Το ΔΩΜΑΤΙΟ, Έμιλυ Ντόναχιου

                                                     Το Δωμάτιο, Emily Donogue
                                               Είδος: Κοινωνικό Θρίλερ
                                             Βαθμολογία: 9/10

                                    
Κατηγορία : Λογοτεχνία
Σειρά : Ξένη λογοτεχνία
Ημ. Έκδοσης : 18/03/2011
Σελίδες : 432
Ηλικία : 18+
Ανατύπωση : 11η


Η Εμίλυ Ντόναχιου συγκλόνισε το αναγνωστικό κοινό με μια ξεχωριστή ιστορία αιχμαλωσίας, που εκτυλίσσεται σε ένα Δωμάτιο- αφήνοντας να αιωρείται το ερώτημα: Τελικά οι πραγματικοί αιχμάλωτοι είναι μέσα ή έξω;

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο 5χρονος Τζακ γεννήθηκε στο Δωμάτιο, όπου ένας παρανοϊκός, με το προσωνύμι "Σατα-νίκ" κρατάει αιχμάλωτη τη μητέρα του για τα τελευταία 7 χρόνια.Ολάκερος ο κόσμος του μικρού Τζακ εκτείνεται στα λιγοστά τετραγωνικά.
Η Ντουλάπα, το Ψυγείο, το Ράφι με τα 5 βιβλία, το Φίδι, κατασκευασμένο από παλιά τσόφλια Αυγού, που συνεχώς μεγαλώνει με κάθε νέο αποτελούν δομικά στοιχεία της καθημερινότητας του. 
Οι εικόνες της Τηλεόρασης κι οι αφηγήσεις της Μαμάς αποτελούν το παράθυρο του Τζακ. Ο Φεγγίτης η μόνη θέα προς τ'άστρα και το "πρόσωπο του Θεού που ανατέλλει κάθε πρωί.
Οι Κυριακές είναι οι μέρες του Δώρου από τον Σατανίκ.
Οι λεκέδες της Μοκέτας,όπου κόπηκε ο ομφάλιος λώρος του Τζακ, όπου ο Τζακ πρωτοπερπάτησε, έφαγε -ήπιε, έπαιξε ,αφηγούνται την ιστορία της ζωής του...
Ο καιρός περνά- η Μαμά αγωνιά : 
Τι θα απογίνει το 5χρονο παιδί της; 
Πώς θα ξεφύγουν από τον δυνάστη τους;
Κι αν τελικά αποδράσουν, πώς θα προσαρμοστούν στον χαώδη εξωτερικό κόσμο που το Δωμάτιο είχε συρρικνώσει στα ελεγχόμενα τετραγωνικά του;
Θα καταφέρουν η Μαμά και ο Τζακ να κατακτήσουν την ελευθερία;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ετοιμαστείτε για ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο που θα σας συγκινήσει και ταυτόχρονα θα σας συγκλονίσει, παρασύροντάς σας σε μια δίνη αντιφατικών συναισθημάτων από την αγωνία ως την πικρία και τη βαθιά τρυφερότητα...

Η συγγραφέας Έμιλυ Ντόναχιου συνθέτει ένα κοινωνικό θρίλερ, μιαν αλληγορία σχετικά με την Ενηλικίωση.
Έργο που το διαποτίζει η Πληγωμένη Αθωότητα και μια ιδιότυπη Νοσταλγία
         Η ιδέα της Ντόναχιου είναι ιδιαίτερη αν και παρουσιάζει ευθεία αναγωγή στην επικαιρότητα:
Έτσι η ιστορία της Μαμάς και του Τζακ παραπέμπει στο συγκλονιστικό περιστατικό της Αυστριακής της 28χρονης Νατάσσας Κάμπους, που στα 12 της την απήγαγε 
Βόλφγκανγκ Πρίκλοπιλ και την κράτησε 7 χρόνια σε ένα ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο στο γκαράζ της μονοκατοικίας του...
         Όπως περίπου συνέβη στη Μαμά από το "Δωμάτιο", η Κάμπους βίωσε την απόλυτη εξάρτηση κ μια βίαιη μετάβαση από την παιδική αθωότητα σε μια διαστρεβλωμένη σεξουαλική αφύπνιση.

Η πρωτοτυπία στην προσέγγιση της Ντόναχιου έγκειται στο γεγονός ότι ο Αφηγητής του βιβλίου είναι το πεντάχρονο αγοράκι της ιστορίας: 
Όλος ο παραλογισμός φιλτράρεται μέσα από τα παιδικά μάτια, που καταγράφουν τα πάντα υπό το πρίσμα της παιδικής περιέργειας και τα μεταδίδουν σα σεργιάνι σε μια φρικιαστική Χώρα Των Θαυμάτων.
        Πετυχαίνει πλήρως την απόδοση του παιδικού ύφους και την εγωκεντρική, ανιμιστική θεώρηση του κόσμου.
        Το "είδωλο"της ιδιότυπης αυτής φυλάκισης του Τζακ , και η διαρκής κακοποίηση της Μαμάς από τον Σατανίκ διαθλώνται από τον "φακό" της παιδικής αθωότητας, επιτείνοντας την τραγικότητα και και την αγωνία μέσα από τον υπαινιγμό, που αφήνει την ενήλικη φαντασία του αναγνώστη να συμπληρώσει το παζλ του εφιάλτη.
         Μέσα από τη διήγηση του Τζακ παρακολουθούμε τον αγώνα της Μάμας να χτίσει έναν κόσμο στολισμένο με αγάπη και πλούσια ερεθίσματα, ώστε η απομόνωση να μην  εγκλωβίσει τους πνευματικούς ορίζοντες του μικρού Τζακ που γεννήθηκε αιχμάλωτος.

Πρόκειται για έναν τιτάνιο αγώνα μετριασμού της αναπόδραστης φρίκης, που μάς φέρνει στον νου την ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι H ZΩH EINAI ΩΡΑΙΑ.
Εκεί οπτιμιστής Εβραίος Γκουίντο μεταφέρεται στο στρατόπεδο Μπέργκεν- Μπέλσεν με τον 6χρονο γιο του, Τζόσουα, και του παρουσιάζει την ομηρία ως ένα Παιχνίδι Για Γενναίους με έπαθλο ένα Τανκ...
              Ο αγώνας της Μαμάς στο Δωμάτιο περιλαμβάνει λιγότερες ωραιοποιήσεις, αλλά αποτελεί κι αυτός ανάλογο άθλο- "πρόκληση για γενναίους", όρο που αφομοιώνει με σπαρταριστό τρόπο ο μικρός Τζακ.

Η επαφή με τον έξω κόσμο σηματοδοτεί μια νέα μάχη για τη Μάμα και τον Τζακ.
         Η δυαδικότητα σπάει από την  παρουσία του περίγυρου και τον εξωτερικών προκλήσεων φέροντας ένα αργοπορημένο και διογκωμένο τραύμα αποχωρισμού που σημαδεύει όχι μόνο τον Τζακ, αλλά και τη Μαμά, αφού μέσα σε αυτό το Δωμάτιο ανακύπτει ηχηρά ένα ερώτημα: 
Τα Παιδιά  εξαρτώνται από τους Γονείς ή μήπως οι Γονείς είναι οι Εξαρτημένοι που, με πρόσχημα τις ανάγκες του παιδιού τους, κρύβονται από την ίδια τη ζωή;
             Ερώτημα μείζον που βγαίνει από τους ήρωες των σελίδων και αγγίζει όλους εμάς ως αναρώτηση αυτοκριτικής...
           Εμβαθύνοντας, συμπεραίνουμε πως το Δωμάτιο αντιπροσωπεύει μια φυλακή, που όμως συνεπάγεται μια παράδοση και μιαν ιδιότυπη ασφάλεια, καθώς στην ομηρία η ευθύνη της ύπαρξης μετατίθεται στον θύτη.
Η αιχμαλωσία απαλλάσσει από την αγωνία της αυτοσυντήρησης κι απαλύνει το ψυχικό φορτίο της ωρίμανσης. 
        Η έξοδος στον έξω κόσμο επιτάσσει την αυτονομία της ύπαρξης -αγώνας που η Μαμά πρέπει να κερδίσει και για λογαριασμό του γιου της...
Πρόκειται για μια επώδυνη διαδικασία αμοιβαίου απογαλακτισμού, όπου η Μαμά οφείλει να βρει σκοπό στη ζωή της χωρίς να αποτρέπει την ανεξάρτητη πορεία του γιου της,Τζακ...
Η έξοδος από το Δωμάτιο όμως φέρει το σοκ της "εξόδου από τη μήτρα" και χαρακτηρίζεται από την ίδια ασυνείδητη νοσταλγία... 
           Μια ζωή, χωρίς το άλλοθι του Δωματίου που προσέφερε στον Τζακ και στη Μαμά μια ελπίδα μέσα από την προσδοκία της Απόδρασης!
Η ζωή στο Δωμάτιο ατένιζε σε έναν ορίζοντα συγκεκριμένο, που την "τροφοδοτούσε" με έναν απώτερο σκοπό, την ελευθερία...
    Όταν αυτή ήρθε, με την επάνοδο στον έξω κόσμο, για τη Μαμά και τον Τζακ σηματοδότησε έναν νέο "εγκλεισμό" σε μια οδυνηρή, αφιλόξενη πραγματικότητα χωρίς έξοδο διαφυγής, χωρίς προοπτική απελευθέρωσης...Δεν υπήρχε καμία δυνατότητα μετάθεσης.
Πλέον το στοίχημα δεν είναι η επιβίωση, είναι η προσαρμογή κι η αποδοχή.
        Μήπως αυτό δεν είναι όμως το απώτερο στοίχημα για όλους:
 Όταν έρθει η ώρα να βγούμε από το Δωμάτιο της νηπιακής ηλικίας και της πρόσδεσης στους Γονείς και να αντέξουμε την ενηλικίωση για να κατακτήσουμε την αυτονομία μας;
            Και ως γονείς να μη λιποτακτήσουμε στο Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς, αλλά να αφήσουμε τα παιδιά να πετάξουν πέρα από το ταβάνι που τους "έθεσε"το Δωμάτιο της γονεϊκής προσδοκίας-έξω!- στον δικό τους "ουρανό"...

Μια δυνατή κοινωνική αλληγορία με το περίβλημα μιας υποβλητικής περιπέτειας που θα σας καθηλώσει και θα σας προβληματίσει...
     Ξεκλειδώστε το Δωμάτιο κι αφήστε τον μικρό Τζακ να σας θέσει καίρια υπαρξιακά ερωτήματα, όπως μόνο η σοφία ενός παιδιού μπορεί...
 .
                                               Ελισσάβετ Π. Δέδε
                                              

                                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
                                       

ΕΜΑ ΝΤΟΝΑΧΙΟΥ

Η ΕΜΑ ΝΤΟΝΑΧΙΟΥ γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1969 και είναι η μικρότερη σε μια οικογένεια με οχτώ παιδιά. Ο πατέρας της ήταν κριτικός λογοτεχνίας ενώ η ίδια πήρε με διάκριση το πτυχίο της στις τέχνες από το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της με διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. 

Το 1998 μετακόμισε στον Καναδά και πήρε την καναδική υπηκοότητα το 2004. Σήμερα ζει στο Οντάριο με την οικογένειά της. Έχει γράψει οχτώ μυθιστορήματα, τα οποία έχουν λάβει διάφορες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία.

 Επίσης, έχει γράψει θεατρικά έργα, συλλογές διηγημάτων, λογοτεχνικά δοκίμια κ.ά.

 Το μυθιστόρημα ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ έχει τιμηθεί με το Bραβείο Rogers Writers’ Trust και ήταν στη βραχεία λίστα του Bραβείου Booker το 2010.

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ, Σπύρος Πετρουλάκης

                                                                        Το Παράθυρο Της Νεφέλης, Σπύρος Πετρουλάκης

                                   Είδος : Σύγχρονο Κοινωνικό
                                  Βαθμολογία :8/10
                                   

Το 2014 ο Σπύρος Πετρουλάκης έκανε δυναμική είσοδο στα συγγραφικά δρώμενα με το κοινωνικό του μυθιστόρημα "Το Παράθυρο Της Νεφέλης", που συγκλόνισε το κοινό, καθώς θίγει το ευαίσθητο θέμα της παιδικής κακοποίησης με τρόπο άμεσο και αποστομωτικό, επιφυλλάσσοντας  στο αναγνωστικό κοινό απανωτές συγκινήσεις σε μια πολυπρόσωπη ιστορία.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο Γιάννης, ψαράς από τη Λευκάδα, κι η σύζυγός του Ματίνα ,μια συνηθισμένη γυναίκα της επαρχίας, πασχίζουν χρόνια να αποκτήσουν ένα δικό τους παιδί.
Οι απανωτές αποτυχίες και τα σχόλια του κοινωνικού περίγυρου τούς φτάνουν στην απόγνωση, οδηγώντας τους στην παράλογη απόφαση να απαγάγουν ένα ξένο μωρό.
Η ευκαιρία τους δίνεται στην παραλία της Λευκάδας , με θύμα τους μια οικογένεια παραθεριστών που έχει δύο κοριτσάκια προνηπιακής ηλικίας.
Μετά την απαγωγή του μικρότερου κοριτσιού, η Ματίνα κι ο Γιάννης θα ζήσουν με νέα ταυτότητα,χρίζοντας το κοριτσάκι ως μοναχοκόρη τους με το όνομα Νεφέλη.
         Στο μικροαστικό περιβάλλον η Νεφέλη θα γευθεί αγάπη και προστασία πάντα όμως στη σκιά ενός μέθυσου "πατέρα" Γιάννη- έρμαιου τον τύψεων του.
          Όταν η Ματίνα μείνει έγκυος στο φυσικό της παιδί όμως, τα πάντα θα ανατραπούν για τη Νεφέλη, η οποία πλέον θα δοκιμάσει τον πλήρη παραγκωνισμό και μια βάναυση  απαξίωση.
        Ο "Γολγοθάς" της μικρής Νεφέλης θα σημαδευτεί από κάθε δυνατή κακοποίηση , συνθέτοντας την "απόλυτη" κόλαση για ένα παιδί που περέμεινε "άγγελος"-μέσα κι έξω, με μοναδική συντροφιά την κούκλα της τη "Λίλα" και ένα "ουράνιο" ταλέντο στη Ζωγραφική.
            Σε αυτήν τη φρίκη η Νεφέλη θα γνωρίσει και απροσδόκητους συνοδοιπόρους που κουβαλώντας ανάλογη ανάγκη για αγάπη, θα οδηγήσουν τα βήματά της σε πιο φωτεινούς δρόμους, μέχρι την τελική της θανάσιμη αναμέτρηση με τη Μόιρα...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα με έναν κεντρικό οικογενειακό άξονα που εξακτινώνεται σε πολυπρόσωπη αναγνωστική εμεπειρία με στιγμιότυπα που συγκλονίζουν τον αναγνώστη, καθώς φέρνουν στο προσκήνιο της οδύνης ένα παιδί.
Μια περιήγηση στα απώτατα "ερέβη" του ανθρώπινου πόνου, που σε ένα συντριπτικό ποσοστό δυστυχώς είναι έργο του ίδιου του ανθρώπου,αφού εκείνος- σαν ιδανικός αυτόχειρας- ευτελίζει τη ζωή την ίδια. 
Η "Νεφέλη" του Σπύρου Πετρουλάκη αποτελεί μια από τις τραγικότερες φιγούρες της Σύγχρονης Λογοτεχνίας μας, καθώς στο δικό της πρόσωπο ξεμπροστιάζεται η ασχήμια της κοινωνίας μας, αφού συνιστά την αρχετυπική εικόνα του αμνού που θυσιάζεται στον βωμό της ενοχής....
H αθωότητα της Νεφέλης συνιστά την αφετηρία του μαρτυρίου της.
Όπως όλα τα παιδιά, η Νεφέλη είναι ταμένη στο αίτημα της αγάπης,που ως ενήλικες αντικαθιστούμε συνήθως με τα θανάσιμα πάθη μας, που πηγάζουν από τον εγωισμό και σκοτώνουν την ψυχή μας. 
"Ιφιγένεια" έγινε η μικρή ηρωίδα του Πετρουλάκη σε μια ελληνική κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις και συνένοχες σιωπές.

Ο Σπύρος Πετρουλάκης έμμεσα στηλιτεύει τις αδυναμίες αυτής της  ελληνικής κοινωνίας που αφήνει την οικογένεια και το σχολείο χωρίς στήριξη -χωρίς καλοδομημένους ,εύρυθμους θεσμούς Δικαιοσύνης και Μέριμνας .
Έτσι ο συγγραφέας εστίαζει στα προσκόμματα που το κοινωνικό γίγνεσθαι θέτει στο παιδαγωγικό έργο Γονέων και Δασκάλων, αφήνοντας απροστάτευτους τους ευσυνείδητους λειτουργούς και κυρίως τα Παιδιά...

Τα σημάδια στο παιδικό κορμί και την αθώα ψυχή της Νεφέλης αφηγούνται την συνολική "ιστορία" αυτής της κακίας και της διαφθοράς, που οδήγησαν έναν άντρα στο ύστατο έγκλημα και μια μητέρα να αντιμετωπίσει ρεμβασιστικά το θετό της παιδί απολαμβάνοντας εμμονικά σαν τρόπαιο το φυσικό της, ως προσωπική καταξίωση.
Αυτή η ανικανότητα για αγάπη όμως τους κατέστρεψε και τους τρεις- τον πατέρα τη μητέρα και το φυσικό παιδί τους!

Ευτυχώς, ο συγγραφέας, δεν πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού, αλλά έχει εξοπλίσει την ηρωίδα του, Νεφέλη, με μοναδικά χαρίσματα.
Έτσι προτάσσει μια πίστη στον άνθρωπο κι αναδεικνύει μιαν όμορφη πλευρά της κοινωνίας, που αντιστέκεται στον ζόφο ,ανοίγοντας ένα παράθυρο ελπίδας.
Το ..."Παράθυρο της Νεφέλης", λοιπόν, έχει θέα σε έναν ουρανό σχεδιασμένο με μια  γαλάζια, παιδική κιμωλία κι έναν ήλιο απευθείας από το φως μιας αγνής ψυχής.
Το "Παράθυρο της Νεφέλης" έχει θέα στο Κάστρο των Ιπποτών 
και από εκεί στη γραφική μητρόπολη της Τέχνης, τη Φλωρεντία, πλημμυρίζοντας χρώματα τις σελίδες της ιστορίας μας.
Από αυτήν την πλευρά του διαταραγμένου οικογενειακού ιστορικού και της σχεδόν ιαματικής επίδρασης της Τέχνης, η "Νεφέλη" του Πετρουλάκη παρουσιάζει μια συνάφεια προς τη νεαρή ζωγράφο "Βενετία" από την "Παγίδα Των Χρωμάτων" του Μένιου Σακελλαρόπουλου.
Η "Βενετία" ανακαλύπτοντας κι αυτή τη Φλωρεντία, θα έρθει αντιμέτωπη με την ψυχική ασθένεια, ενώ η "Νεφέλη" του Πετρουλάκη με μια αντίστοιχων διαστάσεων μεγάλη μάχη... 

Το "Παράθυρο Της Νεφέλης" βλέπει στο γραφικό λιμανάκι της Κάσου και το θαλασσινό αεράκι " χαϊδεύει το πρόσωπο του αναγνώστη".

Το "Παράθυρο της Νεφέλης" ατενίζει πολυδιάστατα  τον ανθρώπινο πόνο σε όλες του τις διαστάσεις, ενώ προσεγγίζει και τη διπλή όψη του έρωτα χωρίς να αποκρύπτει την ωμή πλευρά του...

Σε όλα αυτά ο Πετρουλάκης αντιπαρατάσσει την ατόφια καλοσύνη, ως επίμονο αντιστάθμισμα στη σκοτεινή πραγματικότητα που ο εγωισμός έπλασε...

Η ομορφιά της ηρωίδας, που δεν παρεκκλίνει από το ψυχικό κάλλος και φωτίζει τις ζωές των γύρω της, πλαισιώνεται από υπέροχους ανθρώπους, που έχουν κατανοήσει πως η δράση και η προσφορά νοηματοδοτούν την ζωή την ίδια.
             Οι δεσμοί ψυχής αποδεικνύονται πιο αυθεντικοί από τους δεσμούς του αίματος και ηχηρό ακούγεται το μήνυμα πως η αλληλεγγύη είναι μια αναγκαιότητα θεμελιώδης στον άνθρωπο ως εγγενής συνεκτικός κρίκος των ίδιων των κοινωνιών του.

Ως καταληκτικό απαύγασμα αυτού του κοινωνικού βιβλίου μας μένει η υπέροχη, η μεγάλη αλήθεια πως "Γονιό δε σε κάνει η... Βιολογία ή μια Ληξιαρχική Πράξη, αλλά μονάχα η Αγάπη! 
...Κι όχι η αγάπη μόνο προς ένα πλάσμα που ανατρέφεις ο ίδιος , αλλά η αίσθηση ευθύνης κι η ενσυναίσθηση προς κάθε άλλο παιδί -και γενικά ανθρώπινο πλάσμα- που βρεθεί στο διάβα σου..."

Ανοίξτε κι εσείς το "Παράθυρο της Νεφέλης" και αγναντέψτε όμορφους τόπους& τοπία ψυχής βαθιά- και μην ξεχνάτε πως η αγάπη δεν είναι χρεός, είναι η απώτερη ανάγκη κάθε ζωντανού όντος, η κινητήριος δύναμη του σύμπαντος...    


Εγώ καλωσορίζω τον Σπύρο Πετρουλάκη στον χώρο του μυθιστορήματος και του εύχομαι να μας χαρίσει εμπνευσμένα βιβλία γεμάτα κοινωνική ευαισθησία , όπως το "Παράθυρο Της Νεφέλης".




             ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ                                                    
Γεννήθηκα στην Αθήνα, έζησα στο Ρέθυμνο και στα Χανιά, από τα οποία κατάγομαι.
Ασχολούμαι με τη μουσική επαγγελματικά, παίζοντας ούτι, τραγουδώντας, γράφοντας μουσικές και στίχους για μένα και όλο τον κόσμο.
Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.
Παράλληλα είμαι ραδιοφωνικός παραγωγός στο Δίκτυο fm 91,5 στα Χανιά.
Τις καλύτερες ώρες μου τις περνάω παίζοντας με τα παιδιά μου, την Ειρήνη εννέα ετών που με διαβεβαιώνει ότι «εγώ θα βαριόμουν να διαβάσω τόσο μεγάλο βιβλίο», και τον Κωνσταντίνο, επτάχρονο κυνηγό δεινοσαύρων και άλλων μοχθηρών δράκων.
Γράφω και αφηγούμαι παραμύθια πειράζοντας τον κόσμο.
Ανακατεύω τα πράγματα και είμαι αυτός που βάζει τους ψύλλους στα άχυρα.
Είμαι προπονητής και Πανελληνιο­νίκης στο Taekwondo όπου κατέχω 6 Dan.
Έχω ασχοληθεί με τη φωτογραφία, την αναρρίχηση και τις καταδύσεις.
Το πρώτο μου CD με συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών είναι στα σκαριά.

Σόφη Θεοδωρίδου, ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ

                        Στεφάνι Από Ασπάλαθο, Σόφη Θεοδωρίδου

                   Είδος : Ιστορικό Μυθιστόρημα

Βαθμολογία: 9/10

Αυτή τη φορά η Σόφη Θεοδωρίδου, αποφάσισε να καταπιαστεί με τα πολιτικά πάθη που ταλάνισαν την Ελλάδα μες την πολυτάραχη εικοσαετία 1939-1959, μέσα από την πορεία μιας υπέροχης γυναίκας, που η μοίρα της χάρισε στον γάμο της ένα "Στεφάνι Από Ασπάλαθο".

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

1939: Η Κασσιανή ζει στην επαρχία της μεταξικής περιόδου, κάτω από τη σκιά ενός τυραννικού, θρησκόληπτου πατέρα και μιας άβουλης μάνας. 

Τότε καταφθάνει από την πόλη ο Λυκούργος,ανιψιός των γειτόνων, προκειμένου να προετοιμαστεί ήσυχα για τις Εισαγωγικές Εξετάσεις κι ένα εφηβικό ειδύλλιο ανθίζει, επισείοντας την παράλογη oργή του ιεροκήρυκα πατέρα.

            Η βίαιη αποπομπή από την πατρική εστία σηματοδοτεί μια νέα ζωή για την έφηβη Κασσιανή, που θα δοκιμαστεί από έναν γάμο όπου η ίδια επωμίζεται βάρη δυσανάλογα προς τους ευάλωτους ώμους κι έναν σύζυγο που κυνηγά χίμαιρικά οράματα, χωρίς να κοιτάζει τις χειροπιαστές ευθύνες του.
Στον Πόλεμο και στις δοκιμασίες που θα ακολουθήσουν η Κασσιανή θα αντιτάξει το συγκλονιστικό ηθικό μεγαλείο της εντιμότητας και της μητρότητας.

             Οι μπόρες των καιρών και μια κοινωνία έρμαιο διχαστικών παθών- στη σκιά του Εμφυλίου- θα σαρώσουν τη ζωή της Κασσιανής, που θα βρει απροσδόκητα στηρίγματα, να της θυμίζουν την ανθρωπιά ,αλλά και τα δικαιώματα της γυναικέιας της υπόστασης...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα ακόμη διαμάντι της Σόφης Θεοδωρίδου που φωτοβολλεί ιστορική γνώση, όμορφα ιδανικά και βαθιά συναίσθηματα!
            Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" είναι ένα βιβλίο που περιστρέφεται στη δίνη της πολυτάραχης μετεμφυλιακής περιόδου, καθιστώντας μας κοινωνούς στα πάθη της ηρωίδας του από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία λέξη!
     Θα σας συγκινήσει και θα σας διδάξει Σύγχρονη Ιστορία, μιλώντας βαθιά στην καρδιά σας!

Μετά το Κορίτσι Από τη Σαμψούντα και με την παρακταθήκη σπουδαίων ηθογραφικών μυθιστορημάτων όπως η "Νύφη Φορούσε Μαύρα" κι η "Αμαρτία της Ομορφιάς", ο πήχυς είχε ανέβει ψηλά για τη Σόφη Θεοδωρίδου, η οποία όμως αποδεικνύει ότι ξέρει τον τρόπο όχι μόνο να αγγίζει την κορυφή της λογοτεχνικής ποιότητας,αλλά να παραμένει αδιαπραγμάτευτα εκεί! 

Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο",λοιπόν, παίρνει τη σκυτάλη από τη "Νύφη"(Προσφυγες Ανατολικής Μακεδονίας) και το "Κορίτσι" (Διωγμός Ποντίων&Μικρασιατική Καταστροφή) και πορεύεται σε χρονική παραλληλία προς την "Αμαρτία της Ομορφιάς" ,αφού εξελίσσεται -κι αυτό- ανάμεσα σε 1939-1959. 
                   Το βιβλίο επιφυλάσσει διαρκή ένταση και μια ποικιλόμορφη κλίμακα συναισθημάτων από τρυφερότητα και συγκίνηση μέχρι βαθιά αγανάκτηση και αγωνία.
Στο "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" έχουμε μια σφιχτοδεμένη πλοκή με περισσότερες εναλλαγές από όσο στα προηγούμενα βιβλία της Θεοδωρίδου...
           Συναντάμε λιγότερες περιγραφές κι εστιάζουμε στην ατομική τραγωδία των ηρώων, μέσα από τους οποίους όμως ιχνηλατείται άρτια και πολύ παραστατικά το κλίμα του εμφυλιακού διχασμού και της ελληνικής επαρχίας.
Οι χαρακτήρες συγκινούν τον αναγνώστη καθένας με το προσωπικό του στίγμα.
Η γλυκιά Αρτεμούλα με το ψυχικό της κάλλος, η μοντέρνα Εύα, οι πολιτικάντηδες στα όρια της καρικατούρας...
                  Ένα σημείο που αναδεικνύει την παιδαγωγική κατάρτιση της Θεοδωρίδου είναι ο τρόπος που τα παιδικά βιώματα επιδρούν σε όλη τη ζωή της Κασσιανής καθώς και η επίδραση των καταστάσεων στο παιδί της Κασσιανής,που επωμίζεται το βαρύ φορτίο των καιρών και τις κοινωνικές προκαταλήψεις- σκληρότερα από τους υπόλοιπους..
                       Η πιο τραγική κι αντιφατική φιγούρα είναι ο Ισίδωρος Καπετανάκης, ενώ κι η μελαγχόλικη αρρενωπότητα του Μέλιου είναι σφυρηλατημένη στο αμόνι μιας προσωπικής ιστορίας- συμβάλλοντας στην πολυεπίπεδη φύση του βιβλίου .    

Κατά τη γνώμη μου, το 'Στεφάνι Από Ασπάλαθο" ήταν ίσως το πιο απαιτητικό έργο της Σόφης Θεοδωρίδου-και ανώτερο από την ίδιας περιόδου "Αμαρτία", διότι φωτίζει πολιτικά πάθη κι εκατέρωθεν σφάλματα-υπαινισσόμενο όμως σαφή θέση.

Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" αναμετράται ευθέως με πληγές ακόμη χαίνουσες για την εθνική μας μνήμη.

    Ήδη από την αρχή το βιβλίο δε διστάζει να ξεμπροστιάσει το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε από το Καθεστώς του Μεταξά- με τους διάσπαρτους χαφιέδες του τρομερού Υπουργού Μανιαδάκη που έσπειραν καχυποψία δηλητηριάζοντας τις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων.
          Δε διστάζει να στηλιτεύσει το κλίμα της θρησκοληψίας που σιγοντάριζε το καθεστώς, φωτίζοντας τη δυστυχία που αυτό έφερνε στις οικογενειακές σχέσεις-υποβιβάζοντας τη θέση της γυναίκας και του πολίτη!
        Έπειτα, προσπερνάμε κάπως βιαστικά την 4ετία του πολέμου και της Κατοχής, για να παρακολουθήσουμε βήμα-βήμα τον εμφύλιο σπαραγμό να αποσυνθέτει οικογένειες και κοινωνικούς δεσμούς.
Βλέπουμε ένα κράτος υπόδουλο σε ξενόφερτα συμφέροντα να σπαράσσει σαν "Κρόνος" τα πιο αθώα παιδιά του και κάθε υπόνοια δημοκρατικού θύλακα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο τα Ανάκτορα και το κράτος των νικητών επέδειξαν έναν ρεβανσισμό που εμποδίζε πεισματικά την επούλωση των πληγών.
      Παράλληλα όμως υπογραμμίζεται κι η υπερβολή της άλλης πλευράς, κι ένας άκρατος κομματισμός που στον βωμό του θυσιάστηκαν οικογένεια, ρεαλιστικές ανάγκες, διαλλακτικότητα...
Το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" στον τρόπο που "θέτει" τον πολιτικό του προβληματισμό- ιδίως μέσα από τη σχέση  του Λυκούργου με την Κασσιανή- μου θύμισε όσα ανέδειξε ο Νίκος Αραπάκης στο πολιτικό του μυθιστόρημα "Το Δίκιο"- γύρω από έναν άτεγκτο ιδεαλισμό που έβαλε παρωπίδες κι αλλοίωσετον ευγενέστερο των αγώνων.


Το μεγαλύτερο επίτευγμα στο " Στεφάνι"είναι δηλαδή η αντικειμενική αποτίμηση του Εμφυλίου- χωρίς σε αυτήν να θυσιάζεται το αίτημα για Δημοκρατία, ειρήνη, πρόοδο των απλών ανθρώπων.

Το τέλος κομίζει την κάθαρση και την ελπίδα της νέας μέρας που ο καθένας δικαιούται να διεκδικήσει.

Ανακαλύψτε το "Στεφάνι Από Ασπάλαθο" της Σόφης Θεοδωρίδου , που οι καιροί φόρεσαν στην Κασσιανή και στην Πατρίδα μας την ίδια.

                                     Ελισσάβετ Π. Δέδε

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Στον Αστερισμό Του Βιβλίου 

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Η Γνώση Των Αγγέλων, ΤΖΙΛ ΠΕΪΤΟΝ ΓΟΥΟΛΣ

                                                                    Η Γνώση Των Αγγέλων
                                      Είδος: Φιλοσοφικό Μυθιστόρημα(Εποχής)
                                    Βαθμολογία: 8,5/10

 

ΘΕΤΙΚΑ: Πρωτοτυπία, ενδιαφέροντες στοχασμοί, πιστότητα ως προς την εποχή, φιλοσοφικά ερωτήματα, αγωνιώδης πλοκή, ενδιαφεροντες πρωταγωνιστές.

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Βραχυλογικό, ημιτελείς προβληματισμοί 

                                         
Το 2007, οι Εκδόσεις Ψυχογιός εξέδωσαν μια σειρά μυθιστορημάτων υπό τον τίτλο "Βιβλία Που Ξεχώρισαν" και δικαίως συμπεριέλαβαν το φιλοσοφικό μυθιστόρημα μυθιστόρημα "Η Γνώση Των Αγγέλων"της Τζιλ Πέισον Γουιλς, που πραγματεύεται μείζονα υπαρξιακά ζητήματα με έναν όμορφο τρόπο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στα χρόνια του Μεσαίωνα με την εκκλησιαστική εξουσία να είναι η ανώτατη αρχή...
Η ήσυχη ζωή ενός μεσογειακού νησιού,που κυβερνά ο καρδινάλιος Σεβέρο, διασαλεύεται όταν μερικοί βοσκοί βρίσκουν στα βουνά ένα κορίτσι-αγρίμι που έχει μεγαλώσει με λύκους...
Το γεγονός αυτό απροσδόκητα θα συνδεθεί με τη διάσωση του Πάλινορ, ενός καλλιεργημένου ευγενούς που ναυαγεί από μακρυά στο νησί και συγκινεί τους πάντες με το ηθικό του μεγαλείο...
         Όταν ο Πάλινορ δηλώνει από επιλογή του άθεος μπροστά στον Καρδινάλιο, εκείνος θα ξεκινήσει μια εναγώνια προσπάθεια να αποδείξει μέσω του λόγου την ύπαρξη του Θεού, σε μια ηθική αναμέτρηση υπό τη σκια της Ιεράς Εξέτασης και του θανάτου...
         Σε αυτή τη "διαδρομή" ο Καρδινάλιος Σέβερο θα έρθει αντιμέτωπος με τη συνείδησή του και θα ανακαλύψει πως η ενοχή μπορεί να παραμονεύει σε άχαρτογράφητους "τόπους" του ανθρώπινου εγωισμού κι όχι σε προφανείς παραβάσεις του Κανόνα της Εκκλησίας!
Πως η αρετή κι η ευσέβεια μπορεί να ενυπάρχουν και στο "αιρετικό"...
        Η πολυπόθητη απάντηση δείχνει να κρύβεται στο μικρό κοριτσάκι-αγρίμι, και θα κρίνει τη ζωή του Πάλινορ σε έναν αγώνα με το χρόνο και με τις πρώτες φλόγες του Ιεροεξεταστή να τον ζώνουν επικίνδυνα, ενώ το διακύβευμα θα είναι η σωτηρία πολλών συνειδήσεων γύρω από εκείνον...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο, υπαρξιακό μυθιστόρημα που ανιχνεύει το προαιώνιο ερώτημα της ύπαρξης του Θεού μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Aν και δεν έχουμε ονομαστικό προσδιορισμό του τόπου διαγράφεται ανάγλυφα του μεσογειακό τοπίο υπό τη θεοκρατική σκιά της Εκκλησίας...
Ένα κείμενο εύληπτο, που κυλάει με άνεση και χωρίς εκτενείς περιγραφές.
Ένα "ψυχολογικό παιχνίδι ζωής και θανάτου σε μια αντιπαράσταση ιδεών που, δίχως να κουράσει, αγγίζει σημαντικούς σταθμούς της ανθρώπινης αγωνίας σχετικά με την " ύπαρξη- ή μη -του -Θεού"

Ένας διάλογος που εξελίσσεται με ενδιαφέρουσες παραπομπές, χωρίς βέβαια να εξακτινωθεί στα βάθη που συναντάμε σε κλασσικά έργα αντίστοιχων αναζητήσεων (Ντοστογιέφσκι- Λόντον).

Με αφορμή τον πνευματικό ζόφο που δειλά μόνο είχε αρχίσει να τον διαπερνά το αναγεννησιακό φως η συγγραφέας χρησιμοποιεί το δίπολο του ναυαγού Πάλινορ και του Καρδινάλιου Σεβέρο για να αντιπαραβάλει δύο συγκρουόμενα συστήματα αξιών:

H Θρησκοληψία αντιμετωπίζει την πρόκληση του Ορθολογισμού

Η ακεραιότητα ξεμπροστιάζει τη δουλοπρέπεια

Ο σωματικός πόνος παλεύει με την ελευθερία της ψυχής

Η ενοχή με την αυθεντική ("εσωτερικοποιημένη") ηθική...

Η βαναυσότητα αποστομώνεται από τη διαλλακτικότητα...

Ο παραλογισμός της Ιεράς Εξέτασης ξεδιπλώνεται με σαφήνεια και ζωντανές εικόνες χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

       Σε αυτήν την ηθική σύγκρουση αναδεικνύεται ο χαρακτήρας του Πάλινορ, που αποτελεί ένα πρωίμιο του homo universalis όπως θα τελειοποιηθεί τα χρόνια του Διαφωτισμού...

Ο χαρακτήρας αυτός ίσως είχε ένα περιθώριο περαιτέρω ανάλυσης...

        Ο άλλος πυλώνας της πλοκής είναι το κορίτσι που μεγάλωσε σαν αγρίμι.

Είναι διακριτή η ομοιότητα της μικρής ηρωίδας ,Αμάρα, προς το αρχετυπικό παιδί-αγρίμι της Λογοτεχνίας ,τον Μόγλη του Ραντγιαρντ Κήπλινγκ.

Και τα δύο παιδιά μεγάλωσαν με λύκους, υιοθετώντας λυκίσια συμπεριφορά και σε κοντινή ηλικία (9-13 χρονών) αποσπάστηκαν βίαια από το περιβάλλον της πρωτόγονης ζωής για να ενταχθούν με το ζόρι στις επιταγές του ανθρώπινου πολιτισμού.Ούτε ο Μόγλης, ούτε η Αμάρα επιθύμησαν πραγματικά αυτήν την ενσωμάτωση- αντιθέτως ένιωσαν να ασφυκτιούν...Αυτό ενέχει μια πρόκληση κατανόησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς , του μηχανισμού μίμησης και γνώσης, όπως θεμελιώνει τη λογική στον άνθρωπο και τη διαφοροποίηση του από το ζώο...

             Από την άλλη,μέσα από το παιδί-αγρίμι- ειδικότερα στη ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ (που είναι έργο φιλοσοφικού χαρακτήρα)- εγείρεται ένας οδυνηρός προβληματισμός:

Πόση "λογική" και πόση ανθρωπιά κομίζει το Ανθρώπινο ήθος και πόσο στ' αλήθεια έχει απεμπολήσει εν τέλει τον Νόμο της Ζούγκλας;

Μήπως το ανθρώπινο γένος έχει φορτώσει τον αμείλικτο "φυσικό νόμο" που ευαγγελιζόταν να αναιρέσει, απλώς με νοητικά, λεκτικά, κι αρχιτεκτονικά πλουμπίδια-προεκτείνοντας τη θηριωδία με όχημα την τρομακτική ισχύ του Μυαλού του;

             Ερωτήματα σε μιαν αόρατη δικογραφία όπου ο άνθρωπος είναι υπόλογος στην αγνότητα των αγριμιών...

Η Γνώση των Αγγέλων της Γουόλς εντέχνως αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση- γεγονός που αποδεικνύει τη λογοτεχνική του αξία, διότι αν έπαιρνε θέση σε μια τέτοιες υπαρξιακές αγωνίες, θα επρόκειτο για αλαζονεία ή προπαγάνδα...

Ένα αληθινά φιλοσοφικό έργο στρέφει τη σκέψη προς το ερώτημα και της κρατά συντροφιά στο ταξίδι της αλήθειας...

Ποτέ ένα αξιόλογο έργο δεν χρίζει εαυτόν ως "απάντηση" και "προορισμό"...

Η θέση που παραμένει "αδιαπραγμάτευτη" όμως στη Γνώση Των Αγγέλων, είναι η καταγγελία της καταδυνάστευσης του ανθρώπου από εξουσίες που αναζητούν όχλους κι όχι σκεπτόμενους πολίτες- είτε μιλάμε για θρησκευτικές εξουσίες ,είτε για αμιγώς πολιτικές.

        Το διακύβευμα της Αναζήτησης, τελικά, είναι ο ίδιος ο Άνθρωπος κι η πάλη του με την ίδια του τη συνείδηση, όπου ίσως ενυπάρχει ο "σπόρος του ίδιου του Θεού", όπως κι  αν τον βιώνει προσωπικά ο κάθενας- ως οντότητα μοναδική στο σύμπαν αυτό...

Ανακαλύψτε αυτό το σπουδαίο βιβλίο και περιπλανηθείτε σε μια δίνη φιλοσοφική που θα σας συνεπάρει ψυχικά και πνευματικά.

                                     Ελισσάβετ Π. Δέδε

                                    ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

                                               

      Η ΤΖΙΛ ΠΕΪΤΟΝ ΓΟΥΟΛΣ γεννήθηκε στην Αγγλία και σπούδασε στο Κολέγιο Σεντ Αν της Οξφόρδης. Έχει τρία παιδιά και, μετά από διαμονή ετών στο Ρίτσμοντ, σήμερα ζει μόνιμα στο Κέμπριτζ. Έγινε πασίγνωστη γράφοντας βιβλία για παιδιά, πολλά από τα οποία βραβεύτηκαν με σημαντικά βραβεία όπως το Whitbread, το Universe και το Smarties. Παράλληλα, αποφάσισε να δοκιμάσει την εξαιρετική γραφίδα της και στο χώρο της λογοτεχνίας για μεγάλους, και πραγματικά δικαιώθηκε. Το βιβλίο της Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ήταν υποψήφιο για το Booker 1994, το πιο σημαντικό βραβείο της αγγλικής λογοτεχνίας. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά της ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ.

O Φασισμός Του Χιούμορ ή το Χιούμορ Του Φασισμού

Σήμερα ο χώρος θα φιλοξενήσει έναν προβληματισμό που αναδεικνύει τον παιδευτικό και πολιτικό ρόλο των βιβλίων:

Είναι από περιστατικό στο facebook!

Ένα περιστατικό ευτελούς ίσως σημασίας,στο πλαίσιο των διαδικτυακών διαδράσεων, μου έδειξε- όσο 5 δοκίμια μαζί- το μείζον πρόβλημα της κοινωνίας μας...

Δε θα αναλωθώ σε αναλύσεις παραθέτω αυτούσιο το περιστατικό:

Σήμερα η lifo προέβη σε ένα δημοσίευμα για ένα μωράκι,τον Eli Thompson, που γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου στην Αλαμπάμα με μια παράξενη παραμόρφωση,που άφησε το πρόσωπό του χωρίς μύτη
Την ιστορία του μικρού Eli ανέδειξε το Βuzzfeed και όπως αναφέρεται ο μικρός μπορεί να ζήσει και να μεγαλώσει φυσιολογικά. Ωστόσο για τα επόμενα χρόνια ο μικρός έχει μπροστά του πολλά χειρουργεία και αυτός είναι και ο λόγος που αυτή η ιστορία δημοσιοποιείται-για να βοηθηθεί μέσω της κάτωθι σελίδας http://www.gofundme.com/o4eeqo.

Κι όμως! Βρέθηκαν κάμποσα άτομα- άριστοι χρήστες της γλώσσας, χωρίς άλλοθι αμάθειας,αμορφωσιάς και ηλικίας- να κάνουν πλάκα με το πρόσωπο του βρέφους παρομοιάζοντάς το-..."χάριν Πρωταπριλιάς",όπως ισχυρίστηκαν!-με την τερατόμορφη φιγούρα του Βόλντεμορτ- παραθέτοντας αυτήν εδώ την εκτρωματική φώτογραφία υποκουλτούρας- κι άλλα τέτοια"χαριτωμένα"...(όχι ένας και δύο:Πολλοί!) Άριστοι στον λόγο.

      Όσοι-λίγοι- τόλμησαν να ορθώσουν αντίλογο χαρακτηρίστηκαν αυτολεξεί "drama queens","ηθικολόγοι","αγενείς","ηλίθιοι","λογοκριτές του ποιοτικού χιούμορ","όχλος με τσουγκράνες"!

Κι άξαφνα αισθάνεσαι ένα "υβρίδιο" ανάμεσα στον κύριο Γρανάζη και τον Αρχιμήδη στην μπανιέρα -και με το "λαμπακι"  να λαμπυρίζει από πάνω, η σκέψη σου αναφωνεί "Εύρηκα"!

Ιδού το πρόβλημα της κοινωνίας ,κυρίες και κύριοι!

        Όταν νομιμοποιούμε ως χιούμορ τον χλευασμό της δοκιμασίας ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος- μακρινού ή κοντινού μας- όταν "βαστάει η καρδιά μας να γελάμε ομαδικά με μια "κτηνωδία", θα πει ότι η διάβρωση που έχει συντελεστεί είναι πολύ βαθύτερη:

Ο σπόρος του φασισμού τελικά ευδοκιμεί σε πολλα εδάφη και καλλιεργείται με πολλούς τρόπους. 

Κάτι τέτοιοι -χάριν χιούμορ -κάπως έτσι ασκούν το "πολυφορεμένο" αυτές τις μέρες- bullying και οδηγούν στην ηθική εξόντωση πάσης φύσεως διαφορετικούς,"παράξενους" και "μη αρεστούς στο κοινότυπο"...!

Από κάτι τετοια σκεπτικά και "πλακιτσες" ξεκινούν κάτι περίεργοι "Ευγονισμοί"...
Δεν είμαστε τόσο υπεράνω των Άουσβιτς όσο νομίζουμε!

Δεν έχει σημασία ότι πρόκειται για ένα ανώδυνο περιστατικό σχολιασμού στο facebook- αντιθέτως αυτό αποκαλύπτει πιο πολλά, για τον απλούστατο λόγο ότι η ασήμαντότητα σε αυτήν την περίπτωση λειτουργεί σαν το "Δαχτυλίδι του Γύγη":

         Δηλαδή εξασφαλίζει αφάνεια, ως ενέργεια "ανώνυμη και πρόσκαιρη", άρα πράξεις και λόγους που δε θα επισείουν συνέπειες. Άρα ασυδοσία!

     Για το λόγο αυτό απελευθερώνεται κάθε παρόρμηση που στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας και του φόβου των συνεπειών, ίσως καταπιεζόταν αλλιώς.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό, η παρόρμηση πηγάζει από κίνητρα σαδισμού και μιας κουλτούρας απροκάλυπτα ρατσιστικής, όσο κι αν πενθούμε κάθε Βαγγέλη με φώτο πενθους στο προφίλ...Το bullying που σύσσωμοι καταδικάσαμε με "παγκόσμιες ημέρες" και "δράσεις"είναι εδώ: 

Eνα ανόητο περαστικό γεγονός ξεμπρόστιασε τον φαρισαισμό μας:

Ό,τι σωματικά εύρωστο ,αδίστακτο και κερδοσκοπικό αποθεώνεται, ενώ οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον Κανόνα της αισθητικης, της σωματικής,της σεξουαλικής και της κοινωνικής αρτιότητας- στην πρώτη ευκαιρία ρίχνεται στον Καιάδα της απαξίωσης,της διακωμώδησης, της λεκτικής κακοποίησης ,του στιγματισμού.

          Πρόκειται για μια ιδιότυπη διαδικτυακή και κοινωνική "κρυπτεία", που επιλέγει θύματα για να τους αφαιρέσει την "ανθρώπινη ιθαγένεια" και να τα υποβιβάσει στο επίπεδο του res -"εκθέματα" στα τσίρκα του ηθικού κανιβαλισμού μας.

Δε θα επεκταθώ σε κοινωνιολογικές αναλύσεις -θα μείνω στο περιστατικό του χλευασμού της παραμόρφωσης του βρέφους-ως σύμπτωμα μιας παθολογίας:

Το ζήτημα για μένα εδράζεται στον ατομικισμό μας...

       Αν στη φωτογραφία του παραμορφωμένου βρέφους , βρισκόταν το παιδί οποιουδήποτε από τους σχολιαστές τότε ούτε κατά διάνοια δε θα ανεχόταν ο χιουμορίστας οποιοδήποτε "αστείο επ' αυτού -και δικαίως:

To ερώτημα εκκινεί από αυτό το σημείο...
Γιατί αυτό που δε θα ανεχόταν -ορθότατα- στο δικό του παιδί νιώθει ότι νομιμοποιείται να το κάνει με ένα ξένο;
Γιατί να μείνει απαθής λοιπόν όταν αδικείται ένα ξένο παιδί;

Εδώ είναι το πρόβλημα.σε μια νοοτροπία που ο σοφός λαός όρισε με την παροιμία "Ξένος Κώλος /Ξένος Πόνος".

Ο σπόρος του κακού είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης, ο αποκλεισμός της συμπόνιας που διατρέχει την κοινωνία μας. Χωρίς αυτήν όλα είναι κούφια. Γονεική, συζυγική,αδερφική "αγάπη" χάνουν την ουσία τους...Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια.

              Αρνούμαστε να βγούμε από το "εγώ μας"-ακόμη και οι αγαπητικές μας σχέσεις είναι οι ναρκισσιστικοί αντικατοπτρισμοί μας στα μάτια των αγαπημένων μας για... να φτιάχνουμε τη χωρίστρα μας...Δεν εκχωρούμε εύκολα προσωπικές επιτεύξεις, αναμονές...
Με τη λογική του "μίστερ- Εαυτούλη μας", ζούμε περιχαρακωμένοι στη βολή μας.
Στην καλύτερη, αδιαφορούμε για το δράμα του διπλανού,στη χειρότερη, τον καταπατάμε κιόλας...

Αυτός ο μηχανισμός της απάθειας είναι εκείνος, που αλώνει εκ των έσω τις κοινωνίες και θεμελιώνει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Η απάθεια σηματοδοτεί έλλειψη αλληλεγγύης κρατώντας μας  διχασμένους, διασκορπισμένους και λεία εύκολη...
            Κάπως έτσι αρχίζει η περιθωριοποίηση και κάπως έτσι χρίζονται οι απόβλητοι του καθεστώτος εξουσίας, απόβλητοι φυλετικά,σωματικά, οικονομικά -μέχρι τελικά να χτυπήσει κι η δική μας πόρτα, ενόσο είχαμε πρόθυμα στρατολογηθεί στο διωγμό του Διαφορετικού από μας...
Θα έρθει η μέρα που "Εμείς", οι "εκλεκτοί", θα γίνουμε οι διαφορετικοί για κάτι άλλο, εκείνο που υπηρετούσαμε -γιατί αυτή είναι η φύση του φασισμού...    
      Αυτό που ξεκινά ως bullying σε μια ανάρτηση, εύκολα γίνεται ηθική κακοποίηση σε επίπεδο μικροκοινωνιών, για να επεκταθεί σε επίπεδο πολιτικής πραγματικότητας...Είναι μια κλίμακα αντίστροφη που οδηγεί στην εξόντωση του Πολιτισμού, στον ηθικό "Άδη"...
Η ρίζα του φασισμού είναι πάντα η "ασπλαχνία" και οι διακλαδώσεις της που αγγλίζουν όλες τις παραμέτρους της ... 

     Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε πως κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης των Ες-Ες -μια από τις προτεραιότητες της εκπαίδευσης ήταν η εκρίζωση κάθε είδους συμπόνιας!

      Δυστυχώς κάποιοι μου επεσήμαναν ότι "φαντασιώνομαι έναν κόσμο ανύπαρκτο όπου ο χλευασμός αυτός του βρέφους όντως θα ήταν "ανήθικος...

Κι εδώ μπαίνουν τα μεγάλα μέσα κι ο ακόμη μεγαλύτερος Νίτσε, που είπε πως "ηθική αγάπη για τον πλησίον δεν υπάρχει"...

Πρώτον, τα λόγια ενός ανθρώπου -έστω και σοφού- δε δίνουν άλλοθι στην προσωπική μας αποκτήνωση.

       Δεύτερον, ας θυμόμαστε πως τέτοιες επιλεκτικές επικλήσεις σε νιτσεϊκές ρήσεις κατέκλυσαν τον ναζιστικό λόγο-και μεγάλα παιδάκια είμαστε-όλοι γνωρίζουμε τι σήμανε αυτό για την Ιστορία...

Θα τους απογοητέυσω γιατί ούτε ο Νίτσε τους σώζει από την απροσχηματιστη βαρβαρότητά τους...

Ακόμη και στην ατέλειά του ο άνθρωπος είναι προορισμένος για την Αγάπη που στην τελειότερη μορφή της επιφέρει την πολυπόθητη θέωση, "Κατ' Εικόνα και Ομοίωση".
Η αγάπη είναι ένα οικουμενικό συναίσθημα,που σε πυρπολεί και σε καθιστά πολέμιο της αδικίας.Κάθε παιδί που πάσχει και αδικείται είναι παιδί Μας- και λογοδοτούμε γι αυτό -διότι κάθε αδικία είανι πληγή στο χαίνον κορμί της Ανθρωπότητας στην οποία ανήκουμε...

Ίσως να μη φτάσουμε ποτέ το θυσιαστικό μεγαλείο- απαλλαγμένο από την αυτοηρωποίηση ή την υστεροφημία, 
Εδώ όμως συζητάμε για κάτι πιο απλό: Έναν διαδικτυακό σχολιασμό:

Ένας άνθρωπος που αγαπάει σε στοιχειώδες επίπεδο  τα παιδιά του, έναν /μια σύντροφο ,είναι ένα πλάσμα που έμαθε λιγάκι να βγαίνει από το εγώ του,είναι ένα πλάσμα που το έχει συνταράξει έστω και φευγαλέα η αγάπη, έστω κ ως εγωιστική καταξίωση του δημιουργού της νέας ζωής.. 

Δε θα ήταν δυνατόν να ανεχτεί μια τέτοια ασχημία-σαν το διαδικτυακό όνειδος που βίωσα απόψε- και δε χρειάζεται υπερβατική αγιοσύνη και φιλοσοφία να αγανακτήσεις για κάτι τέτοιο.(facebook-lifo,1/4/2015)

Εξατομικεύοντας την περίπτωση του βρέφους , η "πλάκα" εδώ δεν είναι πλάκα, διότι δείχνει ένα σύμπτωμα , διότι προιωνίζει το αυτονόητο, ότι στον δρόμο του παιδιού αυτού αύριο θα βρεθούν πολλοί να κάνουν τέτοιο "ευφυές" χιούμορ -κι ίσως μπροστά του...Η αντίδραση των γύρω, άλλωστε, είναι μάλλον μεγαλύτερη δοκιμασία από το οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας- κι αυτό είναι υποχρέωση μας να το απαλύνουμε σε επίπεδο στάσεων...
Και επειδή πολλοί αγαπούν τον Νίτσε να πω και το ρητό του που λατρεύω
"Μ' αρέσει αυτός που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ'την πληγη του"!
Εύχομαι το παιδί του άρθρου και κάθε δοκιμαζόμενος σαν αυτό, ή και χειρότερα, να κατορθώσουν να ενσαρκώσουν το ρητό αυτό, ξεμπροστιάζοντας με την ηθική ομορφιά τους υπεράνω κριτικής "πλακατζήδες"...Η Οδύνη που οδηγεί σε συμπόνια προς άλλους πάσχοντες είναι η πιο αποστομωτική ομορφιά...

          Γι'αυτό ας προσέξουμε...Η χρησιμότητα του χιούμορ είναι να μας αποφορτίζει,να απελευθερώνει ανώδυνα τον σκωπτικό εαυτό μας και να γίνεται καυστικός σχολιασμός των κακώς κειμένων που μας περιβάλλουν...Είναι τρόπος να ομολογήσουμε αλήθειες- ενίοτε ενοχλητικές...Να στηλιτεύουμε την αδικία...
Το καλο χιούμορ είναι Τέχνη, είναι ομορφιά λόγου και πνεύματος...Είναι κάθαρση...
Δεν είναι ομπρέλα για να κρύψουμε την κακεντρέχειά μας ή τον ρατσισμό μας...
Δεν είναι ευκαιρία για "να κάνουμε τα στοιχιά στιχάκια", όπως σημειώνει ο Βολφ Μπίρμαν, και να καπηλευόμαστε τον πόνο, επιζητώντας να αναδειχθούμε εις βάρος κάποιου- όποιος κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκεται...
Γιατί το βρέφος του σχολιασμού είναι μακρυά...
Το "τέρας" όμως είναι πολύ κοντά μας...Μην το ψάξετε σε εξώστες,σε εμβατήρια,σε τανκς...
Αναζητείστε το σε κάθε μικρή εκδήλωση αναλγησίας...Από ένα παρκάρισμα σε μια αναπηρική θέση , μέχρι τον χλευασμό του διαφορετικού, που βρέθηκε στο διάβα μας και την επαγωγική αναπαραγωγή στερεοτύπων...
Μην ξεχνάμε ότι κάθε καρκινογένεση ξεκινά από την απορρύθμιση ενός αρχικού κυττάρου...
Ας αναλάβουμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί-ο κίνδυνος ελλοχεύει μέσα μας κι από μας πηγάζει ο εκφασισμός, όπως ορίζει η Ελένη Βακαλό... 

 «Θα σας πώ πως έγινε 
Έτσι είναι η σειρά 
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του, έναν χτυπημένο 
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε 
Τόσο πολύ λυπήθηκε 
Που ύστερα φοβήθηκε 
Πριν κοντά του πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα 
Τι τα θες τι τα γυρεύεις 
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο 
Και καλύτερα να πούμε 
Ούτε πως τον έχω δει Και επειδή φοβήθηκε
 Έτσι συλλογίστηκε 
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει; 
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες 
Άρχισε λοιπόν και εκείνος 
Από πάνω να χτυπά 
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας»
                                         
Ας ακολουθήσουμε το κέλευσμα του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού κι ας "Αντισταθούμε"...

Πρωτίστως στο Κτήνος, που με μανία προαιώνια διεκδικεί τον Ανθρωπο...Μην του τον εκχωρήσουμε τόσο αξόδευτα...