Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019

MARINOS RITSOUDIS, "Soldier of Faith"(ΝΑΤΟ Attack, 1999)


MARINOS RITSOUDIS: THE SHOLDIER who was awarded because he refused to kill! (EXCLUSIVE INTERVIEW) 
               The brave leutenant  who refused to participate in NATO bombings of 1999 against Serbia,is rememering  the days of fire and talks about the price of conscience.

MICRO HISTORY: BALKANS 20 YEARS BEFORE: 
On March 24, 1999, NATO openly launched its ruthless bombings against Yugoslavia, backing the "inflammatory" and direct criminal action of the UCK paramilitary organization of Albanian nationalism - in Pristina and the wider region of Kosovo  ,
The purpose was to separate Kosovo from Serbia's body,
though this region carries the soul of the Serbian nation
as the place of corrupting all of its Kings throughout history
and as the ultimate barrage of King Lazarus' resistance to the hordes of Muhammad.

 The hawks of Washington, wanted treasures of Kossovo like deposit and gold which the Serbs did not give in vain.
For 78 nightmarish days, American and Heavenly Europeans, sadly, sweep this proud orthodox country with death and wickedness.
Serbian people were being murdered for two and a half months with aeroplanes, missiles, ships, "innovative" weapons. Among them, 35,000 cluster bombs - forbidden by the International Treaties!
Serbian land, deeply harvested and 500,000 bombs, full of depleted uranium that infects all of its territory.

World Peace deeply injured by those who enforced the Law of Jungle sacrificing the honest and the Innocent
We all remember the terrified eyes of those children in Belgrade , with a candle in their hands singing for ceasefire peace under  the chord of bombs.
We all remember the bridges with the chains of tight-fitting Serbs who sang with dignity against the bombers,
The flattened hospitals, "detained" by the "smart" bomb cemeteries.The knot of murdered refugees 

and the train with the citizens, beaten cowardly by NATO hawks and the ... aptly Apatsi- although only "military targets" were not.
We all remember the three American prisoners whom the Serbs had arrested to give them life generously - while their compatriots were devastating their homeland.
        
           20 years of shameful bombing of NATO,
Lieutenant Marinos Ritsoudis shares with us that crucial challenge of his History and Conscience.
He responded in writing to all of our questions, explaining
"what made him compose with the struggle of the Serbs", and
"what gave him strength to endure," not hesitating to unravel his truth.
A Truth of Deep Faith and Unleavened Complaint in Higher Ideas, which preserve the honor of Man.


THE INTERVIEW OF MARINOS RITSOUDIS to Elissabeth Dede


1).  20 years since your refusal to join THEMISTOKLIS in NATO operations against Serbia when Greece was invited to join them as a member of the North Atlantic Alliance. Let's start from the beginning:  What exactly was assigned to the ship THEMISTOKLIS;
THEMISTOKLIS was a ship of multiple naval operations, so it was useful for many naval missions to the NATO force that was operating in the Adriatic, including warships, land army, and warships.
Before departure, we were informed that the ship would participate in the embargo on Serbia, from the Adriatic Sea. It would therefore prevent any assistance to Serbia by sea. And this, in itself, is a separate hostile act towards Serbia, which is prohibited by the International Treaties.

2. How did you feel when you received the mandate to assist the NATO mission? 
Was it your decision not to obey it?
I was tortuously slow to make the decision from the very beginning that was born as a way of reconciliation with the good morals of Greece and until the last moment, as I had to be courageous to deal with any dilemmas, to find the exact mission ship, to be informed of the consequences of this "non-boarding".
Most importantly, I should regain the courage to express myself in the leadership of Greek Forces - and the power, ultimately, not to follow the mission.

3. What was it that bore and gave you the strength to choose the rough road? 
All the conditions together, step by step, created an insurmountable obstacle, so big and so strong that you felt it was inaccessible, when it was clear to me that the ship's participation was not a mission like those known by NATO Alliance. 
Facing up with this tremendous trial, I had to choose to stay upright, and - Grace of Jesus Christ - eventually I followed the law, because the mission of the ship was illegal according to the Constitution of Greece, the imperatives of the International Law and decisions of the United Nations.

4. Who did you announce your decision first? 
Leaving my house, for the service, the day the ship sailed from the Salamis Naval Station to the Adriatic, on 18/4/1999 at 08:00 am, my wife asked me what my final decision would be.  
I told her "I have not decided yet what to do .."
And I actually left the house, and while I was heading to the Navy, I did not go to Themistocles, but I went and set myself on Destroyer Command saying " For Orthodox consciousness I can not participate - not at all - and fly against the Orthodox, in this war. "

5. Have there been any reactions from your familiar environment?
My familiar environment has accepted and respected my decision because they all know me well.

6. What has been done by your service? 
At the beginning, when I was introduced to the Detroit Command, I announced my decision.
They tried to persuade me not to resign by talking to me about good paragon for my soldiers,
 about the important alliance with America, 
 threats from Turkey etc.
In the end, when they saw me immobile - Bless of Jesus Christ - they informed me of my future, the way to the Naval Court, and the detachment from the NN.

7. Have there been other colleagues who have chosen a similar attitude with you refusing to take part in this dirty war against Serbia? 

Nobody wished this participation. But the military discipline of the Military Service and the government's untold stance on " Greece's strict participation in this NATO operation," accompanied by announcements of rigorous consequences for the respondents, shifted their minds.


8. You invoke reasons of religious conscience?  
 Would you like to analyze the path of your thought a bit?
Orthodox Conciousness...
 As an Orthodox Christian, I would not be against another state, other Orthodox, which did not threaten the geographical integrity of Greece.  
The process is simple, but the path becomes inaccessible.
Inside you, you feel the betrayal done by the government, and you disagree radically.
Over time, this internal reaction is boosted by the fact that, step by step, the game is played in the Balkans.
The play of accounts with all sorts of phobias also plays a huge role.
But each time the name Jesus brought "Distinction", Enlightenment and Faith.

9. Were  the others supportive ? 
All Hellenes who believe in great Values, traditions and Orthodoxy. I had the Saints of the heavenly Holy Church, as supporters of mine. I felt it very intensely and filled me with great joy.
Besides, in the videos outside of the Naval Court, without realizing how it happened, I appeared with the smile.
This strange, "being condemned and smiling," was commented by television journalists. This was also the "stamp" that my choice was right and honest.

10. What consequences did your decision  precisely brought on your career and your personal life in general?
Many blessings in my life.



13. You have denounced Greece to the Court of Human Rights. 
What was your rationale? 
I did not complain to the Human  
Rights Court in Greece.I wanted a petition for rescission of the sentence of the NDA, which was also ratified by the Council of Ministers. The reason behind this objection was purely due to rights. I wanted to see how the Europeans, knowing that there would be no justice in Europe. I want another injustice, to have it as "a blessing" for the Other Life, for that terrible Criterion of God at the Court of Souls.


15. How did the Serbian public opinion respond to your actions? 
The feelings I felt, and that Serbs felt for me, were undescibeable. I realised it when I visited Serbia:
It is not a small thing when , nuns kiss your hands... 
However want to say here, that I'm not the hero but the Serbian people who resisted so bravely and defended their homeland against all.

16. Why do you think the Greek media did not extend your business? 

Did you avoid inviting yourself to refer to it or was there deliberate silence?

Journalists in Greece showed all the events and my trial as well, trying always through their constant questions,  to make me confess that I was mistaken, and  to show me in depression and regrets.But I knew that I was taking the right way which they didnt want to show.


17.What was your life after your demobilization? 
I was  disowned, punished with the worst constitutional punishment, that of the Deposition, given to the Traitors of the Fatherland!  
Then I followed the same sea road to the Navy.
I became Marine Commander.


18. How do you value the attitude of the Greek people towards the Serbian in the painful quarter of the bombings? 
Very important was the action of the common people in favor of the Orthodox Serb brothers.  

19. You have denied your celebration by the Serbian Parliament, 
despite your love for this people. Why?
Generally, I was negative on titles and festivities from Prefects, Mayors and various clubs.  
Someone even asked me for a bank account to send me money. I immediately answered him negatively.
I have also refused  the offer to receive pension from Serbia.
My attitude to this issue is clear from the start.
When such issues - consciously - are given benefits and you are praised, it
is as if they are diminished in their prestige and, ultimately, they are misplaced.


20. In 2018, however, Patriarch Irenaeus honored you in Serbia. Tell us about it. 
It was a great wish of Orthodox Serbia.  I have nothing to say ... And there, at the beginning I said no, but eventually I changed my mind because I did not want to despise the will of all the people of Serbia. That's why, while I did not consider myself my hero, I received the prize from the Serbian Patriarchate because the Serbian people needed it: The Serbs seek to support international public opinion and feel proud that a military Officer outside of Serbia has supported them in this war. However, it was a great honor for me.

21. Where did your love for the Serbian people begin? 
Since I have learned in detail in their resistance against the "mighty" of the Earth, and that they have not been bent on courage and bravery, but defending their Homeland with self-sacrifice!


22. How do you see the post-war landscape in Serbia and the long-term European perspective of the country? 
For both Greece and Serbia - under the threats of "Great Albania" and the tradition of the name of Macedonia - this period signifies great and rapid developments. From now on, the difficulties are beginning. And Serbs and Greeks have been the victims of deception by our governments. Macedonia, however, is Greek and Kosovo belongs to Serbia!  Developments unpredictable.

23. How do you judge the political and social landscape in Greece of the Crisis? 
The Crisis has taught us much more than what prosperity has taught us in previous years, and it has brought us closer as people.

24.Would you like to politicize and co-operate with a political space today in Greece?
If I were to be a politician, I would do my own patriotic movement, and only in a way that would allow me to know that it would be God's Will, not something else.

24. Which personalities of history are you inspiring? 
Ioannis Kapodistrias- first governor of  Hellenic State, who sacrifised even his personal happiness for Greece and was murdered by betraytors, 
Paul Kountouriotis a great captain og Greek Revolution, and all the  
hidden Heroes who defied all the dangers of life and were sacrificed in favor of Faith and Homeland.


26. Is there a book that has influenced you? 
"The Adventures of a Pilgrim".

27. What do you consider the greatest virtue of a human being? 
Faith, Hope and Love.  
These three are at the same time - all together or none.
Humiliation is the virtue that raises us there in Faith in Love and Living Hope.
Man with these works great and is really free, smiling and gains eternally happiness such as Jesus Christ taught humanity.


28. Things that give you joy?
Joy does not draw on things.  It is an inner affair of the soul that is born and reborn through the mystery of Christ's Life.  
This union in Christ brings us to heaven while we walk on earth, and we transmit to others what we taste secretly in our soul from Heaven.

29, Which vision now leads your steps?
29, Which vision now leads your steps?
At every moment  in whatever challenge of life, we must maintain our courage and not subordinate Life needs bravery,  courage,  Faith, to keep the herritage of our Greek ancestors who held Greece on their backs and in the heart and got killed at the battlefields for Glory of Greece - defending our sanctuaries and our God.  

Thank you for honoring this website with your trust and blessing, and the nice example you gave with your courageous attitude towards a dirty war.

Thank you too  for your interest and your attitude

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2019

Αγγελος Προβελεγγιος ,PROPHECIES

                                  PROPHECIES (CD+DVD+ένθετο), Αγγελος Προβελεγγιος 
                                                   Είδος :Μουσική Σύνθεση
                                               Θεμα: Κοινωνικό 

Ο καλλιτέχνης Άγγελος Προβελέγγιος έκανε αισθητή την παρουσία του στον χώρο της ροκ μουσικής τη δεκαετία του 90, με συνεργασίες όπως αυτή με τη Λία Βίσση κι άλλους καλλιτέχνες.Αξιοπρόσεκτη υπήρξε κι η παρουσία του στα κινηματογραφικά δρώμενα με κάποιες κοινωνικές ταινίες που αφουγκράζονταν τον παλμό της εποχής του.
Σταδιακά, τον κέρδισε η Λογοτεχνία πάντοτε ως όχημα προβληματισμού γύρω από τον άνθρωπο.
            Γι άλλη μια φορά όμως, ο Άγγελος Προβελέγγιος έκανε την έκπληξη, καθώς το 2017 παρουσίασε ένα έργο, εμβληματικό, πολυεπίπεδο και άκρως πρωτότυπο από αυτά που σπάνια πια συναντούμε στην Ελλάδα:
Το PROPHECIES του Αγγελου Προβελέγγιου aποτελεί ένα κράμα Μουσικής και δραματοποιημένης εικόνας που αρθρώνει λόγο βαθιά πολιτικό, με μιαν οπτική κινηματογραφική.
Σε αυτήν την κασετίνα, ο Αγγελος Προβελέγγιος συνοψίζει όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής του υπόστασης και προσωπικότητας.
Συνενώνει τη Μουσική και τη Γνώση, το Όνειρο και την Καταγγελία, και συνδυάζει την εγκυρότητα ενός ντοκιμαντέρ με τα χωροχρονικά άλματα και τις ακαριαίες εικόνες που συναντούμε σε ένα φαντασμαγορικό βιντεοκλίπ του εξωτερικού.
      Το έργο "Prophecies" αποτελεί, καταρχήν, μια πολύπλευρη σύνθεση που απαίτησε τη σύμπραξη ετερόκλητων ειδών Μουσικής, σε ένα σύνολο επικό, που φέρνει στο νου υποβλητικά soundtracks χολιγουντιανών παραγωγών.
Η Συμφωνική Μουσική τώρα προσεγγίζεται με μια σύγχρονη ματιά, κι εμπλουτίζεται από στοιχεία ροκ και το λαικό τραγούδι που ξεπηδά από τα βάθη της λαικής μας παράδοσης!
Στην κασετίνα συναντούμε λοιπόν έναν από τους κορυφαίους δεξιοτεχνες του μπουζουκιού στην Ελλάδα , τον Μανώλη Καραντίνη ,και τον σπεσιαλίστα του κλαρίνου, Θανάση Βασιλόπουλο, να στολίζουν με λαικότροπες πινελιές το χορωδιακό τραγούδι και τους ήχους από  μια ολοκληρωμένη συμφωνική ορχήστρα.
Έκπληξη αποτελεί η παρουσία του μεγάλου ερμηνευτή Ηλία Κλωναρίδη που έχει διακριθεί στον χώρο του δημοτικού μας τραγουδιού ενώ σπαρακτική ήταν η παρουσία του στη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου πάνω στο έργο του Δ. Σολωμού "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι"!
Ο Άγγελος Προβελέγγιος τον εντάσσει εύστοχα στο έργο Prophecies  προσφέροντας του έναν ρόλο θρηνητικό.
Η δε λυρική παρουσία της νεαρής ερμηνεύτριας- γνωστής ως "Vasiliki"- είναι άρτια, κι αποπνέει μια αύρα αέρινη, ονειρική, σαν να ακούς το παραπλανητικό τραγούδι μιας μυθικής σειρήνας ή ενός νυχτερινού αερικού σε μια κρυσταλλοπηγή του δάσους - ειδικότερα στην ενότητα της Κύπρου...Η οπτικοποίηση αυτού του μέρους εκ μέρους του συνθέτη αποτελέι εικαστικό αριστούργημα.
          Η  καινοτομία στο έργο Prophecies είναι ,γενικά, πως η ιστορία που αφηγoύνται οι μουσικές ενότητες, έχει συγκεκριμένη στοχοθεσία, και παρουσιάζεται οπτικοποιημένη σε ένα ωριαίο dvd, που εκτοξεύει το αποτέλεσμα, νοηματοδοτώντας μοναδικά κι οδυνηρά κάθε νότα, κάθε μουσικό μέρος.
Μέ αφορμή τις θρυλικές φιγούρες των Προφητών και όχημα την Τέχνη ο Άγγελος Προβελέγγιος, ιδιοφυώς ανατέμνει το φαινόμενο του Πολέμου ανά την Ιστορία!
Έξω από θρησκευτικές αγκυλώσεις ή δεισιδαιμονίες , ο Άγγελος Προβελέγγιος προσεγγίζει τον Λόγο διορατικών ανθρώπων που στάθηκαν μπροστά από την εποχή τους και με την πνευματικότητά τους αποκωδικοποίησαν την εξέλιξη του Ανθρώπου διαβλέποντας την καταστροφή του.
.Από την Πυθία,  ως τον διαβόητο Νοστράδαμο και τον Κοσμά τον Αιτωλό, και από τον Άγιο Ταράσσιο μέχρι την Αποκάλυψη του Ιωάννου, ο συνθέτης μας κάνει μια περιήγηση στον βίο και τη σοφία όσων παρέδωσαν προίκα στο ανθρώπινο Γένος Προφητείες που η Ιστορία επιβεβαίωσε δραματικά.
Ο Άγγελος υποστηρίζει ότι αυτη η επιβεβαίωση δεν είναι αποτελεσμα μεταφυσικών συσχετισμών αλλά του γεγονότος πως η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει.
Αυτό πρώτος το έλαβε υπόψη ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης, στηρίζοντας σε αυτήν την άποψη την πεποίθησή του ότι η ιστοριογραφία είναι χρήσιμη και μπορεί να διδάσκει τις επόμενες γενεες, ως κτήμα ες αεί.
          Το έργο "Prophecies" εκτείνει τον προβληματισμό του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, συμπεριλαμβάνοντας ενδεικτικά στιγμιότυπα από την ανθρώπινη πορεία για να αναδειχθεί η μια και τραγική αλήθεια:
Όποιο πολιτισμικό φορτίο κι αν κουβαλά μια χώρα ή μια εποχή, όποιον ηγέτη η θεό έχει ως οδηγό της, το μόνο που δεν αλλάζει είναι η αδηφαγία του ανθρώπου και η τάση του να εξολοθρεύει τον οιονδήποτε τα συμφέροντα κ οι προκαταλήψεις του χρίζουν ως  Άλλον.
Σε όλες τις αναζητήσεις της Επιστήμης ή της τεχνολογικής εξέλιξης, μέσα σε όλες του τις Ανακαλύψεις ή τις Επινοήσεις, το Γένος των Aνθρώπων ολοκληρωτικά κατέκτησε μονάχα τη Γνώση να σκοτώνει , πιο αποτελεσματικά, πιο μαζικά, πιο σαδιστικά...
Αυτό καταδεικνύεται ποικιλοτρόπως:
     Κάθε εικόνα προσεκτικά επιλεγμένη και ράπισμα στην απάθειά μας.Απροσχημάτιστη φρίκη σε ένα  αμείλικτο κατηγορώ προς την ανθρώπινη κτηνωδία, μιας κοινωνίας που θέτει υπό διωγμόν την Ομορφιά και την Αθωότητα.
Γροθιά στο στομάχι τα στιγμιότυπα που ενέταξε ο συνθέτης στο οπτικό μέρος της δημιουργίας του και δεν πρέπει να αγανακτούμε όταν αντικρίζουμε τις εικόνες της ασχήμιας, αλλά επειδή υπάρχουν εξαιτίας των επιλογών μας.
            Εκείνο που καθιστά το "Prophecies" μοναδικό, πέραν της αδιαμφισβήτης καλλιτεχνικής του αξίας, είναι η ηθική του κι η κοινωνική αγωνία που το διαπνέει ,σε μια ιδεολογική συνοδοιπορία με το "Αν Θέλεις να Λέγεσαι Ανθρωπος" του Λειβαδίτη.
Αυτή η κοινωνική ευαισθησία, φέρνει το Prophecies του Προβελέγγιου στον αντίποδα της ρήσης του Γκωτιέ "L 'art pour l 'art"!, προσδίδοντάς του μιαν εξαίσια Στράτευση στο ιδανικό του Ανθρώπου:Τούτη η ηχητική αναπαράσταση της ανθρώπινης τραγωδίας δε στέκεται στο ωραιοπαθές βάθρο μιας ψυχρής αισθητικής ανωτερότητας:
Τριγυρίζει μες σε ισοπεδωμένες πολιτείες , σκονισμένη από ερείπια γκερμισμένων σπιτιών και πενθεί κομματιασμένα νιάτα κι εκριζωμένους μίσχους από λιβάδια που ποτέ δεν άνθισαν, γιατί τα σάρωσαν οι οβίδες κι οι ερπύστριες των τανκς!
Η Τέχνη στο "Prophecies" χρίζεται προσκυνητής του Ανθρωπινου Πάθους.
Σε αυτη το έργο ο συνθέτης γίνεται στρατηγός του πενταγράμμου, παρατάσσοντας τις νότες του στρατιώτες στη μάχη ενάντια στο Μίσος και στον Εφησυχασμό!
Η μπαγκέτα του σπαθί οργής έναντι όσους λαβώνουν την Ιστορία.
Κάθε χτύπος τυμπάνου ένας κεραυνός οργής στα κεφάλια των πολεμοκάπηλων, των στρατιωτικών επιτελείων και των γραβατωμένων.
Κάθε δοξαριά, κλάμα των ορφανεμένων θυμάτων του Τερεζίν, των ακρωτηριασμένων χεριών στη Βαγδάτη, των παλουκωμένων κεφαλιών στη Σμύρνη, των ματωμένων μανιταριών στο Ναγκασάκι.
Κάθε τρίλια θρήνος μιας μαυροφορεμένης Χιώτισσας του Ντελακρουά και μιας άδειας φωτογραφίας απ την Κερύνεια ...Όλα μας τα λέει, τίποτα δεν αποκρύπτεται, τίποτα δεν παρουσιάζεται ωραιοποιημένο.
Σε κάθε συγχορδία ο "υιός της Τέχνης" αναμετράται με το βάρος της Ιστορίας.
Ωστόσο, ο δημιουργός δεν ενδίδει στη μοιρολατρία της απόγνωσης ή της ειμαρμένης:Αυτό θα ήταν η εύκολη λύση.
Τουναντίον, η Σύνθεση Prophecies δεν μένει ούτε σε μια οδυνηρή ,αλλά στατική αναδρομή ούτε σε μια πεσσιμιστική Εσχατολογία.
Επιλέγει να προτάξει μιαν Ελπίδα που προβάλλει ως ευθύνη αναπόδραστη και δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για βολική ουδετερότητα:
Οι ρήσεις των Προφητών στο έργο αυτό, δεν είναι κάποιο "πεπρωμένο", είναι Προειδοποίηση για τις συνέπειες των ως τώρα επιλογών μας.
Είναι η Επίγνωση ότι ο Άνθρωπος μπορεί να καθορίσει την τύχη του, και με ιδία βούληση να ανατρέψει τη Φρίκη που ο ίδιος έχει χτίσει σαν καβαφικό τείχος, κρατώντας την Αλήθεια και το Φως απέξω.
Ουσιαστικά το έργο ζητά να απογαλακτιστούμε από άνωθεν προσδοκίες και να μη ζητούμε όπως ο Ευρυπίδης από μηχανής Θεούς στο θέατρο του παραλόγου που ζούμε.
Ο συνθέτης απευθύνει ένα ηχηρό κάλεσμα στα έθνη να συμφιλιωθούν κάτω από το όραμα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, και να υπερασπιστούν τα "άνθη της ειρήνης", αποτινάσσοντας, μια και καλή, τους δυνάστες που μακελεύουν τους "κήπους " τους!
Η επίγνωση αυτή μάς καθιστά υπόλογους στους Ανίσχυρους ,στη Μνήμη και στο Μέλλον που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενέες Αθώων!
Για όλα αυτά, η κασετίνα Prophecies του Άγγελου Προβελέγγιου είναι από κάθε άποψη ένα αριστουργηματικό έργο που αξίζει να το ανακαλύψουμε όλοι...
Διατίθεται από την αλυσίδα ΙΑΝΟΣ, στον περιορισμένο αριθμό των χιλίων αντιτύπων.
Κάθε αντίτυπο είναι αυστηρά αριθμημένο.
    
ΧΙΡΟΣΙΜΑ, Αύγουστος του 1945: Ενα από τα εκατομμύρια των αθώων που άλεσε ο Πόλεμος, στους οποίους ο καλλιτέχνης Αγγελος Προβελέγγιος αφιερωνει τη δημιουργία Prophecies, θρηνώντας για το αέναο Πάθος τους...

Η ΚΑΣΣΕΤΙΝΑ PROPHECIES ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Πυθία, Ιωάννης, Νοστράδαμος, Ησαΐας, Παΐσιος, Ταράσιος, Κοσμάς ο Αιτωλός, Θερμοπύλες, Αλεξανδρινοί Πόλεμοι, 1453 Άλωση Κωνσταντινούπολης, Επανάσταση 1821, Σμύρνη 1922, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, Χιροσίμα, Κύπρος 74, Ιράκ, 9/11 δίδυμοι πύργοι, Συρία, 666 η έλευση του Αντίχριστου. 
Οι καταστροφικότεροι πόλεμοι και η αιματηρή ιστορία της ανθρωπότητας ως τις μέρες μας και πέρα από αυτές, μέσα από τους χρησμούς και τις προφητείες των μεγαλύτερων προφητών όλων των εποχών. Προφητείες; Γνώση για τη βιαιότητα του ανθρώπου; Όπως θέλετε πείτε το. Άραγε εμείς οι ίδιοι κρατάμε τη μοίρα μας στα χέρια μας; μπορούμε να την αλλάξουμε ή θα περιμένουμε άπραγοι το βέβαιο τέλος μας; «Η Μαντική μπορεί να γίνει απόκτημα κάθε ανθρώπου μέσω της αυτογνωσίας». Σωκράτης (470 – 399 π.χ.). 
Μια συγκλονιστική, μαγευτική, πρωτόγνωρη μουσική και οπτική περιπλάνηση με ξεναγό έναν σπουδαίο Έλληνα συνθέτη που, μαζί με μια πλειάδα κορυφαίων μουσικών, μας ταξιδεύει σε ένα μουσικό έπος του 21ου αιώνα. Αφιερωμένο σε όλα τα αθώα θύματα της βίαιης ιστορίας του πλανήτη, που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν, δίχως να φταίνε, την παράνοια κάποιων άρρωστων μυαλών
 Η ΣΠΑΝΙΑ, ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ, ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ) ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΘΜΟ 1.000 ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΩΝ ΑΝΤΙΤΥΠΩΝ ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΘΕΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΚΔΟΘΕΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ. ΤΟ CD ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ DVD ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 78’ ΛΕΠΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 2017 ΕΠΕΝΔΥΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΠΕΣΙΑ ΑΥΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ ΣΚΛΗΡΟΔΕΤΟ ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΟ ΕΓΧΡΩΜΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΣΟ ΤΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΗΚΑΝ Ή ΘΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΟΥΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2019

Θοδωρής Παπαθεοδώρου,Το Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου (1)

                                   Μέρες της Πόλης (1) :  Το Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου , Θοδωρής  Παπαθεοδώρου
                                               Είδος: Δράμα Εποχής
                                               Βαθμολογία 9,5/10

Το 2004, ο συγγραφέας-και δάσκαλος- Θοδωρής Παπαθεοδώρου έκανε μια δυναμική είσοδο στον χώρο του κοινωνικού μυθιστορήματος που- μάλιστα- συνομιλεί με την Ιστορία.
Αναβιώνοντας λοιπόν μέρες της Πόλης, μέσα από έναν βαθιά τραγικό έρωτα, ο συγγραφέας έθεσε βάσεις μιας φιλόδοξης παρουσίας στα λογοτεχνικά δρώμενα.
Το "Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου" του Θοδωρή Παπαθεοδώρου άνθισε ευωδιάζοντας τους αναγνώστες του με τα μύρα της Μνήμης και της Αγάπης, αποσπώντας Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Χαρά Σεκέρογλου είναι μια ατίθαση έφηβη που μεγαλώνει στην Κωνσταντινούπολη,
μεσούντος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου.
Μοναχοκόρη του φιλόπονου εμπόρου Παναγιωτάκη και της ωραίας Ρόζας με το ταραχώδες παρελθόν, η Χαρά αναπτύσσει ένα πνεύμα ελεύθερο, που εμπνέεται από τις σάγκες του Ρομί,
και τις κοριτσίστικες ονειροπολήσεις, διαποτισμένες με τα αρώματα της Ανατολής.
Μια μέρα την πόρτα της χτυπά ένας φυγάς, που οι ζαπτιέδες καταδιώκουν για να τον σύρουν στα θανάσιμα αμελέ ταμπουρού.
Στο σπίτι των Σεκέρογλου το παλικάρι θα βρει καταφύγιο, και στο πρόσωπό του η Χαρά θα βρει έναν απροσδόκητο σύντροφο στις πνευματικές της αναζητήσεις.
Ο νεαρός Νικήτας, άλλοτε ζωγράφος στο κοσμοπολίτικο Παρίσι, θα μυήσει τη Χαρά στα άδυτα της Τέχνης πυρπολώντας τα νεανικά της όνειρα με τη φωτιά ενός πρωτόγνωρου έρωτα.
         Δυστυχώς η μοίρα τους έχει άλλα σχέδια και μια συμφορά σκορπά το σπιτικό των Σεκερογλου, σφραγίζοντας συνάμα και το ριζικό του Νικήτα με τον πλέον αδυσώπητο τρόπο.
Ψάχνοντας τα βήματά της στη ζωή, η Χαρά θα ανακαλύψει τις ομορφιές άλλων πολιτειών, ώσπου επιστρέφει για να συναρμολογήσει τα κομμάτια της οικογένειας της και της ψυχής της- διχως να ξεχάσει τον Νικήτα της καρδιάς της:
Κι εκείνος, αθέατος στη σκιά ενός εφιαλτικού μυστικού που θα μετατρέψει τον έρωτά του σε οδύνη... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Όπως ήδη προδιαγράφει ο αστροκέντητος τίτλος του "Το Αστρολούλουδο του Βοσπόρου" του Θοδωρή Παπαθεοδώρου είναι πρωτίστως ένα παραμύθι ζυμωμένο από μπαχάρια της Ανατολής και γαλλικό ρομαντισμό του 19ου αιώνα.
Σαν γλυκό νανούρισμα για την "ξενύχτισσα  Σεχραζάτ", το "Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου" φιλοξενεί στα χάρτινα "πέταλά" του χρώματα, πάθη, τραγωδίες και γοητευτικά αποφθέγματα για τη ζωή- αλέσμένα όλα στο χαρμάνι της αληθινής αγάπης. 
Η αφήγηση ξεκινά με επίκεντρο την έφηβη Χαρά, που υπακούει στο μοτίβο του ελεύθερου κοριτσίστικου πνεύματος που συγκρούεται με τους περιορισμούς κ τη γυναικεία καταπίεση, γεννώντας ισχυρές και σαγηνευτικές προσωπικότητες.Ενα προσφιλές πρότυπο σε συγγραφελις μυθιστορημάτων εποχής.
Γύρω από τη οξυδερκή και ευαίσθητη Χαρά, τα πρόσωπα της οικογένειάς της -καθένα με την προσωπική του διαδρομή.
Ανάμεσά τους δεσπόζει η θεία Σουλτάνα, μια τυπική πολίτικη φιγούρα  βγαλμένη θαρρείς από τις σελίδες της Λωξάντρας, ενώ με αφορμή αυτήν καταδεικνύεται το σκότος της θρησκοληψίας καθώς οι διαφωνίες της με τη Χαρά φέρνουν σχηματικά σε αντιπαραβολή τον Ορθολογισμό και τη Δεισιδαιμονία.
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά του αναγνώστη διεκδικεί η βαθιά αγάπη του στωικού Παναγιωτάκη και της φλογερής Ρόζας που σαγηνεύει με τον ερωτισμό της.
Ο οικογενειακός βίος των Σεκέρογλου ξεδιπλώνει πλήθος λαογραφικών στοιχείων από τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη και την καθημερινότητα του Ελληνισμού σε αυτήν.
Η Πόλη των Πόλεων σε όλο της το μεγαλείο.
Ένα πανόραμα εικόνων, αρωμάτων ακουσμάτων και παραδόσεων με τις σελίδες του Παπαθεοδώρου να γίνονται μια πλούσια συλλογή απο ονειρικές καρτ ποστάλ και μας ξεναγούν σε τοπία σκεπασμένα με τη βυζαντινή αχλύ και τις αναθυμιάσεις αρωματισμένων αργιλέδων.
Η εικονοπλασία του βιβλίου ζωντανεύει μυστικούς τόπους και κάνει τον αναγνώστη κοινωνό όλων των αρωμάτων από τους πολίτικους μπαξέδες.
Παράλληλα τον σεργιανά στο υπόγειο παρελθόν της Πόλης και στην αθέατη πλευρά των απόκληρων πίσω από τους περήφανους μιναρέδες,και των αποξεχασμένων της κοινωνίας, πίσω από από τρανά οικήματα ματαιοδοξίας και πρόσκαιρου πλούτου.



Η γλώσσα του Παπαθεοδώρου είναι ιδιόρρυθμη, στολισμένη με περίτεχνα σχήματα, 
"ανοικονόμητη" σαν παλαιό κέντημα.
Επίσης αιφνιδιάζει ένα χιούμορ ιδιαίτερο, γεμάτο σπιρτάδα ,ευστροφία, και σαρκασμό, που εν μέρει αποδομεί κάποιες φορές τη "σοβαροφάνεια" χαρακτήρων και καταστάσεων.
Ίσως αυτή η παιγνιώδης, ηδεία γλώσσα μετριάζει την βαθιά δραματικότητα που αναδύεται από κάποιες λυπητερές εξελίξεις μεγάλης έντασης,ενώ αξιοσημείωτο είναι πως και οι διαλογοι ακόμη παρουσιάζουν αυτή την παράξενη κι όμορφη πολυπλοκότητα σε μεγαλύτερες ίσως δόσεις από όσες συνήθως αναλογούν στην προφορικότητα.
Σίγουρα το δυνατό σημείο στο "Αστρολούλουδο του Βοσπόρου"- πέραν της ζωηρής παραστατικότητας- είναι η σχέση Χαράς και Νικήτα.
Μέσα από εκείνους, ο συγγραφέας αποκαλύπτει μια λύρική πλευρά - σπάνια σε ιστορικής διάθεσης μυθιστορήματα, Μέσα από τον καλλιτεχνη Νικήτα και την ενορατική Χαρά, 
ο Παπαθεοδώρου φιλοσοφεί για την ουσία της Τέχνης,αλλά και της αγάπης.
Ένας χορός χρωμάτων και συμβολισμών.
Η Τέχνη γίνεται τότε για τη Χαρά και τον Νικήτα γλώσσα μυστική- κωδικας κρυπτογραφικός, να ανοίγουν οι πύλες του Παραδείσου για τους ευλαβικούς μύστες της.
              Ένας νεανικός έρωτας στη σκιά της απειλητικής "Τουρκιάς" εξελίσσεται σα γλυκόπιοτο σερμπέτι, κι όλα δρομολογούνται ευχάριστα κ οικεία, ώσπου έρχεται η ανατροπή για τη Χαρά και τον Νικήτα.
               Σε μια παραλληλία προς τη μικρογραφία της, τη Θεσσαλονίκη, η Κωνσταντινούπολη  δοκιμάστηκε κι αυτή από μια μεγάλη πυρκαγιά, η οποία σημαδεύει το πεπρωμένο των ηρώων κι αναδεικνύει μια φιγούρα βγαλμένη από την κόλαση να διεκδικεί την καρδιά της ωραίας κόρης.
Είναι αυτό το στοιχείο του  ευρωπαϊκού ρομαντισμού, που διαφοροποιέι το"Αστυρολούλουδο" από άλλα βιβλία παρεμφερούς, ελληνοκεντρικής θεματολογίας.
Παρόλαυτα οι ήρωες όλοι ακολουθούν μια δύσβατη ανηφόρα, σπαρμένη ματαιώσεις, ήττες και διλημματικές καταστάσεις, παλεύοντας να κατακτήσουν άξια όσα η ζωή πεισματικά τους ορθώνει ως εμπόδια. 
Μοναδικό αντιστάθμισμα σε όλα αυτά, ο έρωτας, αξιοπρεπής ο ειλικρινής, ο διηνεκής:   
Ενας έρωτας πένητας, με αρχοντιά απροσιτη σε όλους τους Αυτοκράτορες που προικοδότησαν τη Βασιλεύουσα με κλεος απαστράπτον στους Αιώνες... 
Ένας έρωτας που, με την αγιοσύνη ενός δια Χριστόν Σαλού, ξεμπροστιάζει 
την ατσαλάκωτη ασπλαχνιά των "Γνωστικών".
Ένας έρωτας που κυκλοφορεί "ανυπόδητος" (όπως το βάπτισε ο Πλάτων)-για να μην αφήσει τα δικά του πόδια "ανέπαφα από τα αγκάθια που πλήγωσαν το αγαπημένο του πρόσωπο",
αλλά να υποφέρει μαζί του.
Ένας έρωτας που κάθεται αντάμα με τους Αμαρτωλούς,τους Απόκληρους και τους Σημαδεμένους,για το τελευταίο τσιγαράκι της ημέρας, γιατί μονάχα αυτοί μπορούν να βιώσουν την ταπείνωσή του,
Ένας έρωτας "ρακένδυτος", που καταδέχτηκε τη γύμνια για να ντυσει το αγαπημένο πρόσωπο
μες στην παγωνιά ετούτου του ντουνια...

Ένας έρωτας που περιδιαβαίνει τις λασπερές στοές και υπονόμους, διασχίζοντας το σκοτάδι του αγαπημένου,για να τον κουβαλήσει επίμονα στο φως, όπως "έκανε ο Αγιάννης για τον Ιαβέρη (με το μεγαλείο της άφεσης στον εχθρό αυτός)".
Ένας έρωτας- Ορφέας που παιανίζει το τραγούδι της χαράς μέσα στου Άδη τις σιωπές, καλώντας την Ευρυδίκη του, πίσω στο πανηγύρι της ζωής, που τόσο πρόωρα σχόλασε.
Έτσι ακριβώς άστραψε η λάμψη της αγάπης στο "Αστρολούλουδο", συνθέτοντας 
μιαν εξαίσια ωδή στον έρωτα,
με τον σεβντά  του παλιού αμανέ
και την τρυφερή φινέτσα των Βενετσάνων τροβαδούρων...
Δύναμη αναστάσιμη στη σκιές του θανάτου η αγάπη και πνοή ζώσα στην Τέχνη.Ποιητής των όλων...
Τούτο το μυθιστόρημα είναι πράγματι, η πιο λυρική εκδοχή της πένας του Παπαθεοδώρου, διατηρώντας έναν ανθρωποκεντρικό πυρήνα, με το ιστορικό πλαίσιο σε δεύτερο πλάνο.
"Το Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου" από τον Θοδωρή Παπαθεοδώρου ήταν - με μια φράση-
το πιο ρομαντικό αλλά και το πιο πρωτότυπο μυθιστόρημα που διάβασα
με θέμα την Κωνσταντινούπολη του Α Παγκοσμίου Πολέμου!
Με γοητευσε τόσο που με έκανε να αδημονώ για τη συνέχεια το "Σαν Ταξιδιαρικα Πουλιά" όπου ξετυλίγεται η μοίρα της Χαράς, αλλά κι η τελευτάια πράξη της τραγωδίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, 
με την εκρίζωση των Ελλήνων της Πόλης το 1955!
Στα "Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά" ο αναγνώστης θα βιώσει το Πάθος του Γένους μας και τον ναζιστικού τύπου εκδιωγμό του από την τουρκική επικράτεια "μια και καλή", πολύ πιο ανάγλυφα από το πρώτο αυτό -τρυφερό- μέρος, που αποτέλεσε θαρρείς προπομπό νοσταλγίας κ ξεριζωμού, δημιουργώντας τις ειδυλλιακές μνήμες που θα θρηνήσουμε την ώρα του χαμού...
               Μια θεαματική αρχή λοιπόν για έναν συγγραφέα που εξελίχθηκε θεαματικά, αλλά που πάντα αντάμα με την ιστορική εγκυρότητα διατήρησε την ευαισθησία του στο ζήτημα του έρωτα, συμπάσχοντας με τους ήρωες του. 

Διαβάστε την παρουσίαση για τη ΣΥΝΕΧΕΙΑ του έργου 
"Σαν Τα Ταξιδάρικα Πουλιά"(πατώντας ΕΔΩ)

Άλλες παρουσιάσεις για τον 
ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

Γυναίκες Της Μικρής Πατρίδας


Λιανοκέρια Της Μικρής Πατρίδας 


Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά (2)

                                                                           Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Μέρες της Πόλης (2) :Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά
                                        Eίδος: Iστορικό Δράμα
                                        Βαθμολογία 9,5/10


Διαβάστε -για- το πρώτο μέρος, "ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ"- εδω-
κι αφήστε ένα έρωτα- από τους πλέον τραγικούς-
να σας σεργιανήσει στην απόκρυφη γοητεία της Πόλης των Βασιλέων
σε ένα μοναδικό ταξίδι,
από το καθρέφτισμα του δειλινού στον Κεράτιο Κόλπο,
μέχρι τις αντανακλάσεις των αστεριών στη Γέφυρα του Γαλατά,
και στους "μπαξέδες της αγάπης" που, καμιά φορά, μπορεί να ανθίσουν στις βυζαντινές στοές...


...ΣΑΝ ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ
Και πάμε στο δεύτερο μέρος της -"δυστυχώς"- Διλογίας που συμπληρώνει (;) το έργο που ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου απέδωσε ως προσκύνημα στη μνήμη για την εκρίζωση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Συναντάμε, λοιπόν, τους αγαπημένους ήρωες από το "Αστρολούλουδο",να δημιουργούν, να...πληθαίνουν, να προσφέρουν το "τραγούδι της αγάπης τους", και να ανοίγουν τις τσακισμένες φτερούγες τους ,ταξιδεύοντας στους άγριους καιρούς, "Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά"κυνηγημένα από τις θύελλες της Ιστορίας και της ανθρώπινης βαρβαρότητας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Το ξέσπασμα του Β Παγκοσμιου Πολέμου δείχνει φαινομενικά μακρυά από το διαμάντι της ράθυμης Ανατολής- την όμορφη Κωνσταντινούπολη που καμαρώνει τους εξαίσιους αντικατοπτρισμούς της
στα νερά του Βοσπόρου.
Βρίσκουμε την αγαπημένη Χαρά παντρεμένη με τον Νικήτα Κεσανλή,
που με μυρια χρώματα ζωγράφισε τη νιότη της, για να την κάνει τελικά μητέρα των παιδιών του.
Η Χαρά με την αρωγή της αειθαλούς θείας Σουλτάνας κ πλήθος φίλων καμαρώνει τους δυο γιους της ,τον σώφρωνα, εσωστρεφή Κωνσταντή και τον αλέγκρο, θερμόαιμο Παναγιώτη,
όταν η Ιστορία τής χτυπά ξανά την πόρτα. 
           Σύντομα , η τούρκικη βαρβαρότητα θα βρει τρόπο να ξετυλίξει το εφιαλτικό ρεπερτόριο των εκφοβισμών ,της τρομοκρατίας και των εκτοπίσεων, ενώ θα αποκαλύψει κι ένα ανθρώπινο πρόσωπο, όταν η Τουρκία θα γίνει το μοναδικό κράτος που κινητοποίειται άμεσα για τη μαζική αποστολή επισιτιστικής βοήθειας της μέρες του φριχτού κατοχικού Λιμού στην γερμανοκρατούμενη Ελλάδα.
Κάτω από τη σκιά ενός τούρκικου Κράτους βαθιά ρατσιστικού και υποχθόνια ρεβανσιστικού,
ο νεαρός Παναγιώτης Κεσανλής θα συναντήσει την Τουρκάλα Φεράχ με τα ζαφειρένια μάτια κ τον σκαμπρόζικο ερωτισμό των 16 της χρόνων, κι ένας έρωτας απαγορευμένος θα ανθίσει.
Εκείνος, όμως, λογοδοτεί σε ένα Γένος καθημαγμένο 5 αιώνες τώρα, από το οθωμανικό γιαταγάνι,
σε δυο εθνοκαθάρσεις,σε ένα πένθος οικογενειακό 
και σε πλήθος χαμένων συγγενών που έσβησαν στα αμελέ ταμπουρού.
Εκείνη λογοδοτεί σε μια λαβωμένη εθνική περηφάνεια μιας ακρωτηριασμένης πατρίδας- 
βοράς ξένων συμφερόντων-
στα λεηλατημένα χωριά της εκστρατείας του Σαγγάριου 
και στους ξεριζωμένους Μουσουλμάνους της Βόρειας Ελλάδας.
            Κι ενώ το γλυκό μυστικό αναμετράται με το ηθικό χρέος, το πάθος θεριεύει αντάμα με τα εθνικά μίση, που θα κορυφωθούν στο βρόμικο πογκρόμ του 1955.
                 Ξεριζωμός- "κι έρχεται η ώρα για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις"...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Το δεύτερο μέρος της Διλογίας για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης φέρνει την απαραίτητη κορύφωση, "εγκαθιδρύοντας" στην ψυχή το οριστικό πένθος για την αμετάκλητα χαμένη Ομορφιά που ψηλαφίσαμε στο "Αστρολούλουδο του Βοσπόρου".
             Με το "Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά" ο Θοδωρής Παπαθεορώρου ολοκληρώνει, λοιπόν, το μαγευτικό-όσο και δραματικό- οδοιπορικό της μνήμης στους μαχαλάδες της Πόλης και στα πάθη του Ελληνισμού που ήκμασε σε αυτήν 15 και πλέον αιώνες!
Τα "Ταξιδιάρικα Πουλιά" έρχονται και συμπληρώνουν ιδανικά, σε μια υποδειγματική συμμετρία το Αστρολούλουδο του Βοσπόρου, φέρνοντας μια μαθηματική ισορροπία στο σύνολο του έργου αυτού:
Ενώ, λοιπόν, το "Αστρολούλουδο" είναι μπολιασμένο με το όνειρο κι έναν γοητευτικό λυρισμό, που γίνεται σπαρακτικός, μέσα από τον μοναδικό έρωτα που περιγράφει, τα "Ταξιδιάρικια Πουλιά" είναι το βιβλίο του Ρεαλισμού- οδυνηρό όσο η Ενηλικίωση.
Πράγματι, στα "Ταξιδιάρικα Πουλιά" οι αφηγηματικοί τρόποι, οι χαρακτήρες και οι ιστορικές αναφορές προβάλλουν όλα τους πιο ώριμα και μεστά- προσφέροντας ένα μυθιστόρημα μέγαλης ιστορικής βαρύτητας, που δεν του λείπει σαφώς το συναίσθημα, αλλά που σίγουρα δεν είναι το κυρίαρχο ζητούμενο.
Πρόκριμα εδώ, δεν είναι τόσο η συναισθηματική εξέλιξη των ηρώων ή ο έρωτας καθεαυτός, αλλά η ίδια η Ιστορία κι οι προκλήσεις που ορθώνει στο πλέγμα των οικογενειακών και κοινωνικών σχέσεων- με κορυφαία, αλλά όχι μοναδική, την απαγορευμένη σχέση του Ελληνα Παναγιώτη και της Τουρκάλας Φεράχ.  
Εδώ η γλώσσα του συγγραφέα έχει αποτινάξει τα πρότερα "αρχαία της στολίδια", έχει απαρνηθεί την πληθωρικότητα του προηγούμενο μέρους με περιγραφές πιο λιτές, χωρίς να τις λείπουν οι χαριτωμένες, χιουμοριστικής διάθεσης αντιπαραβολές.
 Στα "Ταξιδιάρικα Πουλιά"(όπως και σε πολλά από τα επόμενα βιβλία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου) έχουμε μιαν "εξόχως δραματοποιημένη" ιστοριογραφία, υψηλών προδιαγραφών, που δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
Δεν υπάρχει ελληνική καρδιά που θα μείνει απαθής μπροστά σε αυτές τις σελίδες, τις κατάσπαρτες αίμα, δάκρυα μητρικά, ιδρωμένες πέτρες της Ανατολίας, σπασμένα γυαλιά, και λίγο άρωμα λουλουδιών αναμεμιγμένο με κανέλα.
Παρότι, ο Παπαθεοδώρου μας μιλά για μια περιόδο πολυσυζητημένη και για θέματα οικεία στη Μνήμη που ματώνει, κατορθώνει να πρωτοτυπήσει και να δώσει κάτι που έλειπε:
Παίρνει το νήμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, παραμένει εντός τουρκικού εδάφους και συνενώνει την περίοδο του Παγκοσμιου Πολέμου με το Πογκρόμ του 1955, διαγράφοντας τα πάθη και τις πολιτικές διεργασίες που κόχλαζαν στην Κωνσταντινούπολη και εκδηλώνονταν σε τρομοκρατήσεις του ελληνικοχριστιανικού στοιχείου- για να δείξει τις απώτερες σκοπιμότητες που ξεσπάσαν στην οριστική εκρίζωση της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, τσαλαπατώντας κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου και φυσικά τη Συνθήκη της Λωζάννης.  
Πουθενά,λοιπόν, δε βρήκα τόσο αναγλυφα δοσμένη την πολύπαθη πορεία του Ελληνισμού της Πόλης τα χρόνια του Β' Παγκοσμιου Πολέμου, όπου η μυθιστοριογραφία συνήθως παραμένει εστιασμένη στον ελλαδικό χώρο και στο Εβραϊκό Ζήτημα (Θεσσαλονίκη ή και Γιάννενα).
Πρώτη φορά επίσης, σε μυθιστόρημα διαβάζουμε για μια άγνωστη αλλά κρίσιμη και τόσο ..."ωραία" λεπτομέρεια της Ιστορίας:
Πρόκειται για την απίθανη ιστορία του ηρωικού πλοίου Κουρτουλούς, μια φωτεινή εκδήλωση της αλληλεγγύης των λαών, όταν οι Τούρκοι- σε σύμπραξη με ελληνικά σωματεία της Πόλης- αψηφώντας την επικινδυνότητα του ναρκοθετημένου πλέον Αιγαίου, έσπασαν τον ναυτικό αποκλεισμό για να μεταφέρουν τρόφιμα στους λιμοκτονούντες Έλληνες, επαναλαμβάνοντας το θεάρεστο εγχείρημά τους αρκετές φορές, μέχρι τη θλιβερή κατάληξη...   
            Δυστυχώς όμως ο Ανθρωπισμός συχνά πνίγεται σε κυνικά συμφέροντα κι εθνοτικά μίση, που οι Ελληνες ήρωες του Παπαθεοδώρου θα τα γευθούν σταγόνα σταγόνα σαν κώνειο σωκρατικό- αρνούμενοι να αποδράσουν από τα πάτρια.
Με παραστατικότητα και περισσή αγωνία, μέσω των Κεσανλήδων,παρακολουθούμε την οικονομική κι ηθική εξόντωση των άξιων Ελλήνων της Πόλης από εναν λαό οκνηρό και ζηλόφθονο, με σχεδιασμούς που προσομοίαζαν επικίνδυνα προς την ναζιστική πολιτική του 34 εις βάρος των Εβραίων.Μονάχα που το Νταχάου εδώ ονομάζεται Ερζερούμ και σα Μινώταυρος αξιώνει νιάτα ελληνικά...
Κι εντέχνως έρχεται η κορύφωση με την Ιστορία να επαναλάμβάνεται σα φάρσα...
Στον πανώρια Βασιλέυουσα, Σεπτέμβρη του 55, αναβιώνει από τον τούρκικο όχλο ένα προγκρόμ εις βάρος ελληνικών περιουσιών ανάλογο με την εφιαλτική Kristallnacht του 38 σε βάρος των Εβραίων.
Η προβοκάτσια είναι ιδανικά στημένη με διττό στόχο- ακριβώς όπως επί ναζισμού.
Όπως ο Χίτλερ το 33 εκμετάλλευτηκε την πυρπόληση του Reichstag για να κατηγορήσει τους κομμουνιστές, έτσι κι η τούρκικη κυβέρνηση εκμεταλλέυτηκε τα επεισόδια της 7ης Σεπτέμβρη αφενός για να ενοχοποίησει του Τούρκους  κομμουνιστές, αφετέρου να στοχοποίησει κ να εκδίωξει τον στερνό χριστιανικό θύλακα της τούρκικης επικράτειας- τους Χριστιανούς της Πόλης.
Κι αν λίγο εδώ... κουραστήκατε από τα ιστορικά στοιχεία- μην... ανησυχείτε καθόλου, διότι μέσα από τη γοητευτική αφήγηση του Θοδωρή Παπαθεοδώρου η ιστορική γνώση αποκτά αίμα κ ψυχή ζωσα μέσω των δυνατών χαρακτήρων και των παθών τους, που δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο.Ο αναγνώστης βιώνει με τους ήρωες "πανικόβλητος" κι ο ίδιος, τους διωγμούς, τις κακουχίες, την αγωνία, το πένθος -αλλά και τη λαχτάρα της αγάπης.
           Καταρχάς, ο έρωτας σαν αντίβαρο, αλλά και πρώτο θύμα της αιματοβαμμένης Ιστορίας επιβάλλει τον δικό του νόμο στις καρδιές.Παρόλαυτα όχι!- δεν έχουμε ένα... στερεοτυπικό "Ρωμαίο κ Ιουλιέττα της Ανατολής".
Πρόκειται για ένα πάθος που εξελίσσεται πειστικά χωρίς εξιδανικεύσεις, μετα ηθικά του διλήμματα να επιφέρουν φυσιολογικά πισωγυρίσματα.
Η Φεράχ ,μια πλούσια κοπέλα- πολύ προοδευτική για το πλάισιο της μουσουλμανικής κοινωνίας, που την αναθρέφει- υποβάλλει τη δική της αδιαπραγμάτευτη χειραφέτηση ακόμη και απέναντι στους ίδιους τους πόθους της, ενώ ο Παναγιώτης προβάλλει πιο ευάλωτος.
Δεν είμαι σίγουρη πως ο έρωτας αυτός συνεπάιρνει τον αναγνώστη- ειδικά από την πλευρά της Φεράχ- κι υποψιάζομαι πως κι ο συγγραφέας ήθελε να δώσει μια πιο ρεαλιστική εκδοχή του αταίριαστου πάθους, κι όχι μια χάρτινη "ονειροπόληση".
          ...Γιατί -παρά τον αντιφατικό έρωτα- εκεινο που κυριαρχεί στα "Ταξιδιαρικά Πουλιά" είναι η Οικογένεια, κι ως συνεκτικός κρίκος η φιγούρα της Μάνας.
Γνωρίσαμε τη Χαρά ως ονειροπόλα καλλιτέχνιδα και τρυφερή Ερωμένη και τώρα συμπάσχουμε με τον αγώνα της για επιβίωση και τις εναγώνιες προσπάθειες της να σώσει τα παιδιά της απο τη λαίλαπα του Πολέμου...
Καπου εκέι ξαναβρίσκουμε τον Νικήτα της.Σίγουρα, ο οικογενειαρχης Κεσανλής παρουσιάζει μιαν ασυνέχεια προς τον ιδεαλιστή ζωγράφο που γνωρίσαμε στο "Αστρολούλουδο", ενώ το ατομικό του δράμα έχει σχεδόν "ατονήσει" μπροστά στις απαιτήσεις του οικογενειακού του βίου και στο χρονικό άλμα που έχει συμβεί από την περίοδο του "Αστρολούλουδου".
Αντιπροσωπεύουν όλοι τους όμως, επάξια τον αγώνα του απλόυ Έλληνα για προκοπή, μέσα στις αντιξοότητες της μοίρας και της Πολιτικής.
Σίγουρα "Τα Ταξιδιάρικα Πουλιά" παρουσιάζουν μια μεγαλύτερη αυτονομία ως προς το πρωτο μέρος καθώς το φινάλε έρχεται φυσικό κουβαλώντας μια νοσταλγία όσο τα "Πουλιά Ταξιδεύουν" μακρυά.
Θα ήταν ίσως δεκτικό μιας δυνητικής συνέχειας, αλλά κι έτσι διαθέτει μια δική του πληρότητα.  
Το "Σαν Τα Ταξιδιαρικα Πουλιά" ειναι ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί για τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, καθώς συμπυκνώνει όλον τον πόνο και την τραγωδία της φυλής μας, και αξίζει κάθε Έλληνας να το διαβάσει.
Περιττό ίσως να πω, ότι μια 10ετία περίπου μετά από αυτό το έργο, ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου δικαίωσε πανηγυρικά τις προσδοκίες που με αυτό είχε θέσει εμπλουτίζοντας το Ιστορικό Μυθιστόρημα με σημαντικά βιβλία που διασώζουν αξίες, Συναισθήματα και Ιστορική Μνήμη.