Σόφη Θεοδωρίδου, ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ

                        Στεφάνι Από Ασπάλαθο, Σόφη Θεοδωρίδου

                   Είδος : Ιστορικό Μυθιστόρημα

Βαθμολογία: 9/10

Αυτή τη φορά η Σόφη Θεοδωρίδου, αποφάσισε να καταπιαστεί με τα πολιτικά πάθη που ταλάνισαν την Ελλάδα μες την πολυτάραχη εικοσαετία 1939-1959, μέσα από την πορεία μιας υπέροχης γυναίκας, που η μοίρα της χάρισε στον γάμο της ένα "Στεφάνι Από Ασπάλαθο".

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

1939: Η Κασσιανή ζει στην επαρχία της μεταξικής περιόδου, κάτω από τη σκιά ενός τυραννικού, θρησκόληπτου πατέρα και μιας άβουλης μάνας. 

Τότε καταφθάνει από την πόλη ο Λυκούργος,ανιψιός των γειτόνων, προκειμένου να προετοιμαστεί ήσυχα για τις Εισαγωγικές Εξετάσεις κι ένα εφηβικό ειδύλλιο ανθίζει, επισείοντας την παράλογη oργή του ιεροκήρυκα πατέρα.

            Η βίαιη αποπομπή από την πατρική εστία σηματοδοτεί μια νέα ζωή για την έφηβη Κασσιανή, που θα δοκιμαστεί από έναν γάμο όπου η ίδια επωμίζεται βάρη δυσανάλογα προς τους ευάλωτους ώμους κι έναν σύζυγο που κυνηγά χίμαιρικά οράματα, χωρίς να κοιτάζει τις χειροπιαστές ευθύνες του.
Στον Πόλεμο και στις δοκιμασίες που θα ακολουθήσουν η Κασσιανή θα αντιτάξει το συγκλονιστικό ηθικό μεγαλείο της εντιμότητας και της μητρότητας.

             Οι μπόρες των καιρών και μια κοινωνία έρμαιο διχαστικών παθών- στη σκιά του Εμφυλίου- θα σαρώσουν τη ζωή της Κασσιανής, που θα βρει απροσδόκητα στηρίγματα, να της θυμίζουν την ανθρωπιά ,αλλά και τα δικαιώματα της γυναικέιας της υπόστασης...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα ακόμη διαμάντι της Σόφης Θεοδωρίδου που φωτοβολλεί ιστορική γνώση, όμορφα ιδανικά και βαθιά συναίσθηματα!
            Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" είναι ένα βιβλίο που περιστρέφεται στη δίνη της πολυτάραχης μετεμφυλιακής περιόδου, καθιστώντας μας κοινωνούς στα πάθη της ηρωίδας του από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία λέξη!
     Θα σας συγκινήσει και θα σας διδάξει Σύγχρονη Ιστορία, μιλώντας βαθιά στην καρδιά σας!

Μετά το Κορίτσι Από τη Σαμψούντα και με την παρακταθήκη σπουδαίων ηθογραφικών μυθιστορημάτων όπως η "Νύφη Φορούσε Μαύρα" κι η "Αμαρτία της Ομορφιάς", ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά για τη Σόφη Θεοδωρίδου, η οποία όμως αποδεικνύει ότι ξέρει τον τρόπο όχι μόνο να αγγίζει την κορυφή της λογοτεχνικής ποιότητας,αλλά να παραμένει αδιαπραγμάτευτα εκεί! 

Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο",λοιπόν, παίρνει τη σκυτάλη από τη "Νύφη"(Προσφυγες Ανατολικής Μακεδονίας) και το "Κορίτσι" (Διωγμός Ποντίων&Μικρασιατική Καταστροφή) και πορεύεται σε χρονική παραλληλία προς την "Αμαρτία της Ομορφιάς" ,αφού εξελίσσεται -κι αυτό- ανάμεσα σε 1939-1959. 
                   Το βιβλίο επιφυλάσσει διαρκή ένταση και μια ποικιλόμορφη κλίμακα συναισθημάτων από τρυφερότητα και συγκίνηση μέχρι βαθιά αγανάκτηση και αγωνία.
Στο "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" έχουμε μια σφιχτοδεμένη πλοκή με περισσότερες εναλλαγές από όσο στα προηγούμενα βιβλία της Θεοδωρίδου...
           Συναντάμε λιγότερες περιγραφές κι εστιάζουμε στην ατομική τραγωδία των ηρώων, μέσα από τους οποίους όμως ιχνηλατείται άρτια και πολύ παραστατικά το κλίμα του εμφυλιακού διχασμού και της ελληνικής επαρχίας.
Οι χαρακτήρες συγκινούν τον αναγνώστη καθένας με το προσωπικό του στίγμα.
Η γλυκιά Αρτεμούλα με το ψυχικό της κάλλος, η μοντέρνα Εύα, οι πολιτικάντηδες στα όρια της καρικατούρας...
                  Ένα σημείο που αναδεικνύει την παιδαγωγική κατάρτιση της Θεοδωρίδου είναι ο τρόπος που τα παιδικά βιώματα επιδρούν σε όλη τη ζωή της Κασσιανής καθώς και η επίδραση των καταστάσεων στο παιδί της Κασσιανής,που επωμίζεται το βαρύ φορτίο των καιρών και τις κοινωνικές προκαταλήψεις- σκληρότερα από τους υπόλοιπους..
                       Η πιο τραγική κι αντιφατική φιγούρα είναι ο Ισίδωρος Καπετανάκης, ενώ κι η μελαγχόλικη αρρενωπότητα του Μέλιου είναι σφυρηλατημένη στο αμόνι μιας προσωπικής ιστορίας- συμβάλλοντας στην πολυεπίπεδη φύση του βιβλίου .    

Κατά τη γνώμη μου, το 'Στεφάνι Από Ασπάλαθο" ήταν ίσως το πιο απαιτητικό έργο της Σόφης Θεοδωρίδου-και ανώτερο από την ίδιας περιόδου "Αμαρτία", διότι φωτίζει πολιτικά πάθη κι εκατέρωθεν σφάλματα-υπαινισσόμενο όμως σαφή θέση.

Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" αναμετράται ευθέως με πληγές ακόμη χαίνουσες για την εθνική μας μνήμη.

    Ήδη από την αρχή το βιβλίο δε διστάζει να ξεμπροστιάσει το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε από το Καθεστώς του Μεταξά- με τους διάσπαρτους χαφιέδες του τρομερού Υπουργού Μανιαδάκη που έσπειραν καχυποψία δηλητηριάζοντας τις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων.
          Δε διστάζει να στηλιτεύσει το κλίμα της θρησκοληψίας που σιγοντάριζε το καθεστώς, φωτίζοντας τη δυστυχία που αυτό έφερνε στις οικογενειακές σχέσεις-υποβιβάζοντας τη θέση της γυναίκας και του πολίτη!
        Έπειτα, προσπερνάμε κάπως βιαστικά την 4ετία του πολέμου και της Κατοχής, για να παρακολουθήσουμε βήμα-βήμα τον εμφύλιο σπαραγμό να αποσυνθέτει οικογένειες και κοινωνικούς δεσμούς.
Βλέπουμε ένα κράτος υπόδουλο σε ξενόφερτα συμφέροντα να σπαράσσει σαν "Κρόνος" τα πιο αθώα παιδιά του και κάθε υπόνοια δημοκρατικού θύλακα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο τα Ανάκτορα και το κράτος των νικητών επέδειξαν έναν ρεβανσισμό που εμποδίζε πεισματικά την επούλωση των πληγών.
      Παράλληλα όμως υπογραμμίζεται κι η υπερβολή της άλλης πλευράς, κι ένας άκρατος κομματισμός που στον βωμό του θυσιάστηκαν οικογένεια, ρεαλιστικές ανάγκες, διαλλακτικότητα...
Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" στον τρόπο που "θέτει" τον πολιτικό του προβληματισμό- ιδίως μέσα από τη σχέση  του Λυκούργου με την Κασσιανή- μου θύμισε όσα ανέδειξε ο Νίκος Αραπάκης στο πολιτικό του μυθιστόρημα "Το Δίκιο"- γύρω από έναν άτεγκτο ιδεαλισμό που έβαλε παρωπίδες κι αλλοίωσετον ευγενέστερο των αγώνων.


Το μεγαλύτερο επίτευγμα στο " Στεφάνι"είναι δηλαδή η αντικειμενική αποτίμηση του Εμφυλίου- χωρίς σε αυτήν να θυσιάζεται το αίτημα για Δημοκρατία, ειρήνη, πρόοδο των απλών ανθρώπων.

Το τέλος κομίζει την κάθαρση και την ελπίδα της νέας μέρας που ο καθένας δικαιούται να διεκδικήσει.

Ανακαλύψτε το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" της Σόφης Θεοδωρίδου , που οι καιροί φόρεσαν στην Κασσιανή και στην Πατρίδα μας την ίδια.

                                     Ελισσάβετ Π. Δέδε

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Στον Αστερισμό Του Βιβλίου 

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Η Γνώση Των Αγγέλων, ΤΖΙΛ ΠΕΪΤΟΝ ΓΟΥΟΛΣ

                                                                    Η Γνώση Των Αγγέλων
                                      Είδος: Φιλοσοφικό Μυθιστόρημα(Εποχής)
                                    Βαθμολογία: 8,5/10

 

ΘΕΤΙΚΑ: Πρωτοτυπία, ενδιαφέροντες στοχασμοί, πιστότητα ως προς την εποχή, φιλοσοφικά ερωτήματα, αγωνιώδης πλοκή, ενδιαφεροντες πρωταγωνιστές.

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Βραχυλογικό, ημιτελείς προβληματισμοί 

                                         
Το 2007, οι Εκδόσεις Ψυχογιός εξέδωσαν μια σειρά μυθιστορημάτων υπό τον τίτλο "Βιβλία Που Ξεχώρισαν" και δικαίως συμπεριέλαβαν το φιλοσοφικό μυθιστόρημα μυθιστόρημα "Η Γνώση Των Αγγέλων"της Τζιλ Πέισον Γουιλς, που πραγματεύεται μείζονα υπαρξιακά ζητήματα με έναν όμορφο τρόπο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα χρόνια του Μεσαίωνα με την εκκλησιαστική εξουσία να είναι η ανώτατη αρχή...
Η ήσυχη ζωή ενός μεσογειακού νησιού,που κυβερνά ο καρδινάλιος Σεβέρο, διασαλεύεται όταν μερικοί βοσκοί βρίσκουν στα βουνά ένα κορίτσι-αγρίμι που έχει μεγαλώσει με λύκους...
Το γεγονός αυτό απροσδόκητα θα συνδεθεί με τη διάσωση του Πάλινορ, ενός καλλιεργημένου ευγενούς που ναυαγεί από μακρυά στο νησί και συγκινεί τους πάντες με το ηθικό του μεγαλείο...
         Όταν ο Πάλινορ δηλώνει από επιλογή του άθεος μπροστά στον Καρδινάλιο, εκείνος θα ξεκινήσει μια εναγώνια προσπάθεια να αποδείξει μέσω του λόγου την ύπαρξη του Θεού, σε μια ηθική αναμέτρηση υπό τη σκια της Ιεράς Εξέτασης και του θανάτου...
         Σε αυτή τη "διαδρομή" ο Καρδινάλιος Σέβερο θα έρθει αντιμέτωπος με τη συνείδησή του και θα ανακαλύψει πως η ενοχή μπορεί να παραμονεύει σε άχαρτογράφητους "τόπους" του ανθρώπινου εγωισμού κι όχι σε προφανείς παραβάσεις του Κανόνα της Εκκλησίας!
Πως η αρετή κι η ευσέβεια μπορεί να ενυπάρχουν και στο "αιρετικό"...
        Η πολυπόθητη απάντηση δείχνει να κρύβεται στο μικρό κοριτσάκι-αγρίμι, και θα κρίνει τη ζωή του Πάλινορ σε έναν αγώνα με το χρόνο και με τις πρώτες φλόγες του Ιεροεξεταστή να τον ζώνουν επικίνδυνα, ενώ το διακύβευμα θα είναι η σωτηρία πολλών συνειδήσεων γύρω από εκείνον...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο, υπαρξιακό μυθιστόρημα που ανιχνεύει το προαιώνιο ερώτημα της ύπαρξης του Θεού μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Aν και δεν έχουμε ονομαστικό προσδιορισμό του τόπου διαγράφεται ανάγλυφα του μεσογειακό τοπίο υπό τη θεοκρατική σκιά της Εκκλησίας...
Ένα κείμενο εύληπτο, που κυλάει με άνεση και χωρίς εκτενείς περιγραφές.
Ένα "ψυχολογικό παιχνίδι ζωής και θανάτου σε μια αντιπαράσταση ιδεών που, δίχως να κουράσει, αγγίζει σημαντικούς σταθμούς της ανθρώπινης αγωνίας σχετικά με την " ύπαρξη- ή μη -του -Θεού"

Ένας διάλογος που εξελίσσεται με ενδιαφέρουσες παραπομπές, χωρίς βέβαια να εξακτινωθεί στα βάθη που συναντάμε σε κλασσικά έργα αντίστοιχων αναζητήσεων (Ντοστογιέφσκι- Λόντον).

Με αφορμή τον πνευματικό ζόφο που δειλά μόνο είχε αρχίσει να τον διαπερνά το αναγεννησιακό φως η συγγραφέας χρησιμοποιεί το δίπολο του ναυαγού Πάλινορ και του Καρδινάλιου Σεβέρο για να αντιπαραβάλει δύο συγκρουόμενα συστήματα αξιών:

H Θρησκοληψία αντιμετωπίζει την πρόκληση του Ορθολογισμού

Η ακεραιότητα ξεμπροστιάζει τη δουλοπρέπεια

Ο σωματικός πόνος παλεύει με την ελευθερία της ψυχής

Η ενοχή με την αυθεντική ("εσωτερικοποιημένη") ηθική...

Η βαναυσότητα αποστομώνεται από τη διαλλακτικότητα...

Ο παραλογισμός της Ιεράς Εξέτασης ξεδιπλώνεται με σαφήνεια και ζωντανές εικόνες χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

       Σε αυτήν την ηθική σύγκρουση αναδεικνύεται ο χαρακτήρας του Πάλινορ, που αποτελεί ένα πρωίμιο του homo universalis όπως θα τελειοποιηθεί τα χρόνια του Διαφωτισμού...

Ο χαρακτήρας αυτός ίσως είχε ένα περιθώριο περαιτέρω ανάλυσης...

        Ο άλλος πυλώνας της πλοκής είναι το κορίτσι που μεγάλωσε σαν αγρίμι.

Είναι διακριτή η ομοιότητα της μικρής ηρωίδας ,Αμάρα, προς το αρχετυπικό παιδί-αγρίμι της Λογοτεχνίας ,τον Μόγλη του Ραντγιαρντ Κήπλινγκ.

Και τα δύο παιδιά μεγάλωσαν με λύκους, υιοθετώντας λυκίσια συμπεριφορά και σε κοντινή ηλικία (9-13 χρονών) αποσπάστηκαν βίαια από το περιβάλλον της πρωτόγονης ζωής για να ενταχθούν με το ζόρι στις επιταγές του ανθρώπινου πολιτισμού.Ούτε ο Μόγλης, ούτε η Αμάρα επιθύμησαν πραγματικά αυτήν την ενσωμάτωση- αντιθέτως ένιωσαν να ασφυκτιούν...Αυτό ενέχει μια πρόκληση κατανόησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς , του μηχανισμού μίμησης και γνώσης, όπως θεμελιώνει τη λογική στον άνθρωπο και τη διαφοροποίηση του από το ζώο...

             Από την άλλη,μέσα από το παιδί-αγρίμι- ειδικότερα στη ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ (που είναι έργο φιλοσοφικού χαρακτήρα)- εγείρεται ένας οδυνηρός προβληματισμός:

Πόση "λογική" και πόση ανθρωπιά κομίζει το Ανθρώπινο ήθος και πόσο στ' αλήθεια έχει απεμπολήσει εν τέλει τον Νόμο της Ζούγκλας;

Μήπως το ανθρώπινο γένος έχει φορτώσει τον αμείλικτο "φυσικό νόμο" που ευαγγελιζόταν να αναιρέσει, απλώς με νοητικά, λεκτικά, κι αρχιτεκτονικά πλουμπίδια-προεκτείνοντας τη θηριωδία με όχημα την τρομακτική ισχύ του Μυαλού του;

             Ερωτήματα σε μιαν αόρατη δικογραφία όπου ο άνθρωπος είναι υπόλογος στην αγνότητα των αγριμιών...

Η Γνώση των Αγγέλων της Γουόλς εντέχνως αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση- γεγονός που αποδεικνύει τη λογοτεχνική του αξία, διότι αν έπαιρνε θέση σε μια τέτοιες υπαρξιακές αγωνίες, θα επρόκειτο για αλαζονεία ή προπαγάνδα...

Ένα αληθινά φιλοσοφικό έργο στρέφει τη σκέψη προς το ερώτημα και της κρατά συντροφιά στο ταξίδι της αλήθειας...

Ποτέ ένα αξιόλογο έργο δεν χρίζει εαυτόν ως "απάντηση" και "προορισμό"...

Η θέση που παραμένει "αδιαπραγμάτευτη" όμως στη Γνώση Των Αγγέλων, είναι η καταγγελία της καταδυνάστευσης του ανθρώπου από εξουσίες που αναζητούν όχλους κι όχι σκεπτόμενους πολίτες- είτε μιλάμε για θρησκευτικές εξουσίες ,είτε για αμιγώς πολιτικές.

        Το διακύβευμα της Αναζήτησης, τελικά, είναι ο ίδιος ο Άνθρωπος κι η πάλη του με την ίδια του τη συνείδηση, όπου ίσως ενυπάρχει ο "σπόρος του ίδιου του Θεού", όπως κι  αν τον βιώνει προσωπικά ο κάθενας- ως οντότητα μοναδική στο σύμπαν αυτό...

Ανακαλύψτε αυτό το σπουδαίο βιβλίο και περιπλανηθείτε σε μια δίνη φιλοσοφική που θα σας συνεπάρει ψυχικά και πνευματικά.

                                     Ελισσάβετ Π. Δέδε

                                    ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

                                               

      Η ΤΖΙΛ ΠΕΪΤΟΝ ΓΟΥΟΛΣ γεννήθηκε στην Αγγλία και σπούδασε στο Κολέγιο Σεντ Αν της Οξφόρδης. Έχει τρία παιδιά και, μετά από διαμονή ετών στο Ρίτσμοντ, σήμερα ζει μόνιμα στο Κέμπριτζ. Έγινε πασίγνωστη γράφοντας βιβλία για παιδιά, πολλά από τα οποία βραβεύτηκαν με σημαντικά βραβεία όπως το Whitbread, το Universe και το Smarties. Παράλληλα, αποφάσισε να δοκιμάσει την εξαιρετική γραφίδα της και στο χώρο της λογοτεχνίας για μεγάλους, και πραγματικά δικαιώθηκε. Το βιβλίο της Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ήταν υποψήφιο για το Booker 1994, το πιο σημαντικό βραβείο της αγγλικής λογοτεχνίας. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά της ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ.

O Φασισμός Του Χιούμορ ή το Χιούμορ Του Φασισμού

Σήμερα ο χώρος θα φιλοξενήσει έναν προβληματισμό που αναδεικνύει τον παιδευτικό και πολιτικό ρόλο των βιβλίων:

Είναι από περιστατικό στο facebook!

Ένα περιστατικό ευτελούς ίσως σημασίας,στο πλαίσιο των διαδικτυακών διαδράσεων, μου έδειξε- όσο 5 δοκίμια μαζί- το μείζον πρόβλημα της κοινωνίας μας...

Δε θα αναλωθώ σε αναλύσεις παραθέτω αυτούσιο το περιστατικό:

Σήμερα η lifo προέβη σε ένα δημοσίευμα για ένα μωράκι,τον Eli Thompson, που γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου στην Αλαμπάμα με μια παράξενη παραμόρφωση,που άφησε το πρόσωπό του χωρίς μύτη
Την ιστορία του μικρού Eli ανέδειξε το Βuzzfeed και όπως αναφέρεται ο μικρός μπορεί να ζήσει και να μεγαλώσει φυσιολογικά. Ωστόσο για τα επόμενα χρόνια ο μικρός έχει μπροστά του πολλά χειρουργεία και αυτός είναι και ο λόγος που αυτή η ιστορία δημοσιοποιείται-για να βοηθηθεί μέσω της κάτωθι σελίδας http://www.gofundme.com/o4eeqo.

Κι όμως! Βρέθηκαν κάμποσα άτομα- άριστοι χρήστες της γλώσσας, χωρίς άλλοθι αμάθειας,αμορφωσιάς και ηλικίας- να κάνουν πλάκα με το πρόσωπο του βρέφους παρομοιάζοντάς το-..."χάριν Πρωταπριλιάς",όπως ισχυρίστηκαν!-με την τερατόμορφη φιγούρα του Βόλντεμορτ- παραθέτοντας αυτήν εδώ την εκτρωματική φώτογραφία υποκουλτούρας- κι άλλα τέτοια"χαριτωμένα"...(όχι ένας και δύο:Πολλοί!) Άριστοι στον λόγο.

      Όσοι-λίγοι- τόλμησαν να ορθώσουν αντίλογο χαρακτηρίστηκαν αυτολεξεί "drama queens","ηθικολόγοι","αγενείς","ηλίθιοι","λογοκριτές του ποιοτικού χιούμορ","όχλος με τσουγκράνες"!

Κι άξαφνα αισθάνεσαι ένα "υβρίδιο" ανάμεσα στον κύριο Γρανάζη και τον Αρχιμήδη στην μπανιέρα -και με το "λαμπακι"  να λαμπυρίζει από πάνω, η σκέψη σου αναφωνεί "Εύρηκα"!

Ιδού το πρόβλημα της κοινωνίας ,κυρίες και κύριοι!

        Όταν νομιμοποιούμε ως χιούμορ τον χλευασμό της δοκιμασίας ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος- μακρινού ή κοντινού μας- όταν "βαστάει η καρδιά μας να γελάμε ομαδικά με μια "κτηνωδία", θα πει ότι η διάβρωση που έχει συντελεστεί είναι πολύ βαθύτερη:

Ο σπόρος του φασισμού τελικά ευδοκιμεί σε πολλα εδάφη και καλλιεργείται με πολλούς τρόπους. 

Κάτι τέτοιοι -χάριν χιούμορ -κάπως έτσι ασκούν το "πολυφορεμένο" αυτές τις μέρες- bullying και οδηγούν στην ηθική εξόντωση πάσης φύσεως διαφορετικούς,"παράξενους" και "μη αρεστούς στο κοινότυπο"...!

Από κάτι τετοια σκεπτικά και "πλακιτσες" ξεκινούν κάτι περίεργοι "Ευγονισμοί"...
Δεν είμαστε τόσο υπεράνω των Άουσβιτς όσο νομίζουμε!

Δεν έχει σημασία ότι πρόκειται για ένα ανώδυνο περιστατικό σχολιασμού στο facebook- αντιθέτως αυτό αποκαλύπτει πιο πολλά, για τον απλούστατο λόγο ότι η ασήμαντότητα σε αυτήν την περίπτωση λειτουργεί σαν το "Δαχτυλίδι του Γύγη":

         Δηλαδή εξασφαλίζει αφάνεια, ως ενέργεια "ανώνυμη και πρόσκαιρη", άρα πράξεις και λόγους που δε θα επισείουν συνέπειες. Άρα ασυδοσία!

     Για το λόγο αυτό απελευθερώνεται κάθε παρόρμηση που στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας και του φόβου των συνεπειών, ίσως καταπιεζόταν αλλιώς.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό, η παρόρμηση πηγάζει από κίνητρα σαδισμού και μιας κουλτούρας απροκάλυπτα ρατσιστικής, όσο κι αν πενθούμε κάθε Βαγγέλη με φώτο πενθους στο προφίλ...Το bullying που σύσσωμοι καταδικάσαμε με "παγκόσμιες ημέρες" και "δράσεις"είναι εδώ: 

Eνα ανόητο περαστικό γεγονός ξεμπρόστιασε τον φαρισαισμό μας:

Ό,τι σωματικά εύρωστο ,αδίστακτο και κερδοσκοπικό αποθεώνεται, ενώ οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον Κανόνα της αισθητικης, της σωματικής,της σεξουαλικής και της κοινωνικής αρτιότητας- στην πρώτη ευκαιρία ρίχνεται στον Καιάδα της απαξίωσης,της διακωμώδησης, της λεκτικής κακοποίησης ,του στιγματισμού.

          Πρόκειται για μια ιδιότυπη διαδικτυακή και κοινωνική "κρυπτεία", που επιλέγει θύματα για να τους αφαιρέσει την "ανθρώπινη ιθαγένεια" και να τα υποβιβάσει στο επίπεδο του res -"εκθέματα" στα τσίρκα του ηθικού κανιβαλισμού μας.

Δε θα επεκταθώ σε κοινωνιολογικές αναλύσεις -θα μείνω στο περιστατικό του χλευασμού της παραμόρφωσης του βρέφους-ως σύμπτωμα μιας παθολογίας:

Το ζήτημα για μένα εδράζεται στον ατομικισμό μας...

       Αν στη φωτογραφία του παραμορφωμένου βρέφους , βρισκόταν το παιδί οποιουδήποτε από τους σχολιαστές τότε ούτε κατά διάνοια δε θα ανεχόταν ο χιουμορίστας οποιοδήποτε "αστείο επ' αυτού -και δικαίως:

To ερώτημα εκκινεί από αυτό το σημείο...
Γιατί αυτό που δε θα ανεχόταν -ορθότατα- στο δικό του παιδί νιώθει ότι νομιμοποιείται να το κάνει με ένα ξένο;
Γιατί να μείνει απαθής λοιπόν όταν αδικείται ένα ξένο παιδί;

Εδώ είναι το πρόβλημα.σε μια νοοτροπία που ο σοφός λαός όρισε με την παροιμία "Ξένος Κώλος /Ξένος Πόνος".

Ο σπόρος του κακού είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης, ο αποκλεισμός της συμπόνιας που διατρέχει την κοινωνία μας. Χωρίς αυτήν όλα είναι κούφια. Γονεική, συζυγική,αδερφική "αγάπη" χάνουν την ουσία τους...Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια.

              Αρνούμαστε να βγούμε από το "εγώ μας"-ακόμη και οι αγαπητικές μας σχέσεις είναι οι ναρκισσιστικοί αντικατοπτρισμοί μας στα μάτια των αγαπημένων μας για... να φτιάχνουμε τη χωρίστρα μας...Δεν εκχωρούμε εύκολα προσωπικές επιτεύξεις, αναμονές...
Με τη λογική του "μίστερ- Εαυτούλη μας", ζούμε περιχαρακωμένοι στη βολή μας.
Στην καλύτερη, αδιαφορούμε για το δράμα του διπλανού,στη χειρότερη, τον καταπατάμε κιόλας...

Αυτός ο μηχανισμός της απάθειας είναι εκείνος, που αλώνει εκ των έσω τις κοινωνίες και θεμελιώνει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Η απάθεια σηματοδοτεί έλλειψη αλληλεγγύης κρατώντας μας  διχασμένους, διασκορπισμένους και λεία εύκολη...
            Κάπως έτσι αρχίζει η περιθωριοποίηση και κάπως έτσι χρίζονται οι απόβλητοι του καθεστώτος εξουσίας, απόβλητοι φυλετικά,σωματικά, οικονομικά -μέχρι τελικά να χτυπήσει κι η δική μας πόρτα, ενόσο είχαμε πρόθυμα στρατολογηθεί στο διωγμό του Διαφορετικού από μας...
Θα έρθει η μέρα που "Εμείς", οι "εκλεκτοί", θα γίνουμε οι διαφορετικοί για κάτι άλλο, εκείνο που υπηρετούσαμε -γιατί αυτή είναι η φύση του φασισμού...    
      Αυτό που ξεκινά ως bullying σε μια ανάρτηση, εύκολα γίνεται ηθική κακοποίηση σε επίπεδο μικροκοινωνιών, για να επεκταθεί σε επίπεδο πολιτικής πραγματικότητας...Είναι μια κλίμακα αντίστροφη που οδηγεί στην εξόντωση του Πολιτισμού, στον ηθικό "Άδη"...
Η ρίζα του φασισμού είναι πάντα η "ασπλαχνία" και οι διακλαδώσεις της που αγγλίζουν όλες τις παραμέτρους της ... 

     Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε πως κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης των Ες-Ες -μια από τις προτεραιότητες της εκπαίδευσης ήταν η εκρίζωση κάθε είδους συμπόνιας!

      Δυστυχώς κάποιοι μου επεσήμαναν ότι "φαντασιώνομαι έναν κόσμο ανύπαρκτο όπου ο χλευασμός αυτός του βρέφους όντως θα ήταν "ανήθικος...

Κι εδώ μπαίνουν τα μεγάλα μέσα κι ο ακόμη μεγαλύτερος Νίτσε, που είπε πως "ηθική αγάπη για τον πλησίον δεν υπάρχει"...

Πρώτον, τα λόγια ενός ανθρώπου -έστω και σοφού- δε δίνουν άλλοθι στην προσωπική μας αποκτήνωση.

       Δεύτερον, ας θυμόμαστε πως τέτοιες επιλεκτικές επικλήσεις σε νιτσεϊκές ρήσεις κατέκλυσαν τον ναζιστικό λόγο-και μεγάλα παιδάκια είμαστε-όλοι γνωρίζουμε τι σήμανε αυτό για την Ιστορία...

Θα τους απογοητέυσω γιατί ούτε ο Νίτσε τους σώζει από την απροσχηματιστη βαρβαρότητά τους...

Ακόμη και στην ατέλειά του ο άνθρωπος είναι προορισμένος για την Αγάπη που στην τελειότερη μορφή της επιφέρει την πολυπόθητη θέωση, "Κατ' Εικόνα και Ομοίωση".
Η αγάπη είναι ένα οικουμενικό συναίσθημα,που σε πυρπολεί και σε καθιστά πολέμιο της αδικίας.Κάθε παιδί που πάσχει και αδικείται είναι παιδί Μας- και λογοδοτούμε γι αυτό -διότι κάθε αδικία είανι πληγή στο χαίνον κορμί της Ανθρωπότητας στην οποία ανήκουμε...

Ίσως να μη φτάσουμε ποτέ το θυσιαστικό μεγαλείο- απαλλαγμένο από την αυτοηρωποίηση ή την υστεροφημία, 
Εδώ όμως συζητάμε για κάτι πιο απλό: Έναν διαδικτυακό σχολιασμό:

Ένας άνθρωπος που αγαπάει σε στοιχειώδες επίπεδο  τα παιδιά του, έναν /μια σύντροφο ,είναι ένα πλάσμα που έμαθε λιγάκι να βγαίνει από το εγώ του,είναι ένα πλάσμα που το έχει συνταράξει έστω και φευγαλέα η αγάπη, έστω κ ως εγωιστική καταξίωση του δημιουργού της νέας ζωής.. 

Δε θα ήταν δυνατόν να ανεχτεί μια τέτοια ασχημία-σαν το διαδικτυακό όνειδος που βίωσα απόψε- και δε χρειάζεται υπερβατική αγιοσύνη και φιλοσοφία να αγανακτήσεις για κάτι τέτοιο.(facebook-lifo,1/4/2015)

Εξατομικεύοντας την περίπτωση του βρέφους , η "πλάκα" εδώ δεν είναι πλάκα, διότι δείχνει ένα σύμπτωμα , διότι προιωνίζει το αυτονόητο, ότι στον δρόμο του παιδιού αυτού αύριο θα βρεθούν πολλοί να κάνουν τέτοιο "ευφυές" χιούμορ -κι ίσως μπροστά του...Η αντίδραση των γύρω, άλλωστε, είναι μάλλον μεγαλύτερη δοκιμασία από το οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας- κι αυτό είναι υποχρέωση μας να το απαλύνουμε σε επίπεδο στάσεων...
Και επειδή πολλοί αγαπούν τον Νίτσε να πω και το ρητό του που λατρεύω
"Μ' αρέσει αυτός που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ'την πληγη του"!
Εύχομαι το παιδί του άρθρου και κάθε δοκιμαζόμενος σαν αυτό, ή και χειρότερα, να κατορθώσουν να ενσαρκώσουν το ρητό αυτό, ξεμπροστιάζοντας με την ηθική ομορφιά τους υπεράνω κριτικής "πλακατζήδες"...Η Οδύνη που οδηγεί σε συμπόνια προς άλλους πάσχοντες είναι η πιο αποστομωτική ομορφιά...

          Γι'αυτό ας προσέξουμε...Η χρησιμότητα του χιούμορ είναι να μας αποφορτίζει,να απελευθερώνει ανώδυνα τον σκωπτικό εαυτό μας και να γίνεται καυστικός σχολιασμός των κακώς κειμένων που μας περιβάλλουν...Είναι τρόπος να ομολογήσουμε αλήθειες- ενίοτε ενοχλητικές...Να στηλιτεύουμε την αδικία...
Το καλο χιούμορ είναι Τέχνη, είναι ομορφιά λόγου και πνεύματος...Είναι κάθαρση...
Δεν είναι ομπρέλα για να κρύψουμε την κακεντρέχειά μας ή τον ρατσισμό μας...
Δεν είναι ευκαιρία για "να κάνουμε τα στοιχιά στιχάκια", όπως σημειώνει ο Βολφ Μπίρμαν, και να καπηλευόμαστε τον πόνο, επιζητώντας να αναδειχθούμε εις βάρος κάποιου- όποιος κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκεται...
Γιατί το βρέφος του σχολιασμού είναι μακρυά...
Το "τέρας" όμως είναι πολύ κοντά μας...Μην το ψάξετε σε εξώστες,σε εμβατήρια,σε τανκς...
Αναζητείστε το σε κάθε μικρή εκδήλωση αναλγησίας...Από ένα παρκάρισμα σε μια αναπηρική θέση , μέχρι τον χλευασμό του διαφορετικού, που βρέθηκε στο διάβα μας και την επαγωγική αναπαραγωγή στερεοτύπων...
Μην ξεχνάμε ότι κάθε καρκινογένεση ξεκινά από την απορρύθμιση ενός αρχικού κυττάρου...
Ας αναλάβουμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί-ο κίνδυνος ελλοχεύει μέσα μας κι από μας πηγάζει ο εκφασισμός, όπως ορίζει η Ελένη Βακαλό... 

 «Θα σας πώ πως έγινε 
Έτσι είναι η σειρά 
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του, έναν χτυπημένο 
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε 
Τόσο πολύ λυπήθηκε 
Που ύστερα φοβήθηκε 
Πριν κοντά του πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα 
Τι τα θες τι τα γυρεύεις 
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο 
Και καλύτερα να πούμε 
Ούτε πως τον έχω δει Και επειδή φοβήθηκε
 Έτσι συλλογίστηκε 
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει; 
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες 
Άρχισε λοιπόν και εκείνος 
Από πάνω να χτυπά 
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας»
                                         
Ας ακολουθήσουμε το κέλευσμα του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού κι ας "Αντισταθούμε"...

Πρωτίστως στο Κτήνος, που με μανία προαιώνια διεκδικεί τον Ανθρωπο...Μην του τον εκχωρήσουμε τόσο αξόδευτα...

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου "Επώνυμη"

                     Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, Επώνυμη
                                   Είδος: Koινωνικό Θρίλερ (Αλληγορία) 
                                                                                 Σημείωση:Ακατάλληλο για άτομα κάτω των 18     

Εκδότης NANOGOD / ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ
Χρονολογία Έκδοσης Νοέμβριος 2004
Αριθμός σελίδων 214
Διαστάσεις 17x11
ISBN: 9789604771806

Ναι!Τον αγαπώ!Και υστερα απο το κουράγιο του να αναμετρηθει με την οδύνη αυτου του καταγγελτικού πονήματος -ακόμη περισσότερο.

         Φυσικα μιλαω για τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, μια συγχρονη καλλιτεχνικη ιδιοφυια, μα πάνω από ολα έναν αφυπνισμένο και οξύτατο κοινωνικό ακτιβιστή, που δεν παύει να πολεμά με τους δαίμονες του σύγχρονου κόσμου:Tην κοινωνική ανισότητα, τον αμοραλισμό μας,τον κανιβαλισμό των μίντια, την αυτοκτονική απάθειά μας απέναντι στους παντός είδους "δημίους" μας:

Το κοινό - καλώς ή κακώς -τον έμαθε μέσα από την εκρηκτική του παρουσία στο talent show Fame Story 3, όπου με την αποκοτιά ενός "καμικάζι αυτοκτονίας" εισέβαλε στην ευτελή τηλεοπτική μας πραγματικότητα. Εμπρηστική η παρουσία του και σε επόμενες εκπομπές...

           Καιρός όμως να αφήσουμε τον καλλιτέχνη Παναγιώτη Χατζηστεφάνου να συστηθεί με τρόπους πολύ πιο ουσιαστικούς...Ένας από αυτούς είναι το προκλητικό του βιβλίο " Επώνυμη".

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ 

"Μετά την Vogue, τους New York Times, όλα τα Ελληνικά Μ.Μ.Ε. και μερικά αξέχαστα τηλεοπτικά δευτερόλεπτα (Fame Story), ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου ξαναχτυπά.
           Μια κοπέλα κατεβαίνει από το χωριό της στη Βόρεια Ελλάδα στην Αθήνα για να συμμετέχει στα Καλλιστεία τηλεοπτικού κανάλιού.Σύντροφός της ο νεανικός της έρωτας, ο Τέλης.
Στην διαδρομή αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν καταιγισμό βίας, φρίκης, παρανοϊκού σεξ και ακατανόμαστων σκηνών- από όπου κανένας δε βγαίνει αλώβητος αφού αποκαλύπτεται το τέρας που καθένας έκρυβε επιμελώς,...
Από τον κόσμο της δημοσιότητας και τη διαφθορά της πολιτικής ζωής, μέχρι την υποκρισία της κοινωνίας που πίοσω από τις κλειστές πόρτες αναβιώνει την ξαχρείωση της "Οικογενειακής Γιορτής" του Βάντεμπεργκ, ο Χατζηστεφάνου μάς σερβίρει τη φριχτή αλήθεια της Κοινωνίας που οι ίδιοι φτιάξαμε ...
Ο ίδιος ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου συμβουλεύει
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα πραγματικά ή φανταστικά είναι εντελώς συμπτωματική και ουδόλως έχει την πρόθεση να θίξει κανέναν.
Παρακαλώ να μην διαβαστεί από ευαίσθητους αναγνώστες."

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το 1972 o καίριος Νίκος Γκάτσος στο πιο δυνατό του κοινωνικό τραγούδι έγραφε: 

"Μακρινή της Αγάπης Ώρα
σε ξεχάσαμε
Μες στη λάσπη και μες στην μπόρα 

τις ψυχές μας τις χάσαμε..."

ενώ το 1985 στα Χρόνια της Θύελλας του Μαρκόπουλου ακούσαμε τη θλιβερή αλήθεια πως...
"Τσακίζουν όσοι μένουν Όρθιοι
η ζωή είναι ερπετό"...
                                                                     
Με αυτήν την αλγεινή "λάσπη", όπου σέρνεται η ζωή εξευτελιστικά σαν "ερπετό", ρίχνοντας τον άνθρωπο στο ύστατο σημείο έκπτωσης, απροσχημάτιστα αναμετράται ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου στο ιδιαίτερο βιβλίο του "Επώνυμη"...
Είναι φανερό πως πρόκειται για ένα αφάνταστα σκληρό βιβλίο, διόλου "επικοινωνιακό" και δύσκολα "διαχειρίσιμο" από τον μέσο αναγνώστη- χωρίς να ευθύνεται απαραίτητα ο αναγνώστης.

 Ένα βιβλίο παραδομένο σε αυτοματισμούς του σουρρεαλισμού πασπαλισμένους με την πιο σκοτεινή πλευρά του μηδενισμού, που δε βάζει φραγμούς καθώς ανατέμνει- χωρίς έλεος- τα βάθη της ανθρώπινης νοσηρότητας κι αποδομώντας τα προσχήματα της  αισθητικής για να αναδείξει το Άσχημο που εμείς πλάσαμε για εμάς..

                   Φέρει ατόφια, πριμιτιβίστικη οργή τόσο που είναι εύκολο να εγκλωβίσει τον αναγνώστη στον  αποτροπιασμό με τρόπο που τον εγείρει ο Παζολίνι στην πολιτική ταινία του Salo (120 μέρες στα Σόδομα).Eξίσου αντιφασιστικό είναι αυτό το αντισυμβατικό κείμενο...

 Κι όμως, πρόκειται για αυθεντική τέχνη του Λόγου με τη γλώσσα να... απολαμβάνει ηδυπαθώς όλον της τον πλούτο ,όλη της τη ζωοποιό γοητεία σε ένα πανόραμα λέξεων και συναισθηματικών παραστάσεων και ταυτοχρόνως να "πετρώνει" με την αιχμηρή και αγοραία της ασχήμια- ως άλλη Μέδουσα- τον αναγνώστη...

 Αν δεν είχα παρακολουθήσει την καλλιτεχνική και πολιτική διαδρομή του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, ίσως να μην μπορούσα ούτε εγώ να παρακολουθήσω το βιβλίο και το υπόβαθρο παιδείας και προβληματισμών που κομίζει...Να μην μπορούσα να διακρίνω σταλαγματιές τρυφερότητας και θραύσματα φωτός μέσα του.

Να μην αποκωδικοποιούσα την επιθυμία του συγγραφέα να αναδείξει όλη αυτήν τη φρίκη όχι από μίσος αλλά από ενσυναίσθηση...Για να μας συνταράξει τόσο δυνατά ώστε επιτέλους να ...αγανακτήσουμε  απέναντι στον θανατερό ζόφο της κοινωνίας μας και να τεθούν σε κίνηση τα αδρανοποιημένα αντανακλαστικά της Σκέψης και της Ηθικής μας...
              Η "Επώνυμη" αποτελεί μια φρενήρη, εφιαλτική περιπλάνηση στα πιο ζοφερά ,στα πιο ένοχα τοπία της πραγματικότητας που μας περιβάλλει. Είναι μια σπειροειδής καταβύθιση στις αβύσσους του ασυνείδητού μας, που φαινοτυπικά μεταφράζεται σε αυτό το αδυσώπητο κοινωνικό γίγνεσθαι, όπου ασφυκτιούμε όλοι. 
Η "Επώνυμη" πετάει κατάμουτρα όσα εναγωνίως κρύβουμε κάτω από το χαλί της συνείδησής μας.

"Η Επώνυμη του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου είναι το "Κρυμμένο Πορτρέτο" που δέχθηκε να παραμορφωθεί όσο εμείς λουστράρουμε με πολιτική ορθότητα την ηθική μας σήψη και την αναλγησία μας...

         Ένα βιβλίο που ισορροπεί στην κόψη της ωμής διαστροφής, του σημερινού υλισμού κι ενός λυρισμού τόσο τρυφερού ώστε να διαπερνά σα μαχαίρι κατακόρυφο την καρδιά σου...Αυτές οι στιγμές φέρουν την πιο σπαρακτική οδύνη, αποκαλύπτουν μια βαθιά αγωνία στην αναζήτηση του ίδιου του Ανθρώπου...Κάθε σελίδα σα σπασμός πυρετού η επιθανάτιος σπασμός της ίδιας της κοινωνίας μας...

          Βιβλίο κραυγή απεγνωσμένη για λίγο φως, καταδεικνύοντας πόσο ευθυνόφοβα παραδιδόμαστε σε βωμούς ως σφάγια τυράννων για να μην αντικρύσουμε κατάματα την πρόκληση της ελευθερία μας.

              Παράλληλα, πρόκειται για μια βαθιά ανατομία της ανθρώπινης ψυχής ,με υποβλητική ατμόσφαιρα τρόμου και στιγμές αυθεντικά ποιητικές, όπως η ποίηση του Πόε, καθώς αυτός έκρυβε σε εικόνες και λέξεις γεμάτες θάνατο την άμετρη οδύνη για τη νεκρή αγάπη του - (μόλις 13 χρονών!)
              Συνειρμικά, η "Επώνυμη" μου φέρνει στο νου κάτι από την ατμόσφαιρα της αριστουργηματικής αλληγορικής ταινίας "The Wall",με την εναλλασσόμενου ύφους εικονοπλασία, με τον έρωτα ως πράξη μίσους και καταπάτησης, ως διαδικασία βάναυσου κατακερματισμού κι όχι ένωσης...ενόσο κατατεμαχίζει την ερωτικη πραξη με την αιματηρη φρικη που συναντάμε να αντανακλαται στα εφιαλτικα Μάτια του Bataille..

Παράλληλα, το βιβλίο κλείνει το μάτι στους "καταραμένους των Εξαρχείων Γώγου- Άσιμο-Σιδηρόπουλο.

Όπως αυτοί, ο Χατζηστεφάνου διαθέτει την ταπεινότητα να μην παρέχει "λύση" στα προβλήματα που θέτει αλλά απλώς να θέτει τα ερωτήματα -πράγμα που αποτελεί την αρχή της Φιλοσοφίας άλλωστε.
Επιμένει όμως να μας προτρέπει με όλους τους τόνους -σαν τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό : "Αντισταθείτε!"!!!
Ίσως να μην ταυτίζομαι με κάθε επέφρασμένη άποψη της "Επώνυμης"-ούτε με τη διάθεση ολοκληρωτικής αποδόμησης των πάντων...
Ωστόσο με καθήλωσε με το συγκλονιστικό της κείμενο, όχι ..."ακινητοποιώντας" με σαν τη γυναίκα του Λωτ, αλλά ως κέλευσμα ξεσηκωμού! 
Χαιρετίζω, λοιπόν, την υπέροχη κοινωνική αφύπνιση που εγώ τουλάχιστον ερμηνεύω πίσω από τις παραληρηματικές εικόνες του βιβλίου , το επαναστατικό της μήνυμα και τη βαθιά επίγνωση που διατρέχει την Οδύνη της!
         Το βέβαιο είναι πως η " Επώνυμη" αποτελεί μια αναγνωστική πρόκληση "για γερά στομάχια" και σίγουρα τροφή για σκέψη με το συγγραφέα του, Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, να αποδεικνύεται ένας αυθεντικά πνευματικός άνθρωπος (ακόμη και ακροβατώντας στα όρια του εκκεντρικού,του αιρετικού και του "ανάρμοστου" για πολλούς.) 

Μπροστάρης στις αγωνίες της κοινωνίας- συμπαραστάτης των αδυνάτων και των αδικημένων, χωρίς ανοχή στο Άδικο και την Καταπάτηση του Ανθρώπου- όπως ένας καλλιτέχνης κι ένας "Αγαθός Πολίτης" οφείλει να είναι...
      Σαν τους σοφούς του Πλατωνικού Σπηλαίου, που αφού αναμετρηθούν με το άλγος του φωτός , ξαναγυρίζουν στους συσκοτισμένους για να το μεταδώσουν...Έστω για να ξορκίσουν μαζί και το προσωπικό τους σκοτάδι...

                                                                 
                                                            Ελισσάβετ Π. Δέδε

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ  εφ'όλης της ύλης συζήτηση με τον συγγραφέα -καλλιτέχνη Παναγιώτη Χατζηστεφάνου...

   Ο ίδιος ο συγγραφέας, Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, σχολιάζει μαζί μας το πιο ουσιατικό απόσπασμα του βιβλίου του " Επώνυμη"

"Η "Επώνυμη είναι γράμμα από την κόλαση..."

19 . Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΕΝΖΙΝΑ

"Το κοντέρ μετατρέπει χαιρέκακα τα λίτρα σε λεφτά, η κάψα της βενζίνης έχει πάψει να με ζαλίζει εδώ και χρόνια, απ' την ημέρα που κατάλαβα ότι είναι η μυρωδιά από ταξίδια που δεν πρόκειται να κάνω. 

              Εκδρομείς, τουρίστες, οικογένειες, ζευγάρια, νταλικέρηδες, μηχανόβιοι, μόνοι, είτε με παρέα, είτε χωρίς, τους βλέπω να έρχονται, να φεύγουν, νομίζοντας ότι πάνε κάπου, ότι επιστρέφουν κάπου. Καημένοι ταξιδιώτες, σαν δέματα ασυνόδευτα, με αποστολέα και παραλήπτη άγνωστο, με περιεχόμενο ρευστό και γραμματόσημα τις σκέψεις σας, νομίζετε ότι ταξιδεύετε, γελιέστε. 

          Εγώ ξέρω ότι απλά μετακινείστε από το ένα βενζινάδικο στο άλλο, γεμίζοντας ντεπόζιτα που γρήγορα θα αδειάσουν πάλι, ξέρω ότι ο φόβος του κενού είναι το μόνο αληθινό σας καύσιμο, το τίποτε είναι η τίγρη στην μηχανή σας. Απ' όπου και αν έρχεστε, όπου και αν πηγαίνετε, εγώ θα μένω εδώ αμετακίνητος. 

         Θα σας υποδέχομαι, σιωπηλός, με την αντλία στο χέρι, το γράσο κάτω από τα νύχια, κρυμμένος μέσα στις ρυτίδες μου, θα σας ξαναγεμίζω το ντεπόζιτο, για λεφτά, αλλά όχι για πολύ. Θα με ξανασυναντήσετε, σε λίγο, όταν η βελόνα γλιστρήσει προς το κόκκινο, όταν το σηματάκι της αντλίας στο καντράν θα ανάψει πάλι, σαν σύμβολο που μεταμορφώνεται απότομα από φόρος τιμής σε σήμα κινδύνου, από γούρι σε ταφόπλακα. Και τότε, θα σας υπενθυμίσω ότι η διαφορά από το εκεί στο αλλού είναι το εδώ, η διαφορά του χτες από το σήμερα είναι το τώρα, η διαφορά από το ένα βενζινάδικο στο άλλο είναι ο βενζινάς. 

          Θα παραφυλάω, για λογαριασμό σας, μοναχικός, εθελοντής και άγρυπνος φύλακας όλων εκείνων που δεν αλλάζουν, όλων εκείνων που μένουν ίδια, όσο και αν μετακινηθούν, όσο και αν ταξιδέψουν, φρουρός, εμπροσθοφυλακή ενός στρατού που νομίζει ότι προελαύνει, σημειωτόν παρατηρώντας την γη που γλιστράει και φεύγει κάτω από τα πόδια του, την γη που στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό της, διαγράφοντας κύκλους, στο διάστημα, στο σκοτάδι. 

         Θα είμαι ένας λαθραίος μοιρολάτρης, λατρεύοντας όποια άλλη μοίρα εκτός απ' την δική μου, ένα άστεγο φάντασμα. 

Θα παρατηρώ εσάς που αγνοείτε εμένα, εμένα, που χωρίς εμένα δεν θα μπορούσατε να κάνετε βήμα, δεν θα μπορούσατε να οδηγήσετε ούτε μέτρο παραπάνω, ούτε μέτρο παρακάτω, εμένα που αν δεν σας άδειαζα το ντεπόζιτο από το τίποτε που ξεχειλίζει, θα πνιγόσασταν στο εδώ, στο τώρα, χωρίς εκεί, χωρίς αλλού, χωρίς χτες, χωρίς αύριο".

Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου μας καταθέτει τα εξής για την παρουσίαση του βιβλίου του , καθώς και για το  απόσπασμα αυτό:
Εκ μέρους σας είναι εξαιρετική η προσπάθεια...
εγώ αισθάνομαι λίγο άβολα όταν διαβάζω κριτικές και παρουσιάσεις του βιβλίου αυτού επειδή είναι ένα πολύ ειδικό κείμενοκαι αισθάνομαι ότι χάνουν πάντα την ουσία που δεν είναι ούτε η αφήγηση, ούτε το νόημα του, αλλά η επιδραστικότητα του βιβλίου αυτού καθώς εκμαυλίζει τον αναγνώστη μέχρι του σημείου να του επιφέρει ηθική αυτοκτονία.

Δηλαδή εγώ βλέπω αυτό το βιβλίο ως απόπειρα δηλητηρίασης του αναγνώστη και θεωρώ ότι το διαβάζει κανείς και επιζεί μόνο αν έχει μεταβολίσει το δηλητήριο που περιέχει...Το βιβλίο "ΕΠΩΝΥΜΗ" δεν είναι ένας περίπατος στην κόλαση, είναι ένα γράμμα από την κόλαση!!!

Δεν μπορεί να τα γράψει κάποιος αυτά αν δεν τα έχει ζήσει.Δεν το εννοώ κυριολεκτικά! Δεν είμαι νεκρόφιλος ή κοπρολάγνος...εννοώ ηθικά, να έχει νιώσει έτσι: Nα έχει πάει στην κόλαση δηλαδή...Το βιβλίο έχει γραφτεί πριν έχω εγώ κάποια επωνυμία πέραν του χώρου μου...Κοιτάχτε, έχω αντοχές που δεν έχει ο περισσότερος κόσμος επειδή δεν χρειάστηκε να τις έχει...Δεν είναι ένα πράγμα που έβγαλα από το μυαλό μου,είναι κάτι που έχω ζήσει σε συμβολικό επίπεδο, που έχω μελετήσει..

Αυτή η σχάση δηλαδή μεταξύ συνείδησης, υποσυνείδητου και ασυνείδητου,.το έχω δει να συμβαίνει και να διαφεύγει η συνείδηση και η ανάγνωση της πραγματικότητας..και η επαναφορά είναι εκεί που γράφεις...και θυμάσαι φυσικά ότι μέσα σε όλο αυτό έχεις κάποια θέση, θες δεν θες...σου επιβλήθηκε δια της βίας, αλλά το υπομένεις, διαπραγματευόμενος και προδίδοντας τον εαυτό σου...

EΡΩΤΗΣΗ: Εσείς έχετε προδώσει τον εαυτό σας;
Μα εννοείται, αφού είμαι ζωντανός, είναι σαφές ότι υπέκυψα στον πειρασμό του να υπάρξω στην κόλαση.Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος, επειδή και μόνο το γεγονός ότι ζεις αποδεικνύει την διαφθορά σου, και την υποχώρηση σου, απέναντι στην πραγματικότητα.

                                           

                                           "Ο Βενζινάς ειμαι έγώ..."

-Ο βενζινάς είμαι εγώ, καθαρά και ξάστερα - εκείνος που γεμίζει τον κινητήρα σας με όνειρα, εγώ ο παραμυθάς, εγώ ο καλλιτέχνης...
Όλοι οι υπόλοιποι ήρωες και πρόσωπα είναι είδωλα μου.
     Η τελευταία παράγραφος είναι η εξομολόγηση μου πριν υποστώ την απαγγελία της ποινής μου και την εκτίσω...
Είναι η ουσία του ποιος είμαι...
 Είναι βραδυφλεγές δηλητήριο αυτό το βιβλίο...Προκαλεί ζημιές ανεπανόρθωτες στην συνείδηση,επειδή είναι πάντα πιο τρομακτικό,καθώς ανακαλύπτεις ότι όλη η αλήθεια που έψαχνες - σε αυτό το βιβλίο - τελικά ήταν εκεί εξ' αρχής:Στο τίποτε που ξεχειλίζει από την μηχανή σου, καθώς το αντικαθιστώ με όνειρα, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσες ποτέ να βγεις από τον "εφιάλτη" που είναι βέβαια αναπόδραστος, οπότε τα όνειρα είναι ζωτικής σημασίας και τα πουλάει ο βενζινάς. Ο υπαρξιακός βενζινάς...
       Αυτό είναι μια απλή αποκρυστάλλωση του τι σημαίνει τέχνη...Άρνηση του τίποτε, αντικατάσταση με όνειρα για κάπου αλλού, κάπως αλλιώς.
         Είναι η μοναδική μορφή αντίστασης που απομένει όταν πια αποδεχτούμε ότι δεν προχωράει η υπαρξιακή μηχανή στην οποία είμαστε εγκλωβισμένοι, καθώς ταξιδεύουμε από το εδώ στο εκεί, από το πριν στο μετά!
Δεν έγινα αληθοκράτης από επιλογή.Με απήγαγε η μαρτυρία...Πολλοί μου λένε ότι τους προσβάλλω την νοημοσύνη όταν τους ρωτάω αν με καταλαβαίνουν...Όμως εγώ απλά θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν χάθηκαν στο σκοτάδι που περιπλανιόμαστε.
Ο αληθοκράτης είναι εκείνος που επιχειρεί να τρομοκρατήσει το ψέμμα.
Ένας πραξικοπηματίας εν ονόματι της αλήθειας, είναι ένας απεσταλμένος της απόγνωσης και μάντης αναμνήσεων
Έρχεται από το μέλλον για να σας πει για το παρελθόν του και να σας προειδοποιήσει "ότι σε αυτό το μονοπάτι συνέβησαν αυτά", με την ελπίδα ότι εσείς θα καταλάβετε και θα αλλάξετε πορεία.
Στην περιφέρεια της συνενοχής, εκεί που διαπραγματευόμαστε στα περιθώρια της ελευθερίας του να μην πεθάνουμε, στις διαβαθμίσεις της σκιάς μέχρι το απόλυτο σκοτάδι, έξω από τον επιχρυσωμένο κύκλο του ψεύτικου ήλιου.

H EΠΩΝΥΜΗ εκδόθηκε από την ΟΔΟ ΠΑΝΟΣ του Γιώργου Χρονά -σωστά?Ναι, και γενικότερα ο ευγενής κος. Χρονάς έχει την καλοσύνη να ασχολείται με το συγκεκριμένο βιβλίο.Εννοώ έχει την κεντρική διάθεση και τον εμπιστεύομαι εν γένει περί αυτού.

Από εκεί μπορεί να το βρει ο αναγνώστης και σήμερα?
Ναι, από εκεί κυρίως, ο κος Χρονάς το δίνει και αλλού, ρωτήστε αν ενδιαφέρεστε.

****************************************************************************************************************************
To δεύτερο βιβλίο του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου τιτλοφορείται "Frangile Accomplishement" (Εύθραυστο Επίτευγμα) και διατίθεται στην αγγλική γλώσσα από τον ιστότοπο http://www.filepmotwary.com 
Σύμφωνα με τον ίδιο ...
"...Πρόκειται για ένα ένα πείραμα λυρικής ποίησης και ανιμιστικής αφήγησης.
Θέμα του έχει τις διαδρομές δυο ανθρώπων κατά την διάρκεια της τελευταίας ημέρας πριν γνωριστούν, γνωριμία η οποία ο αναγνώστης ξέρει ότι θα είναι ο έρωτας της ζωής τους και για τους δυο, αλλά αγνοούν οι ήρωες.
 Εξελίσσεται σε δυο νησιά στην Ελλάδα, ένα καλοκαιρινό απόγευμα, και τελειώνει μόλις νυχτώσει.
Ο αναγνώστης το μαθαίνει από τα στοιχεία της φύσης που παρακολουθούν και προδίδουν τους ήρωες κουτσομπολεύοντας γι'αυτούς και τα όνειρα τους..." 
Το βιβλίο αυτό,χωρισμένο σε 16 κεφάλαια, ολοκληρώθηκε 1η Αυγούστου του 2010 και είναι εικονογραφημένο με φωτογραφίες του Hedi Slimane, του καλλιτεχνικού διευθυντή του Yves Saint Laurent σήμερα, τότε του Dior.
Ανακαλύψτε το στον εξής σύνδεσμο: PANAGIOTIS HADJISTEFANOU "A Fragile Accomlishment

 photo by Aspa Koulira

(ΑΥΤΟ;)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

             
Μισός από την Ουρουγουάη, μισός Έλληνας, ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου (προσωνύμι nanogod) γεννήθηκε στην Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 1967. 
Απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών πέρασε στη Νομική Θεσσαλονίκης την οποία εγκατέλειψε για τη Σχολή Καλών Τεχνών...Διεκδίκησε και πήρε υποτροφία από το Λονδίνο...Αποφοίτησε από το Central St. Martins το 1992.
Αυτοαποκαλείται ερημίτης και φρικιό και περνά τον χρόνο του σε μακάρια απομόνωση κάνοντας ότι περάσει απʼτο μυαλό του.
   Στην προηγούμενη ζωή του ήταν μια δημοφιλής και πολύ ακριβοπληρωμένη πουτάνα των μήντια, κάνοντας art direction και αρχισυνταξία σε περιοδικά που εκτείνονται από το προσανατολισμένο προς τη νεανική κουλτούρα 01 στο να είναι ο deputy editor της ελληνικής Vogue.
           Έχοντας εγκαταλείψει τα mainstream μήντια από το 2000, έχει διεκδικήσει μια «καριέρα» στις μοντέρνες τέχνες. Η χαοτική του παραγωγή, αποτελείται από ανεξάρτητα DVD και μουσικές κυκλοφορίες, ψηφιακές animated «ταινίες», εικονογραφήσεις, βιβλία για καλλιτέχνες, μυθιστορήματα περιορισμένης κυκλοφορίας, αμφιλεγόμενη δημοσιογραφία σε δημοφιλείς Κυριακάτικες εφημερίδες και σκανδαλώδεις ερμηνείες τέχνης στην mainstream τηλεόραση. Όλα αυτά αναμεμειγμένα με μια παράλογη ροή από όμορφες φωτογραφίες μόδας, art direction και κοστούμια για τον κινηματογράφο και ποιος ξέρει τι άλλο.
Η μόνιμή του εμμονή είναι η κατασκευή εναλλακτικών πραγματικοτήτων οπού οι καθορισμοί και οι έννοιες παραμένουν εκτός της σύλληψής μας.
                  Έπειτα από μια σύντομη συμμετοχή στην κολλεκτίβα τέχνης Neen εκτέλεσε χρέη αντιπροσώπου στις ΗΠΑ όταν η Vanessa Beecroft τον επέλεξε για την Biennale των Τιράνων που οργανώθηκε από την Flash Art International το 2001. 
            Η δουλειά του ανήκει στη μόνιμη συλλογή του Δάκη Ιωάννου και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Πιθανότατα η πιο αμφιλεγόμενη πλευρά του nanogod είναι η άρνησή του να εξαφανιστεί ευγενικά εντός των επιβλητικών περιορισμών των περιοδικών και ιδρυμάτων τέχνης. Καθώς είναι ένα πασίγνωστο όνομα στην Ελλάδα είναι ένα παράξενο 21ου-αιώνα-υβρίδιο διασημότητας και υψηλής τέχνης, ένα πολιτιστικό ατύχημα που εκτυλίσσεται στον πραγματικό χρόνο στην ενδοζώνη ανάμεσα στον ακραίο πειραματισμό και το εξίσου επίπλαστο περιβάλλον στην καθημερινή τηλεοπτική οθόνη σας. 
      Κοινωνικά αφυπνισμένος, πολέμιος κάθε Ολοκληρωτισμού ,κάθε προκατάληψης και κάθε μηχανισμού χειραγώγησης, ανάμεσα στα άλλα σήμερα είναι εκδότης του περιοδικού Nakedbutsafe, καθώς και της ανατρεπτικής πολιτικής εφημερίδας "Νόστιμον Ήμαρ"

Νόστιμον Ήμαρ
Νakedbutsafe
THE BERLIN AGENDA

Εφ'όλης της ύλης συζήτηση με τον συγγραφέα -καλλιτέχνη Παναγιώτη Χατζηστεφάνου...

Εγώ τον ευχαριστώ βαθιά για όσα δέχτηκε να μοιραστεί σε αυτόν τον ιστότοπο και για το υλικό που διέθεσε.