Μαρία Κωνσταντούρου, Η Άγνωστη Δίπλα Μου

                                        Η Άγνωστη Δίπλα Μου, Μαρία Κωνσταντούρου
                                               Είδος Αισθηματικό/Θρίλερ
                                               Βαθμολογία: 10/10(Κάθε βιβλίο βαθμολογείται στην κατηγορία του)
                                                                                           

                                    

ΘΕΤΙΚΑ: Ευρηματική πλοκή, συμπαθείς πρωταγωνιστές, ευαισθησία, τρυφερότητα, μυστήριο, υποβλητικότητα

ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Μεταφυσικό στοιχείο.

Η αγαπημένη συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου,που ξεχωρίζει για τη γεμάτη ευαισθησία και κοινωνικούς προβληματισμούς πένα της, φέτος επανέρχεται με ένα αξέχαστο μυθιστόρημα,που αποδεικνύει πως δε μένει στάσιμη, αλλά συνεχώς ανεβάζει τον πήχυ ολοένα και ψηλότερα!
Η Άγνωστη Δίπλα Μου των εκδόσεις Λιβάνη είναι ένα βιβλίο που αποδεικνύει την ευρηματικότητα ενός νου ανήσυχου και κοινωνικά αφυπνισμένου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η γλυκιά κτηνίατρος Μελίνα σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής της,με την απώλεια να έχει ανατρέψει τα ως τώρα δεδομένα της, αποφασίζει να εγκαταλείψει τη ζωή στην Αθήνα και αναζητά μια νέα αρχή στο γραφικό χωριό Αιθερικό.
          Παρέα με τα σκυλιά της Πάντσο και Μελίνα, κρατά βαθιά τον πόνο της καρδιάς της και προτάσσει το χαμόγελο και το φως στη νέα της ζωή.
Στο χωριό θα την υποδεχθούν πρόσωπα απλά και καλοπροαίρετα, ο νεαρός προύχοντας του χωριού, μα και μια σειρά παράξενων γεγονότων που υποδηλώνουν μια μυστηριώδη παρουσία κι έναν αδιόρατο κίνδυνο.
                Κάτω από τη σκιά ενός άδικου θανάτου, μιας κατεστραμμένης φιλίας και του τρομακτικού αντικοινωνικού γείτονά της, η Μελίνα θα παλέψει να ξαναχτίσει μια νέα ζωή, φωτίζοντας με την καλοσύνη τα σκοτάδια στις ψυχές των γύρω της
Παράλληλα, θα αναζητήσει τη λύση στο μεγάλο μυστήριο, που θα οδηγήσει τελικά σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη, ασύλληπτη στον κοινό νου.
Ένας χορός τρόμου, έρωτα κι απρόσμενης ανθρωπιάς θα οδηγήσει τη Μελίνα στην αυτογνωσία και θα αποδείξει πως Ιθάκη κάθε αναζήτησης  του ανθρώπου είναι η αγάπη...  

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Μαρία Κωνσταντούρου αυτή τη φορά κατέπληξε το κοινό με μια ιστορία σαγηνευτικά "παράξενη", που έρχεται να μας ταξιδέψει σε τοπία γραφικά κι εφιαλτικά συνάμα, "τόπους" ψυχής γνώριμους κι ανοίκειους μαζί.
           Πρόκειται για μια πλούσια αναγνωστική εμπειρία τόσο πολυδιάστατη που είναι δύσκολο να την κατατάξεις κάπου κι αυτό προσδίδει στο βιβλίο αυτό μια ιδιότυπη, δυσεύρετη γοητεία, που είχα πολύν καιρό να συναντήσω σε βιβλίο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας... 
          Η Άγνωστη Δίπλα Μου λοιπόν συνιστά ένα τρυφερό κοινωνικό μυθιστόρημα, με αισθηματικό προσανατολισμό ,πασπαλισμένο με στοιχεία μυστηρίου που παραπέμπουν ευθέως στη γοτθική ατμόσφαιρα έργων τρόμου, (χωρίς να είναι τέτοιο)!Ένα βιβλίο υποβλητικό μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Κι όμως...  
          Όλα αυτά τα ετερόκλητα χαρακτηριστικά είναι τόσο αρμονικά συνδυασμένα μεταξύ τους που το αποτέλεσμα αφοπλίζει τον αναγνώστη, δημιουργώντας του αντιφατικά συναισθήματα, που εναλλάσσονται διαρκώς:
           Από τη θαλπωρή, τη ζεστασιά και τον ρομαντισμό,μεταβαίνουμε αιφνιδίως στην αγωνία ,την απορία και τον αυθεντικό "φόβο"- σε διαρκείς εναλλαγές!
               Σε αυτό συμβάλλει η πρωτότυπη πλοκή και οι ξεχωριστοί χαρακτήρες που σκιαγραφούνται ανάγλυφα και πολύ αναλυτικά, διατηρώντας ο καθένας τη μοναδικότητα του και την αυθύπαρκτη γοητεία του:
              Πέρα από τη γλυκιά Μελίνα που είναι φορέας καλοσύνης, συναντάμε τη χειραφετημένη Βαγγελίτσα, τον αγνό ταβερνιάρη Κώστα, 
νιώθουμε ένα μικρό δέος μπροστά στον αρχοντικό Νότη με τον ακέραιο χαρακτήρα και το ανεπούλωτο πένθος, συγκινούμαστε από τη φιλία του Λεωνίδα, 
γοητευόμαστε από την Ερατώ, 
συμπονούμε την ανασφαλή Αναστασία, 
ενώ νιώθουμε την περιέργειά μας να εξιτάρεται με τον απροσπέλαστο κι απομονωμένο Μάνο...
         Μαζί τους, "οι τετράποδοι φίλοι" γίνονται όχημα εξελίξεων και αφορμή να αναδειχθούν οι δεσμοί του ανθρώπουμε τα ζώα:
Η συγγραφέας κηρύττει την πραγματική φιλοζωία που εκκινεί από την αγνότητα της ψυχής και την αυθεντική αγάπη στον άνθρωπο, σε μια οπτική που μου θύμισε έντονα τον Αλβέρτο Σβάιτσερ ,τον ιεραπόστολο που θεωρούσε πως "η Αγάπη πηγάζει από τον Θεό, περνα στον άνθρωπο αλλά διαχέεται σε όλα τα πλάσμα τα της Πλάσης".
             Παράλληλα, η συγγραφέας στα ψυχογραφήματά της, αναπτύσσει σαφείς στοχασμούς γύρω από τις σχέσεις ,την απώλεια και το δίλημμα του συμβιβασμού, περισσότερο σαν σε γλυκιά νουθεσία προς τον αναγνώστη.
              
Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες,λοιπόν και τα πάθη τους, συνθέτουν ένα παραστατικό κοινωνιόγραμμα μιας περιορισμένης κοινωνίας όπως είναι ένα ορεινό χωριό, το οποίο ξεπροβάλλει άλλοτε φιλόξενο κι άλλοτε άβατο απόρθητων μυστηρίων:          
         Η σκηνογραφική πανδαισία που στήνει η συγγραφέας με μια ζωηρή εικονοπλασία επιτείνει την ποικιλομορφία των συναισθημάτων:
          Πρόκειται για ένα τοπίο άλλοτε ονειρικό, άλλοτε τρομακτικό:
Eιδυλλιακές εικόνες από μια ανόθευτη ομορφιά,την ξεγνοιασιά και τους ήπιους ρυθμούς της επαρχίας, συνυπάρχουν με μια ζοφερή ατμόσφαιρα που παραπέμπει στη διαποτισμένη θάνατο εργογραφία του Πόε.
Εικόνες από τους πιο χθόνιους φόβους του ανθρώπου, που κυοφορούν αρχέγονες απειλές...

Ένα άρτια σκηνοθετημένο μυστήριο, που μας υποβάλλεται από τις πρώτες σελίδες, με τη λύση του να έρχεται σταδιακά ,"βασανιστικά", για να κορυφωθεί σε μια αποκάλυψη που θα αιφνιδιάσει και θα συνταράξει την ψυχή του αναγνώστη...
           Μια τραγωδία ασύλληπτη και μια φιγούρα που κομίζει μεγαλείο απρόσμενο κι ανεκτίμητα μαθήματα ζωής...
         Μια αλληγορική ιστορία βγαλμένη θαρρείς από την αποθησαυρισμένη σοφία των λαϊκών θρύλων, (σαν εκείνον π.χ. που τροφοδότησε την έμπνευση της Μαρίας Κωνσταντούρου στο άλλο έργο της, "Αγεφύρωτες Σιωπές").

Μια παρουσία που σαν τις Ευμενίδες ζητά τη δικαίωση μέσα στον άνομο κόσμο των ανθρώπων...
Μια φιγούρα κληρωτός της πιο σκοτεινής πλευράς του ανθρώπου που ατένισε και κατέκτησε το φως...
            Αυτό το μοναδικό κι απρόβλεπτο συγγραφικό εύρημα,συνδιαλέγεται με κλασσικά έργα του Λερού, της Σέλλευ και με τα αερικά της δημοτικής παράδοσης,  πυροδοτώντας τελικά ένα μακρύ ταξίδι αυτογνωσίας για τους ήρωες και τους αναγνώστες.

Αυτή είναι η Άγνωστη Δίπλα Μου...΄"Ενα Παραμύθι Εφιαλτικό"(όπως λεεί κι ο στίχος του Άλκη Αλκαίου), που αναδεικνύει τις πιο πολύτιμες αλήθειες και μας καλεί να ενδώσουμε σε μια "ζωή αληθινή"!
            Ανακαλύψτε το και αποδράστε στην αιθέρια φύση του Αιθερικού με τα μαγευτικά μυστήρια και τους υπέροχους ανθρώπους!

           

                                                                                                  

Ισμήνη Μπαρακλη, Το Μυστικό Της Πεταλούδας

                              Το Μυστικό Της Πεταλούδας, Ισμήνη Μπαρακλή

                                                                      Είδος: Κοινωνικό

                                                                                Βαθμολογία: 8/10

  

Τον Μάρτη του 2016 η συγγραφέας Ισμήνη Μπάρακλη εγκαινίασε τη συνεργασία της με τις εκδόσεις Ψυχογιός μέσα από ένα άκρως συγκινητικό κοινωνικό μυθιστόρημα -διαφορετικό από τα τετριμμένα, που στην απλότητά του κατάφερε να συνταράξει την ψυχή μου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα αρχές του 20ου αιώνα καθώς εκείνη διατρέχει την Ιστορία, τον Εμφύλιο και  κατόπιν αναζητά να επουλώσει τις πληγές της.

Στα φτωχά χέρια της γεννιέται ένα αγόρι που οι κύκλοι της ζωής θα του επιφυλάξουν έναν πολυτάραχο βίο.

Πατήρ Ιωάννης- Ληστής Φραγκούλης- Αυγουστής...Τρεις υποστάσεις ενός άντρα που αναζητά τον εαυτό του και την Άφεση.

Αμαρτία- Αγάπη- Εξαγνισμός.Οργή- Αγώνας -Θυσία. 

       Ο πόνος και ο χρόνος σμιλεύουν στο κουκούλι τους την ψυχή ενός άντρα από την κατώτατη ηθική βαθμίδα και την απεχθή μορφή της "προνύμφης", ως τη στιγμή που εκείνη θα αναδυθεί με τα εκτυφλωτικά φτερά της "θέωσης" της με την πνοή που μόνον ο έρωτας μπορεί να δώσει...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το Μυστικό Της Πεταλούδας συνιστά ένα από εκείνα τα μυθιστορήματα που δύσκολα ξεχνάς.

Υποδέχθηκα το μυθιστόρημα αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό.

Επιτέλους κάτι βαθυστόχαστο και διαφορετικό! 

       Πρόκειται για ένα αξιέπαινο τόλμημα καθώς η συγγραφέας απορρίπτει τον "εύκολο δρόμο"της "συνηθισμένης"- αισθηματικής κυρίως- οδύσσειας και αναμετράται με θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα μέσα από την ενδιαφέρουσα πορεία ζωής ενός ήρωα ξεχωριστού.

Αν και γυναίκα, η Ισμήνη Μπαρακλή διεισδύει στα άδυτα ενός δυσπρόσιτου άντρα και μάλιστα ενός "φονιά που έφτασε στο ύστατο σημείο της βαρβαρότητας". 

         Aντίστοιχο τόλμημα επιχείρησε η Έλση Τσουκαράκη με τη λιτή και συγκλονιστική της ΠΟΙΝΗ, που συναντώνται στο απώτερο τους ζητούμενο, όμως Το Μυστικό ενσωματώνεται πλήρως στο χωροχρονικό πλαίσιο της εποχής του, ενώ της Έλσης είναι πιο αφαιρετικό.

Η αφήγηση στο βιβλίο είναι τριτοπρόσωπη αλλά δεν εξελίσσεται γραμμικά,αντιθέτως έχουμε εναλλαγές στους χρόνους με έναν τρόπο που ίσως λίγο δυσκολέψει προς στιγμήν τον αναγνώστη...
            Παρόλαυτα το διακύβευμα είναι μοναδικό:

Eίναι η ίδια η ελευθερία της ψυχής του πρωταγωνιστή.

Ο ταλανισμένος αυτός ήρωας δεν είναι απλά "παρών", αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής κι ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται το παρόν και το παρελθόν όλων των υπόλοιπων προσώπων της ιστορίας μας, που έχουν ζυμωθεί από τη φτώχεια και την .
Η βιοπάλη,το έγκλημα, ο φόβος, οι ψυχρές παιδουπόλεις(ορφανοτροφεία) της μεταπολεμικής Ελλάδας παρελαύνουν συνοπτικά μπροστά μας, μέσα από την πορεία του πρωταγωνιστή και των οικείων του...

            Στο πρόσωπό του Αυγουστή συνοψίζονται η ανθρώπινη κτηνωδία, η εξαθλίωση αλλά και ο έρωτας στην ευγενέστερη και συνάμα τραγικότερη μορφή του.
Η ερωτική του ιστορία είναι από τις πλέον τρυφερές και σπαρακτικές, που έχω συναντήσει...

     

Η πορεία του τρισυπόστατου πρωταγωνιστή εξελίσσεται σε αντιστοιχία με την παραβολή της πεταλούδας...

Αυτό δεν είναι τυχαίο. 

Η πεταλούδα στην ελληνική παράδοση συμβολίζει την ψυχή-στοιχείο που συναντάμε και στη δημοτική ποίηση και στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Στην ατμόσφαιρα αυτή συμβάλλει η ζωηρή εικονοπλασία και η κατανυκτική περιγραφή της φύσης που συμπάσχει στο ανθρώπινο δράμα, στον κορυφαίο ηθογράφο.

        Ένα άλλο στοιχείο που ρέει αβίαστα στο μυθιστόρημα αυτό είναι η έντονη θρησκευτικότητα που το διαπνέει κι επίσης "συνδιαλέγεται" με τον κορυφαίο Σκιαθίτη διηγηματογράφο μας....
Το "Μυστικό Της Πεταλούδας" είναι ένα "βιβλίο από χώμα" που "ατενίζει τον Ουρανό", κηρύττοντας την ύστατη αυταπάρνηση:

    Οι τρεις υποστάσεις του πρωταγωνιστή αποδίδουν τη διαδρομή Θηρίο- Άνθρωπος- Θεός, με εισιτήριο την απώτατη θυσία που κορυφώνεται με έναν αφοπλιστικό τρόπο!

       Υπάρχουν αισθητές αδυναμίες στην αφήγηση καθώς κάποιες στιγμές απουσιάζει η απαραίτητη διείσδυση στις ψυχικές συγκρούσεις του ήρωα και μένουν αρκετά κενά ως προς την ψυχολογική εξέλιξή του και τη μετάβασή του σε μια άλλη πορεία...

           Αν απουσιάζαν όλα αυτά, θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό αριστούργημα που παραπέμπει σε κλασσικά έργα με αντίστοιχες αναζητήσεις.
Δυστυχώς το βιβλίο δεν ευτύχησε να έχει τέτοιον επιδέξιο και ωριμότερο χειρισμό παρά την αρχική εξαιρετική έμπνευση...Κρίμα.

         Εντούτοις, το Μυστικό Της Πεταλούδας παραμένει ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα.

Το τέλος του είναι άρτια δοσμένο και μέσα από μια αριστοτελικού τύπου κάθαρση οδηγεί την ψυχή του αναγνώστη στην ατόφια συγκίνηση κι εν τέλει σε μια αυθεντική αγαλλίαση.

Βιβλία σαν το Μυστικό πρέπει να υπάρχουν σε ια βιβλιοθήκη γιατί ανήκουν σε εκείνα που συμβάλλουν στον εξανθρωπισμό μας!!

Θα συγχαρώ λοιπόν τη συγγραφέα για την ευαισθησία και τις προθέσεις της, με την ευχή να έχουμε από εκεινη πολλά ακόμη βιβλια τέτοιας γόνιμης κατεύθυνσης.

ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ, Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας

                               Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας, Σόφη Θεοδωρίδου
                                           Είδος : Κοινωνικό
                                           Βαθμολογία: 8,5/10

                                               

Φέτος , η αγαπημένη Σόφη Θεοδωρίδου που τόσο ξεχώρισε με τα ιστορικής χροιάς κοινωνικά της μυθιστορήματα, επανέρχεται με ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα που φέρνει στο προσκήνιο τη γυναικεία φιλία αλλά και τις αναταράξεις της μεταπολεμικής και μεταποιλιτευτικής Ελλάδας.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Είναι δεκαετία του ΄60, η δεκαετία των θαυμάτων και του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, που εκτοξεύει τα όνειρα της ανθρωπότητας ως το διάστημα...
Σε ένα χωριό της Βορείου Ελλάδας γεννιούνται 3 κορίτσια στα χέρια ενός ανθρώπου που για λίγο θα ορίσει σα χέρι θεικό το πεπρωμένο τριών νέων πλασμάτων
           Η Κλέα θα βρεθεί στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, σε ένα αρχοντικό χωρίς στοργή για το στρουμπουλό,ανασφαλές κορίτσι.
          Η Μελισσάνθη θα μεγαλώσει μέσα στις μυρωδιές της οικογενειακής ταβέρνας ανάμεσα στα πυρά μιας ολέθριας σχέσης.Εξίσου ολέθρια θα σημαδευτεί κι εκείνη όμως από τον έρωτα, πληρώνοντας παλιά σφάλματα.
          Η πανώρια Λόλα θα ανθίσει στον φτωχομαχαλά κάτω από τα νανουρίσματα του ρομαντικού πραματευτή, το φιλότιμο της μητέρας της και τις θυμοσοφίες της ιδιόρρυθμης γιαγιάς της, όμως το καλύβι θα είναι πολύ στενό για τις φιλοδοξίες της.
Τρεις κοπέλες ,ετερόκλητες που θα συνδεθούν με μια φιλία παιδική από εκείνες που ριζώνουν στα παιχνίδια της χαμένης αθωότητας που νοσταλγούμε...Τα γυρίσματα των καιρών θα τις απομακρύνουν από τη γενέτειρά τους αλλά κι από όσα ονειρεύτηκαν, όμως η φιλία τους θα κατορθώσει με τον δικό της μοναδικό τρόπο να δηλώσει παρούσα...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ένα ακόμη μυθιστόρημα της Σόφης Θεοδωρίδου που αποδεικνύει τη συγγραφική της ωριμότητα, την καλαισθησία του λόγου και την οξυδερκή ματιά της πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τις κοινωνικές εξελίξεις που πλαισιώνουν τους ήρωές της...
Τα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν ένα μυθιστόρημα χορταστική και γόνιμη εμπειρία με καλλιέπεια λόγου και εξέλιξη επί το πλείστον γραμμική ενώ πριν το τέλος έρχονται αποκαλύψεις του χθες που συγκλονίζουν. 
            Ύμνος στη γυναικεία φιλία ,αλλά και στην ύψιστη αξία της μητρότητας Τα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας αποκτούν μια απροσδόκητη πολιτική χροιά, όσον αφορά ζητήματα της σύγχρονης Ελλάδας.
           Χωρίς να υπάρχει συσχετισμός προσώπων, το βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια άτυπη συνέχεια του πρότερου έργου της Θεοδωρίδου.
Έτσι από τη Γενοκτονία των Ποντίων(Το Κορίτσι απ΄τη Σαμψούντα) και το προσφυγικό ζήτημα(Η Νύφη Φορούσε Μαύρα),η Θεοδωρίδου μας πήγε στην Κατοχή και τον Εμφύλιο (Η Αμαρτία Της Ομορφιάς και Στεφάνι Από Ασπάλαθο)και τώρα στη μετεμφυλιακή και μεταπολιτευτική Ελλάδα με Τα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας με τη σπονδυλωτού τύπου πορείες τριών φιλενάδων!
           Στα βιβλία της γενικά, η Σόφη Θεοδωρίδου εστιάζει στη Γυναίκα περιστρέφοντας τις εξελίξεις πάντα γύρω από μια κεντρική γυναικεία φιγούρα.
Στα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας απουσιάζει αυτή η ιδιότυπη " μονοσημία " καθώς έχουμε τρεις πρωταγωνίστεις κι όχι μία. 
          Έτσι, αυτή τη φορά έχουμε στο επίκεντρο τη Γυναίκα.
σε πολλαπλούς ρόλους και διαδοχικές μεταμορφώσεις κάτω από τη σμίλη των καιρών και των προσωπικών της συγκρούσεων...
           Στα Χρόνια της Χαμένης Αθωότητας λοιπόν συναντάμε , καταρχήν, τη γυναίκα- παιδούλα, όταν με ένα "γλυκό χαμόγελο" παρακολουθούμε τα παιδικά καμώματα των ηρωίδων να έρχονται σε αντίφαση προς τις ανομίες των ενηλίκων και το πολυτάραχο κοινωνικό σκηνικό που τις περιβάλλει...
Η μυρωδιά του ποπκορν στο Λούνα Παρκ απαλύνει την αποφορά του αλκοόλ καθώς εκείνο αποδομεί ζωές, ενώ η θέα από τη ρόδα εκμηδενίζει τις κοινωνικές "αποστάσεις". 
        Η αρχή της βρεφικής τους ηλικίας με παρέπεμψε έντονα στις Υπέροχες Γυναίκες της Έλσης Τσουκαράκη, αν κι ευτυχώς διαφοροποιείται αρκετά έπειτα το βιβλίο...(Η μανία των μαιευτήρων -γυναικολόγων της Λογοτεχνίας μας με την κλασσική μουσική και τις σκέψεις μεγαλείου τείνει να προσλάβει διαστάσεις επιδημικες)

Στο βιβλίο της Θεοδωρίδου, επίσης προβάλλει η γυναίκα- ερωμένη, άλλοτε λατρευτή, άλλοτε σειρήνα ανόσιων παθών΄ η ανεκπλήρωτων πόθων...
Με ζέση επίσης η συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο της  γυναίκας που χτίζει την καριέρα της από το μηδέν , της γυναίκας που συγκρούεται να αυτοπροσδιοριστεί έξω από τις επιταγές μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας...Χρονικά αυτό συμπίπτει με τον άνεμο της απελευθέρωσης και της ισότητας που άρχισε να πνέει και στην Ελλάδα...
          Εκείνη που δεσπόζει τελικά όμως είναι η Μάνα, ρόλος που καταξιώνει τη γυναικεία ύπαρξη.
Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται στο προσκήνιο η μεγαλύτερη δοκιμασία που μπορεί να περάσει ένας γονιός: H ασθένεια του παιδιού του...
           Με ευαισθησία η συγγραφέας θίγει ένα πεδίο άγνωστο στον μέσο αναγνώστη, τη μεσογειακή αναιμία και όλες τις προκαταλήψεις που τη συνοδεύουν.Κατορθώνει ωστόσο να ενσταλάξει το φως της ελπίδας μέσα από έναν καταπληκτικό χαρακτήρα, που αντιπροσωπεύει το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης και την αγάπη στη ζωή.
            Οι τρεις φίλες, Κλέα ,Μελί και Λόλα, αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τύπους γυναικών, καλύπτοντας τις έννοιες της χειραφέτησης ,του παραδοσιακού ρομαντισμού και της ματαιοδοξίας.
           Μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές παρακολουθούμε, παράλληλα τη διαφθορά του πολιτικού σκηνικού που δεν απώλεσε ποτέ τις παθογένειές της μικροπολιτικής.
               Καθώς η πλοκή εξελίσσεται φεύγουμε από την Επαρχία κι η πορεία των ηρωίδων τις φέρνει σε σκηνικά γνώριμα και πειστικά, παρμένα από την σκληρή καθημερινότητα στη μεγαλούπολη.
         Η Αθήνα ξετυλίγεται καθώς αναζητεί την ταυτότητά της ανάμεσα σε γραφικές γωνίες, πολυκατοικίες και πλούσιες συνοικίες.
Η βιοπάλη, η επιχειρηματικότητα ,το Χρηματιστήριο του 1999, οι ατσαλάκωτοι πολιτικοί με τις τσαλακωμένες συνειδήσεις, οι αναρχικοί κι οι Δον Κιχώτες, οι ψευδαισθήσεις της μεσαίας τάξης...Η συγγραφέας συνθέτει ένα πικρό πανόραμα της ζωής του νεοέλληνα στη Μεταπολίτευση
           Αμυδρά αυτή η πολιτική ματιά μέσα από τη ζωή των ηρώων και τη σχέση τους με την πολιτική μου έφερε στον νου την Πρώτη Κυρία της Γιώτας Γουβέλη.
          Επιστρέφοντας στα Χρόνια Της Χαμένης Αθωότητας, θέλω να συγχαρώ τη Σόφη Θεοδωρίδου γιατί με ευφυή τρόπο, μέσα σε όλα, αναδεικνύει την απειλή του νεοναζισμού, που δηλητηρίασε το πολιτικό σκηνικό σπέρνοντας το τυφλό μίσος προς τον Διπλανό!
Αυτό το κομμάτι ήταν από τα πιο συγκινητικά  ολόκληρου του βιβλίου, και περιελάμβανε έναν υπέροχο χαρακτήρα- ίσως τον πιο ενδιαφέροντα ολόκληρου του βιβλίου, που θα έπρεπε να έχει αναδειχθεί πολύ περισσότερο.
          Με συγκλόνισε αν και θεωρώ δόθηκε πολύ πιο ήπια από ό,τι του αναλογούσε και με τη σωστή έμφαση θα μπορούσε να απογειώσει το αποτέλεσμα, που με κάποιες ισχυρές εξάρσεις συναισθημάτων, και υφέσεις παρέμεινε σε χαμηλούς τόνους και δεν φέρνει εκείνη την αναγνωστική ανάταση που περιμένεις από μια συγγραφέα αυτού του βεληνεκούς...
             Στο σύνολό του, όμως, το βιβλίο αφήνει πολύτιμα μηνύματα που θα τα κουβαλάτε για καιρό αφότου το τελειώσετε...
Οπωσδήποτε συνιστώ να ανακαλύψετε το ξεχωριστό αυτό βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου και να στοχαστείτε στα πολυδιάστατα κοινωνικά ζητήματα που με θάρρος θέτει...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ 
"ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Στον Αστερισμό Του Βιβλίου 

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Η ΑΓΑΠΗΤΙΚΙΑ

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ

ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ 

ΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Μαρία Τζιρίτα, Το Ταξίδι της Ελπίδας

                                                                              Το Ταξίδι Της Ελπίδας, Μαρία Τζιρίτα  
                                            Είδος: Aισθηματικό
                                               Βαθμολογία: 8,5/10 (καθε βιβλιο αξιολογειται αυστηρα με βαση την κατηγορια του και μονο)                          

                                                                                        

Φέτος η Μαρία Τζιρίτα επανήλθε πιο ώριμη από ποτέ με ένα όμορφο μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στη δεκαετία του 60 φέρνοντας στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα της αθρόας μετανάστευσης των Ελλήνων μέσα από ένα γλυκό, αισθηματικό πρίσμα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Ελπίδα ,αναζητώντας να αποδράσει από ενα εφιαλτικό οικογενειακό αδιέξοδο, επιβιβάζεται στο ομώνυμο πλοίο με προορισμό τη μακρινή Αυστραλία...
         Στο υπερωκεάνειο αυτό πλοίο ταξιδεύουν πλήθος ετερόκλητων προσώπων με γεμάτα ματαιώσεις του χθες και όνειρα για το αύριο ...
        Στη μικροκοινωνία του καραβιού η Ελπίδα θα ανακαλύψει την αξία της φιλίας,θα γνωρίσει απροσδόκητη ανθρωπιά και θα ανακαλύψει την επικίνδυνη ομορφιά του έρωτα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Ταξίδι Της Ελπίδας είναι ένα δροσερό και πολύ τρυφερό μυθιστόρημα που  προσφέρει στον αναγνώστη μια υπέροχη απόδραση σε έναν γοητευτικό μικρόκοσμο,αυτόν του καραβιού!
Η ιστορία είναι προσδεδεμένη στις κοινωνικές συνθήκες του '60 με τους οπισθοδρομικούς οικογενειακούς δεσμούς και αναδεικνύει την ολόπλευρη  καταπίεση της γυναίκας.
             Αν και αφορμή για όλα, στέκεται μια φριχτή οικογενειακή τραγωδία κι ένοχα μυστικά η ατμόσφαιρα του βιβλίου δεν αποκτά έντονα το δραματικό στοιχείο- αντίθετα ισορροπεί σε καλοσταθμισμένες δόσεις ξεγνοιασιάς, τρυφερότητας και αγωνίας, χωρίς να φορτίζει τον αναγνώστη.
           Η πρωταγωνίστριά του βιβλίου , η Ελπίδα είναι ένα κράμα δωρικότητας και καλοσύνης, που ανταποκρίνεται σε στην αρχετυπική φιγούρα ενός αγνού κοριτσιού της επαρχίας που από νωρίς αναμετρήθηκε με τη φτώχεια και ωρίμασε πρόωρα ίσως προβλήματα που υπερέβαιναν την ηλικία της.
         Την Ελπίδα πλαισιώνουν μια σειρά από εξίσου ενδιαφέροντες χαρακτήρες που  διατηρούν αυθύπαρκτη τη γοητεία τους και τις ιδιαιτερότητες τους.
     Καθένα διατηρεί το δικό του ατομικό δράμα και το προσωπικό του συμπάν, που συμπορεύεται με των υπολοίπων
Τα πρόσωπα του βιβλίου παρουσιάζουν αληθοφάνεια και οι διακυμάνσεις τους καθώς ξετυλίγονται οι σχέσεις τους είναι πειστικές.
Οι επιμέρους δοκιμασίες ή δυσκολίες δεν εδράζονται μόνο στην παρουσία της Ελπίδας, αλλά αφορούν και την υποπερίπτωση του καθενός, καθώς διασταυρώνονται μαζί της...
          Είναι όμως σαφές στο μυθιστόρημα ότι δεν αναδεικνύεται έντονα η εξακτίνωση του ελληνικού στοιχείου και η απελπισία που συνόδευει τη μετανάστευση-ειδικότερα των εργατών- καθώς το κοινωνικό πλαίσιο υποτάσσεται στην ατομικότητα των συγκεκριμένων ηρώων.
        Το Ταξίδι της Ελπίδας όμως είναι μια πολύ όμορφη ανατομία των σχέσεων σε ένα περιορισμένο πλαίσιο, όπως ένα καράβι κι αναδεικνύει φωτεινές αξίες της ζωής , όπως η φιλία, η οικογενειακοί δεσμοί και φυσικά ο ζωοδότης έρωτας! Ένας έρωτας που άλλοτε πληγώνει κι άλλοτε λυτρώνει , όμως είναι παντού κυρίαρχος.
          Το βιβλίο αυτό της Μαρίας Τζιρίτα, παρέχει, επιπλεόν, μέσα από ευφυείς διαλόγους και συγκυρίες εξαίσιο πληροφοριακό υλικό για μακρινά μέρη κι εξωτικά- με τρόπο πολύ ευχάριστο στον αναγνώστη!
         Ζωηρή εικονοπλασία χαρακτηρίζει τις στάσεις λοιπόν σε διάφορες νέες ανοίκειες "πολιτείες "ενώ είναι εμφανές ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει εμβριθώς τις συνθήκες αντίστοιχων, υπερπόντιων ταξιδιών, καθώς και τις δυνατότητες της πολύμηνης ζωής σε ένα πλοίο.
          Το ταξίδι στις θάλασσες, αλλά και την ψυχή των πρωταγωνιστών μας αναπαρίσταται ανάγλυφα κι ο αναγνώστης αισθάνεται συνεπιβάτης και συνοδοιπόρος στις δοκιμασίες των ηρώων.
Επιβιβαστείτε λοιπόν σε ένα αξέχαστο ταξίδι στις θάλασσες της πολυκύμαντης αγάπης που είναι ο απώτερος προορισμός κάθε αναζήτησης!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ. Γυαλινο Ρόδο

                                                                                               Το Γυάλινο Ρόδο, Ευαγγελία Ευσταθίου
                                                 Είδος Αισθηματικό/ Θρίλερ
                                                 Βαθμολογία: 10/10

Η Ευαγγελία Ευσταθίου,αυτή τη φορά  μας συστήνει μια ηρωίδα εύθραυστη σαν το γυαλί , σε ένα βιβλίο όπου τα... ροδοπέταλα πορφυρώθηκαν από το αίμα κι η αγωνία πορεύεται αντάμα με την ερωτική δίνη- σε έναν μοναδικό συνδυασμό αστυνομικού μυστηρίου και δράματος...
Το Γυάλινο Ρόδο είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει μοναδικά πολλά στοιχεία και συγκλονίζει όσο κανένα άλλο της συγγραφέως, γι αυτό ίσως αποτελεί το πιο ξεχωριστό από τα τόσο δυνατά όσο κι ευφάνταστα βιβλία μας έχει χαρίσει η Ευαγγελία Ευσταθίου.



ΠΕΡΙΛΗΨΗ- ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΣΙΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Η Εμμανουέλα Μαράντη δεν υπήρξε ποτέ ένα ανέμελο παιδί.
Βρισκόταν πάντα στο κέντρο μιας οικογενειακής θύελλας και αντιμετώπιζε τα αδιέξοδα συνήθως με τη φυγή. 

Έτσι, έπειτα από ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ τη βραδιά των γενεθλίων της, καταλήγει σε μοναστήρι της Ηπείρου αποφασισμένη να αποσυρθεί από τα εγκόσμια και να αναζητήσει τη γαλήνη του Θεού, για να επουλώσει τις βαθιές πληγές της και να αφήσει οριστικά πίσω της τις σκιές του παρελθόντος.

Την ίδια στιγμή, ο Νίκολας Κάραλης, υπαστυνόμος της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, πιστεύοντας πως έχει λυτρωθεί από τα φαντάσματα του δικού του παρελθόντος, αναλαμβάνει την προστασία της Εμμανουέλας από τη δολοφονική μανία ενός άγνωστου ψυχοπαθούς που επιτίθεται σε νεαρά ορφανά κορίτσια, του επονομαζόμενου Φονιά με τα Μαύρα Ρόδα, ο οποίος δείχνει ότι δε θα σταματήσει το θανατηφόρο παραλήρημά του αν δε φτάσει σ' εκείνη.
Ο Νίκολας και η Εμμανουέλα γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας απίστευτης περιπέτειας σε ένα σκηνικό τρόμου την ώρα που το ρολόι μετράει αντίστροφα για το κύκνειο άσμα μιας ψυχής τσακισμένης από την παράνοια και τη διαστροφή.

             Παράλληλα, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το κοινό οδυνηρό παρελθόν τους και ταυτόχρονα το απροσδόκητο παρόν τους. Και, καθώς τα μυστικά ανασύρονται από το σκοτεινό πυθμένα της κρύπτης τους, οι δυο τους καλούνται να δώσουν απάντηση στο μεγαλύτερο δίλημμα απ' όλα: 

Ενωμένοι μες στην κοσμοχαλασιά ή μοναχικοί σολίστ σε μια παράσταση με αβέβαιο τέλος;


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ 
Τι βιβλίο!
Το Γυάλινο Ρόδο της Ευαγγελίας Ευσταθίου συνιστά ένα αυθεντικό αστυνομικό θρίλερ με αισθηματικές προεκτάσεις, που κόβει την ανάσα του αναγνώστη!
Για να καταχραστώ το γεωμερτρικό όρο, θεωρώ πως  το Γυάλινο Ρόδο μαζί με το Αν Τον Άνεμο Ρωτήσεις , και το Μ Άλλα Λόγια Σ Αγαπώ αποτελούν τη "χρυσή τριάδα"της συγγραφέως...

Όπως σε όλα της τα βιβλία η αφήγηση είναι γοητευτική, απλή και συνάμα πολύ παραστατική, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Η ομορφιά της γλώσσας σε ωραία συνύπαρξη με τη δύναμη της εικόνας και των συναισθημάτων!
        
Κι ενώ στο πρώτο μέρος μας ξεδιπλώνεται μια πολυδαίδαλη και τραγική οικογενειακή ιστορία, στο δεύτερο μέρος κυριαρχεί η αδρεναλίνη κι ένας ερωτισμός παράφορος μαζί και παράλογος...
           Για άλλη μια φορά, η συγγραφέας διαχειρίζεται αριστοτεχνικά το προσφιλές μοντέλο ενός αντιφατικού ζευγαριού που το ταλανίζουν οι δαίμονες ενός πολυτάραχου χθες και ανεπούλωτα παιδικά τραύματα.
            Συναντάμε το ιδανικό πρότυπο του λιγομίλητου όσο και σκληροτράχηλου αρσενικού, που παρά τις πληγές του είναι έτοιμο να προστατεύσει το αδύναμους.Εδώ πρόκειται για τον γοητευτικό μυστηριώδη υπαστυνόμο Νίκολας Κάραλη.
         Στο πλάι του προβάλλει ξανά ένα κορίτσι που δεν του επέτρεψαν να ανθίσει- η Έμμα Μαράντη!
Είναι η ίδια η Σιλημμένη Αθωότητα σε όλη της την τραγικότητα, που η συγγραφέας ιχνηλατεί διεισδυτικά σε ένα πλήρες ψυχογράφημα που ξεδιπλώνεται καθ'όλη την πλοκή...
              
Το ξεχωριστό στο Γυάλινο Ρόδο όμως είναι ότι ο κεντρικός άξονας διακλαδίζεται σε καλοδουλεμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες που κερδίζουν τις εντυπώσεις κ αποτελούν την κινητήριο δύναμη της ιστορίας μας.
            Τα δεύτερα πρόσωπα δε συνιστούν προσχηματικές παρουσίες όπως συμβαίνει συνήθως!

Αντιθέτως είναι όλα αυθύπαρκτα,αξιοπρόσεκτα και σμιλεμένα με περισσή μαεστρία, απογειώνοντας το τελικό αποτέλεσμα...
Είναι ο μελαγχολικός Ορέστης με το αέναο αίσθημα της μειονεξίας να ποτίζει πίκρα τις ζωές των γύρω του, άθελά του.
Είναι η ραδιούργα, αλλά πονεμένη Αλεξάνδρα με τα τρομακτικά μυστικά που πυροδότησαν μια τραγωδία ασύλληπτη στον κοινό νου.

Είναι η ονειροπόλα κι αέρινη Αναίς και ο πολύπλευρος, ασταθής Στάμος. 
Παραδίπλα η πληγωμένη αλλά ώριμη έφηβη Σιλβί, η βασανισμένη Άνια και η φαινομενικά ανέμελη,αλλά ουσιαστική Τζένη, που εκπλήσσει με την εξέλιξή της.
Πάνω από όλα όμως είναι ο μαρτυρικός "εκείνος" που κινεί τα νήματα του δράματος: 

 Συνήθως οι σκοτεινοί- άντρες- πρωταγωνιστές της Ευσταθίου φέρουν σημάδια και πληγές, που τους προσδίδουν, όμως, κοινώς αποδεκτή γοητεία. Είναι πανώριοι, σιβυλλικοί και θανάσιμα αρρενωπόι... Δυσπρόσιτοι και ιδιόρρυθμοι αλλά όχι διεστραμμένοι! Οι αρσενικοί πρωταγωνιστές της Ευσταθίου είναι περισσότερο "χηθκλιφικοί" θα μπορούσαμε να πούμε.
        O δε αντίθετος πόλος, του "Κακού", στα έργα της που εμπλέκουν "έγκλημα", είναι πολύ πιο επίπεδος, διακριτός ,ξεκάθαρα εμφορούμενος από απληστία , φθόνο κι αναγνωρίσιμα ελαττώματα.

Στο Γυάλινο Ρόδο όμως συναντάμε κάτι άλλοτριο προς όλα αυτά.
          Ο Φονιάς Με Τα Μαύρα Ρόδα ως ένα από τα πιο ευφυή συγγραφικά ευρήματα, είναι μια φιγούρα παρμένη από τα ερεβώδη βάθη της αυθεντικής λογοτεχνίας Τρόμου, μεταδίδοντας όλη την ιδιότυπη σαγήνη της σε ένα ασφυκτικό αγκάλιασμα έρωτα και θανάτου...

        Ο χαρακτήρας αυτός αποτελεί ένα φρανκεινσταινικό κράμα πολλών αντιφάσεων της ανθρώπινης φύσης, όπως ποτέ δεν υπήρξε άλλοτε ήρωας της Ευσταθίου ή ήρωας πρόσφατου ελληνικόυ μυθιστορήματος γενικότερα.

Πρόκειται για μια ύπαρξη βαθιά, νοσηρή, σκανδαλιστικά suis generis- "ζυμωμένη κυριολεκτικά με τον θάνατο".
Έναν αγγελιαφόρο από την Κόλαση.
Ένα θραύσμα δαντικό.
Έχουμε μια -σπάνια για την ελληνική μυθιστοριογραφία- σπουδή στο "Τέρας" και μια χαρτογράφηση της τρομακτικής του "μόνωσης", που κορυφώνεται σε ένα παράφορο αίτημα ένωσης κι αφομοίωσης. 

     Το πεπρωμένο αυτού του πλάσματος-χωρίς μιμητισμούς- βρίσκεται σε μια "γόνιμη" ομολογία προς τον αρχετυπικό πια Έρικ του Γκαστόν Λερού όπως τον απέδωσε μάλιστα και η τηλεοπτική διασκευή του Arthur Kompit(1990).

Η συγγραφέας με μοναδική δεξιοτεχνία αναπαριστά,λοιπόν, ένα σκηνικό γοτθικού ρομαντισμού, ένα σκηνικό οδύνης και θανάσιμου αισθησιασμού  που υποβάλλει στον αναγνώστη μια παράξενη, μια ιερή φρίκη.

          Χαρακτήρας αλησμόνητος,λοιπόν, και στιγμές που χαράσσονται ανεξίτηλες στην ψυχή με την περιγραφική δεινότητα και το σωστό timing των αποκαλύψεων.

Τα θραύσματα αυτού του ρόδου ίσως λίγο ματώσουν την ψυχή.
Ένας ήρωας που γεννά φόβο,αγανάκτηση και άμετρη συμπόνια ταυτόχρονα.Ματώνει και το αγκάθι από το δάχτυλο που λάβωσε η αιχμή του... 

Η εκτόνωση της θύελλας για την Έμμα ,τον Ορέστη και τους υπόλοιπους ταλανισμέμνους πρωταγωνιστές έρχεται με μια σειρά ανατροπών αλλα και με ένα συγκλονιστικό μάθημα αγάπης που αναδεικνύει τη δύναμή της να αγκαλιάζει αυτούσια κι απροσχημάτιστη κι αυτήν την ανθρώπινη αθλιότητα του αγαπημένου προσώπου, όχι μόνο την εξιδανικευμένη μορφή του.

Η πορεία αυτή κλείνει ακριβώς τη στιγμή που- με έναν έξυπνο τρόπο- στο προσκήνιο ξεπροβάλλει ένας νέος έρωτας, ισχυρός κι αιματηρός, που διαπερνά τους αιώνες, με κεντρικά του πρόσωπα τη Ρεγγίνα και τον Ραφαέλ...

         Είναι βέβαιο πως θα θελήσετε να τον ανακαλύψετε στο επόμενο βιβλίο της, Βαθύ Βελούδινο Σκοτάδι αφού το Γυάλινο Ρόδο θα σας εμπνεύσει τόσο δυνατά συναισθήματα που σίγουρα θα αποζητάτε να τα αναβιώσετε ξανά μέσα από την μαγική πένα της Ευαγγελίας Ευσταθίου.

Οπωσδήποτε αφεθείτε, λοιπόν, στα μύρα αυτού του Ρόδου που ευωδιάζει έρωτα και θάνατο μαζί...

Φίλιπ Κερρ, H Φλόγα Που Σιγοκαίει,,,

  H Φλόγα Που Σιγοκαίει, Φίλιπ Κερρ
                                            Είδος: Αστυνομικό/Ιστορικό
                                            Βαθμολογία 10/10

Το 2015 κυκλοφόρησε η περιπέτεια που τοποθετείται μετά το Γερμανικό Ρέκβιεμ(3η Ενότητα της Τριλογίας του Βερολίνου) και κλείνει χρονολογικά τον κύκλο του Μπέρνι Γκούντερ.
Πρόκειται για τη Φλόγα Που Σιγοκαίει η οποία αφήνει πίσω της την ερειπωμένη Ευρώπη και ταξιδεύει τον ήρωά μας στη μεταπολεμική Αργεντινή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1950. Ο Μπέρνχαρντ Γκούντερ καταρρακωμένος από τα αγωνιώδη χρόνια του πολέμου και τις σκληρές μέρες του ηττημένου Βερολίνου, έχει επιβιβαστεί στο υπερωκεάνειο SS Giovanni , που μεταφέρει πολλούς πρώην Ναζί ,εγκληματίες πολέμου για τον πιο φιλόξενο προορισμό:
Την Αργεντινή του Περόν, που πίσω από την ευμάρεια και το καλό φαγητό κρύβει πολλά ένοχα μυστικά.
Με νέο όνομα θα αναζητήσει μια νέα ζωή, μα το παρελθόν του θα ορθωθεί ξανά απειλητικό.
Μια έφηβη θα βρεθεί διαμελισμένη κι οι συνθήκες δολοφονίας της παραπέμπουν σε ένα έγκλημα που συντάραξε το Βερολίνο στα 1932 κι ήταν η τελευταία υπόθεση του Γκούντερ πριν την επεισοδιακή άνοδο των ναζί.
             Ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας Μονταλμπάν πιστεύει ότι δολοφόνος είναι ένας από τους ναζί που έχουν αναζητήσει καταφύγιο στη Λατινική Αμερική κ αναθέτει στον Μπέρνι Γκούντερ να τον βρει!
Η έρευνα όμως θα φέρει τον Γκούντερ στα άδυτα του καθεστώτος Περόν οδηγώντας τον μπροστά σε εφιαλτικές διαπίστώσεις και θανάσιμους κινδύνους για μια ακόμη φορά!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Άλλη μια καταιγιστική αστυνομική περιπέτεια, που πλέκει ο Φίλιπ Κερρ προκειμένου να χαρτογραφήσει τις υπόγειες διαδρομές της Σύγχρονης Ιστορίας.
        Για άλλη μια φορά η αστυνομική πλοκή είναι το πρόσχημα ώστε να εισδύσουμε στα ενδότερα του ιστορικού κ πολιτικού παρασκηνίου της εποχής.
        Αυτή τη φορά ο συγγραφέας ακολουθεί τον εκκεντρικό , κυνικό ήρωά του  στο φευγιό του για τη γη της άφεσης και της Επαγγελίας.
Πρόκειται για τη Λατινική Αμερική και ειδικότερα την Αργεντινή του στρατηγού Περόν, που ανοίγει πρόθυμα τις πόρτες της παρέχοντας άσυλο σε πλήθος ναζί φυγόδικων!

         
            Αυτό το σκάνδαλο διαφωτίζει σε όλες του τις πτυχές ο Φίλιπ Κερρ, φέρνοντας στο προσκήνιο την εμβληματική και σκοτεινή προσωπικότητα του στρατηγού Περόν και την αμφιλεγόμενη πλην σαγηνευτική άλλοτε χορεύτρια σύζυγό του Εβίτα.
Ο Κερρ ιχνηλατεί τη λατρεία του αργεντίνικου λαού προς εκείνη, κι αποδίδει όλη της την απίθανη θηλυκότητα , εντάσσοντάς την έντεχνα στην πλοκή, έτσι που μύθος κ πραγματικότητα να μπλέκονται αξεδιάλυτα.Κατάφερε να με γοητεύσει κι εμένα η Εβίτα
Μέσα από όλην αυτή την πόρεία προβάλλει ένα κράτος διεφθαρμένο κι ένας ρυπαρός υπόκοσμος που απλώνει τα πλοκάμια του ως τα ανώτατα κλιμάκια 
             Η Αργεντινή του αντισημιτισμού,όμως, αποδεικνύεται ο πλεόν "φιλόξενος τόπος" για μερικές από τις επιφανέστερες προσωπικότητες του ναζισμού, που τις συναντάμε στη φρενήρη πορεία του Γκούντερ προς την αλήθεια.

Αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς πως ανάμεσά τους υπήρξε η ειδεχθέστερη φιγούρα των εγκληματιών πολέμου.
Πρόκειται για τον Γερμανό γιατρό των Ες Ες, τον Γιόζεφ Μένγκελε-περιώνυμο για την εωσφορική του ομορφιά και την άμετρη σκληρότητά του, που -αναλογικά- κανείς δεν κατάφερε να ξεπεράσει στα ιστορικά χρονικά. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, ήταν δημοφιλής, ήταν φρεσκοπαντρεμένος, ειχε νεογέννητο γιο, είχε παράσημο ανδρείας, είχε διδακτορικό, τα είχε όλα -κι όμως...χαρά αληθινή αντλούσε μονάχα σκορπώντας εξουσία κι οδύνη γύρω του: 

Πάντα "ατσαλάκωτος και χαριτωμένος", στηνόταν στη ράμπα με τα τρένα των Εβραίων και- σφυρίζοντας σκοπούς κλασσικής μουσικής!- επέλεγε ποιοι αφιχθέντες όμηροι θα πήγαιναν στα κρεματόρια και ποιοι θα ζούσαν ως "κατάλληλοι για εργασία".

Τέτοια διαλογή κλήθηκαν να κάνουν κι άλλοι Γερμανοί γιατροί στη ράμπα του τρένου, όμως ο ωραιοπαθής Γιόζεφ την απολάμβανε με όλο του το είναι-και συχνά ζητούσε οικειοθελώς να πηγαίνει αυτός στη βάρδια! Δεν είναι όμως μόνο αυτή η παράλογη τέρψη από την απόφαση ζωής και θανάτου:

Με πρόσχημα την "επιστημονική έρευνα", ο γιατρός  Μένγκελε στο Άουσβιτς επιδόθηκε σε ένα ντελίριο σαδισμού εναντίον ανυπεράσπιστων ομήρων-με προτίμηση σε δίδυμα παιδιά, κι ανθρώπους με δυσμορφίες, που αρχικά φρόντιζε να γοητέυει για να τους οδηγήσει μετά σε αδιανόητα πειράματα .

Ο Γίοζεφ Μένγκελε, 2 χρόνια στο Άουσβιτς, πραγματοποίησε γελαστός ανατριχιαστικά πειράματα σε διδύμους ομήρους, σε βρέφη, σε εγκύους, σε νάνους, σε Τσιγγάνους, αλλά και σε αρκετούς άλλους κοινούς ενήλικες- με γνώμονα τα φυλετικά χαρακτηριστικά.

Ένεσπειρε λχ μικρόβια φοβερών ασθενειών στο σώμα τους για να ελέγξει αντιδράσεις κ να συγκρίνει οργανισμούς.

Δοκίμαζε μεταγγίσεις αίματος ανάμεσα σε άτομα άλλης εθνότητας ή διαφορετικής ομάδας αίματος στο πλαίσιο των γενετικών του εμμονών.

Παραμορφώνε ή στείρωνε όμορφες κοπέλες για να ταπεινώσει την...εβραϊκή γονιμότητα. 

Επιχειρούσε με χλώριο να αλλάξει το χρώμα των ματιών μελαχρινών ομήρων στο άριο γαλανό (με αποτέλεσμα απλώς να τους τυφλώνει ,φυσικά!)

Ακρωτηρίαζε και συνέραπτε τα κομμένα μέλη κατά βούληση. 

Χειρουργούσε  χωρίς αναισθησία (!) τα εσωτερικά όργανα των θυμάτων του.

Συνένωνε όργανα διαφορετικών συστημάτων, ή και αφαιρούσε κάποια ζωτικά όργανα ή κομμάτια αυτών (πχ στομάχι, ήπαρ, έντερα) για να ελέγξει τη βιωσιμότητα του ανθρώπινου οργανισμού όταν τα στερηθεί.

Συνένωνε άκρα ή κορμούς διαφορετικών ατόμων και δημιουργούσε συμπλέγματα ανθρώπων να δει πόσο θα ζούσαν ενωμένα με ένα οργανικό συστημα- και λοιπές διεστραμμένες εμπνεύσεις:

          Κοντολογίς, ο Μένγκελε στα άτυχα σώματα των αιχμαλώτων -πειραματόζωων "του" ασελγούσε στην ίδια τη Δημιουργία, υλοποιώντας ό,τι παρανοϊκή, αιματηρή "φαντασίωση" γεννούσε το άρρωστο μυαλό του ως τάχα "πρωτοποριακή σκέψη άξια έρευνας πάνω στο ανθρώπινο σώμα και στον πόνο" - χωρίς ηθική, συμπόνια ή νόμο να τον περιορίζουν...

"Οι όμηροι εξάλλου χάρη στη ναζιστική θεωρία "είχαν προ πολλού απωλέσει την ανθρώπινη υπόστασή τους".

Ηταν απλά χάμστερ στον τροχό του εργαστηρίου"κι αυτός απόλυτος άρχων της ζωής και του θανάτου:

Αυτή ήταν αιτία κι ο σκοπός των ερευνών του Μένγκελε στο Άουσβιτς

Η ηδονή της άνευ όρων εξουσίας πάνω σε άλλα ανθρώπινα όντα-ιδιότητα θεϊκή για έναν θνητό. Ψευδαίσθηση αθανασίας σε έναν φοβισμένο, χοϊκό δαίμονα..."Άγγελος του Θανάτου".

Χιλιάδες αθώοι,λοιπόν, ξεψύχησαν στα ανόσια χέρια του Μένγκελε μέσα σε φρικιαστικούς πόνους κι άλλοι τόσοι θα ζήσουν τραυματισμένοι από τη σκιά του.

Ο τρομερός Γιόζεφ Μένγκελε- όμορφος σα σταρ του σινεμά και πάντα αλαζονικός λόγω της πλούσιας καταγωγής του- ουδέποτε μετανόησε για τα αδιανόητα εγκλήματα που διέπραξε, με το σαγηνευτικό χαμόγελο πάντα στα χείλη του.

Λέγεται πως όταν διέφυγε στη Λατινική Αμερική- ιδίως στη Βραζιλία- συνέχισε θρασύτατα την αποτρόπαια δραστηριότητά του εις βάρος διδύμων -πάντα με ένα πρόσχημα επιστημονικής μεγαλομανίας που έχριζε τους ανθρώπους γύρω του ως "ινδικά χοιρίδια"
      Μόνο όποιος έχει εντρυφήσει στη φρίκη του Άουσβιτς και τα ανατριχιαστικά εγκλήματα του Μέγκελε μπορεί να συνειδητοποιήσει "γιατί ο ωραίος επιστήμων Μέγκελε ξεχώρισε ανάμεσα σε τόσους ναζί δολοφόνους."

 Δύσκολο υγιής νους να συλλάβει το μεγέθος της θηριωδίας του γοητευτικού κι ευφυούς αυτού Γερμανού γιατρού, που σε συγκλονιστικό κείμενο του  ξεχωριστού Θανάση Τριαρίδη  από τη σελίδα protagon oρίζεται ως το Απόλυτο, το "συμβολοποιημένο Κακό της Ανθρώπινης Ιστορίας".
           Αυτό το "τέρας",λοιπόν, συναντά απροσδόκητα στην Αργεντινή Γκούντερ κι οι συνθήκες του απαγορεύουν να τον καταδώσει ή να τον σκοτώσει -αν και μοιράζεται ακριβώς την ίδια αποστροφή με όλον τον υγιώς σκεπρόμενο κόσμο για τον καταζητούμενο πια  Μένγκελε. 

Ναι, θα το παραδεχτώ.

Η σκηνή του Μέγκελε στο βιβλίο κατάφερε να διεγείρει το θυμικό μου, προσφέροντάς μου στιγμιαία μια άγρια χαρά γηπεδικού τύπου, που κάθε τόσο ευαισθητοποιημένος ιστοριοδύφης θα ένιωθε στη θέση μου.

Αυτή ακριβώς η στιγμή πριν εκτραχυνθεί συγγραφικά εκτονώνεται  σε έναν από τους πιο πικρούς προβληματισμούς όλου του έργου.
               Γενικά και στη Φλόγα Που Σιγοκαίει ο ντετέκτιβ Γκούντερ έρχεται αντιμέτωπος με επιφανείς προσωπικότητες και συνδιαλέγεται μαζί τους αληθοφανώς:
Mια παρέκβαση που συνιστά δομικό εργαλέίο της μεθοδολογίας του συγγραφέα και αποδίδεται με απολαυστική επιδεξιότητα και φυσικότητα- όπως σε όλα τα βιβλία του- προκειμένου να σκιαγραφήθούν επαρκώς τα επιφανή πρόσωπα της ταραχώδους πορείας του ναζισμού
Πέρα από όλα αυτά στη Φλόγα Που Σιγοκαίει συναντάμε το αισθησιακό στοιχείο που κατορθώνει να προσλάβει έναν πικρό συναισθηματισμό, παράλληλα με μια περιπέτεια που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, επφυλάσσοντας ανατροπές και πολιτικές αποκαλύψεις μέχρι τις τελευταίες σελίδες.
            Σε όλα αυτά ο Μπέρνι Γκούντερ στέκεται με τη γνωστή , απολαυστική του οξυδέρκεια , αλλά με σαφή τα σημάδια της κόπωσης, του απερχόμενου σφρίγους και μιας ψυχής ταλαιπωρημένης  από τις τύψεις και τον φόβο από όσα είδε και δεν απέτρεψε...
Ένας Μπέρνι τσακισμένος σωματικά που αποδεικνύει  τη συγγραφική ωριμότητα του Κερρ να εξελίξει τον ήρωά του και να μην τον αναδείξει σε "άτρωτη καρικατούρα". 
Ένας Μπέρνι άεναος διαβάτης των καιρών.
Ένας Στρατιώτης Του Πεπρωμένου με όλη τη μοναξιά και την αξιοπρέπεια που αυτό κομίζει.
Eίναι η παρακαταθήκη που ο αστυνομικός Μπέρνχαρντ Γκούντερ άφησε σε όλους εμάς που τον "γνωρίσαμε και τόσο τον αγαπήσαμε εν τέλει...

ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ , Η Γητεύτρα Των Αθηνών

                                                             ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ, Η Γητεύτρα Των Αθηνών, Δήμητρα Ιωάννου
                                                      Είδος: Αισθηματικό Εποχής
                                                  Βαθμολογία: 9/10

                                           

Φέτος , η Δήμητρα Ιωάννου, που αγαπήθηκε για τη μαγευτική "Κασσάνδρα" και το μελωδικό "Τραγούδι Της Αννέτας", μάς προσέφερε ένα υπέροχο μυθιστόρημα , που διατήρησε πολλά αγαπημένα στοιχεία της γραφής της , αλλά διαφοροποιηθηκε ταυτόχρονα από τα προηγούμενα με τρόπο που με χαροποίησε πολύ.

Ελάτε να γνωρίσουμε τη Βαλεντίνα ,τη γητεύτρα των Αθηνών από τις εκδόσεις Ψυχογιός και να σεργιανήσουμε μαζί της στην Αθήνα της Μπελ Επόκ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ (ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ)

Ποια είναι η μυστηριώδης Αγγελική και γιατί το όνομά της ταράζει τη ζωή της διάσημης Βαλεντίνας, της μεγαλύτερης Ελληνίδας ηθοποιού στην Ωραία Εποχή των Αθηνών;
         Το κουβάρι της μνήμης αποκαλύπτει τη συγκινητική ιστορία μιας μικρής υπηρέτριας που πάλεψε με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. 

Κακοποιημένη, διωγμένη από την οικογένειά της και κατηγορούμενη για ένα έγκλημα που δεν έκανε, το σκάει μεταμφιεσμένη στην πρωτεύουσα. 

Διανύοντας με πείσμα την απόσταση από τα κακοτράχαλα μονοπάτια της ελληνικής υπαίθρου ως τα κομψά αθηναϊκά σαλόνια της υψηλής κοινωνίας
και από τα κακόφημα καφέ σαντάν του Ιλισού ως τα μεγαλύτερα θέατρα της Μπελ Επόκ, καταφέρνει να ξεδιπλώσει το πηγαίο ταλέντο της και να βγει νικήτρια.
Είναι πλέον η κορυφαία ντίβα του θεάτρου.

Γοητευτικές φιγούρες στο πολυκύμαντο ταξίδι της, η πονόψυχη Αιμιλία, ο λουστράκος Λουκίλης, η καλοαναθρεμμένη Βιργινία, ο κούτσαβος Τσατσαρώνης, η έμπιστη Μπέτυ, ο ιδιόρρυθμος ποιητής Ιάκωβος και πάνω από όλους ο άρχοντας Σέργιος Σγουρός που θα της διδάξει την αγάπη.
Μια αγάπη τόσο δυνατή, που θα αλλάξει τη ζωή της για πάντα!
Η Βαλεντίνα επιστρέφει έπειτα από χρόνια στη γη των προγόνων της. Μια μεγάλη ανατροπή συγκλονίζει το είναι της, ενώ ζοφερές σκιές παραμονεύουν ύπουλα μέσα στο σκοτάδι, ζητώντας εκδίκηση…
      Ένα μαγευτικό οδοιπορικό στην Μπελ Επόκ, την πιο γοητευτική εποχή των Αθηνών, γεμάτο ονειρικές εικόνες και καταιγιστικά συναισθήματα.


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Εύλογα διαπιστώνει κανείς πως η Βαλεντίνα της Δήμητρας Ιωάννου συνιστά μια δυνατή ιστορία εποχής με πολλά στοιχεία αισθηματικού δράματος και κοινωνικές αποχρώσεις.
                Σίγουρα το μυθιστόρημα αυτό φέρει πολλά αναγνωρίσιμα στοιχεία των αισθηματικών αναγνωσμάτων εποχής, όπως τα θεμελίωσε η πολυγραφότατη πένα του εμβληματικού Γρηγόρη Ξενόπουλου- χαράσσοντας τον αρχετυπικό δρόμο που ακολούθησαν πολλοί.
              Σε αυτό το κλίμα η Δήμητρα Ιωάννου ξεδιπλώνει μια πολύ όμορφη έμπνευση πλούσια σε συναισθήματα και εικόνες, που μας ταξιδεύουν σε μιαν εποχή ρομαντική και νοσταλγική.
Ενώ η συγγραφέας διατηρεί τον σπαρακτικό συναισθηματισμό που διακρίνει και τα προηγούμενα βιβλία της (απογειώνοντάς τα), τούτη τη φορά, "κρατά" το μεταφυσικό στοιχείο μακρυά- βήμα που με ενθουσίασε καθώς δείχνει τάση να εξελίξει τη γραφή της.

Με τη "Γητεύτρα Των Αθηνών" η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στην Μπελ Επόκ όπου και άνθισε το "αστικό" θέατρο, αναδεικνύοντας τις πρώτες σταρ της εποχής.
Άφθονες ηθογραφικές πινελιές συνθέτουν ένα αντιπροσωπευτικό κάδρο της ανέμελης περιόδου που προηγήθηκε των μεγάλων εθνικών καταιγίδων.
Οι αθηναικές συνοικίες,
τα πολυτελή θέατρα και τα καφέ σαντάν με άρωμα από Παρίσι, 
τα μόνιππα να χτυπούν γλυκά στα λιθόστρωτα, οι γειτονιές μυρωμένες γαζία και γιασεμί ,
αλλά και ο σκληρός, ανόθευτος κόσμος των κουτσαβάκηδων με τους ομιχλώδεις τεκέδες και τα μαχαιρώματα τιμής
ζωντανεύουν ξανά μια πιο ξέγνοιαστη  Αθήνα, όπως την τραγουδούσε λίγο αργότερα κι η Βέμπο.

Αντιθέτως δεν υπάρχουν αναφορές στην πολυτάραχη πολιτική ατμόσφαιρα μιας περιόδου που στιγματίστηκε από εναλλαγές κυβερνητικών σχημάτων, διχασμούς και αναβρασμό..
            Ωστόσο αυτό είναι κάτι αμελητέο για τον αναγνώστη καθώς από την πρώτη σελίδα νιώθει να τον απορροφά η συγκινητική ιστορία.

Στο επίκεντρο, η ομώνυμη ηρωίδα.
Θεληματική και πραγματικά σαγηνευτική  συγκεντρώνει τις αρετές του ιδανικού θηλυκού:
H Bαλεντίνα συνιστά το ατού κ συνάμα την μικρή αδυναμία του βιβλίου αυτού:
Σίγουρα γοητεύει τον αναγνώστη με την πολύπαθο φορτίο  που η μοίρα της φόρτωσε στον ώμο και την ομορφιά της ψυχής της, που ακτινοβολεί στο αψεγάδιαστο κορμί και την καθηλωτική της όψη.
Από την άλλη, όμως προβάλλει ίσως παραπάνω εξιδανικευμένη από ό,τι θα έπρεπε και αναπτύσσεται κάποιες στιγμές "σε βάρος άλλων χαρακτήρων",όπως λ.χ. ο Λούκας που θα ήθελα να έχω δει περισσότερο.
        Αυτή είναι μια λεπτομέρεια που εύκολα παρακάμπτει ο αναγνώστης όσο ξετυλίγεται μια ιστορία που τα έχει όλα:
Koινωνική αδικία, αγωνία, βαθύ έρωτα, εκδίκηση και- προπάντων- ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η Βαλεντίνα μας πλαισιώνεται από πολλούς αξέχαστους χαρακτήρες, που κατορθώνουν να αφήσουν το στίγμα τους και να στροβιλιστούν μαζί της σε έναν χορό πάθους και ατόφιας συγκίνησης, προτάσσοντας υψηλές αξίες της ζωής...
           Η ερωτική ιστορία που δεσπόζει είναι πειστική και η συγγραφέας μας καθιστά κοινωνούς της τραγικότητάς της , ενώ μας επιφυλάσσει μια συγκλονιστική έκπληξη από ένα απροσδόκητο πρόσωπο.

Σε γενικές γραμμές η Βαλεντίνα είναι ένα από τα ωραιότερα δείγματα "ρομαντικού αναγνώσματος εποχής", και θα αγγίξει σα χάδι κάθε αναγνώστη παίρνοντας μακρυά τις πεζές έννοιες, αντικαθιστώντας τες με φωτεινές σκέψεις για τη ΄ζωή και τους ανθρώπους, όπως πρέπει πρωτίστως να εμπνέει κάθε βιβλίο.

Αγάπησα στην απλότητά του το ρομαντικό αυτό μυθιστόρημα και πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί με εσάς.
Παραδοθείτε στις γητειές της Βαλεντυίνας και σεργιανήστε μαζί της στα χρώματα μιας  Αθηνας αθώας, που εμείς την αξιωθήκαμε μόνο από φωτογραφίες σε σέπια.