Ευδοκία Σταυρίδου, ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

                                  Κάποτε Στη Μυτιλήνη,  Ευδοκία Σταυρίδου
                                       Είδος :Aiσθηματικό
                                        Βαθμολογία: 6,5/10

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Σελίδες 464

Η Ευδοκία Σταυρίδου συστήνεται στο κοινό με ένα καταιγιστικό αίσθηματικό βιβλίο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "μυθιστόρημα" αφού η ιστορία του συνέβη πραγματικά και συντάραξε συθέμελα την τοπική νησιωτική κοινωνία!
Πού;Μα... "Κάποτε Στη Μυτιλήνη"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τέλη δεκαετίας του 50...
Η νεαρή πάμφτωχη Νίνα, χρόνια θύμα μιας οικογενειακής τραγωδίας, βλέπει τη ζωή της να αλλάζει όταν μια παγωμένη νύχτα , την ώρα της πιο βαθιάς απελπισίας , μπαίνει απροσδόκητα στη ζωή της ο 40χρονος Νικήτας- κι ένα θυελλώδες πάθος σαρώνει τη ζωή και την ύπαρξή τους ολόκληρη.
             Δυστυχώς θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα αδυσώπητο τίμημα καθώς ο Νικήτας είναι μεγαλοκτηματίας, με σημαίνουσα θέση στην τοπική κοινωνία, και παντρεμένος!
Παραστάτες πιστοί οι βιοπαλαιστές φίλοι της Νίνας η Μαρίκα και ο Ιγνάτης, ενώ μια απροσδόκητη παρουσία θα δώσει άλλη τροπή στα πράγματα. 
             Η ιστορία θα εξελιχθεί με όρους Αρχαίας Τραγωδίας και οι δυο ερωτευμένοι μετά τη μεγάλη τους "ύβρη" προσδοκούν τις "Ερινύες να μετατραπούν σε Ευμενίδες".


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένας τίτλος που παραπέμπει σε ένα γλυκό νοσταλγικό παραμύθι και αρπάζει τις ονειροπόλες ψυχές κατευθείαν στις σελίδες ενός έρωτα ο οποίος όμως σύντομα θα αποκαλύψει το σκληρό του πρόσωπο...
Το "Κάποτε Στη Μυτιλήνη"  αποτελει μια δυνατή αισθηματική ιστορία,που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη και κομίζει ένα ατόφιο πάθος, από εκείνα που λαβώνουν καρδιές και σημαδεύουν ζωές...
Αν και το σχεδόν παραμυθιακό εξώφυλλο , με τα εξαίσια ζωηρά χρώματα, υποβάλλει μια ρομαντική ατμόσφαιρα, στην  πραγματικότητα το δράμα που εκτυλίσσεται  δεν αφήνει περιθώριο να αναπτυχθεί για πολύ το "όνειρο...
                 Σίγουρα δεν πρόκειται για κάποια καινοτόμα ιστορία, καθώς στο "Κάποτε Στη Μυτιλήνη", συναντάμε γνώριμα τοπία μεταπολεμικής φτώχειας που μάστιζε την χώρα, συναντάμε έναν μέθυσο οικογενειάρχη που διαλύει το σπιτικό του, ενώ κυριαρχέι το μοτίβο ενός απαγορευμένου έρωτα:
O  δεσμός του ισχυρού άντρα με μια ανίσχυρη φτωχή -αλλά πανέμορφη- κοπέλα.
Ένας δεσμός υπόλογος στον κοινωνικό περίγυρο και στους άγραφους ηθικούς νόμους που καταπάτησε με τη δύναμη του ενστίκτου!
Ο κτηματίας Νικήτας,λοιπόν, ανάμεσα στο καθήκον προς την (αναμενόμενα νευρικη) σύζυγό του και στην απελπισμένη επιθυμία του να κρατήσει δια παντός την αγαπημένη του, την ορφανή Νίνα, κοντά του.
Ένα μωρό και μια ανόσια συμφωνία, που τελικά επιτείνει τα προβλήματα, με μια γενναία επιλογή να δίνει την τελική λύση.
            Μια τυπική ρομαντική ιστορία, λοιπόν, με έντονα δραματικά στοιχεία- οικεία ίσως, μα που πάντα διατηρούν τη δυναμική τους...
Κεντρικά πρόσωπα, που παρουσιάζονται εύστοχα χωρίς εξιδανικεύσεις ,με αδυναμίες κι ελαττώματα αναγνωρίσιμα σε καθέναν από μας, όπως κι αν στεκόμαστε στιος επιλογές τους...  
              Η εξέλιξη της ιστορίας παρέχει σίγουρα τα συστατικά ενός πολυπρόσωπου δυνατού αναγνώσματος κοινωνικών προεκτάσεων και θα είχε δώσει ένα όμορφο βιβλίο αν είχε γίνει καλύτερη διαχείριση στον τρόπο παρουσίασής του.
           Δυστυχώς έχουμε μια γραφή πρωτόλεια και ανώριμη, με λεξιλογική πενία που παραθέτει τα γεγονότα με μια αφελή προφορικότητα, που δεν επιτρέπει στους χαρακτηρες να αναδειχθούν και να αναπτύξουν μια δική τους γοητεία ενώ πολλοί θα προσφέρονταν να προσδώσουν ιδιαίτερες πινελιές στο βιβλίο.(η σύζυγος Αγγέλα, οι γιοι του Νικήτα κι η περιπέτειά τους).
Φωτεινή εξαίρεση οι φιγούρες των δυο φίλων ,της Μαρίκας και του Ιγνάτη.
Αντίθετα το βιβλίο αναλίσκεται κατα ένα μεγάλο μέρος, σε περιττές λεπτομέρειες και διαλόγους χωρίς λόγο ύπαρξης σε ένα μυθιστορηματικό κείμενο.
Δεν υπάρχει δηλαδή το απαραίτητο λουστράρισμα που θα απογείωνε την εκρηκτική "πρώτη ύλη" σε ένα βιβλίο συγκρούσεων και συναισθηματικών εντάσεων που θα ταξίδευαν τον αναγνώστη και που τώρα πνίγονται μέσα από την ξερή καταγραφή, φλερτάροντας με άχαρα κλισέ. 
            Ωστόσο, παρκάμπτοντας τα εκφραστικά κι αφηγηματικά αυτά μειονεκτήματα, κρατάμε γραφικές εικόνες της Μυτιλήνης και των παλιών αρχοντικών, ενώ καταλήγουμε σε μια άκρως διδακτική ιστορία, που αντιπαραβάλλει τον παραμορφωτικό φακό του ερωτικού πάθους με τον αδυσώπητο καθρέφτη της πραγματικότητας.
Η συγγραφέας πειστικά αποδεικνύει πως ο έρωτας με έναν παντρεμένο άνθρωπο θυμίζει "παλάτι πάνω στην άμμο" - ασταθές κι επιρρεπές στο πρωτο φύσημα του ανέμου.
         Το Κάποτε Στη Μυτιλήνη ξετυλίγει με τον πιο αληθοφανή τρόπο το πώς η ζωή μιας κοπέλας μπορεί να γκρεμιστέι αν αφεθεί στην ψευδαίσθηση ότι "μπορει να χτιστεί μια ευτυχια στα συντρίμμια μιας άλλης οικογένειας".
            Ένας παντρεμένος άντρας μπορεί να παρασυρθεί από τον πόθο, αλλά η λύση τέτοιων καταστάσεων σπανίως μπορεί να είναι "αναίμακτη" κι ανώδυνη για κείνη που θα γίνει το τρίτο πρόσωπο...
Κι ένας φαύλος κύκλος ξεκινά...Πού θα οδηγηήσει τη Νίνα και τον Νικήτα;
Το δίδαγμα οικείο αλλά ανεκτίμητο, μέσα από έναν έρωτα, που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο- ειδικά αν αναλογιστούμε και  την αξιοπρέπεια που διαπνέει την ηρωίδα μέσα από την κατακραυγή και το ίδιο της το πάθος...
             Ας αφήσουμε τη φαντασία μας να ανέβει στο άλογο του Νικήτα και να διατρέξει τους ελαιώνες της Μυτιλήνης αγναντεύοντας την ομορφιά μιας πολιτείας που κρύβει κι εκείνη μυστικά ... 

Γιώργος Πολυράκης , Κρυμμένη Αλήθεια

                                                                             Κρυμμένη Αλήθεια, Γιώργος Πολυράκης
                                                                                                 Είδος Κοινωνικό 
                                                                                              Βαθμολογία :8,5/10

                                           

Ο Γιώργος Πολυράκης επανέρχεται με μια ιδιαίτερη κοινωνική ιστορία που φέρνει στο προσκήνιο την τριτη του μεγάλη αγάπη,διαποτισμένη με ηθογραφικά στοιχεία και συνταρακτικές στιγμές της νεότερης Ιστορίας μας.

Ας ανακαλύψουμε λοιπον την Κρυμμένη Αλήθεια, πίσω από τιςε σελιδες του αγαπημένου συγγραφέα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Δάφνη γεννιέται σε ένα απομονωμένο χωριό των Σφακιών που την τύχη της γυναίκας ορίζει απαρέγκλιτα η βούληση του ανδρός και ένα ασφυκτικό κοινωνικό πλαίσιο.

Η αφοπλιστική ομορφιά της και η ατιθαση φύση της, σύντομα θα την εμπλέξουν στη δίνη ενός έρωτα που θα γίνει η απαρχή των βασάνων της...
Στον δρόμο της Δάφνης απροσδόκητοι σύμμαχοι θα δώσουν αντιστάθμισμα ανθρωπιάς εκεί που η σκληρότητα φέρνει ερήμωση ψυχής.
Η απόγνωσή της θα βρει καταφύγιο στη φιλόξενη αγκαλιά ενός γυναικείου μοναστηριού που θα προφυλάξει καλά το μυστικό της.

Τα επομενα βήματά της θα την οδηγήσουν στην Αθήνα.
Στη σκιά μιας ανεπούλωτης πληγής η Δάφνη θα προσπαθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της ,ενώ θα ξεσπασει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος που φέρνει τους ανθρώπους αντιμέτωπους με τα όρια της συνείδησής και αναδεικνύει το μεγαλείο των μικρών.

           Τα χρόνια θα περάσουν ώσπου μια συνταρακτική αποκάλυψη θα αποκαταστήσει την αλήθεια που χρόνια περίμενε κρυμμένη στα βάθη του χρόνου και μιας ψυχής που ποτέ δεν έπαψε να πονά,για το ακούσιο χρέος της.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ο Γιώργος Πολυράκης αποτελεί σταθερά στον χώρο του καλού μυθιστορήματος και φέτος προσφέρει άλλη μια μεστή ιστορία σε μια πολύ καλαίσθητη έκδοση, που μέσα από τα παιχνιδίσματα της εικόνας αναδεικνύει την κρυσταλλινη ομορφιά της ηρωίδας του.

Μια ηρωίδα γοητευτική , που κυριαρχεί με τον δυναμισμό μα και τα πάθη της, σε ένα μυθιστόρημα που αποδεικνύει πως ο Γιώργος Πολυτάκης έχει αφήσει πίσω του τα πιο ογκώδη ,χορταστικά του ιστορικά μυθιστορήματα.

              Η "Κρυμμένη Αλήθεια" αυτή τη φορά μας παίρνει μακρυά από την αιώνια ερωμένη των εργων του Πολυράκη , Θεσσαλονικη και μας ταξιδεύει στη  τραχιά γη των Σφακιών της Κρήτης.

Μας τα είχε συστήσει στο έργο του "ΟΙ Αετοί Πεθαίνουν Ελευθεροι" (εστιάζοντας στη Μάχη της Κρήτης και στην Κατοχή.)

Εδώ ο Πολυράκης προσεγγίζει τα Σφακιά από μια ηθογραφική διάσταση,ξετυλίγοντας όλες τις παραδόσεις που διέτρεχαν τη ζωή των ξεχασμλένων ίσως χωριών τους.

Πετρώδες τοπίο σαν την πέτρινη περηφάνεια κι ακαμψία των κατοίκων του.
Εύφορο και καρποφόρο σαν τα όμορφα κορίτσια του.

Αδυσώπητο το ριζικό των γυναικών του που υποχρεούνταν να ζουν στη σκιά μιας απαρασάλευτης πατριαρχίας.

Συχνά,στις σελίδες του βιβλίου, συναντάμε τη φιγούρα του πατέρα που σαν τον Κρόνο "τρώει τα παιδιά του και καταστρέφει χωρίς έλεος τα ονειρα κ το μέλλον τους, προτάσσοντας μια κανιβαλική ενίοτε ιδεοληπτική αντίληψη της "τιμής'.

Αρκετοί ήρωες του Πολυράκη αναδεικνύονται σε αθώα θύματα ή θύτες αυτού του φαύλου κύκλου ,με κορυφαία τη Δάφνη,φυσικά.

           Μια ιστορία που ρέει και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη , εναλλάσσοντας πρόσωπα,ευέλικτους διαλόγους και καταστάσεις.

Ίσως να μην είναι όλες οι εξελίξεις απρόβλεπτες ,εντούτοις κάθετι εναρμονίζεται απόλυτα στο κάδρο μιας πολύ γοητευτικής αφήγησης γεμάτης συναίσθημα, ενώ κάποιοι δευτερεύοντες χαρακτήρες μας εκπλήσσουν ακτινοβολώντας ένα αυτόνομο, απροσμενο φως που συγκινεί.
Το εύρημα του Μοναστηριού το θυμάμαι να διαδραματίζει νευραλγικό ρόλο στο πολύ τρυφερό μυθιστορημα της Ελένης Φωτίου "Και το Όνομα Αυτής ,Μυρτώ"
Συνήθως, πάντως ο Γιώργος Πολυράκης  ο συγγραφέας δεν αφήνει ηθικές εκκρεμότητες ανέμσα στους ήρωες του.Δηλαδή η σχέση τους είναι αδιαπραγμαάτευτη και δεν γίνεται πηγή εντάσεων. 

Το διακύβευμα του,δηλαδή, είναι η αντίδραση των πρωταγωνιστών του(συνήθως ζεύγους) σε συνάρτηση πάντα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες που άλλοι όρισαν γι' αυτούς και τους χωρίζουν παρα τη θέλησή τους η οποία είναι παντα στραμμένη στην αγάπη τους...

            Ίσως Η Κρυμμένη Αλήθεια ειναι η πιο "προσωποκεντρική από τα πρόσφατα μυθιστορήματα του Πολυράκη που επιμένουν να φέρνουν στο προσκήνιο θραυσματα Ιστορίας με συγκινησιακό τρόπο, που ματωνει την καρδιά του αναγνώστη υπογραμμίζοντας την ανθρωπιά.
Εδώ η οικογενειακή ιστορία προήγειται της ιστορικής συγκυρίας.

         Η κεντρική ιδέα στην "Κρυμμένη Αλήθεια" έρχεται να συναντήσει μια "έμπνευση" που συναντήσαμε και στο βαθιά συγκινητικό έργο του συγγραφέα "όσο Υπάρχουν Άνθρωποι"(για τη γερμανική κατασκοπία στην κατεχόμενη Αθήνα).

Εκεί θεωρώ αποδόθηκε με περισσότερη τραγικότητα κομίζοντας το άρωμα παλιού, αγαπημένου κινηματογράφου...

            Εδώ η "ιδέα αυτή" εξελίσσεται και διακλαδίζεται σε πιο πολύπλευρη εκδόχή, εμπεριέχοντας μια πιο ώριμη ψυχολογική διείσδυση στα πρόσωπα του "δράματος".

Ίσως το έδαφος προετοιμάζεται όμως με λίγο πιο μακρόσυρτο τρόπο -ετεροβαρή αν λάβουμε υπόψη τη σφώς πιο γοργή ροή στα πρώτα 3/4 του βιβλίου.

Το βέβαιο είναι πως ,για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται η μεγάλη ευαισθησία του Γιώργου Πολυράκη προς τη Γυναίκα, αλλά -κυρίως- η μοναδική του ικανότητα να την αφουγκράζεται τη γυναικεία καρδιά,αναδεικνύοντας το Κάλλος, σώματος και ψυχής

Οι ηρωίδες σε αυτήν τη συγγραφική φάση του Πολυράκη ενσαρκώνουν τη θηλυκότητα στην ευγενέστερη εκδοχή της.

Ο αισθησιασμός της Ερωμένης συνυπάρχει με την ευσυνειδησία της Συζύγου και τη θυσία της Μητέρας,συνθέτοντας μικρές"χάρτινες Μαντόνες κι αντικείμενα "λατρείας".

Τους αποδίδεται η ομορφιά και η αθωότητα, με τον άντρα-πρωταγωνιστή (και πίσω από αυτούς τον συγγραφέα) να μένει εκστατικός προσκυνητής του γυναικείου "μυστηρίου. 

 Χωρίς να ξεπερνά σε δύναμη το όταν "Υπάρχουν Άνθρωποι" με το οποίο παρουσιάζει κάποια σχετική συνάφεια, η "Κρυμμένη Αλήθεια" παραμένει ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα.          Μια ξεχωριστή ηθογραφία που αναδεικνύει λοιπόν μια από τις πιο τραγικές ηρωιδες του Γιώργου Πολυράκη που πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδείξει ανώτερες αξίες της Αγάπης και της ζωής.

Αργυρώ Μαργαρίτη,"ΓΕΡΣΗ,Είσαι το κόκκινο Στο Αίμα Μου"

                     Αργυρώ Μαργαρίτη, Γέρση ,Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου
                                            Είδος Ιστορικό Μυθιστόρημα
                                          Βαθμολογία 9/10

                           

                   
Έτος έκδοσης Απρίλιος 2017
Σελίδες 568

Ύστερα από το Visanto και το σεργιάνι στη Σαντορίνη, η Αργυρώ Μαργαρίτη επιστρέφει 
με ένα ακόμη μεθυστικό βιβλίο που μας ταξιδεύει στη γη της Ιωνίας, 
τότε που το ελληνικό στοιχείο διέπρεπε κάτω από τη σκιά του Τούρκου δυνάστη"!
Η Γέρση ,μαυλίστρα όπως η ωραία Σμύρνη, σκορπά πάθη αιματηρά στο πέρασμά της 
κι η λαβωμένη καρδιά του έρωτα τής φωνάζει: "Γέρση, Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου!",
 σε έναν τίτλο που προδιαγράφει ένα βιβλίο παραφοράς!
Ας ακολουθήσουμε την ηρωίδα αυτήν σε ένα ταξίδι γεμάτο αρώματα,έρωτα και φωτιά!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1900, στη σκιά ενός εφιαλτικού μυστικού γεννιέται ένα κοριτσάκι.
Είναι η Γέρση, η πριγκίπισσα στη ζωή του πατέρα της, του καρδιοκατακτητή Λάζαρου Πασαλή, μεγαλωμένη στη χλιδή,με κάθε της επιθυμία να είναι διαταγή.
Ματαιωμένη μόνο από τις δυο της μυστηριώδεις καμαριέρες που τής αρνούνται τη φιλία τους, η Γέρση μεγαλώνει κι εξελίσσεται σε μια πανώρια κοπέλα που ξυπνά βαθύ έρωτα σε δυο άλλοτε γνώριμους:
Τον Γιώργη Καρδάμογλου που διατηρεί αδαμαντωρυχεία στο Γιοχάνεσμπουργκ και τον Σελίμ αγά, φανατικό κεμαλιστή!
Τα συννεφά του ολέθρου πυκνώνουν και μόνο η Σμύρνη απολαμβάνει αυτάρεσκα μια ομορφιά που ακροβατεί στην πνευματική λάμψη και την αμαρτία!
Ανάμεσα στους στροβιλισμούς του έρωτα και της Ιστορίας πληθος προσώπων βιώνουν το ατομικό τους δράμα,ώσπου όλα αλέθονται στους μύλους του Πολέμου...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ!
Η Γέρση της Αργυρως Μαργαρίτη είναι το δεύτερο σημαντικό ιστορικών αποχρώσεων μυθιστόρημα της χρονιάς...
         Σαν το Κάποτε Στη Σαλονικη της Κράλλη, η Γέρση της Μαργαρίτη προσφέρει ένα απολαυστικό, λεπτοδουλεμένο ανάγνωσμα, με στέρεο ιστορικό υπόβαθρο και δυνατά συναισθήματα, που συνθέτουν ένα ανθρωποκεντρικό αλλά κι ανάγλυφο ηθογραφικό πορτρέτο του Ελληνισμού της Ιωνίας!
Η Αργυρώ Μαργαρίτη τοποθετεί τη δράση της στη Σμύρνη και τα περίχωρά της την πρώτη 20ετια του 20ου αιώνα, μέ έναν σύντομο σταθμό στις παροικίες των λευκών του Γιοχάνεσμπουργκ με τις πολυάριθμες ευκαιρίες πλουτισμού!)
           Ένα "πολύβουο χαρμάνι" από ανθρώπους, θρύλους, "βαριά μπαχαρικά", "φίνα λουλούδια" και "αρμύρα" είναι το βιβλίο αυτό.
Στο επίκεντρο μια φλογερή, κακομαθημένη ηρωίδα, η Γέρση που η ηδυπάθειά της και η απληστία της φέρνουν αμυδρά κάτι από τη γοητευτική κια πεισματάρα Σκάρλετ Ο' Χάρα, χωρίς όμως την ακραία πυγμή και τον κυνισμό εκείνης.
           Εκθαμβωτική, έκφυλη μαζί και αγνή, σκορπώντας με... "Καμώματα" τα ..."Χρώματα και τα Αρώματα" που αναφέρει εκστασιασμένος κι ο ποιητής Κατσαρός!
Με αυτόν τον αρχετυπικό ερωτισμό του αψεγάδιαστου θηλυκού, η Γέρση βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ακραίους πόλους του πάθους...
Τον ορμητικό και δόλιο πόθο του Τούρκου Σελίμ και την εκλογικευμένη λαχτάρα του Έλληνα Γιώργη!
Ίσως να μην είναι τυχαία αυτή η αντίθεση:
Η ξεχωριστή πρωταγωνίστρια Γέρση αποτελεί μια πειστική προσωποποίηση της ίδιας της ξελογιάστρας Σμύρνης που κι αυτή αποστόμωνε με την ατίθαση ομορφιά της!
          Η ηρωίδα της Αργυρώς Μαργαρίτη συμβολίζει ξεκάθαρα αυτήν την ασυναγώνιστη πολιτεία, τη γητεύτρα Ανατολίτισσα με τα ευρωπαικά λούσα και την ελληνική ψυχή- που τη διεκδίκησαν σε Αλώνια θανάτου Μαρμαρένια, και κάτω από βλεμματα φθόνου, Έλληνες και Τούρκοι.
          Γύρω από αυτό το ιδιότυπο τρίγωνο, ένα γαιτανάκι προσώπων που διατηρούν αυθύπαρκτη δυναμική που τα αποτρέπει να γίνουν δορυφόροι της λαμπερής πρωταγωνίστριας!
Μια κοινωνία που ακροβατεί ανάμεσα στα σαλόνια της αριστοκρατίας , τη φτώχεια των χαμινιών και των ψαράδων- απότα σουαρέ ,τα καφέ σαντάν και τα χαμάμ 
           Ο καθένας έχει μια προσωπική ιστορία που η συγγραφέας δε διστάζει να καταθέσει, ιχνηλατώντας με ωρίμότητα τους χαρακτηρες της,χαρτογραφώντας τοπία και δίνοντας πνοή ζώσα σε ενα ετερόκλητο πλήθος, που αναπαριστά μια συναρπαστική εποχή!
Βούντη, Αισέ, Τρύφωνας, Κίτσα, Ανέστης-και πόσοι ακόμη...
           Ξεπεσμένες αριστοκράτισσες, μετρέσσες με χρυσή καρδιά, δούλες, τυχοδιώκτες, ιδεολόγοι, γυναίκες που διέσχισαν την κόλαση για να την δώσουν έπειτα στους γύρω τους!
Προσωπα αλησμόνητα!
Θα υπάρξουν ιστορίες που κυριολεκτικά θα σας σοκάρουν και δε θα μπορέσετε να τις ξεπεράσετε !
Ιστορίες ανθρώπων φριχτές , που επιβεβαιώνουν πικρά τη σοφόκλεια αποστροφή στο χορικό της Αντιγόνης"
"Πολλά τα δεινά του κόσμου-τίποτα φοβερότερο από τον Άνθρωπο!"
             Το πολύπλευρο σύνολο συμπληρώνουν στιγμές λαικής σοφίας και λαικά παραμύθια που συμπυκνώνουν σε μικρές αλληγορίες την ιστορία μας, αλλά και την τραγωδία του μικρασιατικού ελληνισμού.
Άλλωστε σε ύφος λαικής αφήγησης εκτυλίσσεται ολόκληρο το έργο...
Η Αργυρώ Μαργαίτη θέλησε, προφανώς, να ζωντανέψει τη φωνή αγαπημένων προγόνων και καθιστά τους αναγνώστες ακροατές μιας ηλικιώμενης γιαγιάς που παραδίδει την προφορική,ανεκτίμητη διαθήκη της στα εγγόνια της!
Η γλώσσα είναι γλυκά φορτωμένη με ιδιωματισμούς μικρασιατικους!
Σε κάποια σημεία παράτηρείται μια πυκνότητα,
 που ορισμένες στιγμές ίσως κουράσει τον αναγνώστη!
Πιθανότατα, αυτό συνέβη για να περιοριστούν οι σελίδες αυτού του εκτεταμένου και φιλόδοξου μυθιστορήματος (που παρείχε υλικό για... 3 ξεχωριστά βιβλία!!!)
Αρκετές φορές λ.χ., η συγγραφέας αναγκάζεται να συμπεριλαμβάνει σε μια μόνο περίοδο σειρά γεγονότων, προσωπικούς σχόλιασμους, σκέψεις των ηρώων -όλα μαζί, απανωτά ,απλά χωρισμένα με κόμματα- γεγονός που καμιά φορά ανέκοπτε τα συναισθήματα και καθιστούν κάπως δυσνότητη την πορεία των γεγονότων.
Γενικά έχουμε γραμμική αφήγηση που μερικές φορές ανακόπτεται με άλματα ,για να αποσαφηνιστεί λίγο παρακάτω -με μικρό πισωγύρισμα η έκβαση.
Αυτή η "σκηνοθεσ'ια" ήταν περιττή σε ένα έργο που αφ' εαυτού επιφύλασσε ανατροπές και χιονοστιβάδα συναισθημάτων, χωρίς να χρειάζονται τέτοιοι χειρισμοί!
Πράγματι, η δύναμη μερικών στιγμών και η ζωηρή εικονοπλασία του βιβλίου χαράσσουν ανεξίτηλα στην ψυχή του αναγνώστη!
Κάτι αξιοσημείωτο στη "Γέρση" είναι πως το βάρος γέρνει ξεκάθαρα προς τα πρόσωπα μέσα από τα οποία ξεπηδούν λαογραφικές λεπτομέρεις και ήθη...
         Κάπου εκεί παρεισφρέει "ύπουλα κι η πολιτική που με τις αστοχίες της υφαίνει αθόρυβα τον ιστό της καταστροφής γύρω από τους πρωταγωνιστες- με το άγρυπνο βλέμμα του αμφιλεγόμενου Αριστείδη Στεργιάδη...
Ο καθεαυτός πόλεμος εμφανίζεται σπερματικά.
Παρά τις περιορισμένες αναφορές όμως η συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει ενδεικτικά και χωρίς ..."λογοκρισία" τα στιγμιότυπα εκείνα που αναπαριστούν απροσχημάτιστα τη θηριωδία...
             Βρήκα εύστοχο τον τρόπο που και η Μαργαρίτη ανέδειξε όπως η Θεοδωρίδου, η κ.α. τον ρόλο των Γερμανών στην οργάνωση των εφιαλτικών αμελε΄ταμπουρού που εξόντωσαν δεκάδες αιχμαλώτους με τον πιο ειδεχθή τρόπο!
            Και παρότι το σκηνικό είναι ήδη γνωστό από εμβληματικά έργα όπως της Διδώς Σωτηριου, του Βενέζη και την Ιστορια ενός Αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα, το μαρτυριο στη "Γέρση " προβάλλει ξανά ατόφιο, σαν πρωτόγνωρο βίωμα του αναγνώστη.
           Μαζί με τους ήρωες,λοιπόν, αισθανόμαστε τη διαβρωτική πνοή της άμμου, τη δίψα που αποστεγνώνει τον άνθρωπο απο τα ιδανικά του,ενώ φωτιά και σίδερο αποσυνθέτουν παράλογα το ανθρώπινο κορμί, κάτω από γέλια ανεξήγητου σαδισμού και άμετρης κακίας!!!
         Υπάρχει ένα σημείο που εγώ δε συνάντησα σε άλλο βιβλίο με τόση παραστατικότητα κι αποδεικνύει την ωριμότητα της συγγραφέως.
Ενώ τα περισσότερα βιβλία με θέμα τη Σμύρνη εστιάζουν στις στιγμές της Καταστροφής και του ολέθρου, η Μαργαρίτη ανιχνεύει τις εσωτερικές πληγές που ο πόλεμος άφησε στην ψυχή κάποιοιου από τους ήρωές της ,παρακολουθώντας τη "μετάλλαξή" που αυτός επέφερε στην καθημερινότητά του...
            Η συγγραφέας απέδειξε στο τέλος, πως όποιος εμπλακεί στον πόλεμο χάνει μια για πάντα την αθωότητά του, με τη στάμπα να καίει ανεξίτηλα...
Το βιβλίο κλείνει γεννώντας άλλον έναν κύκλο δυνατών συναισθημάτων στον απόηχο του.
          Η "Γέρση" -αν κι ανάμεσα σε πολλά βιβλία παρόμοιας θεματολογίας- αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αναγνώσματα για τη Σμύρνη -με μεγάλο "της" πλεονέκτημα τη δύναμη των πολύπλοκων χαρακτήρων, την πρωτοτυπία και τον δυνατό έρωτα που διακλαδίζεται σε πληθώρα εξελιξεων και μυστικών!
Ποιοτική και συνάμα Ιδανική και χορταστική συντροφιά  για τις μέρες του καλοκαιριού που συνήθως αφήνουν περισσότερο χρόνο και διάθεση για διάβασμα
          Ανακαλύψτε τη γητεύτρα Γέρση κι αφεθείτε σε έναν κόσμο που έδυσε αλλά λάμπει ακόμη!


                                     

Σώτη Τριαναταφύλλου, Η Συγχώρεση

Η Συγχώρεση, Σώτη Τριαναταφύλλου
                                            Είδος :   Kοινωνικό Μυθιστόρημα
                                          Βαθμολογία:    9/10

                             
Oi εκδόσεις Πατάκη πρόσφατα προέβησαν στην επανέκδοση ενός από τα μικρά λογοτεχνικά διαμαντάκια που η λάμψη τους φωτίζει νου και ψυχή.Πρόκειται για τη Συγχώρεση της Σώτης Τριανταφύλλου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αντόνια Κούπερ ζει στην Αμερική με το σύζυγο και τη μοναχοκόρη της. Η ζωή της ανατρέπεται όταν η κόρη της απάγεται και δολοφονείται-απρόσμενα κι αναίτια.H Αντόνια καλείται να αναμετρηθεί με την ύστατη οδύνη ,να διασχίσει όλες τις σκοτεινές διαδρομές του πένθους και να αντιμετωπίσει την πρόκληση της αναμέτρησης με το δολοφόνο του παιδιού της...

ΣΧΟΛΙΟ -ΚΡΙΤΙΚΗ
Η Συγχώρεση της Σωτης Τριαντάφυλλου είναι ένα έργο το οποίο διαβάζεται απνευστί.
        Αυτό όμως δε συνεπάγεται ελαφρότητα- τουναντίον, μοιάζει να ακολουθεί το νόμο της φυσικής οπού η πυκνότητα κι όχι ο όγκος προσδιορίζει το "βάρος". Έτσι ισχύει και με τη "Συγχώρεση" κι αυτό είναι το επίτευγμα της συγγραφέως.

Η Συγχώρεση είναι ένα έργο αποδόμησης και ανασύνθεσης ,που στο μικρό του μέγεθος κομίζει αφοπλιστικές αλήθειες.
      Βιβλίο που κινείται σε δυο επίπεδα-ως κοινωνιολογικό σχόλιο και ταυτόχρονα ως βαθύ ψυχογράφημα με νευρώδη αφήγηση, γρήγορο ρυθμό κι αμεσότητα.
Με αφορμή ένα φρικιαστικό έγκλημα ,υπονοείται η σιωπηρή συνενοχή όλων στην ανάδυση της εγκληματικότητας, του " Κακού ",το οποίο στην ουσία δεν ανήκει σε ένα "απενοχοποιητικό" περιθώριο έξω από μας, αλλά ξεπηδά από τα σπλάχνα της κοινωνικής πραγματικότητας την οποία όλοι μας συνθέτουμε.
               Γι’ αυτό το λόγο, εν προκειμένω ρεβανσισμός της θανατικής ποινής ως απάντηση στα ειδεχθέστερα εγκλήματα δε δρα αποτρεπτικά, δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, δεν επιφέρει λύτρωση κι αυτό υπογραμμίζεται από δυο πλευρές. Την κοινωνική ,αλλά και την εστίαση στα πρόσωπα.
                 Η Συγχώρεση καταρχήν, αποσυνθέτει πλήρως την επίπλαστη γαλήνη της μέσης ,τυπικής αμερικανικής οικογενείας , η οποία δεν μπορεί να παραμείνει αμέτοχη στο τοξικό περιβάλλον μιας αποσαθρωμένης κοινωνίας. Έχει κι αυτή μερίδιο ευθύνης στην αποχαλίνωση των ηθών κι αυτό καταδεικνύεται από την Τριανταφύλλου στην άψογη σκηνογραφία του δράματος αυτού!

          Είναι οι ρηχές σχέσεις η έλλειψη ζεστασιάς, είναι ο ατομισμός, κυρίαρχα στοιχειά της αμερικανικής κουλτούρας, που ξεκινούν από την οικογένεια για να γίνουν ρίζα πολλών δεινών, που επεκτείνονται στο μακρόκοσμο της κοινωνικής συνύπαρξης και των θεσμών...Είναι η αδιαφορία και η απάθεια προς το διπλανό-ένας μονισμός ,μια ανικανότητα να πλησιάσουμε τον Άλλον, πέραν του Εγώ μας που για την οικογένεια είναι αυστηρά ο πυρήνας των μελών της.
                     Σε επίπεδο προσώπων έχουμε πληρέστατη ιχνηλάτηση των δύο βασικών προσώπων.Όχι μόνο της μάνας -θύματος αλλά και του θύτη-κι εδώ έγκειται η μοναδικότητα του έργου:
Χωρίς καθαγιασμούς ,μελοδραματισμούς ή απλουστεύσεις η τολμηρή "ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ" δίνει βήμα και στον εγκληματία ,επιστρέφοντάς του το δικαίωμα στην ανθρώπινη υπόσταση--με όλη τη διαστροφή ,την τραγικότητα ,τη μοναξιά της...
Μια ισορροπία την οποία πετυχαίνει η Σώτη Τριανταφύλλου πολύ πειστικά και στο επίπεδο της ματιάς στην κοινωνία ,αλλά και από την άποψη της σκιαγράφησης της ατομικής ψυχολογίας -στα πλαίσια της Απώλειας. Απώλεια για όλους.Γιατί αυτή είναι κοινός παρονομαστής και των δύο.
           Η Μάνα, στη Σωτη ,χάνοντας την κόρη της φτάνει στις εσχατιές της Οδύνης, βιώνοντας πολλαπλά με μια σειρά ανατροπών την ματαίωση της γυναικείας της υπόστασης . Για μήνες ταλαντεύεται ανάμεσα στη Μητρική Αγάπη, στη Νοσταλγία ,στην Απώλεια , την Οργή και την τιτάνια προσπάθεια Αποδοχής.
           Ο Εγκληματίας από τη μεριά του, ταλαντεύεται ανάμεσα στο Ζώο και το Παιδί, ανάμεσα στην Ενοχή και στην Αφέλεια -τη Θηριωδία και την Ανθρωπιά.Αν η Μάνα έχασε το αντικείμενο της αγάπης της ,ο Εγκληματίας έχει αποκοπεί από κάθε πηγή της- περιφρονημένος από όλους-κληρωτός ενός θανάτου.
            Η Άφεση, τελικά, δεν έρχεται μέσα από το πρίσμα της υπερβατικής ανεξικακίας του Ευαγγελίου, αλλά ως επιστέγασμα μιας εξαιρετικά επώδυνης διαδρομής προς την αποδοχή κι εν τέλει την αυτογνωσία.
              Είναι δηλαδή το απαύγασμα της ηθικής ωριμότητας -αυτή ακριβώς που λείπει από την κοινωνία μας, αυτή που θα ήταν απαρχή για μια εκ βάθρου εξυγίανση σε επίπεδο ατομικοτήτων πρώτα κι έπειτα σε επίπεδο συνόλου.

 Η Διαδρομή της Αντόνιας προς τη Συγχώρεση , θυμίζει την εξαίσια πυραμίδα που συνθέτουν οι σύγχρονοι ψυχαναλυτές φωτίζοντας την ανηφορική πορεία προς την κατάκτηση της κορυφής που είναι η δια μέσου της Άφεσης γαλήνη.Στην ιστοσελίδα http://www.weddinginfo.gr/ βρίσκουμε το εξής σχήμα, που ίσως συνιστά το μέγιστο διακύβευμα της διαδρομής του ανθρώπου στη ζωή αυτή.

.Ως ανατομία της αμερικανικής κοινωνίας, σε συνδυασμό με την τολμηρή θεματολογία και την οικονομία του λόγου ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ παραπέμπει στο ύφος της Τζόυς Κάρολ Όουτς-ειδικότερα την περίπτωση του σύντομου αφηγήματος της Ο ΒΙΑΣΜΟΣ, το οποίο επίσης αφορά στην κακοποίηση κόρης και τον αγώνα μιας μητέρας για δικαίωση.

   Ενώ όμως και η Οουτς θέτει απερίφραστα το πρόβλημα θεσμικού ελλείμματος , όπως κι η Σώτη, η Οουτς διακόπτει τη διαδικασία της λύσης και δίνει μια απάντηση μη πειστική, χωρίς ρεαλισμό.
Η Σώτη, αντιθέτως παίρνει θέση και -χωρίς να ευαγγελίζεται την εύκολη λύση- μας θέτει προ των ευθυνών μας.
                    Με αυτό της το βιβλίο η Σωτη Τριανταφυλλου προσφέρει ένα "μεγάλο" έργο σε ...μικρό μέγεθος.

Από αυτήν την πλευρά, η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ της Σώτης, μπορεί να παραβληθεί προς το έργο «Αφέντης και Δούλος» του Τολστόι.Kαι τα δύο,έστω και με διαφορετική λογική ς μέσα από βραχυλογική, παραστατική 
αφήγηση και ζωηρή εικονοπλασία προσφέρουν ένα λιτό αφήγημα ,που τελικά στη λύση του κομίζει ένα βαθύ μήνυμα ανθρωπιάς και τελείωσης, που άλλα έργα χρειάζονται σελίδες επί σελίδων και πλήθος αναλύσεων για να το αναδείξουν.

Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ είναι ένα έργο συγκλονιστικό που μένει αξέχαστο κι αλλάζει προς το καλύτερο την οπτική μας απέναντι στη ζωή.

                                                                                       Δέδε Ελισσάβετ


                ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
                                                           

Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική στην Αθήνα, Ιστορία και Πολιτισμούς στο Παρίσι, Ιστορία της Αμερικανικής Πόλης στη Νέα Υόρκη καθώς και Γαλλική Φιλολογία στην Αθήνα.
Εχει γραψει 10 μυθιστορήματα

"Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης",
"Αύριο, μια άλλη χώρα", 
"Ο υπόγειος ουρανός", "

Το εργοστάσιο των μολυβιών", 

"Φτωχή Μάργκο",
"Άλμπατρος",
"Κινέζικα κουτιά",
"Λίγο από το αίμα σου",
"Για την αγάπη της γεωμετρίας",
"Σπάνιες γαίες"), που έγιναν τα περισσότερα μπεστ σέλερ,

Νουβέλες: 
Γράμμα από την Αλάσκα",
"Θάνατος το ξημέρωμα",
"Η φυγή",
"Συγχώρεση",
"Πιτσιμπούργκο",


'ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: 
"Η Μάριον στα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση",
"Γράμμα από ένα δράκο",
"Η Μιλένα και το φρικτό ψάρι",

ΕΦΗΒΙΚΑ
Αφρικανικό ημερολόγιο",
Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής".

Μαζί με τον Ηλία Ιωακείμογλου, έγραψαν από κοινού τα βιβλία:"Αριστερή τρομοκρατία, δημοκρατία και κράτος" 
και "Για τη σημαία και το έθνος".
                Τα άρθρα της στην εφημερίδα "Athens Voice" συγκεντρώθηκαν στον τόμο, "Η φοβερή τροπή των πραγμάτων".

William -Paul Young Η ΚΑΛΥΒΑ (Αναζητώντας Την Αλήθεια)

Η Καλύβα, Γουίλλιαμ Γιανγκ
                                                      Είδος: Κοινωνικό/Αλληγορικό
                                            Βαθμολογία: 8,5/10

Τίτλος πρωτοτύπου: The Shack
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Έτος έκδοσης: 2009
ΣΕΛ.: 344
Γλώσσα πρωτοτύπου: Αγγλικά
Μετάφραση: Καστανάρας, Γιάννης
Σχήμα: 14 x 20,6
Βαρος 376 γραμμάρια
ISBN: 978-960-04-3928-1

Η πιο γνωστή "Καλύβα" της Λογοτεχνίας είναι εκείνη του ευεγενικού "Μπάρμπα -Θωμά", που μέσα από την καρτερική του φιγούρα κατήγγειλε το όνειδος του Ρατσισμού, δίδαξε τη χριστιανική αρετή και κήρυξε την Συγχώρεση...
           100χρόνια σχεδόν μετά, αλλη μια "Καλύβα" αναζητά την απώτατη αλήθεια, αντιτάσσοντας τη δύναμη της αγαπης στην Οδύνη κι ατενίζοντας τον Θεό!

           Το 2009 ο Καναδός Γουίλλιαμ Γιανγκ εμπνεύστηκε, ως απαύγασμα του πόνου στη ζωή, μια ιστορία που την προόριζε για τα έξι παιδιά του ,αλλά τελικά εξελίχθηκε σε ένα αλληγορικό και ονειρικό κοινωνικό παραμύθι για εκατομμύρια αναγνώστες στον κόσμο!!!!

Ενόψει του Πάσχα, η Καλύβα είναι το ιδανικό βιβλίο για να στοχαστούμε πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα της Αγάπης, του θανάτου και του Θεού, με έναν τρόπο αξέχαστο που εισχωρεί ως τα τρίσβαθα της ψυχής!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο πολύτεκνος Μακένζυ βιώνει τον απόλυτο εφιάλτη, όταν σε μια οικογενειακή εκδρομή εξαφανίζεται η μικρότερη κόρη του, η Μίσσυ.
Στην κοντινή καλύβα του δάσους, η αστυνομία εντοπίζει τα ματωμένα κουρέλια από το φουστανάκι του κοριτσιού κι ένα παράξενο σύμβολο πάνω τους, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα οτι το κοριτσάκι δολοφονήθηκε.

Ο Μακένζυ βυθιζεται στην απελπισία, ενώ η οικογένεια του παλεύει κι αυτή με τη θλίψη και τις ενοχές...

4χρόνια μετά, ο Μακένζυ λαμβάνει ένα σημείωμα όπου Κάποιος Άγνωστος τον καλεί στην καλύβα του πόνου, υπογράφοντας ως "Μπαμπάκας".

Στη καλύβα του δάσους, ο Μακένζυ θα δοκιμάσει την πιο απροσδόκητη συνάντηση της ζωής του, σε μια εμπειρία ονειρική, που θα του αλλάξει για πάντα τη σχέση με τον εαυτό του, τον πόνο και τον Θεό, δίνοντάς του πίσω το φως της αγάπης.

Μια πορεία που αναμορφώνει τον Μακένζυ-μα και τον αναγνώστη που θα καταδυθεί στα νοήματά του βιβλίου!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Παρότι ο Γουίλλιαμ Γιανγκ αρνείται την ιδιότητα του "Συγγραφέα", το βιβλίο του "H KΑΛΥΒΑ" αναδέιχθηκε σε εκδοτικό φαινόμενο για 32 εβδομάδες στο τοπ των best sellers των New York Times!

Και πράγματι η Καλύβα είναι από εκείνα τα "χαρισματικά" βιβλία που με τρόπο σοφά απλοικό μπορούν να αναβαπτίσουν την ψυχή σου και να ανοίξουν ένα νέο, φωτεινό μονοπάτι στη θέαση του κόσμου.
Ένας συγκερασμός μυθοπλασίας και θεολογίας με τον πλέον εύληπτο τρόπο!
Η Καλύβα ρέει σαν το νερό, σε γλώσσα παραστατική αλλά ξεκούραστη, που εναποθέτει τα πολυδιάστατα νοήματά της απλά, σα μια αύρα δροσερή, με τη διακριτική "ευγλωττία" ενός φαντασμαγορικού δειλινού.

           Στο επίκεντρο της "Καλύβας", μια οικογενειακή τραγωδία σαφής και αναπόδραστη.
Αποτελεί θα λέγαμε ένα τυπικό μοτίβο, ένα συγγραφικό κλισέ, που όμως πάντα διατηρεί τη δυναμική του!
      Η ανεξήγητη εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, λοιπόν, και τα ματωμένα απομεινάρια του φέρνουν αντιμέτωπους τους ήρωες με θεμελιακά κι επιτακτικά ερωτήματα γύρω από τον Χαμό, τη Θεία Πρόνοια, τον θάνατο, υποβάλλοντας μιαν ατμόσφαιρα διάχυτου πένθους!
Μέχρι εδώ,"Η Καλύβα" παραπέμπει σε παραστατικά αστυνομικά θρίλερ όπου η παιδική αθωότητα αντιπαραβάλλεται προς τη διαστροφή, το αίμα και την παράλογη βία,σαν τις περιπετειες της Έλεν Γκρέις ή βιβλία όπως η πρόσφατη Κουκουβάγια (με θύματα παιδιά σε δάσος).
             Σύντομα όμως "H Kαλύβα" αποδεικνύεται κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά:
Ο Μακένζυ πηγαίνει στην Καλύβα, όπου δεν τον περιμένει κάποια αιματηρή μάχη , αλλά μια στοργική έγχρωμη γυναίκα , μια αέρινη Ασιάτισσα κι ένας ξυλουργός από τη Μέση Ανατολή... 
Η "απρόσμενη συνάντηση", που σκηνοθετεί το μυστηριώδες σημείωμα, όταν φτάνει στον πληγωμένο Μακένζυ, αναστρέφει τον προσανατολισμό του βιβλίου από τα χο'ι'κά στα ουράνια κι από τα γήινα στα θεικά!
Πλέον υπεισέρχονται θρησκευτικής χροιάς στοχασμοί, με ένα τρόπο καινοτόμο, που θα σας αιφνιδιάσει. 
 Με την Καλύβα του ο Γιανγκ διεξάγει μια τολμηρή θεολογία με οξυδέρκεια πρωτόγνωρη για ένα κοινό μυθιστόρημα.
          Ο Μακένζυ μπορεί να είναι ένας από εμάς...Κάποιος- σίγουρα καλοπροαίρετος- που κουβαλά πολλές πληγές και θέτει εν αμφιβόλλω την πίστη του τη δύσκολη ώρα, παρότι ακόμη τρεμοπαίζει η "φλόγα" μέσα του.
Ο Μακένζυ  θύμισε κάτι από Καζαντζάκη ο οποίος -σε όλη του τη ζωή- "πάλευε(πνευματικά) με τον Θεό", σε μια διαρκή πνευματική σύγκρουση- απλώς ο ήρωας του Γιανγκ δίνει την πάλη του με πιο απτό τρόπο- μέσα από βιώματα της καθημερινότητας.
΄Ισως στην αρχή ο αναγνώστης- και δη ο ακραιφνώς πιστός- νιώσει ένα μουδιασμα, κάτι να τον φέρνει σε αμηχανία.
        Σύντομα όμως, θα δει να ξετυλίγονται αποκωδικοποιημέρνες μεγάλες αλήθειες που μας παραδίδει η θεολογία, διαποτισμένες με συμπόνια και αγωνία για τον πάσχοντα άνθρωπο...
         Ο συγγραφέας καταρρίπτει τα εικαστικά στερεότυπα όπου η πεπερτασμένη ανθρώπινη σκέψη έχει "εγκλωβίσει" τον Θεό- παρασυρόμενη από τα κατά βάθος πατριαρχικά και ρατσιστικά ίσως μοτίβα, που την καθόρισαν αιώνες, (χωρίς όμως να τα ανατρέπει πλήρως).
Η πένα του Γιανγκ δηάδή επιχειρεί να "αποδείξει" την κορυφαία ίσως ρήση του Αποστόλου Παύλου, που θα μπορούσε να συνιστά το απόλυτο μότο του αντιρατσισμού.
"[Στα μάτια του Θεού]..., δεν υπάρχει Άνδρας ή Γυναίκα, ελεύθερος ή δούλος, Ιουδαίος και Εθνικός"
           Παράλληλα, ο Γιανγκ δείχνει απόλυτο σεβασμό στο Δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού, αναδεικνύοντας όμως την έννοια της "Κοινωνίας" στην οποία είναι προσκεκλημένος και ο Άνθρωπος.
         Μέσα από το άρρητο του Θεού, όμως αναδεικνύεται η αλήθεια που οι πληγές της Σταύρικής Θυσίας περέδωσαν στην αθρωπότητα ότι "ο Θεός Αγάπη Εστί".
Μια αγάπη άσπιλη, θυσιαστική, απόλυτα ελεύθερη που δεν πηγάζει από προσδοκίες ή αναγκαιότητες παρά μονάχα από μιαν εξαίσια αυτάρκεια που ζητά να δώσει και να συνυπάρξει!
           Είναι η αντίθεση προς τον μονισμό του Θηριου το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του Εγώ σε ένα σχήμα θνησιγενές.
Καταρρίπτεται λοιπόν η φιγούρα του Θεού Τιμωρού και αποκηρύσσεται ο φόβος, γιατί όπου υπάρχει ο φόβος δεν υφίσταται αγάπη, παρά αγωνία αυτοσυντήρησης, που παρεμποδίζει την αυτοπροσφορά και την Εμπιστοσύνη.
          Ακόμη και το Σκοτάδι του θανάτου ανακύπτει, τελικά,  όχι ως τυραννικό καθεστώς και παρουσια, αλλά, στην πραγματικότητα, ως απουσία και απομάκρυνηση από το Φως και την Πηγή της Ζωής,σε ένα ηρακλέιτειας υφής σχήμα.
           Από την άλλη φωτίζεται μια θεική πρόνοια ακατάληπτη ενίοτε, εν πρώτοις μπορεί να προβάλλει ως "άδικη" στους περιορισμενους δεκτες του ανθρώπου, που αξιολογεί πάντα μεσα από τους χωροχρονικούς και βιολογικούς περιορισμούς του.
         Με άλλον τρόπο, αυτήν την σχετικότητα την αποδεικνύει ο Μαρκ Τουέιν στο Μυστηριώδη Ξένο, όπου "ο Διάβολος" εμφανίζεται σε ένα μεσαιωνικό χωριό και αυτή τη φορά αποδεικνύει με διαφορετικό πρίσμα στους χωρικούς ότι "αυτό που στον μικρό άνθρωπο φαντάζει "απώλεια" μπορεί να  είναι κι "ευσπλαχνία" κι η πιο ανώδυνη εκδοχή ανάμεσα σε πλήθος πιθανοτήτων". 
            Αλήθεις που -και- στην Καλύβα του Γιανγκ δεν προκύπτουν βερμπαλιστικά αλλά μέσα από μια διαδρομή αυτογνωσίας του ήρωα που διανύει τα ψυχναναλυτικά στάδια του πένθους για να ανακαλύψει βαθιά μέσα του την αναντίρρητη και συγκλονιστική αλήθεια.

Μια ονειροφαντασία που χαρτογραφεί τους δύσβατους δρόμους της ψυχής για τη Συμφιλίωση και τη Συγχώρεση που λυτρώνει και οδηγεί στην ελευθερία...
(Προσωπικά έκλαψα και ένιωσα ξανά να επιστρεφω στην αθωότητα και να αναζητώ πιο έντονα τον Θεό με την εμπιστοσύνη του παιδιού.)

Δεν ξέρω αν η απλοικότητα αυτού του βιβλίου επιτρέπει να μιλήσουμε για αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας...
         Γνωρίζω όμως πως πρόκειται για ένα πολύ όμορφο βιβλίο, ένα εύχρηστο πνευματικό εργαλείο που λειτουργεί ανακουφιστικά για την ψυχή και βοηθά εκείνον που επιθυμεί να στοχαστεί για τον Θεό πέρα από το αυστηρή θεολογική ρητορική και τις ενοχοποιητικές της τάσεις.
            Δεν ξέρω αν "Η Καλύβα" απαντά πλήρως στα αγωνιώδη ερωτήματα γύρω από τον θεό ,την ελευθερία του ανθρώπου και την οδύνη (προφανώς και όχι)- νιώθω όμως ότι τα απαλύνει....
Λατρεύω τέτοιου είδους βιβλία, σαν την Καλύβα του Γιανγκ που κομίζουν γνήσια στοργή στον Πάσχοντα Άνθρωπο κια μπορούν να διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης χωρίς να παραχαράσσουν την αλήθεια και χωρίς να κομίζουν την αδιαλλάξία της αυθεντίας.

Φετος "Η Καλύβα" προβάλλεται στο σινεμά από την ΟDEON και θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η κινηματογραφιή απόδωση...
(Η άνωθι φωτογραφία από την ταινία οπτικοποιεί ιδανικά μια από τις πλέον ονειρικές σκηνές του βιβλίου.)
Μια πασχαλινή πρόταση λοιπόν με ευχές για καλή Ανάσταση!!!

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ, Σόφη Θεοδωρίδου (Η Επίσημη Παρουσιαση στην ΑΘΗΝΑ)

Πορφυρό Ποτάμι, Σόφη Θεοδωρίδου
                                                  Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                           Bαθμολογία :9/10

                              

Η Σόφη Θεοδωρίδου εδώ και μια δεκαετία διαγράφει ανεξίτηλα τα "Χνάρια" της στο χώρο του ιστορικού μυθιστορήματος, με μια σεμνότητα που δεν την εμπόδισε να κερδίσει μια ακλόνητη , περίοπτη θέση ανάμεσα στους επιφανέστερους σημερινούς μας πεζογράφους, που διατηρουν ποιότητα και ήθος.

Συγγραφέας παλαιάς κοπής, χωρίς τους σύγχρονους μινιμαλισμούς και ψευδεπίγραφούς μοντερνισμούς, η Σόφη Θεοδωρίδου φιλοτεχνεί με τα βιβλία της πανοραμικούς ηθογραφικούς πίνακες από τόπους και χρώματα ενός χθες ένδοξου, αιματηρού και βαθιά οδυνηρού.

Με το έργο της η Σόφη Θεοδωρίδου διασώζει τη γοητεία μιας καλοδουλεμένης γλώσσας η οποία τίθεται στην υπηρεσία της εθνικής μας μνήμης, καθώς τη διαποτίζουν τα πάθη των καθημερινών ανθρώπων.

Γλώσσα Ιστορία και ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν τα διακυβεύματα στο έργο της συγγραφέως.

Από το πρώτο της βιβλίο τη Νύφη Που Φορούσε Μαύρα η Σόφη Θεοδωρίδου πραγματεύεται την οδύσσεια του ελληνισμού ολόκληρο τον 20ο αιώνα, με έμφαση στα ελληνόφωνα μέρη της Τουρκίας.

Μετά τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας στη Νύφη, γνωρίσαμε τον ποντιακό ξεριζωμό παρέα με το Κορίτσι Απτη Σαμψούντα,ενώ σκύψαμε πάνω από τα βάσανα των Ελλήνων της επαρχίας στη διάρκεια της Κατοχής (Αμαρτία της Ομορφιάς) και του Εμφυλίου (Στεφάνι Από Ασπάλαθο)

          Μετά από μια οξυδερκή ματιά στη Μεταπολίτευση μέσα από μια γυναικεία φιλία κι ένα μυστήριο (Χνάρια των ξυπόλητων Ποδιών και τα Χρόνια της Αθωότητας) , η Σόφη Θεοδωρίδου μας ταξιδεύει ξανά στις μνημες των προπαππούδων μας, αναζητώντας αυτή τη φορά την αρχή του νήματος στην τραχιά Καππαδοκία και τους Ανατολίτες Καραμανλήδες, με την αδούλωτη ψυχή.
Ας αφήσουμε λοιπόν το Πορφυρό Ποτάμι να μας σεργιανίσει στην Iστορία που δυστυχώς δικαιολογεί απόλυτα το...χρώμα του:

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Βρισκόμαστε σε ένα εληνικό χωριό της Καππαδοκίας.Μέσα σε μια επίπονη βιοπάλη ο σλεπιτζής- και περιστασιακά γυρολόγος- Δημητρός υποδέχεται το τρίτο του παιδί.

Είναι ένα ασθενικό κοριτσάκι που θαρρείς και το όνομα της φανερώνει τη σφραγίδα του θανάτου επάνω της, γεμίζοντας απελπισία την ψυχή της μητέρας της Φεβρωνίας... 

       Η ασθενική Νιόβη περιφέρεται στο χωριό σαν αερικό, με το χλωμό της πρόσωπο και την νεραιδένια ομορφιά της να την κρατούν ταγμένη "πέραν του κόσμου τούτου".

Μοναδική υπόμνηση της ζωής που ξεγλιστρά από το κορμί της, η παρουσία του αψύ Φίλιππου, ενός αγοριού που κράτα μέσα του άσβεστο το μίσος για τον Οθωμανό δυναsτή, φλεγόμενο από τους ελληνικούς θρύλους και τον πόθο της Λευτεριας.

        Οι βουλές της μοίρας όμως θα επιλέξουν διαφορετική πορεία στα πράγματα και το μόνο που θα μείνει αλώβητο είναι η λατρέια της Νιόβης για τον Φίλιππο...

        Εν τω μεταξύ οι ανατροπες του πολιτικού σκηνικού θα πυροδοτήσουν πολέμους, τυλίγοντας με τα δεινά του τους απλούς ανθρώπους ,διαμελίζοντας οικογένειες και προσδοκίες...Bαλκανικοί Πόλεμοι ,ΑΠΠ, Μικρασιατική Εκστρατεία:

         Ο άνεμος του πολέμου και η αχλύ της Μεγάλης Ιδέας θα πάρουν μακρυά τον παθιασμένο Φίλιππο, που θα αφήσει πίσω του ΄'ενα κομμάτι της ερωτευμένης ψυχής του...

          Μέσα στην Απώλεια, η αέρινη Νιόβη θα μπει στο στόχαστρο ενός επιφανούς Τούρκου,

του Αζέρ με τη σπάνια μόρφωση, που θα κάνει τα παντα για την αποκτήσει, ξετυλίγοντας τις πλευρές ενός απροσμενου χαρακτήρα που συγκινεί...

            Τα χρόνια θα περάσουν, κι οι Ελληνες θα πληρώσουν με ασύλληπτη βαρβαρότητα, καταρράκτες δακρύων και ποταμούς αίματος το όνειρο των Χαμένων Πατρίδων.

         Η Συνθήκη Της Λωζάννης θα ξεριζώσει τους πληθυσμούς που θα δουν να φράζει ισόβια ο δρόμος για τα ακριβά τους χώματα, εξαναγκάζοντάς τους σε ένα αβέβαιο μέλλον, που τούς ζητά να χτίσουν ξανά τη ζωή τους από τα συντρίμμια σε μια Αφιλόξενη "Μητέρα-Πατρίδα"... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Σόφη Θεοδωρίδου επιστρέφει με ένα σ[αρακτικό ιστορικό μυθιστόρημα που διατηρεί κ επεκτείνει τις συγγραφικές αρετές της.Το Πορφυρό Ποτάμι της αγαπημένης μας συγγραφέως συνιστά άλλο ένα βιβλίο που αποτείει προσκύνημα στη μνήμη των αδικοχαμένων και μαρτυρικών ποργόνων μας από τα χαμένα εδάφη της Εγγύς Ανατολής.
Το ήθος της γραφής που χαρακτηρίζει τη Σόφη Θεοδωρίδου ήδη από το πρώτο της βιβλίο , διατηρείται και σ άυτό το 9ο βιβλίο της κομίζοντας όλη την ευλάβεια που αρμόζει σε ένα τόσο "βαρύνουσας" σημασίας συγγραφικό εγχείρημα.
Το γνώριμο στιλ της Σόφης Θεοδωρίδου επανεμφανίζεται και στηρίζει το έργο σε τρεις άξονες:
Τον Ιστορικό ,τον Ηθογραφικό και τον Συναισθηματικό...
Ιστορία- Τόποι- Άνθρωποι,λοιπόν, διεκδικούν ισόποσα τον ρόλο τους συνδεδεμένα στους στέρεους αρμούς μιας γλωσσικής δεινότητας γεμάτης ζωντάνια και μιας αγωνιώδους πλοκής που επιφυλάσσει αρκετές ανατροπές -άλλοτε υπόκωφες και άλλοτε πιο θορυβώδεις...
Το Πορφυρό Ποτάμι είναι ένα ακόμη ξεκάθαρα γυναικοκεντρικό έργο της Θεοδωρίδου, όπου η Ιστορία διαθλάται μέσα κυρίως από τα γυναικεία βάσανα της κεντρικής κατά βάση ηρωίδας του...
            Πρωταγωνίστρια μας λοιπόν είναι η Νιόβη από τα χωριά της Καππαδοκίας, που ανεβαίνει τον προσωπικό της ανήφορο.
Θύμα της φιλάσθενης κράσης της, της προκατάληψης και της φτώχειας, η κοπελίτσα θα ζήσει στη σκιά μιας διαρκούς απειλής και του υποβαθμισμένου ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία, που την κρατά αποκλεισμένη από κάθε ευκαιρία .
Σε όλο αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο η Νιόβη θα αντιτάξει ένα ανυπότακτο πνεύμα που διψά για ζωή και γνώση, γοητεύοντας τον αναγνώστη με την καρτερία και τη φλόγα της!
           Η πορεία της Νιόβης θα αντιπαραβάλλει τις δεισιδαιμονίες των αμαθών φτωχών ανθρώπων με την επιστημονική κατάρτιση που αποδείχθηκε σωτήρια για την επιβίωση και τους πνευματικούς ορίζοντες της ανθρωπότητας ολόκληρης.
Μια μεσαιωνικού τύπου ερμηνεία του κόσμου σε αντιδιαστολή προς την υπεύθυνη ματιά της Επιστήμης φανερώνει το πρωτόγνωρο προσωπο ενός αιώνα που έσυρε τον ανθρωπο οριστικά από την οπισθοδρόμηση στο στάδιο της εξέλιξης. 
            Ο έτερος πόλος είναι ο Φιλίπ, ο περήφανος γόνος των Καραμανλήδων που βαθιά μέσα του θα ανάψει το μίσος για τον Τούρκο τύραννο.Στην ψυχή του θα σμιλευτούν η ορμή της νιότης με τους προαιώνιους θρύλους του Γένους που πάντα αποζητούσε τη βυζαντινή του αίγλη.
        Ενας φλογερός νέος ανδρας που κρατά αδούλωτο το ελληνικό φρόνημα ενόσο  γνωρίζει το αίμα ,την απώλεια και την αυτονόμηση για να οδηγηθεί στην αυτογνωσία.
Είναι συγκινητική η αντίθεση του χειραφετημένου αυτοδημιούργητου ανθρώπου με τον ερωτευμένο έφηβο που πάντα θα τον συνδέει με τα πάτρια εδάφη η πρώτη του αγάπη..
Γύρω από το κεντρικό ζευγάρι ένας χορός τραγικών προσώπων που καθένα διατηρέι μια αυθύπαρκτη λάμψη και συμβολή στην ιστορία.
Μέσα από τις ετερόκλητες παρουσίες διαγράφονται ανάγλυφα δεσμοί οικογενειακοί και αποδίδεται η κοινωνική ιεραρχία στην αντιφατική κοινωνία των τουρκοκρατούμενων εδαφών με τον ελληνικό παλμό.
    Η τόσο νευραλγική σχέση με το μητρικό πρότυπο σκιαγραφείται άρτια, η φιλία σύντροφος σε ζωή κ θάνατο, η φιγούρα της πεθεράς και του πατέρα κυρίαρχες , οι αδελφικές αντιζηλείες προβάλλουν στην πιο τοξική εκδοχή τους.
Αυτά όπως κι η δομή της μουσουλμανικής οικογένειας αναδεικνύονται μέσα από πλήθος περιστάσεων ,συναντήσεων και χαρακτήρων .
Ανάμεσά  σε όλους δεσπόζει η μάνα Φεβρωνία ο πιο αινιγματικός και πολυδιάστατος από όλους που αποδεικνύει τη βαθιά ψυχαναλυτική ματιά της Θεοδωρίδου, παράλληλα με το κοινωνιόγραμμα της εποχής.Μιας εποχής όπου ο φτωχός χωρικός ήταν δέσμιος του προεστού και του τοκογλύφου χωρίς φυσικά καμιά κοινωνική πρόνοια...
           Το πρόσωπο που θα σας εκπλήξει είναι ο γλυκύς Τούρκος Αζέρ που σε ένα διπλό μοτίβο ξεμπροστιάζει από τη μια την ανομία του πλούτου κ τις ανισότητες της ισλαμικής κοινωνίας (που κοστολογεί τη ζωή σαν εμπορευμα) -κι από την άλλη όμως λειαίνει τις γωνίες μέσα από την πνευματική καλλιέργεια και την έμφυτη καλοσύνη.
Πλάι του ενδιαφέροντα πρόσωπα που καθένα τους εγείρει την κατανόηση ενόσο η πένα της Σόφης Θεοδωρίδου αποκαλύπτει κρυμμμένες πληγές και και απροσδόκητες στιγμές ανθρωπιάς
Μέσα από τους καθημερινούς ανθρώπους με τους οποίους ο αναγνώστης συμπάσχει, η συγγραφέας φιλοτεχνεί ένα αριστουργηματικό ηθογραφικό πανόραμα που καλύπτει όλες τις πλευρές της καθημερινότητας των Ελλήνων της Ασίας ,με εμφαση στα χωριά Καππαδοκίας
'Ετσι, τα μάτια μας πλημμυρίζουν από μαγευτικά χρώματα το ιδιόρρυθμο , βραχώδες τοπίο της Ανατολίας κι από παραδοσιακές εικόνες των ελληνικών νοικοκυριών.
Στα αυτιά μας αντηχούν τραγούδια και δρώμενα της παράδοσης.
Παράλληλα εξοικειωνόμαστε με μια εθιμοτυπία που επιτάσσει μιαν απαρέγκλιτη Πατριαρχία.
Το πορτρετο αυτό συμπληρώνουν  εικόνες από το εμπόριο της Σμύρνης και τη νυχτερινή ζωή στην παγωμενη αλλά επίσης ακμάζουσα Οδησσο.
Το Πορφυρό Ποτάμι δεν είναι... "άλλο ένα ρομαντικό μυθιστόρημα με ιστορικό προκάλυμμα", αλλά αποτελεί μια βαθιά ανθρωποκεντρική σπουδή γύρω από την πορεία του Ελληνισμού την πρώτη εικοσαετία του 20ου αιώνα.
Μέσα από το προσωπικό δράμα των άρτια δομημένων χαρακτήρων σε αυτό το βιβλίο, τα ιστορικά γεγονότα από "γνώση" γίνονται "βίωμα" του αναγνώστη!
Και σε αυτό το βιβλίο η Ιστορία, διατηρέι την εγκυρότητά της καθώς φιλτράρεται μέσα από τις ατομικότητες που υφίστανται τις συνέπειές της όχι πια ως απρόσωποι αριθμοί της ιστοριογραφίας.
Στις σελίδες της επιδέξιας μυθιστοριογράφου οι ήρωες εντάσσονται στο κάδρο των ιστορικών γενγονότων ως αυτόνομα υποκειμενά της, έχοντας επανακτήσει την ιδιότητα του Προσωπου που τους απαρνούνται οι ψυχρές καταμετρήσεις, σύμφωνα με το παράπονο του Χρόνη Μίσσιου στο "Καλά ,Εσύ Σκοτώθηκες Νωρίς"...
         Γι άλλη μια φορά η ιστορική ματιά της Σόφης Θεοδωρίδου εστιάζει στη συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων στα χώματα της Μικρασίας και της Ανατολίας, όπως αυτή ανατράπηκε βίαια μεσα από τους πολέμους του 20ου αιώνα..
Σμυρνιοί, Πόντιοι και Καππαδόκες τώρα στροβιλίζονται σε ένα γαιτανάκι αίματος και πόνου.
Κι όμως!
Η Σόφη Θεοδωρίδου κατορθώνει να μη γίνει μονοδιάστατη αποφεύγοντας την παγίδα της επανάληψης:
Σε κάθε έργο προσθέτει και μια νέα πινελιά ιστορικής γνώσης.
         Αυτή τη φορά οι ιστορικές της αναφορές μας ταξιδεύουν από την καππαδοκία, στη μαυλιστική Σμύρνη ,στην Οδησσό για να μας γυρίσουν στα χωριά της Μακεδονίας.
Εστιάζουν στους πόθους που τροφοδότητσαν τα φτερά του ελληνικού στρατού καθώς εκείνος ζητησε να γευθεί τους καρπούς της Κοκκινης Μηλίάς που βύζαξε την εθνική μας συνείδηση αιώνες.
Ανάμεσα στα αλλα πλανάται σα σκιά ο θρυλικός Μαύρος Καβαλάρης, ο χαρισματικός Πλαστήρας με το τρομερό του Σειτάν Ασκέρ...
Μια άλλη άγνωστη πτυχή η οποία επιδέξια εντάσσεται στην πλοκή είναι η συμμετοχή των Ελλήνων στην παρεμβαση των Δυτικών Δυνάμεων στην Κριμαία ενάντια στον Κόκκινο Στρατό των Σοβιετικών που με την Επανάστασή τους ανέτρεψαν την τυραννία του Τσάρου.
Η συγγραφέας με οξυδέρκεια φωτίζει τη δυσαρεσκεια των Ρώσων και  αναδεικνύει μια πλευρά ενός παρασκηνίου που έστρεψε τους συσχετισμούς της διπλωματίας υπέρ του Κεμάλ κ ενάντια στους ελληνικούς πόθους.
Η ήττα, η συντριβή, το τσακισμένο ηθικό του ευσυνείδητου Αξιωματικού- αλλά και οι επερχόμενες δικτατορίες που εξευτέλισαν το κύρος του στρατού κ τον αποψίλωσαν από τα δημοκρατικά στοιχεία (Δικτατορία Παγκαλου).
Έπειτα, έχουμε την  Ανταλλαγή των Πληθυσμών , που πάυει να είναι όρος απροσωπος και "Ονομασία μιας Συνθήκης"(Λωζάννη).
Τώρα οι λέξεις ζυμώνονται με χώμα, αίμα και μιαν αύρα ανεπούλωτης νοσταλγίας.
Βιώνουμε τον αποχωρισμό στην πιο ολοκληρωτική έκφανσή του καθώς μας απορροφά το χάος των  στιγμών.
Από κει και πέρα το Πορφυρό Ποτάμι συνομιλει υπογείως με τη Νύφη καθώς εστιάζει κι αυτό στην ανοργάνωτη υποδοχή των προσφυγικών ροών μιας πατρίδας που διακίως χαρακτηρίστηκε μητριά...
Από την άλλη, η συγγραφική ματιά ακολουθεί τη γεμάτη αξιοπρέπεια κ αξιοσύνη προσπαθεια των προσφύγων να σταθούν στα πόδια τους κ να χτίσουν τους πρώτους τους συνοικισμούς..
Εδώ η πλοκή και το ατομικό δράμα κυριαρχούν ξανά επιφυλάσσοντας εφιαλτικες στιγμές - αβάσταχτου πόνου, που φέρνουν το πάθος του έρωτα σε αντιπαράθεση με το απώτατο χρεος, σε ένα κρεσέντο συναισθημάτων κι εσωτερικών συγκρούσεων, που φανερώνουν την ίσως σαδιστική όψη της ζωής...
Το κλίμα σε αυτό το τρίτο μέρος, όπως το προδιαγράφει κι ο υπότιτλός της, παραπέμπει στην ατμόσφαιρα μιας γνήσιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας με όλα τα αρχετυπικά στοιχεία της Τραγικής Ειρωνείας , της Υβρεως και της Νέμεσης...

Αυτή βαθιά τραγικότητα κι η παραφορά των συναισθημάτων στις κορυφώσεις της πλοκής ,είναι ένα οικείο γνώρισμα όλων των έργων της Σόφης Θεοδωρίδου που απαρνείται την ευκολη λύση της εξιδανικευμένης έκβασης –κατορθώνοντας έτσι να εμφυσήσει αληθοφάνεια στους ήρωές της.
Μικρό τίμημα ίσως σε αυτήν τη συγγραφική "ευσυνειδησία" του ρεαλισμού,

ο γλυκόπικρος απόηχος που μένει στην καρδιά όταν κλεινεις το βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου
...Όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει και στη ζωή,
που κυλάει σαν "Ποταμι"-
άλλοτε "πορφυρωμένο" από τα ηλιοβασιλέματα των ερώτων μας
κι άλλοτε βαμμένο από το αίμα των αθώων της Ιστορίας...

                                

                                                         Έλλη Δέδε

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Στον Αστερισμό Του Βιβλίου 

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 


ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ