίρη ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Γυναικεία Υπόθεση

                                                                              Γυναικεία Υπόθεση, Λένα Μαντά- Κλαίρη Θεοδώρου
                                                                                 Είδος: Αστυνομικό
                                                                                 Βαθμολογία 9,5/10

Ημερομηνία Έκδοσης Δεκέμβριος 2021

Τιμή 16,92

Ο φετινός Δεκέμβρης μάς επεφύλαξε μια ευχάριστη συγγραφική έκπληξη:
Μια δυνατή φιλία που ανθησε στον χώρο του βιβλίου βρήκε τον ιδανικό τρόπο να εκφραστεί.
Μετά τις ψυχές τους η καταξιωμένη Λένα Μαντά κι η αξιόλογη Κλαίρη Θεοδώρου ένωσαν και τις πέννες τους προκειμένου να προσφέρουν μια μοναδική έμπνευση στο αναγνωστικό κοινό.
Παρά το ζεστό, τρυφερό πλαίσιο αυτής της φιλίας, το κοινό τους βιβλίο είναι ένα άγριο θρίλερ για γερά νεύρα, παραμένοντας βέβαια...Γυναικεία Υπόθεση!!!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Νόρα Δενδρινού είναι μια νεαρή υπαστυνόμος με πολλές πληγές από τπαρελθόν και μια δύσκολη οικογενειακή ζωή.

Το τμήμα της έρχεται αντιμέτωπο με μια παράξενη όσο κι εφιαλτική υπόθεση.

Ένας κατά συρροήν δολοφόνος εκτελεί μια σειρά τελετουργικών φόνων, μιμούμενος παλαιότερες υποθεσεις γυναικοκτονιών.

Στο πάντα άψογα "σκηνοθετημένο σκηνικό των φόνων πέρα από την αναπαράσταση των παρελθοντικών υποθέσεων, πάντα αφήνει κάτι.

Ένα κόσμημα πανομοιότυπο με κείνο που φέρει πάντα στον λαιμό της η Υπαστυνόμος Νόρα Δενδρινού!

Η πρόκλησή του προς τη Νόρα σαφής υπαγορεύοντας πως τελικά αποτελεί μια προσωπική υπόθεση, στην οποία όμως ο Νίκος Παναγιωτίδης κ η ιδιωτική ερευνήτρια Ελπινίκη Ντόκα δε θα την αφήσουν μόνη...

Κι όσο ο κλοιός σφίγγει- με ανωτερους και Μ.Μ.Ε. να απαιτούν απαντήσεις κι ένα τέλος σε αυτόν τον αιματηρό κύκλο- η Νόρα πασχίζει να βρει τον κοινό παρονομαστή που συνδέει τις υποθεσεις αυτές μεταξύ τους και με την ίδια ώστε να ανακαλύψει το κίνητρο του δολοφόνου πριν το νέο χτύπημά του,

μέχρι που ο εφιάλτης χτυπά και τη δική της πόρτα...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι η τρίτη φορά που συναντούμε το όνομα της Λένας Μαντά σε ένα αστυνομικής υφής μυθιστόρημα.

Το πρώτο- "Τα 5 Κλειδιά"- αφορούσε σε ένα εξαιρετικά αγωνιώδες συγγραφικό εύρημα και ενδιαφέρουσα- σχεδόν κοσμοπολίτικης διάθεσης- πλοκή που, όμως ήταν μακρυά από τον καθημερινό άνθρωπο, με τονισμένο το αισθηματικό στοιχείο κι όχι το αστυνομικό.Η δε λύση ήρθε βιαστικά, άτσαλα χωρίς να σκιαγραφεί επαρκώς το ένοχο πρόσωπο, ενώ τη χαρακτήριζε μια υπερβολή εξωπραγματική κ μη πειστική.

Το δεύτερο, "Η Εκδίκηση των Αγγέλων" κινήθηκε σε λίγο χαμηλότερους τόνους, υποτονικά, χωρίς κάποια πρωτοτυπία ή κάτι αξέχαστο.

Η τρίτη φορά ηταν ομως..."θαυματουργή".

          Αυτή η τρίτη αστυνομική απόπειρα με την υπογραφή της Λένας Μαντά(κι όχι μόνο), αποτελεί ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη πείθοντάς τον μέχρι την τελευταία σελίδα.

        Αφενός η συσσωρευμένη συγγραφική εμπειρία της Λένας Μαντά, αφετέρου η ευτυχής της σύμπραξη με την ταλαντούχα Κλαίρη Θεοδώρου δικαίωσαν πλήρως το αποτέλεσμα τούτη τη φορά...

Η "Γυναικεία Υπόθεση" είναι ένα ολοκληρωμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με εξαιρετική ροή, ενδιαφέροντα πρόσωπα και ένδιαφέρουσες κοινωνικές προεκτάσεις, που αφουγκράζεται και την πρόσφατη ελληνική επικαιρότητα με μια σωρεία γυναικοκτονιών να συγκλονίζουν το Πανελληνιο .

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν όλα τα στοιχεία ενός συναρπαστικού αστυνομικού.

Η Λένα Μαντά στην όμορφη εισαγωγή της υπαινίσσεται ότι τα κομμάτια της συγγραφής είναι μοιρασμένα ανάμεσα σε κείνη και την Κλαίρη Θεοδώρου.

Εκείνη εξάλλου κινείται σε θεματολογία με έντονο το αισθηματικό στοιχείο, αλλά και καταστάσεις συχνά αναγνωρίσιμες στην καθημερινότητά μας κ τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μας, που τις απογειώνει με το αιχμηρό χιούμορ κ την καλλιεπή της γλώσσα,.

Από την άλλη, η Κλαίρη παρουσιάζει στη δική της βιβλιογραφία πιο ευφάνταστες εμπνεύσεις με έντονη δραματικότητα κι έντονους χαρακτήρες.

Ως προς τη "Γυναικεία Υπόθεση" ωστόσο, η Κλαίρη Θεοδώρου κι η Λένα Μαντά είναι ιδανικά συντονισμένες σε μιαν απαιτητική συγγραφική "χορογραφία", γεμάτη αρμονία, ευρηματικές ιδέες και δυνατά συναισθήματα, με αξεδιάλυτα τα συστατικά της, που προσδίδουν στο σύνολο αδιάρρηκτη ομοιογένεια, οπότε  μονάχα διαισθητικά μπορεί κανείς να υποθέσει  ποιο κομματι αναλογεί σε ποια.

Η Λένα Μαντά έχει δώσει διαπιστευτηρια στην ανάλυση των σχέσεων με αισθητή την κοινωνική χροιά, ενώ η Κλαίρη εχει ξεχωρίσει από την άλλη για τις πρωτότυπες εμπνεύσεις της και την ευαισθησία της απέναντι σε ιδιαίτερες κοινωνικές ομάδες (ειδικότερα στην "Αποικία τη;ς Λήθης" ,στην "Αγάπη που δεν Άκουσες" και στις "Κόρες της Βασίλισσας").

"Η Γυναικεία Υπόθεση" ενέχει και τις δυο αυτές θεματολογικές ροπές, με χαρακτήρες καλοχτισμένους και αληθοφανείς κ ένα υλικό ζυμωμένο με αναγνωρίσιμα στοιχεία από την ζοφερή μνημονιακή μας καθημερινότητα.

Στο επίκεντρο έρχεται μια αστυνομικός δυναμική και πληγωμένη, που σέρνει το δικό της δράμα από το παρελθόν.

          Με αφορμή εκείνη βγαίνει στο προσκήνιο μια ευάλωτη και ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων -οι άνθρωποι που ανήκουν στο φάσμα του συνδρόμου Asperger, μιας μορφής αυτισμού με υψηλή λειτουργικότητα και ευνοϊκή πρόγνωση πλήρους ένταξης σε όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι.

            Χωρίς εξιδανικεύσεις ή υπερβολικές αναλύσεις οι δυο συγγραφείς αναπαριστούν με αντιπροσωπευτικά στιγμιότυπα, τη δύσκολη συνύπαρξη με ένα τέτοιο άτομο τα κρίσιμα χρόνια της εκπαίδευσής του(τα σχολικά) ενώ εύστοχα περνά το μήνυμα ότι πολλές φορές η βοήθεια ειδικού, που για κάποιους (γονείς) αποτελεί ακόμη ταμπού και στίγμα, είναι- στην ουσία- μια γενναία κι ανοιχτόμυαλη επιλογή επένδυσης στο μέλλον του παιδιού κ το δικό τους.

          Άλλο ζήτημα που θίγεται εύστοχα είναι ο εγωισμός των γονέων που συχνά ζητούν να χειραγωγήσουν τη ζωή των παιδιών τους. 

Γύρω από τη Νόρα ένας χορός προσώπων - από προ'ι'σταμένους και συναδέλφους μέχρι δημοσιογράφους, συγγενείς και φίλους.

Χαρακτηριστικότεροι ο συνάδελφός της Νίκος Παναγιωτίδης κι η ιδιωτική ερευνήτρια Ελπινίκη Ντόκα με τον τόσο ιδιαίτερο γλυκό κι ανάλαφρο χαρακτήρα, στον αντίποδα της μελαγχολικής ηρωίδας("κλείνει το μάτι" σε γνώριμους χαρακτήρες άλλων έργων της Λένας Μαντά με τις γοητευτικές ,αυτοσαρκαστικές τους αντιφάσεις).

Δυνατότερο χαρτί φυσικά στη "Γυναικεία Υπόθεση" είναι ο καθ'εαυτός αστυνομικός γρίφος- ευφυέστατος, αιματηρός και καλοδομημένος.

 Το μυστήριο μάς επιφυλάσσει εικόνες φρικιαστικές, ερωτηματικά βασανιστικά κι ένα παιχνίδι με τον χρόνο, που επιτείνουν την αγωνία του αναγνώστη να φτάσει στη λύση του.

Οι δυο συγγραφείς ανακατεύουν επιδέξια τη "βεντάλια" των υπόπτων.

Ακόμη κι αν κάποιος έμπειρος αναγνώστης διαισθανθέι "με σχετική ευκολία" ποιο είναι αυτό το πρόσωπο-το μεγαλο στοίχημα για κάθε καλό αστυνομικό είναι η επαρκής τεκμηρίωση των κινήτρων του δολοφόνου και σε αυτό η Θεοδώρου κι η Μαντά πετυχαίνουν διάνα, αφού σκιαγραφούν την "περίπτωση" του ενόχου, με διεισδυτικούς μονολόγους και μια έκβαση που εκπλήσσει.

Οι δυο τους κατάφεραν να ψηλαφήσουν τις πληγές του προσώπου αυτού και την τραγικότητα μιας ψυχής διαταραγμένης από βιώματα που δεν τα επέλεξε !

Η λύση έρχεται αρκετά πειστικά έχοντας οδηγήσει την αδρεναλίνη μας στα ύψη.

Το αστυνομικό αποτέλεσμα ήταν έν τέλει άρτιο κι το κοινωνικό κομμάτι αφήνει κι αυτό χρήσιμα διδάγματα.

     Ένα λοιπόν υποδειγματικό αστυνομικό που δε θα είχε και πολλά να ζηλέψει από ενα αντίστοιχο βιβλίο του εξωτερικού, διατηρώντας φυσικά το "ελληνικό του χρώμα": Η ατμόσφαιρα στη "Γυναικεία Υπόθεση", μου θύμισε για παράδειγμα, τη σειρά θρίλερ του Άλριτζ με την πληγωμένη και βλοσυρή Έλεν Γκρέις , την παρασιτική δημοσιογράφο Εμίλια Γκαρανίτα και τις καλά ιχνηλατημένες σχέσεις σε ένα αστυνομικό τμήμα, όσο ανατριχιαστικές υποθέσεις επικρέμονται, όπως τα συναντάμε με ελληνικούς 'ορους και στη "Γυναικεία Υπόθεση" τώρα.

Αν είχα κάτι ανεπαίσθητο να προσάψω είναι πως θα προτιμούσα να απουσίαζε το υπαινικτικό και άτσαλο πολιτικό σχόλιο για τη συγκεκριμένη συγκυρία του 2015, διότι φωτογραφίζει μια συγκεκριμένη απόλυτη θέση, που ούτε τεκμηριώνεται, ούτε λαμβάνει υπόψη τη συνολική εικόνα της εποχής, ούτε και χρειαζόταν να παρουσιαστεί σε ένα wannabe διαχρονικό αστυνομικό βιβλίο.

Το προσπερνώ όμως αδιάφορα κι ως μη γενόμενο διότι η συνολική εμπειρία από τη Γυναικεία Υπόθεση ήταν δυνατή, αξέχαστη.

Χάρηκα που το αναγνωστικό κοινό είχε την ευκαιρία να ανακαλύψει αυτήν τη γοητευτική πλευρά της Λένας Μαντά κ της Κλαίρης Θεοδώρου και χάρηκα που από την πέννα τους γεννήθηκε ένα τοσο "έξυπνο, καλογραμμένο αστυνομικό θρίλερ.

        Το δε επίμετρο προδιαγράφει προς μεγαλη μου χαρά μια νέα περιπέτεια γι αυτήν την ενδιαφέρουσα αστυνομική παρέα, η οποία μάλιστα μάλλον θα αγγίξει κι άλλα τολμηρά θέματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας κι αποτελούν -ακόμη κι εν έτει 2022- ταμπού γι αυτήν.

Είναι εμφανές πως η Νόρα Δενδρινού με την παρέα της ήλθε για να μείνει και να χαρίσει στο κοινό πολλές ακόμη στιγμές αγωνίας και συγκίνησης, αφού η φιλία της Κλαίρης Θεοδώρου κ της Λένας Μαντά έφερε αυτήν τη γόνιμη έκρηξη έμπνευσης.

Περιμένουμε με αγωνία την επόμενη υπόθεσή τους!

Γιατί "την ιστορία τη γράφουν οι παρέες!"