Σοφία Βόικου, Το Κορίτσι Της Ντροπής

                                         Σοφία Βόικου, Το Κορίτσι Της Ντροπής
                                                                                  Eίδος: Κοινωνικό
                                                                                  Βαθμολογία: 9/10

Η Σοφία Βόικου εδώ και χρόνια προσφέρει μυθιστορήματα γεμάτα ποιότητα- άλλοτε ιστορικά με σύντομα περάσματα από κρίσιμες περιόδους του 20ου κυρίως αιώνα, άλλοτε ταξιδιάρικα και διαφορετικά.

Εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι πως πάντα αναζητά νέους θεματολογικούς δρόμους, κι αυτό φάνηκε από το πρωτότυπο βιβλίο της "Η Πόλη Που Δακρύζει" όπου μας σεργιάνισε στη Βενετία του σκοτεινού ρομαντισμού με έναν τρόπο μαγικό.

Φέτος μας προσγειώνει στη σκοτεινή περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκπλήσσοντάς μας, όμως, γι άλλη μια φορά, καθώς με το "Κορίτσι Της Ντροπής" μάς φωτίζει μια εντελώς αθέατη αλλά βαθιά τραγική του παράμετρο- παραγκωνισμένη- ίσως γιατί ίσως σπιλώνει την αγιογραφία του εθνικού μύθου, που κάθε λαός διατηρεί στη μνήμη.
Ένα βιβλίο που αθόρυβα κι εντέχνως συγκλονίζει βαθιά τον αναγνώστη, εγείρονται προβληματισμούς πίσω από τις τραγωδίες των ανθρώπων που σαν ψηφίδες συνθέτουν τη Μεγάλη Εικόνα των δραμάτων της Ανθρωπινης Ιστορίας,

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ελλάδα 1960.Η Λένα μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας.Δυστυχώς όμως, ολή της η παιδική ηλικία σημαδεύεται από τη δημόσια κατακραυγή και την περιθωριοποίησή της για ένα σφάλμα που δεν είναι δικό της.
Η μικρή Λένη καλείται να κουβαλήσει το στίγμα του νόθου και μάλιστα ως καρπός ενός δεσμού ανάμεσα σε μια φτωχή Ελληνίδα, τη Βιολέττα  κι έναν Γερμανό στρατιώτη.
Τα ξανθά μαλλιά του αθώου κορίτσιου γίνονται ένας καθρέφτης οργής μιας κοινωνίας διαλυμένης, υποκριτικής, που ζητά εξιλαστήρια θύματα για τα τραύματα του Πολέμου, τις δικές της αθέατες προδοσίες, τη φυγομαχία της.
Η Λένη πρεπει να διαχειριστεί την απόλυτη περιφρόνηση του περιγύρου, αλλά και την αποσυναρμολόγηση της ίδιας της της οικογένειας.
Παράλληλα, διαγράφει τον δικό της δρόμο αναζητώντας να λύσει το οδυνηρό μυστήριο των ανοιχτόχρωμων χαρακτηριστικών της, μακρυά στη Γερμανία...
Από την άλλη, είναι ο Γιόχαν, ο γιος ενός κοινού ναζί εγκληματία πολέμου, ενός διαβόητου Ες Ες υπασπιστή:
Ένα αγόρι που ανατράφηκε στο βαυαρικό τοπίο κατάσπαρτο εντελβάις, στη σκιά του απόλυτου τοτέμ της ναζιστικής ελίτ-του ίδιου του Χίτλερ.Ένα παιδί που το ταχτάρισε η ίδια η Εύα Μπράουν και τώρα καλείται να βιώσει την κατακρύμνιση από την κορυφή του άριου θριάμβου στην απόλυτη ήττα.
Με τις μνήμες ενός Βερολίνου σαρωμένου από τους πεισματάρηδες Σοβιετικούς, ο Γιόχαν καλείται να ζήσειμε τη μνήμη της ντροπής και 

με το αίμα των χιλιάδων θυμάτων του πατέρα του
να "λεκιάζει τα ρούχα, τη σκέψη, την κοινωνική του ζωή και τους δεσμούς του".
Πώς τέμνονται οι δρόμοι αυτών των δυο θλιμμένων ανθρώπων που πληρωνουν αμαρτίες των γονέων τους;

Πώς θα αποτινάξουν το ακούσιο στίγμα για να χαράξουν το δικό τους φωτεινό χνάρι στη ζωή;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το νέο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου, "Το Κορίτσι της Ντροπής" είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό μυθιστόρημα ιστορικής υφής και κοινωνικών προεκτάσεων, για το οποίο η συγγραφέας αξίζει να νιώσει...περηφάνεια!
Η περίοδος του Β Παγκοσμιου Πολέμου είναι σίγουρα μια σκοτεινή, μά και συνταρακτική περίοδος που έχει απασχολήσει όσο ίσως καμιά άλλη τη Λογοτεχνία σε παγκόσμιο επίπεδο.Η ελληνική πεζογραφία δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.
Από ανέμπνευστους συγγραφείς που αναπαρήγαγαν απλά σε μια εύκολη "σεναριακή συνταγή" οικογενειακά πολεμικά βιώματα παππούδων και γιαγιάδων,

μέχρι πραγματικούς τεχνίτες της πένας που στις ιδεολογικές συγκρούσεις του ΒΠΠ και στα ακραία ηθικά του διλήμματα βρήκαν πρόσφορο ηθικό έδαφος και φιλοσόφησαν γόνιμα την ίδια την ανθρώπινη φύση και την τραγικότητά της, 

φαίνεται πως όλα έχουν πια ειπωθεί για την περίοδο της Κατοχής και του Πολέμου.
Ήταν λοιπόν εμφανής ο κίνδυνος για τη Σοφία Βόικου να υποπέσει στην παγίδα της κοινοτυπίας ή της επανάληψης.Κι όμως!
Στο "Κορίτσι Της Ντροπής" την απέφυγε με περισσή μαεστρία.
Η αξιόλογη αυτή συγγραφέας, που όσο λίγοι με τόσο ευρεία αποδοχή επιχειρεί τολμηρές θεματολογικές ανατροπές γεμάτες δημιουργικότητα, φαντασία μα και ερείσματα στον ρεαλισμό, έκανε για μια ακόμη φορά την έκπληξη.
"Tο Κορίτσι Της Ντροπής" κατορθώνει να συγκινήσει, να ταρακουνήσει συνειδήσεις προκαλώντας το κοινωνικό μας αντανακλαστικό, και να κομίσει καινούρια ιστορική γνώση.
Η Σοφια Βόικου σε αυτό το βιβλίο εκκινεί από τον εφιαλτη της Κατοχής αλλά αποσύρει τη ματιά της από τα δύο ηθικά άκρα που ανέδειξε μοιραία η θύελλα του Πολέμου.
Στο "Κορίτσι της Ντροπής", δεν συναντούμε επικά κατορθώματα και τον άμετρο ηρωισμό των ανυπότακτων Ελλήνων που στη συντριπτική μερίδα τους προέταξαν μια λαβωμένη,αλλά αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια και ευγενείς θυσίες απέναντι στη βαρβαρότητα του κατακτητή, δείχνοντας τον δρόμο για την Ελευθερία.
Δεν σημειώνεται εστίαση ούτε τους προδότες, τους μαυραγορίτες και τους δωσιλόγους.
Με μια έμπνευση χωρίς τυμπανοκρουσίες η Σοφία Βόικου έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που η ιστοριογραφία κ η μνήμη έχει παραμερίσει:
Πρόκειται για μια κατηγορία θυμάτων του Πολέμου που κλήθηκαν να υποφέρουν βουβά, πληρώνοντας εγκλήματα που δεν τους αναλογούν:
Πρόκειται για τα παιδιά που γεννήθηκαν κι έζησαν στο πλαίσιο του Πολέμου ή  και εξαιτίας του...
Η πρώτη ομάδα ανάμεσά τους είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν από παράνομους δεσμούς κατακτητών και κατακτημένων.
Αυτά εκπροσωπούνται από την περίπτωση της Λένας.
Είναι τα τραγικότερα πρόσωπα, διότι στη συνείδηση της κοινωνίας αποτελούν το τεκμήριο μιας ασυγχώρητης αμαρτίας και μια στάμπα ανεξίτηλη, που όλοι ζητούν να ξορκίσουν.
Η Λένα ήταν κόρη της νεαρής Αθηναίας Βιολέττας που η κοινωνία δεν της συγχώρεσε το "έγκλημα " ότι δεν ήταν "ηρωίδα", αλλά μια μέση, φοβισμένη κοπέλα, που ο τρόμος και η στέρηση παραμέρισαν κάθε σκέψη ιδεαλισμού ή υπέρβασης, (από αυτές που λατρεύει κάθε εθνικό αφήγημα) 

και την έστρεψαν στην με κάθε τίμημα επιβίωση.
Ένα τίμημα που όμως ουδέποτε συμπεριέλαβε άλλους.
Το εγκλημα της Βιολέττας ήταν ότι σε καιρούς θανάτου αυτή θέλησε μονάχα να ζήσει κι όχι "να πέσει ηρωικά"...Ήταν ότι σε καιρούς θλίψης,αυτή στα 20 της χρόνια, ήθελε απλά μονάχα να απολαύσει μικρές ανθρώπινες χαρές: Ένα δειλινό, ένα ευωδιαστό φουστάνι, μια σοκολάτα:

Αυτά, μπόρεσε να της τα χαρίσει ο Γερμανός δεκανέας Γκούσταφ, που κι εκείνος ανήκε στον γκρίζο μέσο όρο: Μπορεί να κολακεύτηκε από την ιδέα της άριας υπεροχής του έθνους του, αλλά δεν την αφομοίωσε μέσα του, και στις μέρες του Πολέμου αναζήτησε απλά την ηδύτητα ενός δροσερού θερμού κοριτσιού "να μοσχομυρίζει λεμονι ,μακρυά από την παγερή ανάμνηση της σκληρόπετσης,άτεγκτης αρραβωνιατικιάς του με την αψιά μυρωδιά των αλλαντικών και της κανέλλας".Μακρυά από το φόβητρο μιας μετάθεσης στο Ανατολικό Μέτωπο...
Αυτή η έμμεση συναισθηματική συναλλαγή του Γκούσταφ και της Βιολέττας τροφοδότησε το αίσθημα δυο απλών -ίσως κι αμήχανων- παιδιών, χωρίς υπερβάσεις και δραματικές εξάρσεις.
Καρπός αυτής της ανεπίκαιρης, παράνομης ένωσης στάθηκε το αθώο κοριτσάκι που από την πρώτη μέρα της ύπαρξής του χρίστηκε βάρος ανεπιθύμητο για όλους, και πιο πολύ για τη Βιολέττα, η οποία, από τις μέρες της Απελευθερωσης έμεινε μόνη και κλήθηκε να σηκώσει αβοήθητη το στίγμα της προδοσίας-  κι ας μη ζημίωσε κανέναν με τις προσωπικές επιλογές της για την αυτοσυντήρησή της.
Γιατί ενω οι αληθινοί δωσίλογοι υφάρπαζαν περιουσίες και θέσεις εξουσίας, στέλνοντας στον θάνατο έντιμους ανθρώπους κ αγνούς αγωνιστές, οι φτωχές γυναίκες που ερωτεύτηκαν στελέχη του κατοχικού στρατού πλήρωσαν τη χαμηλή κοινωνική τους θέση, μιαν ενστικτώδη οργή της ταλαιπωρημένης κοινωνίας, μα και την εν γένει δυσμενή θέση της Γυναίκας, που ήταν έρμαιο προκαταλήψεων.

Ειναι γνωστές οι στιγμές διαπόμπευσης αυτών των γυναικών όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλα και σε χώρες σαν τη Γαλλία, με αντιστασιακό κίνημα: Γυναίκες που -είτε από έκλυση ηθών, είτε από την τρομακτική πίεση του Λιμού που δοκιμασε τους αμάχους στις κατεχόμενες περιοχές-είτε απλά από έρωτα- ενέδωσαν σε ερωτικούς δεσμούς, με εκπροσωπους των δυνάμεων κατοχής γεύθηκαν ανείπωτες ταπεινώσεις περιφερόμενες σαν θεαμα τσίρκου, με το πλήθος να τις προπηλακίζει, να τις γυμνώνει, να τις πετροβολά, καταματώνοντάς τες.

Τέτοια στιγμιότυπα πρωτογονης οργής μιας απαίδευτης κοινωνίας εις βάρος εξιλαστηριων θυμάτων τα ζωντάνευσε με την σπαρακτική δηκτικότητα της πένας του ο Πάυλος Μάτεσις στη "Μητέρα του Σκύλου", όταν η νόθα Ραράου γίνεται μάρτυρας στον διασυρμό της μητέρας της από το πλήθος που [εξαιτίας δεσμού της με Ιταλό που της εξασφαλιζε φαγητό] 
την ξυρίσε και την διαπομπεύσε σε μια μασκαράτα -ίδια κι απαράλλαχτη με το Πανηγύρι των Τρελών στην "Παναγία των Παρισίων" όπου κακοποιήθηκε ο Κουασιμόδος του Βικτόρ Ουγκό,"φταίχτης", κι αυτός γιατί απλά "σκανδάλίσε" την...ευνομούμενη κοινωνία με την αθωότητά του!
Είναι, βλέπετε, διαχρονική η ανάγκη της κοινωνίας για "αποδιοπομπαίους τράγους".
Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη: Πάντοτε η οχλαγωγία της μάζας, αποζητά μια "παραμόρφωση"& μια παρέκκλιση από τις κανονικότητες της, για  να περιπαίξει και να στρεψει την κατακραυγή της αποπροσανατολίζοντας από τη δική της ασχήμια.
Μια οποιαδήποτε βολική πρόφαση ώστε να αποσιωπήσει η κοινωνία τη δική της ενοχή, χωρίς να επωμισθεί καμια επίπτωση.
Αυτό ακριβώς το συλλογικό άλλοθι και τον καννιβαλισμό της αγέλης στους αδύναμους σκιαγράφησε αρχικά η πένα του Μάτεσι, βάζοντας τη μικρή Ραράου να γίνεται μάρτυρας στα πάθη της μητέρας της για να να εισπράξει κι εκείνη τον ...τίτλο "νόθα" και "σκύλος"...Η νομιμοφροσύνη  έχρισε ένα παιδί "ανεπιθύμητο αδέσποτο" να το κλωτσούσαν όλοι οι "καλοί, κι έντιμοι νοικοκυραίοι"...
Αυτό ακριβώς το πεπρωμένο επεφύλαξε στη μικρή Λένη ο κοινωνικός της περίγυρος.
Η Σοφία Βόικου περιγράφει αυτήν την κακοποίησή και τον σταδιακό κοινωνικό αποκλεισμό της παιδούλας, με έναν τρόπο παραστατικό που μάς προκαλεί αγανάκτηση σε σημείο πόνου, ίσως και αναδρομική ντροπή σε όλους μας για την αμετανόητη  απονιά που διακρίνει ακόμα τις κοινωνίες μας, παρά τα χρόνια που πέρασαν.
Μέσα σε όλα, υπάρχει η ευθύνη των επίσημων θεσμών που θα έπρεπε να προστατεύουν τους -έστω παραστρατημένους -ειδικά όταν διακυβεύονται παιδικές ζωούλες κι εκείνοι παραμένουν άτεγκτοι κι επικριτικοί.Σοκάρει η παρρησία με την οποία η συγγραφέας ξεμπροστιάζει τη στείρα ηθικολογία των νομοταγών, του ίδιου του κράτους, αλλά και της Εκκλησίας που θα έπρεπε να είναι καταφύγιο των διωγμένων , μα αντ'αυτού ,διατηρει το άκαμπτο πνεύμα ενός Ιαβέρη, δίχως ευελιξία κι κατανόηση που τόσο έχει ανάγκη το Απολολώς...
Σε αντίθεση, όμως, με τη σπιρτόζα Ραράου του Μάτεσι, η Λένη της Βόικου μέσα σε όλα αναδιπλώνεται σε μιαν εσωστρέφεια ανεπούλωτη και μια ομίχλη θλίψης τη σκεπάζει, όσο πασχίζει να ανακτήσει το δικαιωμα της στον αυτοπροσδιορισμό...
Η Λένη βιώνει μια δομική ήττα. Εντούτοις, διατηρεί μιαν αξιοπρέπεια αντλώντας ψήγματα αγαπης από τον παράξενο, ερωτευμένο  ζωγράφο που πασχίζει να της προσφέρει λίγο χρώμα, παραδομένος κ αυτός στις δικές του σκιές...

Η Βόικου παρακολουθεί όλη τη σκυφτή διαδρομή της θλιμμένης Λένης που ως Άτλαντας έφερε την αναλγησία της κοινωνίας και το αμάρτημα των γονέων της στους άφταιγους ώμους της, πληρώνοντας ένα τίμημα τόσο βαρύ οπως μόνο στους "αμνούς" φορτώνεται.
Οι διακυμάνσεις της Λένας ξεδιπλώνονται με ψυχογραφική διεισδυτικότητα.Δεν είναι όμως μόνον εκείνη.
                Στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στέκονται και τα παιδιά των αξιωματούχων του Ναζισμού, που μετά τη συντριβή του Χίτλερ κλήθηκαν να επωμιστούν την τρομακτική ενοχή που αναλογούσε στην ήττα και στα έργα των άνομων γενητόρων τους, τους χειρότερους ίσως εγκληματίες πολέμου, που γνώρισε η Ευρωπαική Ιστορία.
        Η ιστορία του Γιόχαν λοιπόν εξετάζει ένα τυπικό δείγμα ενός παιδιου μεγαλωμένου στο ναζιστικό ιδεώδες γαλουχημένου στις συλλογικότητες της Hitlerjuengend.
Η περίπτωσή του αναβιώνει στιγμές από το Obersaltzberg όπως τις πρωτογνωρίσαμε στο βιβλίο τηςAngela Lackberg για την Εύα Μπράουν και πολύ όμορφα τις παρουσίασε στους έφηβους αναγνώστες ο John Boyne με το "Αγόρι στην Κορυφή του Βουνού"

Στην περίπτωση του Γιόχαν η Σοφία Βόικου συνοψίζει εύστοχα ετερόκλητες στάσεις απογόνων των ναζί μετα την πτώση του Βερολίνου και τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια της ήττας.

Υπήρχαν εκείνοι οι Γερμανοί που μόλις αποκαλύφθηκαν τα αποτρόπαια εγκλήματα των αξιωματούχων γονέων τους σοκαρίστηκαν τόσο, ώστε αποκήρυξαν κάθε πατρική κληρονομιά, απαρνούμενοι το ονομα τους, στρεφόμενοι στον φιλειρηνικό ακτιβισμό, και φτάνοντας κάποιοι στο σημείο να επιβαλουν ως και στείρωση στον εαυτό τους για να διακόψουν τη θλιβερή διαδοχή ενός "επισφαλούς DNA"!
Τέτοια περίπτωση ήταν η ανιψιά του Himmler των Ες Ες, ή ο πρωτότοκος γιος του Hans Frank, o Norman, που παντρεύτηκε αλλά επίσης αρνήθηκε να αποκτήσει παιδιά.

Ο δε βενιαμίν Νικλας Φρανκ έγινε πολεμικός ανταποκριτής, κι απέκτησε μια κόρη, αλλά εμπλούτισε την ιστοριογραφία του Πολέμου με καταγγελτικά βιβλία εναντίον του εγκληματία πατέρα του, όπως το "Behind the Shadow of 3rd Reich" για τα χρόνια της κυριαρχίας του πατέρα του στην κατεχόμενη λιμονοκτονούσα Πολωνία -εκπλήσσοντας με την οξύτητά του ,ενόσω γύριζε σε σχολεία και φορείς να διακηρύττει τον αντιφασισμό.
Είναι επίσης ο αμφιλεγόμενος γιος του Μάρτιν Μπόρμαν, που σχετίστηκε, και με την ιεροσύνη,  κι άλλες περιπτώσεις που τις έχει αποκαλύψει μεταξύ αλλων σε μιαν εξαιρετική εργασία ο ιστορικός ερευνητής Gerald Posner.
Από την άλλη, υπήρχαν κι οι αμετανόητοι, και δυο από τις ηρωίδες στη Βόικου φέρνουν στον νου την επωνομαζόμενη πριγκίπισσα των Ες Ες τη Gudrun Himmler που στήριζε τον πατέρα της και ηγέτη των SchutzStuffel SS, τον Χάινριχ Χιμμλερ ως το τέλος ,ενώ φυγάδευε κ στήριζε έκπτωτους ναζί, όντας τοτέμ όλων των νεοναζί.
Ομοίa περίπτωση ήταν η Έντα Γκέρινγκ, μονάκριβη του πανίσχυρου Στρατάρχη της Luftwaffe, Χέρμαν Γκαίρινγκ που τόσο τη λατρευε, ώστε η μέρα των γενεθλίων της ορίστηκε αργία στο Ράιχ! Ποτέ της δεν έπαψε να μιλα με αγάπη για τον καταδικασθέντα -και τελικά αυτόχειρα- στη Νυρεμβέργη πατέρα της κυνικά απαθής στον όλεθρο που σκόρπισε.

Ο δε Ρολφ Μένγκελε όταν- δεκαετία του 70 συναντησε τον καταζητούμενο πατέρα του, τον γιατρό των φρικαλέων πειραμάτων στο Άουσβιτς Γιόζεφ Μέγκελε - δεν τον κατέδωσε...

              Είναι ευφυής ο τρόπος που η Σοφία Βόικου ανεδειξε αυτήν την άγνωστη ειδικά στην Ελλάδα πλευρά της κληρονομιάς αυτού του Πολέμου. Ω, πόσο αστείρευτη πηγή πόνου και θυμάτων αμέτρητων έγινε αυτός ο Πόλεμος επιτέλους!]
Πόσα αμέτρητα ηθικά διλήμματα αηματοδότησε για τη γενιά του, καθορίζοντας όλη τη φυσιογνωμία του κόσμου και του 20ου αιώνα
Η λύση στο "Κορίτσι της Ντροπής" έρχεται με μια μοναδική αλλά και οδυνηρή φυσικότητα.
Δεν υπάρχει γλυκύτητα στο φινάλε, ούτε κάποιος παρηγορητικός εξωραισμός, διότι η Σοφία Βόικου είναι ταγμένη στην επιλογή να μην αποκρύπτει την αλήθεια, κι ας επιφέρει κόστος σε εύπεπτη γοητεία.
Τα βιβλία της Βόικου, λοιπόν, είναι γεμάτα εγκυρότητα, ζωντάνια και πηγαίο συναίσθημα χωρίς όμως καμιά προσπάθεια να εκμαιεύσουν την ευαρέσκεια μας μέσα από συγγραφικά ευρήματα και ανώδυνους ρομαντισμούς.
Με ήρωες πειστικούς και χειροπιαστούς συχνά αποδίδουν τις θλιβερότερες εκδοχές της ματαίωσης, ενώ γίνονται  και πηγή αβίαστης ιστορικής γνώσης από δύσκολους καιρούς...
Αυτή η αλήθεια είναι που διαποτίζει τα βιβλία της Βόικου με μια αυρα γλυκόπικρη πού λίγο αφήνει ένα μικρό τραύμα και ένα άρωμα από "Γλυκό Πικρό Λεμόνι".
Σαν την ίδια τη ζωή! Εκεί όμως κρύβεται η οδυνηρή γοητεία στα μυθιστορήματα της Σοφίας Βόικου που τα κάνει αξέχαστα...
Περιμένουμε με ζωηρό ενδιαφέρον το επόμενο μυθιστόρημά της, με τη βεβαιότητα ότι θα είναι κι αυτό εμπνευσμένο, βαδίζοντας σε νέους δρόμους κι όχι στην ασφαλή πεπατημένη.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ


Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΟΛΕΤΗΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ , δικηγόρου και Κυβερνήτη της Κατεχόμενης Πολωνίας ΧΑΝΣ ΦΡΑΝΚ, φωτογραφημένη το1942 στο επεταγμένο Κάστρο της Κρακοβίας , σε μια χώρα που αργοπέθαινε απο μια πολιτική γενοκτονίας...
Από αριστερά: Norman (3/6/ 1928):

Ο μελαγχολικός γιος που δεν απέκτησε παιδιά τιμωρώντας τον ευατό του για τα εγκλήματα του πατέρα του.
Sigrid (13/3/1927): Η πρωτότοκη που έζησε στη Νότια Αφρική
και πάντα υπερασπιζόταν τον πατέρα της.
Brigitte η ...μικρη: (13/1/1935): Η κόρη που ήθελε να πεθάνει στα 47 της χρόνια
όπως ο πατέρας της κ έφυγε όντως στα 47 από..καρκίνο.
Niklas(9/3/1939) :Ο βενιαμίν που αποκήρυξε τον πατέρα του, έγινε πολεμικός ανταποκριτής και γύριζε στη Γερμανία μιλώντας εναντίον της μάστιγας του Ναζισμού.Έγραψε βιβλία λίβελλους εναντίον του Hans Frank
Michael (15/2/1937) Ο γιος που υπερκατνάλωνε οκάδες γάλα και πεθανε απο παχυσαρκία
Brigitte, η σύζυγος: Γραμματέας στο δικηγορικό γραφείο του ναζί Χανς Φρανκ 5 χρονια μεγαλύτερή του, γνωστή για την ψυχρότητά της, λάτρις κι αυτή της πολυτέλειας που εξασφάλισε στον Φρανκ η λεηλάτηση της κατεχόμενης Πολωνίας, όπου οριστηκε Γενικός Κυβερνήτης.Υπέμεινε σιωπηλά τις απιστιές του.

Πάνος Αμυράς, Ο ΛΙΜΟΣ

                                                                        Ο Λιμός, Πάνος Αμυράς
                                           Είδος Αστυνομικό /Ιστορίκό
                                               Βαθμολογία: 10/10

                                    
Το συγγραφικό ντεμπούτο του δυναμικό.
Από τις πρώτες σελίδες του κατανόησα πως έχω να κάνω με ένα σημαντικό βιβλίο.
Και μόνον ο τίτλος του υπογραμμίζει τη σοβαρότητά του, φέρνοντας ρίγος κι ένα σφίξιμο στο στομάχι.

"Ο Λιμός" του Πάνου Αμυρά, (διευθυντή της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος,) αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μυθιστόρημα, που μέσα από μια αστυνομική υπόθεση διερευνά τη "λιγοτερο συζητημένη, αλλά ίσως την πλέον τραγική" παράμετρο της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα:
Δεν είναι άλλη από αυτήν της Πείνας που εξόντωσε 300.000 αθώους πολίτες , κυρίως, τους πρώτους 18 μήνες της σκλαβιάς...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Χειμώνας 1941.Η Αθήνα στενάζει κάτω από τη γερμανική μπότα, και λιμοκτονεί θυμίζοντας στοιχειωμένη πολιτεία, με σκελετωμένους ανθρώπους να τριγυρνούν πεινασμένοι κι απελπισμένοι στους παγωμένους δρόμους της.
Στο ξενοδοχείο Great Britaign η δολοφονία ενός αξιωματικού της Wehrmacht πυροδοτεί μια σκοτεινή υπόθεση, που καλείται να λύσει ο απότακτος υπαστυνόμος Νίκος Αγραφιώτης.
Ο επιθεωρητης θα καταδυθεί σε μια περιπλάνηση- από τους πονεμένους δρόμους, τα ακόλαστα καμπαρέ, το λιμάνι, μέχρι τις επαύλεις των μαυραγοριτών, και τα κολαστήρια της Γκεστάπο.
Οι έρευνές του Αγραφιώτη θα πραγματοποιηθούν κάτω από τις επίμονες πιέσεις των Ες Ες, της δοσιλογικής κυβέρνησης και την ανάδυση επικίνδυνων μυστικών.
Τον Νίκο Αγραφιώτη θα βοηθήσουν μια μυστηριώδης κοπέλα και ένας βετεράνος της Αστυνομίας που πασχίζει να σώσει δεκάδες ανυπερασπιστες ζωές.
Ο Νίκος Αγραφιώτης θα βρεθεί τελικά σε μια υπόθεση που υπερβαίνει τα στενά όρια μιας ανθρωποκτονίας και τελικά αναδεικνύει το μέγιστο διακύβευμα της ίδιας της εθνικής επιβίωσης.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ο "Λιμός "είναι το παρθενικό έργο  του Πάνου Αμυρά 
και συνιστά ένα δυναμικό αστυνομικό μυθιστόρημα που διερευνά την Ιστορία φωτίζοντας μάλιστα άγνωστες πτυχές από την Αθήνα της Κατοχής .

Ειναι από τα συγκλονιστικότερα βιβλία που εχω διαβάσει 
      Αν και αποτελεί συγγραφικό ντεμπούτο, ο Λιμός είναι ένα πλήρες κι εξαιρετικά ώριμο βιβλίο, που τα έχει όλα:
Δυνατή πλοκή, αγωνιώδη τροπή, πειστικούς χαρακτήρες αλλά και την ιστορική εγκυρότητα,που απαιτεί το σοβαρό του θέμα.
"Ο Αμυράς με τον "Λιμό" του βαδίζει στα χνάρια του ευρηματικού Γιάννη Μαρή, εμπλουτίζοντας όμως την έμπνευσή του με την απαραίτητη δραματικότητα και το ιστορικό βάρος που αναλογεί στο θέμα του.
Έτσι ο "Λιμός" του ανήκει στα νουάρ μυθιστορήματα- με τη χροιά αστυνομικού μυστηρίου να διαποτίζει το δράμα που παίζεται στο πλαίσιο της Ιστορίας.
Γραμμένο σε ευέλικτη γλώσσα που ρέει αβίαστα, διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.
Στο επίκεντρο έχουμε την τρομερή Πείνα που επήλθε στην Ελλάδα με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων.
Ως τυπικό δείγμα νουάρ του ΒΠΠ σίγουρα θα παραπέμψει  τον σύγχρονο αναγνώστη στη σειρά του Φίλιπ Κερρ, που παρέα με τον συβιλλικό και φλεγματικό πρωταγωνιστή του, τον επιθεωρητή Μπέρνι Γκούντερ, επιχειρεί μια επισκόπηση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πίσω από ένα αστυνομικό προκάλυμμα.
Αντιστοίχως, ο Πάνος Αμυράς επινοεί τον Έλληνα ομόλογο του Γκούντερ, τον υπαστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη.
Πρόκειται για έναν παροπλισμένο αστυνομικό γύρω στα 35, που άνεργος πια βιώνει όλη την εξαθλίωση σε μια πόλη που αργοπεθαίνει.
Ο Νίκος Αγραφιώτης διαθέτει όλα τα γνωρίσματα του ιδανικού πρωταγωνιστή :
Γοητευτικός, αλλά όχι εξιδανικευμένος,
σιβυλλικός ώστε να επιβιώνει
λάτρης του γυναικείου φύλου αλλά όχι έκλυτος, 
μοναχικός, αλλά όχι μισάνθρωπος,
συμπονετικός,
δυσάρεστος στην κεντρική εξουσία και το καθεστώς,
αλλά όχι ριζοσπάστης ή περιθωριοποιημένος, 
έτσι ωστε να κινείται στις παρυφές της εξουσίας και να εμπλακεί σε κρίσιμα ζητήματα που φωτίζουν σκοτεινές πλευρές τις κατοχικής διακυβέρνησης.
Αυτός, λοιπόν, ο..."Έλληνας Μπέρνι" καλείται να ισορροπήσει σε ένα παιχνίδι θανάτου οχι μόνο του ενός,δολοφηνεθέντος αξιωματικού  Χάιντριχ Κράους, αλλά - τελικά- χιλιάδων...καθώς του ανατίθεται μια υπόθεση που κρίνει πολλά περισσότερα.
Επιτέλους, ένα έξυπνο μυθιστόρημα που δεν καταφεύγει στην εύκολο εντυπωσιασμό, ούτε εστιάζει σε μεγαλεπήβολες αποστολές και θρυλικές μάχες...
Ο "Λιμός" του Αμυρά αποστρέφει το βλέμμα από την όποια επική διάσταση του Πολέμου, και φέρνει στο προσκήνιο τη ζωή των αμάχων, που αποτέλεσαν τα βασικά θυματα του ΒΠΠ.
Δεν καταφεύγει ούτε στην εξ' ορισμού έντονη και τραγική πτυχή του Ολοκαυτώματος, αλλά επιλέγει ένα θέμα λιγότερο ηρωικό αλλά άκρως τραγικό, που πονά βαθιά τη συλλογική μνήμη όλων των Ελλήνων, προσλαμβάνοντας απρόσμενες πολιτικές και διεθνείς προεκτάσεις, που εκπλήσσουν.
Στο επίκεντρο ο συγγραφέας φέρνει την τρομερή Πείνα που επήλθε στην Ελλάδα τους χειμωνιατικούς μήνες του 1941, μετατρεποντας τα αστικά κέντρα σε πολιτείες φαντασμάτων, με εικόνες σκελετωμένων παιδιών να τσακώνονται μεταξύ τους γονατισμένα σαν σκυλιά για ένα κομμάτι ψωμί, που γελώντας τους πετούσαν Γερμανοί στρατιώτες, διασκεδάζοντας με την άκρατη δυστυχία τους.
Σπίτια, λίρες, κειμήλια περιήλθαν σε άνομα χέρια μαυραγοριτών για έναν τενεκέ λάδι.
Κάρα των δήμων μάζευαν αποσκελετωμένους που ξεψυχούσαν σα να ήταν απορριμματα.
Οικογένειες εγκατέλειπαν τους νεκρούς τους στον δρόμο χωρίς κηδεία, για να διατηρήσουν το δελτίο τους.
Βασική αιτία όλων ήταν, καταρχήν, η πολιτική αφαίμαξης των κατεχόμενων εδαφών που οι Γερμανοί ακολούθησαν στην πλειοψηφία των κατακτημένων χωρών, ενδεικτική της αδιαφορίας τους για κάθε αρχή ανθρωπισμού και την επιβίωση των ντόπιων πληθυσμών 
Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως με την ισχνή παραγωγή υπήρξε και άλλη μια εξοργιστική παράμετρος:
Πρόκειται για τον ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλαν κυνικά οι Εγγλέζοι στη χώρα μας για στρατιωτικούς λόγους όταν αυτή κατακτήθηκε, κλείνοντας τις διόδους ανεφοδιασμού της χώρας σε τρόφιμα και καταδικάζοντας τα αστικά κέντρα σε Ασιτία, "ξεπληρώνοντας" με μια "παγίδα γενοκτονίας" τις θυσίες του ελληνικού λαού για την Ελευθερία των Εθνών...
Μια βρετανική εκδοχή της... "Realpolitik"- ενός στρατιωτικού κυνισμού που εν τέλει, δολοφόνησε χωρίς λόγο με έναν μαρτυρικό, παράλογο  Λιμό εκατόμβη αθώων- και μάλιστα από ένα σύμμαχό τους έθνος, όπως οι Έλληνες, που τόσο συνέβαλαν στον αγώνα κατά του Αξονα.

Ενας αγωνιώδης διπλωματικός αγώνας δρόμου εξελίχθηκε για να λειανθεί λίγο η κατασταση καπου στο τέλος του 1942...

 Ο Πάνος Αμυράς εισάγει την ιστορία του με έναν  μικρό ,σπιρτόζο και πάντα πεινασμένο πρωταγωνιστή του, φιλοτεχνημένο από τον ίδιο καμβά έμπνευσης που γέννησε τον Γιώργο Θαλάσση , τον Σπίθα και τν Γαβριά του Στέλιου Ανεμοδουρά.
Έτσι, ξεδιπλώνεται σιγά σιγά ένα αποτρόπαιο άλμπουμ σκηνών από τα ρακένδυτα Παιδιά Της Πείνας, βγαλμένο θαρρείς από το εμβληματικό βιβλίο διηγημάτων της Λιλίκας Νάκου "Η Κόλαση Των Παίδων".
Άλλωστε ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο την ίδια τη συγγραφέα, τη γλυκιά Λιλίκα Νάκου, που ως νοσοκόμα διακόνησε άοκνα τα ορφανά παιδιά του Λιμού βλέποντάς τα συχνά να σβήνουν στα χέρια της.

Αυτήν την εμπειρία της η Λιλίκα Νάκου την αποτύπωσε στην τόσο οδυνηρή της και γνωστή συλλογή διηγημάτων "Η Κόλαση των Παιδιών" - με τον Αμυρά να εντάσσει το πιο σπαρακτικό από τα διηγήματά της ,με τη "μικρή Ελενίτσα", αυτούσιο  μέσα στο έργο του.
Εμβληματικό πλέον βιβλίο  με το μικρό μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο της σπουδαιότητάς του,Η Κόλαση των Παίδων  διαδραμάτισε κι έναν απρόσμενα πολιτικό ρόλο διεθνοποιώντας το ζήτημα του "ελληνικού" Λιμού, με τρόπο που θα τον μάθετε στο μυθιστόρημα του Αμυρά! Εκπληκτικό για μια συλλογη διηγημάτων!
Αυτό γιατί παρα την τραγωδία των προσώπων και της εκμηδένισης του ανθρώπου, ο "Λιμός" της Ελλάδας του 41- 42  έσερνε πίσω του ένα πολύπλόκαμο διπλωματικό γα'ι'τανάκι.
Ο συγγραφέας χαρτογραφεί την ανθρωπογεωγραφία του Λιμού κλιμακωτά εκκινώντας από τη βάση του καθημερινού πεινασμένου Αθηναίου για να φτάσει στους Μαυραγορίτες, στις Δυνάμεις Κατοχής, στην εξόριστη κυβέρνηση και τους ισχυρούς ηγέτες.
Έτσι, φωτίζει ένα παρασκήνιο πολιτικών ζυμώσεων που εκτείνονταν από την Αθηνα ,κι εξακτινωνόταν γεωγραφικά στην Τουρκία, την Αφρική  ως τον ελληνισμό των Η.Π.Α!
Μέσα σε όλα το μυθικό τούρκικο "Κουρτουλούς" με την μετ' εμποδίων επισιτιστική βοήθεια της εκεί ομογένειας κ κάποιων πονόψυχων Τούρκων προς τον λιμοκτονούντα ελληνικό λαό , μέρος της οποίας δε δίσταζαν να καρπωθούν αδίστακτα  και οι Γερμανοί ενόσο ξεφορτωνόταν στο λιμάνι του Πειραιά.
Κάπου εδώ συμπλέκονται πραγματικά και μυθιστορηματικά πρόσωπα , με τον μύθο να δίνει πνοή ζώσα στην ιστοριογραφική αλήθεια.
Το επισιτιστικό ζήτημα έχει προσεγγιστεί ακροθιγώς σε συγγράμματα όπως αυτό του Δημοσθένη Κούκουνα ή τη βιογραφία του παράγοντα της Siemens και χρηματοδότη των Ταγματων Ασφαλείας του Ράλλη - του αμφιλεγόμενου  Νικόλαου Βουλπιώτη  και τώρα γίνεται προσωποποιημένη υπόθεση κάνοντας τον αναγνώστη να συμπάσχει με τον Νίκο, την Έλλη κι άλλους δευτεραγωνιστές...
Ένα βιβλίο που παράλληλα με το σκοτεινό του πλαίσιο αφήνει να αναδυθεί η ελπίδα που πηγάζει από διάθεση για αγώνα χάριν ενός ευγενούς σκοπού που υπερβαίνει το άτομο.
       Το τέλος της ιστορίας όμορφο, ταιριαστό, προσφέρει μια αυτονομία στο βιβλίο, ωστόσο αφήνει περιθώριο για μια συνέχεια των περιπετειών με τον συμπαθή Νίκο Αγραφιώτη, έναν ήρωα που απρόθυμα αποχωρίζεται ο αναγνώστης.
           Ο "Λιμός" του Αμυρά λοιπόν είναι ένα σημαντικό βιβλίο και συνιστά πολλά παραπάνω από ένα αστυνομικό  μυθιστόρημα.
Αποτελεί  μια πολύτιμη ψηφίδα  για τον μελετητή της Κατοχής, καθώς καλύπτει ένα ιστοριογραφικά παραμερισμένο ζήτημα -έχοντας το ατού της βιωματικότητας μέσω των δυνατών χαρακτήρων του και της συναισθηματικής πινελιάς που του επιτρέπει η μυθιστορηματική του φύση, εν αντιθέσει με ένα συγγραμμα ή άρθρο Ιστορίας.
                 Ένα εξαιρετικό βιβλίο δράσης, γνώσης και σπαραγμού, καθώς είναι αδυνατόν Έλληνας κι εν γένει στοιχειωδώς άνθρωπος να μη συγκλονιστεί με την ταπεινωτική και άδικη φρίκη της Πείνας που δοκίμασε το πιο ανυπερασπιστο κομμάτι του λαού μας.
               Σε κάθε περίπτωση κλείνω το βιβλίο με πόνο, με μνήμη, και με την ευχή να υπάρξει αντίστοιχη συγγραφική συνέχεια ανάλογης δυναμικής για τον Νίκο Αγραφιώτη Πάνο Αμυρά συνεπαίρνοντας και προσφέροντας γόνιμη γνώση στον -Έλληνα- αναγνώστη.


Παπαιωάννου: Η Φωτογραφία Ως Πράξη Αντίστασης



                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΑΜΥΡΑ

Ο Πάνος Αμυράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ αλλά γρήγορα στράφηκε στη δημοσιογραφία. Ξεκίνησε την καριέρα του από την οικονομική εφημερίδα Εξπρές.
Το 1994 εντάχθηκε στο δημοσιογραφικό δυναμικό του Ελεύθερου Τύπου, ενώ από το 2011 έχει αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας.
Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ (Α΄ Πρόγραμμα) και στον ραδιοφωνικό σταθμό City FM.
Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Τα Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας (3)

                                            Τα Συναξάρια Της Μικρής Πατρίδας (3) , Θοδωρής Παπαθεοδώρου
                                                                                           Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                           Βαθμολογία

                                                                                       

Θοδωρής Παπαθεοδώρου Γυναίκες Της Μικρής Πατρίδας (1) 


Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Λιανοκέρια της Πικρής Πατρίδας(2)

Και επιτελους, φέτος την άνοιξη ολοκληρώθηκε η αξιόλογη τριλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για μια δυστυχώς όχι τόσο γνωστή πλευρά της Ελληνικής Ιστορίας που αποσιωπάται από τη σχολική ύλη, τον Μακεδονικό Αγώνα!!

"Τα Συναξάρια της Μιρκής Πατρίδας" ήρθαν να ολοκληρώσουν γλυκόπικρα τον κύκλο των αγαπημένων ηρώων που μας σεργιάνισαν στους δύσβατους δρόμους των εθνικών αγώνων, με την ίδια αφηγηματική δεινότητα και τη συναρπαστική πλοκή.

Στο πρώτο μέρος μάς συστήθηκαν οι κεντρικές ηρωίδες του τρίτομου έργου:

Οι δυο κοπέλες που εκπρόσωπησαν τους πυλώνες της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Η Νοσοκόμα Φωτεινή και η Δασκάλα Αρετή.

Από το ορφανοτροφείο της Αθήνας και τον προσφυγικό δρόμο της Ανατολικής Τωμυλίας, μέχρι τα μακεδονικά χωριά και μια πολυεθνική πολιτεία της κοσμοπολιτικής Θεσσαλονίκης που κόχλαζε από πολιτικές ζυμώσεις και συνωμοσίες.

Στο δεύτερο μέρος ανακαλύψαμε την τραγωδία των πιο αθώων θυμάτων κάθε πολέμου: Των Παιδιών που σα Λιανοκερια έλιωσαν στη φωτιά του μίσους ή που όρθωσαν την ισχνή τους προσευχούλα την ώρα του παράλογου μαρτυρίου τους, μέχρι έναν κωφεύοντα ουρανό... 

Είναι ο πρόωρα ωριμασμένος Μήλιος που είδε ασκέρια να σφάζουν την οικογένειά του κ κρατήθηκε από το λεπτό αδερφικό χερι...

.Είναι η ντροπαλή Ανθή που ονειρευόταν να γίνει δασκάλα.
Είναι η Βάσιλκα που απέδωσε σε μια ξένη τον πιο τιμητικό τίτλο: Μάνα...

Είναι εκεί που γνωρίσαμε τον εμβληματικό Παύλο Μελά που θυσίασε τα πάντα στην υπόθεση της Ελλάδας.

        Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας ολοκληρώνεται αυτή η ιδιότυπη βιογραφία των "αγίων" του έθνους μας που διώχθηκαν, πονεσαν, έπεσαν για το όραμα μιας ελεύθερης , ειρηνικής πατρίδας:

Τα Συναξάρια της Μιικρής Πατρίδας ολοκληρώνουν την πινακοθήκη αυτών των ρακένδυτων κι ανώνυμων ηρώων που κάτω απο το μαχαίρι του κομιτατζή και το φέσι του τσαούση κράτησαν άσβεστη τη φλόγα του ελληνισμού στις βόρειες επάλξεις.
Συναντάμε με αγωνία τη Φωτεινή και την Αρετή στην πιο κρίσιμη καμπή όλου του έργου...Στα πρόθυρα ενός ανοσιουργήματος και μπροστά στην πιο συγκλονιστική αποκάλυψη, ξετυλίγεται το τελέυταίο μέρος.Το ριζικό 5ων δύο υπέροχων γυναικών που έπλασε η πένα του Παπαθεοδώρου, μπαίνει στην τελική του ευθεία επιφυλάσσονυας συναντήσεις και τραγωδίες.
Η τραχύτητα του Λευτέρη θα βρει πεδίο να εκφράσει τη στοργική της πλευρά, ενώ ο Μάνος Παπαδάκης θα ακολουθήσει τα χνάρια των Κρητικών προγόνων του σε ένδοξες μάχες για τη Λευτεριά.Ο έρωτας κ η επιθυμία για ένα φωτεινό μέλλον με την αγαπημένη τους δίνει όραμα και κινητήριο δύναμη.
Συνάμα , η αθωότητα των παιδιών στον κοινό τόπο της ορφάνιας και στα κολαστήρια της Πόλης και του ισλαμικού νόμου, θα αποδείξει ότι η ανάγκη για αξιοπρέπεια κ αγάπη είναι κοινή γλώσσα όλων των ανθρώπων:
Η βασανισμένη Βάσιλκα με τις μνήμες από τον βάρβαρο κομιτατζή θείο της και τη χαμένη αδελφούλα της, 
ο Μήλιος κι η Ανθή θρηνώντας τη χαμένη οικογενειακή τους ευτυχία στο χωριό, θα ενωθούν σε ένα κοινό πεπρωμένο...

Στα "Συναξάρια" θα αφουγκραστούμε Μυστικά του Υγρού Βάλτου, και θα δούμε πίσω από τις καλαμιές του να ξεπροβάλλει η ευγενική φιγούρα του γλυκύτατου εθνομάρτυρα Τέλλου Αγαπηνού, που η λυρική του ποίηση εξύμνησε τα άγια χώματα της μελαγχολίας.

Η ηδεία φωνή του Άγρα θα χαιδέψει τα αυτιά μας κι η οδυνηρή του αθωότητα θα γεμίσει την καρδιά μας πόνο γιατί είναι αυτή που θα τον οδηγήσει στην θανασιμη ενέδρα των αφερέγγυων Βουλγάρων...
Αντάμα ο θρύλος των Βουλγάρων, ο δαιμόνιος κομιτατζής Απόστολ Πέτκωφ, ο αποτρόπαιος σφαγέας της 21χρονης δασκάλας Βελίκας Τράικου που αψήφησε το τελεσίγραφό του και συνέχισε να διδάσκει στα χωριά της Μακεδονίας, ώσπου να βρεθεί κατακρεουργημένη η γενναία Ελληνίδα από τν Πετκώφ και το ασκέρι του.

Άπιαστος, αδάμαστος, ανυπότακτος μα και αιμοβόρος , ο Απόστολ παρά το μικρό του ανάστημα υπήρξε σύμβολο του βουλγαρικόύ αλυτρωτισμού, το φόβητρο των ελληνόφωνων χωριών αλλα κι ο πονοκέφαλος των τουρκικών αρχών...Έχοντας μια ιδιοτυπη εξουσια στη γη της Μακεδονίας φηνε τα απειλητικά μηνύματα με την προσωπική του σφραγίδα ως ηγεμών αλλοτινών καιρών, σαν την εικονιζόμενη προσωπική κάρτα.
.Ο συγγραφέας μας τον συστήνει ανάμεσα στις αγωνιώδεις διαδρομές των χαρακτήρων μας και το αιματηρό του πέρασμα.
Ο κύκλος κλείνει στη μητρόπολη της Μακεδονίας την πολύπαθη Θεσσαλονίκη που θα γίνει θέατρο πυρετωδών ζυμώσεων και παιχνιδιών κατασκοπίας.
Εκεί άνθρωποι ανυποψίαστοι, ψυχές ευγενικές , των σαλονιών μα και της προσφοράς θα γνωρίσουν τη βουλγαρική δολιότητα και τη θηριωδία...
 Θα καταφέρουν όλοι οι ήρωές μας να βγουν αλώβητοι;;;
Το φινάλε αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση.Τη γεύση της θυσίας της ακόμη άγουρης για να δρέψει καρπούς που ευτυχώς για τη Μακεδονία ήρθαν το 1912 ,1913 κ παγιώθηκαν επεισοδιακά στον ΑΠΠ. 
Και στα "Συναξάρια" ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου διατηρεί αυτήν την απαιτητική γλώσσα σε μια διηγηση στολισμένη με γλαφυρές περιγραφές , έντονη παραστατικότητα και διεισδυτική ματιά στα άδυτα των ανθρώπινων ψυχών.
Η επιδεξια πέννα του συγγραφέα καθιστά τον αναγνώστη συνοδοιπόρο στους τίμιους αγώνες των πρωταγωνιστών βιώνοντας παράλληλα τα πάθη τους.
Το δάκρυ της οδύνης και της αγωνίας των πρωταγωνιστών που βρίσκονται στα πρόθυρα του θανάτου σταλάζει από τα μάτια του αναγνώστη.
Νιώθουμε την κόπωση, την πείναι και τη δίψα μέσα σε ανήλιαγα , πυρετικά κελιά...
Κάθε αναγνώστρια "γίνεται μητέρα" των παιδιών που ορφάνεψαν στη λαίλαπα του εθνοτικών παθών.
Το αίμα τόσων αδικοχαμένων λεκιάζει και τα ρούχα του αναγνώστη- θαρρείς αφήνοντας ανεξίτηλη στάμπα βαθιά στην καρδιά...
Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου μέσα από την "Τριλογία της Μικρής Πατρίδας", δηλαδή της Μακεδονίας, αναδεικνύει, γι άλλη μια φορά, την παιδευτική πολλές φορές αξία που μπορεί να έχει η Λογοτεχνία, διασώζοντας τη μνήμη  και αποθησαυρίζοντας διδαγματα.
Κυρίως όμως, ιστορικά βιβλία της ποιοτητας που μας χαρίζει ο Παπαθεοδώρου (και λίγοι άλλοι σαν αυτόν) διατηρούν τη γοητεία του μύθου τους, κι έτσι κατορθώνουν με τη "δυναμική" τους να προσανατολίζουν τον αναγνώστη σε ωραίες αξίες, ίσως ξεχασμένες κάπου - καπου στους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.
Η Τριλογία του Μακεδονικού Αγώνα κόμισε λοιπόν πολύτιμη ιστορική γνώση και αποτελεί απαραίτητη προσθήκη για κάθε ελληνική βιβλιοθήκη, για την ιστορική του εγκυρότητα 
και την υψηλή του αισθητική...

Θοδωρής Παπαθεοδώρου,Το Αστρολούλουδο Του Βοσπόρου (1)

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Σαν Ταξιδιάρικα Πουλιά (2)

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Θοδωρής Παπαθεοδώρου Γυναίκες Της Μικρής Πατρίδας (1) 

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Λιανοκέρια της Πικρής Πατρίδας(2)

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Τα Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας (3)

ΔΙΛΟΓΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Ζωές Του Φθινοπώρου

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Ζωές Του Ανέμου (2)

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΕΜΠΗ, Δρόμοι Της Λήθης

                                                     Δρόμοι Της Λήθης, Χριστίνα Ζέμπη 
                                              Είδος :Σύγχρονο Κοινωνικό
                                              Βαθμολογία : 8,5/10
                                              

Σελίδες: 560
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Φεβρουάριος 2019
Τιμή: 17,70ευρώ

Η Χριστίνα Ζέμπη αγαπήθηκε δικαίως από το εξαιρετικό ηθογραφικών αποχρώσεων δραματικό μυθιστόρημά της "Από Πέτρα και Μέλι" εκδ Ωκεανίδα.

Σήμερα επανέρχεται δυναμικά, εγκαινιάζοντας τη συνεργασία της με τις εκδόσεις Διόπτρα μέσα από το κοινωνικό μυθιστόρημα "Δρόμοι Της Λήθης"., ένα βιβλίο που δύσκολα ξεχνάς..

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Μνημονιακή Ελλάδα.Σπίτια με κλειστά παραθυρόφυλλα, κλειστά όνειρα και κλειστές καρδιές.

Η μεσήλικη Μάρθα ασφυκτιά σε έναν τυραννικό γάμο και αναπολεί τη λεηλατημένη χαρά της αγνής αγάπης.

Μια ένοπλη ληστεία, και μια μυστηριώδης εξαφάνιση  συνταράσσουν την επικαιρότητα της μνημονιακής Ελλάδας.

Η υπαστυνόμος Δέσποινα, στο πιο γόνιμο σταυροδρόμι της ζωής της, πασχίσει να επιλύσει τις δυο υποθέσεις, καθώς διαισθάνεται ότι συνδέονται, γι αυτό αναζητά τα ίχνη του παλιού δραπέτη, του διαβόητου Μάνου που ίσως κρατά το κλειδί ..

Ένα βράδυ, η Δέσποινα συναντά τυχαία τον Διομήδη , παλιό τρόφιμο των φυλακών που μια λανθασμένη της εκτίμηση εστειλε αθώο στη φυλακή με την πιο ατιμωτική κατηγορία.
Στη φυλακή ο Διομήδης θα βρει αποκούμπι στον φοβερό Μάνο και θα γίνει ο πιο πιστός του φίλος αποτελώντας, τώρα,  τη μοναδική πρόσβαση της υπαστυνόμου σε αυτόν. Αποζητώντας την εξιλέωση η Δέσποινα βιωνει έναν απροσδόκητο έρωτα.

Στην άλλη άκρη της πόλης , ο νεαρός Δημήτηρης  βιώνει τις δικές του συγκρούσεις ψάχνοντας απαντήσεις στις ανήμερες φωτιές των Εξαρχείων...

Ζωές που συνδέονται με ένα αόρατο νήμα.Λίγο πριν την προδοσία.Λίγο πριν την άφεση...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Οι "Δρόμοι Της Λήθης" είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα δυνατών χαρακτήρων κι έντονων συναισθημάτων  που δονείται από τον παλμό της σημερινής ,σκοτεινής εποχής μας.

Από αυτήν την άποψη δεν αποτελεί μια ανώδυνη απόδραση:

Δεν νοσταλγεί παλιές εποχές, δεν παιανίζει ηρωισμούς ,ούτε ονειροβατεί έξω από επαύλεις λαμπερών ανθρώπων για να υμνήσει μεγαλεπήβολα πάθη:

Παραμένει προσγειωμένο στο ζοφερό κλίμα της θλιβερής πραγματικότητας μιας χώρας σε σήψη, συμβιώνοντας με τα πάθη καθημερινών ανθρώπων, τολμώντας, μάλιστα, να τους ακολουθήσει μέχρι την κάθοδό τους στο κοινωνικό περιθώριο!

Με τους Δρόμους Της Λήθης η Χριστίνα Ζέμπη εισχωρεί πίσω από κλειστές πόρτες επίπλαστης οικογενειακής ρουτίνας, αφουγκράζεται τον στεναγμό των φτωχών και χαρτογραφεί τα στενοσόκακα των απόκληρων, κι εξερευνά τις διαδρομές που οπλίζουν τα νιάτα με μολότωφ κ κουκούλες, αποκωδικοποιώντας ως και τους άγραφους νόμους των σκοτεινών κελιών.
Το κύριο γνώρισμα του βιβλίου όμως είναι η διεισδυτική ματιά στον ψυχισμό των ηρώων του 
Σε αυτήν την παρηκμασμένη Ελλάδα ξετυλίγονται οι μοναδικοί χαρακτήρες που καθένας εκπροσωπεί έναν αναγνωρίσιμο ανθρωπότυπο κοθρασμένου Νεοέλληνα.
Απόμαχοι και προώρως γερασμένα νιάτα.
Η Δέσποινα είναι η τυπική γυναίκα λίγο πριν τα 40 που αναζητά στην καριέρα της παρηγοριά από παλιά τραύματα πελαγοδρομώντας ακόμη στην αναζήτηση της ταυτότητάς της...
Η Μάρθα συνιστά μια αντιπροσωπευτική μεσήλικη που βιώνει έναν βαλτωμένο γάμο και πενθεί τα ανεκπλήρωτα όνειρα που τής σάρωσε η ζωή- τόσο αναγνωρίσιμη σε δεκάδες γυναίκες παραδομένες στο μικροαστικό γκρίζο μιας αποστεγνωμένης ζωής...
.Γύρω τους πλήθος ανθρώπων του αστικού ιστού αλλά και της επαρχίας που "κάτι μας θυμίζουν"...
Στο επίκεντρο όμως έρχονται τραγικά κι απρόσμενα ο κόσμος των φυλακών,  πράγμα που σηματοδοτεί και την ιδιαιτερότητά του βιβλίου αυτού.
Από σκοπιά γυναικοκεντρική αυτό ειχε γίνει με το βαθιά ανθρωπινο βιβλίο της Πένης Παπαδάκη "Αντίο ,Φιλενάδα", ενώ και στο Σημάδι ο Μένιος Σακελλαρόπουλος προσεγγισε τις τραγωδίες που παίζονται κυρίως στις αγροτικές φυλακες και τα σωφρωνικά καταστήματα ανηλίκων.
Προ 10ετίας η ξεχωριστή Έλση Τσουκαράκη , στο έργο της "Η Ποινή" μάς σύστησε με ψυχαναλυτική θεώρηση τις συνειδησιακές συγκρούσεις ενός πολύπαθου εγκληματία ως την κάθαρση: 
Όπως στην "Ποινή", έτσι και τους "Δρόμους της Λήθης" η πένα της Ζέμπη επιτυγχάνει μιαν εύστοχη κ διεισδυτική ιχνηλάτηση του τραχύ ανδρικού ψυχισμού μέσα από προσώπα που διανύουν τη δοκιμασία της καθειρξης.Πρόκειται για ένα σύμπαν σκοτεινό κι ανοίκειο, που η επιβίωση επιτυγχάνεται με ανάσυρση πρωτόγονων ενστίκτων των αρχέγονων πατρογονικών φυλών του Προιστορικού μας Χθες.
Η συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει όλο το αναπόδραστο σκοτάδι των Φυλακών 
Ωστόσο, στους "Δρόμους της Λήθης" έχουμε μια οπτική κοινωνιολογικής χροιάς, χωρίς όμως ηθικοπλαστική ή φιλοσοφική διάθεση,  που να υπερβαίνει τα...τείχη της ιστορίας αυρής.
Εδώ δεσπόζει η πιο μεγάλη εικόνα κι όχι αυστηρά η ατομικότητα, με τη  έννοια ότι οι χαρακτήρες ξετυλίγονται περισσότερο συναρτήσει των αλληλεπιδράσεων τους κι αποτελούν ψηφίδες ενός απρόσμενου συνόλου που φιλοτέχνησε η μοιρα.
Η Χριστίνα Ζέμπη φέρνει στο προσκήνιο δυο βασικές κατηγορίες εγκληματιών.Αυτών που ήταν διότι αυτόν τον δρόμο γνώρισαν -
κι εκείνων που μια άδικη συγκυρία τους απέσπασε βίαια κ παράλογα από την κανόνικοτητα πυροδότώντας τεκτονικές αλλαγές μέσα τους κ στον τρόπο που τοποθετούνται στο σύνολο.
Από τη μια, λοιπόν, διερευνάται αυτή η  δραματική ανατροπή στην ψυχή ενός αθώου που σύρεται άδικα στη φρίκη της φυλακής κουβαλώντας το στίγμα μιας ατιμωτικής κατηγορίας για να διαβρωθεί σταδιακά από αυτό, σα σαδιστικό παιχνίδι μιαε αυτοεκπληρούμενης προφητείας : 
Μαζί με τον Διομήδη, όμως, παρακολουθούμε σύνοδα την ιδιότυπη μεταστροφή του περιγύρου του, που με το θηρευτικό ένστικτο της αγέλης αναζητά ενόχους να πετροβολήσει για να μη στρέψει ποτέ τις πέτρες της στον ίδιο της τον εαυτό. Το κοινωνικό περιβάλλον του κατηγορούμενου Διομήδη μετατρέπεται σε ένα ασκέρι διωκτών, αποκαλύπτοντας το ζωώδη παρόρμηση του πλήθους που αναζητά θύματα, με τη λογική που το υπέστη κι ο απροσωπος μελλοθάνατος ήρωας του Στσεπάνοβιτς στο φιλοσοφικό διήγημα "Στόμα Γεμάτο Χώμα".

Είναι η ίδια μοναξιά που κατατρύχει τον Διομήδη ,δηλάδή των ανθρώπων οργή που θρηνούσε η Χαρις Αλεξίου στο κοινωνικό τραγούδι του Πυθαγόρα.
Η αγάπη ανακαλέι τον Διομήδη στην πρώτερη αθωότητά του κι η Χριστίνα Ζεμπη διαχειρίζεται επιδέξια το διακύβευμα αν ό σκοτεινός δρόμος του ψυχικολυ θανάτου που διένυσε ο ήρωάς της "έχει επιστροφή" στη χώρα των ζωντανών...
Το πιο συναρπαστικό πρόσωπο όμως είναι ο Μάνος: Σκληροτράχηλος, γοητευτικός, ατίθασος ,με απρόσμενη ανθρωπιά, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.Ένα σαγηνευτικό αίνιγμα ως το τέλος ο επικίνδυνος και φλογερός Μάνος.Ένας μικρός Πλούτων στον Άδη των Φυλακών που αναζητά κι αυτός την Κόρη της άνοιξης... 
        Από την κακοποίησή του μέχρι τη διολίσθησή του στο βαθύ εγκλημα και την κυριαρχία του στη μικροκοινωνία των φυλακών, η συγγραφέας συνθέτει κλιμακωτά το παζλ της πολυτάραχης ζωής του Μάνου, για να φέρει στο φως ένα προς ένα τα εφιαλτικά του μυστικά.
Η ιστορία της Χριστίνας Ζέμπη  είναι πλεγμένη αριστοτεχνικά και όλα στο τέλος συμπλέκονται κ συνδέονται με έναν πανέξυπνο τρόπο.
Μια ιστορία που κάθε αποκάλυψη κυοφορεί κατι νέο σαν ρωσική μπάμπουσκα συνεπαίρνοντας τον αναγνώστη.
Η λύση της ιστορίας κι εκείνη εκπλήσσει άλλοτε ευχαριστα, άλλοτε δυσάρεστα, με την αποκατάσταση των πραγμάτων να έρχεται όχι ιδανικά αλλά όπως στη ζωή , με διαφορετικούς κώδικες για τον καθένα.
Νομίζω , πάντως, ότι σε κάποιες πλευρές το φινάλε ήρθε λίγο πιο βιαστικά από ό,τι θα απαιτούσε μια ολοκληρωμένη αίσθηση ενώ αλλού προσέλαβε την αχλύ της μυθιστορηματικής ονειροπόλησης, αφήνοντάς μου ανολοκλήρωτο τον κύκλο κάποιων ηρώων.
Το βιβλίο όμως πετυχαίνει σίγουρα τον σκοπό του , δηλαδή να αναδείξει σπαρακτικό το αίτημα της αγάπης και τις ολέθριες συνέπειες από την απουσία αυτής...
Οι Δρόμοι Της Λήθης το σύνολο τους αποτελούν ένα αξιοπρόσεκτο κοινωνικό μυθιστόρημα, αποδεικνύοντας πως ακόμη κ αυτή άχαρη κ συγχυσμένη εποχή που διανύουμε μπορεί να αποτελέσει υλικό πρόσφορο σε εμπνευσμένους μυθιστοριογράφους για να προσφέρουν  όμορφα βιβλία , μακρυά από κοινοτυπίες.

ΚΛΗΡΩΣΗ, Πασχαλία Τραυλού ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ

ΚΛΗΡΩΣΗ "ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ"
Το blog ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ  
κι οι Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

προσφέρουν ένα αντίτυπο από το νέο μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ

που συμπληρώνει την τριλογία της "Ελεγεία της Στάχτης"

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗΣ 

Τετάρτη 17 Απριλίου 2019

Πέμπτη , 2 Μα'ί'ου  2019 ΕΛΗΞΕ

Όροι Συμμετοχής:

Αφήνω σχόλιο και ΟΝΟΜΑ  

κάτω απ' την ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ βιβλιου

ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ (Link)

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΛΗΡΩΣΗΣ-ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Θα καταρτιστεί λίστα 
με τα oνόματα όσων 
θα έχουν σχολιάσει κάτω από την παρουσιαση για το βιβλίο 
"ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ" (πατώντας εδώ)
κι αυτοί θα συμμετέχουν στην τελική κλήρωση που θα πραγματοποιηθεί
Πέμπτη απόγευμα, 2 Μα'ί'ου

Μετά τη λήξη των σχολιασμών
(Πέμπτη 2/ 5/ 2019)
τα ονόματα ανακατεύονται 
και καθένα αποκτά έναν τυχαίο αριθμό.

Ανήμερα 2 Μα'ί'ου θα ζητηθεί σε ειδική ερώτηση από τα μέλη της ομάδας ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ (Facebook).να γράψουν έναν τυχαίο αριθμό.
Με τον πρώτο αριθμό, που θα γραφτεί ,δημοσιεύεται αυτομάτως η λίστα με τα ήδη αριθμημένα ονόματα.
Νικητής ανακηρύσσεται όποιος έχει τον αριθμό που γράφτηκε πρώτος στη σχετική ερώτηση.

Το αποτέλεσμα θα αναρτηθεί ΕΔΩ Πέμπτη 2 Μα'ί'ου 2019 το απόγευμα-  και στην ομάδα μας στο FACEBOOΚ "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ".

 ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΟΔΗΓΙΕΣ ΟΙΚΟΥ "Διόπτρα"
Ο νικητής πρέπει μέχρι 3 Ιουνίου 2019 να επικοινωνήσει με την ομαδα ωστε να δοθούν τα στοιχεία του στον οίκο, αλλιώς η νίκη του θεωρείται άκυρη κι η κλήρωση επαναλαμβάνεται..
     Οι νικητές που είναι κάτοικοι Αθηνών παραλαμβάνουν από το
 βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Διόπτρα στη Στοά του Βιβλίου
(Πεσμαζόγλου 5, τηλ 210 3300774).
Τα ωράρια είναι
Δευτέρα και Τετάρτη 9:00-15:00
Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή 9:00-17:00
Σάββατο 10:00-14:00

        Οι κάτοικοι της περιφέρειας παραλαμβάνουν απευθείας μέσω courier και για την αποστολή θα χρειαστούν στα στοιχεία τους να αναγράφεται απαραιτήτως ΤΚ 

και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας..

 Αν το δώρο δεν παραλειφθεί και επιστραφεί, η αποστολή δεν επαναλαμβάνεται.

Ευχαριστώ τις εκδόσεις Διόπτρα και την υπεύθυνη του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων για τη γενναιόδωρη προσφορά τους!

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!!!!

Κατόπιν κληρώσεως νικήτρια ανακηρύσσεται η κυρία Αναστασία Ελευθεριάδου.Καλοδιάβαστο και πάντα τυχερή.

Πολιτική Απορρήτου

Το παρόν ιστολόγιο ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ φιλοξενείται στην πλατφόρμα Blogger / Blogspot, η οποία αποτελεί ιδιοκτησία και τελεί υπό τη διαχείριση της εταιρείας Google LLC. Ο διαχειριστής του παρόντος Ιστολογίου ελέγχει αποκλειστικά το αναρτώμενο περιεχόμενο και όχι την τεχνική υποδομή ή τον πηγαίο κώδικα της πλατφόρμας.

2. Υπεύθυνος Επικοινωνίας

Για οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το περιεχόμενο του Ιστολογίου, μπορείτε να επικοινωνείτε στο:Ηλεκτρονική Διεύθυνση (Email): ellimdede@gmail.com

3. Cookies Πλατφόρμας Blogger

Ο Διαχειριστής του Ιστολογίου δεν συλλέγει, δεν επεξεργάζεται και δεν εγκαθιστά ιδιόκτητα cookiesΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΑΥΤΑ. Ωστόσο, η ίδια η Google εγκαθιστά αυτόματα τεχνικά cookies ερήμην των διαχειριστών για τη σωστή λειτουργία του Blogger. Η Google ενημερώνει αυτόματα τους επισκέπτες από την Ευρωπαϊκή Ένωση με ειδικό αναδυόμενο banner (cookie προειδοποίηση).

Cookies & Προσωπικά Δεδομένα

ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δεν συλλέγουμε cookies: Ο διαχειριστής αυτού του ιστολογίου δεν χρησιμοποιεί, δεν εγκαθιστά και δεν επεξεργάζεται cookies. Οποιαδήποτε τεχνικά cookies χρησιμοποιούνται για να λειτουργεί η σελίδα, εγκαθίστανται αυτόματα από την ίδια την Google.

Σχόλια & Επικοινωνία: Αν επιλέξετε να αφήσετε ένα σχόλιο, εμφανίζεται δημόσια το όνομα που επιλέξατε. Αν στείλετε μήνυμα, το email σας χρησιμοποιείται μόνο για να σας απαντήσουμε.

Καμία προώθηση: Δεν κρατάμε αρχεία, δεν φτιάχνουμε λίστες και δεν δίνουμε κανένα στοιχείο σε τρίτους.

Μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική Απορρήτου της Google για περισσότερες λεπτομέρειες.

4. Προσωπικά Δεδομένα που υποβάλλετε οικειοθελώςΣχόλια: Εάν επιλέξετε να αφήσετε σχόλιο, το όνομα χρήστη (ή το προφίλ Google σας) και το κείμενο του σχολίου σας θα είναι δημόσια ορατά.

Φόρμα Επικοινωνίας: Εάν στείλετε μήνυμα μέσω φόρμας επικοινωνίας, το email σας θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για να σας απαντήσουμε και δεν αποθηκεύεται σε καμία άλλη βάση δεδομένων.

5. Διαβίβαση σε Τρίτους

Ο Διαχειριστής δεν συλλέγει, δεν αποθηκεύει στοιχεία χρηστών σε εξωτερικά αρχεία και δεν πουλάει ή διαμοιράζεται κανένα προσωπικό στοιχείο με τρίτες εταιρείες.

6. Τα Δικαιώματά σας

Έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε τη διαγραφή ή τη διόρθωση οποιουδήποτε σχολίου έχετε αναρτήσει στο Ιστολόγιο, επικοινωνώντας μαζί μας στο email διαχείρισης.

Τελευταία Ενημέρωση: 23 Αυγούστου 2026

Σύμφωνα με την κείμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία περί προσωπικών δεδομένων,

η διαχείριση προειδοποιεί γι αυτό κάθε αναγνώστη,

παρότι η χρήση των cookies ΔΕΝ σχετίζεται με τη βούληση του διαχειριστή,

Η χρήση cookies ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ BLOG,

H xρήση cookies ΔΕΝ μπορεί να αποτραπεί από τη διαχειρίστρια

Η χρήση cookies ΔΕΝ αξιοποιειται καθουδένα τροπο από τη διαχειριση αλλα μονο απο την ίδια την Google ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ COOKIES.

Η παραμονή σας, λοιπόν σε αυτό το ιστολόγιο- κι η περιήγηση σε αυτό- συνεπάγεται αυτόματα ότι αποδέχεστε τη χρήση cookies από την Google, με δική σας απόλυτη ευθύνη, οπως συμβαινει σε καθε ιστοσελίδα,

γεγονός με το οποίο η παρούσα διαχείριση δεν έχει ουδεμία σχέση

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ- ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ellimdede@gmail.com 

...Και φυσικά , ΓΙΑ ΑΜΕΣΟΤΕΡΗ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ, τα σχόλια είναι στη διάθεσή σας!Διαβαζονται όλα κι αν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες κοσμιότητας και νομιμότητας δημοσιεύονται, εκτός αν ζητηθεί κατι διαφορετικό.