ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ, Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας

                               Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας, Σόφη Θεοδωρίδου
                                           Είδος : Κοινωνικό
                                           Βαθμολογία: 8,5/10

                                               

Φέτος , η αγαπημένη Σόφη Θεοδωρίδου που τόσο ξεχώρισε με τα ιστορικής χροιάς κοινωνικά της μυθιστορήματα, επανέρχεται με ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα που φέρνει στο προσκήνιο τη γυναικεία φιλία αλλά και τις αναταράξεις της μεταπολεμικής και μεταποιλιτευτικής Ελλάδας.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Είναι δεκαετία του ΄60, η δεκαετία των θαυμάτων και του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, που εκτοξεύει τα όνειρα της ανθρωπότητας ως το διάστημα...
Σε ένα χωριό της Βορείου Ελλάδας γεννιούνται 3 κορίτσια στα χέρια ενός ανθρώπου που για λίγο θα ορίσει σα χέρι θεικό το πεπρωμένο τριών νέων πλασμάτων
           Η Κλέα θα βρεθεί στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, σε ένα αρχοντικό χωρίς στοργή για το στρουμπουλό,ανασφαλές κορίτσι.
          Η Μελισσάνθη θα μεγαλώσει μέσα στις μυρωδιές της οικογενειακής ταβέρνας ανάμεσα στα πυρά μιας ολέθριας σχέσης.Εξίσου ολέθρια θα σημαδευτεί κι εκείνη όμως από τον έρωτα, πληρώνοντας παλιά σφάλματα.
          Η πανώρια Λόλα θα ανθίσει στον φτωχομαχαλά κάτω από τα νανουρίσματα του ρομαντικού πραματευτή, το φιλότιμο της μητέρας της και τις θυμοσοφίες της ιδιόρρυθμης γιαγιάς της, όμως το καλύβι θα είναι πολύ στενό για τις φιλοδοξίες της.
Τρεις κοπέλες ,ετερόκλητες που θα συνδεθούν με μια φιλία παιδική από εκείνες που ριζώνουν στα παιχνίδια της χαμένης αθωότητας που νοσταλγούμε...Τα γυρίσματα των καιρών θα τις απομακρύνουν από τη γενέτειρά τους αλλά κι από όσα ονειρεύτηκαν, όμως η φιλία τους θα κατορθώσει με τον δικό της μοναδικό τρόπο να δηλώσει παρούσα...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα ακόμη μυθιστόρημα της Σόφης Θεοδωρίδου που αποδεικνύει τη συγγραφική της ωριμότητα, την καλαισθησία του λόγου και την οξυδερκή ματιά της πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τις κοινωνικές εξελίξεις που πλαισιώνουν τους ήρωές της...
Τα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν ένα μυθιστόρημα χορταστική και γόνιμη εμπειρία με καλλιέπεια λόγου και εξέλιξη επί το πλείστον γραμμική ενώ πριν το τέλος έρχονται αποκαλύψεις του χθες που συγκλονίζουν. 
            Ύμνος στη γυναικεία φιλία ,αλλά και στην ύψιστη αξία της μητρότητας Τα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας αποκτούν μια απροσδόκητη πολιτική χροιά, όσον αφορά ζητήματα της σύγχρονης Ελλάδας.
           Χωρίς να υπάρχει συσχετισμός προσώπων, το βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια άτυπη συνέχεια του πρότερου έργου της Θεοδωρίδου.
Έτσι από τη Γενοκτονία των Ποντίων(Το Κορίτσι απ΄τη Σαμψούντα) και το προσφυγικό ζήτημα(Η Νύφη Φορούσε Μαύρα),η Θεοδωρίδου μας πήγε στην Κατοχή και τον Εμφύλιο (Η Αμαρτία Της Ομορφιάς και Στεφάνι Από Ασπάλαθο)και τώρα στη μετεμφυλιακή και μεταπολιτευτική Ελλάδα με Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας με τη σπονδυλωτού τύπου πορείες τριών φιλενάδων!
           Στα βιβλία της γενικά, η Σόφη Θεοδωρίδου εστιάζει στη Γυναίκα περιστρέφοντας τις εξελίξεις πάντα γύρω από μια κεντρική γυναικεία φιγούρα.
Στα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας απουσιάζει αυτή η ιδιότυπη " μονοσημία " καθώς έχουμε τρεις πρωταγωνίστεις κι όχι μία. 
          Έτσι, αυτή τη φορά έχουμε στο επίκεντρο τη Γυναίκα.
σε πολλαπλούς ρόλους και διαδοχικές μεταμορφώσεις κάτω από τη σμίλη των καιρών και των προσωπικών της συγκρούσεων...
           Στα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας λοιπόν συναντάμε , καταρχήν, τη γυναίκα- παιδούλα, όταν με ένα "γλυκό χαμόγελο" παρακολουθούμε τα παιδικά καμώματα των ηρωίδων να έρχονται σε αντίφαση προς τις ανομίες των ενηλίκων και το πολυτάραχο κοινωνικό σκηνικό που τις περιβάλλει...
Η μυρωδιά του ποπκορν στο Λούνα Παρκ απαλύνει την αποφορά του αλκοόλ καθώς εκείνο αποδομεί ζωές, ενώ η θέα από τη ρόδα εκμηδενίζει τις κοινωνικές "αποστάσεις". 
        Η αρχή της βρεφικής τους ηλικίας με παρέπεμψε έντονα στις Υπέροχες Γυναίκες της Έλσης Τσουκαράκη, αν κι ευτυχώς διαφοροποιείται αρκετά έπειτα το βιβλίο...(Η μανία των μαιευτήρων -γυναικολόγων της Λογοτεχνίας μας με την κλασσική μουσική και τις σκέψεις μεγαλείου τείνει να προσλάβει διαστάσεις επιδημικες)

Στο βιβλίο της Θεοδωρίδου, επίσης προβάλλει η γυναίκα- ερωμένη, άλλοτε λατρευτή, άλλοτε σειρήνα ανόσιων παθών΄ η ανεκπλήρωτων πόθων...
Με ζέση επίσης η συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο της  γυναίκας που χτίζει την καριέρα της από το μηδέν , της γυναίκας που συγκρούεται να αυτοπροσδιοριστεί έξω από τις επιταγές μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας...Χρονικά αυτό συμπίπτει με τον άνεμο της απελευθέρωσης και της ισότητας που άρχισε να πνέει και στην Ελλάδα...
          Εκείνη που δεσπόζει τελικά όμως είναι η Μάνα, ρόλος που καταξιώνει τη γυναικεία ύπαρξη.
Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται στο προσκήνιο η μεγαλύτερη δοκιμασία που μπορεί να περάσει ένας γονιός: H ασθένεια του παιδιού του...
           Με ευαισθησία η συγγραφέας θίγει ένα πεδίο άγνωστο στον μέσο αναγνώστη, τη μεσογειακή αναιμία και όλες τις προκαταλήψεις που τη συνοδεύουν.Κατορθώνει ωστόσο να ενσταλάξει το φως της ελπίδας μέσα από έναν καταπληκτικό χαρακτήρα, που αντιπροσωπεύει το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης και την αγάπη στη ζωή.
            Οι τρεις φίλες, Κλέα ,Μελί και Λόλα, αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τύπους γυναικών, καλύπτοντας τις έννοιες της χειραφέτησης ,του παραδοσιακού ρομαντισμού και της ματαιοδοξίας.
           Μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές παρακολουθούμε, παράλληλα τη διαφθορά του πολιτικού σκηνικού που δεν απώλεσε ποτέ τις παθογένειές της μικροπολιτικής.
               Καθώς η πλοκή εξελίσσεται φεύγουμε από την Επαρχία κι η πορεία των ηρωίδων τις φέρνει σε σκηνικά γνώριμα και πειστικά, παρμένα από την σκληρή καθημερινότητα στη μεγαλούπολη.
         Η Αθήνα ξετυλίγεται καθώς αναζητεί την ταυτότητά της ανάμεσα σε γραφικές γωνίες, πολυκατοικίες και πλούσιες συνοικίες.
Η βιοπάλη, η επιχειρηματικότητα ,το Χρηματιστήριο του 1999, οι ατσαλάκωτοι πολιτικοί με τις τσαλακωμένες συνειδήσεις, οι αναρχικοί κι οι Δον Κιχώτες, οι ψευδαισθήσεις της μεσαίας τάξης...Η συγγραφέας συνθέτει ένα πικρό πανόραμα της ζωής του νεοέλληνα στη Μεταπολίτευση
           Αμυδρά αυτή η πολιτική ματιά μέσα από τη ζωή των ηρώων και τη σχέση τους με την πολιτική μου έφερε στον νου την Πρώτη Κυρία της Γιώτας Γουβέλη.
          Επιστρέφοντας στα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας, θέλω να συγχαρώ τη Σόφη Θεοδωρίδου γιατί με ευφυή τρόπο, μέσα σε όλα, αναδεικνύει την απειλή του νεοναζισμού, που δηλητηρίασε το πολιτικό σκηνικό σπέρνοντας το τυφλό μίσος προς τον Διπλανό!
Αυτό το κομμάτι ήταν από τα πιο συγκινητικά  ολόκληρου του βιβλίου, και περιελάμβανε έναν υπέροχο χαρακτήρα- ίσως τον πιο ενδιαφέροντα ολόκληρου του βιβλίου, που θα έπρεπε να έχει αναδειχθεί πολύ περισσότερο.
          Με συγκλόνισε αν και θεωρώ δόθηκε πολύ πιο ήπια από ό,τι του αναλογούσε και με τη σωστή έμφαση θα μπορούσε να απογειώσει το αποτέλεσμα, που με κάποιες ισχυρές εξάρσεις συναισθημάτων, και υφέσεις παρέμεινε σε χαμηλούς τόνους και δεν φέρνει εκείνη την αναγνωστική ανάταση που περιμένεις από μια συγγραφέα αυτού του βεληνεκούς...
             Στο σύνολό του, όμως, το βιβλίο αφήνει πολύτιμα μηνύματα που θα τα κουβαλάτε για καιρό αφότου το τελειώσετε...
Οπωσδήποτε συνιστώ να ανακαλύψετε το ξεχωριστό αυτό βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου και να στοχαστείτε στα πολυδιάστατα κοινωνικά ζητήματα που με θάρρος θέτει...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Στον Αστερισμό Του Βιβλίου 

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Μαρία Τζιρίτα, Το Ταξίδι της Ελπίδας

                                                                              Το Ταξίδι Της Ελπίδας, Μαρία Τζιρίτα  
                                            Είδος: Aισθηματικό
                                               Βαθμολογία: 8,5/10 (καθε βιβλιο αξιολογειται αυστηρα με βαση την κατηγορια του και μονο)                          

                                                                                        

Φέτος η Μαρία Τζιρίτα επανήλθε πιο ώριμη από ποτέ με ένα όμορφο μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στη δεκαετία του 60 φέρνοντας στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα της αθρόας μετανάστευσης των Ελλήνων μέσα από ένα γλυκό, αισθηματικό πρίσμα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Ελπίδα ,αναζητώντας να αποδράσει από ενα εφιαλτικό οικογενειακό αδιέξοδο, επιβιβάζεται στο ομώνυμο πλοίο με προορισμό τη μακρινή Αυστραλία...
         Στο υπερωκεάνειο αυτό πλοίο ταξιδεύουν πλήθος ετερόκλητων προσώπων με γεμάτα ματαιώσεις του χθες και όνειρα για το αύριο ...
        Στη μικροκοινωνία του καραβιού η Ελπίδα θα ανακαλύψει την αξία της φιλίας,θα γνωρίσει απροσδόκητη ανθρωπιά και θα ανακαλύψει την επικίνδυνη ομορφιά του έρωτα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Ταξίδι Της Ελπίδας είναι ένα δροσερό και πολύ τρυφερό μυθιστόρημα που  προσφέρει στον αναγνώστη μια υπέροχη απόδραση σε έναν γοητευτικό μικρόκοσμο,αυτόν του καραβιού!
Η ιστορία είναι προσδεδεμένη στις κοινωνικές συνθήκες του '60 με τους οπισθοδρομικούς οικογενειακούς δεσμούς και αναδεικνύει την ολόπλευρη  καταπίεση της γυναίκας.
             Αν και αφορμή για όλα, στέκεται μια φριχτή οικογενειακή τραγωδία κι ένοχα μυστικά η ατμόσφαιρα του βιβλίου δεν αποκτά έντονα το δραματικό στοιχείο- αντίθετα ισορροπεί σε καλοσταθμισμένες δόσεις ξεγνοιασιάς, τρυφερότητας και αγωνίας, χωρίς να φορτίζει τον αναγνώστη.
           Η πρωταγωνίστριά του βιβλίου , η Ελπίδα είναι ένα κράμα δωρικότητας και καλοσύνης, που ανταποκρίνεται σε στην αρχετυπική φιγούρα ενός αγνού κοριτσιού της επαρχίας που από νωρίς αναμετρήθηκε με τη φτώχεια και ωρίμασε πρόωρα ίσως προβλήματα που υπερέβαιναν την ηλικία της.
         Την Ελπίδα πλαισιώνουν μια σειρά από εξίσου ενδιαφέροντες χαρακτήρες που  διατηρούν αυθύπαρκτη τη γοητεία τους και τις ιδιαιτερότητες τους.
     Καθένα διατηρεί το δικό του ατομικό δράμα και το προσωπικό του συμπάν, που συμπορεύεται με των υπολοίπων
Τα πρόσωπα του βιβλίου παρουσιάζουν αληθοφάνεια και οι διακυμάνσεις τους καθώς ξετυλίγονται οι σχέσεις τους είναι πειστικές.
Οι επιμέρους δοκιμασίες ή δυσκολίες δεν εδράζονται μόνο στην παρουσία της Ελπίδας, αλλά αφορούν και την υποπερίπτωση του καθενός, καθώς διασταυρώνονται μαζί της...
          Είναι όμως σαφές στο μυθιστόρημα ότι δεν αναδεικνύεται έντονα η εξακτίνωση του ελληνικού στοιχείου και η απελπισία που συνόδευει τη μετανάστευση-ειδικότερα των εργατών- καθώς το κοινωνικό πλαίσιο υποτάσσεται στην ατομικότητα των συγκεκριμένων ηρώων.
        Το Ταξίδι της Ελπίδας όμως είναι μια πολύ όμορφη ανατομία των σχέσεων σε ένα περιορισμένο πλαίσιο, όπως ένα καράβι κι αναδεικνύει φωτεινές αξίες της ζωής , όπως η φιλία, η οικογενειακοί δεσμοί και φυσικά ο ζωοδότης έρωτας! Ένας έρωτας που άλλοτε πληγώνει κι άλλοτε λυτρώνει , όμως είναι παντού κυρίαρχος.
          Το βιβλίο αυτό της Μαρίας Τζιρίτα, παρέχει, επιπλεόν, μέσα από ευφυείς διαλόγους και συγκυρίες εξαίσιο πληροφοριακό υλικό για μακρινά μέρη κι εξωτικά- με τρόπο πολύ ευχάριστο στον αναγνώστη!
         Ζωηρή εικονοπλασία χαρακτηρίζει τις στάσεις λοιπόν σε διάφορες νέες ανοίκειες "πολιτείες "ενώ είναι εμφανές ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει εμβριθώς τις συνθήκες αντίστοιχων, υπερπόντιων ταξιδιών, καθώς και τις δυνατότητες της πολύμηνης ζωής σε ένα πλοίο.
          Το ταξίδι στις θάλασσες, αλλά και την ψυχή των πρωταγωνιστών μας αναπαρίσταται ανάγλυφα κι ο αναγνώστης αισθάνεται συνεπιβάτης και συνοδοιπόρος στις δοκιμασίες των ηρώων.
Επιβιβαστείτε λοιπόν σε ένα αξέχαστο ταξίδι στις θάλασσες της πολυκύμαντης αγάπης που είναι ο απώτερος προορισμός κάθε αναζήτησης!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ. Γυαλινο Ρόδο

                                                                                               Το Γυάλινο Ρόδο, Ευαγγελία Ευσταθίου
                                                 Είδος Αισθηματικό/ Θρίλερ
                                                 Βαθμολογία: 10/10

Η Ευαγγελία Ευσταθίου,αυτή τη φορά  μας συστήνει μια ηρωίδα εύθραυστη σαν το γυαλί , σε ένα βιβλίο όπου τα... ροδοπέταλα πορφυρώθηκαν από το αίμα κι η αγωνία πορεύεται αντάμα με την ερωτική δίνη- σε έναν μοναδικό συνδυασμό αστυνομικού μυστηρίου και δράματος...
Το Γυάλινο Ρόδο είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει μοναδικά πολλά στοιχεία και συγκλονίζει όσο κανένα άλλο της συγγραφέως, γι αυτό ίσως αποτελεί το πιο ξεχωριστό από τα τόσο δυνατά όσο κι ευφάνταστα βιβλία μας έχει χαρίσει η Ευαγγελία Ευσταθίου.



ΠΕΡΙΛΗΨΗ- ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΣΙΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Η Εμμανουέλα Μαράντη δεν υπήρξε ποτέ ένα ανέμελο παιδί.
Βρισκόταν πάντα στο κέντρο μιας οικογενειακής θύελλας και αντιμετώπιζε τα αδιέξοδα συνήθως με τη φυγή. 

Έτσι, έπειτα από ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ τη βραδιά των γενεθλίων της, καταλήγει σε μοναστήρι της Ηπείρου αποφασισμένη να αποσυρθεί από τα εγκόσμια και να αναζητήσει τη γαλήνη του Θεού, για να επουλώσει τις βαθιές πληγές της και να αφήσει οριστικά πίσω της τις σκιές του παρελθόντος.

Την ίδια στιγμή, ο Νίκολας Κάραλης, υπαστυνόμος της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, πιστεύοντας πως έχει λυτρωθεί από τα φαντάσματα του δικού του παρελθόντος, αναλαμβάνει την προστασία της Εμμανουέλας από τη δολοφονική μανία ενός άγνωστου ψυχοπαθούς που επιτίθεται σε νεαρά ορφανά κορίτσια, του επονομαζόμενου Φονιά με τα Μαύρα Ρόδα, ο οποίος δείχνει ότι δε θα σταματήσει το θανατηφόρο παραλήρημά του αν δε φτάσει σ' εκείνη.
Ο Νίκολας και η Εμμανουέλα γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας απίστευτης περιπέτειας σε ένα σκηνικό τρόμου την ώρα που το ρολόι μετράει αντίστροφα για το κύκνειο άσμα μιας ψυχής τσακισμένης από την παράνοια και τη διαστροφή.

             Παράλληλα, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το κοινό οδυνηρό παρελθόν τους και ταυτόχρονα το απροσδόκητο παρόν τους. Και, καθώς τα μυστικά ανασύρονται από το σκοτεινό πυθμένα της κρύπτης τους, οι δυο τους καλούνται να δώσουν απάντηση στο μεγαλύτερο δίλημμα απ' όλα: 

Ενωμένοι μες στην κοσμοχαλασιά ή μοναχικοί σολίστ σε μια παράσταση με αβέβαιο τέλος;


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Τι βιβλίο!
Το Γυάλινο Ρόδο της Ευαγγελίας Ευσταθίου συνιστά ένα αυθεντικό αστυνομικό θρίλερ με αισθηματικές προεκτάσεις, που κόβει την ανάσα του αναγνώστη!
Για να καταχραστώ το γεωμερτρικό όρο, θεωρώ πως  το Γυάλινο Ρόδο μαζί με το Αν Τον Άνεμο Ρωτήσεις , και το Μ Άλλα Λόγια Σ Αγαπώ αποτελούν τη "χρυσή τριάδα"της συγγραφέως...

Όπως σε όλα της τα βιβλία η αφήγηση είναι γοητευτική, απλή και συνάμα πολύ παραστατική, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Η ομορφιά της γλώσσας σε ωραία συνύπαρξη με τη δύναμη της εικόνας και των συναισθημάτων!
        
Κι ενώ στο πρώτο μέρος μας ξεδιπλώνεται μια πολυδαίδαλη και τραγική οικογενειακή ιστορία, στο δεύτερο μέρος κυριαρχεί η αδρεναλίνη κι ένας ερωτισμός παράφορος μαζί και παράλογος...
           Για άλλη μια φορά, η συγγραφέας διαχειρίζεται αριστοτεχνικά το προσφιλές μοντέλο ενός αντιφατικού ζευγαριού που το ταλανίζουν οι δαίμονες ενός πολυτάραχου χθες και ανεπούλωτα παιδικά τραύματα.
            Συναντάμε το ιδανικό πρότυπο του λιγομίλητου όσο και σκληροτράχηλου αρσενικού, που παρά τις πληγές του είναι έτοιμο να προστατεύσει το αδύναμους.Εδώ πρόκειται για τον γοητευτικό μυστηριώδη υπαστυνόμο Νίκολας Κάραλη.
         Στο πλάι του προβάλλει ξανά ένα κορίτσι που δεν του επέτρεψαν να ανθίσει- η Έμμα Μαράντη!
Είναι η ίδια η Σιλημμένη Αθωότητα σε όλη της την τραγικότητα, που η συγγραφέας ιχνηλατεί διεισδυτικά σε ένα πλήρες ψυχογράφημα που ξεδιπλώνεται καθ'όλη την πλοκή...
              
Το ξεχωριστό στο Γυάλινο Ρόδο όμως είναι ότι ο κεντρικός άξονας διακλαδίζεται σε καλοδουλεμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες που κερδίζουν τις εντυπώσεις κ αποτελούν την κινητήριο δύναμη της ιστορίας μας.
            Τα δεύτερα πρόσωπα δε συνιστούν προσχηματικές παρουσίες όπως συμβαίνει συνήθως!

Αντιθέτως είναι όλα αυθύπαρκτα,αξιοπρόσεκτα και σμιλεμένα με περισσή μαεστρία, απογειώνοντας το τελικό αποτέλεσμα...
Είναι ο μελαγχολικός Ορέστης με το αέναο αίσθημα της μειονεξίας να ποτίζει πίκρα τις ζωές των γύρω του, άθελά του.
Είναι η ραδιούργα, αλλά πονεμένη Αλεξάνδρα με τα τρομακτικά μυστικά που πυροδότησαν μια τραγωδία ασύλληπτη στον κοινό νου.

Είναι η ονειροπόλα κι αέρινη Αναίς και ο πολύπλευρος, ασταθής Στάμος. 
Παραδίπλα η πληγωμένη αλλά ώριμη έφηβη Σιλβί, η βασανισμένη Άνια και η φαινομενικά ανέμελη,αλλά ουσιαστική Τζένη, που εκπλήσσει με την εξέλιξή της.
Πάνω από όλα όμως είναι ο μαρτυρικός "εκείνος" που κινεί τα νήματα του δράματος: 

 Συνήθως οι σκοτεινοί- άντρες- πρωταγωνιστές της Ευσταθίου φέρουν σημάδια και πληγές, που τους προσδίδουν, όμως, κοινώς αποδεκτή γοητεία. Είναι πανώριοι, σιβυλλικοί και θανάσιμα αρρενωπόι... Δυσπρόσιτοι και ιδιόρρυθμοι αλλά όχι διεστραμμένοι! Οι αρσενικοί πρωταγωνιστές της Ευσταθίου είναι περισσότερο "χηθκλιφικοί" θα μπορούσαμε να πούμε.
        O δε αντίθετος πόλος, του "Κακού", στα έργα της που εμπλέκουν "έγκλημα", είναι πολύ πιο επίπεδος, διακριτός ,ξεκάθαρα εμφορούμενος από απληστία , φθόνο κι αναγνωρίσιμα ελαττώματα.

Στο Γυάλινο Ρόδο όμως συναντάμε κάτι άλλοτριο προς όλα αυτά.
          Ο Φονιάς Με Τα Μαύρα Ρόδα ως ένα από τα πιο ευφυή συγγραφικά ευρήματα, είναι μια φιγούρα παρμένη από τα ερεβώδη βάθη της αυθεντικής λογοτεχνίας Τρόμου, μεταδίδοντας όλη την ιδιότυπη σαγήνη της σε ένα ασφυκτικό αγκάλιασμα έρωτα και θανάτου...

        Ο χαρακτήρας αυτός αποτελεί ένα φρανκεινσταινικό κράμα πολλών αντιφάσεων της ανθρώπινης φύσης, όπως ποτέ δεν υπήρξε άλλοτε ήρωας της Ευσταθίου ή ήρωας πρόσφατου ελληνικόυ μυθιστορήματος γενικότερα.

Πρόκειται για μια ύπαρξη βαθιά, νοσηρή, σκανδαλιστικά suis generis- "ζυμωμένη κυριολεκτικά με τον θάνατο".
Έναν αγγελιαφόρο από την Κόλαση.
Ένα θραύσμα δαντικό.
Έχουμε μια -σπάνια για την ελληνική μυθιστοριογραφία- σπουδή στο "Τέρας" και μια χαρτογράφηση της τρομακτικής του "μόνωσης", που κορυφώνεται σε ένα παράφορο αίτημα ένωσης κι αφομοίωσης. 

     Το πεπρωμένο αυτού του πλάσματος-χωρίς μιμητισμούς- βρίσκεται σε μια "γόνιμη" ομολογία προς τον αρχετυπικό πια Έρικ του Γκαστόν Λερού όπως τον απέδωσε μάλιστα και η τηλεοπτική διασκευή του Arthur Kompit(1990).

Η συγγραφέας με μοναδική δεξιοτεχνία αναπαριστά,λοιπόν, ένα σκηνικό γοτθικού ρομαντισμού, ένα σκηνικό οδύνης και θανάσιμου αισθησιασμού  που υποβάλλει στον αναγνώστη μια παράξενη, μια ιερή φρίκη.

          Χαρακτήρας αλησμόνητος,λοιπόν, και στιγμές που χαράσσονται ανεξίτηλες στην ψυχή με την περιγραφική δεινότητα και το σωστό timing των αποκαλύψεων.

Τα θραύσματα αυτού του ρόδου ίσως λίγο ματώσουν την ψυχή.
Ένας ήρωας που γεννά φόβο,αγανάκτηση και άμετρη συμπόνια ταυτόχρονα.Ματώνει και το αγκάθι από το δάχτυλο που λάβωσε η αιχμή του... 

Η εκτόνωση της θύελλας για την Έμμα ,τον Ορέστη και τους υπόλοιπους ταλανισμέμνους πρωταγωνιστές έρχεται με μια σειρά ανατροπών αλλα και με ένα συγκλονιστικό μάθημα αγάπης που αναδεικνύει τη δύναμή της να αγκαλιάζει αυτούσια κι απροσχημάτιστη κι αυτήν την ανθρώπινη αθλιότητα του αγαπημένου προσώπου, όχι μόνο την εξιδανικευμένη μορφή του.

Η πορεία αυτή κλείνει ακριβώς τη στιγμή που- με έναν έξυπνο τρόπο- στο προσκήνιο ξεπροβάλλει ένας νέος έρωτας, ισχυρός κι αιματηρός, που διαπερνά τους αιώνες, με κεντρικά του πρόσωπα τη Ρεγγίνα και τον Ραφαέλ...

         Είναι βέβαιο πως θα θελήσετε να τον ανακαλύψετε στο επόμενο βιβλίο της, Βαθύ Βελούδινο Σκοτάδι αφού το Γυάλινο Ρόδο θα σας εμπνεύσει τόσο δυνατά συναισθήματα που σίγουρα θα αποζητάτε να τα αναβιώσετε ξανά μέσα από την μαγική πένα της Ευαγγελίας Ευσταθίου.

Οπωσδήποτε αφεθείτε, λοιπόν, στα μύρα αυτού του Ρόδου που ευωδιάζει έρωτα και θάνατο μαζί...

Φίλιπ Κερρ, H Φλόγα Που Σιγοκαίει,,,

  H Φλόγα Που Σιγοκαίει, Φίλιπ Κερρ
                                            Είδος: Αστυνομικό/Ιστορικό
                                            Βαθμολογία 10/10

Το 2015 κυκλοφόρησε η περιπέτεια που τοποθετείται μετά το Γερμανικό Ρέκβιεμ(3η Ενότητα της Τριλογίας του Βερολίνου) και κλείνει χρονολογικά τον κύκλο του Μπέρνι Γκούντερ.
Πρόκειται για τη Φλόγα Που Σιγοκαίει η οποία αφήνει πίσω της την ερειπωμένη Ευρώπη και ταξιδεύει τον ήρωά μας στη μεταπολεμική Αργεντινή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1950. Ο Μπέρνχαρντ Γκούντερ καταρρακωμένος από τα αγωνιώδη χρόνια του πολέμου και τις σκληρές μέρες του ηττημένου Βερολίνου, έχει επιβιβαστεί στο υπερωκεάνειο SS Giovanni , που μεταφέρει πολλούς πρώην Ναζί ,εγκληματίες πολέμου για τον πιο φιλόξενο προορισμό:
Την Αργεντινή του Περόν, που πίσω από την ευμάρεια και το καλό φαγητό κρύβει πολλά ένοχα μυστικά.
Με νέο όνομα θα αναζητήσει μια νέα ζωή, μα το παρελθόν του θα ορθωθεί ξανά απειλητικό.
Μια έφηβη θα βρεθεί διαμελισμένη κι οι συνθήκες δολοφονίας της παραπέμπουν σε ένα έγκλημα που συντάραξε το Βερολίνο στα 1932 κι ήταν η τελευταία υπόθεση του Γκούντερ πριν την επεισοδιακή άνοδο των ναζί.
             Ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας Μονταλμπάν πιστεύει ότι δολοφόνος είναι ένας από τους ναζί που έχουν αναζητήσει καταφύγιο στη Λατινική Αμερική κ αναθέτει στον Μπέρνι Γκούντερ να τον βρει!
Η έρευνα όμως θα φέρει τον Γκούντερ στα άδυτα του καθεστώτος Περόν οδηγώντας τον μπροστά σε εφιαλτικές διαπίστώσεις και θανάσιμους κινδύνους για μια ακόμη φορά!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Άλλη μια καταιγιστική αστυνομική περιπέτεια, που πλέκει ο Φίλιπ Κερρ προκειμένου να χαρτογραφήσει τις υπόγειες διαδρομές της Σύγχρονης Ιστορίας.
        Για άλλη μια φορά η αστυνομική πλοκή είναι το πρόσχημα ώστε να εισδύσουμε στα ενδότερα του ιστορικού κ πολιτικού παρασκηνίου της εποχής.
        Αυτή τη φορά ο συγγραφέας ακολουθεί τον εκκεντρικό , κυνικό ήρωά του  στο φευγιό του για τη γη της άφεσης και της Επαγγελίας.
Πρόκειται για τη Λατινική Αμερική και ειδικότερα την Αργεντινή του στρατηγού Περόν, που ανοίγει πρόθυμα τις πόρτες της παρέχοντας άσυλο σε πλήθος ναζί φυγόδικων!

         
            Αυτό το σκάνδαλο διαφωτίζει σε όλες του τις πτυχές ο Φίλιπ Κερρ, φέρνοντας στο προσκήνιο την εμβληματική και σκοτεινή προσωπικότητα του στρατηγού Περόν και την αμφιλεγόμενη πλην σαγηνευτική άλλοτε χορεύτρια σύζυγό του Εβίτα.
Ο Κερρ ιχνηλατεί τη λατρεία του αργεντίνικου λαού προς εκείνη, κι αποδίδει όλη της την απίθανη θηλυκότητα , εντάσσοντάς την έντεχνα στην πλοκή, έτσι που μύθος κ πραγματικότητα να μπλέκονται αξεδιάλυτα.Κατάφερε να με γοητεύσει κι εμένα η Εβίτα
Μέσα από όλην αυτή την πόρεία προβάλλει ένα κράτος διεφθαρμένο κι ένας ρυπαρός υπόκοσμος που απλώνει τα πλοκάμια του ως τα ανώτατα κλιμάκια 
             Η Αργεντινή του αντισημιτισμού,όμως, αποδεικνύεται ο πλεόν "φιλόξενος τόπος" για μερικές από τις επιφανέστερες προσωπικότητες του ναζισμού, που τις συναντάμε στη φρενήρη πορεία του Γκούντερ προς την αλήθεια.

Αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς πως ανάμεσά τους υπήρξε η ειδεχθέστερη φιγούρα των εγκληματιών πολέμου.
Πρόκειται για τον Γερμανό γιατρό των Ες Ες, τον Γιόζεφ Μένγκελε-περιώνυμο για την εωσφορική του ομορφιά και την άμετρη σκληρότητά του, που -αναλογικά- κανείς δεν κατάφερε να ξεπεράσει στα ιστορικά χρονικά. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, ήταν δημοφιλής, ήταν φρεσκοπαντρεμένος, ειχε νεογέννητο γιο, είχε παράσημο ανδρείας, είχε διδακτορικό, τα είχε όλα -κι όμως...χαρά αληθινή αντλούσε μονάχα σκορπώντας εξουσία κι οδύνη γύρω του: 

Πάντα "ατσαλάκωτος και χαριτωμένος", στηνόταν στη ράμπα με τα τρένα των Εβραίων και- σφυρίζοντας σκοπούς κλασσικής μουσικής!- επέλεγε ποιοι αφιχθέντες όμηροι θα πήγαιναν στα κρεματόρια και ποιοι θα ζούσαν ως "κατάλληλοι για εργασία".

Τέτοια διαλογή κλήθηκαν να κάνουν κι άλλοι Γερμανοί γιατροί στη ράμπα του τρένου, όμως ο ωραιοπαθής Γιόζεφ την απολάμβανε με όλο του το είναι-και συχνά ζητούσε οικειοθελώς να πηγαίνει αυτός στη βάρδια! Δεν είναι όμως μόνο αυτή η παράλογη τέρψη από την απόφαση ζωής και θανάτου:

Με πρόσχημα την "επιστημονική έρευνα", ο γιατρός  Μένγκελε στο Άουσβιτς επιδόθηκε σε ένα ντελίριο σαδισμού εναντίον ανυπεράσπιστων ομήρων-με προτίμηση σε δίδυμα παιδιά, κι ανθρώπους με δυσμορφίες, που αρχικά φρόντιζε να γοητέυει για να τους οδηγήσει μετά σε αδιανόητα πειράματα .

Ο Γίοζεφ Μένγκελε, 2 χρόνια στο Άουσβιτς, πραγματοποίησε γελαστός ανατριχιαστικά πειράματα σε διδύμους ομήρους, σε βρέφη, σε εγκύους, σε νάνους, σε Τσιγγάνους, αλλά και σε αρκετούς άλλους κοινούς ενήλικες- με γνώμονα τα φυλετικά χαρακτηριστικά.

Ένεσπειρε λχ μικρόβια φοβερών ασθενειών στο σώμα τους για να ελέγξει αντιδράσεις κ να συγκρίνει οργανισμούς.

Δοκίμαζε μεταγγίσεις αίματος ανάμεσα σε άτομα άλλης εθνότητας ή διαφορετικής ομάδας αίματος στο πλαίσιο των γενετικών του εμμονών.

Παραμορφώνε ή στείρωνε όμορφες κοπέλες για να ταπεινώσει την...εβραϊκή γονιμότητα. 

Επιχειρούσε με χλώριο να αλλάξει το χρώμα των ματιών μελαχρινών ομήρων στο άριο γαλανό (με αποτέλεσμα απλώς να τους τυφλώνει ,φυσικά!)

Ακρωτηρίαζε και συνέραπτε τα κομμένα μέλη κατά βούληση. 

Χειρουργούσε  χωρίς αναισθησία (!) τα εσωτερικά όργανα των θυμάτων του.

Συνένωνε όργανα διαφορετικών συστημάτων, ή και αφαιρούσε κάποια ζωτικά όργανα ή κομμάτια αυτών (πχ στομάχι, ήπαρ, έντερα) για να ελέγξει τη βιωσιμότητα του ανθρώπινου οργανισμού όταν τα στερηθεί.

Συνένωνε άκρα ή κορμούς διαφορετικών ατόμων και δημιουργούσε συμπλέγματα ανθρώπων να δει πόσο θα ζούσαν ενωμένα με ένα οργανικό συστημα- και λοιπές διεστραμμένες εμπνεύσεις:

          Κοντολογίς, ο Μένγκελε στα άτυχα σώματα των αιχμαλώτων -πειραματόζωων "του" ασελγούσε στην ίδια τη Δημιουργία, υλοποιώντας ό,τι παρανοϊκή, αιματηρή "φαντασίωση" γεννούσε το άρρωστο μυαλό του ως τάχα "πρωτοποριακή σκέψη άξια έρευνας πάνω στο ανθρώπινο σώμα και στον πόνο" - χωρίς ηθική, συμπόνια ή νόμο να τον περιορίζουν...

"Οι όμηροι εξάλλου χάρη στη ναζιστική θεωρία "είχαν προ πολλού απωλέσει την ανθρώπινη υπόστασή τους".

Ηταν απλά χάμστερ στον τροχό του εργαστηρίου"κι αυτός απόλυτος άρχων της ζωής και του θανάτου:

Αυτή ήταν αιτία κι ο σκοπός των ερευνών του Μένγκελε στο Άουσβιτς

Η ηδονή της άνευ όρων εξουσίας πάνω σε άλλα ανθρώπινα όντα-ιδιότητα θεϊκή για έναν θνητό. Ψευδαίσθηση αθανασίας σε έναν φοβισμένο, χοϊκό δαίμονα..."Άγγελος του Θανάτου".

Χιλιάδες αθώοι,λοιπόν, ξεψύχησαν στα ανόσια χέρια του Μένγκελε μέσα σε φρικιαστικούς πόνους κι άλλοι τόσοι θα ζήσουν τραυματισμένοι από τη σκιά του.

Ο τρομερός Γιόζεφ Μένγκελε- όμορφος σα σταρ του σινεμά και πάντα αλαζονικός λόγω της πλούσιας καταγωγής του- ουδέποτε μετανόησε για τα αδιανόητα εγκλήματα που διέπραξε, με το σαγηνευτικό χαμόγελο πάντα στα χείλη του.

Λέγεται πως όταν διέφυγε στη Λατινική Αμερική- ιδίως στη Βραζιλία- συνέχισε θρασύτατα την αποτρόπαια δραστηριότητά του εις βάρος διδύμων -πάντα με ένα πρόσχημα επιστημονικής μεγαλομανίας που έχριζε τους ανθρώπους γύρω του ως "ινδικά χοιρίδια"
      Μόνο όποιος έχει εντρυφήσει στη φρίκη του Άουσβιτς και τα ανατριχιαστικά εγκλήματα του Μέγκελε μπορεί να συνειδητοποιήσει "γιατί ο ωραίος επιστήμων Μέγκελε ξεχώρισε ανάμεσα σε τόσους ναζί δολοφόνους."

 Δύσκολο υγιής νους να συλλάβει το μεγέθος της θηριωδίας του γοητευτικού κι ευφυούς αυτού Γερμανού γιατρού, που σε συγκλονιστικό κείμενο του  ξεχωριστού Θανάση Τριαρίδη  από τη σελίδα protagon oρίζεται ως το Απόλυτο, το "συμβολοποιημένο Κακό της Ανθρώπινης Ιστορίας".
           Αυτό το "τέρας",λοιπόν, συναντά απροσδόκητα στην Αργεντινή Γκούντερ κι οι συνθήκες του απαγορεύουν να τον καταδώσει ή να τον σκοτώσει -αν και μοιράζεται ακριβώς την ίδια αποστροφή με όλον τον υγιώς σκεπρόμενο κόσμο για τον καταζητούμενο πια  Μένγκελε. 

Ναι, θα το παραδεχτώ.

Η σκηνή του Μέγκελε στο βιβλίο κατάφερε να διεγείρει το θυμικό μου, προσφέροντάς μου στιγμιαία μια άγρια χαρά γηπεδικού τύπου, που κάθε τόσο ευαισθητοποιημένος ιστοριοδύφης θα ένιωθε στη θέση μου.

Αυτή ακριβώς η στιγμή πριν εκτραχυνθεί συγγραφικά εκτονώνεται  σε έναν από τους πιο πικρούς προβληματισμούς όλου του έργου.
               Γενικά και στη Φλόγα Που Σιγοκαίει ο ντετέκτιβ Γκούντερ έρχεται αντιμέτωπος με επιφανείς προσωπικότητες και συνδιαλέγεται μαζί τους αληθοφανώς:
Mια παρέκβαση που συνιστά δομικό εργαλέίο της μεθοδολογίας του συγγραφέα και αποδίδεται με απολαυστική επιδεξιότητα και φυσικότητα- όπως σε όλα τα βιβλία του- προκειμένου να σκιαγραφήθούν επαρκώς τα επιφανή πρόσωπα της ταραχώδους πορείας του ναζισμού
Πέρα από όλα αυτά στη Φλόγα Που Σιγοκαίει συναντάμε το αισθησιακό στοιχείο που κατορθώνει να προσλάβει έναν πικρό συναισθηματισμό, παράλληλα με μια περιπέτεια που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, επφυλάσσοντας ανατροπές και πολιτικές αποκαλύψεις μέχρι τις τελευταίες σελίδες.
            Σε όλα αυτά ο Μπέρνι Γκούντερ στέκεται με τη γνωστή , απολαυστική του οξυδέρκεια , αλλά με σαφή τα σημάδια της κόπωσης, του απερχόμενου σφρίγους και μιας ψυχής ταλαιπωρημένης  από τις τύψεις και τον φόβο από όσα είδε και δεν απέτρεψε...
Ένας Μπέρνι τσακισμένος σωματικά που αποδεικνύει  τη συγγραφική ωριμότητα του Κερρ να εξελίξει τον ήρωά του και να μην τον αναδείξει σε "άτρωτη καρικατούρα". 
Ένας Μπέρνι άεναος διαβάτης των καιρών.
Ένας Στρατιώτης Του Πεπρωμένου με όλη τη μοναξιά και την αξιοπρέπεια που αυτό κομίζει.
Eίναι η παρακαταθήκη που ο αστυνομικός Μπέρνχαρντ Γκούντερ άφησε σε όλους εμάς που τον "γνωρίσαμε και τόσο τον αγαπήσαμε εν τέλει...

ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ , Η Γητεύτρα Των Αθηνών

                                                             ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ, Η Γητεύτρα Των Αθηνών, Δήμητρα Ιωάννου
                                                      Είδος: Αισθηματικό Εποχής
                                                  Βαθμολογία: 9/10

                                           

Φέτος , η Δήμητρα Ιωάννου, που αγαπήθηκε για τη μαγευτική "Κασσάνδρα" και το μελωδικό "Τραγούδι Της Αννέτας", μάς προσέφερε ένα υπέροχο μυθιστόρημα , που διατήρησε πολλά αγαπημένα στοιχεία της γραφής της , αλλά διαφοροποιηθηκε ταυτόχρονα από τα προηγούμενα με τρόπο που με χαροποίησε πολύ.

Ελάτε να γνωρίσουμε τη Βαλεντίνα ,τη γητεύτρα των Αθηνών από τις εκδόσεις Ψυχογιός και να σεργιανήσουμε μαζί της στην Αθήνα της Μπελ Επόκ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ (ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ)

Ποια είναι η μυστηριώδης Αγγελική και γιατί το όνομά της ταράζει τη ζωή της διάσημης Βαλεντίνας, της μεγαλύτερης Ελληνίδας ηθοποιού στην Ωραία Εποχή των Αθηνών;
         Το κουβάρι της μνήμης αποκαλύπτει τη συγκινητική ιστορία μιας μικρής υπηρέτριας που πάλεψε με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. 

Κακοποιημένη, διωγμένη από την οικογένειά της και κατηγορούμενη για ένα έγκλημα που δεν έκανε, το σκάει μεταμφιεσμένη στην πρωτεύουσα. 

Διανύοντας με πείσμα την απόσταση από τα κακοτράχαλα μονοπάτια της ελληνικής υπαίθρου ως τα κομψά αθηναϊκά σαλόνια της υψηλής κοινωνίας
και από τα κακόφημα καφέ σαντάν του Ιλισού ως τα μεγαλύτερα θέατρα της Μπελ Επόκ, καταφέρνει να ξεδιπλώσει το πηγαίο ταλέντο της και να βγει νικήτρια.
Είναι πλέον η κορυφαία ντίβα του θεάτρου.

Γοητευτικές φιγούρες στο πολυκύμαντο ταξίδι της, η πονόψυχη Αιμιλία, ο λουστράκος Λουκίλης, η καλοαναθρεμμένη Βιργινία, ο κούτσαβος Τσατσαρώνης, η έμπιστη Μπέτυ, ο ιδιόρρυθμος ποιητής Ιάκωβος και πάνω από όλους ο άρχοντας Σέργιος Σγουρός που θα της διδάξει την αγάπη.
Μια αγάπη τόσο δυνατή, που θα αλλάξει τη ζωή της για πάντα!
Η Βαλεντίνα επιστρέφει έπειτα από χρόνια στη γη των προγόνων της. Μια μεγάλη ανατροπή συγκλονίζει το είναι της, ενώ ζοφερές σκιές παραμονεύουν ύπουλα μέσα στο σκοτάδι, ζητώντας εκδίκηση…
      Ένα μαγευτικό οδοιπορικό στην Μπελ Επόκ, την πιο γοητευτική εποχή των Αθηνών, γεμάτο ονειρικές εικόνες και καταιγιστικά συναισθήματα.


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Εύλογα διαπιστώνει κανείς πως η Βαλεντίνα της Δήμητρας Ιωάννου συνιστά μια δυνατή ιστορία εποχής με πολλά στοιχεία αισθηματικού δράματος και κοινωνικές αποχρώσεις.
                Σίγουρα το μυθιστόρημα αυτό φέρει πολλά αναγνωρίσιμα στοιχεία των αισθηματικών αναγνωσμάτων εποχής, όπως τα θεμελίωσε η πολυγραφότατη πένα του εμβληματικού Γρηγόρη Ξενόπουλου- χαράσσοντας τον αρχετυπικό δρόμο που ακολούθησαν πολλοί.
              Σε αυτό το κλίμα η Δήμητρα Ιωάννου ξεδιπλώνει μια πολύ όμορφη έμπνευση πλούσια σε συναισθήματα και εικόνες, που μας ταξιδεύουν σε μιαν εποχή ρομαντική και νοσταλγική.
Ενώ η συγγραφέας διατηρεί τον σπαρακτικό συναισθηματισμό που διακρίνει και τα προηγούμενα βιβλία της (απογειώνοντάς τα), τούτη τη φορά, "κρατά" το μεταφυσικό στοιχείο μακρυά- βήμα που με ενθουσίασε καθώς δείχνει τάση να εξελίξει τη γραφή της.

Με τη "Γητεύτρα Των Αθηνών" η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στην Μπελ Επόκ όπου και άνθισε το "αστικό" θέατρο, αναδεικνύοντας τις πρώτες σταρ της εποχής.
Άφθονες ηθογραφικές πινελιές συνθέτουν ένα αντιπροσωπευτικό κάδρο της ανέμελης περιόδου που προηγήθηκε των μεγάλων εθνικών καταιγίδων.
Οι αθηναικές συνοικίες,
τα πολυτελή θέατρα και τα καφέ σαντάν με άρωμα από Παρίσι, 
τα μόνιππα να χτυπούν γλυκά στα λιθόστρωτα, οι γειτονιές μυρωμένες γαζία και γιασεμί ,
αλλά και ο σκληρός, ανόθευτος κόσμος των κουτσαβάκηδων με τους ομιχλώδεις τεκέδες και τα μαχαιρώματα τιμής
ζωντανεύουν ξανά μια πιο ξέγνοιαστη  Αθήνα, όπως την τραγουδούσε λίγο αργότερα κι η Βέμπο.

Αντιθέτως δεν υπάρχουν αναφορές στην πολυτάραχη πολιτική ατμόσφαιρα μιας περιόδου που στιγματίστηκε από εναλλαγές κυβερνητικών σχημάτων, διχασμούς και αναβρασμό..
            Ωστόσο αυτό είναι κάτι αμελητέο για τον αναγνώστη καθώς από την πρώτη σελίδα νιώθει να τον απορροφά η συγκινητική ιστορία.

Στο επίκεντρο, η ομώνυμη ηρωίδα.
Θεληματική και πραγματικά σαγηνευτική  συγκεντρώνει τις αρετές του ιδανικού θηλυκού:
H Bαλεντίνα συνιστά το ατού κ συνάμα την μικρή αδυναμία του βιβλίου αυτού:
Σίγουρα γοητεύει τον αναγνώστη με την πολύπαθο φορτίο  που η μοίρα της φόρτωσε στον ώμο και την ομορφιά της ψυχής της, που ακτινοβολεί στο αψεγάδιαστο κορμί και την καθηλωτική της όψη.
Από την άλλη, όμως προβάλλει ίσως παραπάνω εξιδανικευμένη από ό,τι θα έπρεπε και αναπτύσσεται κάποιες στιγμές "σε βάρος άλλων χαρακτήρων",όπως λ.χ. ο Λούκας που θα ήθελα να έχω δει περισσότερο.
        Αυτή είναι μια λεπτομέρεια που εύκολα παρακάμπτει ο αναγνώστης όσο ξετυλίγεται μια ιστορία που τα έχει όλα:
Koινωνική αδικία, αγωνία, βαθύ έρωτα, εκδίκηση και- προπάντων- ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η Βαλεντίνα μας πλαισιώνεται από πολλούς αξέχαστους χαρακτήρες, που κατορθώνουν να αφήσουν το στίγμα τους και να στροβιλιστούν μαζί της σε έναν χορό πάθους και ατόφιας συγκίνησης, προτάσσοντας υψηλές αξίες της ζωής...
           Η ερωτική ιστορία που δεσπόζει είναι πειστική και η συγγραφέας μας καθιστά κοινωνούς της τραγικότητάς της , ενώ μας επιφυλάσσει μια συγκλονιστική έκπληξη από ένα απροσδόκητο πρόσωπο.

Σε γενικές γραμμές η Βαλεντίνα είναι ένα από τα ωραιότερα δείγματα "ρομαντικού αναγνώσματος εποχής", και θα αγγίξει σα χάδι κάθε αναγνώστη παίρνοντας μακρυά τις πεζές έννοιες, αντικαθιστώντας τες με φωτεινές σκέψεις για τη ΄ζωή και τους ανθρώπους, όπως πρέπει πρωτίστως να εμπνέει κάθε βιβλίο.

Αγάπησα στην απλότητά του το ρομαντικό αυτό μυθιστόρημα και πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί με εσάς.
Παραδοθείτε στις γητειές της Βαλεντυίνας και σεργιανήστε μαζί της στα χρώματα μιας  Αθηνας αθώας, που εμείς την αξιωθήκαμε μόνο από φωτογραφίες σε σέπια. 

John Boyne, Το Αγόρι Στην Κορυφή Του Βουνού

                                               Το Αγόρι Στην Κορυφή Του Βουνού, Τζον Μπόιν
                                                  Είδος Εφηβικό/Ιστορικό
                                                  Βαθμολογία 8,5/10                             

                                 

Ο Τζον Μπόιν αγαπήθηκε παγκοσμίως από τη συγκλονιστική αλληγορία με θέμα το Ολοκαύτωμα:
"Το Αγόρι Με Τη Ριγέ Πιτζάμα", αποτέλεσε ένα έργο ύμνο στον αντιρατσισμό και στη συναδέλφωση των λαών, με το πασιφιστικό πνεύμα που διέτρεχε τα έργα ενός Σαμαράκη...

         Φέτος επανέρχεται με ένα ακόμη μυθιστόρημα, παρμένο από τη ζοφερή εποχή του ναζισμού, με έναν ακόμη νεαρό ήρωα,

"Το Αγόρι Στην Κορυφή Του Βουνού" από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο μικρούλης Πιερό, γιος μιας Γαλλίδας κι ενός Γερμανού βετεράνου που ζει στο Παρίσι, ορφανεύει στα οχτώ του χρόνια.

Ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από ένα φιλόξενο ορφανοτροφείο, καλείται να κρατήσει τη μνήμη του τον παιδικό του φίλο και να ζήσει μακρυά- με τη μοναδική εν ζωή συγγενή του.

Είναι η θεία Μπέατριξ που εργάζεται ως οικονόμος σε μια εξοχική έπαυλη στις Βαυαρικές Άλπεις!
Το σπίτι αυτό όμως ανήκει στον ηγέτη της Γερμανίας Αδόλφο Χίτλερ, που από την αρχή γοητεύει το μικρό αγόρι.
        Ο Χίτλερ κρατά το αγόρι δίπλα του ως υποτακτικό, όμως με τον καιρό η συναναστροφή του μαζί του θα επιδράσει στην ψυχή του, με τρόπο οδυνηρά απρόβλεπτο...
Το τέρμα της διαδρομής επιφυλάσσει μια συγκινητική ανατροπή...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Αγόρι Στην Κορυφή Του Βουνού συνιστά ένα εφηβικό ιστορικό μυθιστόρημα.
Για άλλη μια φορά ο Τζον Μπόιν αξιοποιεί την εποχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου για να αναδείξει την ομορφιά της παιδικής φιλίας και να διεισδύσει στην αγορίστικη ψυχή!
Φιλία που ανέδειξαν δύο ακόμη έργα μέσα στο ανζιστικό κάδρο: O "Ο Μαξ" της Σκάλι και το αρχετυπικό νεανικό μυθιστόρημα του με θέμα την αντιφατική εφηβική φιλία στη ναζιστική Γερμανία, το "Ξαναβρήκα Τον Φίλο Μου" του Φρεντ Ούλμαν.

Αν και τριτοπρόσωπη η αφήγηση, στο "Βουνό" του Μπόυν, τα πράγματα παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια του μικρού ήρωα, ο οποίος έχει όλα τα χαρακτηριστικά των πολύπαθων μικρών πρωταγωνιστών στα κλασσικά βιβλία του ΝΤΙΚΕΝΣ:
Πρόκειται για ένα ορφανό νεαρό αγόρι που μπρος στα μάτια του ξεδιπλώνεται ένας άγριος ,ακατανόητος κόσμος παραλογισμού κι αίματος...
Ένα αγόρι αντιμέτωπο με τα οδυνηρά ερωτήματα του Πολέμου και της Απώλειας.
Απωλεια που εκκινεί από αγαπημένα πρόσωπα και φτάνει ως την αθωότητά του...

Σκόπιμα ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στο πασίγνωστο πια best seller του Boyne, οπότε Το Αγόρι Στην Κορυφή του Βουνού θα αντιπαραβληθεί με κείνο.
Στο "Αγόρι Με τη Ριγέ Πιτζάμα" σκηνικό δράσης ήταν το Άουσβιτς μέσα από τα παιδικά μάτια του μικρού Μπρούνο, ο οποίος υποτίθετο πως ήταν γιος του διοικητή του και τον δένει μια ακριβή φιλία με τον Σμουελ στην άλλη άκρη του συρματοπλέγματος.
Στη "Ριγέ Πιτζάμα" όμως το πλαίσιο ήταν πιο αφαιρετικό-στα ΄όρια της δυστοπίας- καθώς κανένα αληθινό πρόσωπο δεν κατονομάζεται,ούτε καν "φωτογραφίζεται".(Ο Ρούντολφ Χοες -πραγματικό διοικητής- είχε 5 παιδιά ενώ στο μυθιστόρημα ο διοικητής έχει μόνο δύο).
"Το Αγόρι στην Κορυφή Του Βουνού", όμως είναι αυστηρά ενταγμένο στο ιστορικό πλαίσιο...Έχουμε αναφορές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο κ το ταπεινωτικό πλαίσιο που έθεσε στην ηττημένη Γερμανία(θέμα που στο επίκεντρο του είχε το Μείνε όπου Είσαι κ Όταν Έρθω Φύγε).
Έχουμε ένα σύντομο οδοιπορικό στον αναδυόμενο ναζισμό για να "καταλύσουμε" στην εξοχική κατοικία του Χίτλερ.
              Αυτό το σπίτι δεν είναι συγγραφικό εύρημα:
Είναι το ησυχαστήριο του Χίτλερ στο Μπεργκχοφ, κι ένα πολυτελέστατο σπίτι με την τεράστια βεράντα, όπου είχαν πρόσβαση ελάχιστοι εκλεκτοί του, όπως ο κολλητός του αρχιτέκτονας Άλμπερτ Σπέερ, η οικογένεια Γκέμπελς και η αιώνια αγαπημένη του η αθόρυβη Εύα Μπράουν...
Τους συναντούμε μαζί με το υπηρετικό προσωπικό που είναι προιόν μυθοπλασίας) αλλά και με  άγρυπνη φρουρό, το θηλυκό λυκόσκυλο του Χίτλερ η Μπλόντι-το σκυλί που τον συντρόφευσε πιστά ως την αυτοκτονία του στο καταφύγιο το '45! 
Η ρητορική κι οι αντιδράσεις του Χίτλερ στο βιβλίο προσιδιάζουν σε μεγάλο βαθμό προς τον χαρακτήρα και τις συνήθειές του,αν κι η Εύα Μπράουν παρουσιάζεται με μεγαλύτερη έπαρση από όση της αναλογούσε ίσως.
       Εδώ είναι το σκηνικό του δράματος το οποίο εκτυλίσσεται στην ψυχή του μικρού μας Πιερό...
Μια πορεία αληθοφανής με τον μικρό πρωταγωνιστή να εκπροσωπεί επάξια τον μέσο νεαρό Γερμανό που γαλουχήθηκε στη ναζιστική Γερμανία στα πλαίσια της Χιτλερικής Νεολαίας.
Μια πορεία που υπογραμμίζει την ευθύνη του ενηλικου κόσμου για τα ερεθίσματα στα οποία εκθέτει τις εύπλαστες ψυχές των παιδιών 
Μια πορεία που αναδεικνύει ένα ακόμη ηθικό ιστορικό  ζήτημα, αυτό που με αγωνία έβαζε στο στόμα του Σνάιντερ ο Ιακωβος Καμπανέλλης στο ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ: Την επίγνωση και τη συνενοχή:
"Βλάκα...Ήξεραν...Κανεις μη σας πείσει για το αντίθετο...
Ο μηχανισμός αυτής της διάβρωσης, λοιπόν,και η εθελοτυφλία, ιχνηλατούνται με οξυδέρκεια, ακολουθώντας την ιστορική εγκυρότητα.
         
            Απαιτώντας ένα υπόβαθρο που δεν αντιστοιχεί σε μικρά παιδιά αλλά μάλλον σε εφήβους και σε ενήλικες ,το βιβλίο δε συνίσταται για μικρά παιδιά.Θα το χαρακτήριζα εφηβικό μυθιστόρημα, παρότι η βραχυλογική του γραφή αρμόζει σε παιδικά βιβλία μάλλον....
         Η εξέλιξη του ήρωα προβάλλει σε όλη της την τραγικότητα με αντιπροσωπευτικά στιγμιότυπα μέσα σε μια 8ετία που ρέει γοργά.
Έχουμε συγκλονιστικές στιγμές, που θα σας κάνουν να κλάψετε κι ίσως θα τις ήθελα πιο αναλυτικά δοσμένες.
             Στο τελευταίο μέρος έχω γενικά την αίσθηση πως δεν αποδίδονται οι συγκρούσεις του ήρωα με την ωριμότητα που θα άρμοζε σε ένα νεανικό-κι όχι παιδικό- μυθιστόρημα.
Το φινάλε αποβαίνει προβλέψιμα συγκινητικό, υπαινισσόμενο την κάθαρση...
Έτσι, το Αγόρι Στην Κορυφή Του Βουνού είναι ένα πρωτότυπο ιστορικό μυθιστόρημα για νέους που παρουσιάζει την ανάδυση του ναζισμού με έναν τρόπο πρωτόφαντο που θα σας αιφνιδιάσει, θα σας γοητεύσει και θα προβληματίσει με πληθώρα ηχηρών  μηνυμάτων, που μέσα από την ιστορική γνώση, ανάγονται στο σήμερα. 

                       

Γιώργος Παπακωνσταντης, Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

                                                                                          Η Διαδρομή, Γιώργος Παπακωνσταντής
                                                  Είδος Κοινωνικό/Αισθηματικό
                                                  Βαθμολογία 8/10

                                                              

Σαν ψάρια μέσα σε ενυδρείο, σαν πουλιά μέσα στα στεγανά του κλουβιού ζει φυλακισμένος στα κοινωνικά στεγανά και στα όρια που χαράσσει ο εγωισμός του, ο σύγχρονος άνθρωπος κι αυτήν την κοινωνική φυλακή χαρτογραφεί σε ένα μικρό μυθιστόρημα -πρόκληση ο Γιώργος Παπακωνσταντής μέσα από τη Διαδρομή των εκδ Λιβάνη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Άγγελος Δροσινός είναι ο ορισμός του επιτυχημένου μεσοαστού:
Καταξιωμένος επιστήμονας, ευυπόληπτος οικογενειάρχης, ικανοποιημένος πατέρας δύο παιδιών, δείχνει να τα έχει όλα.
Ο κόσμος του ανατρέπεται όταν μαθαίνει ότι του απομένουν 4 με 5 μήνες ζωής.
Η ραγδαία ασθένεια θα του πυροδοτήσει μια επιτακτική ανάγκη για απόδραση.
           Περιπλανώμενους στους αυτοκινητόδρομος της Ευρώπης -από την Ιταλία μέχρι το Παρίσι και τη Γενεύη, ο Άγγελος θα αποδυθεί σε έναν απολογισμό και θα βρεθεί απρόσμενα ανάμεσα στο πάθος και την αγάπη, το θέλω και το πρέπει.
          Αυτή Διαδρομή θα τον οδηγήσει στην Αυτογνωσία και μέσα από τη σκιά του θανάτου θα ξεπροβάλλει το φως της πραγματικής ζωής!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Διαδρομή του Γιώργου Παπακωνσταντή είναι ένα τολμηρό μυθιστόρημα που αναμετράται με την ύστατη υπαρξιακή καμπή στη ζωή του ανθρώπου- όταν αυτός έρχεται αντιμέτωπος με τον φόβο του ίδιου του θανάτου, και κλείνεςι λογιαριασμούς ανοιχτούς με την ίδια του τη συνείδηση....
Η πρόκληση που αντιμετωπίζει ο ήρωάς στη Διαδρομή είναι ο απόλυτος εφιάλτης μιας ανίατης ασθένειας επιθετικότατης μορφής, που ορίζει μια ζωή με αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης...         
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας συνηθισμένος μεσοαστός οικογενειάρχης, που η ζωή του υποτάσσεται στη μέση αντίληψη της κοινωνίας για την επιτυχία, χωρίς όμως να έχει φτάσει την ψυχική πληρότητα, που οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση.
Εκεί ξεσπά η ασθένεια, με τον συγγραφέα να αναδεικνύει το ψυχολογικό υπόβαθρο πίσω απο το βιολογικό γεγονός, ξετυλίγοντας ένα ενδιαφέρον κουβάρι σχέσεων,σκέψεων και διεργασιών-οικείων σε όλους μας...
Το ταξίδι της φυγής όμως αυτό είναι γεμάτο επιστροφές κι ανατροπές κι από τους αυοτκινητόδρομους της Ευρώπης οδηγείται στα έσώτερα μονοπατια της ψυχής. 
Ένα ταξίδι γεμάτο γνωστές μελωδίες που σιγοντάρουν τις αγωνίες της σκέψης και τις πληγές του έρωτα:

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας με συντοφιά μεγάλους στιχουργούς, που ακομπανιάρουν την ενδοσκόπηση του ήρωά μας...

Μέσα από την φρενήρη κι αμετάκλητη πορεία των κόκκων μιας κλεψύδρας όμως αναδύεται η ανθρώπινη θέληση που αρνείται να υποκύψει στην ολέθρια γραμμικότητα τούτης της αντίστροφης μέτρησης:

Μέσα από τους αδούλωτους στροβιλισμούς της στον χρόνο η συνείδηση,διαγράφει χορό αδούλωτο στην τριπλή υπόστασή του:Aναμετράται με το χθες,καταδύεται στο μεγαλέιο του έρωτα που προσδίδει θραύσματα αιωνιότητας στο παρόν  και δίνει στην καταδικασμένη ύπαρξη την προοπτική της ολοκλήρωσής της.

Ο συγγραφέας κατορθώνει να χειριστεί ένα "βαρύ" θέμα με τρόπο επιδέξιο, που δεν φορτίζει  αρνητικά τον αναγνώστη.
Σε αυτό συμβάλλει η λιτή γραφή που ρέει χωρίς μελοδραματισμούς και εξάρσεις, ενώ έχουμε αρκετά γρήγορη δράση που δε σκαλώνει σε λεπτομερείς περιγραφές.
Χωρίς αφελείς θετικισμούς ή στρουθοκαμηλισμούς αισιοδοξίας ο συγγραφέας εμφυσεί γνήσια ελπίδα στο έργο του κι αυτό το πετυχαίνει διότι οι ήρωές του δεν είναι υπεράνθρωποι αλλά άνθρωποι καθημερινοί -οικείοι προς καθέναν από εμάς-με ατέλειες, πάθη, αδυναμίες. 
     Η χαμηλών τόνων και βαθιάς ουσίας αντίσταση που προβάλλουν στην απειλή του επερχόμενου θανάτου, είναι αληθοφανής κι αναδεικνύει μοναδικά τον θρίαμβο της αγάπης που σαν το αμόνι σφυρηλατεί την ηθική ωρίμανση τους.
      Βασικό συστατικό της διαδρομής είναι ένας όμορφος αισθησιασμός και το στοιχείο του έρωτα σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του με κορυφαία φυσικά την άφεση, την τέλεια συντριβή του εγωισμού, δηλαδή...
Σε αυτό το ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο αναδεικνύεται η μαγική περιεκτικότητα της στιγμής που χωράει δυό ζωές αρκεί να τη βιώσεις, παραδίδοντας το είναι σου στην αλήθεια της...
       Ο συγγραφέας αποδεικνύει το αν θα ζήσουμε αληθινά δεν είναι ζήτημα σωματικής ευρωστίας ή άπλετου χρόνου.
Διακύβευμα είναι η υπέρβαση του εγωισμού και του φαίνεσθαι που μας εγκλωβίζουν στο αποπροσανατολιστικό ψέμα.
Μέσα από τη διαδρομή του ήρωα και τον ιδιότυπο απολογισμό του που ολοκληρώνεται μαγικά στο παρόν, ξεπηδά σε μια και μόνο ρήση το συγκλονιστικότερο μήνυμα σχετικά με την θνητότητα του ανθρώπου και αυτό που ο Παιδίατρος Ματσανιώτης ονόμαζε "βιολογικό θρίαμβο του ανθρώπου"...

Οφείλω να παραδεχθώ πως ίσως από το βιβλίο απουσιάζει η φιλοσοφική χροιά,που θα μπορούσε να προσλάβει λόγω της ιδιαίτερότητας του θέματος.
Παραμένει λοιπόν ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό μυθιστόρημα , χωρίς ίσως να κάνει τη διαφορά...
      Ο ετοιμοθάνατος άντρας στο κατώφλί των 50, είναι ένας καμβάς που αξιοποίηθηκε πρόσφατα στο σινεμά με κεντρικό ετοιμοθάνατο ήρωα τον ταλαντούχο Σπύρο Παπαδόπουλο(ταινία Πεθαίνοντας στην Αθήνα-2009).
Αυτά τα χνάρια ακολούθησε κι ο Γιώργος Παπακωνσταντής , κρατώντας το βιβλίο του προσγειωμένο στην ατομικότητα του μέσου ανθρώπου χωρίς βαθυστόχαστες αναγωγές, που θα καθιστούσαν το βιβλίο αριστούργημα.

 Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ είναι ωστόσο ένα βιβλίο άκρως ωφέλιμο, βαθιά διδακτικό κι εύληπτο με αποτέλεσμα να κομίζει σημαντικά μηνύματα ζωής με τρόπο που θα ξεκουράσει και θα ταξιδέψει τον αναγνώστη σε όμορφα τοπία- από το Παρίσι ως τα στραφταλίζοντα νερά του Λυβικού Πελάγους:

                                                                  

Πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο που ανατέμνει το μοναδικό αντίβαρο του ανθρώπου κόντρα στον Θάνατο, που είναι ο έρωτας!!!
Ακολουθήστε λοιπόν τον ξεχωριστό ήρωα του Γιώργου Παπακωνσταντή σε μια ...Διαδρομή με προορισμό την αυτογνωσία και κρατήστε βαθιά μέσα σας την ελπίδα!!!

ΥΓ Το βιβλίο μέσα από την πλοκή του παρέχει ενημερωμένες ταξιδιωτικές πληροφορίες, συντροφιά και παρότρυνση για ωραίες εξόρμησεις...